αναδημοσίευση από τις 3/2/10: Η ελληνική οικονομία…

26/04/2010

…είναι σαν την Μπλανς Ντυμπουά στο «Λεωφορείο ο Πόθος» :

Στην τελική σκηνή, την ώρα που έρχονται να την πάρουν οι γιατροί, γατζωμένη πάντα στην (τραγική) αυταπάτη μεγαλείου, λέει:

«Πάντα είχα εμπιστοσύνη στην καλωσύνη των ξένων»

Η Βίβιαν Λη στο φιλμ του Καζάν

…και ένα άρθρο του Γεωργελέ από το χτεσινό ΒΗΜΑ

ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ

Πλούσια θα είναι η επόμενη φορά”

Κυριακή 25 Απριλίου 2010

«Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα το κλάψω ιδιαίτερα το τέλος αυτού του easy living. Γιατί νομίζω ότι ήταν μαύρο living και καθόλου easy. Ναι, σίγουρα ζούσαμε παραπάνω από τις δυνατότητές μας, ναι, ξοδεύαμε περισσότερα απ΄ όσα βγάζαμε, ζούσαμε με δανεικά. Ισως όμως γι΄ αυτό ακριβώς, επειδή ο πλούτος ήταν ψεύτικος, αντιμετωπίζαμε τα λεφτά κάπως σαν προϊόν εγκλήματος, δεν ήταν δικά μας και στο βάθος το ξέραμε. Γι΄ αυτό υιοθετήσαμε και μια εκδοχή του easy living φτωχομαφιόζικη. Και δεν εννοώ μόνο την υποτιθέμενη, ο Θεός να την κάνει, ελίτ με τους χοντρούς σβέρκους και τα πούρα. Αλλά και τον έρημο τον ανθρωπάκο που δουλεύει, λιώνει, πατάει επί πτωμάτων, δανείζεται, χρεώνεται για να πάρει ένα ακριβό ή πανάκριβο αυτοκίνητο, άχρηστο στην πόλη χωρίς δρόμους, χρήσιμο μόνο για μια στιγμή, μπας και του το βάλει ο παρκαδόρος πρώτη σειρά στην παραλιακή. Μήπως έτσι γίνει και ο ίδιος πρώτη σειρά.

Αυτή η “πλούσια και εύκολη” ζωή των προηγούμενων χρόνων ήταν τόσο πλούσια όσο τα σαλόνια των “πλουσίων” στις τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Οχι πλούσια σπίτια, αλλά όπως οι μικροαστοί νομίζουν ότι είναι τα σπίτια των πλουσίων. Αυτό το Βalkan “ελληνικό όνειρο”, easy living φαινομενικά, ανέδυε ωστόσο όλο και περισσότερο άγχος, εκνευρισμό, νεύρα, ανικανοποίητο, εντεινόμενη υστερία. Πού ήταν οι χαλαροί άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια που απολάμβαναν τη ζωή τους; Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Συνέντευξη του Κον-Μπεντιτ στην Καθημερινή

25/04/2010

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_25/04/2010_398470

Ξεσηκωμοί ελπίδας, ξεσηκωμοί απελπισίας

Το ευρωπαϊκό εγχείρημα συγκρούεται

με την πραγματικότητα

και έχει ανάγκη διαρκή επαναπροσδιορισμό,

λέει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ

Συνέντευξη στον Σπυρο Γιανναρα

Τη δυσκολία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος, μέσα στη σημερινή κρίση, υπογράμμισε ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, άλλοτε γνωστός ως «Κόκκινος Ντανί» του παρισινού Μάη ’68 και νυν επικεφαλής των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης στην «Κ».

Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ, εμβληματική φυσιογνωμία της ευρωπαϊκής Αριστεράς μετά τον Μάη του ’68, με πατέρα Γερμανό και μητέρα Γαλλίδα, βρέθηκε από πολύ νωρίς στο μεταίχμιο δύο πολιτισμών με μακρόχρονη σχέση μίσους και αγάπης, αλλά και στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κληρονομιάς.

Παρότι σέρνει μαζί του τη φήμη του «κακομαθημένου» ή ευνοημένου της ιστορίας, ο Ντανί, όπως εξακολουθεί να τον αποκαλεί χαϊδευτικά η γραμματέας των Πράσινων Μαρία Βικμάν, απέσπασε ένα εντυπωσιακό 16,28% στις τελευταίες ευρωεκλογές δίνοντας σημαντική ώθηση στους Γάλλους «Ευρωπαίους-Πράσινους». Ο οικολόγος πολιτικός και συγγραφέας αναμένεται την ερχόμενη Τετάρτη στη χώρα μας, όπου θα δώσει ομιλία στο πλαίσιο των εκδηλώσεων Megaron Plus. Στη συνέντευξη επιβεβαιώνει τη γνωστή του θέση πως «η Ευρώπη ήταν η τελευταία ουτοπία», στην οποία ωστόσο μοιάζει να μην έχει πάψει να ελπίζει. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΚΟΝ ΜΠΕΝΤΙΤ: «Η αλληλεγγύη είναι θέμα αρχής»

24/04/2010

Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=154499

«Η αλληλεγγύη είναι θέμα αρχής»

ΚΕΙΜΕΝΑ – ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΤΕΤΑ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ tetpapa@otenet.gr

Οι τηλεφωνικές συνεντεύξεις (αν και τις συνηθίζουν οι δημοσιογράφοι) δεν είναι το καλύτερο πράγμα. Τίποτα δεν αντικαθιστά τη ζωντανή συνομιλία. Ομως ορισμένες φορές δεν υπάρχει άλλος τρόπος· έτσι και στην προκειμένη περίπτωση. Ευτυχώς, στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής δεν ήταν απλώς μια «φωνή», αλλά κάποιος που γνωρίζω πολλά χρόνια και παρακολουθώ την πορεία του: ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ.

«Τι να κάνουμε;». Αυτόν τον τίτλο έχει το γοητευτικό πολιτικό δοκίμιο του Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ. Μήπως ο τίτλος θυμίζει κάτι; Καμία, μα καμία ομοιότης. Το βιβλίο μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, από τις εκδόσεις «Κέδρος», σε μετάφραση -πιστή και με πολύ κέφι- από τη Μελίττα Γκουρτσογιάννη.

«Τι να κάνουμε;». Δοκίμιο για το μέλλον της Ευρώπης, την πολυπολιτι-σμική κοινωνία, την οικονομική κρίση. Ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ έρχεται στην Αθήνα και θα μιλήσει (28 Απριλίου, στο Μέγαρο) με αφετηρία τα θέματα του βιβλίου του. Αυτή ήταν η αφορμή για την τηλεφωνική συνομιλία μαζί του, από την οποία θα παραθέσω ορισμένα χαρακτηριστικά σημεία.

«Η Ευρώπη» λέει ο Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ «πρέπει να δείξει αλληλεγγύη στην Ελλάδα. Η αλληλεγγύη είναι θέμα αρχής – δεν είναι όμως λευκή επιταγή. Κάθε άλλο. Ασφαλώς, η ελληνική πολιτική ελίτ και η ελληνική κοινωνία έχουν πολύ μεγάλη ευθύνη για την κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα. Δεν φταίνε όμως όλοι οι Ελληνες πολίτες. Λέω όχι σε μέτρα τιμωρίας. Ήμουν πάντα εναντίον της τιμωρίας στο σχολείο, το ίδιο πιστεύω και για τις χώρες». Και συνεχίζει με φόρα. Ετσι κι αλλιώς δεν τον διακόπτω.

«Η Ελλάδα χρειάζεται βαθιές μεταρρυθμίσεις. Για να μπορέσουν όμως να γίνουν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, οι Έλληνες πρέπει να νιώθουν ότι είναι αποδεκτοί και όχι τιμωρημένοι. Πρώτα πρώτα πρέπει να αλλάξει η σχέση τους με το κράτος· ούτε μπαμπάς ούτε μπαμπούλας. Πάνω από όλα ωστόσο χρειάζεται ριζική αλλαγή του τρόπου σκέψης· αυτό είναι το πιο δύσκολο». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΧΡΟΝΗΣ ΜΠΟΤΣΟΓΛΟΥ

22/04/2010

Εγώ ο Χρόνης Μπότσογλου του Δημητρίου και της Μελαχροινής γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη 22 ΜαΪου του 1941. Έκτοτε έχω πεθάνει μονάχα δύο φορές, απ’  όσο έχω συνειδητοποιήσει. Αυτός είναι κι όλας ο λόγος που ζωγραφίζω και γράφω διάφορα πράγματα, προσπαθώντας να προλάβω τον επόμενο θάνατό μου και να τον καταγράψω. Περισσότερο, βέβαια, ζωγραφίζω παρά γράφω. Η ζωγραφική είναι το επάγγελμά μου, αλλά οι εικόνες, όσο κι αν είναι αποκαλυπτικές, πάντα φυλάνε ένα μυστικό, ώστε τον κόσμο να μην τον συνηθίζεις ποτέ και να μην τον χορταίνεις.  Αντίθετα, στον κόσμο των πεθαμένων τα κατάφερα καλύτερα. Το μυστικό του, βέβαια, μου το αποκάλυψε η μάνα μου: «…και όμως συνηθίζεται ο κόσμος των νεκρών, άμα αναζητάς τη φύση σου και αφεθείς, άμα θα πάψεις να επιθυμείς και να πλανάσαι».


21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010: ΖΗΤΩ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ!

21/04/2010

Πολλά νέα παιδιά μου λένε ότι σήμερα δεν έχουμε δημοκρατία. Τούς απαντάω ότι τους εύχομαι να μην γνωρίσουν ποτέ τι σημαίνει πραγματικά  να μην έχεις Δημοκρατία, να ζης στη δικτατορία. Σημαίνει:

-να απαγορεύονται οι απεργίες
-να απαγορεύεται κάθε είδους συνδικαλισμός, πολιτικά κόμματα και οργανώσεις
-να απαγορεύεται η δημόσια συνάθροιση άνω των 3 ατόμων
-να απαγορεύεται να φιλοξενείς κάποιον σπίτι σου χωρίς να το δηλώσεις στην αστυνομία -να λογοκρίνονται οι εφημερίδες Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2010: ΤΟ ΠΛΗΓΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ!

21/04/2010

43 ολόκληρα χρόνια από την επιβολή της εφτάχρονης χούντας, που βρισκόμαστε σήμερα;

Αυτές τις μέρες, το πλήγμα κατά της τρομοκρατίας είναι νίκη της Δημοκρατίας.

Το θέμα της πολιτικής βίας είναι τεράστιο. Δυό λόγια μόνο: Όσο είναι θεμιτή η ένοπλη αντίσταση εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων που πάντοτε επιβάλλονται με τη δύναμη των όπλων, άλλο τόσο είναι απαράδεκτη η χρήση ένοπλης βίας σε καιρό δημοκρατίας όπου όλοι είναι ελεύθεροι. Μπορεί η έννοια της ελευθερίας να είναι πολλές φορές σχετική και υποκειμενική, ωστόσο με το ανελεύθερο καθεστώς υπάρχει πάντα σαφής και ειδοποιός διαφορά. Όσο ολοκληρωτικό είναι ένα δικτατορικό καθεστώς, άλλο τόσο ολοκληρωτική είναι η πρακτική της φυσικής εξόντωσης όσων δεν συμφωνούν με τις ιδέες (η μάλλον με τις ιδεοληψίες) κάποιων αυτόκλητων «επαναστατών», και ακόμη χειρότερα της εξόντωσης τυχαίων περαστικών. Τελείωσε πια το παραμύθι που πολλοί από εμάς δυστυχώς επί χρόνια ψιθυρίζαμε ότι είναι «αγωνιστές που κάνουν λάθος». Χρειάστηκε να εμφανιστεί μια μορφή τρομοκρατίας άγρια, χωρίς αρχές, με ωμή περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής και πλήρη άγνοια του ουμανισμού για να καταλάβουμε επί τέλους;


Να ξαναβρούμε την ευρωπαϊκή ελπίδα / του Ζακ Ντελόρ

20/04/2010

Εξαιρετικό άρθρο του Ζακ Ντελόρ  στο ppol

http://www.ppol.gr/cm/index.php?Datain=5980&LID=1


Η Οδύσσεια από το Αφγανιστάν και το ξαφνικό ραντεβού με τον θάνατο

17/04/2010

Από τα ΝΕΑ και τον Σταύρο Θεοδωράκη 17/04/10

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=4570238

Οι γονείς του 15χρονου Χαμιντουλά που σκοτώθηκε στα Πατήσια μιλούν από τον θάλαμο που νοσηλεύεται η τυφλή κόρη τους Φερστέ

Οι άλλοι πρωταγωνιστές ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 17 Απριλίου 2010

Βράδιαζε. Οι διάδρομοι του νοσοκομείου ηρεμούσαν σιγά σιγά. Από τις ανοιχτές πόρτες γυναίκες και άνδρες με επιδέσμους στα μάτια χαλάρωναν «ακουμπώντας» στα ενθαρρυντικά λόγια των συγγενών τους. Η πόρτα των Νατζάφι ήταν η μόνη κλειστή. Τρίκλινο δωμάτιο, λούτρινα ζωάκια και στη γωνία τρεις αφίσες με τη φωτογραφία του Χαμιντουλά κυκλωμένες με το μαύρο του θανάτου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ

17/04/2010

Μερικοί φίλοι μας κάνουν περήφανους…

από το blog του Αντώνη Τριφύλλη και τα ΝΕΑ 16-02-10

http://antonios-pressinfo.blogspot.com/2010/04/blog-post_9038.html

ΤΑ ΝΕΑ [ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Παρασκευή 16 Απριλίου 2010

Ζητώ συγγνώμη

Από τα παιδιά μας για τα λάθη και τις παραλείψεις μας

Του Αντώνη Τριφύλλη atrif@otenet.gr

Τα εγγόνια μας και τα παιδιά μας θα ζήσουν μέρες δύσκολες. Λάθη και παραλείψεις των προηγούμενων γενεών θα τα ταλαιπωρήσουν για χρόνια. Αισθάνομαι την ανάγκη να τους ζητήσω συγγνώμη. Πριν από αυτό να εξηγήσω γιατί ζητώ συγγνώμη. Λοιπόν ζητώ συγγνώμη, όχι για να με συγχωρήσουν, αλλά για να κατανοήσουν και να αποφύγουν τα λάθη της γενιάς μου.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί δικαιολόγησα πότε τη μία και πότε την άλλη πλευρά στην ανοησία και στο έγκλημα του Εμφυλίου, που διέπραξαν οι δικοί μας γονείς. Μόνοι εμείς στην Ευρώπη, φανατισμένοι και ιδεοληπτικοί, πήραμε τα όπλα και σφαχτήκαμε μεταξύ μας. Δεν αντιληφθήκαμε την πραγματικότητα που διαμορφώθηκε από τους ισχυρούς και παίξαμε το παιχνίδι της επιθυμίας.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί αν και οι νικητές του Εμφυλίου ήσαν στην πλευρά της δημοκρατικής εξέλιξης της κοινωνίας, παρέδωσαν την πραγματική εξουσία σε ανθρώπους μικρόνοες, εγκληματικούς και εξίσου αντιδημοκρατικούς με την άλλη πλευρά.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί μέσα από τις ενοχές για τα ανομήματα των νικητών του Εμφυλίου παραδώσαμε την ιδεολογία της δημοκρατίας στην ανάγκη κατευνασμού των ενοχών μας, ενστερνιζόμενοι τα χειρότερα στοιχεία της ιδεολογίας των ηττημένων. Κρατισμό, ανορθολογισμό και περιφρόνηση της διαχείρισης των κοινών. Μια κακοφορμισμένη δημοκρατία εγκαταστάθηκε στη χώρα. Που οδήγησε στη χούντα.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί ανεχθήκαμε τη χούντα τόσα χρόνια και ό,τι πιο αντιαισθητικό, παράλογο και χαζό αναδύθηκε στην εξουσία μαζί της, που οδήγησε στην τραγωδία του ελληνισμού το καλοκαίρι του ΄74. Ζητώ συγγνώμη, γιατί στη μεταπολίτευση, και πάλι μέσα από τις ενοχές και την ιδεοληψία μας, διαλύσαμε την εκπαίδευση, χλευάσαμε τη γνώση, επιβάλαμε την αναξιοκρατία και ανεχθήκαμε στο όνομα της δημοκρατίας κάθε λογής ανομία.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί για να συντηρήσουμε το καθεστώς που περιέγραψα δανειστήκαμε αλόγιστα. Οχι για να εκσυγχρονίσουμε τη χώρα, αλλά για να «τακτοποιήσουμε» τους δικούς μας, να αυτοϊκανοποιηθούμε με τις αντιλήψεις περί περιούσιου λαού, να χλευάσουμε την παραγωγική εργασία, να ενστερνισθούμε την άποψη ότι ο «αέρας» είναι που παράγει πλούτο, και να παραστήσουμε τους έξυπνους, την ώρα που άλλες χώρες έφτυναν αίμα για να προχωρήσουν και να προοδεύσουν.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί μια σωστή μας πράξη, την ένταξή μας στην τότε ΕΟΚ, την «αξιοποιήσαμε» όχι για να διορθώσουμε τα προηγούμενα λάθη μας, αλλά για να τα κατοχυρώσουμε και να τα επεκτείνουμε και σε όσους τομείς είχαν μείνει αλώβητοι.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί μπήκαμε στην ΟΝΕ με χαρά και ελπίδα, χωρίς να υπολογίσουμε την αδυναμία μας να διαχειριστούμε τα δημόσια και τα ιδιωτικά πράγματα με σωφροσύνη και διορατικότητα, στρατηγικό σχεδιασμό και σύμπνοια, ώστε μια ευλογία να μην εξελιχθεί σε εφιάλτη.

Ζητώ συγγνώμη, γιατί δεν επιβάλαμε στα Πανεπιστήμια την προδικτατορική άποψη των ηττημένων «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα», και επιτρέψαμε την επικράτηση της άποψης «δίκιο είναι η επιθυμία του φοιτητή για εύκολη απόκτηση πτυχίου». Και επιτρέψαμε στην ηγεσία των ΑΕΙ να ανεχθεί την ανομία των καταλήψεων, την παρανομία της δημιουργίας φυτωρίου εγκληματικών σχημάτων και την απουσία των φοιτητών από τις παραδόσεις και την ακαδημαϊκή ζωή. Και κυρίως τη λογική της ήσσονος προσπάθειας.

Ζητώ συγγνώμη που ανεχθήκαμε λογής πολιτικών να διαχειρίζονται τα δανεικά και τα χρήματα του φορολογουμένου για προσωπική ή κομματική προβολή, για σπατάλη σε έργα και «έργα» βιτρίνας και για καταστρατήγηση των προϋπολογισμών στο Κράτος, στις ΔΕΚΟ και στους Δήμους.

Ζητώ, τέλος, συγγνώμη, γιατί με τη συμπεριφορά, την πράξη και τον λόγο μας δώσαμε την πεποίθηση ότι τα πράγματα είναι εύκολα, τα δικαιούστε όλα έτοιμα και ότι όποιος μοχθεί είναι απόβλητος. Ετσι, τώρα που η ψευδαίσθηση τελείωσε, είστε απροετοίμαστοι. Και έτσι θα υποφέρετε διπλά. Και τώρα που τελειώνει το όνειρο και θα βρεθείτε γυμνοί στην αδυσώπητη πραγματικότητα, δεν έχουμε και πάλι καμία πρόταση να κάνουμε για το πώς να σταθείτε όρθιοι και δυνατοί για να τα ξαναφτιάξετε όλα από την αρχή, όχι για σας, αλλά για τα παιδιά σας. Και αυτό είναι το μεγαλύτερο «συγγνώμη».

Οσο για εμάς, τώρα που αποχωρούμε με τα γνωστά «ταρατατζούμ», « δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα».


το διαστημόπλοιο DISCOVERY φωτογραφημένο από τον διεθνή διαστημικό σταθμό λίγο μετά την αποκόλλησή του από το σταθμό στις 17/4/2010. Το τμήμα της Γης που φαίνεται είναι η νήσος Προβιντέντσια στη Νικαράγουα

17/04/2010

The underside of space shuttle Discovery is visible in this image photographed by an Expedition 23 crew member on the International Space Station soon after the shuttle and station began their post-undocking relative separation on April 17th, 2010. The recognizable feature on Earth below is the south end of Isla de Providencia, about 150 miles off the coast of Nicaragua. (NSAA) #

http://www.boston.com/bigpicture/2010/04/earth_day_2010.html