ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ DISSIDENT – ΑΝΤΙΦΡΟΝΟΥΣΑ

30/01/2015

dissident_bumper_Επειδή είμαστε μικρή χώρα, γνωριζόμαστε μεταξύ μας και προσωπικά. Και μερικοί είμαστε και παλιοί στο κουρμπέτι. Τα πρόσωπα λοιπόν που συνθέτουν τη νέα κυβέρνηση είναι γνωστά με τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά, την διανοητική τους επάρκεια, το επίπεδο της παιδείας τους, τις ιδεοληψίες τους, την προσωπική τους πορεία στην πολιτική αλλά και στη ζωή τους. Μη μας πουλάνε λοιπόν «πολιτικό ήθος», γνωριζόμαστε.

dissident

Advertisements

Εκλογές ’15: σχόλιο για το αποτέλεσμα του Φώτη Γεωργελέ

30/01/2015

logo       Edito 511 : Η ελληνική κοινωνία ακόμα και τώρα αναζητάει τις λύσεις στο παρελθόν

http://static.athensvoice.gr/the-paper/article/511/edito-511

Εδώ και τουλάχιστον 6 μήνες, δεν υπήρχε αμφιβολία ότι τα πράγματα οδηγούνται σ’ αυτό το φινάλε. Τα δύο πρώην κυρίαρχα κόμματα της μεταπολίτευσης ήταν φανερό ότι δεν μπορούσαν να ολοκληρώσουν το έργο της αλλαγής του οικονομικού και κρατικού μοντέλου που θα τα έφερνε σε οριστική ρήξη με τους πελάτες τους. Διαπραγματεύονταν με τις τρόικες αέναα, καθυστερούσαν, ενώ δεύτερες σκέψεις επικρατούσαν: το πολιτικό κόστος της κρίσης πρέπει να πληρώσουν και όσοι μέχρι τώρα από την εξέδρα λεηλατούσαν την εκλογική τους βάση εκ του ασφαλούς.

Λένε ότι δεν έχει ξαναϋπάρξει χειρότερη προεκλογική εκστρατεία από αυτήν της κυβέρνησης Σαμαρά. Ο πρωθυπουργός υπονόμευσε την ίδια την κυβέρνησή του, υιοθέτησε τη ρητορική του αντιπάλου του, δηλαδή αποδέχθηκε την ήττα. Από εκεί που προπαγάνδιζαν το success story και την έξοδο επιτέλους από την κρίση, επέστρεψαν στο «χείλος του γκρεμού», στο «grexit», στην απειλή χρεοκοπίας. Μα ή το ένα ή το άλλο θα συμβαίνει. Η αντιμνημονιακή ΝΔ που «έσκιζε τα μνημόνια κάθε μέρα», έκανε προεκλογική εκστρατεία υπέρ του αντιπάλου της. Αν το πρόβλημά μας είναι αυτό, καλύτερα ας δοκιμάσουμε αυτούς που θα τα σκίσουν μια και καλή.

Ο στόχος επετεύχθη. Η απασφαλισμένη χειροβομβίδα παραδόθηκε στους επόμενους. Κουρασμένο από την ύφεση, τη στασιμότητα, το εκλογικό σώμα αποφάσισε να διακινδυνεύσει. Έχει μπροστά του άλλωστε ένα κόμμα καθρέφτη που το διευκόλυνε σ’ αυτή την προοπτική. Ο καθένας εύρισκε αυτό που επιθυμούσε. Ένα κόμμα που σέρβιρε σε σωστές δόσεις όλους τους μύθους της μεταπολίτευσης, όλες τις ιδεοληψίες της ελληνικής κοινωνίας, δεξιές και αριστερές μαζί. Με επιπλέον ατού ένα χαρισματικό ηγέτη που ήξερε να αλλάζει συνεχώς τα πρόσημα, προοδευτικά – συντηρητικά, δεξιά – αριστερά, φόβο – ελπίδα, εκδίκηση – εφησυχασμό, ενοποιώντας τα σε ένα εύκολο και βολικό αφήγημα. Το οποίο υποσχόταν την έξοδο από την κρίση και την επιστροφή στις παλιές καλές μέρες, όχι μέσω της ρήξης με τους εαυτούς μας και με όσα ξέραμε και κάναμε μέχρι τώρα, αλλά με την επανάληψη. Αν η μεταπολίτευση οδηγήθηκε στην αποτυχία, η θεραπεία είναι η ακόμα μεγαλύτερη μεταπολίτευση. Αν το λιγότερο φιλελεύθερο κράτος της Ευρώπης χρεοκόπησε, το φάρμακο είναι περισσότερος κρατισμός και προσλήψεις στο Δημόσιο.

Ο Σύριζα έφτασε στη νίκη, όπως πριν 2 χρόνια ο Α. Σαμαράς. Με υπονομευμένη την κυβερνητική του θητεία από την αντιπολιτευτική του τακτική. Θα προσπαθήσει τώρα να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Δύσκολο να το καταφέρει, όσο κι αν οι λογικοί πολίτες που έχουν απομείνει σ’ αυτή τη χώρα οφείλουν να του εύχονται να το επιτύχει. Οι αποτυχίες διαδοχικά της κάθε κυβέρνησης δεν είναι αποτυχίες ενός κόμματος, είναι αποτυχίες της χώρας.

Γρήγορα θα πρέπει να παραδεχτεί ότι τη λιτότητα δεν μας την «επέβαλε» κανένας ξένος, αλλά το γεγονός ότι δεν έχουμε λεφτά και οι επιλογές μας. Ότι κανένα χρέος δεν ευθύνεται για την παρατεταμένη ύφεση 5 χρόνων. Ακόμα παρκαρισμένο είναι. Ότι κανείς δεν μας επιβάλλει να έρθουν τρόικες για να τις «διώξουμε». Εμείς τις καλούμε. Για να ζητήσουμε δανεικά. Και τότε πρέπει να πει πώς λύνονται τα δομικά προβλήματα του καθυστερημένου ελληνικού μοντέλου. Εδώ ήρθαμε.

Το πιθανότερο είναι ότι η νέα κυβέρνηση θα κάνει ό,τι και οι προηγούμενες. Μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς, μικροκαθυστερήσεις, προσαρμογή. Θα βαφτίσει τα μνημόνια «σοσιαλιστικά πλάνα» και θα κάνει την περίφημη τούμπα. Δεν είναι τόσο εύκολο, δεν έχει ούτε χρόνο ούτε αντίληψη μεταρρυθμίσεων. Είναι πιθανόν μπροστά στην πρόσκρουση, να αντιμετωπίσει το πρόβλημα «ιδεολογικά», να αναζητήσει μια «πολιτική» λύση, όπως αυτή που τους υπέδειξε ο ΓΑΠ στην πρόσφατη αποτυχημένη επιστροφή του: ένα δημοψήφισμα. Αυτοί είναι οι όροι, τι λέτε κι εσείς, θέλετε να δεχτούμε τη σκληρή πραγματικότητα ή να γίνουμε Βενεζουέλα, ο κυρίαρχος λαός αποφασίζει. Όμως οι κυβερνήσεις είναι για να παίρνουν τις δύσκολες αποφάσεις, όχι για να κρύβονται. Ο χρόνος έχει τελειώσει, δεν υπάρχει πια περιθώριο για πολλά κόλπα.

Αυτά όμως θα γίνουν πιο καθαρά τις επόμενες βδομάδες και μήνες. Ό,τι κι αν γίνει πρέπει να ευχόμαστε να είναι οι εξελίξεις όσο το δυνατόν πιο ομαλές. Πρέπει πάντα να διατηρούμε την ελπίδα για ευχάριστες εκπλήξεις. Οι πρώτες επιλογές πάντως για συγκυβέρνηση με το κατ’ εξοχήν κόμμα του ανορθολογισμού στην Ελλάδα δείχνουν ότι επιθυμία είναι η συντήρηση του παραπλανητικού «αντιμνημονιακού μετώπου» κι αυτό δεν είναι καλό σημάδι. Η συνάντηση του αριστερισμού των φοιτητικών αμφιθεάτρων του 1970 με τον Γέροντα Παΐσιο θα είναι κωμικοτραγική.

Η ΝΔ ανακοίνωσε ότι ξεκίνησε κακά ο πρωθυπουργός γιατί έδωσε πολιτικό όρκο. Πολύ καλά ξεκίνησε. Απ’ όλο αυτό το ψυχόδραμα που ζούμε με τις εναλλαγές 6 κομμάτων στην κυβέρνηση μέσα σε 4 χρόνια, καλό είναι να προκύπτουν και μερικές παράπλευρες ωφέλειες αντί για παράπλευρες απώλειες μόνο. Όμως δείχνει και αυτό την υπόρρητη στρατηγική που αναπτύσσεται σε τμήματα της συντηρητικής παράταξης: Σε μια δύσκολη περίοδο με κλυδωνισμούς και συγκρούσεις, κατάλληλη αντιπολίτευση σε μια «κυβέρνηση αριστεράς» μπορεί να μην είναι μια φιλελεύθερη κεντροδεξιά αλλά μια σκληρή δεξιά του παλιού καλού καιρού του «αντικομμουνιστικού αγώνα». Αν προσμετρήσεις και τη Χρυσή Αυγή που αποδεικνύεται συμπαγής, τα καινούργια μέτωπα από το παρελθόν είναι εδώ. Βοήθειά μας. Αυτό θα είναι και το χειρότερο φινάλε γι’ αυτή την κρίση, η συνολική επιστροφή στο 1945. Ελπίζω να μείνουν μόνο σενάρια.

Είναι αποκαλυπτικό ότι το κόμμα των έγκλειστων στον Κορυδαλλό κέρδισε την τρίτη θέση τελικά από το κόμμα που είχε μια καθαρή μεταρρυθμιστική, ευρωπαϊκή ατζέντα. Για ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας μας, ο αντιδημοκρατικός υπόκοσμος είναι πιο οικείος από την ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Η ελληνική κοινωνία ακόμα και τώρα αναζητάει τις λύσεις στο παρελθόν. Παρ’ όλα αυτά είναι η πρώτη φορά που οι εκσυγχρονιστικές ορθολογικές δυνάμεις έχουν με το Ποτάμι μια πολιτική έκφραση καθαρή. Το ότι υπάρχει τουλάχιστον κι αυτός ο πόλος στο παιχνίδι, είναι θετικό για τις εξελίξεις. Η μεταπολιτευτική περίοδος 40 χρόνων θα τελειώσει, αφού όλες οι πολιτικές δυνάμεις που την καθόρισαν, περάσουν από την εφαρμοσμένη πολιτική εξουσία. Αφού όλοι οι μύθοι της ζωής μας δοκιμαστούν και διαψευσθούν, ίσως τότε η ελληνική κοινωνία ξεφύγει από την καθήλωση στην παιδική ηλικία των πρώτων μεταπολιτευτικών δεκαετιών που την καθόρισαν.

Αλλιώς θα τις ξαναπαίξει ως δράμα.

 

 

 


Τα σύννεφα πυκνώνουν

30/01/2015

Σουλτς-Τσίπρας μετά τη δίωρη συνάντηση 29/1/15: Η διπλωματική γλώσσα και η γλώσσα του σώματος δείχνει ότι συμφώνησαν πως διαφωνούν. Χαρακτηριστικό από τη μεριά του Σουλτς εκείνο το «Ελπίζω η υπέροχη χώρα σας να παραμείνει στην ευρωπαϊκή πορεία που είχε ανέκαθεν. Έχετε υποχρέωση να συνεχίσετε στο δρόμο της συνεργασίας και της δημοκρατίας» Μπρρ! Όσο για την έμφαση στην πάταξη της φοροδιαφυγής μεταφράζεται ως εξής: «ανασκουμπωθείτε να βρείτε λεφτά από κεί και όχι να ζητάτε κούρεμα!»


Εκλογές ’15: σχόλιο για το αποτέλεσμα 2

30/01/2015

PAINT IT BLACK


Εκλογές ’15: σχόλιο για το αποτέλεσμα 1

30/01/2015

Άρθρο μου στο PROTAGON 23/1/15   http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=39079

Παίρνεις την αλήθεια μου και τηνε κάνεις λιώμα
από το πόδι με τραβάς βαθειά μέσα στο χώμα…
(Δ. Σαββόπουλος)

Στην δυστοπική σταλινική αλληγορία του Τζώρτζ Όργουελ “1984” βασικό χαρακτηριστικό του εφιαλτικού καθεστώτος που περιγράφει είναι η “νέα γλώσσα” (“newspeak”): Μια γλώσσα που αντιστρέφει την αλήθεια και το ψέμα, κάνει το άσπρο μαύρο, δεν υπηρετεί την επικοινωνία αλλά τη σύγχυση και την ιδεολογική τρομοκρατία. Αυτό φέρνει στο νού μου η ρητορική της υπαρκτής σημερινής αριστεράς στην Ελλάδα (σημερινής, αλλά καθόλου σύγχρονης και καθόλου ριζοσπαστικής): έχει πάρει τις αλήθειες μας, τις αξίες του ανθρωπισμού, ό,τι πιστεύουμε από τα νιάτα μας ως προοδευτικό και τις έχει διαστρέψει σε σημείο που στην πράξη να σημαίνουν το ακριβώς αντίθετο:

-Προδευτική πολιτική= λαϊκισμός
-Αλληλεγγύη= υποστήριξη ομάδων και ατόμων και τοπικών κοινωνιών που ελέγχουμε ή θέλουμε να κολακέψουμε για ψηφοθηρία.
-Λαϊκό συμφέρον = το συμφέρον ομάδων ή ατόμων που δε θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους.
-Ανατροπή= επιστροφή
-Μέλλον = παρελθόν
-Επανάσταση = συντήρηση
-πατριωτισμός = εθνοκεντρισμός και προγονοπληξία.
-σεβασμός στην παράδοση= οπισθοδρόμιση
-ανθρώπινα δικαιώματα= δικαιώματα επιλεκτικά μόνο για ορισμένες ομάδες όχι για όλους
-νομιμότητα = παρανομία για χάρη του “δίκιου” του δημοσίου υπαλλήλου που δε θέλει να αξιολογηθεί, του φοιτητή που αρνείται τη γνώση, του αγρότη που θέλει να συνεχίζει να καλλιεργεί “επιδοτούμενα”, του συνδικαλιστή που δε θέλει να χάσει τα προνόμιά του κ.οκ.
-νεανική εξέγερση= θράσος και τραμπουκισμός
-καταδικαστέα βία= η βία εναντίον των “δικών μας”
-δικαιολογημένη βία= η βία εναντίον όσων “προκαλούν”
-ανάπτυξη = απο-ανάπτυξη και σφιχτός εναγκαλισμός της οικονομίας από το κράτος.
-δυνάστες = οι σύμμαχοί και εταίροι μας στην Ε.Ε.
-τοκογλυφικό επιτόκιο= επιτόκιο 1,5%
-προστασία του περιβάλλοντος = όχι στις ανεμογεννήτριες, τα φωτοβολταϊκά και τις οικολογικές τεχνολογίες.

Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα που το 1989 δεν ήταν η απελευθέρωση της μισής Ευρώπης από τις δικτατορίες, αλλά “το όνειρο που έγινε θρύψαλλα”. Η μόνη χώρα όπου “πόλεμος και “εισβολή” είναι μόνον αυτή που κάνουν οι Αμερικάνοι και όσοι συμμαχούν μαζί τους. Η μόνη χώρα όπου ακόμα και οι φρικτές πράξεις διεθνούς τρομοκρατίας , είτε επαινούνται ανοιχτά ως “αντιιμπεριαλισμός”, είτε καταδικάζονται, αλλά με πολλά αστεράκια. Και σε αυτό έχει ευθύνη η ρητορική της αριστεράς.
Βέβαια, δεν χρησιμοποιούν όλες οι ποικιλίες της αριστεράς τις ίδιες λέξεις και την ίδια πολεμική. Αλλά από την ωμή διατύπωση κάποιων αριστερίστικων ομάδων βλέπει κανείς και το πραγματικό νόημα πίσω από πιο προσεκτικές (τρόπος του λέγειν) διατυπώσεις “επίσημων” κομμάτων.

Ωστόσο και στην Ελλάδα αρκετοί πιστέψαμε σε μια κοινωνία με νέες δομές, με περισσότερη αλληλεγγύη, με αποτελεσματική συμπαράσταση στους πιο ευάλωτους συνανθρώπους μας, αλλά και ως ένα βαθμό κατορθώσαμε στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα να ανατρέψουμε κάποια κατεστημένα, να βελτιώσουμε πολλά. Τώρα όλοι καλούμαστε να αναγνωρίσουμε τις νέες πραγματικότητες του 21ου αιώνα για όλον τον πλανήτη, τις νέες δυσκολίες αλλά και τις ευκαιρείες για εκπλήρωση των πιο παράτολμων ονείρων, και να μην υποκύψουμε στην τοπική μιζέρια και στη διαστροφή της αλήθειας που αγαπήσαμε.

Μελίττα Γκουρτσογιάννη
υποψήφια στην Α΄Αθήνας
με ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

 

 


Εκλογές ’15- ευχαριστίες

30/01/2015

Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συμπολίτες μου της Α’ Αθήνας, φίλους, γνωστούς και αγνώστους που με ψήφισαν. Ιδιαίτερα ευχαριστώ τη Γιάννα Γλυνού, τον συνυποψήφιό μου Νίκο Μίχο, τον Δημήτρη Φύσσα, τον Γιώργο Παγουλάτο, τον Γιώργο Προκοπάκη, το ΠΟΤΑΜΙ που μου έδωσε την ευκαιρία και την Ευρώπη Οικολογία. Και αφιερώνω σε όλες και όλους ένα τραγούδι του Ντέμη Ρούσσου (τί μου θύμισες τώρα!) που μόλις χάσαμε.
…Rain and tears, are the same
but in the sun, you’ve got to play the game…


CHARLIE HEBDO: ολόκληρο το τεύχος των επιζώντων

21/01/2015

assets_LARGE_t_942_43946199_type12128imerisia_LARGE_t_1061_43946208_type12128

14-01-15-charlie.hebdo (1)


Γιατί με το Ποτάμι – Γιατί είμαι υποψήφια

20/01/2015

europeΠαϊσιος

 

 

 

 

 

 

δημοσιεύτηκε στην Athens Voice

2655 b - Αντίγραφο - ΑντίγραφοΤο Ποτάμι, τηρουμένων των αναλογιών και της διαφορετικής εποχής, μου θυμίζει το ξεκίνημα των Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης, γύρω στη δεκαετία του ’80. Στις περισσότερες χώρες που δημιουργήθηκαν, ιδίως στις κεντροευρωπαϊκές, ήταν ένα πλατύ ρεύμα όπου συνέρρευσαν πλήθος μικρότερα, επιμέρους πολιτικά κινήματα και κοινωνικές κινήσεις, όπως το φεμινιστικό, το κίνημα για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, κινήματα υποστήριξης των αντιφρονούντων στα κομμουνιστικά και παντοειδή δικτατορικά καθεστώτα, κινήματα αλληλεγγύης προς τους μετανάστες, και βέβαια πάνω απ’ όλα το οικολογικό κίνημα με ναυαρχίδα το αντιπυρηνικό. Και τα κόμματα αυτά, τα Πράσινα, έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην ανανέωση του παλιού πολιτικού συστήματος.

Σήμερα πολύ νερό έχει κυλήσει στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Δίπλα στον παλιό πολιτικό κόσμο που επιμένει, το Ποτάμι είναι μια πλατιά κοίτη όπου συρρέουν πολλοί παραπόταμοι και ρυάκια. Μπορεί το καθένα να έχει διαφορετική πηγή και διαφορετική διαδρομή, έχουν όμως καθαρό νερό. Τα ενώνει πρώτα πρώτα η κοινή λογική που τόσο έχει κακοπάθει στην Ελλάδα, η κοινή αντίληψη για κάποια βασικά ζητήματα για το σήμερα των εκλογών και την επόμενη μέρα. Πολλοί αυτό το θεωρούν αδυναμία, εγώ το θεωρώ δύναμη και ελπίδα.

Από αυτά τα βασικά ζητήματα, που με έχουν και προσωπικά προσελκύσει στο Ποτάμι, κάποια έχουν αρνητικό και κάποια θετικό πρόσημο. Ψηφίζω και βάζω υποψηφιότητα με το Ποτάμι στην Α΄ Αθήνας, γιατί κάποιες εξελίξεις πρέπει να τις αποφύγουμε πάση θυσία, και κάποιες να τις επιδιώξουμε με όλες μας τις δυνάμεις.

Το κυριότερο θετικό είναι να κάνουμε το παν για να παραμείνουμε στο ευρώ πάση θυσία. Έξοδος από την Ευρωζώνη σημαίνει απομόνωση και απίστευτη οικονομική και πολιτιστική φτώχεια. Και ταυτόχρονα να επιδιώξουμε τη διακυβέρνηση της χώρας από την «Εθνική Ελλάδας», τη μόνη δυνατότητα που έχουμε για να αρχίσουμε να απομακρυνόμαστε από το χείλος του γκρεμού.

Από τα αρνητικά, το πρώτο είναι να μη βγει τρίτο κόμμα η Χρυσή Αυγή. Να μην το ζήσουμε και αυτό, να δούμε αυτή την εγκληματική οργάνωση να παίρνει διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης.

Το δεύτερο αρνητικό είναι να αποφύγουμε τη χρεοκοπία λόγω παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας.

Ποτάμι, λοιπόν, δυνατό! Για να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα!


Η Μ.Γ. είναι υποψήφια με το Ποτάμι στην Α’ Αθήνας


Η αγαπημένη μου Άγκαθα Κρίστι, πέθανε σαν σήμερα, 12 Ιανουαρίου του 1976, στα 86 της χρόνια.

12/01/2015

Αν και έχω διαβάσει σχεδόν όλα της τα μυθιστορήματα, συνεχίζω να την διαβάζω γιατί με διασκεδάζει η εικόνα που δίνει με πολύ χιούμορ μιας επαρχιακής Αγγλίας που μάλλον δεν υπάρχει πια. Οι θείτσες με τα λουλουδένια καπελάκια να τρώνε scones με κρέμα στα μικρά τεϊοποτεία. Ο άψογος μπάτλερ να φέρνει στο δίσκο το μοιραίο γράμμα.

Ο Ηρακλής Πουαρώ και η Miss Τζέϊν Μαρπλ σε διάφορες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές εκδοχές.

David Suchet

David Suchet

peter-ustinov

Peter Ustinov

 

Albert Finney

Albert Finney

10403604_ori

Margaret Rutherford

Joan Hickson

Joan Hickson

Geraldine McEwan

Geraldine McEwan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Άγκαθα Κρίστι σε τρείς ηλικίες

Agatha Christie Headshot w BorderAgatha Christie, novelist.  Copyright: Robbie Holpc6e73fba37d4d3d235f7966f746ce736

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

agatha2και η Vanessa Redgrave στην ταινία Agatha στον επώνυμο ρόλο

 

 

 

(ωραίο αφιέρωμα της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου στο dimart της ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ http://dimartblog.com/2013/09/15/agatha-christie1/)

 

 


Η ΓΑΛΛΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!

10/01/2015

πενθοσ-300x225(ξεκινώντας από τις παραμονές της Επανάστασης το τράβηξα εντελώς υποκειμενικά μέχρι περίπου σήμερα- οι πιο αγαπημένοι και αγαπημένες μου)

Βολταίρος

Βολταίρος

Rousseau

Rousseau

Diderot

Diderot

Madame de Stael

Madame de Stael

Victor Hugo

Victor Hugo

Jean Jaurès

Jean Jaurès

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Emile-Zola-1880

Emile Zola

 

Flaubert

Flaubert

Romain Rolland

Romain Rolland

Ιούλιος Βερν

Ιούλιος Βερν

Αndré Μalraux

Αndré Μalraux

Jean Monnet

Jean Monnet

Robert Schuman

Robert Schuman

Simone Veil

Simone Veil

Albert Camus

Albert Camus

Simone de Beauvoir

Simone de Beauvoir

André Breton

André Breton

Jean Cocteau

Jean Cocteau

Boris Vian

Boris Vian

Antoine de Saint-Exupéry

Antoine de Saint-Exupéry

Francoise Dolto

Francoise Dolto

Amin Maalouf

Amin Maalouf