ΟΙ «ΑΝΩΝΥΜΟΙ» ΝΕΚΡΟΙ

10/08/2018

Τώρα που και οι δικοί μας νεκροί προσωποποιήθηκαν, που ξέρουμε τα ονόματα και τις ιστορίες τους, ας μην ξεχνάμε ότι επί πολλές μέρες δεν αναφέρονταν παρά ως αριθμός, ή ως «σοροί». Έχουν γραφτεί πολλά για τη σημασία του ονόματος και της ταυτότητας, εγώ εδώ απλώς τους αφιερώνω το τραγούδι με την Τζόαν Μπαέζ: DEPORTEES. Είναι τραγούδι-φόρος τιμής στους «ανώνυμους»-επώνυμους νεκρούς. Το έγραψε ο Γούντυ Γκάθρι όταν το 1948 σε αεροπορικό δυστύχημα στην Καλιφόρνια σκοτώθηκαν 32 μετανάστες-εργάτες γης, που τους πήγαιναν για απέλαση στο Μεξικό και οι επίσημες ανακοινώσεις για το δυστύχημα δεν τους ανέφεραν με τα ονόματά τους αλλά συλλογικά ως deportees, απελαθέντες. Το τραγούδι λέει ονόματα και ιστορίες. Επίσης το αφιερώνω και στους χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που πνίγηκαν ή χάθηκαν στις ερήμους και που δε θα μάθουμε ποτέ τα ονόματά τους…

Advertisements

Πάττι Σμιθ και Τζόαν Μπαέζ μαζί στην Κολωνία 2 Αυγούστου 2018

07/08/2018

Δεν είναι σύμβολα, δεν είναι εικόνες, είναι πραγματικές γυναίκες με την ιστορία τους, πραγματικές καλλιτέχνιδες που ήταν επί χρόνια και είναι ακόμα πηγή έμπνευσης, θάρρους και έξαρσης για πολλούς και πολλές από τη γενιά μας. Και ελπίζω και για τις γενιές μετά από μας.

 

A hard rain ‘s a gonna fall (Dulan)

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve stumbled on the side of twelve misty mountains
I’ve walked and I’ve crawled on six crooked highways
I’ve stepped in the middle of seven sad forests
I’ve been out in front of a dozen dead oceans
I’ve been ten thousand miles in the mouth of a graveyard
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, and it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall.

Oh, what did you see, my blue-eyed son?

Οh, what did you see, my darling young one?

I saw a newborn baby with wild wolves all around it
I saw a highway of diamonds with nobody on it
I saw a black branch with blood that kept drippin’
I saw a room full of men with their hammers a-bleedin’
I saw a white ladder all covered with water
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken
I saw guns and sharp swords in the hands of young children
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

And what did you hear, my blue-eyed son?
And what did you hear, my darling young one?
I heard the sound of a thunder, it roared out a warnin’
Heard the roar of a wave that could drown the whole world
Heard one person starve, I heard many people laughin’
Heard the song of a poet who died in the gutter
Heard the sound of a clown who cried in the alley
And it’s a hard, and it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard
And it’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, who did you meet, my blue-eyed son?
Who did you meet, my darling young one?
I met a young child beside a dead pony
I met a white man who walked a black dog
I met a young woman whose body was burning
I met a young girl, she gave me a rainbow
I met one man who was wounded in love
I met another man who was wounded with hatred
And it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall.

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I’m a-goin’ back out ‘fore the rain starts a-fallin’
I’ll walk to the depths of the deepest black forest
Where the people are many and their hands are all empty
Where the pellets of poison are flooding their waters
Where the home in the valley meets the damp dirty prison
Where the executioner’s face is always well-hidden
Where hunger is ugly, where souls are forgotten
Where black is the color, where none is the number
And I’ll tell it and think it and speak it and breathe it
And reflect it from the mountain so all souls can see it
Then I’ll stand on the ocean until I start sinkin’
But I’ll know my song well before I start singin’
And it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard, it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall.

 

Βαρειά βροχή θα πέσει 

Αχ, πού είχες πάει παιδί με τα γαλάζια μάτια;
Πού είχες πάει μικρέ μου αγαπημένε;
Σκόνταψα πάνω σε δώδεκα βουνά καταχνιασμένα
Περπάτησα και σύρθηκα στις στροφές έξι μεγάλων δρόμων
Πάτησα μέσα σε εφτά θλιμμένα δάση
Βρέθηκα μπροστά σε δώδεκα νεκρούς ωκεανούς
Έκανα δέκα χιλιάδες μίλια κι έφτασα στο στόμα ενός νεκροταφείου
Και είναι βαριά, και είναι βαριά, και είναι βαριά, και είναι βαριά
Είναι βαριά η βροχή που θα πέσει.
Αχ, τι είδες, παιδί με τα γαλάζια μάτια;
Τι είδες, μικρέ μου αγαπημένε;
Είδα ένα νεογέννητο μωρό με άγριους λύκους γύρω του
Είδα έναν μεγάλο δρόμο από διαμάντια αλλά χωρίς έναν διαβάτη
Είδα ένα μαύρο κλαδί που έσταζε αίμα
Είδα ένα δωμάτιο γεμάτο άντρες με σφυριά ματωμένα
Είδα μια λευκή σκάλα σκεπασμένη με νερό
Είδα δέκα χιλιάδες ομιλητές με τις γλώσσες τους σπασμένες
Είδα πιστόλια και κοφτερά σπαθιά στα χέρια μικρών παιδιών
Και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά
Είναι βαρειά η βροχή που θα πέσει.
Και τι άκουσες, παιδί με τα γαλάζια μάτια;
Και τι άκουσες, μικρέ μου αγαπημένε;
Άκουσα τον ήχο μιας βροντής που μούγκριζε σαν προειδοποίηση
Άκουσα το βουητό του κύματος που θα μπορούσε να πνίξει όλο τον κόσμο
Άκουσα εκατό τυμπανιστές που τα χέρια τους είχαν πάρει φωτιά
Άκουσα δέκα χιλιάδες να ψιθυρίζουν και κανείς να μην ακούει
Άκουσα έναν άνθρωπο που πεινούσε, άκουσα πολλούς ανθρώπους να γελάνε
Άκουσα το τραγούδι του ποιητή που πέθανε μέσ’ το βούρκο
Άκουσα το κλάμα του κλόουν στο στενό δρομάκι
Και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά
Είναι βαρειά η βροχή που θα πέσει.
Αχ, ποιον συνάντησες, παιδί με τα γαλάζια μάτια;
Ποιον συνάντησες, μικρέ μου αγαπημένε;
Συνάντησα ένα μικρό παιδί πλάι σ’ ένα νεκρό αλογάκι
Συνάντησα έναν λευκό άνθρωπο που πήγαινε βόλτα ένα μαύρο σκύλο
Συνάντησα μια κοπέλα που καιγόταν το κορμί της
Συνάντησα ένα κορίτσι και μου έδωσε ένα ουράνιο τόξο
Συνάντησα έναν άντρα πληγωμένο από την αγάπη
Συνάντησα κι έναν άλλον άντρα πληγωμένο από το μίσος
Και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά
Είναι βαρειά η βροχή που θα πέσει.
Αχ, τι θα κάνεις τώρα, παιδί με τα γαλάζια μάτια;
Ω, τι θα κάνεις τώρα, μικρέ μου αγαπημένε;
Θα ξαναπάρω το δρόμο πίσω πριν αρχίσει να βρέχει
Θα περπατήσω στα βάθη του πιο πυκνού μαύρου δάσους
Εκεί όπου είναι οι άνθρωποι πολλοί και όλα τα χέρια τους άδεια
Εκεί όπου τα νερά τους είναι πλημμυρισμένα από χάπια με δηλητήριο
Εκεί όπου το σπίτι στο λιβάδι είναι δίπλα στην υγρή και βρώμικη φυλακή
Όπου το πρόσωπο του δήμιου είναι πάντα καλά κρυμμένο
Όπου η πείνα είναι άσχημη και οι ψυχές ξεχασμένες
Όπου το χρώμα είναι το μαύρο και ο αριθμός είναι το μηδέν
Και θα το πω, και θα το σκεφτώ, και θα το εκφράσω και θα το δώσω με μια πνοή
Και θα το καθρεφτίσω πάνω στο βουνό για να το δούνε όλοι
Μετά θα σταθώ πάνω στη θάλασσα μέχρι ν’ αρχίσω να βουλιάζω
Αλλά θα ξέρω το τραγούδι μου καλά πριν αρχίσω να τραγουδώ
Και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά, και είναι βαρειά
Είναι βαρειά η βροχή που θα πέσει


Η εθνική καταστροφή 23 Ιουλίου 2018 – Στη μνήμη των ανθρώπων που βρήκαν τόσο αποτρόπαιο θάνατο, στη θλίψη για τα ζώα που χάθηκαν, για τα δέντρα που κάηκαν, για τα νοικοκυριά που καταστράφηκαν, για το απέραντο πένθος.

06/08/2018

Αντί για άλλο απολογισμό ευθυνών, θυμήθηκα ένα κομβικό σημείο από την «Αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» (1984) του Μίλαν Κούντερα. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα (εκδ.ΕΣΤΙΑ μετ. Κατερίνας Δασκαλάκη)

Όσοι φαντάζονται ότι τα κομμουνιστικά καθεστώτα της Κεντρικής Ευρώπης είναι αποκλειστικά δημιουργήματα εγκληματιών, συσκοτίζουν μια θεμελιακή αλήθεια: τα εγκληματικά καθεστώτα δεν έχουν εγκαθιδρυθεί από εγκληματίες, αλλά από ενθουσιώδεις που είχαν πιστέψει ότι ανακάλυψαν το μοναδικό δρόμο του παραδείσου. Και υπερασπίζονταν με γενναιότητα το δρόμο αυτό, εκτελώντας για τούτο πολλούς ανθρώπους. Αργότερα, ήταν φως φανάρι ότι ο παράδεισος δεν υπήρχε και ότι οι ενθουσιώδεις αυτοί, ήσαν απλώς δολοφόνοι. Τότε, όλοι τα έβαλαν με τους κομμουνιστές: Είσαστε υπεύθυνοι για τις δυστυχίες της χώρας (έγινε φτωχή και ερειπωμένη), για το χάσιμο της ανεξαρτησίας της (έπεσε στα χέρια της Ρωσίας), για τις δικαστικές δολοφονίες! Εκείνοι που δέχονταν τις κατηγορίες, απαντούσαν: δεν ξέραμε! Μας εξαπάτησαν! Πιστεύαμε! Κατά βάθος, είμαστε αθώοι!

Η διαμάχη, λοιπόν, οδηγούσε σ’ αυτή την ερώτηση: Ήταν αλήθεια ότι δεν ήξεραν; Ή έκαναν μόνον σαν να μην ήξεραν, Ο Τόμας (όπως και δέκα εκατομμύρια Τσέχων) παρακολουθούσε τη διαμάχη αυτή κι έλεγε μέσα του ότι οπωσδήποτε, ανάμεσα στους κομμουνιστές, υπήρχαν και άνθρωποι που δεν είχαν πια τόσο τέλεια μεσάνυχτα (θα έπρεπε τέλος πάντων να είχαν ακούσει για τις φρικαλεότητες που είχαν γίνει και που εξακολουθούσαν να γίνονται στην μετεπαναστατική Ρωσία). Ήταν όμως πιθανό ότι οι περισσότεροι πραγματικά δεν γνώριζαν τίποτα. Και έλεγε με το νου του ότι η βασική ερώτηση δεν ήταν: Ήξεραν ή δεν ήξεραν; Αλλά: Είναι κανείς αθώος επειδή δεν γνωρίζει; Ένας ηλίθιος καθισμένος πάνω στο θρόνο είναι απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη, από μόνο το γεγονός ότι είναι ηλίθιος; Ας παραδεχτούμε ότι ο Τσέχος εισαγγελέας που ζητούσε, στην αρχή της δεκαετίας του πενήντα, την ποινή του θανάτου για κάποιον αθώο, είχε εξαπατηθεί από τη ρώσικη μυστική αστυνομία και από την κυβέρνηση της χώρας του. Τώρα όμως που είναι γνωστό πως οι κατηγορίες ήσαν παράλογες και οι καταδικασμένοι ήσαν αθώοι, πώς είναι δυνατόν ο ίδιος ο εισαγγελέας να υπεραμύνεται της καθαρότητας της ψυχής του και να χτυπάει το στέρνο του: η συνείδηση μου είναι ακηλίδωτη, δεν ήξερα, νόμιζα! Ακριβώς σ’ αυτό το «Δεν ήξερα! Νόμιζα!» δεν βρίσκεται το ανεπανόρθωτο λάθος του;

Τότε, ο Τόμας θυμήθηκε την ιστορία του Οιδίποδα. Ο Οιδίποδας δεν ήξερε ότι πλάγιαζε με την ίδια τη μητέρα του, μολαταύτα, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί, δεν ένιωσε αθώος. Δεν μπόρεσε να υποφέρει το θέαμα της δυστυχίας που είχε προξενήσει με την άγνοια του, ξερίζωσε τα μάτια του και, τυφλός για πάντα, έφυγε απ’ τη Θήβα. Ο Τόμας άκουγε τα ουρλιαχτά των κομμουνιστών που υπεραμύνονταν της καθαρότητας της ψυχής τους, και έλεγε με το νου του: Εξαιτίας της δικής σας ασυνειδησίας, αυτός ο τόπος έχει ίσως για αιώνες χάσει την ελευθερία του και σεις φωνάζετε πως νιώθετε αθώοι; Πώς μπορείτε ακόμα να κοιτάζετε γύρω σας; Πώς δεν είσαστε τρομοκρατημένοι; Είσαστε ικανοί να βλέπετε; Αν είχατε μάτια, θα έπρεπε να τα ξεριζώσετε και να φύγετε απ’ τη Θήβα!


ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

01/07/2018

του Joschka Fischer 

Project Syndicate 22/6/18     (μετάφραση Μ.Γ.)

Είναι πλέον σαφές ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας μας εισάγει σε μια νέα παγκόσμια τάξη. Η αβεβαιότητα και η αστάθεια που συνδέονται με αυτή τη διαδικασία εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη, ωστόσο η Δύση ανταποκρίθηκε είτε με δισταγμό, είτε με νοσταλγία για παλαιότερες μορφές εθνικισμού που στο παρελθόν απέτυχαν και ασφαλώς δεν θα λειτουργήσουν ούτε τώρα.

Ακόμα και ο πιο αθεράπευτα αισιόδοξος θεσμός, η Διάσκεψη Κορυφής του G7 στο Κεμπέκ, νωρίτερα αυτό το μήνα, ήταν απόδειξη ότι η γεωπολιτική Δύση θρυμματίζεται  και χάνει την παγκόσμια σημασία της και ότι ο μεγάλος καταστροφέας αυτής της αμερικανικής εμπνεύσεως και αμερικανικής ηγεσίας διεθνούς τάξης δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Βεβαίως, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μάλλον σύμπτωμα παρά αιτία της αποσύνθεσης της Δύσης, ωστόσο επιταχύνει την διαδικασία δραματικά.

Οι ρίζες αυτού του αισθήματος δυσφορίας της Δύσης μπορούν να ανιχνευτούν πίσω στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τότε που η διπολική παγκόσμια τάξη έδωσε τη θέση της στην οικονομική παγκοσμιοποίηση, επιτρέποντας την εμφάνιση νέων δυνάμεων όπως η Κίνα. Τις επόμενες δεκαετίες, η Αμερική, όπως φαίνεται, κατέληξε να θεωρεί τις ιστορικές συμμαχίες της μάλλον ως βάρος παρά ως πλεονέκτημα.

Αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, αλλά και για τους όμορους γείτονες της Αμερικής, τον Καναδά και το Μεξικό. Η απόφαση του Tραμπ να επιβάλει δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου προκάλεσε βαθύ διχασμό μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Κεμπέκ και η διάστασή τους σχετικά με το εμπόριο είναι βέβαιο ότι θα έχει πολύ ευρύτερες πολιτικές επιπτώσεις.

Επί τέσσερις αιώνες η Ευρώπη και ο Βόρειος Ατλαντικός είχαν την κυριαρχία στην παγκόσμια οικονομία. Οχι πλέον. Η στροφή του παγκοσμίου οικονομικού κέντρου βαρύτητας από τη διατλαντική περιοχή προς την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού γεννά μια νέα γεωγραφία της εξουσίας που καθόλου δεν συμπίπτει με τον νοητικό γεωπολιτικό χάρτη του 20ού αιώνα- πόσο μάλλον του 19ου.

Αν και οι ΗΠΑ παραμένουν η ηγετική υπερδύναμη του κόσμου, η Κίνα έχει αναδυθεί ως η νέα και ταυτόχρονα αρχαία γεωπολιτική δύναμη. Με πληθυσμό 1,4 δισεκατομμυρίων και μια τεράστια εγχώρια αγορά, η Κίνα ήδη πετάει το γάντι στις ΗΠΑ για την παγκόσμια οικονομική, πολιτική και τεχνολογική ηγεσία.

Όποιος έχει επισκεφθεί τους διαδρόμους της εξουσίας στο Πεκίνο γνωρίζει ότι οι Κινέζοι ηγέτες έχουν δικό τους χάρτη του κόσμου. Στον χάρτη αυτόν, η Κίνα – το «Μεσαίο Βασίλειο» – βρίσκεται στο κέντρο, ενώ η Ευρώπη και οι ΗΠΑ στριμώχνονται στην αριστερή και δεξιά άκρη αντίστοιχα. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη – αυτό το περίεργο ανακάτεμα μικρών και μεσαίων εθνικών κρατών- έχουν ήδη διασπαστεί και μετακομίσει στα περιθώρια.

Οι ΗΠΑ αρχικά αντέδρασαν διαισθητικά στις γεωπολιτικές αλλαγές αυτού του αιώνα με  την «στροφή προς την Ασία». Ωστόσο η Αμερική εδώ και πολύν καιρό έχει παρουσία τόσο στον Ατλαντικό όσο και στον Ειρηνικό και ως η τελευταία παγκόσμια δύναμη είναι σε θέση να προβλέπει τις ιστορικές γεωπολιτικές αλλαγές με τρόπο που να προστατεύει τα δικά της συμφέροντα.

Από την άλλη πλευρά μέσα στη σημερινή ιστορική μεσοβασιλεία η Ευρώπη υπνοβατεί.   Οι Ευρωπαίοι ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με ενδοσκόπηση, αρχαίες έχθρες και όνειρα γλυκά του δέκατου ένατου αιώνα, τότε που ακόμη κυβερνούσαν τον κόσμο. Και αυτή η στενή οπτική έχει ενισχυθεί από γεγονότα όπως η εκλογή του Tραμπ και το δημοψήφισμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


‘Ενα σενάριο πολιτικής/επιστημονικής φαντασίας

01/07/2018

Πάμπλουτος Ολιγάρχης μεγάλης γαλαξιακής αλλά προβληματικής Αυτοκρατορίας, αφήνει την πατρίδα του και εγκαθίσταται σε μικρό πλανήτη, ένα rogue state του ηλιακού συστήματος. Έχει αποκτήσει περιουσία αγοράζοντας για ένα κομμάτι ψωμί περιουσιακά στοιχεία του ancien régime της αυτοκρατορίας όταν αυτό κατέρρεε. Στον μικρό πλανήτη αγοράζει επιχειρήσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες και ΜΜΕ. Με σχέδιο να κάνει υποχείριο της Aυτοκρατορίας την κυβέρνηση τού μικρού πλανήτη που ήδη είναι αρκετά φιλική προς την μεγάλη χώρα και να την χρησιμοποιήσει ως Δούρειο Ίππο εναντίον της γαλαξιακής Ομοσπονδίας της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Έλα όμως που παρά τις προβλέψεις, η κυβέρνηση τού μικρού πλανήτη κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και, αντί να κόψει, ενισχύει τους δεσμούς της με την γαλαξιακή Δημοκρατική Συμμαχία υποστηρίζοντας την ενίσχυσή της στρατιωτικής της δύναμης μέσω της προσχώρησης σημαντικών κατοικημένων αστεροειδών. Τότε ο Ολιγάρχης εκμεταλλευόμενος τα εθνικιστικά, τοπικιστικά και ποδοσφαιρικά αισθήματα των κατοίκων τού μικρού πλανήτη εξυφαίνει συνωμοσία για να ρίξει την κυβέρνηση και να κερδίσει πόντους στην πλανητική σκακιέρα προς όφελος της Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μακρινό Γαλαξία. Η συνέχεια στην οθόνη.


Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ- συνέδριο του e κύκλος

24/06/2018

11-12/6/17   το πλήρες συνέδριο (πρόγραμμα και video)

ομιλίες που ξεχώρισα:

εισαγωγική ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου

ομιλία Χρήστου Χωμενίδη (Κύκλος 3: Ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα)

από τον κύκλο 4 : Εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας ξεχώρισα τις ομιλίες των Πέτρου Ευθυμίου και Δημήτρη Καιρίδη (video 6)

από τον κύκλο 5: Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση εξελίσσεται και στην Ελλάδα ξεχώρισα τις ομιλίες των Γιάννη Μαστρογεωργίου (δείτε την παρουσίαση εδώ)και Νίκου Μαυρίδη, (video 8)

από τον κύκλο 6: Μπορεί να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας; ξεχώρισα τις ομιλίες των Αχιλλέα Γραβάνη, (δείτε την παρουσίαση εδώ)Άννας Διαμαντοπούλου, και Κώστα Καρτάλη και την παρέμβαση του Τάσου Γιαννίτση (video 9)

 


Κλείνει το κεφάλαιο «Η Μακεδονία είναι μία» -ανοίγει το κεφάλαιο «Βόρεια Μακεδονία» μέλος του ΝΑΤΟ, μέλος της Ε.Ε. με προοπτική καλής γειτονίας με την Ελλάδα.

22/06/2018

Ο αρραβώνας υπογράφτηκε στο ωραίο χωριό Ψαράδες , στη μαγευτική Πρέσπα. Η συμφωνία επικυρώθηκε από τη Βουλή της Βόρειας Μακεδονίας (FYROM τυπικά ακόμα), θα ακολουθήσει δημοψήφισμα στη γειτονική χώρα και αλλαγή σε κάποια σημεία του Συντάγματός της που θεωρούνται ότι θίγουν ελληνικές ευαισθησίες. Αν γίνουν όλα αυτά -και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γίνουν γιατί συναινεί και η Αλβανική μειονότητα που αποτελεί το 25%- θα έρθει προς επικύρωση και στην Ελληνική Βουλή.

Image may contain: 3 people, people smiling, people standing

Ειρωνεία της Ιστορίας. Μια κυβέρνηση που έχει κάνει λάθος σχεδόν σε όλα, και έχει πάει τη χώρα πολύ πίσω, οι συγκυρίες το έφεραν να κάνει κάτι σωστό και να συμβάλλει στη διαδικασία να κλείσει επιτέλους ένα χρονίζον πρόβλημα, που δεν θα ήταν τόσο σημαντικό ούτε τόσο χρονίζον, αν δεν είχε εξογκωθεί σε κλίμακα «εθνικού ζητήματος». Για καλή τύχη του Αλέξη Τσίπρα, στη γειτονική χώρα έπεσε η κυβέρνηση των ακραίων και παράλογων εθνικιστών, που αν και Σλάβοι, επικαλούνταν μέχρι και αρχαιοελληνικές ρίζες (!) και συνέβη να εκλεγεί πρωθυπουργός ένας σοβαρός, πραγματιστής, μη εθνικιστής, ευρωπαϊστής, ο Ζόραν Ζάεφ. Αποφασισμένος να βγάλει τη χώρα του από την απομόνωση, να εξασφαλίσει την προστασία του ΝΑΤΟ και την ανάπτυξη μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η καλή τύχη του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι συμπίπτουν τα συμφέροντα και της Ελλάδας, και της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Έχω υποστηρίξει εδώ και χρόνια ότι η λήξη της εκκρεμότητας είναι σύμφωνη με τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Διεθνές Δίκαιο του πολιτισμένου κόσμου αλλά και με το συμφέρον της Ελλάδας. Η συμφωνία που υπεγράφη στην Πρέσπα είναι ΚΑΛΗ. Η Ελλάδα πέτυχε σε αυτό που είχε δίκιο, δηλαδή να προστεθεί στο όνομα της χώρας ένας επιθετικός προσδιορισμός για να ξεχωρίζει από την Ελληνική Μακεδονία. Και απέτυχε εκεί που είχε άδικο, δηλαδή να αφαιρεθεί από τους γείτονες το δικαίωμα να λέγονται μακεδονικό έθνος και η γλώσσα τους μακεδονική. Και βέβαια τις γελoιότητες περί καταγωγής από Μεγαλέξαντρους κλπ, ευτυχώς τις έχουν ήδη καταλάβει μόνοι τους οι γείτονες και τις εγκατέλειψαν. (Δεν είναι διαπραγματευτική νίκη της Ελλάδας αυτό, είναι η επικράτηση της αυτονόητης ιστορικής αλήθειας). Όπως φαίνεται οι Ευρωπαίοι & Αμερικάνοι έδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση να καταλάβει ότι πρέπει να συναινέσει σε αυτό, που στο κάτω κάτω αποτελούσε διαχρονικά θέση της Αριστεράς.(Μόνο που η Αριστερά δεν τολμούσε να την πει καθαρά και να διαπαιδαγωγήσει τους πολίτες με καμπάνιες που θα βοηθούσαν ένα μέρος του πληθυσμού ν’ απαγκιστρωθεί από τον εθνικισμό. Γιατί πέρα από το κατά φαντασίαν εθνικό ζήτημα, υπάρχει η πραγματικότητα: Ο Πούτιν χρησιμοποιεί τη διείσδυση στα Δυτικά Βαλκάνια ως ένα από τα μέσα για να υπονομεύσει την Ε.Ε. Τώρα ανοίγει ο δρόμος για την ένταξη των χωρών αυτών σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και θα του ψαλιδιστούν τα φτερά. Όφελος για την Ευρώπη, όφελος για την Ελλάδα, όφελος για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Φυσικά οι εθνικιστές εκατέρωθεν έχουν άλλη γνώμη. Και όπως φαίνεται στην Ελλάδα είναι αναλογικά πιο πολλοί. Δυστυχώς. Ο εθνικιστής δεν είναι αναγκαστικά ακροδεξιός σε όλα τα ζητήματα. Ο εθνικισμός είναι υποκατηγορία της άκροδεξιάς ιδεολογίας. Κάθε εθνικιστής δεν είναι φασίστας (πλησιάζει ωστόσο) αλλά κάθε φασίστας είναι οπωσδήποτε και εθνικιστής. Το να χαϊδεύεις τ’ αυτιά αυτών που διαδηλώνουν εναντίον του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού ενός άλλου έθνους, λέγοντας ότι αυτοί δεν είναι εθνικιστές αλλά πατριώτες ή έστω υπερπατριώτες, μόνο και μόνο επειδή είναι πολλοί, αυτό είναι η επιτομή του λαϊκισμού και της κυνικής ψηφοθηρίας.

Ακόμα χειρότερο είναι μην αναγνωρίζεις στον γειτονικό λαό ούτε καν το δικαίωμά τους να λέγονται μακεδονικό έθνος και η γλώσσα τους μακεδονική, πράγμα που ισχύει εδώ και περίπου 100 χρόνια. Για διάφορους ιστορικούς (ναι, διαθέτουν και άλλοι λαοί ιστορία!) και γεωπολιτικούς λόγους δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ούτε στην Βουλγαρική, ούτε στην Σερβική ταυτότητα και ας ανήκουν στα νοτιοσλαβικά φύλα. Πολλοί εθνικιστές στην Ελλάδα και Βουλγαρία επιχειρηματολογούν ότι η δημιουργία μιας Μακεδονικής εθνότητας είναι ένα σύγχρονο, τεχνητό κατασκεύασμα. Ωστόσο η διεθνής επιστημονική κοινότητα των ιστορικών επισημαίνει ότι στην πραγματικότητα όλα τα σύγχρονα έθνη είναι λίγο-πολύ πρόσφατες κατασκευές, με αφετηρία πολιτικά κίνητρα και βασισμένες σε καταγωγικούς «μύθους», και τα εθνικά αυτά κράτη πολύ λίγη σχέση έχουν με τις μεγάλες μεσαιωνικές αυτοκρατορίες από τις οποίες προήλθαν.

Στη χώρα μας η έξαρση του εθνικισμού μαρτυρά μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ας το παραδεχτούμε, όχι για να βρούμε δικαιολογίες, ούτε για να πετάμε αναθέματα ο ένας στον άλλον, αλλά για να προβληματιστούμε με στόχο να απαλλαγούμε από τις εθνικιστικές χίμαιρες που, όπως ξέρουμε από την ιστορία, μόνο συμφορές έχουν φέρει.

το μακεδονικό αλφαβητάρι που εκδόθηκε το 1925 από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας για χρήση στα δημοτικά σχολεία της μειονότητας

Όσο για την μακεδονική γλώσσα, η «ανύπαρκτη» αυτή γλώσσα, που την έχω ακούσει μετ’αυτιά μου να μιλιέται στη Θεσσαλονίκη και την οποία οι Έλληνες την αποκαλούσαν «μακεδόνικα» ή «εντόπικα» προέρχεται μεν γλωσσολογικά από κλάδο της βουλγαρικής, αλλά είναι προστατευόμενη γλώσσα (όχι διάλεκτος) από το European Charter for Regional or Minority Languages. Την γλώσσα αυτή την μιλούσε στην ελληνική Μακεδονία μια εθνοτική ομάδα  σλαβοφώνων που υπήρχε στην «μακεδονική σαλάτα» της οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εξακολουθεί να υπάρχει στις περιοχές Φλώρινας, Πέλλας, Ημαθίας και Καστοριάς, αποδεκατισμένη μετά από διωγμούς και μετά την φυγή μεγάλου μέρους τους στη Γιουγκοσλαβία στο τέλος του εμφυλίου μαζί με τους αντάρτες του ΔΣΕ και την άρνηση του επαναπατρισμού τους από το ελληνικό κράτος στη δεκαετία του ’80. Αυτοί που έχουν απομείνει είναι πια τόσο λίγοι, (5000; 10 000;) και δεν έχουν τον κρίσιμο πληθυσμό για ν’ αποτελούν μειονότητα και είναι γελοίο να θεωρούνται στοιχείο αλυτρωτισμού και απειλής. Χρειάζεται μεγάλο θράσος και αλαζονεία να λες σε έναν άλλο λαό «δεν είσαι έθνος» η γλώσσα σου δεν υπάρχει (στην καλύτερη περίπτωση ότι είναι διάλεκτος). Από πού αντλείται αυτό το δικαίωμα; Κατά τα άλλα ενοχλεί τους Έλληνες που οι Τούρκοι, με την ίδια αλαζονεία προς ένα μικρότερο αριθμητικά έθνος μας βρίζουν καθημερινά. Διάφοροι που τόσον καιρό διατείνονται ότι είναι φιλελεύθεροι καταγγέλλουν την συμφωνία για το νέο Μακεδονικό ως κακή συμφωνία, επειδή «τους δώσαμε» το μακεδονικό έθνος και τη μακεδονική γλώσσα. Λες και ήταν δικά μας με κάποιου είδους πατέντα, για να τα δώσουμε. Λες και μπορεί ένα έθνος να απαγορεύσει σε ένα άλλο έθνος την εθνική του οντότητα, να του αφαιρέσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του. Όσοι είναι πραγματικά φιλελεύθεροι -δεξιοί ή αριστεροί- ας το παραδεχτούν: ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ. 

Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΧΑΣΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΝAΔΕΙΧΤΕΙ ΩΣ STATESMAN
Το λέω με πραγματική λύπη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το Μακεδονικό αυτοπαγιδεύτηκε σε ένα αδιέξοδο και έχασε την ευκαιρία να διαπαιδαγωγήσει την κοινωνία στις φιλελεύθερες προοδευτικές αξίες, που μέχρι τώρα έδειχνε πως είναι και δικές του αξίες. Και όχι μόνον αυτό. Αν έδειχνε αυτή την πολιτική τόλμη, θα έχανε μεν ένα μέρος από το κόμμα του- τους δεξιούς εθνικιστές και οπαδούς του αυταρχισμού- αλλά θα κέρδιζε πολύ περισσότερους από τον κεντρώο φιλελεύθερο χώρο, που αυτή τη στιγμή δεν έχει πραγματική ηγεσία. Θα μπορούσε έτσι να σχηματίσει και να ηγηθεί μιας πραγματικά φιλελεύθερης, ευρωπαϊκής, προοδευτικής παράταξης και να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα στον εθνικολαϊκισμό και τις αριστερές ιδεοληψίες. Αλλά τότε δεν θα ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά ο Μακρόν.

διαβάστε τα άρθρα:

Μανώλης Καψής : Ένα μυστικό κρυμμένο στους βάλτους του Μακεδονικού (στο Capital.gr-αποσύρθηκε)

Σε όλη αυτή την ιστορία του Μακεδονικού υπάρχει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Μια «δυσάρεστη» αλήθεια που κανείς δεν ξεστομίζει. Και που είναι, και ήταν, στην καρδιά των ελληνικών φόβων για τον αλυτρωτισμό (;) των γειτόνων. Λες και αν το πούμε και το ομολογήσουμε, θα ξυπνήσουν οι εφιάλτες και οι εθνικισμοί του 19ου και του 20ού αιώνα. Αδίκως όμως…

Αυτό το μυστικό εξηγεί και τους φόβους της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να αποδεχθεί στα σύνορά μας ένα άλλο κράτος με το όνομα Μακεδονία. (Αμφιβάλλω πάντως ότι αυτός είναι ο λόγος που χιλιάδες συμπολίτες μας βγαίνουν στους δρόμους με το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική»). Ποιο είναι αυτό το μυστικό;

Ότι για πολλά χρόνια, πριν αλλά και λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, υπήρχε στη Μακεδονία ένας γηγενής πληθυσμός, ορθόδοξος μεν, σλαβόφωνος δε, που δεν είχε ελληνική εθνική συνείδηση. Άλλοι τους έλεγαν σλαβομακεδόνες, άλλοι απλά ντόπιους. Αλλά όλοι ήθελαν να ξεχάσουν την ύπαρξή τους…

Τα στατιστικά στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των σλαβόφωνων της Μακεδονίας είναι σχετικά ασαφή. Σύμφωνα πάντως με την απογραφή του 1928 (μετά δηλαδή την εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμού με τη Βουλγαρία) στον μεν νομό Φλωρίνης ήταν 38.562 άτομα, δηλαδή το 31% του πληθυσμού, στον δε νόμο Πέλλης ήταν 19.537 άτομα, δηλαδή το 20% του πληθυσμού. Όπως όμως σημειώνει στο βιβλίο του «Μετά το 1922» ο Γιώργος Μαυρογορδάτος, «σε εμπιστευτική μελέτη του Νομάρχη Φλωρίνης Π. Καλλιγά, το 1930, στον νομό του, οι σλαβόφωνοι ήταν 76.370 (61%)». Δηλαδή διπλάσιοι από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία. (Βλ.: Γ. Μαυρογορδάτος, Μετά το 1922, Η Παράταση του Διχασμού, εκδόσεις Παττάκη).

Προσοχή! Όχι ότι όλοι αυτοί ήταν εχθρικοί με την ελληνική εθνική ιδέα. Πολλοί εξ αυτών, ίσως οι περισσότεροι, ήταν σλαβόφωνοι μεν, Έλληνες δε. Ήταν οι λεγόμενοι Πατριαρχικοί ή Γραικομάνοι. Σλαβόφωνοι δηλαδή, αλλά πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και με ελληνική εθνική συνείδηση. Άλλοι όμως όχι…

Ορισμένοι  θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βούλγαρους. Ήταν οι λεγόμενοι Εξαρχικοί. Και άλλοι δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Δεν αισθάνονταν ούτε Έλληνες, ούτε Βούλγαροι. Είναι αυτοί που εμείς ονομάσαμε Σλαβομακεδόνες.

Ο καταλύτης που άλλαξε τη συνταγή της… Μακεδονικής Σαλάτας, ήταν η μαζική άφιξη στη Μακεδονία των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Οι πληθυσμιακές ισορροπίες άλλαξαν δραματικά και οι ντόπιοι έγιναν μια μικρή μειοψηφία. Όπως έγραψε ο ιστορικός Φίλιππος Ηλίου: «Γιατί θέλουμε να ξεχνάμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των Μικρασιατών Ελλήνων μετά την Καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων». (Βλ.: Ψηφίδες ιστορίας και πολιτικής του 20ού αιώνα, εκδόσεις Πόλις, 2007).

Πολλοί γηγενείς σλαβόφωνοι, με την άφιξη των προσφύγων, προτίμησαν να φύγουν για τη Βουλγαρία. Όσοι έμειναν αντιμετώπισαν την εχθρότητα των νέων κατοίκων, που τους θεωρούσαν Βούλγαρους και ξένους, και αργότερα τον αυταρχισμό του καθεστώτος Μεταξά. Η σλαβομακεδονική απαγορεύθηκε διά ροπάλου.

Θα ακολουθήσει ο Εμφύλιος, η σύμπραξη πολλών σλαβόφωνων γηγενών  με τον ΔΣΕ και η αποχώρηση, κατόπιν, των περισσότερων στις χώρες του υπαρκτού. Όταν το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου θα θεσμοθετήσει τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου, θα αποκλείσει τους «μη Έλληνες το γένος». (Βλ.: 10 + 1 ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μακεδονικό, Κ. Καρπόζηλος και Δημ. Χριστόδουλος, εκδόσεις Πόλις).

Αποτέλεσμα; Αυτό που για δεκαετίες αποτελούσε τον φόβο του ελληνικού κράτους, ότι δηλαδή μια εθνοτική μειονότητα, με ξένη συνείδηση, θα ζητήσει να ενωθεί με ένα γειτονικό σλαβικό κράτος, να αποτελεί πλέον ιστορικό παρελθόν… Η σλαβομακεδονική μειονότητα πια δεν υπάρχει. Χάθηκε στην μεγάλη περιπέτεια του 20ού αιώνα.

Ο φόβος συνεπώς θα έπρεπε να έχει εκλείψει. Ανήκει σε άλλον αιώνα. Όμως το βάρος της ιστορίας είναι εδώ, παρόν. Οι παλαιοί φόβοι δύσκολα εξαφανίζονται. Πόσο μάλλον οι μύθοι…

Γιώργος Παγουλάτος (facebook)Η μόνη φιλική χώρα στα σύνορά μας, η μόνη που δεν έχει αλυτρωτικές ή επεκτατικές βλέψεις εναντίον μας, που εξαρτάται από μας για την οικονομική επιβίωσή της, με την οποία έχουμε σχέσεις στενής οικονομικής συνεργασίας από τη δεκαετία του ’90, η μόνη που αποτελεί αντικειμενικά σύμμαχο της Ελλάδας, και απέναντι στην οποία βρισκόμαστε σε θέση ισχύος, είναι η πΓΔΜ. Με αυτή τη χώρα, που θα μπορούσε να αποτελεί σταθερό σύμμαχο (ή δυνάμει προτεκτοράτο μας –για τους πιο κυνικούς), έχουμε καταφέρει ένα τέταρτο του αιώνα τώρα να είμαστε σε μια διένεξη την οποία ΚΑΝΕΙΣ λογικός άνθρωπος στον υπόλοιπο κόσμο δεν μπορεί να κατανοήσει.

Η λύση της «Βόρειας Μακεδονίας», και το συνολικό πακέτο που συμφωνήθηκε, είναι ένας έντιμος συμβιβασμός, που επιλύει μια παράλογη και βλαπτική για τα εθνικά μας συμφέροντα εκκρεμότητα, με τρόπο εθνικά επωφελή. Οι τακτικισμοί των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η προφανής πρόθεση του Τσίπρα να διεμβολίσει την αντιπολίτευση και να δημιουργήσει πρόβλημα στην ΝΔ, όλα αυτά είναι οφθαλμοφανή και δεδομένα. Δεν αναιρούν όμως την ανάγκη να κλείσει επιτέλους αυτό το ζήτημα, που τόσο εθνικό διπλωματικό μας κεφάλαιο κατασπατάλησε, ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας στην αντιμετώπιση της πραγματικής εξωτερικής απειλής, που δεν έρχεται βέβαια από τα Σκόπια αλλά από την Τουρκία.

Ντανυ Κον-Μπεντιτ: Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΥΦΕΡΠΟΥΣΑ ΒΛΑΚΕΙΑ
στον ραδιοσταθμό EUROP 1 για το συλλαλητήριο στην Ελλάδα:
«Λένε η Μακεδονία είμαστε εμείς, δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία. Και αυτό κρατάει εδώ και καμιά 30αριά χρόνια, από την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα μέχρι τώρα ονομάζεται FYROM, αλλά είπαν φτάνει πια, θέλουν να λέγονται Μακεδονία. Εδώ όμως έρχεται ο εθνικισμός και λαϊκισμός των Ελλήνων, όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά λένε «αποκλείεται η Μακεδονία είμαστε εμείς!»
(δημοσιογράφος: μα υπάρχει περιοχή στην Ελλάδα που λέγεται Μακεδονία) 
Ντανύ: «Ναι στη Βόρειο Ελλάδα, στην περιοχή γύρω από τη Θεσσαλονίκη»
(δημ.: αυτό δεν δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών;) Ντανύ: Δηλητηριάζει και όχι μόνο τις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά ακόμα και ολόκληρη την Ευρώπη. Μιλάμε για αλλόκοτα πράματα, κάτι σαν άμπρα-καντάμπρα : π.χ. σε ποιόν ανήκει ο Μέγας Αλέξανδρος; Το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Μακεδονίας-της μη ελληνικής Μακεδονίας- ονομάζεται Μέγας Αλέξανδρος και αυτό οι Έλληνες το θεωρούν πρόκληση. Εξάλλου ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν άνθρωπος της Αριστεράς, ήταν επικεφαλής του εθνικιστικού συλλαλητηρίου «θέλουν να κλέψουν την ουσία της Ελλάδας, η Ελλάδα δεν θα είναι πια η ίδια!» Είναι κάτι το απίστευτο.Πάντως μέσα σε όλα αυτά υποβόσκει και μια έλλειψη λαϊκής υποστήριξης προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται…Και ο ΟΗΕ που λειτουργεί ως διαιτητής δίνει δύο εκδοχές λύσης: η Μακεδονία να ονομαστεί Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία, αλλά οι Έλληνες λένε «αποκλείεται». Αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα στη Μακεδονία το 61% θα έλεγε ΟΚ, ας ονομαστούμε Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία. Στην Ελλάδα όμως το 71% συνολικά και το 61% των ψηφοφόρων της Αριστεράς λένε αποκλείεται. Και έτσι το ζήτημα δεν διευθετείται. Βλέπουμε λοιπόν ξεκάθαρα ότι ο εθνικισμός είναι μια υφέρπουσα βλακεία.

Και το δικό μου άρθρο:  Η γιαγιά η Μακεδόνα  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  ­ 29/04/2008

 

 

 

 

 


Σημειώσεις από ένα ταξίδι: Παρίσι 2018

04/06/2018

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Παρίσι, 50 χρόνια μετά τον Μάη του 68. Κατ’ αρχήν το ίδιο το γεγονός είναι απίστευτο! 50 χρόνια! Όταν ήμουν μικρό παιδί οι αφηγήσεις που άκουγα από την οικογένεια και τους δασκάλους μου για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατοχή απείχαν μόλις καμιά δεκαριά χρόνια από τα γεγονότα και όμως στο μυαλουδάκι μου φάνταζαν αρχαία ιστορία! Σήμερα κοιτώντας γύρω μου, παλιούς φίλους και σημερινές φωτογραφίες μερικών από τους τότε πρωταγωνιστές, αλλά πρώτα πρώτα τον ίδιο μου τον καθρέφτη, δεν πιστεύω στα μάτια μου!

Ντ. Κον-Μπεντίτ-τότε

τώρα

Αλαίν Ζεσμάρ-τότε

τώρα

Ζακ Σοβαζό-τότε

2017 λίγο πριν τον θάνατό του

Ρομαίν Γκουπίλ -τότε

τώρα

 

Δεν έζησα τα γεγονότα του Μάη από πρώτο χέρι, αλλά όταν έφτασα στο Παρίσι ως «πολιτιστικός πρόσφυγας» στα μαύρα χρόνια χρόνια της χούντας, πήρα μια γερή γεύση από τα μετέπειτα του Μάη, τις αριστερίστικες οργανώσεις, τους ευφάνταστους τρόπους αγώνα για την επανάσταση που όπως στα σοβαρά πιστεύαμε τότε, όπου νά’ναι έστριβε τη γωνία και έφτανε ακάθεκτη!

Το Παρίσι γιορτάζει τον Μάη με πολλές εκθέσεις σε δημόσιους χώρους, πανεπιστήμια, μουσεία και ινστιτούτα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά αφιερώματα. To χρονικό, τα αρχεία,ο τύπος, οι εικόνες, η κληρονομιά. (βλ. και προηγούμενο άρθρο για την αρχιτεκτονική ). Ακόμα και η Prefecture de Paris, η Διεύθυνση της Αστυνομίας, παρουσίασε έκθεση με τίτλο Derrière les boucliers – Mai 68, (πίσω από τις ασπίδες), όπου η αστυνομία διεκτραγωδεί τις δύσκολες μέρες που πέρασε τότε και επιχειρεί να συγκρίνει τους διαδηλωτές του Μάη με το σημερινό black block. 

Κεντρικός εορτασμός δεν έγινε. Εικάζω ότι σε αυτό έπαιξε ρόλο ο Κον-Μπεντίτ, που σιχαίνεται τα μουσειακά. Πάντως ο Ντανύ έκανε μαζί με άλλον έναν βετεράνο του Μάη, αλλά πάντοτε ενεργό, τον φίλο του σκηνοθέτη Ρομαίν Γκουπίλ («Πεθαίνοντας στα ’30»), το τηλεοπτικό φιλμ La Traversée, όπου ο Ντανύ συναντά και συζητά σημερινά προβλήματα με ομάδες πολιτών, αγρότες, εργάτες, δεξιούς, αριστερούς ακόμα και ακροδεξιούς- προσπαθώντας να καταλάβει και πώς σκέπτονται- τοπικούς άρχοντες, μέλη ΜΚΟ – και τον Μακρόν.

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Κατά τα άλλα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μαζί με την Gauche de la Gauche του Μελανσόν και των άλλων ακροαριστερών, χωρίς να το ομολογούν, δείχνουν να αναπολούν τον «παλιό καλό Μάη» για να κάνουν «αντίσταση» στον Μακρόν, αποσιωπώντας πόσο λυσσαλέα αντίθετοι ήταν οι προκάτοχοί τους (ΚΚΓ και επίσημος συνδικαλισμός) εκείνα τα χρόνια προς το κίνημα του ’68.

Ρεπορτάζ από τη διαδήλωση της 26ης Μαϊου :
Η διαδήλωση κατά των μεταρρυθμίσεων του Μακρόν με τ’ όνομα «Λαϊκή Πλημμυρίδα» ήταν λαϊκή αλλά όχι και πλημμυρίδα. Αν πάρει κανείς υπόψη του ότι την κάλεσαν τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CGT, CFDT) και καμιά 60αριά κόμματα και ομάδες της άκρας αριστεράς και διάφορες ΜΚΟ, το αποτέλεσμα δεν το λες και τρελλή επιτυχία: 33000 σύμφωνα με ανεξάρτητους καταμετρητές- 80000 μου είπε κάποιος της CGT. Αλλά πέρα από αριθμούς, τα συνθήματα «καταλήψεις παντού» («ZAD PARTOUT» αναφορά στην κατάληψη στην Notre Dame de Landes εναντίον του νέου αεροδρομίου , το οποίο έτσι και αλλιώς ματαιώθηκε από πέρσι!), «συμπαράσταση στους σιδηροδρομικούς», «ελεύθερη Γάζα», «Σύνταγμα από τους πολίτες», πολλές παλαιστινιακές σημαίες, πανώ με τον Τσε Γκεβάρα, και παντού τα φορτηγά της CGT να διαλαλούν τη «Διεθνή».

Τόσα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Άκριτος λαϊκισμός. Βέβαια τα οικονομικά αιτήματα κυριαρχούσαν, υπάρχει ένα εύλογο αίσθημα αδικίας λόγω των σημαντικών παραχωρήσεων που έχει κάνει ο Μακρόν προς την εργοδοσία. Αλλά και αυτά εκφράζονταν με λαϊκίστικο πνεύμα.(Μακρόν κλέφτη , δώσε μου πίσω τη σύνταξή μου!»). Ευτυχώς η Γαλλία δεν είναι ούτε Ιταλία, ούτε Ελλάδα. Πάντως δεν έλλειπε το κέφι και η γνωστή γαλλική πρωτοτυπία. Και μια υποσημείωση: Δυό μέρες μετά, η Γαλλική Φοιτητική Ένωση (UNEF) εξέλεξε επικεφαλής μια μουσουλμάνα με μαντήλα! (φωτο) Θρίαμβος του αριστερού politically correct!  Αυτό και αν είναι πρόοδος! Αυτό και αν είναι φόρος τιμής στο αίτημα σεξουαλικής χειραφέτηση; του Μάη του ’68! 

 

 

Περπατώντας στο Παρίσι: Μετά το τελευταίο μου ταξίδι πριν 4 χρόνια, περίμενα να δώ πολύ περισσότερες μαντήλες να κυκλοφορούν. Δεν παρατήρησα κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο ευρύτερο κέντρο. Αντίθετα αυτό που χτύπαγε στο μάτι ήταν η κοσμοπλημμύρα ανθρώπων της κίτρινης φυλής! Εκτός από τους Γάλλους κινεζικής και βιετναμικής καταγωγής, το Παρίσι ήταν γεμάτο Κινέζους και Γιαπωνέζους τουρίστες και άλλους επισκέπτες. Μιλάμε 3 στους 10! Οι Γιαπωνέζες κατά κανόνα πολύ design chic. Σε πολλές γραμμές του μετρό οι οδηγίες προς τους τουρίστες δίνονταν και στα κινέζικα. Το ίδιο και στην είσοδο του Λούβρου.

Παρίσι αγαπημένο, όλοι στους δρόμους και στα café λόγω του εξαιρετικού καιρού, η rue Mouffetard, η αγορά του Σαιν-Ζερμαίν, τα μαγαζιά του Μαραί, το κανάλι της Βιλέτ, οι ωραίες εκθέσεις στα μουσεία, τα νέα έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής με την υπογραφή των Ζαν Νουβέλ, Ρένζο Πιάνο, Φρανκ Γκέρυ, Ντομινικ Περρώ. Αλλά και αρκετά αντίσκηνα αστέγων. Το παραδοσιακό και το καινούργιο, μια πόλη που προσφέρει σε κατοίκους και επισκέπτες μια αέναη φαντασμαγορία. PARIS JE T’ AIME!


PARIS JE T’ AIME 5: μια έκθεση με έργα του αρχιτέκτονα JUNYA ISHIGAMI

03/06/2018

«για την απελευθέρωση της αρχιτεκτονικής»

Στο Ίδρυμα Cartier

42 ετών ο Junya Ishigami ανήκει στη νέα γενιά των Ιαπώνων αρχιτεκτόνων του 2000.  Στην Μπιενάλλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας του 2010 κέρδισε το βραβείο του Χρυσού Λέοντα. Αρχιτεκτονική που επιστρατεύει όπου χρειάζεται την ελαφρότητα του σύννεφου, τη στερεότητα του βράχου, τη συνέχεια εσωτερικού – εξωτερικού χώρου, την πιο τολμηρή καινοτομία, τον δεσμό με την παράδοση- αρχιτεκτονική με χίλια πρόσωπα αλλά κοινό όραμα, την πλήρη ελευθερία στην υπηρεσία του στόχου του συγκεκριμένου έργου.

Το Παρεκκλήσιο της Κοιλάδας για μια θρησκεία οικουμενική, Shandong, Kίνα.

Αποτέλεσμα εικόνας για ishigami chapel of the valley

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Νηπιαγωγείο-Δάσος , Shandong, Kίνα.

φωτο Laurian Ghinitoiu- Arch Daily

 

HOUSE OF PEACE λιμάνι Κοπεγχάγης

Ishigami+associates σε συνεργασία με Svendborg Architects

Τοπόσημο του λιμανιού, σύμβολο ειρήνης, χώρος για στοχασμό και meditation, προσεγγίσιμος με βάρκες.

γενική άποψη 

η μακέτα όπου φαίνεται η στήριξη στον βυθό

κάτοψη

ΕΣΤΙΑ ΓΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΥΣ.Χρήση παλαιών παραδοσιακών σπιτιών υπό κατεδάφιση και μεταφορά τους ώστε να δημιουργηθεί μια εστία-γειτονιά.

 

 

 

 

 

 

 

 


PARIS JE T’ AIME 4: σύγχρονη αρχιτεκτονική στο Παρίσι

30/05/2018

3. Ζαν Νουβέλ: Ίδρυμα Cartier Σύγχρονης Τέχνης, 261 Boulevard Raspail, 1994