Bébés sur mesure- Μωρά κατά παραγγελία

18/10/2017

Advertisements

Άνθρωποι, φύλα και αντίγραφα

13/10/2017

 


Καταλωνία 4: Ένας λαός διχασμένος

09/10/2017

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Βαρκελώνη, εκφράζοντας την αντίθεση τους στο ενδεχόμενο ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Με σημαίες της Ισπανίας, της Καταλωνίας και της Ευρώπης. Μπρος στον ολοφάνερο διχασμό του κόσμου δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ένα επιπλέον ζήτημα: Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η απόσχιση από το κεντρικό κράτος και η ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους χρειάζεται σαφώς ενισχυμένη πλειοψηφία. Δεν αρκεί ένα 50%. Ούτε μια συμμετοχή του μισού πληθυσμού.

a-prounion23


Καταλωνία 3

06/10/2017

Μια ανάλυση του Αντώνη Τριφύλλη στον 9.84Στάση των δύο με τον Άρη Τόλιο 6/10/ από το 1:34΄


Καταλωνία 2

06/10/2017

Μια ενδιαφέρουσα και ισορροπημένη εκτίμηση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη, καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, ΕΚΠΑ. Επιπλέον σε άλλη συνέντευξη διαβεβαιώνει ότι με κανέναν τρόπο μια ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας δεν θα σήμαινε αυτόματη παραμονή στην Ε.Ε., αλλά θα έπρεπε 1. να αναγνωριστεί η Καταλωνία ως ανεξάρτητο κράτος 2. να ξεκινήσει από την αρχή αίτηση και διαδικασία ένταξης.


HOMMAGE TO CATALONIA?

05/10/2017

Για την γενιά μου, και την προηγούμενη, η Καταλωνία είναι ένας μύθος. Στα νιάτα μας την χαιρετίσαμε ως προπύργιο της αντίστασης κατά του Φράνκο, αγαπήσαμε την αφήγηση του Όργουελ, που παραλίγο να δώσει τη ζωή του στον Ισπανικό Εμφύλιο και ονειρευτήκαμε με τα πρωτοπόρα πειράματα αυτοδιαχείρησης από τις αναρχικές κοινότητες κατά τον Εμφύλιο. Και αργότερα, όσοι επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη μείναμε έκθαμβοι με την πολιτιστική της κληρονομιά, τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά έργα που την κάνουν μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου.

Θεωρώ λοιπόν απλουστευτική και μονόπλευρη τη στάση του ευρωπαϊκού τύπου και πολλών ευρωπαίων πολιτικών καθώς και την αμήχανη «ουδετερότητα» των θεσμών της Ε.Ε. και την αβασάνιστη επίκληση της νομιμότητας στην Καταλωνία. Οι Καταλανοί που είναι υπέρ του δημοψηφίσματος χαρακτηρίζονται όλοι συλλήβδην ως ακραίοι εθνικιστές, αντιευρωπαίοι, συμφεροντολόγοι κλπ. Οι πολίτες που είδαμε να πηγαίνουν προς τις κάλπες χαρούμενοι ή με δάκρυα στα μάτια ήταν φανερό ότι βίωναν τη στιγμή ως χειραφέτηση. Αυτό δεν μπορούμε να το περιφρονήσουμε. Ιδίως όταν η νομιμότητα προσπάθησε να επιβληθεί με μαζική βία αδιακρίτως, πάνω σε νέους και γέρους, μετριοπαθείς και μαχητικούς. Βέβαια όλοι εξέφρασαν «αποτροπιασμό» για την «δυσανάλογη αστυνομική βία». Ωστόσο  πολλοί εδώ στη χώρα μας, και όχι μόνο, σχεδόν κοντεύουν να πουν το αλήστου μνήμης “καλά τους κάνανε”! Και να συγκρίνουν την περίπτωση της Καταλωνίας με μια οποιαδήποτε “τοπική κοινωνία” πχ με την Θράκη και άλλα επιπόλαια (και επικίνδυνα).

Αλλά οι Καταλάνοι δεν είναι απλά κάποιοι τοπικιστές. Είναι διακριτό έθνος μέσα στην Ισπανική Επικράτεια, με δική του γλώσσα (όχι διάλεκτο), αναγνωρισμένη ως co-official language από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2005) και δική της κουλτούρα. Δεν έχει κανείς παρά ν’ ακούσει τα τραγούδια τους.
Μου κάνει μάλιστα κατάπληξη που διάφοροι για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους ντόπιους εθνικιστές, αναγνωρίζουν (και σωστά) το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στους κατοίκους της FYROM για να λέγονται Μακεδόνες και να τους αναγνωρίζεται το δικό τους κράτος και η δική τους γλώσσα, αλλά να έχουν ξαφνικά άλλα μέτρα και σταθμά για τους Καταλάνους.

Φυσικά το ζήτημα της απόσχισης είναι προβληματικό από πολλές απόψεις, τα οικονομικά δημοσιονομικά κίνητρα είναι σαφώς εγωϊστικά, θυμίζουν φεουδαρχικές εποχές όπου οι επαρχίες ξεσηκώνονταν κατά των φόρων του βασιλιά. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος υπό συνθήκες απαγόρευσης και καταστολής εκ των πραγμάτων δεν έχει αξιοπιστία. Και βέβαια οι ακρότητες τύπου «Ραχόϋ=Φράνκο» είναι καταδικαστέες. Ωστόσο είναι ακρότητες φραστικές, ενώ οι ακρότητες της αστυνομικής καταστολής με το παραπάνω υλικές. Γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με την καταστολή εναντίον καταστροφών και άλλων βίαιων ενεργειών, αλλά με την άγρια καταστολή μιας ειρηνικής εκλογικής διαδικασίας.

Όσο για την περίφημη αντισυνταγματικότητα, αυτοί που θέλουν ανεξαρτησία εξ ορισμού δεν την αναγνωρίζουν, αλλιώς θα ήταν με το κεντρικό κράτος. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό για να λέει κανείς “ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται”. Πάση θυσία; Και εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει το δικαίωμά τους για αυτοπροσδιορισμό;

Δυστυχώς μετά τα γεγονότα η πόλωση ευνοεί μόνο τους εκατέρωθεν ακραίους. Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα παίξει ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού. Μέχρι στιγμής δεν το κάνει. Και βέβαια άν κάποτε ευτυχήσουμε να δούμε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κάτω από αυτή την ομπρέλλα θα πραγματοποιείτο και το όραμα της Ευρώπης των Περιφερειών, τα κράτη θα ατονούσαν και ζητήματα σαν της Καταλωνίας ή της Σκωτίας θα μπορούσαν να λύνονται χωρίς τριβές και συγκρούσεις.

O Guy Verhοfstadt , πρόεδρος των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο, για τα γεγονότα στην Καταλωνία: «I don’t want to interfere in the domestic issues of Spain but I absolutely condemn what happened today in Catalonia. On one hand, the separatist parties went forward with a so-called referendum that was forbidden by the Constitutional Court, knowing all too well that only a minority would participate as 60 % of the Catalans are against separation. And on the other hand – even when based on court decisions – the use of disproportionate violence to stop this. In the European Union we try to find solutions through political dialogue and with respect for the constitutional order as enshrined in the Treaties, especially in art. 4. It’s high time for de-escalation. Only a negotiated solution in which all political parties, including the opposition in the Catalan Parliament, are involved and with respect for the Constitutional and legal order of the country, is the way forward.

Και ο συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων/EFA στο  Ευρωκοινοβούλιο Philippe Lamberts : “What is happening in Catalonia now is not only a Spanish issue: it goes to the core of the European Union. This is because the European Union is built on the conscious decision to live together on this continent, settling our differences through dialogue, negotiation and compromise, rather than through violence. “Our motto is unity in diversity, a diversity we choose to see as an asset rather than as a weakness. All of this is at stake in the constitutional and political crisis in Spain. This is why Presidents Juncker and Tusk cannot sit on the fence. If it is an internal matter, it is also one that concerns the European Union.”


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 4: ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

30/09/2017

του Ηλία Ευθυμιόπουλου                  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 29/9/17

Τον Απρίλιο του 1986, μερικές μέρες αφότου έσκασε το Τσερνομπίλ, ο τότε πρόεδρος του Δημόκριτου ονόματι Παπαθανασόπουλος, βγήκε στην τηλεόραση τρώγοντας επιδεικτικά ακτινοβολημένες φράουλες και παραμένοντας – ώ του θαύματος – ζωντανός . Έτσι, καθησύχασε το καταπτοημένο κοινό και παρήχε μια διατεταγμένη υπηρεσία στην κυβέρνηση η οποία δεν ήταν διατεθειμένη να πάρει μέτρα (π.χ καταστροφή των κηπευτικών και των κτηνοτροφικών προϊόντων, όπως έκαναν αλλού στην πολιτισμένη Ευρώπη). Βοηθούσης και της βροχής, όλο το Καίσιο και τα λοιπά ραδιενεργά κατέληξαν στην τροφική αλυσίδα.  Το αποτέλεσμα ήταν, ότι μεταξύ θανάτων, καρκίνων, τερατογενέσεων κ.α αυξήθηκαν εκθετικά και οι ασθένειες του θυροειδούς στα άτομα που τότε ήταν νήπια και που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο εκτέθηκαν στη ρύπανση (www.who.int/ionizing_radiation/chernobyl).  Μεταξύ αυτών και το δικό μου το παιδί. Το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε έγκλημα εναντίον του περιβάλλοντος και της ανθρωπότητας δεν διερευνήθηκε ποτέ.

Τηρουμένων των αναλογιών, ο βουλευτής που έκανε το μπάνιο του λίγο μετά το πρόσφατο συμβάν με το πετρέλαιο στο Σαρωνικό, όπως και όσοι εκ των κυβερνητικώνν διατείνονται ότι η αποκατάσταση είναι θέμα 25 ημερών(!) ενεργούν παραπλανητικά για να μειώσουν το μέγεθος της καταστροφής και επομένως το ποσοστό της καταλογιστέας ευθύνης. Τι λέει το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών – ΕΛΚΕΘΕ (δυστυχώς δια του συνδικαλιστικού οργάνου των επιστημόνων που εργάζονται σ’αυτό και όχι δια της διοικήσεως): Είναι φανερό πως οι διαστάσεις του ατυχήματος ήταν αρκετά μεγαλύτερες από αυτές που παρουσιάστηκαν αρχικά και το πλήγμα για το θαλάσσιο περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής είναι πλέον ανυπολόγιστο.Το αφήγημα του «ένας μήνας αρκεί μέχρι την πλήρη αποκατάσταση» είναι στην καλύτερη περίπτωση υπεραπλουστευμένο και αφελές. Η καταβύθιση των πετρελαιοειδών και η εναπόθεσή τους στα ιζήματα θα ρυπάνουν το θαλάσσιο πυθμένα για πολλά χρόνια…

Και διευκρινίζει η περιβαλλοντική επιστήμη: από τη στιγμή που το πετρέλαιο θα βρεθεί στη θάλασσα, ένα μέρος (τα πτητικά συστατικά) εξατμίζεται, ένα μέρος υφίσταται οξείδωση και εν τέλει διάσπαση από μικροοργανισμούς και ένα άλλο (η υδρόφοβη πίσσα και το υδρόφιλο γαλάκτωμα)  καθιζάνουν στο βυθό όπου και παραμένει για μήνες ή και χρόνια, ανάλογα με την γεωγραφία και τις ωκεανογραφικές συνθήκες. Τέλος, τα κατακόρυφα θαλάσσια ρεύματα, επαναφέρουν κατά καιρούς τη ρύπανση στην επιφάνεια, μια ρύπανση την οποία η πονηρή φύση και οι ασκούντες εξουσία πολιτικοί είχαν επιμελώς προσπαθήσει να κρύψουν κάτω από το χαλί (ότι δεν είναι ορατό δεν υπάρχει) ή να υποβαθμίσουν τη σημασία της (περασμένα – ξεχασμένα).

Αφελείς και παραπλανητικές είναι επίσης οι “αυστηρές” διαβεβαιώσεις ότι οι ένοχοι θα αποκαλυφθούν και θα πληρώσουν, αφού αυτό είναι άλλου παππά ευαγγέλιο (της δικαιοσύνης). Η οποία δικαιοσύνη, με τον χαρακτηριστικό ζήλο που διακρίνει τα όργανά της όταν πρόκειται για περιπτώσεις ήσσονος σημασίας όπως είναι η προσβολή του φυσικού περιβάλλοντος, θα ακολουθήσει την πεπατημένη και μάλιστα αυτήν την οποία έχει υποδείξει η επισπεύδουσα ανακριτική αρχή (το Λιμενικό) που είναι ταυτόχρονα κριτής και υπόλογος. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, που μπορεί να κρατήσει χρόνια, η βαριεστημάρα είναι μεγαλύτερη από τη θέληση για την απόδοση δικαιοσύνης.

Και όμως: για την παράκαμψη της λεγόμενης δαιδαλώδους, αποσπασματικής και ακατάλληλης νομοθεσίας πάνω στην οποία αναπαύονται οι παλιομοδίτικες δικαστικές δομές (και εξουσίες) υπήρξαν δύο φωτεινές εξαιρέσεις. Η πρώτη είναι ο Ν. 1650/86 και η δεύτερη το Π.Δ 148/2009 σε εφαρμογή Κοινοτικής Οδηγίας. Η ουσία των δύο αυτών ρυθμίσεων που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ, είναι ότι στις περιπτώσεις κατάδηλης ζημιάς  στο περιβάλλον – όπως είναι η πετρελαϊκή ρύπανση – ενεργοποείται αυτομάτως η έννοια της αντικειμενικής ευθύνης η οποία διαφέρει από τις άλλες μορφές ευθύνης που καθιερώνει ο Αστικός Κώδικας και ιδίως από την αδικοπρακτική ευθύνη. Εν προκειμένω, δεν απαιτείται η ύπαρξη παράνομης και υπαίτιας πράξης ή παράλειψης. Η αστική ευθύνη διαμορφώνεται όχι μόνο ανεξαρτήτως υπαιτιότητας αλλά και ανεξαρτήτως παρανομίας ή νομιμότητας της δράσης του φορέα. Δεν ενδιαφέρει δηλαδή εάν η επιχείρηση λειτουργούσε νόμιμα ή αν είχε λάβει όλες τις απαραίτητες διοικητικές άδειες κτλ. Αρκεί να αποδειχθεί ότι επήλθε ζημιά και τότε αυτομάτως ο πλοιοκτήτης καθίσταται υπαίτιος με υποχρέωση πρώτον να επαναφέρει το περιβάλλον στην πρότερη κατάσταση και δεύτερον να αποζημιώσει αυτούς που ενδεχομένως έπληξε το ατύχημα. Σε περίπτωση αδυναμίας του υπαίτιου, το βάρος των ανωτέρω αναλαμβάνει το κράτος (και η δημόσια διοίκηση γενικότερα) με την υποχρέωση να ανακτήσει το κόστος όπως και όποτε μπορεί.

Για την υποστήριξη μάλιστα του νόμου, που ήταν με μια έννοια επαναστατικός αφού ανέτρεπε μια αναχρονιστική  τάξη, δημιουργήθηκε το 2010 στο ΥΠΕΚΑ (και πάλι κατ εφαρμογήν της Οδηγίας) μια ειδική υπηρεσία  το Συντονιστικό Γραφείο Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΣΥΓΑΠΕΖ) που “ως αρμόδια αρχή σε κεντρικό επίπεδο, έχει την υποχρέωση αυτενέργειας προκειμένου να επιτυγχάνεται αποτελεσματικά ο βασικός στόχος της πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιιάς. Ως εκ του ρόλου του συντονίζει και κατευθύνει το έργο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης η οποία έχει αρμοδιότητα για την εφαρμογή της περιβαλλοντικής ευθύνης, μέσω των Περιφερειακών Επιτροπών Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΠΕΑΠΖ), ώστε να εφαρμόσει επιτυχώς τις διατάξεις του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος, όταν η ζημία συμβαίνει στα διοικητικά τους όρια”.  Περιττό να πούμε βέβαια ότι ούτε το Π.Δ ούτε η υπηρεσία αυτή επιστρατεύθηκαν στην προκειμένη περίπτωση. Ο πόλεμος άλλωστε μεταξύ των συναρμόδιων υπουργείων, υπουργών, υφυπουργών και λοιπών εμπεκομένων για τον έλεγχο του τομέα της ναυτιλιακής δραστηριότητας, και η δημοσιότητα (έστω και αρνητική) που οι κατέχοντες την καρέκλα απολαμβάνουν, δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Γι αυτό και η αγωνία των υπολοίπων (όπως ο υφυπουργός και “πράσινος” Τσιρώνης) να μπουν κάπως στο κάδρο. Έστω και πυροβολώντας στον αέρα, σκοπεύοντας δήθεν την οικονομία των ορυκτών καυσίμων και την κερδώα αγορά.

Το μήνυμα είναι: αφού ο βασικός στόχος – η οικολογία στην εξουσία-  επετεύχθη, μένει ένα μικρό εμπόδιο, ο καπιταλισμός.

O Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι τ. υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ και τ. διευθυντής της Greenpeace


Μικρό αφιέρωμα στις γερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές 25-9-2017

27/09/2017

Η σημερινή Bundestag

Image may contain: text

CDU-CSU Χριστιανοδημοκράτες & Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας

SPD Σοσιαλδημοκράτες  AfD Εναλλακτική για τη Γερμανία (άκρα δεξιά)

FDP Φιλελεύθεροι   Les Verts Πράσινοι   Die Linke Η Αριστερά

Οι εκλογές αυτές έχουν μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, για όλους μας. Η ευχή μου να μην πιάσει την τρίτη θέση το AfD δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Μικρή παρηγοριά ότι οι Πράσινοι πέρασαν την Αριστερά και δεν είναι οι τελευταίοι. Όσο για την Τζαμάϊκα, είναι μακρύς ο δρόμος…Αλλά είναι μονόδρομος, εκτός αν το SPD αλλάξει γνώμη. Δεν θα είναι η καλύτερη λύση, γιατί τότε οι ακροδεξιοί θα είναι αντιπολίτευση. Ήδη έχουν αρχίσει να αποθρασύνονται.

Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ DANY COHN BENDID

Daniel Cohn-Bendit: «Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός!»

Paris Match 26/09/2017 συνέντευξη στον Eric Hacquemand     

Paris Match. Οι εκλογές ήταν επιτυχία της Angela Merkel; 

Daniel Cohn-Bendit. Όχι. Αυτή τη φορά η Άνγκελα Μέρκελ δεν πέτυχε τον στόχο της. Ασφαλώς, η πολιτική του οικογένεια βγήκε πρώτη από την κάλπη. Αλλά στην πραγματικότητα έχασε πολλές ψήφους από τις τελευταίες εκλογές. Αναγκαστικά διαπιστώνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων της Καγκελαρίου απορροφήθηκαν από την άκρα γερμανική δεξιά. Από δώ και πέρα είναι αποδυναμωμένη.

Πιστεύετε σε έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους της FDP και τους Πράσινους;

Ναι. Η Angela Merkel δεν έχει πραγματικά την επιλογή. Ο άλλος μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, η σοσιαλδημοκρατία, αποφάσισε να είναι στην αντιπολίτευση και να μην είναι μέρος ενός μεγάλου συνασπισμού. Επιπλέον, κανείς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιστρέψει στις κάλπες και να πάρει το παίγνιο της μη κυβερνητικής ικανότητας. Επομένως, θα χρειαστεί χρόνος, αλλά στο τέλος θα υπάρξει μια συμμαχία μεταξύ της Angela Merkel, της FDP και των Πρασίνων.

Σε τι αποδίδετε την δυναμική είσοδο της άκρας δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο;

Η προσφυγική πολιτική της Angela Merkel έπαιξε βασικό ρόλο. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη σε αυτό το θέμα. Ήδη από το 1995, όταν ο Χέλμουτ Κολ άνοιξε τότε τις πόρτες στους Βόσνιους που έφευγαν από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, η άκρα δεξιά έχει κάνει μια σημαντική επιτυχία σε τοπικό επίπεδο. Η Καγκελάριος είχε το πολιτικό θάρρος να υποδεχτεί τους ανθρώπους που έφευγαν από τις ζώνες των συγκρούσεων. Δυστυχώς πλήρωσε το τίμημα στις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» είναι λειψό: οι κοινωνικές ανισότητες υπάρχουν πάντα. Και αυτό το κοκτέιλ έκανε ζημιά, ειδικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για την Angela Merkel;

Προσοχή, η Μέρκελ δεν είναι καθόλου όμηρος της άκρας δεξιάς. Υπενθυμίζω ότι το 87% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε το AFD! Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός! Απλά ο Καγκελάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να κυβερνά όπως και πριν, ««business as usual». Στην πραγματικότητα, αν θέλει να λάβει υπ’ όψη της την προειδοποίηση, θα πρέπει να αλλάξει ορισμένες πτυχές της πολιτικής της. Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Γερμανία εμφανιζόταν ως εξαίρεση. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν είναι πια.

Οι εκλογές αυτές κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν την συνεννόηση του ζευγαριού Merkel-Macron;

Όχι. Η Angela Merkel γνωρίζει ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να μπει σε κίνηση. Η γαλλο-γερμανική συνεννόηση, αν και δεν αρκεί από μόνη της, είναι πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για μια νέα ευρωπαϊκή δυναμική. Η Μέρκελ και η Macron δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσουν! Εκτός αν θέλουν να την βουλιάξουν την Ευρώπη, κάτι που δεν θέλουν … Είμαι λοιπόν μάλλον αισιόδοξος.

Έχει δίκιο ο Εμμανουέλ Μακρόν να είναι επιθετικός;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που βάζει στο τραπέζι το σχέδιό του για την Ευρώπη. Θέτει έτσι προ των ευθυνών τους απέναντι στην Ευρώπη τους γερμανούς πολιτικούς που θα αναλάβουν το καθήκον να υλοποιήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Στη συνέχεια θ’ αρχίσουν οι συζητήσεις…

Μήπως όμως τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τον υποχρεώνουν να κατεβάσει τον πήχυ των φιλοδοξιών του για την Ευρώπη;

Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Ευρώπη δεν είναι λαίκή αγορά! Δεν είμαστε στο παζάρι … Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την δική του ιδέα για την οικοδόμηση της Ευρώπης. Το διατυπώνει με σαφήνεια, με πολύ καλό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλητές του θα συμφωνήσουν σε όλα. Ούτε σημαίνει ότι αυτός θα δώσει αυτό ή το άλλο. Αλλά εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να πάει μπροστά, πρέπει πρώτα να παρουσιαστεί το σχέδιό. Και να μην αρχίσουν οι μικρο-υπολογισμοί, που θ’ αρχίσουν να ροκανίζουν τις προτάσεις του.

Ωστόσο ο πρόεδρος θέλει να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, ενώ ο σύμμαχος της Merkel, το FDP, δεν τον θέλει …

Ο Εμμανουέλ Μακρόν προτείνει έναν επενδυτικό προϋπολογισμό για να ξαναπάρει μπρος η Ευρώπη. Δήλωσε όμως επίσης ότι η Γαλλία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα δικά της ελλείμματα. Μην τρελλαινόμαστε λοιπόν! Πρέπει να μεσολαβήσει μια περίοδος για να κατακάτσουν τα πράγματα. Η Angela Merkel, οι Πράσινοι και το FDP ξέρουν καλά ότι σε έναν συνασπισμό όλοι πρέπει να είναι παρόντες. Έτσι λοιπόν, keep cool, boys !

Η διατήρηση του υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble , γνωστού για την αυστηρότητα του, θα ήταν καλό μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει πολλά και έχει δικαίωμα να πάρει πια τη σύνταξή του. Η FDP ζητά αυτή τη θέση. Αλλά όλα αυτά είναι μικρή κουζίνα. Ας τους αφήσουμε να διαπραγματευτούν. Σίγουρα οι γερμανικές εκλογές δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα σταματήσουν την οικοδόμηση της Ευρώπης.


ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

26/09/2017

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου που γίνεται κάθε Σεπτέμβρη, εφέτος δημιουργήθηκε το video «What matters» – (Αυτό που έχει σημασία), όπου 30 συγγραφείς, καλλιτέχνες και φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο μνημονεύουν την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, διαβάζοντας ο καθένας και η καθεμία από ένα άρθρο στη γλώσσα του. (αγγλικοί υπότιτλοι)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΟΗΕ 10 Δεκεμβρίου του 1948,

Άρθρο 1 Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Άρθρο 2 Κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναφέρονται στην παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, όπως το φύλο, η γλώσσα, η θρησκεία, οι πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η περιουσία, η γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επίσης δεν είναι επιτρεπτό να γίνεται καμία διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, είτε για χώρα μη ανεξάρτητη, υπό εποπτεία ή υπό οποιονδήποτε άλλο περιορισμό κυριαρχίας.

Άρθρο 3 Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

Άρθρο 4 Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας ή καταναγκαστικής εργασίας. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

Άρθρο 5 Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε σκληρή, απάνθρωπη, ταπεινωτική μεταχείριση ή ποινή.

Άρθρο 6 Κάθε άτομο όπου και αν βρίσκεται έχει δικαίωμα να γίνεται σεβαστό από το νόμο.

Άρθρο 7 Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν εξίσου δικαίωμα στην προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Όλοι δικαιούνται να προστατευτούν από διακρίσεις που παραβιάζουν την παρούσα Διακήρυξη αλλά και από προκλήσεις τέτοιων διακρίσεων.

Άρθρο 8 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα που του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

Άρθρο 9 Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

Άρθρο 10 Κάθε άτομο δικαιούται ισονομία, σε μια δίκαιη και δημόσια δίκη από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και για το βάσιμο της κατηγορίας εναντίον του.

Άρθρο 11 1. Όποιος κατηγορείται για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, μέχρι να διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με το νόμο, σε δημόσια δίκη κατά την οποία θα έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις. 2. Κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί για πράξεις ή παραλείψεις οι οποίες κατά το χρόνο που τελέστηκαν δε συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εθνικό ή το διεθνές δίκαιο. Ούτε μπορεί να επιβληθεί ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά το χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

Άρθρο 12 1. Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

Άρθρο 13 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και τη δική του, και να επιστρέφει στη χώρα του.

Άρθρο 14 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα λόγω διωγμών να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες. 2. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτό το δικαίωμα σε περίπτωση δίωξης που δεν εδράζεται σε πολιτικούς λόγους ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 15 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια ιθαγένεια. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του, ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Άρθρο 16 1. Ο άνδρας και η γυναίκα, όταν φθάσουν σε ηλικία γάμου, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια, χωρίς κανέναν περιορισμό λόγω φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας. 2. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς το γάμο, κατά τη διάρκειά του και κατά τη λύση του. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλόνυμφων. 3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και έχει δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

Άρθρο 17 1. Κάθε άτομο μόνο του ή μαζί με άλλους έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

Άρθρο 18 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την  ελευθερία για αλλαγή θρησκείας ή πίστης, όπως και την ελευθερία, μόνο ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά,  να  εκδηλώνει τη θρησκεία του ή  τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις του με τη διδασκαλία, την πρακτική,  τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

Άρθρο 19 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει το να εκφράζει τις απόψεις του χωρίς να υφίσταται δυσμενείς συνέπειες καθώς και το να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και οπουδήποτε στον κόσμο.

Άρθρο 20 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα για ειρηνικούς σκοπούς. 2. Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να συμμετέχει σε κάποιο σωματείο.

Άρθρο 21 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του είτε άμεσα, είτε έμμεσα με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτό με ίσους όρους στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του. 3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ισότιμη και μυστική ψηφοφορία ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

Άρθρο 22 Κάθε άτομο ως μέλος του κοινωνικού συνόλου έχει δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση και δικαιούται, μέσω της εθνικής προσπάθειας και της διεθνούς συνεργασίας και σύμφωνα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, να εξασφαλίζει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Άρθρο 23 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει το επάγγελμά του, να έχει κατάλληλες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία. 2. Όλοι, χωρίς καμιά διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. 3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, ώστε ο ίδιος και η οικογένειά του να ζουν αξιοπρεπώς, και η οποία συμπληρώνεται, αν είναι απαραίτητο, και με άλλους τρόπους κοινωνικής προστασίας. 4. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του.

Άρθρο 24 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση και στον ελεύθερο χρόνο, όπως και σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας καθώς και σε περιοδικές άδειες μετ’ αποδοχών.

Άρθρο 25 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στο ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία, ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες και κοινωνική ασφάλιση. Έχει επίσης δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την ασθένεια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα για να συντηρηθεί, εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη θέλησή του. 2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία δικαιούνται ειδική μέριμνα και περίθαλψη. Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν έχουν γεννηθεί εντός ή εκτός γάμου, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

Άρθρο 26. 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους, ενώ η ανώτατη εκπαίδευση πρέπει να είναι εξίσου προσιτή σε όλους ανάλογα με τις ικανότητές τους.2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να προωθεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης. 3. Οι γονείς έχουν κατά προτεραιότητα το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

Άρθρο 27 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να απολαμβάνει τις καλές τέχνες και να μοιράζεται την επιστημονική πρόοδο και τα αγαθά της. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα προστασίας των ηθικών και υλικών αποκτημάτων του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή.

Άρθρο 28. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια κοινωνική, διεθνή τάξη, όπου τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που αναφέροντα στην παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να υλοποιούνται σε όλη τους την έκταση.

Άρθρο 29. 1. Το άτομο έχει υποχρεώσεις απέναντι στην κοινότητα μέσα στο πλαίσιο της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. 2. Το άτομο κατά την άσκηση των δικαιωμάτων του και την απόλαυση των ελευθεριών του στους μόνους περιορισμούς που πρέπει να υπόκειται είναι αυτοί που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό την εξασφάλιση της αναγνώρισης και του σεβασμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων ανθρώπων και της ικανοποίησης των δίκαιων απαιτήσεων της ηθικής, της δημόσιας τάξης και της εν γένει ευημερίας σε μια δημοκρατική κοινωνία. 3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 30. Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.   

 

O προσωπικότητες που διαβάζουν τα άρθρα της διακήρυξης:

Νίνα Χος, γερμανίδα ηθοποιός («Το τραγούδι του φοίνικα») -Γερμανικά

Νταβίντ Γκρόσσμαν, ισραηλινός συγγραφέας -Εβραϊκά

Άϊ Γουέϊγουέϊ, κινέζος εικαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων- Κινεζικά

Πάττι Σμιθ, αμερικανίδα συνθέτις και τραγουδίστρια- Αγγλικά

Βίκτωρ Γιεροφέγιεφ, ρώσσος συγγραφέας,-Ρωσσικά

Ελνάθαν Τζών, νιγηριανός σατιρικός συγγραφέας & δικηγόρος- Χάουζα

Νίλς Λάντγκρεν, σουηδός τρομπονίστας της τζαζ- Σουηδικά

Πετίνα Γκαππάχ, συγγραφέας και δικηγόρος από τη Ζιμπάμπουε -Σόνα

Γκότσε Σμιλέβσκι, συγγραφέας από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας- Μακεδόνικα

Χέρτα Μύλλερ, γερμανορουμάνα συγγραφέας & ποιήτρια (Νόμπελ λογοτεχνίας 2009)- ρουμανικά

Εύα Μάττες, γερμανο-αυστριακή ηθοποιός («Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ»)- γερμανικά

Ελφρίντε Γέλινεκ, αυστριακή συγγραφέας ( Νόμπελ Λογοτεχνίας, 2004)- γερμανικά

Πρίγια Μπασίλ, βρεταννή συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια- Αγγλικά

Ντέιβιντ Βαν Ρέιμπρουκ, βέλγος ιστορικός, αρχαιολόγος και συγγραφέας- ολλανδικά

Βόλφ Μπίρμαν, ο τροβαδούρος της δημοκρατικής αντίστασης στην DDR- γερμανικά

Σαμμιουλάχ Ρασουλί, πέρσης πρόσφυγας – Φαρσί

Τζέφφρυ Γιάνγκ, -Αγγλικά

Νόρα Τζιαννόρι -Ιταλικά

Βιβιάν Γουέστγουντ, αγγλίδα designer μόδας- Αγγλικά

Τζαν Ντουντάρ, τούρκος δημοσιογράφος-αρχισυντάκτης της Τζουμχουρριέτ – πολιτικός πρόσφυγας-Τουρκικά

Μαρτίνα Γκέντεκ, γερμανίδα ηθοποιός («Οι ζωές των άλλων»)- γερμανικά

Χάρης Βλαβιανός, έλληνας συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος- Ελληνικά

Pankaj Mishra, ινδός συγγραφέας και δοκιμιογράφος- Ινδικά

Κάρλα Παρκ, μαθήτρια -γερμανικά

Fadhil Al Azzawi, ιρακινός συγγραφέας- Αραβικά

Ναμπίχα Ικμπάλ, αγγλίδα μουσικός και παραγωγός ραδιοφώνου.- Αγγλικά

Σάϊμον Ράττλ, άγγλος αρχιμουσικός- Αγγλικά

Λίνα Μερουάνε, χιλιανή συγγραφέας- Ισπανικά

Τομ Βλάστσιχα, γερμανός ηθοποιός (Game of thrones) -Γερμανικά

Ραφαέλ Ντελπλάνκ, γαλλίδα φοιτήτρια- Γαλλικά


25 Σεπτεμβρίου 2017: ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΠΕΣΜΕΡΓΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!

25/09/2017

Image may contain: 9 people, people standing

Εκτός από τις εκλογές στη Γερμανία, υπάρχει και μια διεθνής πολιτική «λεπτομέρεια» που αφορά 8,35 εκατομμύρια ανθρώπους: Αύριο 25/9/17 γίνεται δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν με ερώτημα την ανεξαρτησία από το Ιράκ και την δημιουργία χωριστού κράτους. Είναι οι γενναίοι Κούρδοι Πεσμεργκά, που κυρίως αυτοί πολέμησαν σώμα με σώμα τους τρομοκράτες του ISIS, τους κατατρόπωσαν σε πολλές μάχες, ήταν ο πολιορκητικός κριός της διεθνούς συμμαχίας κατά των φανατικών ισλαμιστών. Και η ανθρωπότητα τους χρωστάει. Επιπλέον, έχουν κατακτήσει έναν σημαντικό βαθμό εσωτερικής δημοκρατίας, εκκοσμίκευσης και ισότητας των δύο φύλων. Αντί να τους υποστηρίξει η διεθνής κοινότητα είναι επιφυλακτική έως αρνητική. Η Ε.Ε. χαρακτήρισε το δημοψήφισμα «αντιπαραγωγικό». Και φυσικά το Ιράκ, η Τουρκία και η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετες και απειλούν.

Παρακάτω το άρθρο του  Bernard-Henri Lévi στο περιοδικό Le Point (μετ. ΜΓ)

Δικαιοσύνη για τους Κούρδους!

του Bernard-Henri Lévi

Η ψυχρότητα της διεθνούς κοινότητας σχετικά με το δημοψήφισμα των Κούρδων στις 25 Σεπτεμβρίου αποτελεί αίσχος!

Έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που τον έχουν καταδιώξει από εξορία σε εξορία, που τον έχουν αραβοποιήσει με το ζόρι, τον έχουν βομβαρδίσει με χημικά και εξαναγκάσει να καταφύγει στα βουνά, έναν λαό που εδώ κι έναν αιώνα αντιστάθηκε παραδειγματικά σε αλλεπάλληλα κύματα κατακτητών που του επιτέθηκαν αψηφώντας τη γεωγραφική του θέση και μια ιστορία χιλιάδων χρόνων.

Με την πτώση του Σαντάμ Χουσεϊν, η επαρχία έγινε τελικά αυτόνομη και όταν το 2014 πλάκωσε το τσανάμι του ISIS στην αρχαία Μεσοποταμία και τα ιρακινά στρατεύματα αυτοδιαλύθηκαν, η κουρδική περιοχή ήταν η πρώτη που οργανώθηκε για αντεπίθεση και η πρώτη που κατόρθωσε να συγκρατήσει τους βαρβάρους σε ένα μέτωπο 1000 χιλιομέτρων και να σώσει το Κουρδιστάν, το Ιράκ και τον κοινό μας πολιτισμό.

Και ακόμα είναι αυτοί οι Κούρδοι που στη μάχη της Μοσούλης πέρασαν στην επίθεση στην πεδιάδα της Νινευί, άνοιξαν τις πύλες της πόλης και χάρις στην γενναιότητά τους έπληξαν το Ισλαμικό Κράτος στη καρδιά του.

Να όμως που έφτασε η ώρα του λογαριασμού και ο κόσμος, αντί να τους πει ευχαριστώ, με εκπληκτικό κυνισμό τους λέει: “λυπούμαστε, φίλοι Κούρδοι, εσείς που σταθήκατε τόσο χρήσιμοι δύο χρόνια τώρα κατά της τρομοκρατίας, δεν σας χρειαζόμαστε πια, ευχαριστούμε πολύ, μια μέρα θα τα ξαναπούμε”

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ανεξαρτησία θα έβαζε σε κίνδυνο την σταθερότητα της περιοχής. Λες και η εμπόλεμη Συρία, η αφύπνιση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του Ιράν, και το Ιράκ το ίδιο, αυτό το ψευδο-κράτος, το τεχνητό δημιούργημα των Βρετανών που είναι έτοιμο να διαλυθεί, δεν αποτελούν απείρως πιο μεγάλους κινδύνους από το μικρό Κουρδιστάν, το φιλοδυτικό, το εκκοσμικευμένο και δημοκρατικό, που έχει κοινοβούλιο και ελεύθερο τύπο!

Κάποιοι επιμένουν ότι η ανεξαρτησία θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα των τεσσάρων χωρών όπου είναι διασκορπισμένο το κουρδικό έθνος (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Τουρκία). Ξέρουμε ωστόσο ότι αυτό το δημοψήφισμα δεν αφορά παρά μόνο τους Κούρδους του Ιράκ, οι οποίοι καθόλου δεν φιλοδοξούν να σχηματίσουν ένα μεγάλο Κουρδιστάν μαζί με τους “αδερφούς” τους της Τουρκίας ή της Συρίας που έχουν συνήθως κρυπτο-μαρξιστικές ηγεσίες και με τους οποίους οι ιδεολογικές διαφορές τους είναι τεράστιες! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »