Σημειώσεις από ένα ταξίδι: Παρίσι 2018

04/06/2018

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Παρίσι, 50 χρόνια μετά τον Μάη του 68. Κατ’ αρχήν το ίδιο το γεγονός είναι απίστευτο! 50 χρόνια! Όταν ήμουν μικρό παιδί οι αφηγήσεις που άκουγα από την οικογένεια και τους δασκάλους μου για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατοχή απείχαν μόλις καμιά δεκαριά χρόνια από τα γεγονότα και όμως στο μυαλουδάκι μου φάνταζαν αρχαία ιστορία! Σήμερα κοιτώντας γύρω μου, παλιούς φίλους και σημερινές φωτογραφίες μερικών από τους τότε πρωταγωνιστές, αλλά πρώτα πρώτα τον ίδιο μου τον καθρέφτη, δεν πιστεύω στα μάτια μου!

Ντ. Κον-Μπεντίτ-τότε

τώρα

Αλαίν Ζεσμάρ-τότε

τώρα

Ζακ Σοβαζό-τότε

2017 λίγο πριν τον θάνατό του

Ρομαίν Γκουπίλ -τότε

τώρα

 

Δεν έζησα τα γεγονότα του Μάη από πρώτο χέρι, αλλά όταν έφτασα στο Παρίσι ως «πολιτιστικός πρόσφυγας» στα μαύρα χρόνια χρόνια της χούντας, πήρα μια γερή γεύση από τα μετέπειτα του Μάη, τις αριστερίστικες οργανώσεις, τους ευφάνταστους τρόπους αγώνα για την επανάσταση που όπως στα σοβαρά πιστεύαμε τότε, όπου νά’ναι έστριβε τη γωνία και έφτανε ακάθεκτη!

Το Παρίσι γιορτάζει τον Μάη με πολλές εκθέσεις σε δημόσιους χώρους, πανεπιστήμια, μουσεία και ινστιτούτα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά αφιερώματα. To χρονικό, τα αρχεία,ο τύπος, οι εικόνες, η κληρονομιά. (βλ. και προηγούμενο άρθρο για την αρχιτεκτονική ). Ακόμα και η Prefecture de Paris, η Διεύθυνση της Αστυνομίας, παρουσίασε έκθεση με τίτλο Derrière les boucliers – Mai 68, (πίσω από τις ασπίδες), όπου η αστυνομία διεκτραγωδεί τις δύσκολες μέρες που πέρασε τότε και επιχειρεί να συγκρίνει τους διαδηλωτές του Μάη με το σημερινό black block. 

Κεντρικός εορτασμός δεν έγινε. Εικάζω ότι σε αυτό έπαιξε ρόλο ο Κον-Μπεντίτ, που σιχαίνεται τα μουσειακά. Πάντως ο Ντανύ έκανε μαζί με άλλον έναν βετεράνο του Μάη, αλλά πάντοτε ενεργό, τον φίλο του σκηνοθέτη Ρομαίν Γκουπίλ («Πεθαίνοντας στα ’30»), το τηλεοπτικό φιλμ La Traversée, όπου ο Ντανύ συναντά και συζητά σημερινά προβλήματα με ομάδες πολιτών, αγρότες, εργάτες, δεξιούς, αριστερούς ακόμα και ακροδεξιούς- προσπαθώντας να καταλάβει και πώς σκέπτονται- τοπικούς άρχοντες, μέλη ΜΚΟ – και τον Μακρόν.

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Κατά τα άλλα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μαζί με την Gauche de la Gauche του Μελανσόν και των άλλων ακροαριστερών, χωρίς να το ομολογούν, δείχνουν να αναπολούν τον «παλιό καλό Μάη» για να κάνουν «αντίσταση» στον Μακρόν, αποσιωπώντας πόσο λυσσαλέα αντίθετοι ήταν οι προκάτοχοί τους (ΚΚΓ και επίσημος συνδικαλισμός) εκείνα τα χρόνια προς το κίνημα του ’68.

Ρεπορτάζ από τη διαδήλωση της 26ης Μαϊου :
Η διαδήλωση κατά των μεταρρυθμίσεων του Μακρόν με τ’ όνομα «Λαϊκή Πλημμυρίδα» ήταν λαϊκή αλλά όχι και πλημμυρίδα. Αν πάρει κανείς υπόψη του ότι την κάλεσαν τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CGT, CFDT) και καμιά 60αριά κόμματα και ομάδες της άκρας αριστεράς και διάφορες ΜΚΟ, το αποτέλεσμα δεν το λες και τρελλή επιτυχία: 33000 σύμφωνα με ανεξάρτητους καταμετρητές- 80000 μου είπε κάποιος της CGT. Αλλά πέρα από αριθμούς, τα συνθήματα «καταλήψεις παντού» («ZAD PARTOUT» αναφορά στην κατάληψη στην Notre Dame de Landes εναντίον του νέου αεροδρομίου , το οποίο έτσι και αλλιώς ματαιώθηκε από πέρσι!), «συμπαράσταση στους σιδηροδρομικούς», «ελεύθερη Γάζα», «Σύνταγμα από τους πολίτες», πολλές παλαιστινιακές σημαίες, πανώ με τον Τσε Γκεβάρα, και παντού τα φορτηγά της CGT να διαλαλούν τη «Διεθνή».

Τόσα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Άκριτος λαϊκισμός. Βέβαια τα οικονομικά αιτήματα κυριαρχούσαν, υπάρχει ένα εύλογο αίσθημα αδικίας λόγω των σημαντικών παραχωρήσεων που έχει κάνει ο Μακρόν προς την εργοδοσία. Αλλά και αυτά εκφράζονταν με λαϊκίστικο πνεύμα.(Μακρόν κλέφτη , δώσε μου πίσω τη σύνταξή μου!»). Ευτυχώς η Γαλλία δεν είναι ούτε Ιταλία, ούτε Ελλάδα. Πάντως δεν έλλειπε το κέφι και η γνωστή γαλλική πρωτοτυπία. Και μια υποσημείωση: Δυό μέρες μετά, η Γαλλική Φοιτητική Ένωση (UNEF) εξέλεξε επικεφαλής μια μουσουλμάνα με μαντήλα! (φωτο) Θρίαμβος του αριστερού politically correct!  Αυτό και αν είναι πρόοδος! Αυτό και αν είναι φόρος τιμής στο αίτημα σεξουαλικής χειραφέτηση; του Μάη του ’68! 

 

 

Περπατώντας στο Παρίσι: Μετά το τελευταίο μου ταξίδι πριν 4 χρόνια, περίμενα να δώ πολύ περισσότερες μαντήλες να κυκλοφορούν. Δεν παρατήρησα κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο ευρύτερο κέντρο. Αντίθετα αυτό που χτύπαγε στο μάτι ήταν η κοσμοπλημμύρα ανθρώπων της κίτρινης φυλής! Εκτός από τους Γάλλους κινεζικής και βιετναμικής καταγωγής, το Παρίσι ήταν γεμάτο Κινέζους και Γιαπωνέζους τουρίστες και άλλους επισκέπτες. Μιλάμε 3 στους 10! Οι Γιαπωνέζες κατά κανόνα πολύ design chic. Σε πολλές γραμμές του μετρό οι οδηγίες προς τους τουρίστες δίνονταν και στα κινέζικα. Το ίδιο και στην είσοδο του Λούβρου.

Παρίσι αγαπημένο, όλοι στους δρόμους και στα café λόγω του εξαιρετικού καιρού, η rue Mouffetard, η αγορά του Σαιν-Ζερμαίν, τα μαγαζιά του Μαραί, το κανάλι της Βιλέτ, οι ωραίες εκθέσεις στα μουσεία, τα νέα έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής με την υπογραφή των Ζαν Νουβέλ, Ρένζο Πιάνο, Φρανκ Γκέρυ, Ντομινικ Περρώ. Αλλά και αρκετά αντίσκηνα αστέγων. Το παραδοσιακό και το καινούργιο, μια πόλη που προσφέρει σε κατοίκους και επισκέπτες μια αέναη φαντασμαγορία. PARIS JE T’ AIME!

Advertisements

PARIS JE T’ AIME 5: μια έκθεση με έργα του αρχιτέκτονα JUNYA ISHIGAMI

03/06/2018

«για την απελευθέρωση της αρχιτεκτονικής»

Στο Ίδρυμα Cartier

42 ετών ο Junya Ishigami ανήκει στη νέα γενιά των Ιαπώνων αρχιτεκτόνων του 2000.  Στην Μπιενάλλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας του 2010 κέρδισε το βραβείο του Χρυσού Λέοντα. Αρχιτεκτονική που επιστρατεύει όπου χρειάζεται την ελαφρότητα του σύννεφου, τη στερεότητα του βράχου, τη συνέχεια εσωτερικού – εξωτερικού χώρου, την πιο τολμηρή καινοτομία, τον δεσμό με την παράδοση- αρχιτεκτονική με χίλια πρόσωπα αλλά κοινό όραμα, την πλήρη ελευθερία στην υπηρεσία του στόχου του συγκεκριμένου έργου.

Το Παρεκκλήσιο της Κοιλάδας για μια θρησκεία οικουμενική, Shandong, Kίνα.

Αποτέλεσμα εικόνας για ishigami chapel of the valley

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νηπιαγωγείο-Δάσος , Shandong, Kίνα.

φωτο Laurian Ghinitoiu- Arch Daily

 

HOUSE OF PEACE λιμάνι Κοπεγχάγης

Ishigami+associates σε συνεργασία με Svendborg Architects

Τοπόσημο του λιμανιού, σύμβολο ειρήνης, χώρος για στοχασμό και meditation, προσεγγίσιμος με βάρκες.

γενική άποψη 

η μακέτα όπου φαίνεται η στήριξη στον βυθό

κάτοψη

ΕΣΤΙΑ ΓΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ.Χρήση παλαιών παραδοσιακών σπιτιών υπό κατεδάφιση και μεταφορά τους ώστε να δημιουργηθεί μια εστία-γειτονιά.

 

 

 

 

 

 

 

 


PARIS JE T’ AIME 4: σύγχρονη αρχιτεκτονική στο Παρίσι

30/05/2018

3. Ζαν Νουβέλ: Ίδρυμα Cartier Σύγχρονης Τέχνης, 261 Boulevard Raspail, 1994

 


PARIS JE T’ AIME 3: σύγχρονη αρχιτεκτονική στο Παρίσι

30/05/2018

2. Ρένζο Πιάνο: Ίδρυμα J.Seydoux-Pathé, 73 avenue des Gobelins, 2014

Πίσω από την πρόσοψη ενός από τους παλαιότερους κινηματογράφους του Παρισιού, διακοσμημένης με ανάγλυφα του Ροντέν, ο Ρένζο Πιάνο δημιούργησε ένα κέλυφος 5 ορόφων, γυάλινο θόλο καλυμμένο με 5000 διάτρητα ελάσματα αλουμινίου που τον προστατεύουν από τον ήλιο. Το κτίριο είναι ερευνητικό κέντρο και χώρος διατήρησης των αρχείων και των συλλογών της ιστορικής κινηματογραφικής εταιρείας Pathé. Οι παλιότεροι θυμόμαστε τα «γαλλικά επίκαιρα» που κάποτε έπαιζαν οι κινηματογράφοι, με χαρακτηριστικό σήμα τη φωνή του κόκκορα.

 


PARIS JE T’ AIME 2: σύγχρονη αρχιτεκτονική στο Παρίσι

30/05/2018

1. Φρανκ Γκέρι: Η γαλλική ταινιοθήκη 51 Rue de Bercy, 2005

 


PARIS JE T’ AIME 1: η έκθεση «ΜAI 68 L’ARCHITECTURE AUSSI!»

29/05/2018

η αρχιτεκτονική τον Μάη του 68 και των δεκαετιών ’60 & ’70

CITE DE L’ ARCHITECTURE & DU PATRIMOINE, 1 place du Trocadéro 

15 χρόνια (1962-1977) που σηματοδοτούν την ανανέωση των αρχιτεκτονικών σπουδών και κατά συνέπεια την ανανέωση της αρχιτεκτονικής και της πολεοδομίας. Τα πρώτα γεγονότα ξεσπούν το ’66: οι φοιτητές της αρχιτεκτονικής απαιτούν σπουδές λιγότερο ακαδημαϊκές, πιο κοντά στην πρακτική του επαγγέλματος, καθώς περισσότερα υλικά μέσα. Κυριάρχησε ένας θεωρητικός προβληματισμός, συνδεδεμένος με τις κοινωνικές επιστήμες και την αριστερή πολιτική. Οι αρχές υποστήριξαν ένα μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, που όμως το σάρωσε η ορμή του Μάη. Με το διάταγμα του Δεκεμβρίου του ’68, η διδασκαλία της αρχιτεκτονικής επανεφευρέθηκε και ιδρύθηκαν οι αυτόνομες Παιδαγωγικές Ενότητες (UP) απεξαρτημένες από τη Σχολή Καλών Τεχνών (Beaux Arts). Αρχιτεκτονική και πολεοδομία ως θεωρία και ως πράξη ήταν πλέον αντιληπτές «διαφορετικά». Κατηγορηματική απόρριψη της παράδοσης, καινοτομία στη μορφή και στο περιεχόμενο της διδασκαλίας, κοινωνική δέσμευση, επιθυμία για μιαν άλλη κοινωνική οργάνωση. Ο νόμος του 1977 σημάδεψε την μετάβαση από την έμφαση στην ποσότηταπου κυριαρχούσε μετά τον Β’ Παγκ. Πόλεμο, προς την ποιότητα.

Μακέτα διπλωματικής εργασίας του Jean-Pierre Péneau, («»demeure philosophale»), μία από τις πρώτες εργασίες που χρησιμοποίησαν την πληροφορική ως αρχιτεκτονικό εργαλείο. 1967

Ο Γιώργος Κανδύλης, καθηγητής στην Ανώτατη Εθνική Σχολή Καλών Τεχνών από το 1965, έως και μετά τα γεγονότα του Μάη του 1968, στο ατελιέ του με τον συνεργάτη του Αlexis Josic.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η απόρριψη της παράδοσης από ίσως τους πιο ενεργούς φοιτητές σήμαινε καταγγελία της ακαδημαϊκής αισθητικής και της αντίληψης του ωραίου με βάση ένας σύστημα προτύπων που περιόριζε το αρχιτεκτονικό έργο σε άκαμπτους κανόνες, καθώς και καταγγελία μιας παραδοσιακής ιεραρχίας στον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό χώρο. Γενικώτερα οι φοιτητές της αρχιτεκτονικής προβληματίζονταν για την ίδια την ουσία και την κοινωνική διάσταση της αρχιτεκτονικής.

Τον Μάη του ’68 όλα ήταν πολιτική, και η αρχιτεκτονική επίσης! Τα αιτήματα κυριαρχούνταν από το τρίπτυχο «γενίκευση- πολιτικοποίηση-ριζοσπαστισμός»! Οι φοιτητές θεωρούσαν τους αρχιτέκτονες και πολεοδόμους που εξασκούσαν το επάγγελμα ως «πράκτορες της κοινωνικής ειρήνης» και απέρριπταν όσους συμμετείχαν στην λειτουργία του μηχανισμού εξουσίας. Σημείο τομής η κατάληψη της Σχολής Καλών Τεχνών τον Μάϊο και Ιούνιο του ’68 – ωστόσο οι κινητοποιήσεις κράτησαν έως το 1970.

Γενική Συνέλευση στη Σχολή Καλών Τεχνών: απόφαση για κατάληψη.

Κονδύλια για την αρχι(τεκτονική σχολή)

Όχι στις παραγκουπόλεις! Όχι στις ψεύτικες πόλεις ! Η πολεοδομία είναι πολιτική πράξη στην υπηρεσία του λαού.

για μια πολεοδομία…

Υπάρχει αρχιτεκτονική πρακτική της εργατικής τάξης;

 

μετά την εκκένωση της σχολής από την αστυνομία, το περίφημο Atelier Populaire της Beaux Arts συνεχίζει να παράγει αφίσες:

 

 

 

 

επανάσταση και βαρβαρότητα: Καταστροφές στα γλυπτά από τους φοιτητές Πλαστικών Τεχνών της Παιδαγωγικής Ενότητας 6 .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τον Δεκέμβρη του ’68, ο Μαλρώ, υπουργός πολιτισμού, αναδιοργανώνει τις σπουδές αρχιτεκτονικής / πολεοδομίας σε αυτόνομες «Παιδαγωγικές Ενότητες» που βαθμιαία θ’ αναπτύξουν τη δική τους αρχιτεκτονική «σχολή», η κάθε μιά τους με τις δικές της δυναμικές και ευαισθησίες σε παιδαγωγικό, μεθοδολογικό, θεωρητικό, πολιτικό και αισθητικό επίπεδο. Αν και η Σχολή της Beaux Arts υπήρξε εμβληματική για τον Μάη του ’68, δεν γέννησε ένα αρχιτεκτονικό στυλ που ενσάρκωνε τον Μάη. Η σημασία της ωστόσο βρίσκεται στον βαθύ προβληματισμό γύρω από τον ρόλο και την αυτονομία του αρχιτέκτονα και γενικώτερα του δημιουργού και την αμφισβήτηση των στεγανών μεταξύ των επιστημονικών πεδίων. Δεν υπήρξε «αισθητική του Μάη» πέρα από την έμφαση στο στιγμιαίο, στο αυθόρμητο, όπου ο ίδιες ο καλλιτέχνης εξαφανίζεται. Όλα αυτά εμπλούτισαν στα επόμενα χρόνια τις σχέσεις και συγκρούσεις μεταξύ σχολών και μεταξύ σπουδής και παραγωγής αρχιτεκτονικού και πολεοδομικού έργου που αποδείχτηκαν πολύ γόνιμες.

(τα κείμενα είναι ελεύθερα αποσπάσματα από κείμενα της έκθεσης)

 

 

 


FORGET MAY ’68

15/05/2018

Το άρθρο μου στην ATHENS VOICE

Ξεχάστε τον Μάη του ’68

Αντιγράφεις το σχέδιο (πρωτότυπο ή από φωτoγραφία) σε χαρτί μεγέθους αφίσας, με τις επιφάνειες σε έντονο ασπρόμαυρο κοντράστ. Βάζεις από πάνω ένα τελάρο αντίστοιχου μεγέθους όπου είναι τεντωμένη μια οθόνη από λεπτό μετάξι. Ξεπατικώνεις το σχέδιο πάνω στην οθόνη με κόλλα που φράζει τους πόρους του υφάσματος στα τμήματα που αντιστοιχούν με τις άσπρες επιφάνειες της εικόνας. Βάζεις κάτω από το τελάρο ένα πάκο χαρτιά. Ρίχνεις τη μπογιά -κατά προτίμηση κόκκινη, μαύρη, αλλά και μωβ ή πορτοκαλί- και την περνάς με ένα ξύλο στο τελάρο, οπότε βάφονται μόνο τα μέρη που δεν έχουν κόλλα. Βγάζεις το πρώτο χαρτί και το επαναλαμβάνεις όσες φορές θέλεις. Έτσι γεννιέται μια αφίσα του Μάη΄68. Στο περίφημο Atelier populaire.

Ε, λοιπόν, όση σχέση έχει αυτή η πρόχειρη μεταξοτυπία με την σημερινή ψηφιακή εικόνα, όση σχέση έχει ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο με ένα tweet, άλλη τόση σχέση είχαν τα προβλήματα και οι καταστάσεις της άνοιξης του 1968 με τα σημερινά. Στην παιδεία, στην κοινωνία στον πολιτισμό, στην πολιτική. Ένας από τους πρωταγωνιστές του Μάη, ο μόνος ίσως από τους γνωστούς που ούτε αποσύρθηκε, ούτε έμεινε κολλημένος αλλά προχώρησε πολιτικά, ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ, πριν από μερικά χρόνια έγραψε FORGET ’68*. Με την έννοια ότι δεν έχει νόημα να μένουμε καθηλωμένοι και να μηρυκάζουμε παλιές δόξες ή παλιά σφάλματα, αλλά να πηγαίνουμε μπροστά. Και ήταν φυσική εξέλιξη η πολιτική πορεία του Ντανύ επί χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, το οποίο πρώτο υποστήριξε ”δεν είμαστε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Είμαστε μπροστά”. Πολύ πριν πεί το ίδιο ο Μακρόν. Και ούτε είναι τυχαίο ότι ο Κον-Μπεντίτ σήμερα υποστηρίζει τον Μακρόν.

Ας δούμε ένα επίκαιρο, όσο και σημαντικό παράδειγμα:Πρόσφατα έγιναν διαδηλώσεις και καταλήψεις κάποιων πανεπιστημίων από φοιτητές και “αλληλέγγυες” πολιτικές ομάδες που αντιδρούν στο μεταρρυθμιστικό σχέδιο του Μακρόν για επιλογή στα πανεπιστήμια. Πολλοί νοσταλγοί στη χώρα μας νόμισαν ότι οι σημερινές καταλήψεις πανεπιστημίων και οι απεργίες ορισμένων κλάδων μοιάζουν με τους αγώνες του Μάη. Καμιά σχέση. Η πραγματικότητα είναι ότι στα γαλλικά Πανεπιστήμια εισάγονται όλοι οι κάτοχοι μπακαλορεά, οι οποίοι με την πάροδο των χρόνων αυξάνονται κατά γεωμετρική πρόοδο και η επιλογή έχει γίνει συγκριτικά ευκολώτερη. Έτσι η λειτουργία των σχολών δυσχεραίνεται, λόγω του μεγάλου αριθμού, και επιπλέον στο τέλος του πρώτου έτους τουλάχιστον οι μισοί εισαχθέντες εγκαταλείπουν. Με αποτέλεσμα αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή των ίδιων, αλλά και στρέβλωση της αγοράς εργασίας. Πολλά πανεπιστήμια για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δέχονται φοιτητές με κλήρο. Σε αυτό το σημείο επεμβαίνει το ξεδιάλεγμα της μεταρρύθμισης Μακρόν με βαθμολογικά κριτήρια, θεραπεύοντας την παραπλανητική “ισότητα” της κλήρωσης. Φυσικά πολλές σχολές με κύρος πάντα έκαναν επιλογή με διάφορους τρόπους και κυρίως οι Μεγάλες Σχολές (Grandes Ecoles) έτσι κι αλλιώς συνεχίζουν να είναι όπως πάντα η ελίτ των ελίτ μετά από αυστηρότατη επιλογή. Γι αυτό και όταν καταλήφθηκε για λίγες μέρες και η περίφημη Ecole Normale Superière, ο πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ δεν παρέλειψε να επισημάνει με χιούμορ το οξύμωρο του πράγματος. Η μεταρρύθμιση εντάσσεται σε ευρύτερη στρατηγική για ν’ ανταποκριθούν τα γαλλικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στον ανταγωνισμό με τα αντίστοιχα άλλων χωρών, κυρίως εκτός Ευρώπης. Και θα ήταν ενδιαφέρον να έβαζε κανείς το ερώτημα σε αυτούς που δε θέλουν τις μεταρρυθμίσεις, αν προτιμούν την πρωτοκαθεδρία της έρευνας, της τεχνολογίας, της επιστήμης να την έχει το αυταρχικό, αντιδημοκρατικό κράτος της Κίνας.

Η διαμάχη για τη μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα που αγγίζουν τον πυρήνα του θέματος. Ο κόσμος που ζούμε σήμερα είναι ένας πολύ διαφορετικός κόσμος από τα sixties του 20ού. Η παγκοσμιοποίηση, αναπόφευκτη για τον μικρό μας πλανήτη, που γίνεται ολοένα μικρότερος χάρις στις νέες τεχνολογίες, έκανε μια μερική αναδιανομή του πλούτου από τον Πρώτο Κόσμο προς τον Τρίτο Κόσμο. Στην Ευρώπη, αν και εξακολουθούμε να έχουμε την μεγαλύτερη ευημερία, την καλύτερη κοινωνική προστασία, την καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος και την περισσότερη πολιτιστική καλλιέργεια, μετράμε απώλειες. Αυτή είναι και μια σημαντική αιτία για την κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, που τον 20ό αιώνα είχε οικοδομήσει την πολιτική της πάνω στο κράτος προνοίας και τις εργασιακές κατακτήσεις. Σήμερα ζητούμενο είναι η δημιουργία πλούτου δηλαδή η οικονομική μεγέθυνση (growth) αλλά και ο χαρακτήρας της ανάπτυξης που είναι άρρηκτα δεμένη με την κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό/προσφυγικό, το κράτος προνοίας και την επελαύνουσα επανάσταση των εργασιακών σχέσεων λόγω της ρομποτικής. Οι πολιτικές που αφορούν αυτά τα ζητήματα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν.

Αποτέλεσμα εικόνας για artificial intelligence

Η εξέγερση του Μάη- και όχι μόνο του γαλλικού- βρήκε μιαν Ευρώπη που ανθούσε οικονομικά και πολιτιστικά αλλά είχε πολιτικές ηγεσίες που κουβαλούσαν ακόμα αναντίστοιχους αυταρχισμούς και αναχρονισμούς. Τα προτάγματα του Μάη, παρά τις υπερβολές και τις ανοησίες, ήταν οι ψηφίδες μιας μεγάλης πολιτιστικής επανάστασης που νίκησε. Τίποτα δεν θα ήταν πια όπως πριν. Η κοινωνία έγινε μια καλύτερη κοινωνία σε πολλά ζητήματα που σήμερα τα θεωρούμε αυτονόητα. Ωστόσο πιθανόν σήμερα να είμαστε στο κατώφλι μιας νέας πολιτιστικής επανάστασης, όπου δεν χωράνε οι ταμπέλες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Μπροστά μας – και κυρίως μπροστά στα παιδιά και στα εγγόνια μας- ανοίγονται προκλήσεις που ίσως δεν μπορούμε ακόμα να τις φανταστούμε. Οι αλλαγές είναι ιλιγγιώδεις. Προλαβαίνουμε;

* τίτλος βιβλίου των D.Cohn-Bendit, Stephane Paoli & Jean Viard, ed. l‘aube, 2009

 

 


Η χαμένη δεκαετία

13/05/2018

του Φώτη Γεωργελέ          Athens Voice 9/5/18

Η τηλεοπτική μετάδοση από τη Βουλή εστιάζει στα κυβερνητικά έδρανα. Μια παρέα υπουργών μοιράζεται ένα αστείο, γελάνε. Η εύθυμη ατμόσφαιρα δεν προκαλεί εντύπωση. Η κοινή γνώμη έχει πια αντιληφθεί ότι οι μειώσεις συντάξεων και οι φόροι, αφορμή κάποτε για δραματικές συνεδριάσεις με διασπάσεις κομμάτων και αποχωρήσεις βουλευτών, τώρα ψηφίζονται με χαρούμενη αποφασιστικότητα. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή για έναν άλλο λόγο, γιατί είναι κρυφή εικόνα, κανείς δεν βλέπει πραγματικά αυτό που πρέπει να δει.

Αν όμως κάποιος είχε φύγει από τη χώρα πριν 10 χρόνια, χωρίς καμία επαφή με ό,τι συμβαίνει έκτοτε και του ζητούσες να περιγράψει αυτή την εικόνα, τι θα έβλεπε; Έναν πρώην νεολαίο της ΚΝΕ, νυν αρχηγό του Σύριζα, ένα στέλεχος του Συνασπισμού, έναν βουλευτή της ΝΔ, τον αρχηγό της καραμανλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έναν υπουργό του Πασόκ, έναν σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου και έναν συνδικαλιστή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Το 2010, το ελληνικό σύστημα εξουσίας έδωσε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα. Και τον κέρδισε. Ηττημένη ήταν η ελληνική κοινωνία. Με μια σκληρή, ανελέητη μάχη, διαφύλαξε όπως και όσο μπορούσε το χρεοκοπημένο μοντέλο. Προσπάθησε να εκβιάσει τη συνέχιση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, χωρίς να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν την οικονομία βιώσιμη αλλά θα μείωναν τον δικό του ρόλο. Αντιμετώπισε τους δανειστές ως αντιπάλους και με «διαπραγματεύσεις», «ισοδύναμα» και «πολιτικές λύσεις» προσπάθησε να διατηρήσει ανέπαφο το παρασιτικό σύστημα. Το πελατειακό κράτος συνεχίζει να αντιστέκεται με επιτυχία σε κάθε μεταρρύθμιση. Για να το επιτύχει, εφηύρε έναν εχθρό, τους «ξένους», ώστε να καμουφλάρει την αιτία της χρεοκοπίας και να διασωθεί.

Όποιοι, λίγοι, πολιτικοί προσπάθησαν να ψελλίσουν την αλήθεια και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, εφαρμόζοντας έστω και σπασμωδικά τις αναγκαίες αλλαγές, στοχοποιήθηκαν ως «εχθροί του λαού», πράκτορες του Σόρρος, νεοφιλελεύθεροι, γερμανοτσολιάδες, δοσίλογοι και μερκελιστές. Η οικονομία μεταξύ 2010 και 2013 καταστράφηκε από τις δολιοφθορές, περισσότερο από ό,τι τη χτύπησε η κρίση. Η Αθήνα κάηκε, ο τουρισμός υπονομεύτηκε, άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Η τυχοδιωκτική πολιτική του ελληνικού πολιτικού συστήματος, με αποκορύφωμα το δραματικό εξάμηνο του 2015, έκανε σαφή σε όλους τον εκβιασμό της παρασιτικής κομματοκρατίας: Δεν θα δίσταζε να μετατρέψει τη χώρα σε Βενεζουέλα της Μεσογείου προκειμένου να μη χάσει τα προνόμιά της. Με οποιοδήποτε κόστος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΜΑΗΣ ’68: Οι αφίσες

11/05/2018

 

 

Mai 68
Affiche Mai 68

Mai 68
Affiche Mai 68


9 Μαϊου τα γενέθλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

09/05/2018

Στις 9 Μαΐου 1950, ελάχιστα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ο Ζαν Μοννέ και ο Ρόμπερτ Σουμάν, ανήγγειλαν την πρώτη ευρωπαϊκή κοινότητα, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (CECA), με τη ιδέα ότι το κοινό οικονομικό συμφέρον θα απέτρεπε μελλοντικούς πολέμους μέσα στην Ευρώπη. Στη Γαλλία αντέδρασαν με αποτροπιασμό και οι άκρα δεξιά (το έθνος μας πάνω απ’ όλα!) και η άκρα αριστερά (συμμαχία με αυτούς που μας έσφαξαν!). Ωστόσο η Κοινότητα περπάτησε και το 1957 σχηματίστηκε η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά, πρόγονος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

O Ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ‘Υμνος της Χαράς από την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν. Εδώ με σολίστ τους Jonas Kaufmann (τενόρος) René Pape (μπάσσος) Waltraud Meier (μετζο-σοπράνο) Anne Schwanewilms (σοπράνο) υπό την διεύθυνση του Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ.

Zean Monnet

Robert Schuman