ΘΥΡΑΝΟΙΞΕΙΑ στο ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΝΙΑΡΧΟΣ

29/06/2016

Τέσσερεις μέρες απολαυστικής περιπλάνησης: Αρχιτεκτονική, Περιβάλλον, Μουσική, Χορός, Ζωγραφική, και πολλά άλλα. Ευκαιρία για συνάντηση με τους συντελεστές και άξιους συνεργάτες, αλλά και παλιούς και νέους φίλους.

imagegen67_thump

Το μεγάλο έργο του Ρέντζο Πιάνο που έχει ως βασικό πυρήνα την δημιουργία ενός πάρκου σε ήπια κλίση, που οδηγεί σταδιακά τον επισκέπτη στην ταράτσα του κτηρίου της Λυρικής Σκηνής με την εκπληκτική πανοραμική θέα (από Ακρόπολη έως Καστέλλα) κάτω από το «αιωρούμενο» στέγαστρο με τα φωτοβολταϊκά (100μΧ100μ.=25 μεγαβάτ που καλύπτουν τις βασικές ανάγκες του κτιρίου). Η άλλη βασική ιδέα είναι η διείσδυση της θάλασσας στο χώρο με τη δημιουργία του υπέροχου πλωτού καναλιού. Στα έργα του Πιάνο (Μουσείο Πομπιντού, ουρανοξύστης Shard κ.α) η αρχιτεκτονική δημιουργία, από την αρχή του σχεδιασμού, είναι οργανικά συνδεδεμένη  με την πιο σύγχρονη τεχνολογία της στατικής επιστήμης. Κτήρια και ελεύθεροι χώροι καλούν το κοινό σε συμμετοχή, ενώ έχουν επιστρατευτεί όλες οι επιτεύξεις της οικολογικής τεχνολογίας και της αρχιτεκτονικής περιβάλλοντος.  («πράσινη» πιστοποίηση κτιρίων LEED) (περισσότερα http://www.snfcc.org/?lang=el )

Η ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ- ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤΡΟ- Ο ΠΕΡΙΒΑΛΛΩΝ ΧΩΡΟΣ   (φωτο Μ.Γ.)

DSCN8189

WP_20160626_013DSCN8023DSCN8184DSCN8020DSCN8018WP_20160626_016

 

 

DSCN8072DSCN8061DSCN8066DSCN8079DSCN8101DSCN8107DSCN8075DSCN8074DSCN8092DSCN8002

από την μυσταγωγία της Λώρη Άντερσον

από την μυσταγωγία της Λώρη Άντερσον

 


Φόρος τιμής στην Τζο Κοξ, υπέρμαχο των δικαιωμάτων των προσφύγων

18/06/2016

Μερικές ακόμα φωτογραφίες προσφύγων από την Φωτογραφική Εταιρεία Μυτιλήνης

 http://www.fem.gr/index.php?option=4&sub=&id=284

(εκτός από εκείνες του Μιχάλη Μπάκα που δημοσιεύονται σε προηγούμενο post)

7235975d-8e2c-4799-9570-1a25ca5c8fcd

Στρατής Τσουλέλλης

 

0ad424ca-615d-4157-8a53-8ca410a593c5

Πέτρος Τσακμάκης

 

Πέτρος Τσακμάκης

Πέτρος Τσακμάκης

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης

 

Θωμάς Μαμάκος

Θωμάς Μαμάκος

 

Ηλίας Μάρκου

Ηλίας Μάρκου

 

aff90de6-c6e1-47ce-8d4e-ebb58039e793

Δημήτρης Φωτίου

 

Δημήτρης Φωτίου

Δημήτρης Φωτίου

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης

 

Θωμάς Μαμάκος

Θωμάς Μαμάκος

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης


JO COX: ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

17/06/2016

100864341_Undated_Labour_Party_handout_photo_of_Batley_and_Spen_MP_Jo_Cox_who_has_been_shot_in_Birst-large_trans++qVzuuqpFlyLIwiB6NTmJwfSVWeZ_vEN7c6bHu2jJnT8

Και ένα άρθρο που θα έπρεπε να προβληματίσει, όλους όσους παίρνουν αψήφιστα τη ρητορική μίσους, τη λεκτική ενθάρρυνση ή δικαιολόγηση της βίας, είτε με θρησκευτικά, είτε με ιδεολογικά κίνητρα και πού μπορεί να οδηγήσει. Επίσης επειδή ήδη τονίζεται η εκδοχή της ψυχικής διαταραχής του συγκεκριμένου δολοφόνου, ας επισημάνουμε ότι φανατισμός και ψυχική διαταραχή είναι συνήθως στοιχεία αλληλοσυμπληρούμενα και η διαταραχή με κανέναν τρόπο δεν συνιστά στοιχείο για επιείκεια.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΙΣΧΟΥΣ
του Alex Massie THE SPECTATOR 16/6/16
http://blogs.spectator.co.uk/2016/06/a-day-of-infamy/

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Και όταν είναι καταιγιστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό. Ήταν ήδη μια θλιβερή και ταπεινωτική μέρα, ακόμη και πριν ακούσαμε την φριχτή είδηση για τη δολοφονία της βουλευτού των Εργατικών Jo Cox έξω από την έδρα της εκλογικής της περιφέρειας στο Yorkshire.

Η πολιτική είναι, μεταφορικά μιλώντας, ένα σπορ που έχει να κάνει με την επαφή. Πρόκειται για σκληρή δουλειά, γιατί είναι σημαντική δουλειά. Μετράει πολύ και μετράει ακόμα πιο πολύ, όταν το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα ψηλό. Αλλά όπως ακριβώς στον αθλητισμό ο ρόλος της ποιότητας φαίνεται στο υψηλότερο επίπεδο, όταν έχουμε το πιο μεγάλο διακύβευμα και παίζονται τα πάντα, έτσι και στην πολιτική ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται και μάλιστα όταν έχει ουσιώδη σημασία.

Ένα δημοψήφισμα είναι μία από εκείνες τις στιγμές που αυτό μετράει. Δεν υπάρχει επανάληψη, σε περίπτωση ήττας δεν μπορεί κανείς να παρηγορηθεί ότι τουλάχιστον υπάρχει πάντα μια επόμενη σεζόν. Όχι, η ήττα είναι μόνιμη και για πάντα. Γι ‘αυτό ένα δημοψήφισμα είναι πιο άσχημο από τις βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές συχνά κερδίζουν οι «λάθος» άνθρωποι, αλλά η νίκη τους είναι μόνο -και πάντοτε- προσωρινή. Θα υπάρξει και επόμενη μέρα και μια επόμενη φορά. Οι εκλογές είναι μια διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα είναι μια απόφαση χωρίς δυνατότητα έφεσης. Έτσι, ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται. Η αφίσα που παρουσίασε ο Nigel Farage σήμερα κατέβηκε σε επίπεδο τόσο πολύ χαμηλό, ακόμη σε σύγκριση για ό,τι ο ίδιος μας έχει συνηθίσει.

13450259_1085092108228296_1574710073246673941_n

Δεν έπεσε η μάσκα της πανουργίας, γιατί μάσκα δεν υπήρχε καθόλου. Η αφίσα ούρλιαζε «ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ», και το σύνθημα φιγουράρει πάνω από μια μεγάλη ουρά σκουρόχρωμους πρόσφυγες που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα. Το μήνυμα ήταν κάθε άλλο παρά διακριτικό: Βρετανία ψήφισε ΕΞΟΔΟ (Leave), ειδ’ αλλιώς θα μας κατακλύσουν οι μελαμψοί! Να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας! Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω! Ξέρεις τι εννοώ, έτσι δεν είναι: Αν θέλετε να έχετε για γείτονα έναν Τούρκο ή έναν Σύρο ψηφίστε ΠΑΡΑΜΟΝΗ (Remain). Τόσο απλά. Κοινή λογική. Έτσι δεν είναι;

Και μετά, σήμερα το απόγευμα, ένα μέλος του κοινοβουλίου 42 ετών, που συμβαίνει – τί σύμπτωση!- να ήταν μία βουλευτής που αγωνιζόταν για να να κάνει η Βρετανία περισσότερα για να βοηθήσει τους απελπισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από το σφαγείο της Συρίας, αυτή η βουλευτής πυροβολήθηκε, μαχαιρώθηκε, δολοφονήθηκε.

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΜΑΗΣ ΧΑΜΕΝΟΣ- ΜΑΗΣ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ

13/06/2016

observatory-time-the-lovers

Αυτός ο Μάης του ’16 απουσιάζει ολοκληρωτικά από το blog. Μια αναπάντεχη κακοτυχία , που όμως ήταν μάλλον τύχη, με οδήγησαν σε ιατρικές εξετάσεις, νοσοκομεία, φόβους, ένα σύντομο πέρασμα από την κοιλάδα του σκότους και μια αναγέννηση. Σημασία δεν έχουν οι λεπτομέρειες. Σημασία έχει η διαδρομή, που μέσα από κύκλωπες και λαιστρυγόνες -πραγματικούς και φανταστικούς- μ’ έβγαλε στην αμμουδιά όπου πολλά αναθεωρούνται. Και κυρίως ο Χρόνος. Ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις με αυτόν, τώρα όμως νομίζω πως μπορώ να του φερθώ πιο φιλικά και πιο πραγματικά.

Η απουσία του Μάη και οι αναθεωρήσεις δεν έχουν να κάνουν όμως μόνο με την προσωπική μου διαδρομή. Είναι και τα κοινά που έχουν φτάσει πια σε οριακό σημείο. Νιώθω ότι πλέον τα έχουμε πει όλα, τα έχουμε ακούσει όλα, και οι σοφές σκέψεις και οι χυδαιότητα έχουν αγγίξει πια ταβάνι. Όσο και αν τα χάνουμε κάθε λίγο και λιγάκι με κάποιες λεπτομέρειες των δημοσίων πραγμάτων, κατά βάθος τίποτα δεν μας εκπλήσσει πια. Τουλάχιστον εμένα. Και είμαι σίγουρη και άλλους πολλούς.

Και τί μένει; Μα η αγάπη των φίλων. Των φίλων που μου συμπαραστάθηκαν, που μου έδιναν θάρρος, που νιάστηκαν, που με φρόντισαν. Που άλλαξαν τα προγράμματά τους για χάρη μου. Των φίλων των παλιών και των πιο πρόσφατων. Που ήταν παρόντες. Άλλοι με πρακτικές φροντίδες. Κι εκείνοι που βρίσκονταν μακρυά με την καθημερινή επικοινωνία. Άλλοι με το λουλούδι και άλλοι με τη λιχουδιά. Και πάνω απ’ όλα η αγάπη από τον άγγελό μου. Μάης κερδισμένος.


Τα σπασμένα παράθυρα της Αθήνας

13/06/2016

576564του Πάσχου Μανδραβέλη   ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 12/6/16

Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθήνας, προκειμένου να προστατέψει τα οχήματά του και το επιβατικό κοινό, αποφάσισε να διακόψει κάθε Παρασκευή και Σάββατο βράδυ την κυκλοφορία των οχημάτων έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου. Είχε προηγηθεί, στις 20.5.2016, επίθεση από κουκουλοφόρους, οι οποίοι βγήκαν από το Πολυτεχνείο, σταμάτησαν το τρόλεϊ, αποβίβασαν τους επιβάτες και το πυρπόλησαν με βόμβα μολότοφ. Κατόπιν τα καλόπαιδα βρήκαν (πανεπιστημιακό) άσυλο στο κτίριο του Πολυτεχνείου.

Ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης αποφάσισε την απόσυρση 49 γλυπτών για να τα προστατεύσει από βανδαλισμούς· είτε αυτοί γίνονται από το λούμπεν προλεταριάτο, που τα λιώνει για το μέταλλο, είτε από την επαναστατική του πρωτοπορία που τα καταστρέφει ασκώντας το απαράβατο δικαίωμά του στη… συμβολική βία.

Είναι πολλοί οι πολίτες σε ολόκληρη τη χώρα, αλλά κυρίως στο κέντρο της Αθήνας, που δεν βάφουν πια τα σπίτια τους γιατί το θεωρούν μάταιο κόπο. Διάφοροι χαχόλοι με «επαναστατικές» ή «εικαστικές» (τρομάρα μας) ανησυχίες τα κουτσουλάνε κάθε λίγο και λιγάκι με ανεξίτηλο σπρέι, αφήνοντας δυσδιάκριτες υπογραφές, επαναστατικά ή χουλιγκανικά συνθήματα. Από τις «εικαστικές» αυτές παρεμβάσεις δεν γλίτωσε ούτε το κτίριο του ΕΑΤ-ΕΣΑ, ούτε καν οι βράχοι της Πνύκας. Το μόνο που μπορεί να αποτρέψει τους βανδάλους είναι η υψηλή περίφραξη των χώρων, η απώλεια δηλαδή πρόσβασης όλων των πολιτών σε αυτούς.

Η διάχυτη ανομία στην ελληνική κοινωνία αποτυπώνεται στον δημόσιο χώρο. Τον τρώει σαν σαράκι. Κάποια επαναστατημένα μπορούν ανεμπόδιστα να κάνουν τα πάντα: από το να μουντζουρώνουν το άγαλμα του Κωστή Παλαμά, να κουτσουλάνε την Αθηναϊκή Τριλογία με ανόητα συνθήματα για το τέλος του πολιτισμού μέχρι να καίνε τρόλεϊ. Εν τω μεταξύ, οι πολίτες χάνουν αδιαμαρτύρητα, ακόμη και το δικαίωμά τους να μετακινούνται με τις δημόσιες συγκοινωνίες. Οι φτωχότεροι πλήττονται περισσότερο. Στα πάρκα και στις πλατείες δεν κάθονται αυτοί που ο κ. Γ. Κυρίτσης θέλει να εξανδραποδίσει, με τρόλεϊ προς Κυψέλη και Πατήσια δεν μετακινούνται οι πλούσιοι. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ανάπτυξη και πράττειν άλογα

13/06/2016
 του ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΙΑΚΩΒΙΔΗ*
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  12/6/16

(Νηφάλιες σκέψεις που βλέπουν μπροστά-Μ.Γ.)

Οι τελευταίες εβδομάδες σηματοδότησαν το τέλος της μεταστροφής του ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα αντίδρασης σε κόμμα εξουσίας. Το άγχος για τη δόση επέφερε εντυπωσιακές, ενίοτε ακραίες κινήσεις συμβιβασμού, παρ’ όλον τον βερμπαλισμό και τις αριστερές κορώνες. Η πρόθεση είναι σαφής: Η μεσοπρόθεσμη παραμονή στην εξουσία, ό,τι και αυτό να συνεπάγεται. Καίτοι πολλές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τα υπαρξιακά τους ερωτήματα, καίτοι συγκεκριμένοι υπουργοί συνεχίζουν τον κλεφτοπόλεμο με τις πολιτικές της ίδιας της κυβέρνησης, η κατεύθυνση έχει αλλάξει.

Προφανώς οι συνήθειες των κομματικών στελεχών θα αργήσουν να προσαρμοστούν. Ολοι προσπαθούν να τραβήξουν το σκοινί όσο μπορούν, διορίζοντας φίλους και «ημετέρους» και απευθυνόμενοι στα κομματικά τους ακροατήρια. Παρ’ όλα αυτά, τώρα που κοπάζει το μέτωπο της αναδιάρθρωσης χρέους, με την τακτική ήττα της κυβέρνησης, μοιραίως η έμφαση γυρνά στην πραγματική οικονομία και στην περιβόητη ανάπτυξη – ή τουλάχιστον στην καθημερινότητα των πολιτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκών ή άκων, εστιάζει στη λειτουργία της οικονομίας, όσο τουλάχιστον του επιτρέπουν οι ιδεοληψίες του.

Τι μπορούμε να περιμένουμε; Το σενάριο της κατάρρευσης της κυβέρνησης το φθινόπωρο παραμένει, αλλά η παραμονή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ φαίνεται πιθανότερη. Με δεδομένη την ικανότητα της κυβέρνησης να περνά νομοσχέδια-ταμπού, ειδικά στο εργασιακό, ίσως η βραχυπρόθεσμη παραμονή της να καταστεί επωφελής, περισσότερο για τη Ν.Δ. Αυτό που προξενεί προβληματισμό είναι η στάση της Ν.Δ. Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση έχει προωθήσει ένα λανθασμένο μείγμα πολιτικής και έχει δείξει ότι έχει τραγικές ανεπάρκειες λειτουργίας. Η αντιπολίτευση υψηλών τόνων είναι εύκολο να παρασυρθεί σε έναν ανταγωνισμό απαξιωτικών αναφορών που λίγα θα επιτύχουν και που μάλλον θα εντείνουν την καχυποψία των πολιτών προς τους «πολιτικούς» εν γένει.

Αυτό το καλοκαίρι είναι εξαιρετικά σημαντικό στη θέσπιση των όρων της μεταμνημονιακής πολιτικής αντιπαράθεσης. Με δεδομένη την εξ ανάγκης αλλαγή πλεύσης της κυβέρνησης, ο τρόπος με τον οποίο θα πολιτευθεί ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να είναι καταλυτικός. Ο κ. Μητσοτάκης βρίσκεται μπροστά στις επικίνδυνες (παλαιοκομματικές) σειρήνες που εμμένουν στην όξυνση και στην άμεση, επιτακτική απαίτηση εκλογών. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο Άϊ Γουέϊγουέϊ εκθέτει στο Κυκλαδικό

10/06/2016

Πριν χρόνια μία από τις περφόρμανς του Άϊ Γουέϊγουέϊ ήταν να βιντεοσκοπήσει τον εαυτό του να σπάζει ένα αρχαίο βάζο της Δυναστείας των Χαν. Σχόλιο για τη σχέση πολιτιστικής κληρονομιάς με τον σημερινό άνθρωπο (σε μια χώρα με τη βαριά κληρονομιά της Κίνας, που η τέχνη της πέρασε και από τη δοκιμασία της λεγόμενης Πολιτιστικής Επανάστασης του Μάο). Σήμερα επανέλαβε στην Ελλάδα μια παραλλαγή του ίδιου θέματος, κατασκευάζοντας ένα κυκλαδικό ειδώλιο σε φυσικό μέγεθος που μόλις έχει αφήσει από τα χέρια του ένα αρχαίο αγγείο. Όλα από μάρμαρο. Φόρος τιμής στη χώρα του μαρμάρου με την εξίσου βαριά πολιτιστική κληρονομιά. Αν και για μένα-ανεξάρτητα από τις προθέσεις του καλλιτέχνη- σηματοδοτεί τη «μαρμαρωμένη» σημερινή πραγματικότητα, εγκιβωτισμένη σε μια κληρονομιά που δεν την αφήνει ν’ αναπνεύσει- με δική μας ευθύνη βέβαια. Το ίδιο και το μαρμαρωμένο χορτάρι.

ai-urn02DSCN7933DSCN7937(ποιός είναι ο Άϊ Γουέϊγουέϊ : Γεννημένος το 1957 στο Πεκίνο, πέρασε τα παιδικά του χρόνια σε εξορίες μαζί με τον πατέρα του τον ποιητή Αί Quing, που εδιώκετο. Μετά το τέλος της «Πολιτιστικής Επανάστασης» επιστρέφει στο Πεκίνο και γίνεται μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας Stars με εκφρασμένες θέσεις υπέρ της δημοκρατίας. Το ’83 μετά από διώξεις η ομάδα διαλύεται και ο Άϊ φεύγει στη Ν.Υόρκη, όπου αφιερώνεται στη φωτογραφία, τις περφόρμανς και την conceptual art ( εννοιολογική τέχνη ) και επιρρεάζεται από τα έργα του Warhol και του Duchamp. Επιστρέφει στο Πεκίνο το ’93 όπου συνδυάζει την καλλιτεχνική δουλειά με τον ακτιβισμό υπέρ της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γι αυτό υφίσταται διώξεις, ξύλο, φυλακίσεις και κατ’ οίκον περιορισμό. Η καλλιτεχνική του δουλειά ξεπέρασε τα εμπόδια και χάρις στις νέες τεχνολογίες και τα social media έσπασε τα σύνορα. Δραστήριος blogger, έχει γράψει πολύ ενδιαφέροντες στοχασμούς γύρω από την τέχνη και την πολιτική. Σχεδίασε και έργα αρχιτεκτονικής και αρχιτεκτονικής τοπίου. Το πιο διάσημο το εθνικό στάδιο για τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, η περίφημη «φωλιά του πουλιού» (σε συνεργασία με το αρχιτ. γραφείο Herzog & de Meuron), αργότερα όμως σχεδόν το αποκήρυξε, λόγω των αντι-Ολυμπιακών του πεποιθήσεων και άσκησε κριτική στους St. Spielberg και Zhang Yimou που πήραν μέρος στη σκηνοθεσία της τελετής έναρξης. Πολύ σημαντική η έρευνα που έκανε για το σκάνδαλο των σχολείων με σαθρή κατασκευή που έγινε αιτία για το θάνατο πάνω από 5000 παιδιών κατά τον σεισμό του 2008 στο Σιτσουάν («Citizens’  Investigation») χάρις στην οποία δημοσιοποιήθηκαν τα ονόματα των θυμάτων και απετράπη το κουκούλωμα της κυβέρνησης. (Για περισσότερα https://en.wikipedia.org/wiki/Ai_Weiwei και http://aiweiwei.com/index.html .                                                                                                             ‘Ενα σημαντικό μέρος της έκθεσης  είναι οι φωτογραφίες των προσφύγων που τράβηξαν  τα μέλη της Φωτογραφικής Εταιρείας Μυτιλήνης. (για περι σσότερα http://www.fem.gr/index.php?option=4&sub=&id=284). Τρεις αίθουσες με εξαιρετικές φωτογραφίες  που πρώτος ο  Άϊ τις έκανε γνωστές στην υπόλοιπη Ελλάδα. (αν και ήδη η έκθεση πρόκειται να παρουσιαστεί και αλλού, εδώ και στο εξωτερικό).1541

Ανάμεσά τους  φωτογραφίες του παλιού αγαπητού φίλου Μιχάλη Μπάκα

1a833b60-aea6-4a95-a1f1-b67f632edbeea8c0d69b-aa74-4b21-8088-448fe0835c0d33612629-ff48-47c2-ba03-74913b9c5b19421deea4-a619-4bc0-b78b-9d59b9ea339acc8650e5-b01a-47e4-954c-bcecb5ffc86a05f859a2-98a9-48eb-98a9-02ee60d10499e9275e1f-6540-46fe-9b17-37fc683a56d7

 

 


Οι πρώην- το τελευταίο άρθρο του Κωστή Παπαγιώργη

05/06/2016

Επειδή πολλά λέγονται για συνέπεια στις ιδέες, για εμμονές και ιδεοληψίες, για προδοσίες, απάτες και αυταπάτες, όσοι έχουμε κάποιο παρελθόν (μόνο τα παιδιά δεν έχουν) θα βρούμε ότι μας αφορά αυτό το κείμενο και ότι ίσως μας βοηθάει στο δρόμο της αυτογνωσίας. Και το βίντεο που ακολουθεί, η τελική σκηνή από την ταινία ALLONSANFAN μου μοιάζει σαν σχόλιο πάνω στο κείμενο: non e vero!- δεν είναι αλήθεια- και όμως…  Γιατί όπως έλεγε και ο Κον-Μπεντιτ «NOUS AVONS TANT AIME LA REVOLUTION»

Οι πρώην

Εφόσον κάθε ωρίμανση βασίζεται στα σφάλματα της νεότητας –δηλαδή όχι μόνο της εφηβείας, αλλά και της αφέλειας εν γένει– η σοβαρότητα, όπως και αν την καταλάβουμε, έχει πάντα ένα αμφίβολο παρελθόν. Σαν τους αυτοδημιούργητους μεγιστάνες που ξεκίνησαν πένητες αλλά ευφάνταστοι, σαν τις ηρωίδες του Ντοστογιέφσκι που τρέφουν την ιταμή τους περηφάνια με την οργή για το ταπεινωμένο τους παρελθόν, υπάρχει κάποια σημαντική καμπή στη ζωή τους.

Προφανώς δεν ισχύουν γενικοί και απαράβατοι κανόνες. Είναι γνωστό ότι στα τέλη της ζωής του ο Πλάτων συνέγραψε τους «Νόμους», ήτοι ένα ρεαλιστικό κείμενο και άφησε σε χρυσή θήκη την «Πολιτεία». Επίσης ο Χούσερλ της ώριμης περιόδου θεωρούσε τη φαινομενολογία «χαμένο όνειρο». Αλλά υπάρχουν και οι περιπτώσεις του Χέγκλε και του Κίρκεγκωρ που βεβαιώνουν το αντίθετο. Ωστόσο, όπως κι αν δούμε το μάκρος μιας ζωής, σαν ενότητα ή σαν ρήξη, δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε μιαν άξια του εαυτού της ωρίμανση, που να μην αναγνωρίζει –στο παρελθόν– μιαν εποχή πλάνης και ειρήσθω εν παρόδω κωμωδίας που αντιμετωπίζει τον εαυτό της στα σοβαρά. Η θεωρία, η δράση, η συγγραφή, κάθε λογής δραστηριότητα τέλος πάντων που αναμετράται με τη ζωή, για να εκδηλωθεί έχει ανάγκη ένα ποσοστό ζωτικής απειρίας. Διαφορετικά δυσκολεύει την αναπνοή και τον βηματισμό της.

Αυτή ακριβώς η αφέλεια, η οποία είναι ανορθόλογος παράγοντας άγνοιας, θυμικών ενορμήσεων, ασύνειδων διαθέσεων, θα γίνει κατά την ώριμη ηλικία το βήμα απ’ όπου κανείς κατακεραυνώνει τον εαυτό του. Όταν τα ανθρώπινα έργα αποτυγχάνουν, δηλαδή αυτοκατηγορούνται, έρχεται και η ώρα των πικρών, και γι’ αυτό ρεαλιστικών διαπιστώσεων. Κάθε σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι πρώην. Πρώην μαρξιστής, πρώην φαινομενολόγος, πρώην σωτήρας της ανθρωπότητας, πρώην εθνικιστής κ.λπ. Ολόκληρος θρύλος υπάρχει για την απέχθεια που γεννούσε στον Ρεμπώ η σκέψη των νεανικών του σκαλαθυρμάτων. Για τη συγκατάβαση του Πάουντ έναντι στο ποιητικό του έργο και τη σκοτεινή παραγγελία του Κάφκα που υπαγόρευε το απλούστερο των πραγμάτων: Κάφτε τα!

Δεν έχει σημασία το γεγονός ότι κάποτε –τα χρόνια της πολλής δουλειάς και του λειψού ρεαλισμού– οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι παθιάζονταν με πίστη και αυτοπεποίθηση. Η πλάνη γεννάει πάντα γόνιμες διαθέσεις και κοπιαστικές προσπάθειες. Και τα μεγάλα πάθη, όσο ευτελή κι αν είναι τα αποτελέσματά τους, είναι πολύτιμα διότι γεννούν μεγάλες μετάνοιες. Με άλλα λόγια, όποιον άνθρωπο κι αν συναντήσουμε με κάποιο ίχνος σοβαρότητας, αναγνωρίζουμε χαρακτηριστικά του πρώην. Ο μεγάλος χαρτοπαίκτης που σπατάλησε χρήμα, καρδιά, φιλίες και χρόνο για το πάθος του, έρχεται η στιγμή που καίει τα χέρια του, που κλείνει τις πόρτες, πετάει τις μάρκες, ξεχνάει τον κύκλο των συμπασχόντων και αποχωρεί. Ενδέχεται να ακούει για τις ολονυχτίες, τα μεγάλα κέρδη, τους άθλους αυτού ή εκείνου. Αλλά κινείται πλέον έξω από το δίχτυ. Άσχετο αν είναι πια κάτι παραπάνω ή κάτι παρακάτω από αυτό που ήταν, εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι η απόσταση από το παρελθόν. Το νυν όπου κατοικεί τον ενδιαφέρει από το ένδοξο άλλοτε.

Η στρατιά των ανθρώπων που αισθάνονται καλά μόνο αν πλάι τους χάσκει κάποιο κενό, συνήθως ακολουθούν τον ίδιο δρόμο. Για κάποια εποχή πωλούν ακόμα και τα χρυσά δόντια της μάνας τους ικανοποιώντας το πάθος τους. Για κάποια άλλη εποχή, ζουν αναπολώντας και μετανοώντας. Ίσως έτσι αφτιασίδωτοι, καταγγέλλοντας ό,τι υπηρέτησαν (την εξυπνάδα, τις στρατηγικές, τον εγωτισμό και την πλεονεξία), να συνάπτουν καλύτερες σχέσεις με τη ζωή. Όσο για την πολυσυζητημένη μουτσούνα τους, όλοι σχεδόν, τη βρίσκουν όχι στο παρόν (όπου τους περιθάλπει η απραξία και η φρόνιμη ζωή), αλλά το παρελθόν της σπατάλης και της ανάλωσης.

Μπορεί κανείς να φανταστεί μια λέσχη απροσδιόριστων ορίων που να απαρτίζεται από διάφορους πρώην: θεωρητικοί που τώρα πια γιατρεύονται με τη σιωπή καθότι πια ξέρουν ότι γνώρισμα της ειλικρίνειας είναι η αυτοκαταγγελία. Άνθρωποι του πάθους που τώρα λυπούνται το οξυγόνο που ξόδεψαν κυνηγώντας ίσκιους. Πρώην μεγάλους εραστές και ερωμένες. Πρώην συγγραφείς που τώρα πια έχουν ως ύφος τον σεβασμό της λευκής σελίδας.

Μέσα σε μια παρόμοια λέσχη με ραγισμένες καρδιές και ψαλιδισμένες γλώσσες, ενδέχεται να βρει κανείς τους φίλους του.