ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ:

27/02/2018

(φωτο Reuters-B.Khabieh)

Νομίζω πως κάθε πόλεμος και ιδίως ένας εμφύλιος είναι πάντα μια πολύπλοκη κατάσταση και οι εκ των υστέρων ιστορικές και γεωπολιτικές αναλύσεις ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.  Η κατάσταση στη Συρία από ένα σημείο και πέρα έγινε εξαιρετικά πολύπλοκη. Ωστόσο το ξεκίνημα ήταν απλό: Ο δικτάτορας Άσαντ to 2011 απάντησε με πραγματικά πυρά σε ειρηνικές διαδηλώσεις που ζητούσαν ελευθερία και κάποια δημοκρατία, κατά το πρότυπο της Αραβικής Άνοιξης σε άλλες χώρες. Με αποτέλεσμα η εξέγερση να γίνει εμφύλιος πόλεμος.

Οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες ήταν εξαρχής πολυδιασπασμένοι (χειρότερα από την δική μας επανάσταση του ’21) και οι σχετικά πιο δημοκράτες και μη φανατικοί μουσουλμάνοι («Ελεύθερος Συριακός Στρατός») ήταν πάντα μειοψηφία. Και γρήγορα στο πλευρό του Άσαντ ήρθε το Ιράν και ιδίως οι Ρώσσοι , οι τελευταίοι με άμεση στρατιωτική παρέμβαση. Οι Αμερικάνοι και άλλοι σύμμαχοι βοηθούν τεχνικά τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» και τους Κούρδους, δηλαδή τους μη φανατικούς μουσουλμάνους. Και πρόσφατα στο παζλ προστέθηκε και η Τουρκία που κάνει στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Κούρδων της βόρειας Συρίας που χαρακτηρίζει συλλήβδην τρομοκράτες.

Τώρα, οι υπερασπιστές της Γκούτα είναι αφ’ ενός οι Failaq al-Rahman, παρακλάδι του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και οι σαλαφιστές του «Ισλαμικού Στρατού», δύο ομάδες που πολεμούν σκληρά και μεταξύ τους. Ο Άσαντ και οι Ρώσσοι τους αποκαλούν όλους «τρομοκράτες» και τους βομβαρδίζουν, χωρίς να εξαιρούν νοσοκομεία, σπίτια και άλλους πολιτικούς στόχους. Ο άμαχος πληθυσμός, όπως σε όλους τους εμφυλίους δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ουδέτεροι. Ωστόσο η ανθρωπιστική βοήθεια εξ ορισμού (θα πρέπει να) περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, αλλά η Ρωσσία μέχρι τώρα με διάφορα προσχήματα μπλοκάρει ακόμα και την βοήθεια προς τους αμάχους. Μετά την αποτυχία του ΟΗΕ να κάνει σεβαστό το ψήφισμα για εκεχειρία, χτες οι Ρώσσοι πρότειναν εφαρμογή 5 ωρών εκεχειρίας καθημερινά. Θεωρώ ότι δημοκρατικές χώρες από την αρχή δεν αντιμετώπισαν με δυναμισμό την κατάσταση και άφησαν να συνεχίζεται επί χρόνια μια σφαγή με περίπου 400 000 θύματα και επέτρεψαν στα ανελεύθερα καθεστώτα του Ιράν και του Πούτιν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να νομιμοποιούν τον σφαγέα Άσαντ. 

Advertisements

Σώτη Τριανταφύλλου: Πώς στη Γαλλία το Ισλάμ κέρδισε τη μάχη των ιδεών (μέρος πρώτο)

12/02/2018

ΤΑ ΝΕΑ 10/2/18

O Χακίμ Ελ Καουρί, που το 2016 είχε κάνει έκκληση, μαζί με άλλους σαράντα μουσουλμάνους εναντίον του ισλαμικού φονταμενταλισμού (αιγιαλώ λαλείς…) επανήλθε με ένα βιβλίο που έχει τίτλο «Ισλάμ, μια γαλλική θρησκεία». O Ελ Καουρί, προσπαθώντας να μας ανοίξει τα μάτια που κρατάμε πεισματικά κλειστά, αναλύει το πώς και το γιατί στη Γαλλία πληθύνονται οι υπερευσεβείς μουσουλμάνοι ενώ οι γαλλικές κυβερνήσεις τούς παρατηρούν με αμηχανία ή δεν τους παρατηρούν καθόλου. Ο Εμμανουέλ Μακρόν σχεδιάζει «διάρθρωση του Ισλάμ»: τι σημαίνει «διάρθρωση»; Περιμένουμε να μας εξηγήσει. Το πολιτικό λεξιλόγιο, μια συλλογή από ευφημισμούς – όπως, λόγου χάρη, ο όρος «ριζοσπαστικό Ισλάμ» – καταδεικνύουν ανημπόρια, δειλία, ανικανότητα να περιγράψουμε τα φαινόμενα. Το πρόβλημα έχει προχωρήσει· il est trop tard.
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Montaigne, oι μουσουλμάνοι που πηγαίνουν στα τζαμιά, τρώνε χαλάλ, προσεύχονται καθημερινά, τοποθετούν τον ισλαμικό νόμο πάνω από τον νόμο του κράτους υπολογίζονται γύρω στα 3.500.000 (έναντι περίπου 1.650.000 πιστών Καθολικών, ο φανατισμός των οποίων είναι διαφορετικής τάξεως). Ο πληθυσμός αυτός διεκδικεί την αντικατάσταση του γσλλικού νόμου από Σαρία. Αλλά, όπως σημειώνει ο Ελ Καουρί, το 80% των εν γένει μουσουλμάνων (8.600.000) εγείρουν απαιτήσεις στην καθημερινότητα: λόγου χάρη, ζητούν να γίνουν χαλάλ τα σχολικά γεύματα, κάτι που παραβιάζει τους κανονισμούς για τη σφαγή των ζώων στη Γαλλία. (Τα περισσότερα σχολεία αποφάσισαν να κάνουν τις σχολικές καντίνες χορτοφαγικές: στρίβειν διά του αρραβώνος). Συγκριτικά με άλλες διεκδικήσεις, το χαλάλ είναι λεπτομέρεια· αλλά υπογραμμίζει ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία· είναι ιδεολογία, τρόπος ζωής, πολιτικό πρόγραμμα. Υπό αυτή την έννοια, η απόρριψή του δεν αποτελεί συμπεριφορά μη ανεκτικότητας («μισαλλοδοξίας» όπως λένε, πομπωδώς, οι ορθώς σκεπτόμενοι) αλλά πολιτική αντίθεση· αντιπολίτευση σε ένα διεθνές, σαρωτικό, υπερσυντηρητικό κίνημα.
Ως ιδεολογία γνωρίζει συντριπτική επιτυχία και έχει αναδειχθεί σε ένα είδος ταμπού: όπως παλιότερα, ο χαρακτηρισμός «αντικομμουνιστής» είχε αρνητικές συνηχήσεις (τουλάχιστον για την ευρύτερη αριστερά), έτσι οι πολέμιοι του Ισλάμ θεωρούνται σήμερα μια σύγχρονη εκδοχή του φασίστα, ενώ αλήθεια είναι το αντίστροφο. Κατά κάποιον τρόπο, ο ισλαμοφασισμός νομιμοποιείται, ενώ οποιαδήποτε εχθρότητα απέναντί του καταγγέλλεται ως κολάσιμη. Η ισλαμοαριστερά ―ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς αριστεράς ― αρνείται να δει πώς η κακοήθης ευσέβεια έχει εξελιχθεί σε δυστοπικό όραμα: αμφισβητεί τα στατιστικά στοιχεία περί εξισλαμισμού και υποβιβάζει τη σπουδαιότητα της ένταξης, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, σχετική: η Μενέλ Ιμπτισέμ, που πήρε μέρος στο «Τhe Voice», στα κοινωνικά δίκτυα κατηγορεί το γαλλικό κράτος ότι συνωμοτεί εναντίον των μουσουλμάνων: «Τρομοκρατική είναι η Γαλλία,» γράφει, «όχι οι ισλαμιστές». Έτσι, η μουσουλμανική ταυτότητα εκθειάζεται και το περιεχόμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στρεβλώνεται (η αριστερά και οι νεοφεμινίστριες αξιώνουν «το δικαίωμα των γυναικών στην μπούρκα»)· όσο για τις γνωστές ευαισθησίες σχετικά με τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, δεν κινητοποιούνται σε ό,τι αφορά τους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι έχουν «δικαίωμα» στο ρατσιστικό μίσος και στη μισογυνία: ο νόμος και οι ηθικές αξίες που ισχύουν για τους υπολοίπους καταλύονται.
Οι οργανώσεις μεταναστών που προσπαθούν να συμφιλιώσουν τους μουσουλμάνους με τους Γάλλους (το σύνθημα είναι, ευλόγως, «ας ζήσουμε μαζί») δεν έχουν καμιά επιρροή ή θεολογικό κύρος. Οι μουσουλμάνοι ακούνε τους ιμάμηδες και τους ισλαμολόγους, τους ινστρούχτορες· ο Ταρίκ Ραμαντάν (της γνωστής οικογενείας των Αδελφών Μουσουλμάνων) έχει, μαθαίνω, 2.000.000 followers στο Facebook, και ο σαλαφιστής ιμάμης της Ζουέ-λε-Τουρ, ο περιβόητος Μοχαμέτ Φρανσουά (Γάλλος που ασπάστηκε το Ισλάμ το 1989) έχει 780.000. Τέτοιες σκοτεινές προσωπικότητες, με περίπλοκα διεθνή δίκτυα, έχουν πείσει τους περισσότερους μουσουλμάνους ότι είναι ιστορικά θύματα των «λευκών», ότι πρέπει να είναι υπερήφανοι για την πίστη και την ταυτότητά τους κι ότι φίλοι τους είναι οι σταλινικοί, οι τροτσκιστές και οι altermondialistes ― οι οποίοι ωστόσο, τους χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Το όνειρο είναι παλιό, η στρατηγική επίσης: όταν δεν υπάρχει καταπιεσμένο κοινωνικό στρώμα, απλώς το κατασκευάζεις. Και στη συνέχεια, μέσω αυτού διαβρώνεις το σύστημα προκειμένου να το κατεδαφίσεις και να χτίσεις την ιδανική αυταρχική κοινωνία. Η κοινωνική συνοχή ενδιαφέρει μόνο τους συντηρητικούς και τους μεταρρυθμιστές, όσους δηλαδή επιθυμούν την επιβίωση της δεδομένης κοινωνίας με ή χωρίς τροποποιήσεις.
Η ισλαμική ιδεολογία κερδίζει έδαφος (και εδάφη: μεταφορικά και κυριολεκτικά) προβάλλοντας μια σειρά χαρακτηριστικά που συγκινούν ανώριμους και αμόρφωτους πληθυσμούς, κυρίως νέους: εξέγερση και ανυπακοή (εναντίον του γαλλικού κράτους, του Κατεστημένου, των γαλλικών αξιών τις οποίες εξάλλου ελάχιστα γνωρίζουν)· πολιτικό όραμα (την ισλαμιστική κοινωνία, τον εξισλαμισμένο κόσμο)· ελευθερία στην άσκηση βίας (απελευθέρωση των ενστίκτων, καθαγιασμός του μίσους)· κοινή επιθετικο-αμυντική ταυτότητα και αδελφότητα. Το Ισλάμ προωθεί μια μορφή ανδρικής συνενοχής στη δημιουργία ενός καθεστώτος όπου το Σύνταγμα θα είναι το Κοράνι κι όπου οι άνδρες αδελφοί θα περιφρουρούν ώστε να τηρείται πιστά. Κι όπως κάθε ιδεολογία, το Ισλάμ διαθέτει και συγκροτεί πάνθεον, ήρωες, μάρτυρες· καθώς και το αντίθετό τους: αποστάτες, προδότες, ξεπουλημένους (στον εσώτερο κύκλο)· κάλπικους συμμάχους, συνωμότες και εχθρούς (στον εξωτερικό κύκλο). Όλα είναι βολικά και τελειώνουν στον Παράδεισο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το 30-35% του γαλλικού πληθυσμού ― το επίσημο ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία ― δεν έχει δυναμική ένταξης. Έχει. Απλώς, το γαλλικό μοντέλο ένταξης αναδεικνύει περισσότερο τις παταγώδεις αποτυχίες απ’ όσο τις σιωπηλές επιτυχίες. Αλλά οι αποτυχίες πρέπει να ληφθούν υπόψη: σε μια χώρα όπου ακόμα και τα χριστιανικά σύμβολα (εικόνες, φάτνες, σταυροί) απουσιάζουν (απαγορεύονται στα δημόσια κτίρια) η μουσουλμανική παρουσία είναι κραυγαλέα: οι μουσουλμάνοι βγάζουν τη θρησκεία στον δρόμο ακριβώς επειδή δεν είναι πνευματικό ζήτημα, αλλά πολιτικό. Οι δημόσιες προσευχές της Παρασκευής απαγορεύτηκαν τελικά, με χαρακτηριστική καθυστέρηση, διότι «παρεμπόδιζαν την κυκλοφορία». Μερικοί Γάλλοι, ανάμεσά τους ο Χακίρ Ελ Καουρί, αναρωτιούνται πότε γίναμε κότες· κι αν ήμασταν κότες ανέκαθεν.

ΟΙ ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ

06/02/2018

Η Ελλάδα της αυτογνωσίας

Η ομιλία του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στην Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος (TV100-28/01/18)

Η Ελλάδα της αυταπάτης και της παράνοιας

Η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία


Μακεδονία ξακουστή 2: Μερικές σκόρπιες σκέψεις μου.

06/02/2018

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ: μέχρι την σύνοδο του ΝΑΤΟ η κυβέρνηση θα κάνει πως διαπραγματεύεται, και γιατί δεν έχει την ικανότητα και γιατί δε θέλει, δεν τολμά, επειδή φοβάται τους πάντες: τον Νίμιτς, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τον Καμμένο και τους άλλους εθνικιστές, την Εκκλησία, τη ΝΔ, τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια τους Σλαβομακεδόνες. Έτσι θα φτάσουμε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, χωρίς να έχει λυθεί τίποτα, θα την πιέσουν και θα δεχτεί χωρίς βέτο την ένταξη της χώρας με το όνομα FYROM. Θα παίξει πάλι το χαρτί της «περήφανης διαπραγμάτευσης», της περήφανης απόρριψης του όρου «Μακεδονία», αλλά θα πεί ότι αναγκάστηκε σε μικρή υποχώρηση λόγω μεγάλων πιέσεων των «ξένων». Και μετά όλα θα παγώσουν και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

  1. α. Ο Πούτιν επιθυμεί και απειλεί να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενθαρρύνει και χρηματοδοτεί τα περισσότερα από τα ευρωσκεπτιστικά και ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη (πχ Λεπέν) .
    β. Μέρος του σχεδίου του είναι να επικρατήσει στα δυτικά Βαλκάνια.
    γ. Οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων, μεταξύ των οποίων και η Δημοκρατία της Μακεδονίας, φοβούνται την επιρροή της Ρωσίας, που μόνο καλές ιστορικές μνήμες δεν ξυπνάει.
    δ. Το ΝΑΤΟ και αργότερα η Ε.Ε. είναι αυτή την ιστορική στιγμή οι μόνοι εγγυητές ότι αυτές οι χώρες θα έχουν ασφάλεια, πολιτική σταθερότητα και πορεία προς την ευημερία. Γι αυτό και οι βαλκανικές χώρες επιθυμούν διακαώς και τα δύο.
    ε. Συμφέρει την Ε.Ε. οι χώρες αυτές να μπούν υπό την ασπίδα του ΝΑΤΟ (μέχρι να δημιουργηθεί ενιαίος Ευρωπαϊκός στρατός).
    στ. Συμφέρει την Ελλάδα να μπεί η Δημ. της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.
    Όπερ έδει δείξαι

  2. ΣΕΒΑΣΜΟΣ Η ΚΟΛΑΚΕΙΑ; Οι πολιτικοί, «κεντροδεξιοί» και «κεντροαριστεροί», αλλά και πολλοί φίλοι, λένε ότι σέβονται τους πολίτες που θα πάνε στο συλλαλητήριο και δεν τους κριτικάρουν. Και δεν τους θεωρούν όλους ακροδεξιούς. Γιατί δεν δικαιούμαστε να κάνουμε κριτική στους πολίτες, όπως και σε οποιονδήποτε άλλον; Μήπως είναι περιορισμένης ευθύνης, ανήλικοι, διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως επειδή είναι πολλοί; Πράγματι, οι ακροδεξιοί έχουν πολλά περισσότερα χαρακτηριστικά από τον εθνικισμό. Όλοι οι εθνικιστές δεν είναι ακροδεξιοί. Όμως όλοι οι ακροδεξιοί είναι εθνικιστές, ο εθνικισμός είναι αναπόσπαστη ιδιότητα του φασισμού. Ας το δούμε κατάματα: όσοι δεν θέλουν να υπάρχει καν η λέξη «Μακεδονία» στο όνομα της υπαρκτής «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» είναι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ και όχι πατριώτες. Αν ήταν πατριώτες θα έκαναν συλλαλητήρια εναντίον των προκλήσεων του τουρκικού καθεστώτος. Γιατί ο πατριώτης υπερασπίζεται την πατρίδα του έναντι πραγματικών απειλών, δεν οπισθοχωρεί μπροστά στους ισχυρότερους, για να τα βάλει με τους ασθενέστερους. Γιατί το καθεστώς Ερντογάν είναι η πραγματική απειλή. Και πιο έμμεσα και σε βάθος χρόνου και ο Πούτιν και η Κίνα (με διαφορετικό τρόπο ο καθένας). Οι Σλαβομακεδόνες ΔΕΝ αποτελούν απειλή και η στάση όσων την θεωρούν ως τέτοια απλώς τους γελοιοποιεί. Και θα θυμίσω και το χιλιοειπωμένο: ΄πατριώτης είναι όποιος αγαπάει τη χώρα του, εθνικιστής όποιος μισεί τους άλλους.
  3. Και όσοι χαίρονται γιατί τα συλλαλητήρια έχουν χαρακτήρα αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ας μην χαίρονται γιατί η αντίθεση είναι από εθνικιστική, ακροδεξιά και ανορθολογιστική σκοπιά. Κάποιοι (λίγοι μάλλον) ελπίζαμε ότι η αντίθεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα εκφραζόταν από δημοκρατική, φιλοευρωπαϊκή σκοπιά και από την σκοπιά του συνταγματικού πατριωτισμού. Πέσαμε έξω.
  4. Ψάχνουν να βρούν το «κρυφό μήνυμα » του συλλαλητηρίου. Ενώ το μήνυμα είναι φανερό και ξεκάθαρο (και ανεδαφικό και αντίθετο με τα ανθρώπινα δικαιώματα) : «Δε θέλουμε η γειτονική χώρα ούτε να ονομάζεται Μακεδονία, ούτε να έχει κάποιο όνομα που να περιέχει τη λέξη Μακεδονία»
  5. ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
    «Συμφωνώ με την υπαρξιστική κατάφαση “είμαστε αυτό που επιλέγουμε να είμαστε”. (…) Η χειρότερη βία είναι το να αποδίδει κανείς στα άτομα ταυτότητες αποκρυσταλλωμένες άπαξ και δια παντός. Να τους απαγορεύει να αλλάξουν ταυτότητα, ακόμα και να παίξουν με αυτήν. Αντιστρόφως, η άρνηση της ταυτότητας ενός ατόμου μπορεί να βιωθεί ως ένα βαθύ τραύμα. Ο πυρήνας της δυσφορίας που νιώθουν πολλοί άνθρωποι σχετικά με την ταυτότητά τους- πέρα από το μεταναστευτικό ζήτημα- αφορά αυτά τα δύο συμβολικά τραύματα: την αιχμαλωσία σε μία ταυτότητα ή αντίθετα την εξάλειψη, την άρνηση της αναγνώρισης (…)»Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ “Τί να κάνουμε;” σελ.123
    μτφρ. Μελίττα Γκουρτσογιάννη, εκδ. Κέδρος 2010

6. Η ΜΑΖΙ ΜΑΣ Η ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ; Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ; Τώρα αν εγώ καταγγείλω το συλλαλητήριο της Κυριακής ως εθνικιστικό και μάλιστα ηλίθιο, δικαιώνω τον Ρουβίκωνα;
Και αντιστρόφως: αφού ο Ρουβίκωνας είναι αντίθετος εγώ πρέπει να είμαι επιεικής με τους «πατριωτικά ευαίσθητους»;
Και αν διαφωνώ κάθετα με τη στάση της ΝΔ κάνω πλάτες στον ΣΥΡΙΖΑ;

Και ακόμα: Αν παραδεχτώ ότι αληθεύει αυτό που λέει ο Βίζερ, ότι η κυβέρνηση Τσιπροκαμ. είναι αυτή που κατεξοχήν ψήφισε και εφάρμοσε τα μνημόνια (κουτσά-στραβά και με το πιστόλι της πραγματικότητας στον κρόταφο λέω εγώ) τότε γίνομαι Συριζαία; ‘Η μήπως θα έπρεπε να καταγγέλλω τον «ξένο» ότι προσπαθεί να μειώσει την κυβέρνηση χαρακτηρίζοντάς την ως μνημονιακή;

Και ακόμα: αν βλέπω τις υπερβολές του ΜEETOO ότι επισύρουν τιμωρίες σε ανθρώπους αδίκαστους και καταργούν το τεκμήριο της αθωότητας, γίνομαι προδότρα του φεμινισμού;

7. Συμπαθέστατοι «κανονικοί» άνθρωποι και γλυκύτατοι νέοι εκφράζουν τα πατριωτικά τους συναισθήματα. Είχαν ακλόνητη πίστη ότι ήταν πατριώτες. Εκ των υστέρων αναλύσεις τονίζουν ότι οι Γερμανοί τότε ήταν ένας λαός ταπεινωμένος από τους όρους μιας επαίσχυντης ειρηνευτικής συνθήκης και ταυτόχρονα χτυπημένος από φτώχεια και ανεργία.(η σκηνή από το Cabaret- προσέξτε τον γέρο που κουνάει το κεφάλι του θλιβερά)

Και τρείς απόψεις με ενδιαφέρον:

  1.  Το εθνικό συμφέρον επιτάσσει λύση -Βάση η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 : «Προϋπόθεση ευημερίας της Ελλάδας είναι η καλή της επικοινωνία με τον βαλκανικό της περίγυρο. Αυτό λέει η Ιστορία. Το εθνικό συμφέρον επομένως, επιτάσσει μια λύση στο εκκρεμές πρόβλημα που βαραίνει τη σχέση μας με την ΠΓΔΜ. Η συγκυρία ανοίγει την πιθανότητα επιτυχίας, εφόσον υπάρξει μια σοβαρή και υπεύθυνη διαπραγμάτευση, έχοντας ως βάση την ενδιάμεση συμφωνία. Στον εθνικολαϊκισμό πρέπει να αντιτάξουμε την πολιτική βούληση, την ευθύνη και τον ενσυνείδητο πατριωτισμό». Κ. Σημίτης  (iefimerida.gr )
  2. Εμείς οι οργισμένοι Βαλκάνιοι της Σώτης Τριανταφύλλου

  3. Υπαρκτός σουρεαλισμός του Πάσχου Μανδραβέλη

  4. Και το άρθρο μου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 29/4/2008 Η γιαγιά η Μακεδόνα


Μακεδονία ξακουστή 1: ως ελαφρά κωμωδία ή θέατρο του παραλόγου βλέπουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τη στάση της Ελλάδας

06/02/2018

Πώς είδε ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ το συλλαλητήριο και τη στάση της Ελλάδας στη διένεξη.

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΥΦΕΡΠΟΥΣΑ ΒΛΑΚΕΙΑ

Ντανύ:  -Λένε «η Μακεδονία είμαστε εμείς, δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία». Και αυτό κρατάει εδώ και καμιά 30αριά χρόνια, από την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα μέχρι τώρα ονομάζεται FYROM, αλλά είπαν φτάνει πια, θέλουν να λέγονται Μακεδονία. Εδώ όμως έρχεται ο εθνικισμός και λαϊκισμός των Ελλήνων, όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά λένε «αποκλείεται η Μακεδονία είμαστε εμείς!»
δημοσιογράφος: μα υπάρχει περιοχή στην Ελλάδα που λέγεται Μακεδονία, έτσι δεν είναι;
Ντανύ: -Ναι, στη Βόρειο Ελλάδα, στην περιοχή γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
δημ.: αυτό δεν δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών;

Ντανύ: -Δηλητηριάζει και όχι μόνο τις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά ακόμα και ολόκληρη την Ευρώπη. Μιλάμε για αλλόκοτα πράματα, κάτι σαν άμπρα-καντάμπρα : π.χ. σε ποιόν ανήκει ο Μέγας Αλέξανδρος; Το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Μακεδονίας-της μη ελληνικής Μακεδονίας- ονομάζεται Μέγας Αλέξανδρος και αυτό οι Έλληνες το θεωρούν πρόκληση. Εξάλλου ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν άνθρωπος της Αριστεράς, ήταν επικεφαλής του εθνικιστικού συλλαλητηρίου «θέλουν να κλέψουν την ουσία της Ελλάδας, η Ελλάδα δεν θα είναι πια η ίδια!» Είναι κάτι το απίστευτο.Πάντως μέσα σε όλα αυτά υποβόσκει και μια έλλειψη λαϊκής υποστήριξης προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται…Και ο ΟΗΕ που λειτουργεί ως διαιτητής δίνει δύο εκδοχές λύσης: η Μακεδονία να ονομαστεί Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία, αλλά οι Έλληνες λένε «αποκλείεται». Αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα στη Μακεδονία το 61% θα έλεγε εντάξει, ας ονομαστούμε Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία. Στην Ελλάδα όμως το 71% συνολικά και το 61% των ψηφοφόρων της Αριστεράς λένε αποκλείεται. Και έτσι το ζήτημα δεν διευθετείται. Βλέπουμε λοιπόν ξεκάθαρα ότι ο εθνικισμός είναι μια υφέρπουσα βλακεία.

βλέπε και Le Monde 4/2/18 ρεπορτάζ και ένα κατατοπιστικό βίντεο: πληροφόρηση με λίγα λόγια που ίσως θα αρκούσαν και στην Ελλάδα για να πείσουν τουλάχιστον τους καλοπροάορετους που ανησυχούν.

Νew York Times 5/2/18

Die Zeit 4/2/18