Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι για τις πρόσφατες εκλογές σε Βαυαρία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο.

17/10/2018

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ             Brussels 15 October 2018

Σχολιάζοντας τις εκλογικές επιτυχίες στη Βαυαρία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο, οι συμπρόεδροι του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος Μόνικα Φρασσόνι και Ράϊνχαρντ Βύτικοφερ είπαν:

«Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε στο Βέλγιο, στο Λουξεμβούργο και στη Βαυαρία, τα ευρωπαϊκά πράσινα κόμματα επέτυχαν πολύ καλά εκλογικά αποτελέσματα. Μοιάζει σχεδόν σαν ένα «πράσινο κύμα».

«Η επιτυχία αυτή βασίζεται στην υπεύθυνη δουλειά που αφορά τις ανησυχίες των πολιτών. Οι Πράσινοι τους άκουσαν, έμειναν σταθεροί σε ισχυρές αξίες και αρνήθηκαν να παρασυρθούν προς τα δεξιά, τάση στην οποία υπέκυψαν άλλα κόμματα. Οι Πράσινοι επισήμαναν πόσο επιτακτικός είναι ένας πράσινος μετασχηματισμός για να καταπολεμηθεί η κλιματική αλλαγή και να εξασφαλιστεί η κοινωνική δικαιοσύνη. Οι Πράσινοι παρουσίασαν ένα θετικό όραμα, για μιαν Ευρώπη ανοικτή στον κόσμο.

Οι Πράσινοι πήγαν εξαιρετικά καλά στο Βέλγιο με θαυμάσια αποτελέσματα τόσο στα γαλλόφωνα όσο και στα ολλανδικόφωνα Πράσινα κόμματα. Το καθένα από τα Πράσινα κόμματα στην τοπική αυτοδιοίκηση του Βελγίου κέρδισε περισσότερους ψηφοφόρους σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές, καθώς επίσης σημαντικά κέρδη σημείωσαν και τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Στην Αμβέρσα οι Groen διπλασίασαν τη δύναμή τους.

«Από την άλλη μεριά των συνόρων, στο Λουξεμβούργο, οι Πράσινοι αύξησαν την εκλογική τους δύναμη κατά 50%, μετά από 5 χρόνια στην κυβέρνηση, γεγονός που αποτελεί τεράστια ψήφο εμπιστοσύνης για το ρόλο τους στο κυβερνώντα συνασπισμό.

«Στη Βαυαρία, οι Πράσινοι είναι πλέον το μεγαλύτερο κόμμα στο Μόναχο και αποτελούν την αξιωματική αντιπολίτευση στο πρώην παντοδύναμο CSU. Πέτυχαν και τους τρεις στόχους της καμπάνιας τους: να τερματίσουν την αυτοδυναμία του CSU, να γίνουν το δεύτερο ισχυρότερο κόμμα και να πετύχουν διψήφιο αποτέλεσμα σε ολόκληρη τη Βαυαρία.

Η ψήφος στους Πράσινους και στις 3 χώρες δείχνει πως, αν βάλεις την ελπίδα στη θέση του φόβου και την συμπόνια στη θέση του μίσους, είναι δυνατόν να έχεις εκλογική επιτυχία.

Αυτές οι νίκες μπορούν τώρα να δώσουν ώθηση στο Πράσινο κίνημα ώστε όλοι να πάρουμε φόρα και να οργανωθούμε καλύτερα για να συνεχίσουμε την προσέλκυση νέων ψηφοφόρων. Θα χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον άνεμο στα πανιά μας για να προετοιμάσουμε με επιμέλεια τις Ευρωπαϊκές Εκλογές τον Μάιο του 2019. Εμείς οι Πράσινοι προσφέρουμε αλλαγή προς το καλύτερο και αγκαλιάζουμε θερμά τη νέα υποστήριξη που μας προσέφεραν οι ψηφοφόροι. »

 

 

Advertisements

ΚΑΛΑ ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΑΥΑΡΙΑ! – 14/10/18

16/10/2018

Στις εκλογές για την τοπική κυβέρνηση στο ομόσπονδο κρατίδιο της Βαυαρίας έλαβαν:

Αποτέλεσμα εικόνας για Bayerische Wahl
Χριστανοκοινωνιστές (CSU) 37,2%
ΠΡΑΣΙΝΟΙ (GRÜNE) 17,5%
Ελεύθεροι Ψηφοφόροι (FREIE WÄHLER) 11,6%
Εναλλακτική γ.τ. Γερμανία (AFD) 10,2%
Σοσιαλδημοκράτες (SPD) 9,7%
Φιλελεύθεροι (FDP) 5,1%
Αριστερά (DIE LINKE) 3,2% Αλλοι 5,4%

(ο δεύτερος πίνακας δείχνει τα κέρδη και τις ζημιές κάθε κόμματος)

Η Katharina Schulze και ο Ludwig Hartmann, οι δύο επικεφαλής της εκλογικής καμπάνιας των Πρασίνων της Βαυαρίας στιυς πανηγυρισμούς για τα εξαιρετικά αποτελέσματα. | Sean Gallup/Getty Images

Με τη μεγάλη πτώση του CDU και την AFD στην 4η θέση, μπορούμε να πούμε ότι ηττήθηκε η ξενοφοβία. Αλλά κυρίως ηττήθηκαν οι παλιές, μουχλιασμένες και γενικόλογες πολιτικές των Χριστιανοκοινωνιστών, των Σοσιαλδημοκρατών και της παραδοσιακής αριστεράς. Μεγάλοι νικητές οι Πράσινοι με τις προτάσεις τους για τα μεγάλα προβλήματα του 21ου αιώνα, με τον πραγματισμό τους, την προσήλωσή τους στα τοπικά κοινωνικά προβλήματα, χωρίς να χάνουν το όραμα μιας Ευρώπης ισχυρής και ανοιχτής στον κόσμο.
Οι δεξιοί ψηφοφόροι αντί των ακροδεξιών AFD, προτίμησαν τους μετριοπαθείς συντηρητικούς Ελεύθερους Ψηφοφόρους.
Οι θεωρούμενοι συντηρητικοί Βαυαροί έδειξαν ότι οι άνθρωποι ψάχνουν λύσεις «έξω από το κουτί» αλλά προτιμούν ακροδεξιές προτάσεις μόνο όταν δεν υπάρχει κάποιος άλλος να τους μιλήσει συγκεκριμένα για τα προβλήματα της ζωής τους, χωρίς να περιφρονεί τους υπαρκτούς φόβους τους αλλά και χωρίς να υποχωρεί από τις ευρωπαϊκές αξίες της ελευθερίας της ισότητας και της αλληλεγγύης. 

Ενδιαφέρον και το άρθρο του POLITICO: 5 μαθήματα από το δραστήριο εκλογικό Σαββατοκύριακο της Ευρώπης


Το σταυροδρόμι των κατασκόπων

11/10/2018

To περιεχόμενο του παρακάτω άρθρου διαψεύστηκε από τον κ.Ι.Σαββίδη, ο οποίος δήλωσε πως θα κινηθεί και νομικά. Συγκεκριμένα πρόκειται για τα εξής: «(…) Σύμφωνα με το Organized Crime and Corruption Reporting Project, μια οργάνωση έρευνας και δημοσιοποίησης, ο κ. Σαββίδης πλήρωσε αντιπάλους της εκστρατείας για αλλαγή του ονόματος της Μακεδονίας τουλάχιστον 300 000 euros, ή περίπου $350,000. Στους αποδέκτες των χρημάτων περιλαμβάνονται πολιτικοί της Μακεδονίας, πρόσφατα ιδρυθέντα ακραία εθνικιστικά σωματεία και χούλιγκανς της ποδοσφαιρικής ομάδας Βαρντάρ, που οργάνωσαν τις βίαιες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας μπροστά από τη Βουλή στα Σκόπια, αναφέρει η ερευνητική οργάνωση. (...)»

Από τη μεριά της η κυβέρνηση αρνείται ότι δέχτηκε ποτέ από Αμερικανούς αξιωματούχους τα προϊόντα των υποκλοπών που αφορούσαν συνομιλίες του Ι.Σαββίδη, που αποδεικνύουν ότι λειτουργούσε για τα συμφέροντα της Ρωσσίας υπονομεύοντας την συμφωνία των Πρεσπών, όπως ρητά αναφέρεται στο άρθρο. 

Αποτέλεσμα εικόνας για spy vs spyΑυτό που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι σχεδόν όλα τα ελληνικά μέσα (ίσως να μου ξεφεύγει κάποιο), ενώ έσκιζαν τα ρούχα τους για τις παρεμβάσεις ευρωπαίων αξιωματούχων που ανοιχτά και με σοβαρά επιχειρήματα ενθάρρυναν τους γείτονες στη FYROM να ψηφίσουν υπέρ του ΝΑΙ, από την άλλη μεριά δεν ενδιαφέρθηκαν να εμβαθύνουν το ρεπορτάζ τους όταν η Ελλάδα απέλασε τους Ρώσσους διπλωμάτες. Αυτό που πρόβαλλαν ήταν ότι η FYROM έγινε πεδίο γεωπολιτικών συμφερόντων, έτσι ουδέτερα (οι «μεγάλες δυνάμεις»), λες και οι δύο πλευρές είναι ηθικά ισοδύναμες, λες και δεν έχουμε από τη μια μεριά τις δημοκρατικές χώρες και από την άλλη το απολυταρχικό καθεστώς Πούτιν! Τώρα οι New York Times δίνουν ονόματα και διευθύνσεις, η παραπάνω διάψευση της κυβέρνησης δεν αρκεί, η κυβέρνηση οφείλει να αντιδράσει συγκεκριμένα σχετικά με όσα καταμαρτυρούνται στον κ. Σαββίδη και τα πεπραγμένα του και στις δύο Μακεδονίες.

By Helene Cooper and Eric Schmitt 8/9/18

(A version of this article appears in print on , on Page A1 of the New York edition with the headline: Work of U.S. Spies                                                                 Uncovers Russian Link in Balkans Vote.)

WASHINGTON — For years, Ivan Savvidis has been the Kremlin’s man in Greece.

A Greek-Russian billionaire, a former member of the Russian Duma and the owner of a professional Greek soccer team, Mr. Savvidis has moved seamlessly between the sporting worlds of both countries. He has a finger in seemingly every facet of life in Thessaloniki, the Greek port city where he lives, and is a well-known player in the often feuding world of Greek and Russian oligarchs.

All of which has made him of intense interest to American spy agencies.

United States officials say they intercepted communications in June showing that Mr. Savvidis was working as Russia’s conduit to undermine an agreement between Greece and Macedonia that would have paved the way for Macedonia to join the North Atlantic Treaty Organization. Greece has long objected to Macedonia’s entry into NATO. Moscow, which sees the expanding alliance as a major threat on its border, was determined to defeat a referendum on the deal.

In retaliation, American officials made an unusually aggressive move: They turned over the intercepts to the left-leaning Greek government of Prime Minister Alexis Tsipras. The Greek government responded by making a rare break with Moscow, expelling two Russian diplomats from Athens and barring the entry of two more.

American spies and diplomats remain elated. Although a referendum vote last month in Macedonia on the agreement was inconclusive — the Macedonian Parliament must now decide, perhaps as early as this week, whether the country joins the Atlantic alliance — American officials see the exposure of Mr. Savvidis and the expulsion of the diplomats as a rare victory in a catch-up effort against Russian disinformation campaigns in Europe and the United States.

The secret maneuverings occurred as President Trump traveled to Europe over the summer and publicly embraced President Vladimir V. Putin of Russia and denigrated the alliance — yet another example of the presidency and the career national security establishment seemingly working at cross-purposes. But the Macedonian story begins long before that.

When American national security officials first saw signs in the summer of 2016 that Russia was trying to interfere in the American presidential election, the State and Defense Departments, working closely with the intelligence agencies, formed what is now called the Russia Influence Group to try to counter the Russian attempts, principally in Europe. That included looking for elections in Europe where Russia might try to intervene.

Late this past spring, they saw that Macedonia was a likely target. On June 12, Macedonian and Greek officials announced that the country would change its name to North Macedonia to end a three-decade dispute with Greece, which saw “Macedonia” as implying territorial aspirations over a Greek region of the same name.


Να ξυπνήσουμε την Ευρώπη!-2: Macron and Rutte form liberal dream team

11/10/2018

Από το POLITICO 10/10/18

By

21-3-2018 – Mark Rutte& Emmanuel Macron (Foto: Phil Nijhuis)

A game-changing alliance led by French President Emmanuel Macron and Dutch Prime Minister Mark Rutte is aiming to redraw the European political map.

Macron and Rutte have reached a tentative agreement, along with other prime ministers from the liberal camp, to unite Macron’s La République En Marche! movement with the Alliance of Liberals and Democrats for Europe (ALDE) for next year’s European Parliament elections, party operatives involved in the discussions told POLITICO.

Rutte’s People’s Party for Freedom and Democracy (VVD) is a core member of ALDE, which is the predominant liberal political family  in Europe, and the Dutch prime minister has emerged as a centrist, liberal powerbroker on the European Council in the wake of Brexit. Macron upended the French political establishment by catapulting into the Elysée Palace as an independent in 2017.

The new progressive coalition would challenge the conservatives, who have long dominated Brussels and shake up calculations of who will lay claim to the top EU posts, all of which will be up for grabs next year.

Operatives who described the plan said the parties in the coalition would campaign around a common platform, but that the partnership would formally take effect after next May’s European Parliament election. They hope they will do well enough to form the second-largest group in the Parliament — giving its leaders additional leverage in both the backroom negotiations over filling EU leadership posts and stronger numbers in the vote for Commission president, which will require a majority in the soon-to-be 705-seat Parliament. The center-right European People’s Party is expected to win the most seats in the next chamber.

The planned coalition, confirmed by officials in Paris, the Hague and Brussels, aims to bottle the political lightning of Europe’s most prominent up-and-coming leaders. Each defeated a populist right-wing, anti-EU opponent in national elections — Geert Wilders in the Netherlands and Marine Le Pen in France. It also could force a generational shift by ousting former Belgian Prime Minister Guy Verhofstadt from his decade-long leadership of ALDE in the European Parliament.

“We are prepared to move ahead with Macron and En Marche, to create the second-biggest force in the European Parliament,” said an official close to Rutte.

“An entity with Macron is in the pipeline,” said Pavel Telička, a Czech MEP and an ALDE vice president.

The partnership, which could ultimately lead to a renaming of ALDE but is initially seen as a joint venture rather than a single, new political party, will be further discussed at a meeting of liberal party leaders in Brussels next week, ahead of an EU  leaders’ summit that starts Wednesday.

Virtually from the moment of his election in May 2017, Macron has kept politicians across Europe guessing about what, if any, alliance he would form in an effort to wield more influence over EU politics.

Until now, a major obstacle to a deal with ALDE has been Verhofstadt. He is widely regarded as one of the most eloquent pro-EU voices, but at age 65 is also seen as part of a generation of old-boy politicians. The group includes Commission President Jean-Claude Juncker, who is 63, and Parliament President Antonio Tajani, who is 65, whose tight grip on the EU leadership has often seemed to make party affiliation less relevant than membership in their insular club.

The partnership between ALDE and En Marche would overcome this by potentially forcing him out after the election. It would also be boosted by an alliance that Macron has forged with the Spanish liberal leader Albert Rivera and his party Ciudadanos. And it would present a bold, new challenge to the long-dominant, center-right European People’s Party (EPP), which currently holds the most seats in the Parliament and all three of the EU’s top jobs — the presidencies of the Commission, the Council and the Parliament.

EU Commissioner for Competition Margrethe Vestager, from Denmark, 18 July 2018. EPA-EFE/STEPHANIE LECOCQ

New leverage in filling top EU posts

The EPP is still widely expected to remain, as now, the top party in Parliament next year, and under the EU’s Spitzenkandidat or “lead candidate” process, that would give the conservatives an inside track on claiming the Commission presidency. Under the Spitzenkandidat system, the European Council is expected to nominate the candidate of the party winning the most seats.

But the leaders on the Council have already said they aren’t bound by the process, which they say would strip away their authority under the EU treaties to nominate a candidate for confirmation by a majority of Parliament. And ALDE has expressed resistance to the Spitzenkandidat system, noting that it stands to overwhelmingly benefit the EPP. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Να ξυπνήσουμε την Ευρώπη!-1

11/10/2018

Είναι γνωστές οι προσπάθειες και οι προτάσεις του Μακρόν για επανίδρυση της Ευρώπης, που αυτή τη στιγμή δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι κινδυνεύει. Στις επόμενες Ευρωεκλογές είναι πιθανό οι αντιευρωπαϊκές δυνάμεις να βγούν πολύ ενισχυμένες, και να αποχτήσουν την δυνατότητα να μπλοκάρουν οποιαδήποτε σημαντική απόφαση της Ε.Ε. Ήδη το μαύρο μέτωπο Σαλβίνι-Όρμπαν-Λεπέν κλπ έχει σχηματιστεί και απειλεί ευθέως («σε έξι μήνες αυτή η Ευρώπη θα έχει τελειώσει»). Ο Μακρόν θεωρεί ότι οι υπάρχουσες κομματικές οικογένειες του Ευρωκοινοβουλίου δεν βρίσκονται στο ύψος των περιστάσεων και γι αυτό, εν όψει των Ευρωεκλογών επιχειρεί να δημιουργήσει μια νέα συμμαχία, κατά τα πρότυπα της Republique en Marche.

Στις 25 Σεπτεμβρίου δημοσιεύτηκε ένα κείμενο Ευρωπαίων ηγετών που το υπογράφουν οι:

Christophe Castaner, Διευθύνων Σύμβουλος της La Republique en Marche (LREM)
Guy Verhofstadt, πρώην πρωθυπουργός Βελγίου,
Matteo Renzi, γερουσιαστής, πρώην πρωθυπουργός Ιταλίας,
Albert Rivera, πρόεδρος των Ciudadanos (Ισπανία),
Joseph Muscat, επικεφαλής του Εργατικού Κόμματος και πρωθυπουργός Μάλτας,
Alexander Pechtold, επικεφαλής των Δημοκρατικών 66 (D66- Ολλανδία) 
Dacian Ciolos, πρόεδρος του κινήματος “Ρουμανία Μαζί”, πρώην πρωθυπουργός της Ρουμανίας, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος

Να ξυπνήσουμε την Ευρώπη!

Το 1918, η Ευρώπη βγήκε εξουθενωμένη από έναν πόλεμο που αιματοκύλησε τους λαούς της, χωρίς να διαλύσει τις εντάσεις που την υπέσκαπταν. Το 1939, ξεσπάει νέα σύγκρουση με φόντο την κρίση και την άνοδο του φασισμού. Χρειάστηκαν δεκαετίες προσπαθειών και συμβιβασμών έως ότου μια νέα γενιά να μπορέσει τελικά να προτείνει στους Ευρωπαίους αυτά που τους είχαν αρνηθεί οι υπνοβατούντες ηγέτες των δύο πολέμων: μια Ευρώπη της ειρήνης, της ευημερίας και της ελευθερίας.

Έναν αιώνα αργότερα, καθώς η ήπειρός μας αντιμετωπίζει και πάλι τη διαίρεση και την αγκύλωση, αρνούμαστε να γίνουμε μια γενιά αποκοιμισμένη. Πρέπει να δράσουμε τώρα, αλλιώς το ευρωπαϊκό εγχείρημα θα χάσει το οξυγόνο του. Και ακόμα χειρότερα, την ασφυξία θα μπορούσαν να την προκαλέσουν οι λαϊκιστές ηγέτες που θεωρούν την Ένωση ως μια ιστορική ανωμαλία που πρέπει να κατεδαφιστεί.

Οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές που θα δώσουν την ευκαρία στους πολίτες των 27 χωρών να επιλέξουν την Ευρώπη που θέλουν, απευθύνουμε λοιπόν ένα κάλεσμα: προτείνουμε την επανίδρυση της Ευρώπης, ώστε η ΕΕ ν’ ανταποκριθεί επιτέλους στις προσδοκίες των πολιτών και να συνδεθεί και πάλι με την ευρωπαϊκή υπόσχεση.

Η σημερινή Ευρώπη πολύ συχνά εμφανίζεται να μην στέκεται στο ύψος των προκλήσεων που αντιμετωπίζει, είτε είναι αυτές οικολογικές, είτε οικονομικές, είτε μεταναστευτικές. Την ξεπερνούν οι προσδοκίες των πολιτών, οι οποίοι απαιτούν λιγότερες νόρμες και περισσότερη δράση. Την ξεπερνούν οι δεσμεύσεις που δεν μπορεί πλέον να τηρήσει, γιατί δεν έχει κοινό όραμα, ούτε λειτουργεί αποδοτικά.

Ωστόσο, η ευρωπαϊκή υπόσχεση δεν έχει χαθεί: απλώς κοιμάται. Η πρόσφατη πρόοδος που σημειώθηκε στον τομέα των εργαζομένων σε απόσπαση(από ένα κράτος μέλος σε άλλο- σημ.τ.μ.) καθώς και στον τομέα της άμυνας δείχνει ότι η Ευρώπη προχωρεί όταν υπάρχει πολιτική βούληση για να επιστρατεύσει τους Ευρωπαίους γύρω από ένα σαφές και φιλόδοξο εγχείρημα. Όσον αφορά την ψηφιακή φορολογία, είμαστε στην αρχή της διαδικασίας, αλλά γνωρίζουμε ότι η η μόνη δυνατή λύση είναι η ευρωπαϊκή. Η ομιλία του προέδρου Macron στη Σορβόννη, πριν από ένα χρόνο, ήταν προς αυτή την κατεύθυνση: σε μας εναπόκειται πλέον να την κάνουμε καθημερινή πραγματικότητα. Δεν αρκεί μόνο να υπερβούμε μια για πάντα τις αντιθέσεις που αναταράζουν την ευρωπαϊκή πολιτική εδώ και σαράντα χρόνια και που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο. Ούτε αρκεί μόνο να υπενθυμίζουμε δυναμικά ότι όλοι οι Ορμπάν, οι Λεπέν και οι Σαλβίνι της Ευρώπης δεν ξέρουν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να ενοχοποιούν την Ένωση για όλα τα δεινά, χωρίς να προτείνουν κάτι εποικοδομητικό, και χωρίς καν να συμφωνούν μεταξύ τους για την απάντηση. Πρέπει να έχουμε προτάσεις.

Γι αυτό το λόγο το σχέδιο επανίδρυσης είναι σαφές. Απέναντι στις απειλές για «μαζική κάθαρση» του κ. Σαλβίνι, για συνθήματα όπως «να ξεφορτωθούμε το Ισλάμ» του AFD ή «να τελειώνουμε με την Ευρώπη» της κ.Le Pen, εμείς διεκδικούμε περήφανα τις θεμελιώδεις αξίες της ειρήνης, της ελευθερίας, της ευημερίας, της αλληλεγγύης. Απέναντι σε αυτούς που ζητούν τη φίμωση της δικαιοσύνης και των πολιτικών αντιπάλων, εμείς απαιτούμε τον αυστηρό σεβασμό του Κράτους Δικαίου και των δημοκρατικών θεσμών. Αντί για μια ήπειρο διαιρεμένη και ασθενική, στο έλεος των άλλων μεγάλων δυνάμεων του πλανήτη, απαιτούμε μια Ευρώπη κυρίαρχη, ικανή να δρα δυναμικά παντού, όπου η δράση των μεμονωμένων κρατών είναι ανίσχυρη: στην οικονομική και νομισματική πολιτική, στην ασφάλεια και την άμυνα, στην οικολογική και γεωργική μετάβαση, στην κοινωνική πολιτική, στην μετανάστευση και την κοινωνική ένταξη, στην ψηφιακή αλλαγή.

Αυτός είναι και ο λόγος που η μέθοδος μας είναι ξεκάθαρη. Είμαστε αποφασισμένοι να μην υποκύψουμε σε απαγορεύσεις. Είμαστε έτοιμοι να μεταρρυθμίσουμε τις Συνθήκες εάν αυτο απαιτεί η επανίδρυση. Είμαστε αποφασισμένοι να προχωρήσουμε μπροστά παρά τα εμπόδια, ο καθένας με τον δικό του ρυθμό. Θέλουμε μια Ευρώπη πιο ισχυρή, όλοι μαζί, παραμείνοντας ανοιχτοί για όσους θέλουν να ενταχθούν μαζί μας στην πορεία. Είμαστε αποφασισμένοι να ξεπεράσουμε τις υφιστάμενες κομματικές δομές, αν λειτουργούν ως εμπόδια. Δεσμευόμαστε να φέρουμε σε πέρας τη ευρωπαϊκή επανίδρυση συστρατευόμενοι με τους άνδρες και τις γυναίκες που εκπροσωπούν τις χώρες τους σε Δύση και Ανατολή, σε Βορρά και Νότο, με ανθρώπους που έχουν ενθουσιασμό για την Ευρώπη και είναι αποφασισμένοι να αφοσιωθούν σε αυτό το ιστορικό εγχείρημα – σε μια στιγμή που κάποιοι άλλοι περιορίζονται σε εξορκισμούς ή σε μια τυπική συμμετοχή. Μας μένουν λοιπόν οκτώ μήνες για να πείσουμε, ο καθένας στη χώρα του, ότι η Ευρώπη αξίζει αυτό το νέο εγχείρημα και ότι οι πολίτες αξίζουν αυτή τη νέα Ευρώπη. Οκτώ μήνες είναι ο χρόνος που έχουμε για να προτείνουμε τον δρόμο προς το ευρωπαϊκό άλμα

 

 

 

 


Νόμπελ Οικονομίας 2018: στους Νορντχάους και Ρόμερ

11/10/2018

Πριν από 20 χρόνια θα θεωρούνταν εκκεντρικοί !

Οι Αμερικανοί Ουίλιαμ Νορντχάους (Yale University) και Πολ Ρόμερ (NYU Stern School of Business) τιμήθηκαν με το βραβείο Νόμπελ Οικονομίας  2018,  o πρώτος «γιατί ενσωμάτωσε την κλιματική αλλαγή στην μακροοικονομική ανάλυση» και ο δεύτερος «γιατί ενσωμάτωσε τις τεχνολογικές καινοτομίες στην μακροοικονομική ανάλυση» 

 

«Σχεδίασαν μεθόδους με σκοπό να αντιμετωπίσουν μερικά από τα πιο βασικά και πιο επείγοντα προβλήματα του καιρού μας, σχετικά με το πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε μακροπρόθεσμα βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη. (…) Διεύρυναν σημαντικά το πεδίο της οικονομικής ανάλυσης με την κατασκευή μοντέλων που εξηγούν πώς η οικονομία της αγοράς αλληλεπιδρά με τη φύση και τη γνώση. (…) Οι εργασίες των Paul Romer και William Nordhaus είναι μεθοδικές και μας τροφοδοτούν με βασικές ιδέες, για τα αίτια και τις επιπτώσεις της τεχνολογικής καινοτομίας και της κλιματικής αλλαγής (…) »

περισσότερα στο The Sveriges Riksbank Prize in Economic Sciences in Memory of Alfred Nobel 2018


Νόμπελ Ειρήνης 2018

11/10/2018

το βραβείο το μοιράστηκαν «για τους αγώνες τους για να μπει τέλος στη χρήση σεξουαλικής βίας ως όπλου στους πολέμους και τις ένοπλες συγκρούσεις»

Ο DENIS MUKWEGE 

Ο γυναικολόγος από το Κονγκό, που ίδρυσε και εργάζεται στο νοσοκομείο Panzi στο Bukavu. Είναι ειδικός στην θεραπεία γυναικών θυμάτων βιασμού από τους ένοπλους αντάρτες κατά τον πόλεμο του Κονγκό και ακρωτηριασμού των γενητικών οργάνων. Χειρούργησε χιλιάδες γυναίκες, πραγματοποιώντας ακόμα και δέκα επανορθωτικές εγχειρήσεις την ημέρα, με καθημερινό ωράριο 18 ωρών. Το 2012 έγινε δολοφονική απόπειρα εναντίον του και των παιδιών του, αλλά ευτυχώς σώθηκαν. Αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα, αλλά επέστρεψε μετά από ένα χρόνο και ανέλαβε και πάλι το έργο του. Ο Δρ Denis Mukwege αφιέρωσε το βραβείο του «στις γυναίκες όλου του κόσμου που τραυματίστηκαν από τους πολέμους καθώς και εκείνες που αντιμετωπίζουν την καθημερινή βία» 

Ο Δρ Denis Mukwege στο νοσοκομείο (Photo Edouard Elias- Liberation)

Μια γυναίκα στον θάλαμο του νοσοκομείου δίπλα στην κόρη της , 3 χρονών, ένα από τα πολλά παιδιά θύματα βιασμού και ακρωτηριασμού (φωτο Edouard Elias-Liberation)

 

και η NADIA MURAD,  

η νεαρή γυναίκα της εθνο-θρησκευτικής μειονότητας των Γιαζίντι του Ιρακ, ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 2014 το Ισλαμικό Κράτος επιτέθηκε στην περιοχή με σκοπό τον συστηματικό αφανισμό των Γιαζίντι. Η Νάντια Μουράντ αφού είδε τους 6 αδερφούς της να σφαγιάζονται, απήχθη από τους μαχητές του ISIS και κρατήθηκε αιχμάλωτη ως σεξουαλική σκλάβα, μαζί με περίπου άλλα 3000 κορίτσια Γιαζίντι, πολλά από αυτά ανήλικα, θύματα καθημερινών βιασμών και κακομεταχείρισης. Επιπλέον οι δεσμοφύλακές της την απειλούσαν με θάνατο αν δεν ασπαζόταν το Ισλάμ. Μετά από εφιάλτη 3 μηνών η Νάντια κατόρθωσε να αποδράσει. Και επέλεξε να μην υποκύψει στα κοινωνικά ταμπού που θέλουν τα θύματα σεξουαλικής βίας να σιωπούν και με γενναιότητα κατήγγειλε δημόσια αυτά που υπέστη. Το 2026 ορίστηκε Πρέσβειρα καλής Θέλησης του ΟΗΕ για την αξιοπρέπεια των επιζώντων του δουλεμπορίου. Είναι Ιδρύτρια της οργάνωσης Nadia’s Initiative, αφιερωμένης στη βοήθεια προς τις γυναίκες και τα παιδιά, θύματα γενοκτονίας μαζικής θηριωδίας και δουλεμπορίου.

(σημ. Από το 2008 το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ έχει υιοθετήσει την Resolution 1820, η οποία ορίζει ότι η χρήση σεξουαλικής βίας ως όπλου κατά τις ένοπλες συγκρούσεις αποτελεί έγκλημα πολέμου και απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια)


Μια πολύ ενημερωτική έρευνα του ραδιοφωνικού σταθμού 9.84 για το προσφυγικό.

30/09/2018

ΚΟΥΦΟΝΗΣΙ FOREVER!

26/09/2018

στην πισίνα

στο Γάλα

η πισίνα από ψηλά

το Γάλα

 


ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ: ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ-ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2018

26/09/2018
Ο Αιδεσιμώτατος Μπίλλυ. Κάνει κήρυγμα καταγγέλλοντας την καπιταλιστική αλλοτρίωση, καλώντας μας να μην καταναλώνουμε! Εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών – που φέτος ειδικευόταν στα στρατευμένα εναλλακτικά θεάματα.

Ο Αιδεσιμώτατος Μπίλλυ. Κάνει κήρυγμα καταγγέλλοντας την καπιταλιστική αλλοτρίωση, καλώντας μας να μην καταναλώνουμε! Εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών – που φέτος ειδικευόταν στα στρατευμένα εναλλακτικά θεάματα.

Δημοσιεύτηκε στο BOOKS’ JOURNAL Ιουλίου 2018

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2783-o-aristerismos-sto-festival-athinwn

Κάπως καθυστερημένα ξεφύλλισα το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Μετά το περσινό φιάσκο και ρεζιλίκι με το σήριαλ Γιαν Φαμπρ (τί έχουμε ζήσει!), είχα φυσική περιέργεια για τις επιλογές του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και των συνεργατών του Matthias von Hartz (Διεθνείς παραγωγές) Τζωρτζίνας Κακουδάκη (Εκπαιδευτικά προγράμματα) Δήμητρας Κονδυλάκη (Σύγχρονο ελληνικό θέατρο) Κώστα Πηλαβάκη (Μουσική) Στεριανής Τσιντζιλώνη (Χορός) (και τον Γιάννη Μηλιό πρόεδρο του διοικ. συμβουλίου)

Κρίνοντας λοιπόν από τα επεξηγηματικά κείμενα του προγράμματος, από τις περίπου 70 εκδηλώσεις, η πλειοψηφία είναι ή αναμασήματα και SOS oldies (αλλά όχι πάντα  goldies) και καμια δεκαπενταριά “πρωτοποριακά” που δίνουν έναν τόνο ιδεολογικής μονομέρειας με προσανατολισμό προς μια παρωχημένη αριστερίστικη πολίτικαλ-κορρεκτίλα. Με αντιευρωπαϊκά και τεχνοφοβικά σύνδρομα.

Ενδεικτικά, αντιγράφοντας από το πρόγραμμα:

Nature Theater of Oklahoma +EnKnapGroup – Το κυνήγι της ευτυχίας:Μέσα σε ένα σαλούν, ένα μεξικανός μπάρμαν, ένας αυστριακός πωλητής, η αναπαράσταση μιας «ειρηνευτικής επέμβασης» στη Βαγδάτη,  χαρούμενοι όσο και ανατριχιαστικοί καουμπόικοι χοροί (…) συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό παραμύθι για τον βίαιο δυτικό επεκτατισμό.”

Αρκάντι Ζαΐντες -ΤALOS: “(…) αποτέλεσμα της μελέτης του TALOS, ενός προγράμματος ασφαλείας της Ε.Ε. με στόχο την προστασία και παρακολούθηση των ευρωπαϊκών συνόρων, (…) εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους οι περιορισμοί των συνόρων και οι στρατηγικές παρακολούθησης χειραγωγούν το ανθρώπινο σώμα και γεννούν μια νέα χορογραφία”

J.Gosselin-1993:με όχημα τα τούνελ της Μάγχης και του CERN (…) μια παράσταση για τη διάψευση του αφηγήματος της “Ενωμένης Ευρώπης”.

Π.Μάκκας- Αντιστολή: Καλλιτεχνική αναπαράσταση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (περφορμανς)

Mapa Teatro Ο αποχαιρετισμός:  Μετά από μισό αιώνα πολέμου, (…) στα τέλη του 2016 υπογράφεται ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Κολομβίας και της παλαιότερης ενεργής επαναστατικής οργάνωσης της Ν. Αμερικής, του FARC (…) Η υπογραφή της ειρήνης σηματοδοτεί το τέλος μιας ουτοπίας, τον αποχαιρετισμό στο παλαιότερο επαναστατικό όνειρο της Λατινικής Αμερικής.

Από το πρόγραμμα δε θα μπορούσε να λείπει και η “εμφυλη “διάσταση: Γυναικεία Κολλεκτίβα Beaver + ομάδα AMOQA Αφροδίτη: “(…) η σχέση σύγχρονης τέχνης και «επιτελεστικότητας του φύλου» με στόχο την ενδυνάμωση των διαφορετικών λόγων των φεμινιστικών και κουήρ πρακτικών Το πρόγραμμα διαρθρώνεται σε επιμέρους θεματικές όπως η καλλιτεχνική και η πολιτική διάσταση του σώματος, η πολιτικοποίηση των έμφυλων σωμάτων και ταυτοτήτων, ο κοινωνικός και πολιτισμικός ακτιβισμός κ.ά.”

Και ακόμα στο ίδιο βιολί: Αμάρυνθος (“θέατρο-ντοκουμέντο” για την υπόθεση της αλλοδαπής μαθήτριας που που κατήγγειλε ότι βιάσθηκε από ομάδα συμμαθητών της), Ελλάς Μονάχου (το ζήτημα της μετανάστευσης σήμερα, η ελληνική κοινότητα του Μονάχου, η συνεχιζόμενη κρίση της οικονομίας και της δημοκρατίας στην Ευρώπη και το εργασιακό τοπίο στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία), και κάποιος Αιδεσιμώτατος Billy περφόρμερ και ακτιβιστής, ιδρυτής της Εκκλησίας Stop Shopping (Σταματήστε να ψωνίζετε)  καταγγέλει την καπιταλιστική αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό και τον νεοφιλελευθερισμο).

Από το τσουνάμι δεν γλυτώνει ούτε η Κάρμεν που “τοποθετείται στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων και της φτώχειας.”

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν οι παραστάσεις πραγματικά ανταποκρίνονται στην παρουσίαση που διαβάζουμε στο πρόγραμμα. Είναι πιθανό, παρά το ιδεολογικό τους φορτίο, οι παραστάσεις να είναι καλές. Πάντως μια τέτοια παρουσίαση σίγουρα ένα μέρος του κοινού το διώχνει.

Κατά τα άλλα, η “επανάσταση” πάει χέρι-χέρι με τις συντηρητικές επιλογές: Συντηρητικές με την έννοια ότι επιλέγονται “σίγουρα χαρτιά”: Ντόρα Μπακοπούλου, Λούλα Αναγνωστάκη, Νανά Μούσχουρη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μπέζος με Λειβαδίτη-Αναγνωστάκη-Γ. Θεοδωράκη, Calexico, κ.α.,  καλλιτέχνες με αναμφισβήτητη αξία, άλλοι μικρότερη, άλλοι μεγαλύτερη, αλλά που τους έχουμε δεί και ξαναδεί επί δεκαετίες. Από κοντά και άλλα σιγουράκια: πασίγνωστα χιλιοπαιγμένα κονηματογραφικά έργα σε θεατρική διασκευή (άλλη μόδα και αυτή!) Μπέργκμαν, Μπουνουέλ, ΦαρενάΙτ 451… Και τέλος οι αιώνιοι Αχαρνείς, Πλούτοι, Πέρσες, Αντιγόνες, Οιδίποδες κλπ που μοιάζουν με παραγέμισμα. Όλα αυτά αθροίζουν περίπου τις μισές από τις εκδηλώσεις και μαζί με την πρώτη κατηγορία, έχουμε πάνω από το 70% του συνόλου.

Το 30% που απομένει έχει μερικά πράγματα κατά τη γνώμη μου ενδιαφέροντα: Αφήνοντας κατά μέρος την Μάρτα Άργκεριχ, την “Ηρωϊκή “, το “Λυκόφως των θεών”, τον Στινγκ και τον Μπιλλ Μάρρεϋ ως εκτός συναγωνισμού, ξεχώρισα τον “Εθνικό Κήπο” του Θοδωρή Γκόνη, “Τα μυστικά της Εγνατίας” του Νίκου Κυπουργού, “Τhe Art of Dying” των Jukstapoz-Blackman-Γουζέλη, “Τhe Performance Shop” της Λίας Χαράκη, την “Περουζέ” του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, την ‘Απομίμηση ζωής” του Mundruczό, το “of ivory and flesh”της Freitas, το “We are leaving”του Warlikowski και το μιούζικαλ “Company”ως επιλογές με φαντασία. Μερικά από αυτά έχουν ήδη παιχτεί, αλλά το σημείωμά μου αυτό δεν έχει την έννοια καλλιτεχνικής κριτικής -δεν είμαι άλλωστε αρμόδια- αλλά της  αποτίμησης των επιλογών όχι για ένα “εναλλακτικό”, ένα fringe φεστιβάλ, αλλά για το πιο επίσημο φεστιβάλ της χώρας.

Και του χρόνου!