Όταν οι ιδέες σου δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα, δεν έχεις παρά να αρνηθείς την πραγματικότητα

30/05/2012

Παλαιά συνήθεια όσων βάζουν την ιδεολογία πάνω από την πραγματικότητα (Μαρξ: ιδεολογία= ψευδής συνείδηση). Είναι πολύ πιο επικίνδυνοι από εκείνους που βάζουν πάνω απ΄όλα το συμφέρον τους-οι τελευταίοι τουλάχιστον δεν αρνούνται την πραγματικότητα.  Φυσικά αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ και την αντίδρασή του στην έκθεση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ. Και αυτοί που επιμένουν να πιστεύουν τον ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζουν κάποιους με ανίατη ασθένεια που δεν θέλουν να το πιστέψουν και προτιμούν να βγάζουν άχρηστους τους γιατρούς και τις ακτινογραφίες. Και παλαιότερα κατάφευγαν στην Παναγία της Τήνου, ή σε κομπογιαννίτες θαυματοποιούς ή σήμερα σε «εναλλακτικούς» γιατρούς της μόδας.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ (με τη βοήθεια του blog ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΛΗΣ)

Advertisements

ΣΩΣΤΕ ΤΟ ΕΥΡΩ! Έκκληση προς τους ηγέτες της Ευρώπης για συμβιβασμό και ευελιξία.

30/05/2012

Ποιοί είμαστε: Προσωπική έκκληση εκ μέρους ομάδας ενεργών Ευρωπαίων που όλοι τους έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας τους και οι οποίοι πιστεύουν στο μέλλον του ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Απευθύνουμε άμεση έκκληση στους σημερινούς ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν αυτή την ιστορική ευθύνη.

(το κείμενο ακολουθούν υπογραφές, μεταξύ των οποίων: Martti Ahtisaari (πρώην πρόεδρος της Φινλανδίας, βραβευμένος με Νόμπελ Ειρήνης για την επίλυση συγκρούσεων στο Κόσοβο,Ιράκ, Ινδονησία κ.α.) Giuliano Amato (πρώην πρωθυπουργός και υπουργός εσωτερικών της Ιταλίας), Bernard Kouchner (πρώην υπουργός υγείας και εξωτερικών της Γαλλίας, ιδρυτής των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα», πρώην εκπρόσωπος του ΟΗΕ στο Κόσοβο), Antonio Vitorino (πρώην υπουργός και αντιπρόεδρος κυβέρνησης στην Πορτογαλία, πρώην επίτροπος στην Ευρ.Επιτροπή), Hans Eichel (πρώην υπουργός οικονομικών Γερμανίας), Jean Luc Dehaene (πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου), Christine Ockrent (Βελγίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας), Ana Palacio (πρώην υπουργός εξωτερικών της Ισπανίας), Danuta Hübner (οικονομολόγος και ευρωβουλευτής Πολωνίας, πρώην Επίτροπος), Λουκάς Τσούκαλης (οικονομολόγος, πρόεδρος του ΕΛΙΑΜΕΠ)

Save the Euro An appeal to European leaders for compromise and flexibility

As Greece struggles to form a government, many in Europe are resigned to its exit from the eurozone, which they claim may be better than years of harsh austerity. There also seems to be a growing feeling that Europe is now strong enough to contain contagion from a Greek exit. In fact, we believe a Greek exit would be an economic and political catastrophe. It is far from certain that the current EFSF/ESM framework will be able to prevent contagion or deal with a bank run in Italy or Spain. A Greek exit could trigger a break-up of the eurozone, which would in turn lead to a deep recession and a new global financial crisis. A Greek exit would also destroy Europe’s soft power and irreversibly damage its standing in the world. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΑΝΝΩΝ: τα βραβεία

28/05/2012

Χρυσός Φοίνικας: «ΑMOUR του Μίκαελ Χάνεκε («Η λευκή κορδέλα») με τους Ζαν-Λουΐ Τρεντινιάν, Εμμανουέλ Ριβα («Χιροσίμα αγάπη μου») και την Ιζαμπέλ Υπέρ

Η Εμμανουέλ Ριβά στο «Χιροσίμα αγάπη μου»

Μεγάλο βραβείο: «REALITY» του  Matteo Garrone

Βραβείο σκηνοθεσίας: στον Carlos REYGADAS για το» POST TENEBRAS LUX«

Βραβείο κριτικής επιτροπής: «Το μερίδιο τoυ αγγέλου» («Angel’s share») του Κεν Λόουτς

καλύτερη ανδρική ερμηνεία: Mads MIKKELSEN στο «ΚΥΝΗΓΙ» ( JAGTEN) του Thomas VINTERBERG

καλύτερη γυναικεία ερμηνεία: στις Cristina FLUTUR & Cosmina STRATAN για το «ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ (DUPÃ DEALURI) του Cristian MUNGIU ( 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ, 2 ΗΜΕΡΕΣ)


Joschka Fischer: Η ΑΠΕΙΛΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΑΜΝΗΣΙΑΣ

27/05/2012

PROJECT SYNDICATE  –   TO BHMA   (επιμέλεια μετάφρασης Μ.Γ.)

ΒΕΡΟΛΙΝΟ -25 ΜΑϊΟΥ

Η κατάσταση της Ευρώπης είναι σοβαρή. Πολύ σοβαρή. Ποιος θα το περίμενε πως ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον θα απηύθυνε έκκληση στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να βρουν το θάρρος να δημιουργήσουν μια δημοσιονομική ένωση, με ένα κοινό προϋπολογισμό και κοινή φορολογική πολιτική καθώς και συλλογικά εγγυημένο δημόσιο χρέος; Και ο Κάμερον ακόμη υποστηρίζει ότι μια βαθύτερη πολιτική ενοποίηση είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η αποδιάρθρωση διάλυση της ευρωζώνης.

Ένας συντηρητικός Βρετανός πρωθυπουργός! Εδώ το σπίτι της Ευρώπης έχει αρπάξει φωτιά και η Ντάουνινγκ Στριτ ζητά μια λογική και αποφασιστική αντίδραση από την πυροσβεστική.

Δυστυχώς η πυροσβεστική καθοδηγείται από την Γερμανία και την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ. Με αποτέλεσμα η Ευρώπη να συνεχίζει την προσπάθεια να σβήσει τη φωτιά ρίχνοντας της βενζίνη – δηλαδή αυστηρά μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται από τη Γερμανία -, με άμεση συνέπεια, μέσα σε τρία χρόνια μόλις, η χρηματοπιστωτική κρίση της Ευρωζώνης να έχει καταλήξει υπαρξιακή κρίση για την ίδια την Ευρώπη.

Ας μην αυταπατώμεθα: αν καταρρεύσει το ευρώ, το ιδιο θα συμβεί και με την Ε.Ε., την μεγαλύτερη οικονομία της υφηλίου, προκαλώντας παγκόσμια οικονομική κρίση τέτοιου μεγέθους που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν θα την έχουν βιώσει ξανά. Η Ευρώπη είναι στο χείλος της αβύσσου και σίγουρα θα γκρεμιστεί, εκτός αν η Γερμανία και η Γαλλία καταφέρουν κι αλλάξουν πορεία. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μπροστά στις νέες εκλογές 4: το κύριο άρθρο του site του οικονομικού πρακτορείου Bloomberg 22/5/12

26/05/2012

Greek Voters Need to Look Beyond Syriza’s Dangerous Lies

By the Editors            May 22, 2012   2:00 AM GMT+0300

Shortly before Francois Hollande was elected president of France, he went to London to reassure the financial community that he wasn’t “dangerous.” Alexis Tsipras, the breakout phenomenon of Greece’s recent parliamentary elections, is on a similar European tour this week — and he really is dangerous.

Tsipras and his Syriza party are selling the Greek people a falsehood: namely, that Greece can renounce the terms of its bailout agreements with the euro-area governments and still receive their money. If voters believe him, and he attracts enough votes in elections on June 17 to follow through with his threats, then his country, Europe and the global economy will live for years with the consequences.

Until a few weeks ago, Tsipras was a marginal career radical. He joined the Communist youth party in high school, is a fan of Venezuelan President Hugo Chavez and now heads Syriza, a quixotic coalition of small leftist parties. When he was made president of one of them, Synaspismos, the party announcement described their “comrade” as someone who “attended all the international protests and marches against neoliberal globalization.”

Now 37 years old, Tsipras says he wants Greece to stay in the euro area. Yet, if he tears up the bailout agreements and Greece defaults on its remaining debts, how will that be possible? When challenged, he says Greece’s creditors are bluffing when they threaten to pull the plug. They know, according to Tsipras, that a Greek exit from the euro could pull down the economy of the entire continent, so they won’t risk it.

Maybe — but stop to think about that. If Tsipras believes what he’s saying, then he’s willing to gamble with the future of Greece and that of an entire continent in order to play poker with German Chancellor Angela Merkel. Other Greek politicians say they’ll seek to renegotiate the austerity package, and Europe may now listen. But Tsipras says he’ll tear up the agreement, forcing a showdown.

What if he doesn’t believe what he’s saying and he knows Greece would probably be cut loose? In that case, he is placing his own country at risk of a chaotic meltdown in order to gain power. In the first case he is being reckless, in the second, cynical.

Bloomberg View has criticized the piecemeal, austerity- alone strategy that the euro area, led by Germany, has taken to the sovereign debt crisis. We’ve welcomed the shift in debate to focus on more measures to boost growth since Hollande’s election, even if we don’t agree with his proposals for France. Tsipras says he wants to lead a pro-growth change of course for all of Europe. That would be fine, except that what’s being discussed in Europe has nothing to do with what he’s selling to Greek voters.

Greece’s stock market plummeted last week, when Tsipras said he planned to nationalize the country’s banks and to tear up the austerity program in its entirety. That included, specifically, refusing to cut 150,000 public servants. This isn’t a dispute between politicians or countries, he told the Guardian newspaper: “It’s a war between peoples and capitalism, and Greece is on the frontline of that war.”

In Greece, at least, capitalism was not the cause of the crisis; the culprit was a vastly oversized and incompetent bureaucracy, built over decades by essentially corrupt governments. Worse, much of the austerity that’s now causing genuine pain and disorientation among ordinary Greeks is also a result of the failure of previous Greek governments to follow through on the terms of the first bailout package they were given. That has bunched the fiscal tightening forward.

Tsipras hardly has a mandate — he won 16.8 percent of the vote on May 6, and may increase that to 20 percent or more in June. But polls suggest Syriza is now fighting for first place with the center-right New Democracy party. In Greece, that matters, because the top party gets an extra 50 seats in the 300-seat parliament.

Europe’s politicians, across the political spectrum, need to make clear the distinction between Syriza and other parties that disagree with Europe’s austerity strategy. They need to say, repeatedly, that they want to help Greece, but they cannot, and it cannot remain in the euro, if its leaders simply abandon the commitments the country signed.

Greeks need to know that when they vote on June 17. And they need to know that what Syriza and its young leader are telling them is a lie.


Μπροστά στις νέες εκλογές 3. ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΟΥΝΕ ΠΙΑ;

23/05/2012

Μετά τον Σουλτς, ο Κον-Μπεντιτ στο Ευρωκοινοβούλιο:

http://www.megatv.com/megagegonota/summary.asp?catid=17631&subid=2&pubid=29370925

και η MONDE σε κύριο άρθρο της 23ης /5/12:  L’euro ou la drachme ? Aux Grecs de choisir

Ευρώ ή δραχμή; Η επιλογή ανήκει στους Έλληνες

«Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να κρατήσουμε την Ελλάδα στο ευρώ.» Μετά το G8, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Eurogroupe, ο Πιερ Μοσκοβισί και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργοί οικονομικών Γαλλίας και Γερμανίας αντιστοίχως, κατά την πρώτη τους συνάντηση στις 21 Μαΐου, επιβεβαίωσαν και πάλι την βούλησή τους να «κάνουν τα πάντα» να αποφευχθεί … το χειρότερο. Και το χειρότερο θα ήταν μια άτακτη έξοδος της Ελλάδας από τη Νομισματική Ένωση.

Αυτή η πιθανότητα, που προβάλλεται κατά κόρον από τον αγγλοσαξονικό τύπο- γνωστό για τη συμπάθειά του προς το ευρώ- διατρέχει τους διαδρόμους των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων και των συμβουλίων των μεγάλων επιχειρήσεων. Πρέπει λοιπόν στ΄αλήθεια να γίνει «παν το δυνατόν» για να μην συμβεί το «Grexit»- όπως βάφτισαν οι χρηματοπιστωτικοί κύκλοι την έξοδο της Ελλάδας (Greek Exit); Τα τελευταία δύο χρόνια, η Ευρώπη έχει κάνει πράγματι πολλά.

Είναι γεγονός ότι η Νομισματική Ένωση δεν λειτουργεί σωστά. Είναι αισθητή η έλλειψη ενός πραγματικού φεντεραλισμού. Παρ’ όλα αυτά έγινε μια τεράστια προσπάθεια αλληλεγγύης προς όφελος της μικρής αυτής χώρας. Δώδεκα Διασκέψεις Κορυφής για την αντιμετώπιση της κρίσης, δύο μεγα-προγράμματα διάσωσης, έκτακτοι μηχανισμοί στήριξης, μερική διαγραφή του χρέους … Συνολικά κάθε Έλληνας (από τα έντεκα εκατομμύρια του πληθυσμού), από τον δημόσιο υπάλληλο στην Αθήνα, ως τον εφοπλιστή του Πειραιά, από τον Ιανουάριο του 2010 έχει λάβει βοήθεια ισοδύναμη με 31.000 ευρώ, ποσό που καταβάλλεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τους ευρωπαίους φορολογούμενους.

Την Τετάρτη 23 Μαΐου, στη Σύνοδο Κορυφής των Ευρωπαίων ηγετών στις Βρυξέλλες, θα ξανανοίξει η συζήτηση για το πώς θα συνδυαστεί η πολιτική λιτότητας με την ανάπτυξη. Μια έξοδος της Ελλάδας θα υπονόμευε τις προοπτικές για ανάκαμψη. Το βάρος της θα απειλούσε την Ευροζώνη με διάλυση. Για τους ίδιους τους Έλληνες θα ήταν ιδιαίτερα καταστροφικό: υποτίμηση του νομίσματος, αύξηση του χρέους, εκτίναξη του πληθωρισμού. Εν ολίγοις, αύξηση της φτώχειας με ρυθμό επιταχυνόμενο.

«Να κάνουμε τα πάντα«; Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει, είναι να επιβεβαιωθεί ότι οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν στο ευρώ. Γιατί το μήνυμα που στέλνουν τις τελευταίες εβδομάδες δεν είναι καθαρό. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους θέλει να παραμείνουν μέλη της Ένωσης, πράγμα που και εμείς ευχόμαστε. Παρ΄όλα αυτά, στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές κατά τα δύο τρίτα ψήφισαν κόμματα που απορρίπτουν, αν όχι την ίδια την Ευρώπη, πάντως τους κανόνες του παιχνιδιού στη Νομισματική Ένωση. Πρέπει να βγούν από αυτή τη σχιζοφρένεια. Εάν οι Έλληνες θέλουν να παραμείνουν μέλη του κλάμπ, πρέπει να αποδέχονται τους εσωτερικούς κανόνες του – και να τους εφαρμόζουν. Άλλες χώρες έχουν ήδη κάνει ή κάνουν αυτή τη στιγμή τις απαραίτητες προσπάθειες -συγκεκριμένα η Ιρλανδία και η Πορτογαλία.

Δεν είναι αποδεκτό, μια μικρή χώρα να απορρίπτει του κανόνες του παιχνιδιού και να είναι σε θέση να θέτει σε κίνδυνο ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Τον περασμένο Νοέμβριο, ο Γιώργος Παπανδρέου, ο τότε πρωθυπουργός, τάχθηκε υπέρ ενός δημοψηφίσματος. Οι εκλογές της 17ης Ιουνίου θα το κάνουν πράξη. Είναι στο χέρι των Ελλήνων να επιλέξουν. Ας ελπίσουμε ότι θα κάνει τη σωστή επιλογή. Διαφορετικά, η Ευρώπη θα αναλάβει τις συνέπειες. Χωρίς δισταγμό.

Erik Izraelewicz (μετάφραση Μ.Γ.)



Μπροστά στις νέες εκλογές: To αποχαιρετιστήριο γράμμα του Λουκά Παπαδήμου προς τον ελληνικό λαό

19/05/2012

(Αφού πέρασε το προσήκον διάστημα πενθους για το αποτέλεσμα των εκλογών, να ‘μαστε πάλι!  Με την ελπίδα η επιλογή των δημοσιευμάτων να συμβάλλει στην αποτροπή της καταστροφής. Η φωνή της λογικής, του πραγματικού πατριωτικού συναισθήματος και της πραγματικής αλληλεγγύης Μ.Γ.)

«Παρέδωσα πριν από λίγη ώρα στον νέο Πρωθυπουργό κ. Παναγιώτη Πικραμμένο, που αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της χώρας και θα την οδηγήσει στις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Θα ήθελα με την αποχαιρετιστήρια αυτή επιστολή να απευθυνθώ σε όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες. Είχα τη σπάνια τιμή να υπηρετήσω την πατρίδα μου σε μια εξαιρετικά κρίσιμη περίοδο.

Ανέλαβα ως Πρωθυπουργός στις 11 Νοεμβρίου, κάτω από δραματικές συνθήκες που συμπυκνώνονταν σε μια διπλή απειλή άτακτης χρεοκοπίας και εξόδου από το ευρώ. Οι πολιτικές δυνάμεις που στήριξαν την κυβέρνηση συνεργασίας μού ανέθεσαν συγκεκριμένους στόχους:

– να αποτραπεί η χρεοκοπία της χώρας και να ανακτηθεί η διεθνής της αξιοπιστία,

– να εγκριθεί ένα δεύτερο πακέτο χρηματοδότησης της Ελλάδας, ύψους 130 δισ. ευρώ,

– να επιτευχθεί η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους που κατείχαν ιδιώτες επενδυτές (PSI), η οποία οδήγησε στη μείωσή του κατά περίπου 106 δισ. ευρώ,

– να καταρτιστεί ένα νέο οικονομικό πρόγραμμα για την τριετία 2012-14, που αποτελούσε προϋπόθεση για την πραγματοποίηση των παραπάνω,

– να γίνουν εκλογές μετά την ολοκλήρωση αυτού του κύριου έργου.

Το νέο οικονομικό πρόγραμμα, το οποίο συμφωνήθηκε μετά από ισχυρή και μακράς διάρκειας διαπραγμάτευση, επιδιώκει να αποκατασταθεί η δημοσιονομική σταθερότητα, να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και να εκσυγχρονιστούν οι δομές του κράτους. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μπροστά στις νέες εκλογές 2: H ομιλία του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και στελέχους του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας Martin Schulz Αθήνα 18-05-2012

18/05/2012

http://www.europarl.europa.eu/the-president/en/press/press_release_speeches/speeches/sp-2012/sp-2012-may/speeches-2012-may-2.html

Ladies and gentlemen,

I have come to meet you in Athens today because I have the feeling that we in Europe have spoken far too much recently about Greece, and far too little with the Greeks. We Europeans should learn to listen to each other once again.

If one wishes to change anything, one must always start with oneself. That is why I am here with you today. I could talk about Greece wherever I went in Europe. However, I should like to talk with you. I should like to explain my point of view to you. And I will also listen to you, if you would like to give me your views. That is why I am in Athens today and making a speech to you.

Actually I had planned to visit Athens last Monday, but postponed it until today on the advice of President Papoulias. I had absolutely no wish to create the false impression that I wanted to interfere in Greece’s domestic affairs at the critical juncture when efforts were being made to form a government.

In all honesty, I have to say that I am deeply dismayed at the failure of attempts to form a government and the announcement that fresh elections are to be held. Greece is standing at a crossroads. As a friend of Greece, I sincerely hope that the Greek people will continue to follow the European path. It has never been more important than it is today to maintain the dialogue, on a basis of closeness and mutual trust and in a genuine effort to reach mutual understanding. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Το δεύτερο πένθος της γυναίκας του Διστόμου

08/05/2012

Το περήφημο εξώφυλλο του περιοδικού LIFE της 27/11/1944 για τη σφαγή του Διστόμου από τους Ναζί

Δίστομο εκλογές 2012, έλαβαν: ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 6%


Δημοσθένης Κούρτοβικ: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ;

07/05/2012

Δεν θα σας ζαλίσω με τα προσωπικά μου συναισθήματα για το αποτέλεσμα των εκλογών- άλλωστε υποθέτω ότι τα μαντεύετεΔημοσιεύω όμως ένα άρθρο του Δημοσθένη Κούρτοβικ που αν και γράφτηκε λίγες μέρες πριν την 6η Μαϊου, νομίζω ότι αξίζει να ξανκοιταχτεί εκ των υστέρων:

Ενα ερώτημα που μπορεί να φαίνεται προκλητικό, αλλά δεν είναι άτοπο

Δημοκρατία χωρίς δημοκράτες;

του Δημοσθένη Κούρτοβικ     ΤΑ ΝΕΑ 5/5 2012

Στην πολιτική ζωή, όπως και στην προσωπική, υπάρχουν γεγονότα που περνούν απαρατήρητα ή φαίνονται ασήμαντα τη στιγμή που συμβαίνουν, αλλά κάποια στιγμή αργότερα διαπιστώνουμε ότι κυοφορούσαν το μέλλον μας. Οι «συνέπειες της παλαιάς ιστορίας», για να κοπιάρουμε τον Βιζυηνό, μπορεί ν’ αργήσουν να εκδηλωθούν, αλλά, όταν έρθει η ώρα τους, γίνονται σεισμός που σμπαραλιάζει τις ιδέες και τις συνήθειές μας.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και είναι πολύ πιθανό να επισφραγιστεί στις αυριανές εκλογές είναι κάτι που είχε προαναγγελθεί τους πρώτους κιόλας μήνες της Μεταπολίτευσης, μόνο που τα μάτια και τ’ αυτιά μας είχαν τότε φίλτρα που έβαζαν φραγή στον οιωνό.

Τον τελευταίο καιρό συγκρίνεται ανήσυχα η σημερινή πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας μας με την επιθανάτια φάση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Αν και υπάρχει πάντα πρόχειρο το αντεπιχείρημα (που μερικές φορές χρησιμοποιείται με απαράδεκτη μακαριότητα) ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, πολύ περισσότερο σε χώρες με διαφορετική δομή και κουλτούρα, οι αναλογίες είναι υπερβολικά χτυπητές για να τις παρακάμψει κανείς: θηριώδης ανεργία κι εξαθλίωση, αισθήματα εθνικής ταπείνωσης και οργής για τους επαχθείς όρους που επέβαλαν οι ξένοι (εκεί οι νικητές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εδώ οι διεθνείς δανειστές), ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων στρωμάτων προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος, καθημερινή βία στους δρόμους, ασυνεννοησία των δημοκρατικών δυνάμεων ακόμα και μπροστά στον κίνδυνο ανατροπής της δημοκρατίας.

Ας προστεθεί σε όλα αυτά και μια άλλη, παράδοξη ομοιότητα: τα πράγματα χειροτέρευαν τη στιγμή που έδειχναν να καλυτερεύουν. Δεν εμπόδισε την πυραυλική εκλογική άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών το ότι η Γερμανία, λίγο πριν, είχε απαλλαγεί από το σύνολο σχεδόν των υπολειπόμενων (ακόμα τεράστιων) υποχρεώσεών της σε πολεμικές αποζημιώσεις, όπως σ’ εμάς το κούρεμα του χρέους με το PSI δεν εμπόδισε την περαιτέρω ενίσχυση, τουλάχιστον δημοσκοπικά, των ακραίων πολιτικών σχηματισμών.

Ωστόσο, η βαθύτερη και γι’ αυτό ανησυχητικότερη ομοιότητα βρίσκεται αλλού. Ο ιός που κατέλυσε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν εγγεγραμμένος εξαρχής στον γενετικό κώδικά της, όπως και ο ιός που απειλεί τη δική μας δημοκρατία της Μεταπολίτευσης.

Από τη γέννησή της, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ουσιαστικά μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες. Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα την έβλεπαν, καθένα από τη δική του σκοπιά, ως ένα προσωρινό και όχι άξιο προάσπισης καθεστώς, και το ίδιο αισθανόταν ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Κακά τα ψέματα, κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη δική μας Μεταπολίτευση. Ας θυμηθούμε τη δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο μετά την πτώση της Χούντας ότι «άλλαξε το νατοϊκό καθεστώς κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», θέση που όρισε τη νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ για τουλάχιστον μια δεκαετία. Για το ΚΚΕ και άλλες εκφράσεις της Αριστεράς η Μεταπολίτευση ήταν μια παρένθεση πριν από την επανάσταση, που τότε φαινόταν κοντά (ακόμα και στις εκλογές της 18 Οκτωβρίου 1981 το ΚΚΕ έθετε ως ελάχιστο στόχο του το 17 %, την ίδια στιγμή που οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ φώναζαν εν χορώ στο Σύνταγμα «Στις 18 σοσιαλισμός»!). Αλλά και για το μεγαλύτερο μέρος της Δεξιάς εκείνης της εποχής το μεταπολιτευτικό σύστημα σήμαινε, ή όφειλε να σημαίνει, τη συνέχιση της δικής της μετεμφυλιακής κυριαρχίας με τους όρους μιας ντεμί και υπό αίρεση δημοκρατίας. Τέλος, αν δεν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να κοροϊδευόμαστε, πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε ότι μεγάλες μερίδες του ελληνικού λαού συμμερίζονταν αυτή τη δυσπιστία, ακηδία ή και ανοιχτή περιφρόνηση για την αλλαγή που έφερε η τομή του 1974.

Μπορεί να υπήρξε αργότερα μια κάποια τροποποίηση αυτής της στάσης, αλλά ήταν παθητική, συνδεόταν άμεσα με την καταναλωτική ευφορία της εποχής των παχιών αγελάδων κι εξάλλου δεν αγκάλιαζε όλες τις δυνάμεις που εκπροσωπούνταν στη Βουλή. Επιπλέον, η διάχυτη αντίληψη ότι η «αστική δημοκρατία» και το κράτος δικαίου δεν παρέχουν αρκετές ελευθερίες και αρκετά δικαιώματα, όπως τα εννοούσαν τα διάφορα άτομα, σόγια και ομάδες, εκτίναξε τις πελατειακές συναλλαγές, υποδαύλισε τη συντεχνιακή ασυδοσία και νομιμοποίησε de facto κάθε μέθοδο διεκδίκησης.

Έτσι, όταν ενέσκηψε ο Αρμαγεδδών της χρεοκοπίας, κατέρρευσε η αβαθύρριζη κι εύθραυστη δημοκρατική συναίνεση του όψιμου σταδίου της Μεταπολίτευσης. Δεν αναδείχτηκαν μόνον οι παθογένειες της διαχείρισης της εξουσίας από τα κόμματα που την άσκησαν αλλά ήρθαν στην επιφάνεια, με πολλαπλασιασμένη ένταση, και οι παθογένειες ολόκληρης της πολιτικής κουλτούρας, του συνόλου των πολιτικών ηθών και νοοτροπιών που σφράγισαν αυτό το κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας. Το ερώτημα αν έχουμε κι εδώ μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες, όσο προκλητικό κι αν φανεί σε πολλούς, δεν είναι άτοπο.

Οσα παρακολουθήσαμε την προεκλογική περίοδο δεν αφήνουν πολύ περιθώριο για αισιοδοξία. Ενα πολιτικό σύστημα μπορεί ν’ αναγεννηθεί είτε με την εκτεταμένη αυτοκάθαρση των παλιότερων κομμάτων είτε με τη δυναμική ανάδυση πραγματικά καινούργιων πολιτικών φορέων. Δεν βλέπουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τα κόμματά μας, παλιά και νεοπαγή, θυμίζουν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα που τρέχουν ακόμα κι επιμένουν μάλιστα να τσακώνονται, λίγο πριν σωριαστούν νεκρά.

Δεν μ’ ενδιαφέρει η τύχη τους, χωριστά. Μ’ ενδιαφέρει όμως η τύχη της δημοκρατίας μας.