2. Ο ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΟΦΕΛΗ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

21/11/2016

globalisation

(…) Είναι βέβαια αλήθεια, ότι τα τελευταία χρόνια οι δημοκρατίες αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις. Με επιπτώσεις εδώ στην Ελλάδα, με επιπτώσεις στις ΗΠΑ, με επιπτώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η πρώτη πρόκληση αφορά το παράδοξο της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας. Οι ίδιες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, της τεχνολογίας και της ενοποίησης, που πρόσφεραν τόσα πολλά στην πρόοδο και δημιούργησαν τόσον πλούτο, παρουσίασαν και βαθιά ρήγματα. Σε ολόκληρο τον κόσμο η ενοποίηση, η στενότερη συνεργασία, η αύξηση του εμπορίου και των ανταλλαγών, καθώς και το Διαδίκτυο, όλα αυτά βελτίωσαν τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων, έσωσαν οικογένειες από την έσχατη φτώχεια, θεράπευσαν ασθένειες, βοήθησαν τους ανθρώπους να ζουν περισσότερο, τους έδωσαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εκπαίδευση και ευκαιρίες πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Συχνά λέω στους νέους των ΗΠΑ, αν μπορούσατε να διαλέξετε σε ποιά συγκεκριμένη ιστορική στιγμή θα γεννηθείτε χωρίς να ξέρετε από πριν ποιός θα είσαστε, χωρίς να ξέρετε αν θα γεννηθείτε σε πλούσια ή σε φτωχή οικογένεια, ούτε σε ποια χώρα, ούτε αν θα είσαστε άντρας ή γυναίκα, αν έπρεπε να διαλέξετε στα τυφλά, θα θέλατε να διαλέξετε το σήμερα. Γιατί ποτέ πιο πριν η ανθρωπότητα, ως σύνολο, δεν ήταν πλουσιότερη, πιο μορφωμένη, πιο υγιής, λιγότερο βίαια από ό,τι σήμερα. Δύσκολο να το φανταστεί κανείς, αν παρακολουθεί τα καθημερινά δελτία ειδήσεων, αλλά είναι αλήθεια. Και πολλά από αυτά τα οφέλη έχουν να κάνουν με την ενοποιημένη, παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Ωστόσο για δεκαετίες οι υπόγειες τάσεις έδειχναν ότι σε πολλές χώρες και σε πολλές κοινότητες άρχισαν να παρουσιάζονται κρούσματα μιας τεράστιας αποδιοργάνωσης. Η τεχνολογία και ο αυτοματισμός σημαίνουν ότι το ίδιο προϊόν παράγεται από λιγότερους εργαζομένους. Σημαίνει ότι θέσεις εργασίας και βιομηχανική παραγωγή μπορούν να περάσουν τα σύνορα προς άλλες χώρες με χαμηλότερα μεροκάματα και μικρότερη προστασία των δικαιωμάτων. Σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματικές ενώσεις τους έχουν λιγότερη διαπραγματευτική δύναμη για καλύτερους μισθούς και καλύτερες παροχές και δυσκολία να είναι ανταγωνιστικοί μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης αγοράς εργασίας. Οικογένειες σκληρά εργαζομένων ανησυχούν μήπως τα παιδιά τους δεν ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους, εξαιτίας του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Είδαμε δει επίσης ότι αυτή η παγκόσμια ενοποίηση μεγαλώνει με αυξανόμενο ρυθμό τις ανισότητες, τόσο μεταξύ των εθνών, όσο και στο εσωτερικό τους. Και όταν βλέπουμε διάφορους ανθρώπους της παγκόσμιας ελίτ και πάμπλουτες επιχειρήσεις να λειτουργούν απροκάλυπτα με τους δικούς τους κανόνες, φοροδιαφεύγοντας, εκμεταλλευόμενοι τρύπες του νόμου, όταν οι πλούσιοι και ισχυροί φαίνονται να παίζουν στα δάχτυλα το σύστημα και να συσσωρεύουν τεράστιο πλούτο, την ίδια στιγμή που οικογένειες της μεσαίας και της εργατικής τάξης παλεύουν για να ενώσουν τις δυό άκρες, όλα αυτά τροφοδοτούν ένα βαθύ συναίσθημα αδικίας και την πεποίθηση ότι οι οικονομίες μας γίνονται όλο και πιο μεροληπτικές.

Αυτή λοιπόν η ανισότητα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την οικονομία και τη δημοκρατία. Η ανισότητα κάποτε ήταν ανεκτή γιατί οι άνθρωποι δεν γνώριζαν πόσο άνισα είναι τα πράγματα, σήμερα όμως δεν είναι πια ανεκτή, γιατί όλοι έχουν ένα κινητό τηλέφωνο και μπορούν να διαπιστώσουν αυτή την ανισότητα. Και στο μικρότερο Αφρικανικό χωριό οι άνθρωποι είναι ενήμεροι για το πώς ζουν οι κάτοικοι του Λονδίνου ή της Ν.Υόρκης. Και το πιο φτωχό παιδί έχει αντίληψη για όλα όσα έχουν οι άλλοι που αυτό δεν έχει. Επομένως δεν είναι μόνο η ανισότητα που μεγαλώνει αλλά και η επίγνωση αυτής της ανισότητας. Και αυτό αποτελεί επικίνδυνο μείγμα που απειλεί τις δημοκρατίες μας.

Γι αυτό και η αντιμετώπιση της ανισότητας αποτέλεσε κομβικό σημείο της οικονομικής μου πολιτικής. Στην Αμερική και στις περισσότερες χώρες με προηγμένες οικονομίες της αγοράς, θέλουμε οι άνθρωποι να επιβραβεύονται για τα επιτεύγματά τους, όταν πχ. επινοούν ένα νέο προϊόν, ή μια νέα υπηρεσία που γίνεται δημοφιλής και βοηθά πολλούς ανθρώπους. Όταν όμως ο διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρίας κερδίζει σε μια μέρα περισσότερα απ’ όσα ένας μέσος εργάτης σ’ έναν ολόκληρο χρόνο, όταν είναι όλο και πιο δύσκολο ένας εργάτης ν’ ανέβει την μισθολογική κλίμακα, όταν βλέπουμε να κλείνει μια βιομηχανία που έτρεφε μιαν ολόκληρη πόλη, όλα αυτά πυροδοτούν την αίσθηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφελεί μόνον όσους είναι στην κορυφή. Και η αντίδραση μπορεί να τραβήξει προς τα κάτω την ανάπτυξη ολόκληρης της χώρας και να προκαλέσει ύφεση. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε πολιτικές που δημιουργούν ένα νοσηρό ανταγωνισμό με άλλες χώρες. Αντί για μια κατάσταση αμοιβαίου κέρδους (win-win), έχουμε το αντίθετο: οι άνθρωποι να πιστεύουν στο “ο θάνατός σου, η ζωή μου” και να υψώνονται τοίχοι και εμπόδια.

Στις προηγμένες οικονομίες κάθε τόσο εμφανίζονται κινήματα, τόσο της δεξιάς , όσο και της αριστεράς, που θέλουν να σταματήσουν την ενοποίηση, να φρενάρουν την τεχνολογία και να ξαναφέρουν δουλειές και βιομηχανικούς κλάδους που έχουν εξαφανιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτή η επιθυμία της οπισθοχώρησης από την παγκοσμιοποίηση είναι κατανοητή. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν να χάνουν τον έλεγχο του μέλλοντός τους, θέλουν να πάνε προς τα πίσω. Το είδαμε εδώ στην Ελλάδα. Το είδαμε στην Ευρώπη. Το είδαμε στις ΗΠΑ. Το είδαμε στην ψήφο των Βρετανών που θέλουν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη.

Αλλά λόγω της φύσης της τεχνολογίας, σας βεβαιώνω ότι δεν είναι δυνατόν να αποκοπούμε ο ένας από τον άλλον. Σήμερα ζούμε μέσα σε μια παγκόσμια αλυσίδα παροχής αγαθών. Η ανάπτυξή μας δημιουργείται μέσω της καινοτομίας και μέσω ιδεών που διασχίζουν τα σύνορα συνεχώς. Οι αυριανές δουλειές θα είναι διαφορετικές από τις σημερινές. Δεν μπορούμε λοιπόν να βρούμε τις απαντήσεις στο παρελθόν, πρέπει να τις αναζητήσουμε μπροστά.

Δεν μπορούμε να κόψουμε τους δεσμούς που μας εξασφάλισαν τόση πρόοδο και τόσον πλούτο. Γιατί όταν ο ανταγωνισμός για πόρους θεωρείται μηδενικού αθροίσματος, μπαίνουμε στο δρόμο της σύγκρουσης στο εσωτερικό κάθε χώρας και μεταξύ των χωρών. Έχω λοιπόν τη σταθερή πεποίθηση ότι η πιο βάσιμη ελπίδα για την πρόοδο της ανθρωπότητας παραμένει η ελεύθερη αγορά, συνδυασμένη με την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχω ωστόσο υποστηρίξει ότι ο δρόμος που έχει πάρει η παγκοσμιοποίηση σήμερα χρειάζεται διόρθωση πορείας. Στα επόμενα χρόνια και στις επόμενες δεκαετίες οι χώρες μας πρέπει να εξασφαλίσουν τα οφέλη της ενοποιημένης παγκόσμιας οικονομίας να γίνονται κτήμα περισσότερων ανθρώπων και οι αρνητικές επιπτώσεις να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά.

Στ’ αλήθεια την πορεία που πρέπει να χαράξουμε την ξέρουμε. Ξέρουμε πώς πρέπει να οργανώσουμε οικονομίες χωρίς τόσο μεγάλους αποκλεισμούς. Απλώς συχνά δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Ξέρουμε ότι χρειάζονται τολμηρές πολιτικές που δίνουν ώθηση στην ανάπτυξη και υποστηρίζουν θέσεις εργασίας. Ξέρουμε ότι πρέπει να δώσουμε στους εργαζόμενους μεγαλύτερη διαπραγματευτική δυνατότητα και καλύτερες αποδοχές. Ξέρουμε πώς, αν οι εργαζόμενοι αμείβονται καλύτερα, και οι επιχειρήσεις πάνε καλύτερα, γιατί οι πελάτες τους έχουν χρήματα να ξοδέψουν.

Ξέρουμε ότι πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο στους ανθρώπους, στην εκπαίδευση των νέων μας, να τους δώσουμε ευκαιρίες να αποκτήσουν δεξιότητες και κατάρτιση, ώστε να είναι ανταγωνιστικοί μέσα στην παγκόσμια οικονομία. Πρέπει να εξασφαλίσουμε τις συνθήκες, ώστε οι νέοι που έχουν ζήλο για μάθηση και δουλειά να λάβουν την εκπαίδευση που χρειάζονται και την απαραίτητη επαγγελματική κατάρτιση, χωρίς να επιβαρύνονται με δυσανάλογα δάνεια.

Ξέρουμε ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε την επιχειρηματικότητα, να κάνουμε ευκολότερο το ξεκίνημα και τη λειτουργία μιας επιχείρησης. Ξέρουμε ότι πρέπει να ενισχύσουμε την κοινωνική συνοχή, ώστε το δίκτυο κοινωνικής ασφάλισης, που περιλαμβάνει ποιοτική περίθαλψη και σύνταξη, να καλύπτει και εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν εργαστεί συνεχώς στην ίδια δουλειά επί 30, 40, 50 χρόνια.

Πρέπει να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές μας, πράγμα που θα επαναφέρει ανθρώπους στην αγορά εργασίας. Πρέπει να δώσουμε ώθηση στις επιστήμες, στην έρευνα και στην ανάπτυξη που αποτελούν τον σπινθήρα για την δημιουργία νέων βιομηχανιών. Στις εμπορικές μας συναλλαγές πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι το εμπόριο θα λειτουργεί προς όφελός μας και όχι εναντίον μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιμείνουμε να ισχύσουν υψηλά στάνταρ σε όλες τις χώρες, όσον αφορά την υποστήριξη θέσεων εργασίας, την ισχυρή προστασία των εργαζομένων, την ισχυρή προστασία του περιβάλλοντος, έτσι ώστε, υπό συνθήκες πάντα ελεύθερων εμπορικών ανταλλαγών οι άνθρωποι όλων των χωρών να βλέπουν τα πλεονεκτήματά τους στην καθημερινή τους ζωή. Και όχι τα οφέλη να πηγαίνουν μόνο στις μεγάλες πολυεθνικές. (…)


1. Ο ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

17/11/2016

«Χρώμεθα γάρ πολιτείᾳ οὐ ζηλούσῃ τούς των πέλας νόμους, παράδειγμα δέ μᾶλλον αὐτοί ὄντες τισίν ἢ μιμούμενοι ἑτέρους. καί ὄνομα μέν διά τό μή ἐς ὀλίγους ἀλλ’ ἐς πλείονας οἰκεῖν δημοκρατία κέκληται»

ΟΙ ΑΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ, Η ΟΥΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΗΜΕΡΙΑ, ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ, ΕΩΣ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑ.  (μετάφραση Μ.Γ.)

(…) Στην Ελλάδα οφείλουμε το πιο πολύτιμο δώρο. Την αλήθεια, την πεποίθηση, ότι ως άτομα με ελεύθερη βούληση, έχουμε το δικαίωμα στην αυτοδιοίκηση. Εδώ… πριν από 25 αιώνες γεννήθηκε μια νέα ιδέα: η Δημοκρατία. Το κράτος, η εξουσία, το δικαίωμα της διακυβέρνησης πηγάζει από τον Δήμο, από τον λαό. Η αντίληψη ότι είμαστε πολίτες, όχι υπηρέτες, ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε oi επιτηρητές της κοινωνίας μας. Η έννοια της ιδιότητας του πολίτη, δηλαδή ότι όλοι έχουμε δικαιώματα και υποχρεώσεις. Η πίστη στην ισότητα απέναντι στον νόμο. Οχι μόνο για λίγους, αλλά για πολλούς. Όχι μόνο για την πλειοψηφία, αλλά και για τη μειοψηφία. Αυτές οι έννοιες βλάστησαν σε αυτό το βραχώδες έδαφος. Φυσικά η πρώτη μορφή της δημοκρατίας στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν τέλεια, όπως δεν ήταν τέλεια ούτο η πρώτη μορφή της δημοκρατίας στις ΗΠΑ. Οι γυναίκες και οι δούλοι δεν είχαν δικαιώματα. Ωστόσο ο Περικλής εξήγησε ότι το Σύνταγμα ευνοεί όχι τους λίγους, αλλά τους πολλούς. Γι αυτό το πολίτευμα λέγεται δημοκρατία. Βέβαια οι Αθηναίοι ήξεραν ότι δεν αρκεί να διαπνέεσαι από ευγενείς ιδέες, οι αρχές, για να έχουν νόημα, θα πρέπει να διατυπώνονται με τη μορφή νόμων, να προστατεύονται από θεσμούς, και να προωθούνται από τη συμμετοχή των ίδιων των πολιτών. Μαζεύονταν λοιπόν οι πολίτες σε μια μεγάλη συνέλευση για να διαβουλευτούν και ν’ αποφασίσουν για τις υποθέσεις του κράτους, Ο κάθε πολίτης είχε δικαίωμα να μιλήσει και να ψηφίσει είτε δια της ανατάσεως της χειρός είτε με ένα βότσαλο (όστρακο σημ. τ.μ.). Οι νόμοι ήταν χαραγμένοι στην πέτρα για να μπορούν να τους δουν όλοι. Δικαστήρια με πολίτες – δικαστές εξασφάλιζαν την επιβολή του νόμου. Οι πολιτικοί δεν ήταν πάντα ευχαριστημένοι γιατί μερικές φορές οι πέτρες χρησιμοποιούνταν για τον εξοστρακισμό, δηλαδή την εξορία αυτών που δεν φέρονταν σωστά.

Μέσα στις χιλιετηρίδες που ακολούθησαν, συχνά επικράτησαν διαφορετικές απόψεις για την εξουσία και τη διακυβέρνηση. Σε όλη την ανθρώπινη ιστορία υπήρχαν αυτοί που έλεγαν ότι οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να διαχειριστούν την δημοκρατία και την αυτοδιάθεση και ότι πρέπει οι άλλοι να τους λένε τί να κάνουν. Ο ηγέτης πρέπει να επιβάλλει την τάξη με τη βία, με τον εξαναγκασμό, με μια σιδερένια πυγμή. Υπήρξε η άποψη ότι η Ισχύς δημιουργεί Δίκαιο, ή ότι η ανεξέλεγκτη εξουσία μπορεί να συνεχίζεται μέσω κληρονομικού δικαίου. Και ακόμα, η πεποίθηση ότι κάποιοι είναι ανώτεροι λόγω φυλής ή θρησκείας ή εθνικότητας. Και αυτές οι πεποιθήσεις συχνά χρησιμοποιήθηκαν για να δικαιολογήσουν επιδρομές, εκμετάλλευση και πολέμους.

Ωστόσο, σε όλη την ιστορική διαδρομή, η φλόγα που άναψε για πρώτη φορά εδώ στην Αθήνα δεν έσβησε ποτέ. Και κάποια στιγμή ξαναφούντωσε με τον μεγάλο Διαφωτισμό. Την φλόγα αυτή την αναζωπύρωσαν και οι Πατέρες της Αμερικανικής Δημοκρατίας, που διακήρυξαν ότι “εμείς, οι πολίτες” θα κυβερνήσουμε. Όλοι οι άνθρωποι είναι πλασμένοι ίσοι και είναι προικισμένοι από τον Δημιουργό τους με μερικά αναφαίρετα δικαιώματα”

Όμως ακόμα και σήμερα οι ιδέες αυτές μπαίνουν σε αμφισβήτηση. Κάποιοι μας είπαν ότι αυτές είναι “δυτικές ιδέες”. Μας είπαν ότι κάποιες κουλτούρες δεν έχουν τα εφόδια για δημοκρατική διακυβέρνηση. Και ότι προτιμούν την αυταρχική διοίκηση. Εγώ όμως, μετά από 8 χρόνια προεδρίας και ταξίδια σε όλον τον κόσμο, λέω, ότι ναι, είναι αλήθεια, κάθε χώρα τραβάει το δικό της δρόμο και έχει τις δικές τις παραδόσεις. Ωστόσο, μετα από 8 χρόνια, σχημάτισα την πεποίθηση ότι ο πόθος για μια ζωή με αξιοπρέπεια, η θεμελιώδης επιθυμία να διατηρούμε τον έλεγχο της ζωής και του μέλλοντός μας, η επιθυμία να συμμετέχουμε στις αποφάσεις για την πορεία των κοινωνιών και των εθνών μας, οι πόθοι αυτοί είναι οικουμενικοί. Φλογίζουν κάθε ανθρώπινη καρδιά. Γι αυτό ένας Έλληνας επίσκοπος ύψωσε τη σημαία της επανάστασης. Γι αυτό οι λαοί από τις Αμερικές, την Αφρική, την Ασία αποτίναξαν το ζυγό της αποικιοκρατίας. Γι αυτό και οι λαοί πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα διαδήλωσαν με την Αλληλεγγύη, γκρέμισαν εκείνο το Τείχος και ενώθηκαν μαζί σας στην μεγάλη Ένωση των Δημοκρατιών. Γι αυτό εμείς σήμερα υποστηρίζουμε το δικαίωμα των Ουκρανών να αποφασίζουν οι ίδιοι για το δικό τους πεπρωμένο, γι αυτό στηρίζουμε τους λαούς της Τυνησίας και της Μυανμάρ που πραγματοποίησαν ιστορική μετάβαση στη δημοκρατία.

Αυτή ήταν η εξωτερική μου πολιτική, όσο ήμουν Πρόεδρος. Είναι αναγκαίο να έχουμε σχέσεις με όλες τις χώρες και πολλές από αυτές δεν είναι δημοκρατίες. Μερικές είναι δημοκρατίες με την έννοια ότι κάνουν εκλογές, αλλά όχι με την έννοια ότι επιτρέπουν ουσιαστικά την συμμετοχή και τη διαφωνία των πολιτών. Ωστόσο η πορεία της χώρας μας ήταν να υποστηρίζουμε τις προσπάθειες αυτών που πιστεύουν στην αυτοδιοίκηση, που πιστεύουν σ΄εκείνες τις ιδέες που γεννήθηκαν εδώ πριν από τόσα χρόνια.

Και δεν είναι απλά ότι θέλουμε να μένουμε πιστοί στις αξίες μας. Δεν είναι θέμα ιδεαλισμού. Πιστεύω ότι η υποστήριξη των δημοκρατικών καθεστώτων εκ μέρους των ΗΠΑ είναι ζήτημα πρακτικό. Γιατί η ιστορία δείχνει ότι οι χώρες με δημοκρατική διακυβέρνηση τείνουν να είναι πιο δίκαιες, πιο σταθερές και πιο επιτυχημένες.

Οι ανοιχτές, δημοκρατικές κοινωνίες προσφέρουν περισσότερη ευημερία- γιατί όταν οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σκέπτονται αυτόνομα, να ανταλλάσσουν ιδέες μεταξύ τους, να ανακαλύπτουν και να δημιουργούν- οι νέοι που είναι σήμερα εδώ και τι δεν μπορούν να κάνουν μέσω του Ιντερνετ και της τεχνολογίας- τότε είναι που απελευθερώνεται η καινοτομία και ανθίζει η οικονομία. Σε αντίθεση με τα αυταρχικά καθεστώτα, οι δημοκρατίες είναι θεμελιωμένες στην συναίνεση των κυβερνομένων. Οι πολίτες γνωρίζουν ότι υπάρχει ο δρόμος της ειρηνικής αλλαγής, υπάρχει η ηθική δύναμη της μη-βίας. Και αυτό φέρνει την πολιτική σταθερότητα που συνήθως διευκολύνει την οικονομική ανάπτυξη.

Η ιστορία των τελευταίων δύο αιώνων δείχνει ότι τα δημοκρατικά καθεστώτα είναι λιγότερο πιθανόν να κάνουν πόλεμο μεταξύ τους. Έτσι, η ουσιαστικότερη δημοκρατία είναι καλό για τους λαούς του κόσμου, αλλά είναι καλό και για την εθνική μας ασφάλεια. Γι αυτό οι πιο στενοί φίλοι της Αμερικής είναι χώρες δημοκρατικές – όπως η Ελλάδα. Γι αυτό βρισκόμαστε μαζί στο ΝΑΤΟ, που είναι μια συμμαχία δημοκρατικών χωρών.

Πρόσφατα επενδύσαμε στο ΝΑΤΟ, ενισχύσαμε την παρουσία της Αμερικής στην Ευρώπη και σήμερα το ΝΑΤΟ- η μεγαλύτερη συμμαχία στον κόσμο- είναι πιο ισχυρό και έτοιμο παρά ποτέ. Και έχω την πεποίθηση ότι, όπως η Αμερική τίμησε την δέσμευή της προς την διατλαντική συμμαχία εδώ και 70 χρόνια -είτε με κυβερνήσεις Δημοκρατικών είτε με κυβερνήσεις Ρεπουμπλικανών – αυτές οι δεσμεύσεις θα συνεχιστούν, μεταξύ άλλων και η δέσμευση και η συμβατική υποχρέωση μας να υπερασπιστούμε κάθε μέλος της συμμαχίας.

Οι δημοκρατίες μας αποδεικνύονται δυνατότερες από τούς τρομοκράτες, τους φονταμενταλιστές, τους απολυταρχικούς, που δεν ανέχονται τη διαφορά, που δεν ανέχονται ιδέες διαφορετικές από τις δικές τους, που προσπαθούν να αλλάξουν τον τρόπο ζωής των ανθρώπων με τη βία και πολύ θα ήθελαν να μας δούν να προδίνουμε τις αρχές και τις αξίες μας. Η Δημοκρατία είναι δυνατότερη από οργανώσεις σαν το ISIS.(…)

‘Οπως τα δημοκρατικά καθεστώτα έχουν τις προϋποθέσεις για να λύνουν ειρηνικά τις διαφωνίες μέσα στις κοινωνίες μας, κατ’ αναλογία η συνεργασία και ο διάλογος είναι ο καλύτερος τρόπος για ν’ αντιμετωπίζουμε τις προκλήσεις μεταξύ εθνών. Είναι πεποίθησή μου, ότι οι δημοκρατίες έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να επιλύουν συγκρούσεις μεταξύ εθνών. Έχω λοιπόν την πεποίθηση ότι οι δημοκρατίες έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα ν’ αντιμετωπίσουν τις συγκρούσεις μεταξύ εθνών με λύσεις που δεν θα καταλήξουν σε πόλεμο. Έτσι, μέσω της διπλωματίας μπορέσαμε να κλείσουμε το πρόγραμμα κατασκευής πυρηνικών όπλων του Ιράν, χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα. Μέσω της διπλωματίας οι ΗΠΑ εξομάλυνε τις σχέσεις της με την Κούβα. Μέσω της διπλωματίας, μαζί με την Ελλάδα και άλλα 200 έθνη φτάσαμε στην πιο φιλόδοξη συμφωνία για να σώσουμε τον πλανήτη μας από την κλιματική αλλαγή.

Και μιλώντας για κλιματική αλλαγή, θα ήθελα να επισημάνω τη σύνδεση μεταξύ δημοκρατίας και επιστήμης. Οι βάσεις της επιστήμης είναι η παρατήρηση και η δοκιμή των υποθέσεών και ιδεών μας. Οι αποφάσεις βασίζονται σε στοιχεία, σε γεγονότα, όχι σε προλήψεις, όχι σε ό,τι μας υπαγορεύει η ιδεολογία μας, αλλά σε ό,τι μπορούμε να παρατηρήσουμε. Και σε μιαν εποχή που ο πλανήτης μικραίνει και όλο και περισσότερο θα υποχρεωθούμε να αναλαμβάνουμε συλλογική δράση για ν’ αντιμετωπίσουμε προβλήματα όπως η κλιματική αλλαγή, η ύπαρξη δημοκρατικού διαλόγου επιτρέπει στην επιστήμη να ευδοκιμήσει και να διαμορφώσει τις συλλογικές απαντήσεις στα προβλήματα.

Βέβαια η δημοκρατία, όπως όλοι οι θεσμοί των ανθρώπων, είναι ατελής. Μπορεί να είναι αργή, εκνευριστική, δύσκολη. Μπορεί να είναι μπερδεμένο κουβάρι. Στις δημοκρατίες οι πολιτικοί δεν είναι πολύ δημοφιλείς, ανεξάρτητα από πολιτικό κόμμα, γιατί εξ ορισμού οι δημοκρατία απαιτεί συμβιβασμούς, ότι δεν θα πάρεις κατά 100% αυτό που ζητάς. Είναι περίφημη η ρήση του Γουϊνστον Τσώρτσιλλ ότι η δημοκρατία είναι το χειρότερο απ’ όλα τα πολιτεύματα- αν εξαιρέσεις όλα τα άλλα. Και σε μια κοινωνία, όπως στις ΗΠΑ, πολυεθνική, πολυφυλετική, πολυπολιτισμική, η δημοκρατία μπορεί να είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο ζήτημα. Πιστέψτε με, το ξέρω! Αλλά αυτό είναι καλύτερο από εναλλακτικές καταστάσεις. Γιατί μας επιτρέπει να επεξεργαζόμαστε τις διαφορές μας ειρηνικά, και να προσεγγίζουμε τα ιδανικά μας. Μας επιτρέπει να δοκιμάζουμε νέες ιδέες και να διορθώνουμε τα λάθη μας. Όλες οι πράξεις ενός Προέδρου, κάθε εκλογικό αποτέλεσμα, κάθε νομοθέτημα που αποδείχτηκε εσφαλμένο, μπορεί να διορθωθεί μέσω των δημοκρατικών διαδικασιών.

Σε όλη την πορεία της ιστορίας, μέσω τέτοιων διεργασιών εδραιώσαμε την πεποίθηση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι, παρ’ όλο που κατά την ίδρυση της χώρας μας δεν ήταν έτσι. Μπορέσαμε όμως να επεκτείνουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα στους Αφροαμερικανούς, στις γυναίκες, στα άτομα με ειδικές ανάγκες, στους Αμερικανούς Αυτόχθονες. Σήμερα κάθε άτομο είναι ελεύθερο να παντρευτεί αυτόν/ην που αγαπά. Γι αυτό καλωσορίζουμε ανθρώπους κάθε φυλής, κάθε θρησκείας, κάθε προέλευσης, τους μετανάστες που παλεύουν για να δώσουν στα παιδιά τους μια καλύτερη ζωή και που κάνουν τη χώρα μας πιο δυνατή.

Κι εδώ λοιπόν, στη χώρα που γεννήθηκε η δημοκρατία, διατρανώνουμε για άλλη μια φορά τα δικαιώματα και τα ιδανικά και τους θεσμούς όπου βασίζεται ο τρόπος ζωής μας. Ελευθερία του λόγου και του συνέρχεσθαι – γιατί η πραγματική νομιμοποίηση πηγάζει από το λαό που δεν πρέπει ποτέ να φιμώνεται. Ελευθερία του τύπου για να ξεσκεπάζει τις αδικίες και τη διαφθορά και να καλεί τους υπευθύνους να λογοδοτήσουν. Θρησκευτική ελευθερία, γιατί είμαστε όλοι ίσοι στα μάτια του Θεού. Ανεξάρτητη Δικαιοσύνη για να εξασφαλίζει την κυριαρχία του νόμου και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τον διαχωρισμό των εξουσιών για να περιορίζεται η εξουσία οποιουδήποτε κυβερνητικού τομέα. Ελεύθερες και δίκαιες εκλογές, γιατί πρέπει οι πολίτες πρέπει να μπορούν να διαλέξουν ελεύθερα τους ηγέτες τους, ακόμα και αν ο υποψήφιός σου δεν κερδίζει πάντα.(…)

 


Ολόκληρη η ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα (κέντρο Πολιτισμού Στ.Νιάρχος 16/11/2016)

16/11/2016

Ύμνος στη Δημοκρατία. Τη  Δημοκρατία που πολλές φορές την θεωρούμε δεδομένη, αλλά κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή…


Δύο σύμβολα της Δημοκρατίας μαζί: Ο Μπαράκ Ομπάμα στην Ακρόπολη 16/11/2016

16/11/2016

ct-president-obama-greece-20161116


Οι PUSSY RIOT ξαναχτυπούν: «MAKE AMERICA GREAT AGAIN!»

14/11/2016

Με ένα νέο βίντεο χτυπούν αλύπητα τον φίλο του Πούτιν.


Η σάτιρα χτυπάει τον Τραμπ

11/11/2016

Καταπληκτικό μοντάζ από την Νο2 ταινία του θρυλικού «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ» . Ο πρωταγωνιστής προωθείται στο δυστοπικό κοντινό μέλλον, όπου ο υπ’ αριθμόν 1 bully του παρόντος του γίνεται Πρόεδρος, αλλά εδώ έχει αντικατασταθεί από τον Τραμπ. Δεν ήταν δύσκολο!

Και η αληθινή πρόβλεψη των Simpsons από το 2000!

 

μερικά εξώφυλλα εφημερίδων της επόμενης μέρας:

newspaperstrump18newspaperstrump17newspaperstrump2

 

 


Η ανοιχτή επιστολή που έγραψε ο ΑΑΡΩΝ ΣΟΡΚΙΝ* στην κόρη του και στη γυναίκα του μετά την εκλογή του Τραμπ

11/11/2016

aaron-sorkinΟ Ααρών Σόρκιν είναι σεναριογράφος, με Όσκαρ για το σενάριο της ταινίας «Κοινωνικό Δίκτυο» και το δημιουργικό μυαλό πίσω από το περίφημο σήριαλ «Δυτική Πτέρυγα». Μεταξύ άλλων σενάρια για τις ταινίες «A few good men» (Ζήτημα τιμής), Steve Jobs.

(μετάφραση Μ.Γ.)

http://www.vanityfair.com/hollywood/2016/11/aaron-sorkin-donald-trump-president-letter-daughter?mbid=social_facebook

«Κορίτσια μου,

Xτές βράδι, ο κόσμος άλλαξε.  Άλλαξε με έναν τρόπο, από τον οποίο δεν μπορούσα να μας προστατέψω. Αυτό είναι φοβερό συναίσθημα για έναν πατέρα. Δε θέλω να σας χρυσώσω το χάπι, αλλά είναι μια φρίκη. Δεν είναι η πρώτη φορά που έχασε τις εκλογές ο υποψήφιος που υποστήριζα, για την ακρίβεια είναι η έκτη, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ ένα γουρούνι πέρα για πέρα ανίκανο, ψυχικά διαταραγμένο, με επικίνδυνες ιδέες, , χωρίς την παραμικρή γνώση του κόσμου .

Δεν είναι μόνο ο Τραμπ που κέρδισε χτές το βράδυ, αλλά και οι υποστηρικτές του: Η Κου Κλουξ Κλαν. Οι λευκοί εθνικιστές. Οι σεξιστές, οι ρατσιστές και παντός είδους καραγκιόζηδες. Βρήκαν λόγο να πανηγυρίζουν όλοι οι οργισμένοι νεαροί λευκοί άνδρες, που θεωρούν ότι η μουσική ραπ και η Cinco de Mayo (5η Μαΐου=εθνική γιορτή των Μεξικάνων) απειλούν τον τρόπο ζωής τους (ή είναι η αιτία για τις συνθήκες της ζωής τους). Έχουν πλέον λόγο να πανηγυρίζουν κάποιοι άντρες, που δεν δικαιούνται καν τον τίτλο του άντρα, όσοι πιστεύουν πως οι γυναίκες που φιλοδοξούν να είναι κάτι παραπάνω από σέξυ, είναι άσχημες και υστερικές και είναι άξιες περιφρόνησης και όχι θαυμασμού.  Πήραν αέρα όλα τα μισογυνικά γουρούνια. Το μίσος κέρδισε έδαφος. H αξιοθρήνητη βλακεία διαφημίστηκε ως «η φρέσκια φωνή ενός αουτσάϊντερ» που «θα ταράξει τα νερά». (Φρόντισε κανείς να ρωτήσει πώς θα τα ταράξει; Θα βάλει τις καρέκλες στο γραφείο σε διαφορετική σειρά;) Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια στο αξίωμα που τίμησαν προσωπικότητες όπως ο Τζέφερσον, ο Λίνκολν, ο Ουάσινγκτον, ο Τέντυ Ρούσβελτ, ο Φράνκλιν Ρούσβελτ, ο Κένεντι και ο Ομπάμα- θα βρίσκεται ως Πρόεδρος ένας ανώριμος τύπος που περνάει τις ώρες του στο Twitter «εκδικούμενος» όσους του κάνουν κριτική. (και είναι ολόκληρες λεγεώνες). Ντροπιαστήκαμε απέναντι στα παιδιά μας και απέναντι σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο υπόλοιπος κόσμος δεν άργησε να αντιδράσει. Τα συμβόλαια του Dow Jones έκαναν βουτιά κατά 700 μονάδες μέσα σε μια νύχτα. Οι οικονομολόγοι προβλέπουν βαθιά και παρατεταμένη ύφεση. Οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ έχουν λόγους να είναι φοβισμένοι. Οι Μουσουλμάνο-αμερικανοί, οι Μεξικανο-αμερικανοί, οι Αφροαμερικανοί τρέμουν από το φόβο τους. Και μην ξεχνάμε, η πλειονότητα των υποστηρικτών του Τραμπ δεν τρέφει φιλικά αισθήματα ούτε προς τους Εβραίους. Από την άλλη, στα αρχηγεία του ISIS κάνουν σίγουρα πάρτυ. Τι δε θα έδινα για να αντάλλαζα αυτό το απολειφάδι ανθρώπου με τον Νίξον!

Οπότε, τι κάνουμε;

Πρώτα από όλα, πρέπει να θυμόμαστε πως δεν είμαστε μόνοι. Εκατό εκατομμύρια Αμερικανοί και δισεκατομμύρια σε όλον τον κόσμο νιώθουν ακριβώς όπως εμείς.

Δεύτερον, σηκωνόμαστε από το κρεβάτι. Ο Τραμπ και οι υποστηρικτές του θέλουν να δουν όλους εμάς (τους Εβραίους, τους μορφωμένους, τις «ελίτ της ανατολικής και της δυτικής ακτής», τους προοδευτικούς, τους κοινωνικά ευαίσθητους, το Χόλλιγουντ κλπ) να κλαίμε και να θρηνούμε σε μια γωνιά και να λέμε για μετανάστευση στον Καναδά. Δεν πρόκειται να τους δώσω αυτή την ικανοποίηση, ούτε και εσείς.

Αυτό που θα κάνουμε λοιπόν… ρε γαμώτο, θα πολεμήσουμε ! (Ρόξυ, υπάρχουν κάποιες στιγμές που χρειάζονται και τέτοιου είδους εκφράσεις, τώρα είναι μια από αυτές). Δεν μας λείπει η δύναμη και πάνω από όλα δεν μας λείπει η φωνή.  Μπορεί να μην έχουμε την πλειοψηφία στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων αλλά έχουμε και δικούς μας εκπροσώπους εκεί. Και ακόμα, μην ξεχνάμε πως και οι περισσότεροι Ρεπουμπλικάνοι μέσα στο ίδιο του το κόμμα τρέφουν για τον Τραμπ ακριβώς τα ίδια αισθήματα μ’ εμάς! Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι εκπρόσωποι που στέλνουμε στην Ουάσιγκτον θα πάρουν μαζί τους τη δύναμή μας, και δε θα λείψουν ούτε μια μέρα από τον αγώνα.

Θα αναμειχθούμε στα κοινά. Θα αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις κατά της αδικίας- είτε αυτό σημαίνει οικονομική συνδρομή, είτε σημαίνει να ανασκουμπωθούμε πρακτικά. Η δική μας οικογένεια είναι λίγο-πολύ προστατευμένη από τις περισσότερες επιπτώσεις της προεδρείας του Τραμπ, γι αυτό πρέπει να βοηθήσουμε τις οικογένειες που δεν έχουν ανάλογη προστασία. Θα παλέψουμε για να διατηρήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα στην  επιλογή. Θα παλέψουμε για την τήρηση της Πρώτης Τροπολογίας του Συντάγματος*. Θα παλέψουμε πάνω απ’ όλα για την ισότητα. Όχι για εγγυήσεις για ίσα αποτελέσματα, αλλά για πραγματικά ίσες ευκαιρίες. Θα υψώσουμε το ανάστημα μας.

Χτές το βράδυ η Αμερική δεν σταμάτησε να είναι η Αμερική, ούτε εμείς σταματήσαμε να είμαστε Αμερικάνοι. Σε όλη την ιστορία μας, τις πιο σκοτεινές μας μέρες τις διαδέχονται οι καλύτερες μας στιγμές.

Ρόξυ, το ξέρω πως οι προβλέψεις μου έχουν πέσει έξω στο παρελθόν, αλλά δεν πιστεύω πως αυτός ο τύπος θα μπορέσει να βγάλει τη χρονιά χωρίς να διαπράξει κάποιο έγκλημα που θα οδηγούσε στην καθαίρεση του. Ωστόσο ακόμα και αν καταφέρει να μην παραβιάσει κανέναν νόμο, εμείς θ’  αντέξουμε μια τετραετία και μετά θα πολεμήσουμε με νύχια και με δόντια για να κερδίσει ο υποψήφιος μας- και αυτοί να χάσουν μια για πάντα. Γλυκιά μου, θα είναι και η πρώτη φορά που θα ψηφίσεις.

Η μάχη δεν έχει τελειώσει. Η μάχη μόλις αρχίζει. Ο παππούς σου πολέμησε στο Β’ Παγκόσμιο πόλεμο και όταν γύρισε η χώρα αυτή του έδωσε την ευκαιρία να φτιάξει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένεια του. Αρνούμαι να παραδώσω στην εγγονή του μια χώρα έρμαιο ηλιθιότητας και μίσους. Τα δάκρυα που έχυσες εχθές το βράδυ με ξύπνησαν και ποτέ πια δεν θα με ξαναπάρει έτσι ο ύπνος.

Σας αγαπώ,

ο Μπαμπάς

*Η Πρώτη Τροπολογία (1791) απαγορεύει κάθε νόμο που καταργεί τις βασικές ατομικές ελευθερίες- ελευθερία του λόγου, του τύπου, της θρησκευτικής ελευθερίας, της ελευθερίας του συνέρχεσθαι κλπ – και αποτελεί μία από τις 10 διατάξεις του Bill of Rights.

Το πρωτότυπο:   NOVEMBER 9, 2016 8:52 PM

Sorkin Girls,

Well the world changed late last night in a way I couldn’t protect us from. That’s a terrible feeling for a father. I won’t sugarcoat it—this is truly horrible. It’s hardly the first time my candidate didn’t win (in fact it’s the sixth time) but it is the first time that a thoroughly incompetent pig with dangerous ideas, a serious psychiatric disorder, no knowledge of the world and no curiosity to learn has.

And it wasn’t just Donald Trump who won last night—it was his supporters too. The Klan won last night. White nationalists. Sexists, racists and buffoons. Angry young white men who think rap music and Cinco de Mayo are a threat to their way of life (or are the reason for their way of life) have been given cause to celebrate. Men who have no right to call themselves that and who think that women who aspire to more than looking hot are shrill, ugly, and otherwise worthy of our scorn rather than our admiration struck a blow for misogynistic shitheads everywhere. Hate was given hope. Abject dumbness was glamorized as being “the fresh voice of an outsider” who’s going to “shake things up.” (Did anyone bother to ask how? Is he going to re-arrange the chairs in the Roosevelt Room?) For the next four years, the President of the United States, the same office held by Washington and Jefferson, Lincoln and Teddy Roosevelt, F.D.R., J.F.K. and Barack Obama, will be held by a man-boy who’ll spend his hours exacting Twitter vengeance against all who criticize him (and those numbers will be legion). We’ve embarrassed ourselves in front of our children and the world. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Άλλος ένας πολυαγαπημένος μας έφυγε. LEONARD COHEN

11/11/2016

 

Ένα κακό νέο την ημέρα…

«Everybody Knows»

Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
That’s how it goes
Everybody knows
Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

Everybody talking to their pockets
Everybody wants a box of chocolates
And a long stem rose
Everybody knows

Everybody knows that you love me baby
Everybody knows that you really do
Everybody knows that you’ve been faithful
Ah give or take a night or two
Everybody knows you’ve been discreet
But there were so many people you just had to meet
Without your clothes
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows

And everybody knows that it’s now or never
Everybody knows that it’s me or you
And everybody knows that you live forever
Ah when you’ve done a line or two
Everybody knows the deal is rotten
Old Black Joe’s still pickin’ cotton
For your ribbons and bows
And everybody knows

And everybody knows that the Plague is coming
Everybody knows that it’s moving fast
Everybody knows that the naked man and woman
Are just a shining artifact of the past
Everybody knows the scene is dead
But there’s gonna be a meter on your bed
That will disclose
What everybody knows

And everybody knows that you’re in trouble
Everybody knows what you’ve been through
From the bloody cross on top of Calvary
To the beach of Malibu
Everybody knows it’s coming apart
Take one last look at this Sacred Heart
Before it blows
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows
Oh everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows
Everybody knows

«The Future»

Give me back my broken night
my mirrored room, my secret life
it’s lonely here,
there’s no one left to torture
Give me absolute control
over every living soul
And lie beside me, baby,
that’s an order!
Give me crack and anal sex
Take the only tree that’s left
and stuff it up the hole
in your culture
Give me back the Berlin wall
give me Stalin and St Paul
I’ve seen the future, brother:
it is murder.

Things are going to slide, slide in all directions
Won’t be nothing
Nothing you can measure anymore
The blizzard, the blizzard of the world
has crossed the threshold
and it has overturned
the order of the soul
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant

You don’t know me from the wind
you never will, you never did
I’m the little jew
who wrote the Bible
I’ve seen the nations rise and fall
I’ve heard their stories, heard them all
but love’s the only engine of survival
Your servant here, he has been told
to say it clear, to say it cold:
It’s over, it ain’t going
any further
And now the wheels of heaven stop
you feel the devil’s riding crop
Get ready for the future:
it is murder

Things are going to slide …

There’ll be the breaking of the ancient
western code
Your private life will suddenly explode
There’ll be phantoms
There’ll be fires on the road
and the white man dancing
You’ll see a woman
hanging upside down
her features covered by her fallen gown
and all the lousy little poets
coming round
tryin’ to sound like Charlie Manson
and the white man dancin’

Give me back the Berlin wall
Give me Stalin and St Paul
Give me Christ
or give me Hiroshima
Destroy another fetus now
We don’t like children anyhow
I’ve seen the future, baby:
it is murder

Things are going to slide …

When they said REPENT REPENT …


Εκλογή Τραμπ: ΜΑΥΡΗ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

09/11/2016

black-jocker

Είναι πρώτα πρώτα μια Αμερικανική Τραγωδία, όπως είναι και ο τίτλος του εξαιρετικού άρθρου του New Yorker που ακολουθεί. Αλλά είναι και παγκόσμια τραγωδία: Εκτός από την υποστήριξη του αρχηγού της Κου-Κλουξ-Κλαν στο εσωτερικό, όλοι οι απανταχού φασίστες- εθνικιστές- αρχηγοί ολοκληρωτικών καθεστώτων σε όλον τον κόσμο, μαζί και οι ορκισμένοι αντι-ευρωπαϊστές έσπευσαν όχι απλώς να συγχαρούν τον Τραμπ αλλά να του πλέξουν ύμνους: Πούτιν-Κινέζοι-Ερντογάν- Λεπέν-Φάρατζ-Καμμένος -Χρυσή Αυγή- Βίλντερς, όλη η Μαύρη Διεθνής.

Παράλληλα έχουν αρχίσει οι εμβριθείς μαρξίζουσες αναλύσεις για το κοινωνικό σώμα που έδωσε τη νίκη στον Τραμπ. Ακούμε σοφίες του τύπου «η οργή των χαμένων της παγκοσμιοποίησης», τα θύματα της ολοένα αυξανόμενης ανισότητας» και άλλα ηχηρά που είναι δικαιολογίες.  Ο φτωχός και ο άνεργος, δεν σημαίνει ότι αναπόδραστα γίνεται φασίστας, ρατσιστής, μισαλλόδοξος και ανάλγητος. Και αν γίνει, έχει μια ηθική ευθύνη γι αυτό, δεν είναι ένα μηχανικό ανδρείκελο. Τα εκατομμύρια ισπανόφωνοι και μαύροι που ψήφισαν την Χίλλαρυ πλούσιοι είναι;

Όσο για το τί θα πραγματοποιήσει ο Τραμπ, για το τί μέλλεται στην Αμερική και σε όλον τον πλανήτη: Πιστεύω ότι το πρώτο που θα κάνει, μια που έχει και την υποστήριξη του Κονγκρέσσου, είναι να ξηλώσει την Obamacare. Επίσης δεν θα απέκλεια και μια σκλήρυνση του νόμου για τις αμβλώσεις. Το περίφημο τείχος στα σύνορα με το Μεξικό  δεν μπορεί να το κάνει, το κόστος είναι μεγάλο. Επίσης δεν μπορεί να απαγορεύσει ρητά την είσοδο στους μουσουλμάνους, γιατί το απαγορεύει το αμερικανικό Σύνταγμα. Αλλά βέβαια θα κάνει νόμους που θα δυσχεραίνουν πάρα πολύ την μετανάστευση και θα εξαπολύσει πογκρόμ στους παράτυπους μετανάστες που ζούν στη χώρα χωρίς χαρτιά. Μια τέτοια πολιτική που είναι από τη φύση της ισοπεδωτική και άδικη δεν έχει καμμία σχέση με μέτρα που εξασφαλίζουν αποτελεσματική προστασία κατά των επίδοξων τρομοκρατών, ακριβώς επειδή δεν είναι στοχευμένα. Ακόμη θα εξουδετερώσει την υπογραφή των ΗΠΑ στη Συμφωνία του Παρισιού για την Κλιματική Αλλαγή, μια που πιστεύει ότι πρόκειται για μύθο που προωθεί μια  διεθνής συνωμοσία συμφερόντων. Τέλος πιστεύω ότι θα ξεδοντιάσει και την άλλη επιτυχία του Ομπάμα, την αντιπυρηνική συμφωνία με το Ιράν. Και ως οπαδός του isolationism, σιγά σιγά θα προσπαθήσει να μετατρέψει τις ΗΠΑ σε χώρα περίκλειστη και εσωστρεφή- αυτό το τελευταίο δεν ξέρω αν θα του βγεί. Τώρα ήδη διάφοροι «αναλυτές» προσπαθούν να πιαστούν από κάποια ελπίδα-«ας περιμένουμε να δούμε»»Ο Τραμπ δεν θα τα κάνει όλα όσα έλεγε», «θα προσπαθήσει να ξαναενώσει τους Αμερικανούς».  Αφελείς, ευσεβείς πόθοι.(Κάτι τέτοια έλεγαν και οι αντίστιχοί τους παλιά κατά την άνοδο του Χίτλερ).  Όταν όταν αρνείται κάποιος ότι έχει καρκίνο και δεν κάνει θεραπεία, ή καταφεύγει σε κατευναστικά μαντζούνια, το τέλος του ζυγώνει.

trump_win_wp-1200

AN AMERICAN TRAGEDY

by   THE NEW YORKER

The election of Donald Trump to the Presidency is nothing less than a tragedy for the American republic, a tragedy for the Constitution, and a triumph for the forces, at home and abroad, of nativism, authoritarianism, misogyny, and racism. Trump’s shocking victory, his ascension to the Presidency, is a sickening event in the history of the United States and liberal democracy. On January 20, 2017, we will bid farewell to the first African-American President—a man of integrity, dignity, and generous spirit—and witness the inauguration of a con who did little to spurn endorsement by forces of xenophobia and white supremacy. It is impossible to react to this moment with anything less than revulsion and profound anxiety.

There are, inevitably, miseries to come: an increasingly reactionary Supreme Court; an emboldened right-wing Congress; a President whose disdain for women and minorities, civil liberties and scientific fact, to say nothing of simple decency, has been repeatedly demonstrated. Trump is vulgarity unbounded, a knowledge-free national leader who will not only set markets tumbling but will strike fear into the hearts of the vulnerable, the weak, and, above all, the many varieties of Other whom he has so deeply insulted. The African-American Other. The Hispanic Other. The female Other. The Jewish and Muslim Other. The most hopeful way to look at this grievous event—and it’s a stretch—is that this election and the years to follow will be a test of the strength, or the fragility, of American institutions. It will be a test of our seriousness and resolve. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Φώτης Γεωργελές: Edito 587

21/10/2016

logoEdito 587  20.10.2016

http://www.athensvoice.gr/politiki/edito-587

Η στιγμή που ο Πάνος Καμμένος φωνάζει στο συνέδριο του Σύριζα «σύντροφοι και συντρόφισσες», η στιγμή που οι σύνεδροι τον χειροκροτάνε με πάθος ενώ ο πρωθυπουργός και τα στελέχη του σκάνε στα γέλια, είναι η σκηνή-ορόσημο, η σκηνή που σφραγίζει την ταινία της σημερινής Ελλάδας. Στα πανό που αναδημοσιεύει η εφημερίδα της κυβερνήσεως είναι γραμμένο το σύνθημα: «Τα ξερονήσια και οι φυλακές δεν λυγίζουν τους αγωνιστές». Αυτή είναι η Ελλάδα. Μια ταινία του Περάκη.

Η Ελλάδα της μούφας, του υπαρκτού σουρεαλισμού, η ντεμέκ Ελλάδα, η και καλά. Η χώρα με τα αντεστραμμένα πρόσημα. Που ζει έξω από το χώρο και το χρόνο, στο δικό της παρελθόν που προβάλλει στο μέλλον. Με λέξεις που έχουν χάσει το νόημά τους και έχουν αποκτήσει την αντίθετη σημασία. Το ψέμα που γίνεται αλήθεια, η ντροπή που γίνεται καμάρι, οι πελάτες που ονομάζονται λαός, το νταραβέρι που σημαίνει πολιτική, η κυβέρνηση που μονίμως αντιπολιτεύεται κάποιον χωρίς να κυβερνά, η εξουσία που δεν λυγίζει από τις δικές της φυλακές και αντιστέκεται στα ΜΑΤ που η ίδια έχει τοποθετήσει για να φυλάνε το Μέγαρο Μαξίμου. Οι υπουργοί που καλούν σε διαδηλώσεις το λαό για να αντισταθεί στις αποφάσεις τους. Η καθεστωτική Ελλάδα που διαιωνίζει την ακινησία της, στο όνομα του «λαού» πάντα. Ίσως γι’ αυτό η αντιπολίτευση είναι τόσο αμήχανη και υποτονική. Αφού όλο το πολιτικό σύστημα αντιπροσωπεύεται στην κυβέρνηση.

Με τον Σύριζα ή με τα μνημόνια; Ήταν το ερώτημα που κυριάρχησε στα χρόνια της «κοινωνικής γενοκτονίας». Η απάντηση ήταν τόσο απλή όσο και απροσδόκητη: Και με τον Σύριζα και με τα μνημόνια. Πώς όμως; Με 3.900 αμοιβή, μουσικός επιμελητής επιμελείται την υπόκρουση που θα συνοδεύει τους επιβάτες των λεωφορείων. Η «ανθρωπιστική καταστροφή» είναι πιο υποφερτή με μουσική υπόκρουση.

Κάτω χειροκροτούν ένας πρώην αρχηγός της καραμανλικής υπηρεσίας πληροφοριών που είναι τώρα υπουργός της πρώτης φοράς αριστεράς και ένας ευρωβουλευτής του Ανδρέα που είναι τώρα αρχηγός της υπηρεσίας πληροφοριών. Ο Τέρενς και η Κουντουρά. Ο Νικολόπουλος – γέροντα η ευχή. Ο Ζουράρις του ΚΚΕ, του Παπαθεμελή και των ορθόδοξων κοινοτήτων. Δίπλα η Τζάκρη και ο Μπόλαρης. Ο Σπίρτζης και ο Κουρουπλής. Ο Κοτσακάς και η Μαριλίζα. Το όλον Πασόκ. Ο Φώτης Κουβέλης. Οι οικολόγοι του Τσιρώνη. Χαϊδευτικά τους αγκαλιάζουν ο Βούτσης και ο Φίλης. Ο Πολάκης και η Άννα Βαγενά. Η Ανέτα, εκπρόσωπος των «νεκρών του ηρωικού αγώνα της ΕΡΤ». Όλη η μεταπολίτευση είναι σήμερα εδώ, στο Τάε Κβον Ντο. Λείπει ο Λαφαζάνης. Τον έχει «δώσει» η «Εφημερίδα των Συντακτών», ότι αυτός ζητούσε από τον Πούτιν να τυπώσει δραχμές. Κάποιος πρέπει να θυσιαστεί για να προχωρήσει το καραβάνι, ο Παναγιώτης έχει τη στόφα του λαϊκού αγωνιστή, ξέρει να αναλαμβάνει τις ευθύνες για το καλό του κόμματος.

Η ΔΕΗ ορίζει αργία την 13η Οκτωβρίου γιατί πριν 72 χρόνια έγινε η ηρωική μάχη της Ηλεκτρικής, η οποία ήταν η εταιρεία πριν τη ΔΕΗ, οπότε τι πιο ταιριαστό από το να γιορτάσουν τώρα οι επίγονοι τον ηρωικό αυτό αγώνα του λαού μας;

Τώρα αποκαλύπτεται ότι η ύφεση είναι χειρότερη, -1,3% το 2015. Δεν μιλάμε πια για κατώτατο αλλά για «υπο-κατώτατο» μισθό. Για μειώσεις στο ΕΚΑΣ. Ακολουθούν πλειστηριασμοί σπιτιών. 10.000 οικογένειες σιτίζονται πια στον κόμβο του δήμου.

Ο θάνατος του βατράχου. Το νερό ζεσταίνεται σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβει. Αργή κατάρρευση. Η οικονομία συνεχώς υποβιβάζεται σε χαμηλότερο επίπεδο. Φτωχαίνουμε σταδιακά ώστε να μην το αντιλαμβανόμαστε. Γύρω μας πολύς θόρυβος για να μένουν όλα ίδια. Καθημερινή παρακμή, προσγειωνόμαστε συνεχώς πιο χαμηλά. Χαμηλότεροι μισθοί, χαμηλότερες συντάξεις. Κάθε χρόνο θα είναι χειρότερες οι συντάξεις. Συνεχιζόμενη εξαπάτηση, θα έρθει η ανάκαμψη, στο μέλλον. Γιατί θα έρθει, αφού τίποτα δεν αλλάζει;

Ζητάμε διαγραφή του χρέους και την ίδια στιγμή απαιτούμε «ποσοτική χαλάρωση», δηλαδή νέα δάνεια. Ούτε καταλαβαίνει κανείς την κοροϊδία. Το χειρότερο προσωπικό της μεταπολίτευσης είναι διακομματικά συγκεντρωμένο στην κυβέρνηση η οποία κατηγορεί τη μεταπολίτευση. Ούτε καταλαβαίνει κανείς την παραδοξότητα.

Η αγανάκτηση και η επιθετικότητα του 2010-2015 δεν οδήγησαν πουθενά και έγιναν κατάθλιψη και αδράνεια. Η παταγώδης διάψευση της αντιμνημονιακής δημαγωγίας οδήγησε στην παθητικότητα. Δεν βγάλαμε τόσα χρόνια κανένα συμπέρασμα. Απορρίψαμε την εμπειρία των επιτυχημένων κοινωνιών, τη βοήθεια των ευρωπαϊκών κρατών, θύματα της προπαγάνδας του ντόπιου παρασιτισμού, περί εχθρών που επιβουλεύονται το καλό μας. Αρνηθήκαμε τη συνεργασία, αρνηθήκαμε την αλλαγή, την προσπάθεια, τη δουλειά. Έχουμε αναπτύξει μόνο έναν τυφλό διεκδικητισμό, κατακερματισμένη επιθετικότητα αντί για συλλογικότητα, δεν καταλαβαίνουμε ότι η κατάσταση είναι τόσο χάλια ώστε μόνο με συνολικές αλλαγές διορθώνεται.

Εύκολοι χειροκροτητές του διχασμού και του μίσους, πρόθυμοι ακόλουθοι όποιου μας υποδείκνυε έναν εχθρό να λιθοβολήσουμε, συνειδητοποιούμε τώρα ότι χάσαμε τόσα χρόνια χωρίς λόγο. Όλη αυτή η πόλωση και ο διχασμός αυτών των χρόνων ήταν όχι απλώς μάταια αλλά και ψεύτικα. Εξυπηρετούσε μόνο τις μάχες των ελίτ της εξουσίας μεταξύ τους. Το σύστημα άλλαξε ονόματα και είναι πάντα εδώ, ενωμένο δυνατό, διακομματικό. Εσύ δεν έχεις δουλειά. Το ξέρω, είναι δύσκολο, αλλά μόνο εσύ μπορείς να αλλάξεις τη ζωή σου. Και για να γίνει αυτό, δυστυχώς, πρέπει πρώτα να πεις, ναι, μ’ έπιασαν κορόιδο.