Η καμπάνια της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ για την ιθαγένεια των παιδιών μεταναστών

31/01/2013

από τα σποτάκια της Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Χθες, Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2013, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου διοργάνωσε συνέντευξη τύπου  στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων στην οποία παρουσιάστηκε ενημερωτική καμπάνια με θέμα:

Τα παιδιά των μεταναστών που έχουν φέρει τη ζωή τους εδώ έχουν δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια

Συμμετείχαν ως ομιλητές οι :
Αντώνης Καφετζόπουλος -ηθοποιός, Στέφανος Μουαγκιέ – ηθοποιός, Κατεβάν Ντιναλισβίλι – ιδιωτική υπάλληλος, Μαρία Παπαγιάννη – παιδική συγγραφέας
Δημήτρης Χριστόπουλος – αντιπρόεδρος της Ένωσης, Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Παρουσιάστηκαν τα εξαιρετικά σποτάκια της Ένωσης που θα προβληθούν στην τηλεόραση (θα έχει ενδιαφέρον να δούμε τί ώρα θα προβληθούν)
Αποτιμήθηκε ο νόμος 39/39 περί ιθαγένειας ως ένα θετικό βήμα και έγινε κριτική στην απόφαση του τμήματος του ΣΤΕ που τον κρίνει αντισυνταγματικό, καθώς και στο εσπευσμένο πάγωμα του νόμου από την κυβέρνηση. Χωρίς ταυτότητα είναι ουσιαστικά περίπου 200.000 παιδιά μεταναστών, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή ήρθαν στη χώρα σε πολύ μικρή ηλικία και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία, ενώ μόνο 6.000 παιδιά απέκτησαν ιθαγένεια βάσει του νόμου Ραγκούση.
• Ακολούθησε συζήτηση κα παρεμβάσεις παιδιών δεύτερης γενιάς που απέκτησαν την ελληνική ιθαγένεια είτε η κτήση της εκκρεμεί. Την εκδήλωση παρακολούθησαν και υποστήριξαν με παρεμβάσεις τους μεταξύ άλλων και βουλευτές και δημοτικοί σύμβουλοι της ΔΗΜΑΡ (που δεσμεύτηκε ότι θα ασκήσει βέτο μέσα στην κυβέρνηση) και του ΣΥΡΙΖΑ (σημειωτέον ότι το κόμμα αυτό δεν είχε ψηφίσει το νόμο 39/39 στη Βουλή!). Διαβάστηκε δήλωση του πρώην υπουργού και εμπνευστή του νόμου Γ. Ραγκούση, ο οποίος τόνισε ότι είναι περήφανος που ο νόμος ονομάστηκε «Νόμος Ραγκούση» και αναρωτήθηκε:«Πόσο εθνικά και κοινωνικά παραδεκτό είναι να παραδίδεις αυτά τα παιδιά ομήρους στη Χρυσή Αυγή για τα 18 πρώτα χρόνια της ζωής τους;»

Αισθητή ήταν η παρουσία μελών της οργάνωσης νέων ΑSANTE, και μεταφέρθηκε και χαιρετισμός της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών.

DSCN1680DSCN1685DSCN1687Ο Α.Καφετζόπουλος μας θύμησε ότι όλη η ανθρωπότητα κατάγεται από την Αφρική, η κ. Παπαγιάννη αναφέρθηκε στις εμπειρίες της με τα παιδιά και την πρόσληψη των πολιτιστικών στοιχείων μέσω του  παιδικού  βιβλίου, Ο ηθοποιός Μουαγκιέ, η κ. Ντιναλισβίλι και διάφοροι νέοι μετανάστες β’ γενιάς μετέφεραν τις μαρτυρίες τους- θετικές και αρνητικές. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος  ανέλυσε την έννοια του έθνους και την λειτουργία της συμπερίληψης σε αυτό, και επεσήμανε ότι ο ναζισμός χτυπάει την πόρτα μας και τυχόν επικράτιση του «δικαίου του αίματος» θα θέσει την Ελλάδα στο περιθώριο των Ευρωπαϊκών κρατών. Ακολούθησαν και άλλες παρεμβάσεις του κοινού για τις έννοιες έθνος, κοινωνική ενσωμάτωση, πολλαπλές ταυτότητες κλπ. σχετικά.

Ενδιαφέρουσα ήταν η παρέμβαση του συνταγματολόγου κ. Γ.Κατρούγκαλου που επισήμανε ότι στην καμπάνια πρέπει να δοθεί η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα και πρότεινε, συμπληρωματικά με την ιθαγένεια που πρέπει να δίνεται στα παιδιά που γεννιώνται εδώ, να τους παρέχεται και η δυνατότητα στα 18 να μπορούν να επιλέξουν ιθαγένεια (αποκλειστική ή διπλή). Την εκδήλωση έκλεισε με χαιρετισμό του και ο πρόεδρος της Ένωσης Κ.Τσιτσελίκης.


Η μισθοδοσία των κληρικών και ο χωρισμός κράτους-εκκλησίας

28/01/2013

Απ’ όσο γνωρίζω σε πολλές χώρες υπάρχει ένα υποχρεωτικό ποσοστό φόρου επί του εισοδήματος που ο φορολογούμενος δηλώνει ότι θέλει να πάει σε κάποιον αναγνωρισμένο θρησκευτικό ή κοινωνικό φορέα της επιλογής του, π.χ. στην καθολική εκκλησία, ή στους Βουδιστές, ή στην Greenpeace ή στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα κλπ. Έτσι αποσυνδέεται η ιδεολογία του καθένα, που είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο, από την υποστήριξή του σε κάποιο φορέα και εξασφαλίζεται και η ισοτιμία, δηλαδή όλοι συνεισφέρουν για κάποιον κοινωφελή σκοπό αμεσα, εκτός από το φόρο που πηγαίνει στον δημόσιο κορβανά. Γιατί μπορεί πχ. κάποιος να είναι χριστιανός αλλά να θεωρεί το έργο των Γιατρών Χ.Σ. πιο σημαντικό και άξιο υποστήριξης. Ενώ έτσι όπως το είπε ο Κουράκης οδηγεί σε έκθεση προσωπικών δεδομένων και μοιάζει σαν τιμωρία των χριστιανών.


ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ

28/01/2013

Τάσος Γιαννίτσης, 23/01/2013

Παρέμβαση στην εκδήλωση για το βιβλίο «Για μια Οικολογική και Δημοκρατική Αριστερά»

ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 26/01/2013

Πέρα από τις πολύ αξιόλογες αναλύσεις που περιλαμβάνει, γύρω από ένα ευρύ φάσμα θεμάτων από πολύ γνωστούς και έγκυρους επιστήμονες και στοχαστές, το ειδικό ενδιαφέρον του τόμου είναι οτι βάζει το ερώτημα για τη διασύνδεση της Οικολογίας και της Αριστεράς. Θα πει κανείς ότι αυτό δεν είναι καμιά πρωτοτυπία. Θα απαντούσα, ότι αν έχουμε ένα ερώτημα, που έχει τεθεί πολλές φορές, αλλά ακόμα παραμένει ορθάνοιχτο από την πλευρά της απάντησης, τότε το ερώτημα μπορεί να μην είναι πρωτότυπο, αλλά ακριβώς γιατί απαντήσεις δεν έχουν δοθεί, το θέμα είναι εξαιρετικά σημαντικό.

Θα επικεντρωθώ στο θέμα αυτό διατυπώνοντας επτά σημεία:

Το πρώτο σημείο μου είναι ότι η οικολογική διάσταση δεν είναι μια ακόμα πολιτική που καλείται να προστεθεί σε άλλες, όπως στην εκπαιδευτική, τη βιομηχανική, τη χωροταξική, την ενεργειακή πολιτική κλπ. Είναι μια οριζόντια διάσταση, που η ίδια η υφή της, την κάνει να εμπεριέχεται στενά σε πάρα πολλές μορφές πολιτικής -αν θέλει βέβαια κανείς να τη συμπεριλάβει. Και είναι ατυχές, ότι στην πολιτική σκηνή της χώρας το βάρος της οικολογικής διάστασης είναι ελάχιστο στις πολιτικές που ακολουθούνται, παρά τις βελτιώσεις που αναμφίβολα έχουν γίνει στα τελευταία τριάντα χρόνια.

Το δεύτερο σημείο μου είναι ότι η Αριστερά δεν νοείται a la carte. Περιλαμβάνει κάθε μεγάλη πτυχή πολιτικής, για την οποία η αριστερή θέση κάνει μια μεγάλη διαφορά από τη μη-αριστερή. Αν σημαντικά πεδία μένουν έξω από την ατζέντα της Αριστεράς, έχουμε ελλειμματική Αριστερά και το έλλειμμα αυτό πρέπει να καλυφθεί. Συνεπώς, θεωρώ, ότι η οικολογική προβληματική είναι αναπόσπαστο τμήμα της Αριστερής θέσης, όχι μόνο για λόγους ιδεολογικής εγγύτητας, αλλά και για πολύ ειδικούς, ας πω «τεχνικούς», λόγους, όπως: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Το κράτος δικαίου σε αμφισβήτηση

28/01/2013
ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΣΗΜΙΤΗ

http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=63773042

assets_LARGE_t_420_54157769_type12346H συζήτηση για τη λίστα Λαγκάρντ, το CD που χάθηκε, τα στικάκια, ένα ή περισσότερα που κυκλοφορούσαν χωρίς να ασχολείται κανείς με το ουσιαστικό πρόβλημα, η απογοητευτική συνεδρίαση της Βουλής για το θέμα έφεραν πάλι στο προσκήνιο το ερώτημα για την υποχώρηση του κράτους δικαίου, την επαναλαμβανόμενη αδυναμία να λειτουργήσουν οι θεσμοί μας.

Γιατί αποτυγχάνουμε εκεί που άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους χωρίς διαμάχες, πολιτικές αναμετρήσεις, δημόσιες καταγγελίες και σκανδαλολογία; Γιατί χαρακτηρίζει τη λειτουργία της πολιτείας μας η αντιπαλότητα και η σύγχυση;

Το φαινόμενο που ζήσαμε τις προηγούμενες μέρες δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά. Είναι χρόνιο και επαναλαμβανόμενο. Διάφορες εξεταστικές επιτροπές της Βουλής επί των κυβερνήσεων Καραμανλή και Παπανδρέου, παρ’ όλο που ξεκίνησαν με τυμπανοκρουσίες ως απαρχή της πολυπόθητης κάθαρσης, δεν κατέληξαν σε ουσιαστικά αποτελέσματα.

Μάλιστα, στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την έκδοση των τελικών πορισμάτων, σύμφωνα με τις εφημερίδες, γίνονταν «συνεχείς συσκέψεις μεταξύ των κομμάτων και των βουλευτών», πρώην υπουργοί «αθωώνονταν» και άλλοι καταδικάζονταν ανάλογα με το τι θεωρούσε κάθε κόμμα σκόπιμο, υπήρχε «όργιο παρασκηνίου», ένα «συνεχές αλισιβερίσι», «θέατρο». Θα περίμενε κανείς ότι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής δεν θα υπηρετούσαν πολιτικές επιδιώξεις και δεν θα υποβάθμιζαν τη δικαιοσύνη και το κράτος δικαίου.

Η σκυταλοδρομία… της ανομίας
Πιο πρόσφατα αποκαλύφθηκε η ύπαρξη χιλιάδων ατόμων που εισέπρατταν σύνταξη χωρίς να το δικαιούνται, πολιτών που δεν ήταν ανάπηροι, αλλά έπαιρναν αναπηρικά επιδόματα, καταναλωτών που δεν πλήρωναν τους λογαριασμούς ρεύματος γιατί είχαν παραποιήσει τα στοιχεία. Τα σκάνδαλα αυτά δεν αποκαλύφθηκαν από τα κόμματα, τις εφημερίδες ή άλλα ΜΜΕ που πρωτοστατούν στη σκανδαλολογία αλλά από τη δημόσια διοίκηση που μπόρεσε να κάνει τη δουλειά της χάρη στα νέα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου. Τιμωρίες δεν έχουν υπάρξει ακόμη.

Το ότι υπήρξαν και υπάρχουν φαινόμενα αδιαφορίας για το κράτος δικαίου δεν οφείλεται ειδικά στην πολιτική του ενός ή του άλλου κόμματος εξουσίας. Οφείλεται σε μια γενικευμένη κοινωνική στάση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Το Stedelijk Museum στο Άμστερνταμ και η αναδρομική έκθεση του Μike Kelley (1954-2012)

25/01/2013

DSCN1577H  νέα πτέρυγα του Stedelijk Museum του  Άμστερνταμ άνοιξε τις πύλες του και φιλοξενεί μεγάλη αναδρομική έκθεση του Αμερικανού καινοτόμου καλλιτέχνη Μάϊκ Κέλλυ  (σχέδια, ζωγραφική, γλυπτά, κολλάζ, εγκαταστάσεις, video art), που παρακολούθησα με ενδιαφέρον, αισθητική απόλαυση και ταραχή -που κατά κανόνα προκαλεί η αληθινή τέχνη.

Από το ενημερωτικό φυλλάδιο της έκθεσης:  «Γεννημένος στο Ντιτρόϊτ, έζησε και εργάστηκε στο Λος Άντζελες, από τα μέσα της δεκαετίας ‘7ο ώς τον τραγικό θάνατό του εφέτος, σε ηλικία 57 ετών. Κατά την 35χρονη καρριέρα του εργάστηκε με όλα τα πιθανά καλλιτεχνικά μέσα- σχέδια, γλυπτική, περφόρμανς, μουσική, βίντεο, φωτογραφία, ζωγραφική- και εξερεύνησε ποικίλα θέματα, όπως οι ταξικές σχέσεις στην Αμερική, η σεξουαλικότητα, οι απωθημένες μνήμες, τα συστήματα θρησκειών και υπερβτικότητας, πολιτικές μετα-πανκ, θέματα που επεξεργάστηκε με κοφτερή κριτική και αυτοσαρκασμό….Τα παλαιότερα έργα του (’70) είναι επηρεασμένα από την conceptual art και τις πειραματικές μουσικές περφόρμανς της Laurie Anderson…Από τη δεκαετία του ’80 εξερευνά φιλοσοφικά και πολιτικά θέματα, με μεγάλη ποικίλία μέσων…’Ηταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε πεταμένες κούκλες και παραγεμισμένα ζωάκια και άλλα «χαμένα αντικείμενα» ως σύμβολα προσφοράς και ενοχής… Οι προκλητικές συνθέσεις του αναμειγνύουν τις έννοιες της αθωότητας και της ταυτότητας με ίχνη απειλής και κακόβουλης μεταμφίεσης…»

DSCN1583DSCN1586DSCN1585DSCN1594

 

 

 

 

 

 

 

 

Από την εκπληκτική DSCN1646σειρά Kandors, τρισδιάστατη απεικόνηση διάφορων εκδοχών του πλανήτη Κρύπτων, της πατρίδας του Σούπερμαν:

DSCN1645DSCN1655DSCN1661

 


Αποχαιρετισμός στον Μένιο

25/01/2013

ditsasΑρχιτέκτονσς, σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός, το φιλαράκι μας από τα παλιά, από τα φοιτητικά χρόνια στην Πολυτεχνική Θεσσαλονίκης, ο Μένιος Διτσας, μας έφυγε ξαφνικά μέσα σε ελάχιστο καιρό. Τον αποχαιρετούμε σήμερα από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μοσχάτου. Πώς να πιστέψεις ότι δεν υπάρχει πια αυτή η αστείρευτη πηγή ανατρεπτικού χιούμορ; Πώς μπορεί κανείς να ξαναδεί τη Χιλιαδού χωρίς το Μένιο;

Δυό εικόνες από το εξαιρετικό του ντοκυμανταίρ για τη ζωή των Ελλήνων Ρομά «ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ»:

ektos-sxediou01P-40.01


Φιλμογραφία: Κάπως έτσι… (1979)

Το παλιό εργοστάσιο (1986)

Κουφονήσι, το νησί της πορφύρας (1987)

Νυκτερινή έξοδος (1990)

Η κοινωνία του αυτοκινήτου (1991)

Cad (σπονδυλωτή ταινία 3ων σκηνοθετών) (1993)

Εκτός σχεδίου (2005)

Κίμωλος, μια των Κυκλάδων (2005)

Ανακύκλωση και τσιγγάνοι (2007)

Γυναίκα τσιγγάνα (2010)


Περί καταλήψεων και άλλων δαιμονίων 3: Η «γκρίζα» ζώνη των καταλήψεων

24/01/2013

του Δημήτρη Φύσσα

logo τεύχος: 419 – 16/01/2013

 

Υπάρχουν στη γειτονιά μου, τα Πατήσια, τέσσερις τουλάχιστον ενεργές καταλήψεις. Η Πάτμου και Καραβία, η Νάξου και Κρασσά, η «Πολένα» (Ωρωπού) και μία που δεν την αναφέρω, γιατί τα παιδιά εκεί δεν θέλουν την παραμικρή δημοσιότητα – θα την ονομάσω συμβατικά Χ.

Την «Πάτμου και Καραβία» την έχω επισκεφτεί πολλές φορές. Έσωσε ένα νεοκλασικό σπίτι και τον κήπο του από το γκρέμισμα, είναι στέκι των κατοίκων, γίνονται εκδηλώσεις, γίνεται λαϊκή, παίζεις σκάκι κ.λπ. Στη «Νάξου και Κρασσά», που επίσης διασώζει ένα κομμάτι προπολεμικής γειτονιάς (μάντρα, χαμηλό σπίτι, κυπαρίσσια κ.λπ.), δεν έχει τύχει να πάω. Από το πλήθος των αφισών που διαβάζω στους δρόμους, βλέπω ότι αφενός διαφωνώ με την πολιτική της κατεύθυνση, από την άλλη όμως παίζει δωρεάν πολύ ωραίες ταινίες και κάποια φορά θα πάω οπωσδήποτε.

Η «Πολένα», πάλι, είναι ένας εγκαταλειμμένος από το 2002 αλλά διατηρητέος θερινός κινηματογράφος, στον πρώτο όροφο δίπατου κτιρίου. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι ο ιδιοκτήτης της δεν μπορεί να την κάνει απολύτως τίποτα: ούτε να αλλάξει χρήση, ούτε να χτίσει, ούτε βέβαια να την ξανακάνει ο ίδιος ή να τη νοικιάσει για σινεμά, αφού θα μπει μέσα με τα τσαρούχια. Μετά την κατάληψη, όμως, το σινεμά ξανάνοιξε και το καλοκαίρι του ’12 έπαιξε δύο τουλάχιστον ταινίες: «Το μεγάλο κανόνι», και «Γη και ελευθερία». Τέλος, η κατάληψη Χ είναι υποδειγματική: οι αληθινοί άστεγοι που ζουν εκεί έχουν αναστηλώσει ένα ερείπιο σε βιοκλιματικό σπίτι, έχουν λαχανόκηπο, λειτουργούν βιβλιοθήκη και πολλά άλλα. Η γειτονιά τούς λατρεύει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Τρίζουν τα κόκκαλα του Μπακούνιν!

24/01/2013

…Αλλά και του πρίγκηπα Κροπότκιν !

σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας

σύνθημα σε τοίχο της Αθήνας

Διάβασα (εννοείται όχι ολόκληρο το σεντόνι) την προκήρυξη ανάληψης ευθύνης για την βόμβα στο Mall. Κείμενο αντάξιο των Ταλιμπάν και των Αγιατολλάχ. Δεν κάνω σχήμα λόγου: οι ακραίοι φονταμενταλιστές του Ισλάμ θέλουν να αναγκάσουν την κοινωνία ολόκληρη, όχι μόνο να συμμορφώνεται με ένα πολιτικό καθεστώς, αλλά και με τις αντιλήψεις τους στο αισθητικό πεδίο και στο πεδίο της καθημερινότητας. Φυσικά σε αυτό το πεδίο πάντοτε επεμβαίνουν όλοι οι ολοκληρωτισμοί της ιστορίας, αλλά εδώ έχουμε το φαινόμενο στην ακραία του μορφή:

Άν δεν συμφωνείς με τις αντιλήψεις μου π.χ. για τον κινηματογράφο, σε σκοτώνω (ή προσπαθώ). Αν σε θεωρώ ηλίθιο, υποταγμένο, καταναλωτικό ζώον, σου αξίζει η θανατική καταδίκη (την οποία εγώ αποφασίζω και εκτελώ). Δεν μ’ενδιαφέρει αν θα χαθούν ανθρώπινες ζωές, δεν υπάρχουν αθώοι, όλοι τρέφουν αυτό το σύστημα (εκτός από εμάς εννοείται , τους επαναστάτες!). Τo Mall «είναι τεράστιο νεκροταφείο ανθρώπων και   αληθινών αξιών.  Για αυτό και το χτυπήσαμε.»
Άκρατος πουριτανισμός. Θεολογία του σκότους . Ακόμα και τα κόκκαλα του Μπακούνιν τρίζουν.


Περί καταλήψεων 2 : Μην ήταν γκέτο, μην ήταν άντρο;

19/01/2013

(προσυπογράφω)

του Δημοσθένη Κούρτοβικ     ΤΑ ΝΕΑ 19/1/1

Αρνούμαι να το πω βίλα Αμαλία. Ούτε βίλα υπήρξε ούτε κατοικήθηκε ποτέ από κάποια Αμαλία αυτό το λιτά αρχοντικό οικοδόμημα του Τσίλερ. Ηταν το Β’ Γυμνάσιο, το σχολείο μου, εκεί όπου μπήκα παιδί και βγήκα στο τέλος της εφηβείας, αυτά τη δεκαετία του 1960. Πολύ αργότερα, όταν είχε πάψει από καιρό να είναι σχολείο, περνούσα συχνά από εκεί και σφιγγόταν η καρδιά μου καθώς το έβλεπα άδειο, παρατημένο στην τύχη του, ολοένα και πιο ερειπωμένο, όπως τόσα και τόσα ιστορικά κτίρια της Αθήνας. Υστερα, το 1990, ήρθε η κατάληψη. Εξακολούθησα να περνάω από έξω κάθε τόσο. Είχε γίνει καλύτερο, είχε γίνει χειρότερο; Δεν μπορώ να πω. Η αλήθεια είναι ότι τίποτα στην όψη του ή στην όψη των νεαρών που έβλεπα γύρω από την είσοδό του δεν με προσκαλούσε να μπω μέσα για να πάρω μια γεύση από τον πολιτισμικό οργασμό που λέγεται τώρα ότι φιλοξενούσαν οι αίθουσές του. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Ισως οι μορφωτικές δραστηριότητες που γίνονταν εντός απευθύνονταν σε ανθρώπους της ίδιας ηλικίας, της ίδιας κουλτούρας και των ίδιων ιδεών με τους καταληψίες. Δεν είναι απαραίτητα κακό αυτό.   

Πρέπει να πω ότι βρίσκω, καταρχήν, θετική την ιδέα της οργάνωσης και διαχείρισης εγκαταλειμμένων χώρων από ομάδες συνειδητοποιημένων πολιτών. Υποστήριξα μάλιστα ένθερμα πριν από μερικά χρόνια από αυτήν εδώ την εφημερίδα μια τέτοια κίνηση, συγκεκριμένα τη μετατροπή της παλιάς Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης από ρυπαρό και νοσογόνο ρημάδι σε εστία πολιτισμικών και άλλων κοινωφελών εκδηλώσεων. Εκεί γίνονταν πράγματι τέτοιες εκδηλώσεις, το γνωρίζω εξ ιδίας πείρας, και ήταν ανοιχτές στον καθένα. Επαψα ωστόσο να είμαι τόσο ένθερμος υποστηρικτής αυτής της υπόθεσης, για λόγους που αισθάνομαι πως μπορώ να τους μεταφέρω και στην περίπτωση της κατάληψης του Β’ Γυμνασίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Άμστερνταμ- αναπάντεχες συναντήσεις και εικόνες

18/01/2013

2013-01-16 19.12.092013-01-16 19.56.372013-01-16 15.19.07 copy

2013-01-14 16.29.032013-01-14 16.29.192013-01-16 15.18.562013-01-16 19.28.32