ΕΝΩΣΗ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΩΝ: Απάντηση στον Ερντογάν

10/12/2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ–  7/12/2017

Οι χθεσινές αναφορές του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας περί «διατάραξης του σεβασμού του για την Ελληνική Δικαιοσύνη» και η διαπίστωσή του ότι «μέχρι ένα σημείο λειτουργεί το δικαστικό σύστημα στην Ελλάδα» με αφορμή την μη έκδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, μας υποχρεώνουν να επισημάνουμε τα ακόλουθα: Σε επιστολή μας με ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 2017 προς την Ευρωπαϊκή Ένωση Δικαστών αναφέραμε ότι με τρεις αποφάσεις του το Ανώτατο Δικαστήριο της Χώρας μας στις 26 Ιανουαρίου 2017 δέχθηκε, ότι ενδεχόμενη έκδοση των τούρκων αξιωματικών θα έθετε σε κίνδυνο τη ζωή τους και θα τους εξέθετε σε βασανιστήρια και εξευτελισμό και με το σκεπτικό αυτό αποφάσισε την μη έκδοσή τους. Η προτεραιότητα στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα, που επιβάλλουν η ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία, αποτέλεσαν τη βάση των αποφάσεων. Στη σύνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δικαστών, που ακολούθησε στις 19 Μαϊου στο Κισινάου της Μολδαβίας το ζήτημα που θέσαμε, συζητήθηκε ως κορυφαίο θέμα στην ημερήσια διάταξη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση Δικαστών αντιλαμβανόμενη την ανεπίτρεπτη πίεση που ασκήθηκε από Κυβέρνηση τρίτου κράτους στο δικαστικό σύστημα της Χώρας μας, εξέδωσε σχετική ανακοίνωση πλήρους υποστήριξης.

Η Ελληνική Δικαιοσύνη έχει αποκλειστική αρμοδιότητα να κρίνει ζητήματα έκδοσης πολιτών τρίτων χωρών και δεν εξαρτά την κρίση της από φιλοφρονήσεις ή αποδοκιμασίες ελλήνων ή ξένων πολιτικών.

Στο σχόλιο του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας ότι «το δικαστικό σύστημα στην Τουρκία είναι περισσότερο δίκαιο απ’ ότι σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα» θυμίζουμε τις συνεχείς δηλώσεις διαμαρτυρίας της Διεθνούς Ένωσης Δικαστών στις μαζικές απολύσεις 4.000 δικαστών και εισαγγελέων στην Τουρκία μετά την 15η Ιουλίου 2016, πολλοί από τους οποίους είναι κρατούμενοι σε κελιά απομόνωσης, χωρίς να τους απαγγελθούν συγκεκριμένες κατηγορίες.

Advertisements

ΠΡΑΓΑ 20-21 Αυγούστου 1968. Δεν ξεχνώ.

21/08/2017

(η περίφημη φωτογραφία του Kudelka)

‘Ενα ζήτημα λυμένο ιστορικά και πολιτικά στη υπόλοιπη Ευρώπη, ξανάνοιξε πάλι στη χώρα μας. Όσο και αν ο εμφύλιος έβαλε τη σφραγίδα του στην μεταπολεμική πολιτική της Ελλάδας και στο συλλογικό φαντασιακό, 72 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, 50 χρόνια μετά την Άνοιξη της Πράγας και την εισβολή των Σοβιετικών και 28 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους είναι πάρα πολύς καιρός για να υπάρχει οποιαδήποτε δικαιολογία για άγνοια ή λάθος εκτίμησης. Είναι αλήθεια ότι και στην υπόλοιπη Ευρώπη επί πολλές δεκαετίες τον τόνο τον έδιναν οι αριστεροί διανοούμενοι, που έκαναν τα στραβά μάτια και για τις θηριωδίες των κομμουνιστών εναντίον αναρχικών και τροτσκιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο, και για την εργατική εξέγερση του Ανατολικού Βερολίνου το 1953, και για την Ουγγρική Εξέγερση το 1956, και για τις πληροφορίες που έφταναν για τα αίσχη του σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις Βαλτικές χώρες. Και κάθε φορά, παρά τις δικαιολογίες «υπέρ του γενικότερου καλού», οι εντιμότεροι ή απλά οι εξυπνότεροι έφευγαν από τις τάξεις της Αριστεράς. Και οι φιλελεύθερες , δημοκρατικές κυβερνήσεις της Ευρώπης, κατώτερες των περιστάσεων. Σιγά σιγά όμως το ψέμα δεν μπορούσε πια να σταθεί:  Άνοιξη της Πράγας, Σολινταρνόσκ στην Πολωνία, οι μαρτυρίες για τα Γκουλάγκ, οι μαρτυρίες για τα εγκλήματα της «πολιτιστικής επανάστασης» του Μάο, η γενοκτονία της Καμπότζης, όλα αυτά δεν μπορούσαν πια να κρυφτούν πίσω από σκοπιμότητες κατά του «βάρβαρου καπιταλισμού» και της «δυτικής προπαγάνδας». Έγιναν χιονοστιβάδα. Μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων και το άνοιγμα των αρχείων των πάλαι ποτέ παντοδύναμων μυστικών υπηρεσιών (STASI, KGB κλπ) η ιστορία πια έχει κλείσει.

Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ

Βουδαπέστη 1956

Βερολίνο, το Checkpoint Charlie κατά τον Ψυχρό Πόλεμο

Και η Ελλάδα; Ακόμα ελάχιστοι συμπολίτες μας τολμούν να δηλώσουν αντικομμουνιστές, ακόμα και αν είναι. Η ατολμία να αναγνωριστούν τα εγκλήματα του κομμουνισμού δεν περιορίζονται στην Αριστερά, αλλά διαχέονται σε ολόκληρη την κοινωνία. Τόσο διαδεδομένη άρνηση αναγνώρισης των εγκλημάτων του κομμουνισμού μόνο στην Ελλάδα υπάρχει τώρα πια. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν λίγα χρόνια ΟΛΟΙ οι Έλληνες Ευρωβουλευτές , ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν καταδικαστικό ψήφισμα για τα εγκλήματα των δύο ολοκληρωτισμών στο Ευρωκοινοβούλιο.  (βλ. άρθρο της Τ. Παπαδοπούλου  Ευρωβουλευτές και ολοκληρωτισμός )

Σήμερα η ελληνική κυβέρνηση θα είναι η μόνη σε ολόκληρη την Ε.Ε. που αρνείται να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό συνέδριο για τα εγκλήματα των ευρωπαίκών ολοκληρωτισμών στις 23 Αυγούστου υπό την αιγίδα της Εσθονικής προεδρίας.  Η ημερομηνία του συνεδρίου στην Εσθονία δεν είναι τυχαία:  23 Αυγούστου 1939 υπογράφτηκε το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ , η συμφωνία αμοιβαίας μη επίθεσης μεταξύ των δύο ολοκληρωτισμών. Και έχει ορισθεί από το Ευρωκοινοβούλιο αυτή η ημέρα ως ημερομηνία μνήμης κατά των εγκλημάτων των δύο ολοκληρωτισμών.

Και ένα προσωπικό ανέκδοτο: Στις εκλογές του 2009 είμουν υποψήφια με τους Οικολόγους Πράσινους, κι επειδή η ηγεσία με αγαπούσε πολύ με έστειλαν για μία και μοναδική φορά να εμφανιστώ μιαν άγρια νύχτα σε ποιό κανάλι λέτε; Μα στον 902! Ωστόσο το διασκέδασα. Διείσδυσα στο φοβερό buncker του Περισσού και είχαμε συζήτηση με διάφορους που ξεχνάω τα ονόματά τους και την Διαμάντω Μανωλάκου του ΚΚΕ βεβαίως βεβαίως. Είμαι σίγουρη ότι θα φαντάζονταν πως ώς οικολόγος θα τους μιλούσα για λουλουδάκια και πουλάκια. Φέρνω εγώ λοιπόν την κουβέντα στην οικολογία, ενέργεια κλπ και αναφέρω το όνομα του Κον-Μπεντίτ. Αμέσως η Μανωλάκου μου χτυπάει την στάση του Ντανύ για το Κόσσοβο κλπ. Εγώ βρίσκω την ευκαιρία να αναφερθώ στην τότε συνολική στάση της Ευρώπης που κατά τη γνώμη μου, υπό το βάρος της Ιστορίας, προσπάθησε να επανορθώσει την αδράνειά της κατά την τριετή πολιορκία του Σεράγιεβου, αλλά και παλιότερα την διστακτικότητα των Συμμάχων έναντι του Χίτλερ στην αρχή του Β’ Π.Π., την ίδια εποχή βέβαια που οι Σοβιετικοί από τη μεριά τους έκαναν με τον Χίτλερ το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Πέφτει παγωμάρα. (Σαν να άκουγα τις σκέψεις τους: ποιά είναι αυτή η τυχάρπαστη που έρχεται στο ίδιο μας το σπίτι και μας βρίζει;) Αλλά η Διαμάντω Μανωλάκου λέει την τελευταία λέξη με τον ανάλογο στόμφο: «Ο αντικομμουνισμός είναι η άλλη όψη του φασισμού!» 

Για μένα η μόνη συζήτηση που έχει ενδιαφέρον είναι: Πώς άνθρωποι αποδεδειγμένα γενναίοι, που πολέμησαν τον φασισμό, που πύκνωσαν τις γραμμές της Αριστεράς με βάση τις ιδέες του ανθρωπισμού, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, έφτασαν να γίνουν δήμιοι, να καταδίδουν τα μέλη της οικογένειάς τους και τους γείτονές τους, να εκτελούν τους συντρόφους τους. Ο Κουστουρίτσα στο «UNDERGROUND» το δείχνει ανάγλυφα , χωρίς να το εξηγεί. Και υπάρχουν οι λογοτέχνες , σαν τον Κούντερα, οι σκηνοθέτες σαν τον Βάϊντα και φυσικά η Χάννα Άρεντ και πολλοί άλλοι όπου μπορούμε να ανατρέξουμε για να πάρουμε μια ιδέα πώς το φως γίνεται σκοτάδι.

 


Αυγουστιάτικο φεγγάρι- η έκλειψη στο Αστεροσκοπείο, στον λόφο των Νυμφών, νύχτα μαγική

08/08/2017

φωτο Πρώτο Θέμα

φωτο Πρώτο Θέμα


Καλοκαίρι 2017- καλωσήρθατε και πάλι στο blog

26/07/2017

Παράξενο καλοκαίρι το φετινό. Η μόνη αλλαγή είναι η κλιματική αλλαγή. Από τον φούρνο στις καταιγίδες…Κατά τα άλλα, τα πάντα επαναλαμβάνονται. Η μέρα της μαρμότας. Βλέπω παλιά μου άρθρα ή αναρτήσεις δικές μου και φίλων στο facebook και έχω την αίσθηση ότι τα έχουμε πει όλα, τα έχουμε όλα σχολιάσει, έχουμε διαμαρτυρηθεί, θυμώσει, αηδιάσει, κουραστεί. Εξ ου και η αφωνία του blog από τον Απρίλη. Ύστερα ήταν και οι απώλειες αγαπημένων προσώπων και προσωπικές αγωνίες που κόβουν τη διάθεση. Ας είναι. Let it be. 

Νά’ μαστε πάλι εδώ λοιπόν. Από τις ευχές μου για το ’17 η μία, παρά το ευοίωνο ξεκίνημα, απέτυχε παταγωδώς. Το Κυπριακό. Δυστυχώς. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την εξαιρετική ανάλυση του Αλέξη Ηρακλείδη: Κραν Μοντανά: Το Κυπριακό αδιέξοδο (περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ). Ωστόσο η άλλη μου ευχή- η καθαίρεση του Τραμπ- βρίσκεται σε καλό δρόμο. Όσο για την επανεκλογή της Μέρκελ, ε, αυτό είναι ευκολάκι. 

Η μόνιμη επιθυμία βέβαια είναι να σταματήσει η ύπουλη βαθμιαία καταστροφή της χώρας όπου είμαι αναγκασμένη να ζώ (άτιμα λεφτά, άτιμα νιάτα!)

ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ: ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

του Αλέξη Ηρακλείδη*

Με τη διάσκεψη του Κραν Μοντανά στην Ελβετία, την αποτυχημένη ύστατη προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ανοίγει πλέον για τα καλά η αυλαία για το Plan B, το «βελούδινο διαζύγιο», αλλά έρχεται στο προσκήνιο, όσο ποτέ άλλοτε, και το χειρότερο δυνατό σενάριο για τη Λευκωσία και την Αθήνα, το ανταγωνιστικό διαζύγιο, δηλαδή η οριστική διχοτόμηση, χωρίς καν επιστροφή εδαφών, με τη «Βόρεια Κύπρο» στην ουσία ή στην πράξη τουρκική επαρχία και τα τουρκικά στρατεύματα εσαεί στην άτυχη μεγαλόνησο.

Η ευθύνη για την αποτυχία στο Κραν Μοντανά βαραίνει τις τρεις από τις τέσσερις πλευρές: την Άγκυρα, την Αθήνα και την ελληνοκυπριακή ηγεσία υπό τον Νίκο Αναστασιάδη. Και οι τρεις επέδειξαν αδιάλλακτη στάση και καμία διάθεση για αμοιβαίους συμβιβασμούς. Η ειρωνεία είναι ότι και οι τρεις φαίνονται ικανοποιημένοι (και δικαιωμένοι) από τη στάση τους στο Κραν Μοντανά: η μεν Αθήνα και η Λευκωσία γιατί διατύπωσαν «παλικαρίσια» το πλέον επιθυμητό γι’ αυτούς («το ευκταίον» και ας γνώριζαν ότι ήταν παντελώς ανέφικτο) και με το να θεωρούν ότι κατάφεραν να επιρρίψουν το βάρος της μη υπέρβασης του αδιεξόδου στην τουρκική πλευρά (κάτι πολύ χρήσιμο και για εσωτερική κατανάλωση), η δε Άγκυρα με το να αναδείξει ότι η μαξιμαλιστική στάση Αθήνας – Λευκωσίας δεν ανταποκρίνεται στη λογική της ειρηνικής επίλυσης, η οποία προϋποθέτει διάθεση για αμοιβαίους συμβιβασμούς, και επιπλέον στόχευε στο να κόψει τον ομφάλιο λώρο Τουρκοκυπρίων – Τουρκίας, θέτοντας σε κίνδυνο το μέλλον των Τουρκοκυπρίων.

Ωστόσο καμιά από τις υπάρχουσες εκκρεμότητες δεν ήταν αγεφύρωτη και κανένα από τα εμπόδια δεν αποτελούσε λόγο για να θυσιαστεί η επίλυση όπως συνέβη. Επίσης, το βέβαιο είναι ότι οι ζημιωμένοι από το Κραν Μοντανά είναι οι Ελληνοκύπριοι (διχοτόμηση πλέον με βεβαιότητα, τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο χωρίς ελπίδα αποχώρησης) και οι Τουρκοκύπριοι (η πατρίδα τους τουρκική επαρχία στην ουσία ή και στην πράξη). Η δε Αθήνα, εγκλωβισμένη σε έναν αναχρονιστικό εθνοκεντρισμό, αδυνατεί για μία ακόμη φορά να χαράξει μια νηφάλια εξωτερική πολιτική που θα την εδραίωνε ως παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή (σε λίγο φοβάμαι ότι θα έχουμε και νέο ατόπημά της, με το Μακεδονικό, αν επιλέξει το βέτο στην είσοδο της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ). Τελικά κερδισμένη από το Κραν Μοντανά ήταν μόνο η Τουρκία –ή, για την ακρίβεια, η σχολή των απορριπτικών στην Τουρκία– που είχε τη μεγάλη ικανοποίηση να δει τη Λευκωσία και την Αθήνα να της προσφέρουν τη «Βόρεια Κύπρο» σε ασημένιο δίσκο.

Το προφανές ερώτημα είναι γιατί έλαβε χώρα η στροφή 180 μοιρών τους τελευταίους μήνες από πλευράς ελληνοκυπριακής ηγεσίας, ενώ πριν ο Αναστασιάδης και οι συνεργάτες του ήταν έξαλλοι με τις απανωτές «τρικλοποδιές» του απορριπτικού Νίκου Κοτζιά (γνωστό θιασώτη του εθνικιστή Τάσσου Παπαδόπουλου, ο οποίος επιδίωκε, εξωπραγματικά και άδικα, ελληνοκρατούμενη Κύπρο με τους Τουρκοκύπριους στο περιθώριο); Υπάρχουν εδώ δύο απαντήσεις. Η πρώτη, που είναι μικρής εμβέλειας, είναι ότι η απρόσμενη στροφή Αναστασιάδη οφείλεται 1) σε μικροπολιτικό ελιγμό ενόψει των προεδρικών εκλογών του Φεβρουαρίου του 2018 (αυτόν τον κίνδυνο τον είχε επισημάνει ο Ακιντζί στα τέλη του 2016, αλλά ο Αναστασιάδης δεν τον είχε αποδεχθεί) και 2) στον παράγοντα Ερντογάν, υπό την έννοια ότι οτιδήποτε και αν συμφωνήσουν οι δύο ηγέτες μπορεί, αν θέλει, να το τορπιλίσει, οπότε προς τι οι συνομιλίες, αν στο τέλος είναι καταδικασμένες να αποτύχουν λόγω Τουρκίας.

Νομίζω όμως ότι ήρθε η στιγμή να βάλουμε το νυστέρι λίγο βαθύτερα, στη στάση της ελληνοκυπριακής πλευράς. Συγκεκριμένα ότι η στροφή Αναστασιάδη, που έφτασε στο σημείο να ταυτιστεί με την απορριπτική γραμμή της Αθήνας, οφείλεται στο φόβο του πολιτικού κόστους γιατί, δυστυχώς, μέχρι και σήμερα η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δεν είναι αρεστή στους μισούς περίπου Ελληνοκυπρίους και από αρκετούς άλλους γίνεται αποδεκτή με δυσκολία ως ύστατη λύση ανάγκης.

Εδώ βρισκόμαστε στην κορυφή του παγόβουνου, στο ότι εντέλει «η μη λύση είναι λύση» για τους Ελληνοκύπριους, δηλαδή ότι προτιμητέα είναι η διχοτόμηση αλλά δεν έχουν την ειλικρίνεια να το πούνε ευθαρσώς. Ας δούμε γιατί κατά βάθος προτιμούν τη διχοτόμηση.

1. Πέρα από τη στάση των απορριπτικών εθνικιστών Ελληνοκυπρίων (τους οποίους τους υπολογίζω στο 45-50%) υπάρχει και το εξής βασικό πρόβλημα: μετά από μισό αιώνα και πλέον (από τις αρχές του 1964) μονοπώλησης του κυπριακού κράτους («σφετερισμού» κατά τους Τουρκοκύπριους) από τους Ελληνοκύπριους, δεν φαίνεται να υπάρχει μεγάλη διάθεση από την πλευρά της πλειονότητας των Ελληνοκυπρίων για «μοίρασμα της εξουσίας» (power-sharing) με τους Τουρκοκύπριους. Ειδικά το πληθυσμιακό ποσοστό του 80-20% δεν συμβάλλει στην κατανόηση του πόσο εκ των ων ουκ άνευ είναι η αποδοχή της πολιτικής και νομικής ισότητας μεταξύ των δύο κοινοτήτων σε μία επανενωμένη Κύπρο (το εύλογο ελληνοκυπριακό ερώτημα που τίθεται είναι γιατί να είναι ίσα τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού με το ένα πέμπτο)(1). Οι νεότερες γενιές των Ελληνοκυπρίων είναι αδιάφορες για την επανένωση, μια και δεν έχουν καν την εμπειρία της ένωσης και της από κοινού συμβίωσης, έχει δε παρατηρηθεί ότι δεν σπεύδουν να επισκεφτούν το βορρά. Επίσης υπάρχει και ένα άλλο συναφές ζήτημα που αποτελεί τεράστιο αγκάθι στην επανένωση: η υποτίμηση των Τουρκοκυπρίων από τους περισσότερους Ελληνοκύπριους. Η «ισότητα εκτίμησης» (parity of esteem) μεταξύ των δύο κοινοτήτων, όπως αναγράφεται εύστοχα στο κείμενο της επίλυσης του Βορειοϊρλανδικού, ισχύει μόνο για μία μερίδα των Ελληνοκυπρίων (τους υπολογίζω, στην καλύτερη περίπτωση, στο 30-40%). Από την άλλη οι Τουρκοκύπριοι, που ούτε κουφοί είναι, ούτε τυφλοί, εισπράττουν αυτή τη στάση περιφρόνησης των Ελληνοκυπρίων, με αποτέλεσμα να μουδιάζουν στην ιδέα της ένωσης (γιατί να δεχθούν μια λύση που γι’ αυτούς μπορεί να αποβεί χειρότερη από την παρούσα κατάσταση).

2. Οι δύο πλευρές, στην πλειονότητα τους, και ειδικότερα οι Ελληνοκύπριοι, ταυτίζονται με την ελληνικότητα και την Ορθοδοξία και την τουρκικότητα και το Ισλάμ αντιστοίχως, και λιγότερο με την κυπριακή τους ταυτότητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι δημοφιλέστερη είναι η ελληνική και η τουρκική σημαία, όχι η κυπριακή, η οποία, όπως εύστοχα έχει λεχθεί, είναι η μόνη σημαία στον κόσμο για την οποία κανένας πολίτης της δεν θα θυσιαζόταν.

3. Ο φόβος του αγνώστου με την επανένωση (όπως και πριν, κατά την εποχή του Σχεδίου Ανάν) ενώ η σημερινή κατάσταση, παρά τα μειονεκτήματά της, δεν είναι δυσβάστακτη. Είναι σχετικά «βολική» και για τις δύο πλευρές (ή, για την ακρίβεια, για τους περισσότερους). Επίσης, υπάρχει και ο φόβος δυσκολίας στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων ή ακόμη και πισωγυρίσματος από τη μία ή την άλλη πλευρά, ειδικά αν το δημοψήφισμα με «Ναι» θα ήταν οριακό, που είναι και το πιο πιθανό αν δεν επικρατήσει το «Όχι».

Υπάρχει και το γνωστό ζήτημα των υδρογονανθράκων, που και αυτό βρίσκεται σήμερα στην επικαιρότητα. Κανονικά το ζήτημα αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει κίνητρο για επανένωση (και όχι για διχασμό του νησιού), και αυτό για τρεις λόγους: 1) χωρίς την επανένωση οι διεθνείς εταιρείες είναι αμφίβολο αν θα διακινδυνεύσουν την εξόρυξη φυσικού αερίου, γιατί γενικά αποφεύγουν να εμπλέκονται σε περιπτώσεις αμφισβητούμενες ή σε περιοχές που υφίστανται διενέξεις, 2) χωρίς την επανένωση που θα οδηγούσε στην πιο οικονομική λύση σε σχέση με τη μεταφορά (μέσω Τουρκίας, τη σαφώς φθηνότερη οδό) το κόστος μεταφοράς του φυσικού αερίου είναι απαγορευτικό (είτε με την κατασκευή σταθμού υγροποίησης του φυσικού αερίου στη Δημοκρατία της Κύπρου, που υγροποιημένο μετά θα μεταφερθεί με ειδικά κατασκευασμένα πλοία, είτε με την κατασκευή υποθαλάσσιου αγωγού από την Κύπρο στην Κρήτη και από εκεί η μεταφορά με πλοία στην ηπειρωτική Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη) και 3) χωρίς την επανένωση παραμένει η τουρκική απειλή, που ναι μεν είναι υπερβολική και απαράδεκτη, πλην όμως η Άγκυρα έχει ένα ατού – ότι η Λευκωσία, εγωιστικά, επιζητεί να στερήσει από τους Τουρκοκύπριους κάτι που είναι και δικό τους και όχι αποκλειστικά ελληνοκυπριακό.

Ωστόσο, το φυσικό αέριο αντί για κίνητρο επίλυσης ήρθε να προστεθεί ως ένα ακόμη εμπόδιο στη λύση, καταρχήν γιατί η μεν Δημοκρατία της Κύπρου δεν δείχνει καμία διάθεση γενναιοδωρίας, ειδικά όσο βρίσκεται ακόμη σε δεινή οικονομική κατάσταση, λόγω των μέτρων της Ε.Ε. Επίσης, για τους Ελληνοκύπριους θα ήταν τελείως ανήκουστο να εξαρτώνται από την Τουρκία, κάτι που θα συνέβαινε σε περίπτωση μεταφοράς των υδρογονανθράκων μέσω αυτής. Και αν στο θέμα της έλλειψης γενναιοδωρίας μπορεί κανείς να μεμφθεί την ηγεσία της Δημοκρατίας της Κύπρου, στο θέμα της εξάρτησης κραδαίνει ένα πολύ πειστικό επιχείρημα: με δεδομένη τη σημερινή χείριστη κατάσταση στην Τουρκία υπό τον Ερντογάν, που δεν σέβεται καν στοιχειωδώς τους δημοκρατικούς και κοσμικούς (secular) Τούρκους πολίτες, τους Κούρδους Τούρκους πολίτες, τους Αλαουίτες ή τις μειονότητες, θα σεβαστεί άραγε τις ανάγκες των Κυπρίων;

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: 1. Εδώ βέβαια η απάντηση βρίσκεται στην ανάγκη δημιουργίας μίας εθνοτικά συναινετικής δημοκρατίας (consociational democracy) όταν πρόκειται για χώρες βαθιά διχασμένες με εθνικά, εθνοτικά ή θρησκευτικά κριτήρια, που προτείνουν οι ειδικοί στις εθνοτικές συγκρούσεις, με πρώτο διδάξαντα τον Arend Liphardt το 1970.  (πρώτη δημοσίευση: περιοδικό ΧΡΟΝΟΣ, 20 Ιουλίου 2017)

* Αλέξης Ηρακλείδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ανάλυσης Συγκρούσεων στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου, και έχει διατελέσει εμπειρογνώμων του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών για τις μειονότητες και τα ανθρώπινα δικαιώματα στους διεθνείς οργανισμούς (1983-1997). Σπούδασε στην Πάντειο, στο University College και στο Παν.του Kent. Επιστημονικά ασχολείται κυρίως με τις εθνοτικές και αποσχιστικές συγκρούσεις, την αυτοδιάθεση των λαών, την επέμβαση σε αποσχιστικές συγκρούσεις, τις εθνικές και εθνοτικές μειονότητες, την ανθρωπιστική επέμβαση, τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΔΑΣΕ), τον εθνικισμό στην εξωτερική πολιτική και με συγκεκριμένες συγκρούσεις, με κύριο στόχο την επίλυσή τους, όπως το Μεσανατολικό, το Κόσοβο, την ελληνοτουρκική διένεξη, το Κυπριακό, το Νοτιοσουδανικό πρόβλημα, κ.ά. Έχει συγγράψει έξι βιβλία στα αγγλικά και δέκα στα ελληνικά, και πενήντα papers σε ξένα και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά και βιβλία. ( The Self-Determination of Minorities in International Politics, Η αραβοϊσραηλινή αντιπαράθεση: Η προβληματική της ειρηνικής επίλυσης, Security and Co-operation in Europe: The Human Dimension, 1972-1992, Helsinki-II and its Aftermath: The Making of the CSCE into an International Organization, Η Ελλάδα και ο «εξ ανατολών κίνδυνος», Το Κυπριακό: σύγκρουση και επίλυση , Το Κυπριακό πρόβλημα, 1947-2004: από την ένωση στη διχοτόμηση;, Άσπονδοι γείτονες. Ελλάδα-Τουρκία: η διένεξη του Αιγαίου, The Greek-Turkish Conflict in the Aegean: Imagined Enemies, κ.α.).

 


Παραμονές των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία: Ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ στο πλευρό του Εμμανουέλ Μακρόν και της Ευρώπης!

19/04/2017

Νάντη 20 Απριλίου 2017


PAL-V Liberty 2018 –το πρώτο ιπτάμενο αυτοκίνητο, διαθέσιμο στην αγορά.

30/03/2017

Ολλανδικής κατασκευής

Και όπως το είχε φανταστεί ο Ιούλιος Βερν και ο εικονογράφος του George Roux («Ο Κοσμοκράτορας»)


Κυπριακό: Υπάρχει ακόμη περιθώριο εξεύρεσης λύσης;

12/12/2016

dscn9795

Στο κρισιμότερο σημείο των διαπραγματεύσεων για την Κύπρο, συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone, 11/12/2016. Ομιλητές:

wp_20161211_005Ιωάννης Γρηγοριάδης, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστημίου Bilkent- Άγκυρα & IPC-Stiftung Mercator Senior Research Fellow στο Stiftung Wissenschaft und Politik
Γιώργος Κουμουτσάκος, Τομεάρχης Εξωτερικών Ν.Δ.
Ρένα Χόπλαρου, επικεφαλής Γραμματείας Δικοινοτικής Συνεργασίας ΔΗΣΥ, μέλος Πολιτικού Γραφείου ΔΗΣΥ
Συντόνισε ο δημοσιογράφος Νίκος Ανδρίτσος, SKAI TV, SKAI Radio

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΧΟΠΛΑΡΟΥ:

Κυρίες και κύριοι, η διαπραγματευτική διαδικασία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί στα κεφάλαια της Διακυβέρνησης, του Διαμοιρασμού Εξουσιών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Οικονομίας. Στο κεφάλαιο του Περιουσιακού έχουν υπάρξει σημαντικότατες συγκλίσεις, ενώ υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι είναι εφικτή και μια πλήρης συμφωνία στο κεφάλαιο του Εδαφικού. Θέλω να σας μεταφέρω εδώ μια αίσθηση κατεπείγοντος γιατί πραγματικά μπαίνουμε στην τελευταία φάση αυτού του κύκλου διαπραγμάτευσης για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  

Τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα έχουμε:

-άμεση συνέχιση των συνομιλιών από τους ηγέτες στην Κύπρο επί των εκκρεμούντων θεμάτων όλων των κεφαλαίων.

-μετάβαση στη Γενεύη και έναρξη στις 9 Ιανουαρίου των συζητήσεων για το εδαφικό και ανταλλαγή χαρτών στις 11 Ιανουαρίου.

-σύγκληση  Διάσκεψης για το Κυπριακό στην οποία θα συμμετάσχουν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις και οποιοδήποτε άλλο μέρος κριθεί αναγκαίο.

Η φάση αυτή εξαγγέλθηκε μετά το δείπνο των ηγετών το οποίο διευθετήθηκε από τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του ΓΓ ΗΕ και η εξαγγελία της κρίθηκε από πολλούς ως «αιφνιδιαστική». Είναι γεγονός ότι μετά το ναυάγιο στο Μοντ Πελεράν 2 και δεδομένων των διαφορών των δύο πλευρών όπως αυτές παρατέθηκαν από τον ίδιο τον Πρόεδρο στο διάγγελμα που ακολούθησε την επιστροφή του, η εξαγγελία της τελικής φάσης ήταν όντως ξαφνική. Αποτελεί όμως το απαύγασμα 12 χρόνων πολιτικής προσπάθειας που ακολούθησε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και διαπραγματεύσεων από τους τρεις τελευταίους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την τελευταία αυτή φάση θα κλείσει θετικά ή αρνητικά ένας μικρός ιστορικός κύκλος που ξεκίνησε το 2004.

Κλείνει όμως και ένας ακόμα μεγαλύτερος ιστορικός κύκλος. Στις 12 Ιανουαρίου 2017 θα γίνει βασικά αυτό που για δεκαετίες ζητούσαμε. Μια διεθνής διάσκεψη για το Κυπριακό. Σε αυτή τη διάσκεψη κεντρικό ζήτημα θα είναι ένα νέο σύστημα ασφάλειας, που θα αλλάζει ριζικά τις αναχρονιστικές πρόνοιες του 1960. Με απλά λόγια, 56 χρόνια μετά και παρά τη δυσμενή θέση που μας έφεραν τα γεγονότα του 1974, έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Στη Γενεύη θα είναι όλοι οι μεγάλοι παίκτες της διεθνούς σκηνής, μετά από δικές μας συντονισμένες ενέργειες. Προσπαθώ να σκεφτώ ένα λόγο για να γκρινιάζω ή να αντιδρώ αρνητικά, αλλά δεν βρίσκω.

Πέντε παράγοντες συνέτειναν στην επανέναρξη της διαδικασίας:

Η ισχυρή πολιτική βούληση την οποία επέδειξε ο ίδιος ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης.

-Η έντονη διπλωματία που αναπτύχθηκε αμέσως μετά την αποτυχία του Μοντ Πελεράν και στην οποία ενεπλάκησαν όλοι οι σημαντικοί διεθνείς παράγοντες. Είμαστε τυχεροί που στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών βρίσκεται ένας άνθρωπος με την εμπειρία και το πολιτικό βάρος του Ιωάννη Κασουλίδη.

-Η υπεύθυνη στάση του Άντρου Κυπριανού ΓΓ του ΑΚΕΛ που στηρίζει τις προσπάθειες του Προέδρου.

-Οι διαβουλεύσεις και οι επαφές του Αβέρωφ Νεοφύτου με ηγέτες της τ/κ κοινότητας.

-Η σταθερή προσήλωση του ΤΚ ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί στην επίλυση του Κυπριακού στη βάση Ομοσπονδίας.

Κυρίες και κύριοι,

Γίνεται διαπραγμάτευση εδώ και δεκαετίες για μια δικοινοτική και διζωνική ομοσπονδία. Κάποιοι έχουν αντιρρήσεις γι’ αυτό το χαρακτήρα της λύσης που επιδιώκουμε. Ωστόσο, ο δικοινοτικός χαρακτήρας της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προέκυψε από αυτή τη διαπραγμάτευση. Ο δικοινοτικός χαρακτήρας ήταν κυρίαρχο και ουσιαστικό στοιχείο του ενιαίου κράτους του 1960. Υπάρχει από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία είχε ως θεμέλιο τον δικοινοτικό χαρακτήρα. Εμείς όλοι που, πολύ σωστά, επικαλούμαστε και θέλουμε να διαφυλάξουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην την υποσκάπτουμε οι ίδιοι. Αμφισβητώντας τη δικοινοτικότητα είναι σαν να αμφισβητούμε άθελα μας το ίδιο μας το κράτος, αυτό που έχουμε ως προμετωπίδα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και από τις δυο διεθνείς συνθήκες που τη συνοδεύουν, είναι κράτος με δυο χωριστές κοινότητες στις οποίες αποδίδεται συνταγματική οντότητα και συνταγματικές εξουσίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κουφονήσι: Φοίνικας για πάντα

09/09/2016

Στο Φοίνικα, άλλοτε και τώρα

Η ίδια ατμόσφαιρα, οι ίδιοι ρυθμοί, η ίδια αίσθηση ότι όλα κυλούν μαλακά, οικεία. Η ωραία μουσική, η άνεση , η χαλαρή συμβίωση και πάνω απ’ όλα το διαμαντένιο νερό. Τόπος άχρονος.

2dscn8591-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

3dscn8674-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

dscn8670-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

Δημήτρης Μαύρος, ο Φοίνικας

untitled_page_1-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae-2

Πριν από 22 χρόνια : στην Πισίνα

untitled_page_2-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae-2

Πριν από 22 χρόνια: ελεύθερο camping στον Φοίνικα

untitled_page_2-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

dscn8694-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Αποχαιρετισμός στο καλοκαίρι-Κουφονήσι

09/09/2016

…μετά από 15 χρόνια.  

φωτο Γιώργος Δεπόλλας

αγναντεύοντας την Κέρο (φωτο Γιώργος Δεπόλλας)

dscn8592

Η Κέρος από την «Ιταλίδα» (φωτο Maya Bee)

η πισίνα (φωτο Κουτσίκος)

η πισίνα (φωτο Μιχάλης Κουτσούκος)

το Γάλα (φωτο Μ.Γ.)

το Γάλα (φωτο Μ.Γ.)

dscn8642-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

το Γάλα (φωτο Μ.Γ.)

dscn8626-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

το Γάλα (φωτο Μ.Γ.)

το Μάτι του Διαβόλου (φωτο Μ.Γ.)

το Μάτι του Διαβόλου (φωτο Μ.Γ.)

το Μάτι του Διαβόλου (φωτο Μ.Γ.)

το Μάτι του Διαβόλου (φωτο Μ.Γ.)

φωτο Μ.Γ.

φωτο Μ.Γ.

dscn8658-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae

φωτο Μ.Γ.


ΤΟ ΓΛΥΠΤΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΜΗΛΟΣ

25/07/2016

Γλυπτά του Ηφαίστου και του Αιόλου- πετρωμένη λάβα, ανδεσίτης, κίσσηρη, θειάφι, οψιδιανός. Παληοχώρι και Σαρακίνικο.

επισκευτείτε και το site του ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΗΛΟΥ

DSCN8484DSCN8478DSCN8489DSCN8497DSCN8491DSCN8503DSCN8470DSCN8460DSCN8471