ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2017 -Καλή Χρονιά!

29/12/2016

donald-trumpmerkel2

Greek Prime Minister Alexis Tsipras gestures as he leaves an EU summit in Brussels on Friday, June 26, 2015. EU leaders, in a second day of meetings, discussed migration, the Greek bailout and European defense. (AP Photo/Geert Vanden Wijngaert)

96657-216543-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae5711127ac3618803288b45edanastasiadis-akintzi

(κάπως ρεαλιστικές, με χαμηλά τον πήχυ):

1.Καθαίρεση Τραμπ (δεν είναι όνειρο, οι πολιτικές και νομικές διεργασίες έχουν ήδη αρχίσει!) %ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aertx1z33f-606x416siriaki-antipoliteusi-sizitisei-mono-asant-nekro-620x404wilders-640x480

TOPSHOT - Activists dressed as polar bears are pictured as activists gather for a demonstration to form a giant red line at the Avenue de la Grande armee boulevard in Paris on December 12, 2015, as a proposed 195-nation accord to curb emissions of the heat-trapping gases that threaten to wreak havoc on Earth's climate system is to be presented at the United Nations conference on climate change COP21 in Le Bourget, on the outskirts of Paris.  AFP PHOTO / ALAIN JOCARD / AFP / ALAIN JOCARD        (Photo credit should read ALAIN JOCARD/AFP/Getty Images)

 

2. Εκλογή Μέρκελ- και καταβαράθρωση AfD. 

3. Επανένωση της Κύπρου (στα συν: ποτέ οι σχέσεις των ηγετών Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν ήταν καλύτερες, ούτε μεγαλύτερη η αποφασιστικότητά τους για λύση. Στα πλην: Ερντογάν.) 

4. Μη εκλογή Λεπέν 

5. Καταβαράθρωση Wilders στην Ολλανδία. 

6. Πτώση κυβέρνησης Τσίπρα- εκλογές- NO GREXIT. 

7. H E.E. αποφασίζει συγκεκριμένες quotas για την υποδοχή προσφύγων υποχρεωτικές για κάθε κράτος-μέλος με επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. 

8. Παραπομπή των Άσαντ & Πούτιν στο Διεθνές Δικαστήριο για Εγκλήματα Πολέμου (και εδώ ο ΟΗΕ δειλά-δειλά έχει ξεκινήσει συγκρότηση αρμόδιας επιτροπής). 

9. Η Ιταλία γλυτώνει την πτώχευση. 

10. Μπαίνει η μπουλντόζα στο Ελληνικό.
Και εκτός συναγωνισμού: Παγκόσμια εφαρμογή Εφαρμογή της Συνθήκης του Παρισιού για το κλίμα (μην το θεωρείτε ευκολάκι επειδή το ψήφισαν!)

(όπως ίσως προσέξατε δεν υπάρχει δυστυχώς ούτε ειρήνη στη Συρία, ούτε οριστική συντριβή της τρομοκρατίας, ούτε συγκρότηση στην Ελλάδα του δημοκρατικού-κεντρώου κόμματος- είπαμε να είμαστε ρεαλιστές!)

 

 

 


Και ένα ακόμη αντίο…Debbie Reynolds…

29/12/2016

carrie-fisher-1-600…η γλυκύτατη πρωταγωνίστρια του «SINGING IN THE RAIN» και μητέρα της Carrie Fisher (πριγκίπισσα Λέϊα στον Πόλεμο των Άστρων). Πέθανε μία μέρα μετά την κόρη της…

 

Εδώ μας λέει καλημέρα μαζί με τον Gene Kelly kai Donald O’Connor. 1952, τότε που ο κόσμος ήταν αισιόδοξος…

 

 


Οι σημαντικές προσωπικότητες που έφυγαν το 2016- οι πιο αγαπημένοι μου

28/12/2016

Άλλοι έφυγαν σε βαθειά γεράματα, αφού μας είχαν προσφέρει ολοκληρωμένο έργο, άλλοι έφυγαν σε μέση ηλικία και είχαν ακόμα πολλά να προσφέρουν, άλλοι εντελώς πρόωρα και αναπάντεχα. Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, γιατί είναι υποκειμενικός: Είναι αυτοί που θα θυμάμαι πάντα για όσα ένιωσα πως μου προσέφεραν:

leonard-cohen

LEONARD COHEN, τροβαδούρος

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

GENE WILDER, ηθοποιός

GENE WILDER, ηθοποιός

umbertoeco

UMBERTO ECO, συγγραφέας, γλωσσολόγος

DAVID BOWIE

DAVID BOWIE, συνθέτης-τραγουδιστής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

alanrickmanharrypotter

HARPER LEE,συγγραφέας

HARPER LEE,συγγραφέας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

 

 

 

 

 

 

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης ("Ο άνθρωπος από μάρμαρο")

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης («Ο άνθρωπος από μάρμαρο»)

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης ("Ο ελαφοκυνηγός")

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης («Ο ελαφοκυνηγός»)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και δύο μέλη της οικογένειας των «STAR WARS» Η CARRIE FISHER (η πριγκίπισσα Λέϊα) και ο KENNY BAKER (R2D2)

carrie_fisher-birthday-todayr2d2 Last but not least: O συνθέτης και σαξοφωνίστας της τζαζ «GATO» BARBIERI και οι 65 καλλιτέχνες της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού που βρήκαν τραγικό θάνατο παραμονές πρωτοχρονιάς ας αεροπορικό δυστύχημα.

 

 


Άλλη μια επίσκεψη στην Ακρόπολη και στο Μουσείο

18/12/2016
dscn9898

Το μέσα καθρεφτίζεται στο έξω: Τα μαρμάρινα εκθέματα από τις μετώπες και τις ζωφόρους διεισδύουν μέσα στον βράχο με τον Παρθενώνα.

Χειμωνιάτικο πρωϊνό στην Ακρόπολη. Ήλιος με δόντια.

dscn9875dscn9880

dscn9851dscn9866

dscn9868

 

 

 

 

 

 

 

dscn9870

 

 

 

 

 

 

Καταπληκτική η έκθεση «Δωδώνη, το μαντείο των ήχων». Έχουμε μείνει με την εντύπωση ότι στα μαντεία πήγαιναν κυρίως ηγέτες με «μεγάλα» ερωτήματα, όπως για ειρήνη ή πόλεμο, διαδοχή του θρόνου κλπ. Αλλά στη Δωδώνη έχουν βρεθεί πλήθος σημειωματάκια απλών ανθρώπων πάνω σε κομματάκια μολύβδου με ερωτήματα προς το μαντείο: «Θα με ελευθερώσει ο αφέντης μου, όπως μου υποσχέθηκε;» – «Μήπως πρέπει να πάρω άλλον άντρα για να μπορέσω να κάνω παιδιά;»- «Τί με συμφέρει καλύτερα, να αποπληρώσω τώρα το δάνειό μου ή να το αφήσω γι αργότερα;» (!!). Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν!


Ο Πρασινοσκούφης

14/12/2016

   Αρχή Δωδεκαήμερου σήμερα, δώδεκα μέρες από τα Χριστούγεννα, μέρα που βγαίνουν οι καλλικάντζαροι! Ο Πρασινοσκούφης» της Πιπίνας Τσιμικάλη (1903 – 1987) είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιδικά παραμύθια. Ένα σκανταλιάρικο μικρό καλλικαντζαράκι, που εξαιτίας της τρέλας του για τις τηγανίτες, δεν προλαβαίνει να φύγει με τους άλλους καλλικαντζάρους, ξεμένει στον Πάνω Κόσμο και περνάει ολόκληρη τη χρονιά, από των Φώτων έως τα επόμενα Χριστούγεννα κρυμμένος στο μύλο του κυρ-Κώστα. Ξεκαρδιστικές περιπέτειες, αταξίες, ο μύλος και το κτήμα, ζώα και άνθρωποι γίνονται άνω -κάτω, προς μεγάλη τέρψη των μικρών αναγνωστών. Οι καλλικάντζαροι είναι τα ελληνικά ξαδερφάκια των αντίστοιχων ξωτικών σε όλες τις χώρες: τα Leprechaun  της Ιρλανδίας, τα Troll των Σκανδιναυών, όλα τα μικροσκοπικά («Little people») και γοργοπόδαρα Elf  και Goblin, σαν τον Puck από το «Oνειρο καλοκαιρινής νύχτας», που τρελαίνονται να στήνουν φάρσες στους ανθρώπους, όχι πάντα αθώες. Αλλά και στη σύγχρονη εποχή τα μικρά ανθρωποποιημένα ζωάκια του Ντίσνεϋ και των Looney Tunes  πέφτουν στην ίδια κατηγορία, όπως και οι πιο σύγχρονοι Ντόμπυ, το Σπιτικό Ξωτικό στον Χάρρυ Πόττερ και ο Ε.Τ. ο εξωγήινος. 

Κόκκινη κλωστή δεμένη λοιπόν, να πώς αρχίζει το παραμύθι:

Πέρυσι την παραμονή των Φώτων έγινε το κακό. Όλοι οι καλικάντζαροι που είχαν σκορπιστεί στα κεραμίδια και στις καμινάδες των σπιτιών του χωριού ήταν έτοιμοι. Με το πρώτο που θα ’βλεπαν τον παπα-Θύμιο να βγαίνει με την αγιαστούρα του, θα ’φευγαν, θα ’τρεχαν κουτρουβαλώντας μακριά στ’ ανήλιαγο και πυκνό δάσος, πίσω απ’ το ψηλό βουνό. Εκεί, κάτω από ένα γέρικο έλατο, περίμενε ανοιχτή μια μικρή τρύπα που κατέβαινε, με κάτι μικρούτσικα σκαλοπάτια, βαθιά μέσα στην κατοικία τους. Ήταν ένα σπήλαιο μικρούτσικο κι αυτό, μα όμορφο και γεμάτο από λαμπερά γυαλιά και πετράδια, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, άσπρα και γαλάζια, που λαμποκοπούσαν σα να βρίσκονταν έξω και να τα χτύπαε το φως κι ο ήλιος.

Μόλις έμπαινε κι ο τελευταίος καλικάντζαρος, η τρύπα έκλεινε μοναχή της και δεν μπορούσε πια να βγει κανένας έξω στη γη, παρά μονάχα του χρόνου τα Χριστούγεννα, που ξανάνοιγε πάλι μοναχή της.

Το ’ξεραν αυτό οι καλικάντζαροι, μα δεν τους ένοιαζε. Έτσι γινόταν από παλιά, από τότε που βρέθηκαν, και είχαν συνηθίσει. Έπειτα, δεν τους έλειπε και τίποτα μέσα στη σπηλιά. Και φαγητά είχε το κελάρι τους και νεράκι καθαρό έβγαζε ο βράχος και βιβλία είχαν που τους τα διάβαζε ο παππούς, και τη δουλειά τους. Άλλοι μαγείρευαν, άλλοι συγύριζαν τη σπηλιά, άλλοι πελεκούσαν κι έδιναν όμορφα σχήματα στα πετράδια. Ως και μουσικοί ήταν ακόμα, που έπαιζαν όργανα στις γιορτές. Χώρια πια που τα βράδια, γύρω στο μακρύ τραπέζι, έλεγε καθένας την ιστορία του, πώς τα πέρασε τις δώδεκα μέρες πάνου στη γη. Κοντολογίς, δεν περνούσανε και άσχημα.

Εκείνη τη χρονιά, η πρώτη δουλειά του Πρασινοσκούφη, του μικρού καλικάντζαρου, καθώς βγήκε πάνου στη γη, ήταν να τρέξει στα κεραμίδια του μύλου του μπαρμπα-Κώστα. Ήξερε πως ζυγώνει ο καιρός που θα ’φτιαχνε η θεία Κώσταινα τις τηγανίτες. Κι απ’ όσες τηγανίτες είχε δοκιμάσει ο Πρασινοσκούφης, αυτές του άρεσαν πιο πολύ. Έξω φαίνονταν ροδοκόκκινες και τραγανιστές, μα μόλις τις τρύπαγε το δόντι γίνονταν μαλακές, σα λουκούμι, κι έλιωναν στο στόμα.

Από τα κεραμίδια ανέβηκε στην καμινάδα και γλίστρησε σιγά σιγά πιο κάτου να ιδεί. Επιτυχία! Η θεία Κώσταινα έψηνε τηγανίτες, κι ο μπαρμπα-Κώστας με τα παιδιά καθισμένοι στο τραπέζι περίμεναν. Και σε μια στιγμή που η μυλωνού σήκωσε τα μάτια της από το τηγάνι και κοίταξε τον άντρα της, που κάτι της είπε, ο Πρασινοσκούφης βούτηξε κι άρπαξε την πρώτη.

Κι η μυλωνού τηγάνιζε, κι ο Πρασινοσκούφης άπλωνε το χεράκι του και σούφρωνε, όποτε έβρισκε ευκαιρία. Σιγά σιγά, μάλιστα, ξεθάρρεψε και τις βουτούσε στο βάζο με το μέλι που ήταν δίπλα. Στο τέλος έκρυψε και δύο, τις τελευταίες, σ’ ένα κούφωμα της καμινάδας, για να τις φάει αργότερα.

Ε, από το μύλο του μπαρμπα-Κώστα δεν ξεκόλλησε ο Πρασινοσκούφης όλες τις ημέρες, από του Χριστού μέχρι την παραμονή των Φώτων! Καλύτερα να πούμε πως από το τζάκι του μπαρμπα-Κώστα δεν ξεκόλλησε. Εκεί ήταν χωμένος και την παραμονή κι έτρωγε τηγανίτες, κι ούτε άκουσε το σύνθημα που έδωσε ο γερο-καλικάντζαρος, ο παππούς του, που ήτανε και αρχηγός, για να σηκωθούν να φύγουν. Σε λίγο που τις έφαγε ανέβηκε να ιδεί, μα ήταν αργά! Οι καλικάντζαροι είχαν φύγει! Άρχισε τότε να τρέχει κατά το δάσος μ’ όλα του τα δυνατά κι έφτασε ίσα ίσα τη στιγμή που έκλεινε η πόρτα της σπηλιάς τους.

Ω, δυστυχία μου, είπε τότε το κακόμοιρο, τι θα γίνω τώρα ολομόναχο: Πού να πάω και πού να σταθώ; Αν ήταν τουλάχιστο καλοκαίρι, κάπου θα έβρισκα στο δάσος να τρυπώσω και να φάω τίποτα! Μα με τέτοιον καιρό θα κοκαλώσω!

Πραγματικά, στο ψηλό και πυκνό δάσος δεν έβλεπες τίποτ’ άλλο παρά ένα παχύ στρώμα κάτασπρου χιονιού, και τα δέντρα ήτανε κι αυτά γεμάτα χιόνι, από την κορυφή μέχρι τα κάτω κλαδιά, που έγερναν από το βάρος του. Το δάσος απλωνόταν ήσυχο και σιωπηλό, τ’ αγρίμια, μικρά και μεγάλα, είχαν τρυπώσει στις φωλιές τους, και μονάχα κάπου κάπου φαινόνταν πάνω στο χιόνι τίποτα αχνάρια από λύκο ή αλεπού.

Άσχημα τα πράγματα! είπε ο Πρασινοσκούφης. Μα δεν τα ’χασε. Έκαμε μερικές βόλτες έξω από την τρύπα της σπηλιάς και κοίταζε τ’ αχνάρια των παπουτσιών του. Ήταν μικρότερα από τ’ αχνάρια της αλεπούς και πιο κοντά το ένα με το άλλο. Κι ήταν φυσικό αυτό, γιατί όλος όλος ο Πρασινοσκούφης δεν ήταν ψηλότερος από μια πιθαμή. Ευτυχώς που η σκουφίτσα του ήταν ψηλή και μυτερή και του χάριζε λίγο ανάστημα. Έξαφνα χτύπησε το κεφάλι του.

Βρε, είπε, δεν πηγαίνω πάλι στης θείας Κώσταινας να περάσω το χειμώνα μου; Φωτιά στο τζάκι έχει και τον τρόπο τον ξέρω να σουφρώνω τις πίτες από το τηγάνι της. Καλά θα περάσω!


H επιστολή του Μπομπ Ντύλαν προς το Ίδρυμα Νόμπελ, που διαβάστηκε από την πρέσβυ των ΗΠΑ κατά το επίσημο δείπνο της τελετής βράβευσης.

12/12/2016

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ: η καλύτερη απάντηση σε όλους τους στενόκαρδους που ακόμα και στον Όμηρο να έδιναν το Νόμπελ λογοτεχνίας θα έλεγαν «Μμ…αυτός δεν έγραψε λογοτεχνία, ήταν ένας αοιδός» !

https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2016/dylan-speech.html

Portrait of Bob Dylan. Photo: William Claxton.Good evening, everyone. I extend my warmest greetings to the members of the Swedish Academy and to all of the other distinguished guests in attendance tonight.

I’m sorry I can’t be with you in person, but please know that I am most definitely with you in spirit and honored to be receiving such a prestigious prize. Being awarded the Nobel Prize for Literature is something I never could have imagined or seen coming. From an early age, I’ve been familiar with and reading and absorbing the works of those who were deemed worthy of such a distinction: KiplingShawThomas MannPearl BuckAlbert CamusHemingway. These giants of literature whose works are taught in the schoolroom, housed in libraries around the world and spoken of in reverent tones have always made a deep impression. That I now join the names on such a list is truly beyond words.

I don’t know if these men and women ever thought of the Nobel honor for themselves, but I suppose that anyone writing a book, or a poem, or a play anywhere in the world might harbor that secret dream deep down inside. It’s probably buried so deep that they don’t even know it’s there.

If someone had ever told me that I had the slightest chance of winning the Nobel Prize, I would have to think that I’d have about the same odds as standing on the moon. In fact, during the year I was born and for a few years after, there wasn’t anyone in the world who was considered good enough to win this Nobel Prize. So, I recognize that I am in very rare company, to say the least.

I was out on the road when I received this surprising news, and it took me more than a few minutes to properly process it. I began to think about William Shakespeare, the great literary figure. I would reckon he thought of himself as a dramatist. The thought that he was writing literature couldn’t have entered his head. His words were written for the stage. Meant to be spoken not read. When he was writing Hamlet, I’m sure he was thinking about a lot of different things: «Who’re the right actors for these roles?» «How should this be staged?» «Do I really want to set this in Denmark?» His creative vision and ambitions were no doubt at the forefront of his mind, but there were also more mundane matters to consider and deal with. «Is the financing in place?» «Are there enough good seats for my patrons?» «Where am I going to get a human skull?» I would bet that the farthest thing from Shakespeare’s mind was the question «Is this literature

When I started writing songs as a teenager, and even as I started to achieve some renown for my abilities, my aspirations for these songs only went so far. I thought they could be heard in coffee houses or bars, maybe later in places like Carnegie Hall, the London Palladium. If I was really dreaming big, maybe I could imagine getting to make a record and then hearing my songs on the radio. That was really the big prize in my mind. Making records and hearing your songs on the radio meant that you were reaching a big audience and that you might get to keep doing what you had set out to do.

Well, I’ve been doing what I set out to do for a long time, now. I’ve made dozens of records and played thousands of concerts all around the world. But it’s my songs that are at the vital center of almost everything I do. They seemed to have found a place in the lives of many people throughout many different cultures and I’m grateful for that.

But there’s one thing I must say. As a performer I’ve played for 50,000 people and I’ve played for 50 people and I can tell you that it is harder to play for 50 people. 50,000 people have a singular persona, not so with 50. Each person has an individual, separate identity, a world unto themselves. They can perceive things more clearly. Your honesty and how it relates to the depth of your talent is tried. The fact that the Nobel committee is so small is not lost on me.

But, like Shakespeare, I too am often occupied with the pursuit of my creative endeavors and dealing with all aspects of life’s mundane matters. «Who are the best musicians for these songs?» «Am I recording in the right studio?» «Is this song in the right key?» Some things never change, even in 400 years.

Not once have I ever had the time to ask myself, «Are my songs literature

So, I do thank the Swedish Academy, both for taking the time to consider that very question, and, ultimately, for providing such a wonderful answer.

My best wishes to you all,

Bob Dylan

Και ολίγη μετάφραση:

(…) Ήμουν στο δρόμο όταν έμαθα τα καταπληκτικά νέα, και χρειάστηκα κάμποσα λεπτά για να τα συνειδητοποιήσω! Ο νους μου πήγε στον Γουΐλλιαμ Σαίξπηρ, την μεγάλη μορφή της λογοτεχνίας. Φαντάζομαι ότι θεωρούσε τον εαυτό του θεατρικό συγγραφέα. Ούτε που θα του περνούσε από το μυαλό αν έκανε λογοτεχνία ή όχι. Είμαι σίγουρος πως, όταν έγραφε τον Άμλετ, θα σκεφτόταν ένα σωρό άλλα πράγματα: » Ποιοί είναι οι κατάλληλοι ηθοποιοί γι αυτούς τους ρόλους;» «Πώς θα σταθεί αυτό στη σκηνή;» «Θέλω στ’ αλήθεια να διαδραματίζεται στη Δανία;» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δημιουργικό του όραμα και οι στόχοι του τον απασχολούσαν κατά προτεραιότητα, ωστόσο έπρεπε να πάρει υπόψη του και να αντιμετωπίσει και πιο εγκόσμια ζητήματα: «Είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση;» «υπάρχουν αρκετές καλές θέσεις για τους μαικήνες;» «Πού θα βρώ ανθρώπινο κρανίο;» Πάω στοίχημα ότι το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε το μυαλό του Σαίξπηρ ήταν «Είναι αυτό λογοτεχνία;» (…)

Όπως και τον Σαίξπηρ, έτσι κι εμένα συχνά με απασχολεί η επιδίωξη των δημιουργικών μου στόχων, αλλά έχω και ν’ αντιμετωπίσω και όλα τα πεζά ζητήματα της ζωής: » Ποιοί είναι οι καλύτεροι μουσικοί γι αυτά τα τραγούδια;» «Ηχογραφώ στο κατάλληλο στούντιο;» «Είναι αυτό το τραγούδι στον σωστό τόνο;» Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα και ύστερα από 400 χρόνια. Ούτε μια φορά δεν αναρωτήθηκα «Είναι τα τραγούδια μου λογοτεχνία;»

Έτσι λοιπόν, ευχαριστώ την Σουηδική Ακαδημία, που αφιέρωσε χρόνο για ν’ ασχοληθεί με αυτή την ερώτηση, και που τελικά έδωσε μια τόσο υπέροχη απάντηση. Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους. Μπομπ Ντύλαν.»


Η Πάττι Σμιθ στην τελετή απονομής των Νόμπελ εκ μέρους του Μπομπ Ντύλαν

12/12/2016

 

A Hard Rain’s A-Gonna Fall

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve stumbled on the side of twelve misty mountains
I’ve walked and I’ve crawled on six crooked highways
I’ve stepped in the middle of seven sad forests
I’ve been out in front of a dozen dead oceans
I’ve been ten thousand miles in the mouth of a graveyard
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what did you see, my blue-eyed son?
Oh, what did you see, my darling young one?
Saw a newborn baby with wild wolves all around it
Saw a highway of diamonds with nobody on it
I saw a black branch with blood that kept drippin’
Saw a room full of men with their hammers a-bleedin’
I saw a white ladder all covered with water
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken
Saw guns and sharp swords in the hands of young children
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

And what did you hear, my blue-eyed son?
And what did you hear, my darling young one?
Heard the sound of a thunder, it roared out a warnin’
Heard the roar of a wave that could drown the whole world
Heard one hundred drummers whose hands were a-blazin’
Heard ten thousand whisperin’ and nobody listenin’
Heard one person starve, I heard many people laughin’
Heard the song of a poet who died in the gutter
Heard the sound of a clown who cried in the alley
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, who did you meet, my blue-eyed son?
Who did you meet, my darling young one?
I met a young child beside a dead pony
I met a white man who walked a black dog
I met a young woman whose body was burning
I met a young girl, she gave me a rainbow
I met one man who was wounded in love
I met another man who was wounded with hatred
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I’m a-goin’ back out ‘fore the rain starts a-fallin’
I’ll walk to the depths of the deepest black forest
Where the people are many and their hands are all empty
Where the pellets of poison are flooding their waters
Where the home in the valley meets the damp dirty prison
Where the executioner’s face is always well hidden
Where hunger is ugly, where souls are forgotten
Where black is the color, where none is the number
And I’ll tell it and speak it and think it and breathe it
And reflect it from the mountain so all souls can see it
Then I’ll stand on the ocean until I start sinkin’
But I’ll know my song well before I start singin’
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall


Κυπριακό: Υπάρχει ακόμη περιθώριο εξεύρεσης λύσης;

12/12/2016

dscn9795

Στο κρισιμότερο σημείο των διαπραγματεύσεων για την Κύπρο, συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στο βιβλιοπωλείο Free Thinking Zone, 11/12/2016. Ομιλητές:

wp_20161211_005Ιωάννης Γρηγοριάδης, αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, Πανεπιστημίου Bilkent- Άγκυρα & IPC-Stiftung Mercator Senior Research Fellow στο Stiftung Wissenschaft und Politik
Γιώργος Κουμουτσάκος, Τομεάρχης Εξωτερικών Ν.Δ.
Ρένα Χόπλαρου, επικεφαλής Γραμματείας Δικοινοτικής Συνεργασίας ΔΗΣΥ, μέλος Πολιτικού Γραφείου ΔΗΣΥ
Συντόνισε ο δημοσιογράφος Νίκος Ανδρίτσος, SKAI TV, SKAI Radio

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΡΕΝΑΣ ΧΟΠΛΑΡΟΥ:

Κυρίες και κύριοι, η διαπραγματευτική διαδικασία έχει σχεδόν ολοκληρωθεί στα κεφάλαια της Διακυβέρνησης, του Διαμοιρασμού Εξουσιών, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Οικονομίας. Στο κεφάλαιο του Περιουσιακού έχουν υπάρξει σημαντικότατες συγκλίσεις, ενώ υπάρχουν βάσιμες ελπίδες ότι είναι εφικτή και μια πλήρης συμφωνία στο κεφάλαιο του Εδαφικού. Θέλω να σας μεταφέρω εδώ μια αίσθηση κατεπείγοντος γιατί πραγματικά μπαίνουμε στην τελευταία φάση αυτού του κύκλου διαπραγμάτευσης για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος.  

Τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες θα έχουμε:

-άμεση συνέχιση των συνομιλιών από τους ηγέτες στην Κύπρο επί των εκκρεμούντων θεμάτων όλων των κεφαλαίων.

-μετάβαση στη Γενεύη και έναρξη στις 9 Ιανουαρίου των συζητήσεων για το εδαφικό και ανταλλαγή χαρτών στις 11 Ιανουαρίου.

-σύγκληση  Διάσκεψης για το Κυπριακό στην οποία θα συμμετάσχουν οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων, οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις και οποιοδήποτε άλλο μέρος κριθεί αναγκαίο.

Η φάση αυτή εξαγγέλθηκε μετά το δείπνο των ηγετών το οποίο διευθετήθηκε από τον Ειδικό Αντιπρόσωπο του ΓΓ ΗΕ και η εξαγγελία της κρίθηκε από πολλούς ως «αιφνιδιαστική». Είναι γεγονός ότι μετά το ναυάγιο στο Μοντ Πελεράν 2 και δεδομένων των διαφορών των δύο πλευρών όπως αυτές παρατέθηκαν από τον ίδιο τον Πρόεδρο στο διάγγελμα που ακολούθησε την επιστροφή του, η εξαγγελία της τελικής φάσης ήταν όντως ξαφνική. Αποτελεί όμως το απαύγασμα 12 χρόνων πολιτικής προσπάθειας που ακολούθησε την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν και διαπραγματεύσεων από τους τρεις τελευταίους Προέδρους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Με την τελευταία αυτή φάση θα κλείσει θετικά ή αρνητικά ένας μικρός ιστορικός κύκλος που ξεκίνησε το 2004.

Κλείνει όμως και ένας ακόμα μεγαλύτερος ιστορικός κύκλος. Στις 12 Ιανουαρίου 2017 θα γίνει βασικά αυτό που για δεκαετίες ζητούσαμε. Μια διεθνής διάσκεψη για το Κυπριακό. Σε αυτή τη διάσκεψη κεντρικό ζήτημα θα είναι ένα νέο σύστημα ασφάλειας, που θα αλλάζει ριζικά τις αναχρονιστικές πρόνοιες του 1960. Με απλά λόγια, 56 χρόνια μετά και παρά τη δυσμενή θέση που μας έφεραν τα γεγονότα του 1974, έχουμε τη δυνατότητα να βελτιώσουμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Στη Γενεύη θα είναι όλοι οι μεγάλοι παίκτες της διεθνούς σκηνής, μετά από δικές μας συντονισμένες ενέργειες. Προσπαθώ να σκεφτώ ένα λόγο για να γκρινιάζω ή να αντιδρώ αρνητικά, αλλά δεν βρίσκω.

Πέντε παράγοντες συνέτειναν στην επανέναρξη της διαδικασίας:

Η ισχυρή πολιτική βούληση την οποία επέδειξε ο ίδιος ο Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης.

-Η έντονη διπλωματία που αναπτύχθηκε αμέσως μετά την αποτυχία του Μοντ Πελεράν και στην οποία ενεπλάκησαν όλοι οι σημαντικοί διεθνείς παράγοντες. Είμαστε τυχεροί που στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών βρίσκεται ένας άνθρωπος με την εμπειρία και το πολιτικό βάρος του Ιωάννη Κασουλίδη.

-Η υπεύθυνη στάση του Άντρου Κυπριανού ΓΓ του ΑΚΕΛ που στηρίζει τις προσπάθειες του Προέδρου.

-Οι διαβουλεύσεις και οι επαφές του Αβέρωφ Νεοφύτου με ηγέτες της τ/κ κοινότητας.

-Η σταθερή προσήλωση του ΤΚ ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί στην επίλυση του Κυπριακού στη βάση Ομοσπονδίας.

Κυρίες και κύριοι,

Γίνεται διαπραγμάτευση εδώ και δεκαετίες για μια δικοινοτική και διζωνική ομοσπονδία. Κάποιοι έχουν αντιρρήσεις γι’ αυτό το χαρακτήρα της λύσης που επιδιώκουμε. Ωστόσο, ο δικοινοτικός χαρακτήρας της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν προέκυψε από αυτή τη διαπραγμάτευση. Ο δικοινοτικός χαρακτήρας ήταν κυρίαρχο και ουσιαστικό στοιχείο του ενιαίου κράτους του 1960. Υπάρχει από την πρώτη στιγμή της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία είχε ως θεμέλιο τον δικοινοτικό χαρακτήρα. Εμείς όλοι που, πολύ σωστά, επικαλούμαστε και θέλουμε να διαφυλάξουμε την Κυπριακή Δημοκρατία, πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην την υποσκάπτουμε οι ίδιοι. Αμφισβητώντας τη δικοινοτικότητα είναι σαν να αμφισβητούμε άθελα μας το ίδιο μας το κράτος, αυτό που έχουμε ως προμετωπίδα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και από τις δυο διεθνείς συνθήκες που τη συνοδεύουν, είναι κράτος με δυο χωριστές κοινότητες στις οποίες αποδίδεται συνταγματική οντότητα και συνταγματικές εξουσίες. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ’60 ΤΟΥΣ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ; ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ ΤΟΥ ’60;

10/12/2016

Μόνο η νοσταλγία;

Ωραία περάσαμε στου Σαββόπουλου. Στην ωραία αίθουσα του «Παρνασσού», την αίθουσα όπου «η «Μαρία Βοναπάρτη, μαζί με τον Παύλο Νιρβάνα θέλησαν να βραβεύσουν τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη για το έργο του- αλλά ο ίδιος δεν παρευρέθηκε, γιατί ντρεπόταν την τόση επισημότητα…» όπως μας πληροφόρησε ο Νιόνιος.  Και πρόσθεσε ότι τον ρωτούν γιατί συναυλία σε αυτό τον χώρο του «παραδοσιακού κατεστημένου» και απαντά: «Εδώ και πολύ καιρό το κατεστημένο έχει φύγει από τον Παρνασσό, (έχει πάει) εκεί που χτίζουν τους πρυτάνεις, εκεί που σπάνε τα αγάλματα και τις προθήκες … οπότε από μια άποψη ο Παρνασσός. είναι η εναλλακτική πρόταση»! (έγραψε πάλι!)

(φωτο από την ανάρτηση στο facebook της Μαρίας Τοπάλη)

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία (Σαββόπουλος)

Life is What Happens To You While You’re Busy Making Other Plans (Lennon)

Είμαστε ως επί το πλείστον ένα κοινό ζωηρό, συγκινημένο -και ηλικιωμένο. Παρά την παρουσία και ταλαντούχων νέων μουσικών, της Κατερίνας Πολέμη, του Θέμου Σκανδάμη, της Εύης Μάζη και τους βιρτουόζους Γιώτη Κιουρτσόγλου και Δημήτρη Λάππα, παρά τον ωραίο πανηγυριώτικο διάκοσμο με τα φωτάκια και τις σημαιούλες, παρά το απαράμιλλο αφηγηματικό χάρισμα του φίλου μας του παραμυθά, η νοσταλγία κυριάρχησε. Νοσταλγία για τα νιάτα μας που δε γυρίζουν πίσω (τόσο κλισέ, μα τόσο αληθινό!), τους έρωτες που πέρασαν, τους φίλους που μας άφησαν…Και όταν ο τροβαδούρος μας θύμισε «ήρθε η ώρα ν’ αποφασίσεις, με ποιούς θα πας και ποιούς θ’ αφήσεις» είμαι σίγουρη ότι πολλοί σκεφτήκαμε, ότι ξέρουμε ποιούς ν’ αφήσουμε, αλλά δεν ξέρουμε με ποιούς να πάμε…