BERLINALE 2019

17/02/2019

ΧΡΥΣΗ ΑΡΚΤΟΣ

Αποτέλεσμα εικόνας για Berlinale 2019 logo

 

Image may contain: 1 person, night and outdoorSYNONYMES του Nadav Lapid (Ισραήλ)
Yoav, a young Israeli, is determined to wipe out his origins and become French. In Paris, he abandons the Hebrew language and strives in all sorts of ways to find a new identity. A tragicomic puzzle that wisely knows how to keep its secrets.

ΑΡΓΥΡΗ ΑΡΚΤΟΣ

-GRACE A DIEU του François Ozon (Γαλλία)
When Alexandre learns that the priest who abused him as a boy is still working with children, he and other victims take action against the perpetrator. A psychological study and an angry polemic, but also a film about the pain that is the price of truth.
-SYSTEM CRUCHER της Nora Fingscheidt
Nine-year-old Benni radically defies every rule. But this feared ‘system crasher’s’ only desire is to stop living in a residential home and go back to her mother. An intense drama about one child’s overwhelming need for love and security.
-I WAS AT HOME. BUT
After having disappeared for a week, Astrid’s 13-year-old son Phillip returns home without saying a word. Only gradually does everyday life get back on track. A family disintegrates, only to form itself anew.Image may contain: 1 person, standing, child, outdoor and nature

Image may contain: outdoor

ΒΡΑΒΕΙΑ  ΕΡΜΗΝΕΙΑΣImage may contain: 2 people
-στην Γονγκ Μέι και τον Γουανγκ Ζινγκτσούν για το SO LONG MY SON – DI JIU TIAN CHANG του Wang Xiaoshuai
A family saga as social panorama. Spanning the upheaval that followed the Chinese Cultural Revolution to the present day and told in sweeping tableaux, this film exposes the deep scars that lie beneath the surface of an ostensibly unbroken success story.

ΒΡΑΒΕΙΟ ΣΕΝΑΡΙΟΥ
-PIRANHAS των Μαουρίτσιο Μπαρούτσι, Ρομπέρτο Σαβιάνο και Κλαούντιο Τζοβανέζι
Criminal children seize power in a world without a future. This fast-paced film takes a brutal look at teenage gangs in Naples and the high price that is being paid by this lost generation. Based on the novel by Roberto Saviano.Image may contain: 1 person, on stage

Advertisements

INSIDE EUROPE: TEN YEARS OF TURMOIL

12/02/2019

το ντοκυμανταιρ του ΒΒC

  1. 1. Πώς φτάσαμε στο BREXIT

2. Η Ελληνική κρίση

3. Η προσφυγική κρίση

 

 


Φωτιά θα πέσει να μας κάψει

10/02/2019

του Κωστή Παπαϊωάννου          www.lifo.gr    8.2.2019 

Στα ’80s ο πολιτικός γάμος και η αποποινικοποίηση της μοιχείας έβαζαν βόμβα στα θεμέλια της οικογένειας, θα γινόμασταν Σόδομα και Γόμορρα.

Μετά, η κατάργηση της σχολικής ποδιάς τραυμάτιζε το κύρος του σχολείου: η νεολαία θα βουλιάξει, οι μαθήτριες θα καλλωπίζονται, τα αγόρια θα ξεμυαλίζονται.  

Στα ’90s ήρθε το τέλος του κόσμου με το θρήσκευμα στις ταυτότητες: αφελληνισμός, προδοσία, 666, «Ελλάς σημαίνει Ορθοδοξία», ο Χριστόδουλος με το λάβαρο της Αγίας Λαύρας. 

Μετά, το έθνος κινδύνευσε από τον αλλοδαπό σημαιοφόρο που κρατούσε τα εθνικά σύμβολα.  

Έπειτα, πήγαν να αλλάξουν τα σχολικά βιβλία. Ξεσηκωθήκαμε, είναι σαν να αλλάζει το Ευαγγέλιο, η Αγία Γραφή, ο Εθνικός Ύμνος και οι δέκα εντολές μαζί. Κάτω τα χέρια από την ιστορία μας, τα σχολικά βιβλία είναι θεόπεμπτα, χαραγμένα στο μάρμαρο.

Κι ύστερα ήρθε ο νόμος για την ιθαγένεια. Νυν υπέρ πάντων. Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, και δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ.  

Και αφού ξεμπλέξαμε και μ’ αυτό, ήρθε το σύμφωνο συμβίωσης και μετά η ταυτότητα φύλου. Συντέλεια. Θα μας κάνουν όλους γκέι, θα αλλάζουν τα αγόρια φύλο για να γλιτώνουν τον στρατό ή γιατί τους το είπαν οι εξωγήινοι στον Υμηττό.   «Ζούμε εποχή εκπούστευσης και εκπουτάνευσης του έθνους. Σπεκουλαδόροι κίναιδοι διευθύνουν τη χώρα μας» που ανέκραξε με τη γλώσσα των δασκάλων του γένους και ο μακαρίτης Σαράντος Καργάκος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


9/2/2019: Τρείς απώλειες: Νίκη Γουλανδρή, Τόμι Ούγκερερ, Άλμπερτ Φίννεϋ

10/02/2019

Νίκη Γουλανδρή,(1925-9/2/2019) η μεγάλη κυρία της Οικολογίας. Εμπνεύστρια και συνιδρύτρια του Mουσείου Φυσικής Ιστορίας και του Ιδρύματος ΓΑΙΑ. Μαθήτρια των Adorno και Horkheimer. Αλλά και προικισμένη εικονογράφος  βοτανολογικών βιβλίων. Î‘ποτέλεσμα εικόνας για Νίκη Γουλανδρή ζωγραφικήΣχετική εικόναΑποτέλεσμα εικόνας για Νίκη Γουλανδρή ζωγραφική

Tommy Ungerer (28/11/1931- 9/2/2019) καλλιτέχνης της εικονογράφησης και του  κόμικ, αλλά και συγγραφέας, με μια γκάμα έργων που κυμαίνεται από τα παιδικά βιβλία, την αιχμηρή κοινωνική σάτιρα, έως τις πιο kinky σεξουαλικές εικονογραφήσεις.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Tommy Ungerer

Fornicon [SIGNED] by Ungerer, Tomi

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Albert Finney (9/1936 – 7/2 2019) Ο αξέχαστος Tom Jones και o Arthur Seaton στο αριστούργημα του British New Wave «Σάββατο βράδυ, Κυριακή πρωί». Επίσης στο «Κάτω από το ηφαίστειο»(Houston) αλλά και Ηρακλής Πουαρώ και Σκρούτζ. 

 

 

 


Τί σημαίνει λαϊκισμός; Τί σημαίνει δημαγωγία;

28/01/2019

κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις και πρόσωπα είναι απλώς συμπτωματική!

O Σαίξπηρ τα έχει πει όλα για την εξουσία και πως κατακτάται. Χαρακτηριστική περίπτωση λαοπλάνου δημαγωγού, ο Μάρκος Αντώνιος, στον «Ιούλιο Καίσαρα» με έναν παραπλανητικό λόγο με περίτεχνα κρυμμένη ειρωνεία, υποκριτική ταπεινότητα και σωστή δόση σασπένς, απευθύνεται στο θυμικό του Δήμου της Ρώμης, αλλά και με δολώματα (διαθήκη) απευθύνονται και στην ιδιοτέλειά τους  και ανατρέπει την  ετυμηγορία τους, παρασέρνοντάς τους ολοκληρωτικά με το μέρος του. 

Το πρωτότυπο από τον Μάρλον Μπράντο (σκην. Μανκίεβιτς 1953). Η μετάφραση Βασίλη Ρώτα.

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ «ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ», πράξη Γ΄, σκηνή 2

Φίλοι, Ρωμαίοι, πατριώτες, δανείστε μου τ’ αυτιά σας·
έρχομαι να κηδέψω εδώ τον Καίσαρα και όχι
να τον παινέψω. Το κακό που κάνουν οι άνθρωποι
ζει και μετά απ’ τους ίδιους, το καλό συχνά
θάβεται με τα κόκαλά τους· έτσι ας γίνει
και με τον Καίσαρα. Ο ευγενής ο Βρούτος
σας είπε πως ο Καίσαρας ήταν φιλόδοξος·
αν ήταν, ήταν σφάλμα του βαρύ και λόγο
βαρύν έδωσε ο Καίσαρας γι’ αυτό. Εδώ,
με άδεια του Βρούτου και των άλλων, -γιατί ο Βρούτος
είν’ αξιότιμος άνθρωπος· έτσι είν’ όλοι τους,
όλοι αξιότιμοι άνθρωποι, – έρχομαι να ειπώ
τον επικήδειο του Καίσαρα. Ήταν φίλος μου,
πιστός κι αληθινός σε μένα· όμως ο Βρούτος λέει
ήταν φιλόδοξος· κι ο Βρούτος είναι αξιότιμος
άνθρωπος. Είχε φέρει πλήθος αιχμαλώτους
στη Ρώμη, που η ξαγορά τους γιόμιζε τις κάσες
του Δημοσίου: φαίνεται μ’ αυτό ο Καίσαρας
φιλόδοξος; Όταν κλαιγόταν η φτωχολογιά,
ο Καίσαρας εδάκρυζε· η φιλοδοξία
θα ‘πρεπε να ‘ναι από ύλη πιο αυστηρή φτιαγμένη:
όμως ο Βρούτος λέει πως ήτανε φιλόδοξος·
κι ο Βρούτος είναι άνθρωπος αξιότιμος.
Όλοι σας είδατε στα Λουπερκάλια
που τρεις φορές του πρόσφερα στέμμα βασιλικό,
και τρεις φορές το αρνήθη: ήταν αυτό φιλοδοξία;
Όμως ο Βρούτος λέει πως ήτανε φιλόδοξος:
και, βέβαια, αυτός είν’ άνθρωπος αξιότιμος.
Μιλάω όχι για ν’ αναιρέσω ό,τι είπε ο Βρούτος,
όμως εδώ είμαι για να ειπώ αυτό που ξέρω.
Τον αγαπούσατε όλοι κάποτε, όχι χωρίς λόγο:
ποιος λόγος σας κρατάει λοιπόν να μην τον κλάψετε;
Ω, κρίση! Έφυγες να πας σε χτήνη αναίσθητα
κι οι άνθρωποι έχασαν τον νου τους. Συμπαθάτε με.
η καρδιά μου είναι κει στην κάσα με τον Καίσαρα,
και πρέπει να σωπάσω ώσπου να μου ξανάρθει.

Ακόµα χτες του Καίσαρα µπορούσε ο λόγος
ν’ αντικρούσει τον κόσµο· τώρα κείται εκεί
κι ούτ’ ένας τόσο ταπεινός που να του φέρει σέβας.
Ε, µαστόροι µου! Αν είχα πρόθεση να ξεσηκώσω
καρδιές σας και ψυχές σας γι’ ανταρσία κι οργή,
θ’ αδικούσα τον Βρούτο, θ’ αδικούσα και τον Κάσσιο,
που, καθώς ξέρετε όλοι, είν’ αξιότιµοι άνθρωποι.

∆ε θα τους αδικήσω· προτιµώ ν’ αδικήσω
τον νεκρό, ν’ αδικήσω τον εαυτό µου και
σας, παρά ν’ αδικήσω τέτοιους αξιότιµους
ανθρώπους

Μα έχω δω ένα έγγραφο µε τη σφραγίδα
του Καίσαρα· το βρήκα στο γραφείο του, είναι
η διαθήκη του. Αν µόνο άκουγε ο λαός αυτή
τη διαθήκη – που συγνώµη, δεν έχω σκοπό
να τη διαβάζω – θα ’τρέχαν και θα φιλούσαν της πληγές
του σκοτωµένου Καίσαρα, και θα βουτούσαν
τα µαντίλια τους στ’ άγιο του αίµα, ναι, θα ζήταγαν
µια τρίχα του για ενθύµιο, και, στον θάνατό τους,
θα το ’βαζαν στις διαθήκες τους, να τ’ άφηναν
κληρονοµιά ακριβή στους απογόνους τους.

Υπονοµεύτε, φίλοι µου καλοί· δε πρέπει να
σας τη διαβάσω: δεν είναι σωστό να µάθετε
πόσο σας αγαπούσε ο Καίσαρας. ∆εν είστε ξύλα,
δεν είστε πέτρες, είσαστε άνθρωποι· όντας άνθρωποι,
κι ακούγοντας του Καίσαρα τη διαθήκη,
θα πάρετε φωτιά, θα τρελαθείτε. Είναι καλά
να µην το µάθετε πως είστε οι κληρονόµοι του·
τι αν το µαθαίνατε, ω, τι θα γινόταν τότε!

Για ησυχάστε, για σιγά. Παραπροχώρησα
και σας εµίλησα γι’ αυτή. Φοβάµαι πως
κάνω άδικο στους αξιότιµους ανθρώπους
που τα σπαθιά τους έσφαξαν τον Καίσαρα· το φοβάµαι.

Λοιπόν θα µ’ αναγκάσετε να τη διαβάσω;
Τότε κυκλώσετε κει το λείψανο του Καίσαρα,
Για να σας δείξω εκείνον που έκαµε τη διαθήκη.

Να κατεβώ; Και θα µου δώσετε την άδεια;

Αν έχετε δάκρυα, ετοιµαστείτε τώρα να τα χύσετε·
γνωρίζετε όλοι τούτον τον µανδύα: θυµάµαι
τότε που ο Καίσαρας τον πρωτοφόρεσε· ήτανµια θερινή βραδιά, µες στη σκηνή του, την ηµέρα
που νίκησε τους Νέρβιους. Να! Σ’ αυτήν εδώ τη θέση
µπήχτηκε το σπαθί του Κάσσιου: δέστε µαχαιριά
που ’καµε ο µοχθηρός ο Κάσκας: από δω
µαχαίρωσε ο πολυαγαπητός του ο Βρούτος·
και, όταν τράβηξε το καταραµένο ατσάλι του,
κοιτάτε πώς το αίµα του Καίσαρα το ακολούθησε,
σαν να όρµησε έξω για να βεβαιωθεί αν ο Βρούτος
ήταν που βάρεσε τόσο άσπλαχνα ή όχι·
τι ο Βρούτος, όπως ξέρετε, ήταν ο άγγελος του Καίσαρα.

κρίνετε, σεις θεοί! Πόσο ακριβήν αγάπη
του είχε ο Καίσαρας. Αυτή ήταν η πιο άσπλαχνη
38
πληγή απ’ όλες· τι όταν ο ευγενής ο Καίσαρας
τον είδε να βαράει, η αχαριστία, πιο δυνατή
απ’ του προδότη το όπλο, τον παράλυσε: τότε έσπασε
η µεγάλη καρδιά του· και µε τον µανδύα του
σκεπάζοντας την όψη του, ίσα στο βάθρο
στο άγαλµα του Ποµπήιου, που όλη αυτή την ώρα
έτρεχε αίµα, ο µεγάλος Καίσαρας έπεσε. Ω,
τι πέσιµο ήταν εκείνο, πατριώτες µου·
τότε όλοι µας, κι εγώ, κι εσείς πέσαµε χάµω,
ενώ η αιµοβόρα προδοσία θριάµβευε επάνω µας.
Ω! Τώρα κλαίτε, και καταλαβαίνω νιώθετε
το άγγιγµα της σπλαχνιάς· ευλογηµένες είναι
αυτές οι στάλες. Ε, καλές ψυχές, τι! Κλαίτε
που µόνον βλέπετε το πληγωµένο ρούχο
του Καίσαρά µας; ∆έτε εδώ, εδώ ’ναι ο ίδιος
πετσοκοµµένος, όπως βλέπετε, από τους προδότες.

Καλοί µου φίλοι, φίλοι µου, να µη σας ξεσηκώσω
σε τέτοιο ξαφνικό κύµα ανταρσίας. Εκείνοι
40
που κάµανε την πράξη αυτή είν’ αξιότιµοι:
τι ιδιαίτεροι καηµοί τους έσπρωξαν σ’ αυτό,
δεν ξέρω δυστυχώς· είναι σοφοί κι αξιότιµοι,
κι αναµφίβολα θα σας δικαιολογηθούν.

∆ε θέλω, φίλοι µου, να κλέψω τις καρδιές σας:
δεν είµαι ρήτορας, καθώς ο Βρούτος· µόνον,
καθώς µε ξέρετε όλοι, απλός αφελής άνθρωπος,
που αγαπώ τον φίλο µου· κι αυτοί αυτό το ξέρουν
πολύ καλά που µου ’δωσαν την άδεια να µιλήσω
δηµόσια. Γιατί εγώ δεν έχω ούτε εξυπνάδα,
ούτ’ ευφράδεια, ούτε κύρος, ούτε τέχνη, ούτε προφορά,
ούτε τη δύναµη του λόγου για ν’ ανάβω τα αίµατα:

εγώ µιλάω ίσια· εγώ σας λέω αυτό
που ξέρετε κι οι ίδιοι, εγώ σας δείχνω τις πληγές
του Καίσαρά µας, έρµα, έρµα βουβά στόµατα,
και τους ζητάω να µιλήσουνε για µένα.
Μ’ αν ήµουν εγώ ο Βρούτος, κι ήτανε ο Βρούτος
Αντώνιος, τότε αυτός ο Αντώνιος θα ερέθιζε
τις ψυχές σας, και γλώσσα θα ’βαζε σε κάθε
πληγή του Καίσαρα, που θα ξεκούναγαν τις πέτρες
της Ρώµης να σηκωθούν και να επαναστατήσουν.

Εδώ ’ναι η διαθήκη, µε του Καίσαρα τη βούλα.
Σε κάθε Ρωµαίο πολίτη αφήνει, χωριστά
στο κάθε άτοµο, εβδοµηνταπέντε δραχµές.

Απανωτού σας άφησε όλους του τους περιπάτους,
τις ιδιωτικές του αλέες και τους νιόφυτους
κήπους του εδώθε από τον Τίβερη· σας τ’ άφησε
για σας και για τους απογόνους σας για πάντα·
να διασκεδάζεται, να κάνετε περίπατο,
και να ψυχαγωγείστε. Αυτός ήταν Καίσαρας!
Πότε θα ξανάρθει άλλος ένας τέτοιος;

μετάφραση: ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ – ΒΟΥΛΑ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΥ


Η Συμφωνία των Πρεσπών

23/01/2019

symfwnia–2


Η νέα συμφωνία συνεργασίας και στενότερης σύνδεσης μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας

23/01/2019
Angela Merkel et Emmanuel Macron signent un nouveau traité pour renforcer la relation franco-allemande, mardi 22 janvier à Aix-la-Chapelle.

(Martin Meissner / AP)

Στις 22 Ιανουαρίου ο Εμμανουέλ Μακρόν και η Άνγκελα Μέρκελ υπέγραψαν στο Άαχεν ( Aix-la-Chapelle), την ιστορική πρωτεύουσα του Καρλομάγνου, μια νέα συνθήκη συνεργασίας και παραπέρα σύσφιγξης των κοινών γαλλο-γερμανικών δεσμών.  Η συμφωνία στηρίζεται στην Συνθήκη των Ηλυσίων του 1963 μεταξύ Ντε Γκώλλ και Αντενάουερ, που απετέλεσε τον θεμέλιο λίθο για την ιστορική συμφιλίωση μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Προβλέπει στενότερη σύγκλιση της πολιτικής των δύο χωρών στους τομείς της οικονομίας, εξωτερικών και άμυνας, συνεργασία στις διασυνοριακές περιοχές και μία «κοινή κοινοβουλευτική συνέλευση» αποτελούμενη από 100 γάλλους και γερμανούς βουλευτές. Έχει στόχο να στείλει ένα μήνυμα στήριξης στο Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, σε μια στιγμή που έχει εξασθενίσει, λόγω της ανόδου των εθνικισμών. (πηγή: Le Monde)

Το πλήρες κείμενο (γαλλικά) (πηγή:) La Tribune


ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: η συζήτηση που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια…

22/01/2019

… από μια υπεύθυνη πολιτική τάξη. Άν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ίσως να μην είχαμε φτάσει στον σημερινό εθνικιστικό παροξυσμό. 

Στις 21/1/19,  τρεις μέρες πριν από την ψήφιση στη Βουλή της συμφωνίας για το Μακεδονικό, το ΠΟΤΑΜΙ οργάνωσε μια συζήτηση γύρω από το θέμα, με βάση συγκεκριμένα ερωτήματα που κυκλοφορούν από την άποψη της εσωτερικής πολιτικής, της γεωπολιτικής, της οικονομίας, της ιστορικής έρευνας, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του ταυτοτικού προτάγματος.

Ομιλητές: οι καθηγητές Νίκος Αλιβιζάτος, Γιάννης Αρμακόλας, Θάνος Βερέμης, Αλέξης Ηρακλείδης, Μιχάλης Σταθόπουλος, Δημήτρης ΑντωνίουΑντιγόνη Λυμπεράκη, Μαριλένα Κοππά, Δημήτρης Ψυχογιός, Γιάννης Κωνσταντινίδης, ο Λουκάς Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο πρ.αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων Χρήστος Ροζάκης, οι πρέσβεις ε.τ Δημήτρης Μοσχόπουλος και Aριστείδης Αγαθοκλής, οι δημοσιογράφοι/ columnist Νίκος Δήμου, Πάσχος Μανδραβέλης, Μιχάλης Μητσός, Τάσος Τέλλογλου, η Οντίν Λιναρδάτου, και last but not least ο Στέφανος Μάνος. Τα ερωτήματα έθετε ο Παύλος Τσίμας.

Image may contain: 1 person, crowd

Στην εκδήλωση η προσέλευση ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Την επαύριο της παραίτησης δύο βουλευτών του κόμματος και την απώλεια της ιδιότητας της κοινοβουλευτικής ομάδας, πλήθος κόσμου όχι μόνο από τον περίγυρο του Ποταμιού αλλά και πρόσωπα από άλλα κόμματα ή ανεξάρτητοι. Είμαστε όλοι και όλες εκεί. Όχι μόνον λόγω του θέματος και των λαμπρών ομιλητών, γνωστών για την πρωτοτυπία του πνεύματος και το θάρρος της γνώμης τους, αλλά και με κίνητρο την έκφραση συμπάθειας προς το Ποτάμι, που παρά τα λάθη του δεν του άξιζε τέτοια μεταχείριση…

Image may contain: 3 people, including Miltos Kyrkos, people smiling, people standing and beardImage may contain: 2 people, eyeglassesImage may contain: 4 people, people standingImage may contain: Stefanos Manos, suitImage may contain: Nikos Dimou, textImage may contain: 1 personImage may contain: 1 personImage may contain: George Pagoulatos, eyeglasses and closeupImage may contain: 1 person, closeup

 

 


ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΥΠΙΣΤΙΑΣ

15/01/2019

(απειλητικές αφίσες κατά βουλευτών που θα ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών εμφανίστηκαν σε πόλεις της Β. Ελλάδας)

Σήμερα 13/1/19, ο πρωθυπουργός Τσίπρας απέδειξε ότι δεν τον ενδιαφέρει ΟΥΤΕ η συμφωνία με την γειτονική νυν Βόρεια Μακεδονία περισσότερο από την παραμονή του στην εξουσία. Γιατί αλλιώς δεν θα ρισκάριζε (σύμφωνα με τα λεγόμενά του πάντα) Ακόμα και αν θεωρεί ότι έχει εξασφαλίσει τις 151 ψήφους, ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να πάει στραβά την τελευταία στιγμή. Το γεγονός ότι έδωσε χρονική προτεραιότητα στην ψήφο εμπιστοσύνης δείχνει την κρυφή του επιθυμία να πετάξει το μπαλλάκι της συμφωνίας στον Μητσοτάκη- θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο την γεωπολιτική θέση της χώρας. Γιατί πλέον δεν τον ενδιαφέρει να κάνει το καλό παιδί στους Ευρωπαίους, αφού δεν παίρνει πια λεφτά. Τον ενδιαφέρει να συσπειρώσει αφελείς αριστερούς ψηφοφόρους με ένα «εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά οι σκοτεινές δυνάμεις…»

Ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις. Η αντιπολίτευση, υποτίθεται ακραιφνώς φιλοευρωπαϊκή και ποτισμένη με τα νάματα των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης, κάνει κριτική στην Μέρκελ και γενικώτερα στους Ευρωπαίους επειδή υποστηρίζουν τον Τσίπρα. Τώρα το θυμήθηκαν. Όταν υποστήριζαν την κυβέρνηση Σαμαρά_Βενιζέλου ήταν καλοί. Και αντιστοίχως, για την τότε αντιπολίτευση του Τσίπρα η Μέρκελ ήταν ο εχθρός. Τα ίδια τρελλά και με τις ΗΠΑ! Έχω κουραστεί ν’ ακούω για τις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ακούω σχεδόν καθόλου ότι ευτυχώς που τις έκανε τις κωλοτούμπες. Ναι, σίγουρα κωλοτούμπα από μια αδιανόητη κατάσταση που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε. Για σκεφτείτε όμως ο Τσίπρας να ήταν Λαφαζάνης και να μην τα γύριζε; Πολύ λίγοι και λίγες είνι αυτοί στον πολιτικό χώρο (κυρίως στον ευρύτερο, όπως η Διαμαντοπούλου) που, χωρίς να παραβλέπουν τα λάθη και των μέσα και των έξω, προσπαθούν να συμβάλλουν για να πάμε παρακάτω.

Πάντως όσοι λένε «εκλογές τώρα», δηλαδή η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και διάφοροι υποτίθεται φιλελεύθεροι που κατάπιαν τον εθνικισμό αμάσητο, στην ουσία εύχονται ακριβώς αυτό: να πάει για επικύρωση στην επόμενη κυβέρνηση δηλ. Μητσοτάκη, να μην επικυρωθεί, με αποτέλεσμα η απομόνωση της Ελλάδας στον διεθνή στίβο να είναι χειρότερη και από τότε που η χώρα υποστήριζε τον Μιλόσεβιτς! Μια απομονωμένη, κατάπτυστη, προγονόπληκτη χώρα, που αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός μικρού, αδύναμου λαού που προσπαθεί να βγεί από το ντουλάπι, που αδιαφορεί για την διείσδυση του Πούτιν στα Βαλκάνια και τη ζημιά που αυτό θα φέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση- και στην ίδια. Και βέβαια μια χώρα πλήρως αναξιόπιστη για να προσελκύσει επενδύσεις. Όσοι θα ήθελαν (κι εγώ μαζί) μια κυβέρνηση Μητσοτάκη απερίσπαστη να προσπαθήσει να βάλει μπρός την οικονομία θα έπρεπε να εύχονται η Συμφωνία των Πρεσπών να περάσει ΤΩΡΑ.

Κατά τη γνώμη μου η σωστή στάση των βουλευτών είναι ΟΧΙ στην ψήφο εμπιστοσύνης- ΝΑΙ στη συμφωνία των Πρεσπών. Και αυτή τη στάση τηρεί μόνο το ΠΟΤΑΜΙ, προς τιμήν του. Φυσικά μέσα στο κλίμα μισαλλοδοξίας που κυριαρχεί, οι βουλευτές του που θα υπερψηφίσουν, θα ακούσουν τις χειρότερες ύβρεις- ήδη τις ακούν. Είναι τρομερό πόσο έχει επικρατήσει το δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γιατί μην ξεχνάμε την ανάλογη λάσπη που έριχναν οι ΑΝΕΛ κατά των βουλευτών που ίσως είχαν την πρόθεση να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα (τον παλιό εκείνο τον καιρό) και να αποτρέψουν τις εκλογές του ’15.

Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ώστε να αποβάλει τις εθνικιστικές φενάκες και τη νοοτροπία του αιώνια αδικημένου. Και η διένεξη με τη γειτονική χώρα να μην είχε μετατραπεί σε μείζον εθνικό ζήτημα, αλλά σε αντικείμενο νηφάλιου διακανονισμού. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Σε σημείο να φοβόμαστε επιθετικές πράξεις «αλυτρωτισμού» από έναν πληθυσμό 2 εκατομμυρίων! Και βέβαια η αριστερά, παρά τις αντεθνικιστικές της κορώνες, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον εθνικιστικό παροξυσμό γιατί η νοοτροπία του «αιώνια αδικημένου» βρίσκεται στο DNA της…

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ ΚΑΙ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ στον 9.84

κατά τη γνώμη μου ο Πάσχος Μανδραβέλλης εκφράζει την πιο νηφάλια, ισορροπημένη και ακριβοδίκαια άποψη για το θέμα.


ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 2019 -3

03/01/2019

Η χρονιά που η Ευρώπη θα ζει σε θέση άμυνας

JOSCHKA FISCHER

Project Syndicate 24 Δεκεμβρίου 2018

Με το μέλλον της σχέσης ΕΕ-Ηνωμένου Βασιλείου βυθισμένο σε αβεβαιότητα και τις κρίσεις στη Γαλλία, την Ιταλία και αλλού, το 2019 θα είναι ένα ακόμη δύσκολο έτος για την Ευρώπη. Και αν οι λαϊκιστικές δυνάμεις κυριαρχήσουν στις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο, η χρονιά αυτή θα μπορούσε να γίνει αβίωτη.

Bερολίνο – Από ευρωπαϊκή προοπτική, το 2019 υπόσχεται να είναι ένα άλλο δύσκολο έτος, που κυριαρχείται από μεγάλες προκλήσεις που θα μπορούσαν εύκολα να μετατραπούν σε απειλητικές κρίσεις. Εκτός αν συμβεί κάποια θεαματική ανατροπή, στις 29 Μαρτίου το Ηνωμένο Βασίλειο θα αποχωρήσει από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση στην Ιταλία, που σιγοβράζει, θα επιδεινωθεί και θα απειλήσει τη σταθερότητα της ευρωζώνης. Και η Γαλλία πιθανότατα θα συνεχίσει να ταλανίζεται από τις λαϊκιστικές διαμαρτυρίες, κατάσταση που θα μειώνει τις δυνατότητές της να αναλάβει ηγετικό ρόλο στις μεταρρυθμίσεις της ΕΕ.

Επιπλέον, οι εκλογές του Μαϊου για το Ευρωπαϊκό Κοινοβολιο μπορεί να αναδείξουν μια εθνικιστική πλειοψηφία ή σχεδόν πλειοψηφία, που αυτή πλέον θα καθορίσει τα επόμενα μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τους ηγέτες του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και τον Ύπατο Εκπρόσωπο για τις Εξωτερικές Υποθέσεις και Πολιτική Ασφαλείας. Περιττό να πούμε ότι μια εθνικιστική νίκη θα αποτελούσε καταστροφή για την ΕΕ, γιατί θα εκτροχιάσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις και θα διαιρέσει τα κράτη μέλη ακόμα περισσότερο.

Ό,τι και αν συμβεί, το εσωτερικό πολιτικό δράμα της Ευρώπης θα ξετυλίγεται με φόντο τη διεθνή αναταραχή. Την ίδια στιγμή που η Ρωσία εντείνει την επιθετικότητά της προς την ανατολική Ουκρανία, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπμ διεξάγει εμπορικό πόλεμο εναντίον της Κίνας και θα μπορούσε να τον επεκτείνει και προς την ΕΕ (την οποία έχει χαρακτηρίσει “εχθρό”). Και γενικότερα η παγκόσμια οικονομία εξασθενεί και στους επόμενους μήνες η ανάπτυξη (growth) θα συνεχίσει να επιβραδύνεται.

Ενόψει αυτών των προβλέψιμων προκλήσεων, διακυβεύεται η η ίδια η επιβίωση του ευρωπαϊκού σχεδίου. Όσον αφορά την Brexit, πολλά θα εξαρτηθούν από το εάν η έξοδος του Ηνωμένου Βασιλείου πραγματοποιηθεί με τάξη ή κατά τρόπο χαοτικό. Στην τελευταία περίπτωση, θα βγούν όλοι χαμένοι και οι σχέσεις Ηνωμένου Βασιλείου-ΕΕ θα δηλητηριαστούν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κανείς από τις δύο πλευρές της Μάγχης δεν θα επιθυμούσε αυτό το αποτέλεσμα. Η ζωή συνεχίζεται και μετά το διαζύγιο και είναι γενικά προς το συμφέρον και των δύο πλευρών να διατηρήσουν μια υγιή σχέση. Ελπίζουμε να κυριαρχήσει η κοινή λογική.1

Όπως και με την Brexit, η ηγεσία της ΕΕ στις Βρυξέλλες δεν μπορεί να λύσει την κρίση στην Ιταλία, αλλά μπορεί και πρέπει να δώσει ένα χέρι βοήθειας. Η Ιταλία χρειάζεται ανάπτυξη, η οποία θα απαιτήσει πλήρη εκσυγχρονισμό της οικονομίας της. Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνησή της δεν είναι επιδιώκει πολιτικές κατάλληλες για την επίτευξη αυτού του στόχου και, αντιθέτως, προκάλεσε μια σύγκρουση με τους ευρωπαϊκούς κανόνες που διέπουν τους προϋπολογισμούς των κρατών μελών. Η ΕΕ θα πρέπει να δείξει ευελιξία, σεβόμενη παράλληλα τις αρχές που εξασφαλίζουν τη βιωσιμότητα της νομισματικής ένωσης. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε μπροστά μας μακρές και εξουθενωτικές διαπραγματεύσεις.

Στη Γαλλία, τα «Κίτρινα Γιλέκα» διατύπωσαν κυρίως οικονομικά αιτήματα, αφού πρώτα βγήκαν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι κατά του προτεινόμενου φόρου στα καύσιμα. Ωστ’οσο το κίνημα περιλαμβάνει επίσης ισχυρά «ταυτοτικά» στοιχεία που έχουν εδραιωθεί πάνω στα συναισθήματα δυσαρέσκειας για την απώλεια τού παραδοσιακού τρόπου ζωής στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Όπως συμβαίνει στις περισσότερες δυτικές χώρες, τα συναισθήματα αυτά εκφράζονται από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της εργατικής και της μεσαίας τάξης, οι οποίοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το μεταπολεμικό Κοινωνικό Συμβόλαιο δεν ισχύει πλέον. Η σκληρή εργασία δεν εξασφαλίζει πλέον οικονομική ασφάλεια και κοινωνική ανέλιξη.

Οι δυτικές ελίτ δεν θα ανακτήσουν την εμπιστοσύνη του κοινού έως ότου δώσουν μιαν απάντηση σε αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης, χωρίς την οποία ούτε η δημοκρατία ούτε τα βασικά θεσμικά της όργανα δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν. Επιπλέον η κατάσταση είναι ακόμα πιο πολύπλοκη: η παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων μετατοπίζεται γρήγορα από τη Δύση προς την Ανατολή, η κλιματική κρίση επιτείνεται, οι νέες ψηφιακές τεχνολογίες φέρνουν την επανάσταση στον τρόπο με τον οποίο ζούμε και εργαζόμαστε και τα κύματα μεταναστών και προσφύγων φουντώνουν τη φωτιά της λαϊκιστικής αντίδρασης.

Αλλά αν οι λαϊκιστικές δυνάμεις έχουν κάποιο σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο το αντικείμενο του πόθου τους – το παραδοσιακό έθνος-κράτος – θα αποκτούσε την ικανότητα ν’ αντιμετωπίσει αυτές τις αυξανόμενες προκλήσεις, αυτό το σχέδιο το έχουν κρατήσει μυστικό. Στην πραγματικότητα, μόνο μια ενωμένη Ευρώπη είναι ικανή να σταθεί αντάξια σε έναν τέτοιο στόχο, ν’ αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις, γι’ αυτό και οι προσεχείς ευρωπαϊκές εκλογές είναι τόσο σημαντικές. Αν ο λαϊκισμός κερδίσει, η Ευρώπη χάνει.

Δεν βοηθά το γεγονός ότι οι περισσότερες μείζονες αλλαγές στη διεθνή τάξη πραγμάτων τις τελευταίες δεκαετίες πραγματοποιήθηκαν εις βάρος της Ευρώπης. Η άνοδος της Κίνας και η επανάσταση στην τεχνητή νοημοσύνη φαίνεται να αφήνουν την Ευρώπη στο περιθώριο. Μέχρι στιγμής, η Γηραιά Ήπειρος έχει αποκοιμηθεί πάνω στο τιμόνι. Εάν δεν ξυπνήσει σύντομα, θα έχει χάσει την ευκαιρία να δαμάσει τις δυνάμεις της αλλαγής προς όφελός της.

Μια νέα εποχή έχει αρχίσει, και αυτό θα γίνεται όλο και πιο σαφές κατά τη διάρκεια του επόμενου έτους. Οι παραδοσιακές ευρωπαϊκές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις δεν μπορούν πλέον να θεωρούν δεδομένη την ισχύ της διατλαντικής συμμαχίας ή τη σταθερή πρόοδο προς μια «ένωση όλο και πιο σφιχτή». Η Αμερική της Trump έχει πει goodbye και το παλιό κοινωνικό μοντέλο της Ευρώπης έχει διαραγεί, χωρίς να προτείνεται κάποιο νέο. Ούτε η νοσταλγία για ένα μυθικό παρελθόν, ούτε το αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης της Κίνας αντιπροσωπεύουν μια λειτουργική εναλλακτική λύση.

Οι κρίσεις που απειλούν την Ευρώπη θα ξεδιπλώνονται αδυσώπητες μπροστά στα μάτια όλων μας. Στην καλύτερη περίπτωση, το 2019 θα είναι μάλλον ένα έτος αμυντικών ελιγμών, και όχι το ξεκίνημα μιας ευρωπαϊκής ανανέωσης. Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, η ανοικοδόμηση της Ευρώπης είναι η μόνη επιλογή. Η αντίφαση αυτή θα προσδιορίσει την επικεόμενη μεταβατική περίοδο, που δεν μας επιτρέπει ούτε να κόψουμε δρόμο, ούτε να θεωρήσουμε κάποια λύση ως πανάκεια.