Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 4: Η απάντηση της Κατρίν Ντενέβ

16/01/2018

Η Κατρίν Ντενέβ στο πρωτοσέλιδο της Liberation 15/1/2018

Τέλος η Κατρίν Ντενέβ προχώρησε σε μιά ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στη Liberation, 15/1 το οποίο επίσης βρίσκω πολύ ωραίο και αποτελεί χρήσιμη συμβολή στον διάλογο που έχει ανοίξει και μας είναι απαραίτητος. (μετάφραση Μ.Γ.) (το κείμενο «έχω κάνει έκτρωση» (1971) στο παράρτημα) 

«Πράγματι, υπέγραψα το κείμενο στην Monde με τίτλο “Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία…” που δημιούργησε πολλές αντιδράσεις και κάνει απαραίτητες μερικές διευκρινίσεις.

Ναί, αγαπώ την ελευθερία. Δεν μου αρέσει αυτό που χαρακτηρίζει την εποχή μας, όπου ο καθένας θεωρςεί ότι έχει το δικαίωμα να κρίνει, να δικάζει και να καταδικάζει. Μια εποχή κατά την οποία, κάποιες απλές καταγγελίες στα κοινωνικά δίκτυα προκαλούν τιμωρίες, παραιτήσεις και συχνά διαδικτυακό λυντσάρισμα. Ένας ηθοποιός χάρις στην ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να εξαφανιστεί από μια ταινία, ο διευθυντής ενός σημαντικού ιδρύματος της Ν.Υόρκης μπορεί να οδηγηθεί σε παραίτηση χωρίς καθόλου δίκη, επειδή έβαλε χέρι σε κάποιους γλουτούς πριν από τριάντα χρόνια. Δεν συγχωρώ τίποτα. Ούτε αποφασίζω για την ενοχή αυτών των ανθρώπων, γιατί δεν έχω τα ειδικά προσόντα για να το κάνω. Και αυτά τα έχουν λίγοι.

Όχι, δεν μου αρέσουν οι συνέπειες των εκδηλώσεων του όχλου, που σήμερα είναι τόσο διαδεδομένες. Εξ ού και οι επιφυλάξεις που είχα από τον Οκτώβριο για την κίνηση “Ξεμπρόστιασε το γουρούνι σου” («Balance ton porc»)

Δεν είμαι αφελής, ξέρω ότι πολύ περισσότεροι άνδρες παρά γυναίκες είναι αυτοί που παρουσιάζουν αυτή την επιλήψημη συμπεριφορά. Αλλά τί άλλο κάνει αυτό το χάσταγκ παρά να ενθαρρύνει την κατάδοση; Ποιός μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρχει χειραγώγηση ή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη; Ότι δεν θα έχουμε αυτοκτονίες αθώων ανθρώπων; Πρέπει να ζήσουμε μαζί, χωρίς “γουρούνια” ή “τσούλες” και το “Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία…” το θεώρησα πολύ δυνατό κείμενο, αν και, τ’ ομολογώ, όχι τέλειο.

Ναί, υπέγραψα αυτή την petition, αλλά παρ’ όλα αυτά κρίνω ότι είναι απολύτως απαραίτητο να υπογραμμίσω σήμερα την διαφωνία μου με κάποιες συνυπογράφουσες που παίρνουν ατομικά το δικαίωμα να ξεχύνονται στα μέσα επικοινωνίας και να παραμορφώνουν αυτό καθεαυτό το πνεύμα του κειμένου. Να βγεις στην τηλεόραση και να πεις ότι μπορεί κάποια γυναίκα να δοκιμάσει απόλαυση κατά τη διάρκεια ενός βιασμού είναι χειρότερο από ένα φτύσιμο κατάμουτρα σε εκείνες που έπεσαν θύματα ενός τέτοιου εγκλήματος. Αυτά τα λόγια όχι μόνο δίνουν φωνή σε όσους συνηθίζουν να ασκούν βία ή να χρησιμοποιούν τη σεξουαλικότητα ως μέσο καταστροφής και λένε ότι δεν είναι και τόσο φοβερό, αφού τελικά μπορεί να συμβεί να νιώσει απόλαυση το θύμα! Αλλά όταν κανείς έχει συνυπογράψει ένα μανιφέστο που δεσμεύει και άλλα πρόσωπα, συγκρατείται, αποφεύγει τη λογοδιάρροια. Είναι εξοργιστικό. Και προφανώς σε κανένα σημείο του κειμένου δεν υπάρχει υπόνοια ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει και καλή πλευρά, ειδ’ αλλιώς εγώ δεν θα το είχα υπογράψει.

Είμαι ηθοποιός από 17 χρονών. Προφανώς μπορώ να πω, ότι έχω υπάρξει μάρτυρας καταστάσεων που δεν διακρίνονταν για την ευπρέπειά τους, ή έχω ακούσει από άλλες ηθοποιούς για σκηνοθέτες που καταχράστηκαν την εξουσία τους χωρίς ντροπή. Απλά δεν είμαι εγώ αυτή που θα μιλήσω στη θέση των συναδέλφων μου. Αυτό που δημιουργεί καταστάσεις αφόρητες και τραυματικές είναι πάντα η εξουσία, η θέση στην ιεραρχία, ή κάποιου άλλου είδους εκβιασμός. Η παγίδα κλείνει όταν είναι πια αδύνατον να πείς όχι χωρίς να ρισκάρεις τη θέση σου ή χωρίς να υποστείς εξευτελισμό και ταπεινωτικούς σαρκασμούς. Πιστεύω λοιπόν ότι η λύση θα έρθει με τη σωστή εκπάιδευση των αγοριών και των κοριτσιών μας. Αλλά επίσης και με τη ενδεχόμενη θέσπιση στους τόπους εργασίας συγκεκριμένων πρωτοκόλλων, τα οποία σε περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης θα ορίζουν άμεσες διαδικασίες δίωξης. Πιστεύω στην Δικαιοσύνη.

Τελικά υπέγραψα αυτό το κείμενο για έναν λόγο που στα μάτια μου είναι ουσιώδης: τον κίνδυνο πρακτικών “κάθαρσης” στον χώρο των Τεχνών. Θα κάψουμε τον Σαντ στον οίκο Pléiade; Θα χαρακτηρίσουμε τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι ως παιδόφιλο και θα εξαφανίσουμε τους πίνακές του; Θα ξεκρεμάσουμε τον Γκωγκέν από τα μουσεία;Θα καταστρέψουμε τα σχέδια του Έγκον Σίλε; Θα απαγορεύσουμε τους δίσκους του Φιλ Σπέκτορ; Μένω άφωνη μπροστά σε αυτό το κλίμα λογοκρισίας και ανησυχώ για το μέλλον της κοινωνίας μας.

Μερικές φορές με κατηγόρησαν ότι δεν είμαι φεμινίστρια. Να θυμίσω ότι είμουν μία από τις “343 τσούλες” μαζί με την Μαργκερίτ Ντυράς και την Φρανσουάζ Σαγκάν που υπογράψαμε το μανιφέστο που έγραψε η Σιμόν ντε Μπωβουάρ με τίτλο “εχω κάνει έκτρωση”. Την εποχή εκείνη η έκτρωση ήταν αιτία ποινικής δίωξης και φυλάκισης. Γι αυτό θα ήθελα να πώ στους συντηρητικούς, στους ρατσιστές και σε όλους τους κολλημένους με τις παραδόσεις που έσπευσαν να με υποστηρίξουν για δικούς τους στρατηγικούς λόγους, ότι δεν τσιμπάω. Δεν τους ευγνωμονώ , ούτε είμαι φίλη τους, το αντίθετο μάλιστα. Είμαι μια γυναίκα ελεύθερη και θα παραμείνω ελεύθερη. Στέλνω αδελφικό χαιρετισμό σε όλες τις γυναίκες που έπεσαν θύματα επαίσχυντων πράξεων, οι οποίες ίσως αισθάνθηκαν πεοσβεβλημένες από το κείμενο tribune που δημοσιεύτηκε στην Μοντ, από αυτές και μόνο από αυτές ζητώ συγγνώμη.

Ειλικρινά δική σας

Κατρίν Ντενέβ»

παράρτημα 

ΟΙ 343 ΠΑΛΙΟΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥΣ: (1971)

“1000 000 γυναίκες το χρόνο κάνουν έκτρωση στη Γαλλία. Την κάνουν σε συνθήκες επικίνδυνες εξ αιτίας της παρανομίας στην οποία είναι καταδικασμένες, ενώ αυτή η επέμβαση αν γίνεται υπό ιατρικό έλεγχο, είναι πολύ απλή. Όλα αυτά τα εκατομμύρια γυναικών τα σκεπάζει η σιωπή. Δηλώνω ότι είμαι μία από αυτές. Δηλώνω ότι έχω κάνει έκτρωση. Διεκδικούμε όχι μόνο την ελεύθερη πρόσβαση στα αντισυλληπτικά μέσα, αλλά και την ελεύθερη έκτρωση.”(…)Ακολουθούν 343 υπογραφές μεταξύ των οποίων Σιμόν ντε Μπωβουάρ (συντάκτρια του κειμένου), Μαργκερίτ Ντυράς, Ζαν Μορώ, Ανιές Βαρντά, Κατρίν Ντενέβ, Ντελφίν Σερίνγκ, Αριάν Μνουσκίν, Αννί Λεκλέρ, Φρανσουάζ Σαγκάν, Μαρίνα Βλαντύ, Μονικ Βιττίγκ (μία από τις ιδρύτριες του Μouvement de Liberation des Femmes-MLF)

και το πλήρες κείμενο στα γαλλικά με τις υπογραφές:

https://www.nouvelobs.com/societe/20071127.OBS7018/le-manifeste-des-343-salopes-paru-dans-le-nouvel-obs-en-1971.html

   

 

Advertisements

Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 3: Γουρούνι γεννιέσαι;

16/01/2018

Μέσα σε όλη την πολεμική, εμφανίστηκε και ένα κείμενο που προσωπικά με εκφράζει απολύτως και κατά τη γνώμη μου κάνει σωστή και έντιμη κριτική και στα δύο συλλογικά κείμενα, και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Συντάκτρια η Leïla Slimani, γαλλίδα συγγραφέας, μαροκινής καταγωγής, βραβείο Γκονκούρ 2016. (μετάφραση Μ.Γ.)

Γουρούνι γεννιέσαι;

της Λεϊλά Σλιμανί*

Liberation 12/1/’18 

Nα περπατάω στο δρόμο. Να παίρνω το μετρό τη νύχτα. Να φοράω μίνι φούστα, ντεκολτέ και ψηλά τακούνια. Να χορεύω μόνη μου στη μέση της πίστας. Να μακιγιάρομαι έντονα. Να παίρνω ταξί έχοντας πιει λίγο παραπάνω. Να ξαπλώνω στο χορτάρι μισόγυμνη. Να κάνω ωτο-στοπ. Ν’ ανεβαίνω σε νυχτερινό λεωφορείο. Να ταξιδεύω μόνη. Να πίνω ένα ποτηράκι μόνη μου στη βεράντα. Να τρέχω σ’ έναν έρημο δρόμο. Να περιμένω σ’ ένα παγκάκι. Να κάνω καμάκι σ’ έναν άντρα, ν’αλλάζω γνώμη και να συνεχίζω τον δρόμο μου. Να στριμώχνομαι στην πολυκοσμία του τραίνου. Να εργάζομαι νύχτα. Να θηλάζω το παιδί μου δημόσια. Να ζητάω αύξηση στη δουλιά μου. Σε όλες αυτές τις στιγμές της ζωής, τις απλές και καθημερινές, διεκδικώ το δικαίωμα να μην με ενοχλούν. Το δικαίωμα να μην σκέφτομαι καν ότι μπορεί να έρθω σε δύσκολη θέση. Διεκδικώ την ελευθερία να μην υφίσταμαι σχόλια για τη συμπεριφορά μου, για το πώς είμαι ντυμένη, για το πώς βαδίζω, για το σχήμα των γλουτών μου, για το μέγεθος του στήθους μου. Διεκδικώ το δικαίωμά μου στην ηρεμία, στη μοναξιά, το δικαίωμά μου να περπατάω χωρίς φόβο. Δεν θέλω μόνο εσωτερική ελευθερία. Θέλω την ελευθερία να ζώ έξω στον κόσμο, στον ανοιχτό αέρα, σε έναν κόσμο που είναι λίγο και δικός μου.

Δεν είμαι ένα εύθραυστο πλασματάκι. Δεν έχω την απαίτηση να προστατεύομαι, αλλά διεκδικώ το δικαίωμά μου για ασφάλεια και σεβασμό. Και οι άνδρες δεν είναι όλοι γουρούνια. Τις τελευταίες εβδομάδες πόσο εντυπωσιάστηκα, πόσο ξαφνιάστηκα ευχάριστα, πόσο ενθουσιάστηκα με τους άνδρες που είχαν την ικανότητά να αντιληφθούν τι παίζεται! Έμεινα συγκλονισμένη μπροστά στη θέλησή τους να μην είναι πια συνένοχοι, στη θέλησή τους ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ν’ απελευθερωθούν και οι ίδιοι από αυτές τις συμπεριφορές. Επειδή πίσω από αυτή την υποτιθέμενη ελευθερία να «την πέφτουν», κρύβεται μια άποψη για το αρσενικό τρομερά ντετερμινιστική: «γουρούνι γεννιέσαι». Οι άνδρες στο περιβάλλον μου κοκκινίζουν από ντροπή κι εξεγείρονται εναντίον όσων με προσβάλλουν. Εναντίον εκείνων που εκσπερματώνουν πάνω στο παλτό μου στις οκτώ το πρωί. Εναντίον του αφεντικού που μου δίνει να καταλάβω τί θα έπρεπε να κάνω για να πάρω προαγωγή. Εναντίον του καθηγητή που ανταλλάσσει την ακαδημαϊκή πρόοδο με μια πίπα. Εναντίον του περαστικού που με ρωτάει αν «γαμιέμαι» και καταλήγει να με αποκαλεί «τσούλα». Οι άνδρες που γνωρίζω είναι αηδιασμένοι από αυτή την οπισθοδρομική άποψη για τον ανδρισμό. Ελπίζω ότι ο γιος μου θα είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος. Ελεύθερος, όχι μόνο να μην είναι ενοχλητικός, αλλά ελεύθερος να αυτοπροσδιορίζεται διαφορετικά από το στερεότυπο που βλέπει τον άνδρα ως ένα αρπακτικό που διακατέχεται από ανεξέλεγκτες παρορμήσεις. Ένας άνδρας που ξέρει πώς να σαγηνεύσει με τους χιλιάδες υπέροχους τρόπους που ξέρουν οι άνδρες για να μας ξελογιάζουν.

Εγώ δεν είμαι θύμα. Αλλά εκατομμύρια γυναίκες είναι. Αυτό είναι ένα γεγονός και όχι μια ηθική κρίση ή μια αναγωγή στην “ουσία” της γυναίκας. Και μέσα μου σπαρταρά ο φόβος όλων εκείνων των γυναικών που περπατούν στους δρόμους χιλιάδων πόλεων στον κόσμο με το κεφάλι σκυφτό. Των γυναικών που τις παίρνουν από πίσω στο δρόμο, που τις παρενοχλούν, που τις βιάζουν, που τις προσβάλλουν, που τις αντιμετωπίζουν μέσα στους δημόσιους χώρους σαν παρείσακτες. Μέσα μου αντηχεί η κραυγή των γυναικών που κρύβονται, που ντρέπονται, που τις πετούν στο δρόμο σαν παρίες επειδή είναι ατιμασμένες. Των γυναικών που κρύβονται κάτω από μακρά μαύρα πέπλα επειδή τα σώματά τους θα προκαλούσαν την επίθεση των ανδρών. Οι γυναίκες που περπατούν στους δρόμους του Καΐρου, του Νέου Δελχί, της Λίμας, της Μοσσούλης, της Κινσάσα, της Καζαμπλάνκα λέτε ν’ ανησυχούν μήπως εξαφανιστεί το φλερτ και η αβροφροσύνη; Έχουν αυτές δικαίωμα να σαγηνεύσουν, να επιλέξουν, να κάνουν επίμονο φλερτ;

Ελπίζω ότι μια μέρα η κόρη μου θα περπατάει στο δρόμο το βράδυ, με μίνι φούστα και ντεκολτέ, ότι θα κάνει το γύρο του κόσμου μόνη της, θα παίρνει μετρό τα μεσάνυχτα χωρίς φόβο, χωρίς καν να το σκέφτεται. Και ο κόσμος που θα ζεί τότε δεν θα είναι ένας κόσμος πουριτανικός. Είμαι σίγουρη, θα είναι ένας κόσμος πιο δίκαιος, όπου ο χώρος για τον έρωτα, για την απόλαυση, για τα παιχνίδια του ξελογιάσματος θα είναι άπλετος και πιο όμορφος. Σε σημείο που εμείς ακόμα δεν μπορούμε να φανταστούμε.


Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 2: Tribune των 100 και απάντηση φεμινιστριών της Γαλλίας (κίνηση «ξεμπρόστιασε το γουρούνι σου»)

16/01/2018

Η διαμάχη γύρω από την σεξουαλική παρενόχληση άνοιξε ένα διάλογο και μια πολεμική πολύ φανατική. Το περίφημο πια κείμενο «tribune» των 100 γυναικών, (μεταξύ των οποίων και η Κατρίν Ντενέβ, και με συντάκτριες τις Sarah Chiche, κλινική ψυχολόγο και ψυχαναλύτρια, την Catherine Millet, κριτικό τέχνης,  Catherine Robbe-Grillet, ηθοποιό και συγγραφέα, Peggy Sastre, συγγραφέα και δημοσιογράφο, Abnousse Shalmani, συγγραφέα και δημοσιογράφο) προκαλεί μια σύγχυση με την τουλάχιστον αμφιλεγόμενη φράση » υποστηρίζουμε την ελευθερία κάποιος να ενοχλεί, που είναι απαραίτητη για την σεξουαλική ελευθερία. Ωστόσο είμαστε σήμερα αρκετά υποψιασμένες , ώστε να παραδεχόμαστε ότι η σεξουαλική ορμή είναι από τη φύση της επιθετική και άγρια, αλλά επίσης είμαστε αρκετά διορατικές, ώστε να μην συγχέουμε το αδέξιο «καμάκι» με την σεξουαλική επίθεση.» (…) Νομίζουμε ότι η ελευθερία να πεις «όχι» σε μια σεξουαλική πρόταση πάει μαζί με την ελευθερία της ενόχλησης. Και θεωρούμε ότι πρέπει να ξέρουμε να απαντούμε σε αυτή την ενόχληση, με διαφορετικό τρόπο από το να κλεινόμαστε στον ρόλο της λείας.» 

Ωστόσο το κείμενο επισημαίνει μερικά ζητήματα που αξίζουν την προσοχή μας: Βάζουν τον τόνο στην πρώτη φράση: «Ο βιασμός είναι έγκλημα. Αλλά το επίμονο ή αδέξιο «καμάκι» δεν αποτελεί ποινικό αδίκημα, ούτε η αβρότητα προς τις γυναίκες έκφραση επιθετικού σεξισμού.« Αποκηρύσσουν εκείνον τον φεμινισμό που κατά τη γνώμη τους εκφράζει μίσος προς τους άνδρες και την σεξουαλικότητα και που οπλίζει με επιχειρήματα τους εχθρούς της σεξουαλικής ελευθερίας, τους θρησκόληπτους και τους πουριτανούς. Υποστηρίζουν ότι φεμινισμός τέτοιας νοοτροπίας καθηλώνει τη γυναίκα στο ρόλο του αιωνίου θύματος. Επισημαίνουν την καταδίκη ανθρώπων με συνοπτικές διαδικασίες χωρίς δίκη και με βαριές συνέπειες. Επίσης τον φανατικό στιγματισμό της διαφορετικής άποψης ως «προδοτικής» και «συνένοχης» και την προσπάθεια αποκλεισμού της. Τον κίνδυνο λογοκρισίας και αυτολογοκρισίας, καθώς και τους κινδύνους κριτικής πολιτιστικών εκφράσεων περασμένων εποχών με σημερινά κριτήρια. (ολόκληρο το γαλλικό κείμενο στο παράρτημα 1) 

Οι οργανωμένες γαλλίδες φεμινίστριες που έχουν ξεκινήσει την καμπάνια «Ξεμπρόστιασε το γουρούνι σου» («balance ton porc») κατά το πρότυπο του METOO αλλά κατά την άποψή μου πιο ακραία, δεν μπορούσαν παρά να απαντήσουν. Και η απάντησή τους με σόκαρε. Διέπραττε όλα όσα επεσήμαιναν οι 100 ως κινδύνους: Στιγματισμό της διαφορετικής άποψης, συνομωσιολογία, δίκη προθέσεων, λογικές ακροβασίες και τραβηγμένα συμπεράσματα, ανυπόστατες κατηγορίες για εκφράσεις που δεν περιέχονται στο άλλο κείμενο, προσωπικές επιθέσεις κάποιων από τις υπογράφουσες, τυφλή πολεμική: «Ανησυχούν τα γουρούνια και οι σύμμαχές τους; Είναι φυσικό. (…) Παρουσιάζουν τις φεμινίστριες ως σεμνότυφες, με άλλα λόγια κακογαμημένες. (…) Μόλις η ισότητα προοδεύσει, έστω και μισό χιλιοστό, οι καλοθελητές μας προειδοποιούν αμέσως ότι κινδυνεύουμε να φτάσουμε στην υπερβολή (…) Οι υπογράφουσες το κείμενο μιλούν για την εκπαίδευση που πρέπει να δίνουμε στα κοριτσάκια ώστε να μην υποχωρούν στον εκφοβισμό. Άρα η ευθύνη μετατίθεται στις γυναίκες ώστε να μην γίνονται αντικείμενο επίθεσης. (…) Με αυτό το κείμενο προσπαθούν να μας ξαναφορέσουν τον μολυβένο μανδύα που αρχίσαμε να αποτινάζουμε.« Η Caroline de Haas, συντάκτρια του κειμένου, σε συνέντευξή της κατηγορεί ότι οι περισσότερες από τις 100, ότι είναι «υπότροπες» στην υπεράσπιση εγκληματιών παιδοφιλίας και  βιαστών και ότι καταδικάζουν δράστες μόνο όταν προέρχονται από λαϊκά στρώματα, ενώ είναι επιεικείς σ’ εκείνους του κοινωνικού τους χώρου. Επίσης οι ίδιες αυτές φεμινίστριες στην πρόσφατη διαμάχη για την μαντήλα στη Γαλλία έχουν υπερασπιστεί το «δικαίωμα των μουσουλμάνων γυναικών να επιλέγουν να φορούν μαντήλα», ότι η μαντήλα είναι δείγμα χειραφέτησης προς μια κοινωνία που καταπιέζει την ταυτότητά τους και ήταν κατά του νόμου που απαγόρευσε τη μαντήλα στα σχολεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο κείμενό τους καθόλου δεν θίγουν το πρόβλημα της σεξουαλικής, ιδεολογικής και κοινωνικής καταπίεσης των μουσουλμάνων γυναικών στη Γαλλία και στις μουσουλμανικές χώρες από οτους άνδρες ομοθρήσκους τους. Η πολιτική ορθότητα το απαγορεύει! (βλ. Ολόκληρο το κείμενο στο παράρτημα 2) Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική. 1.

16/01/2018

Θεωρώ το κίνημα #ΜETOO πολύ σημαντικό για την γυναικεία χειραφέτηση από τον φόβο και τα δεινά της σεξουαλικής βίας και της κατάχρησης εξουσίας. Οι γυναίκες που τόλμησαν να καταγγείλουν επώνυμα όσους τις εκμεταλλεύτηκαν, εκβίασαν, συκοφάντησαν, εκφόβισαν, παρενόχλησαν, βίασαν έχουν πολύ κουράγιο. Γιατί είναι γνωστό ότι τα θύματα συνήθως όχι μόνο φοβούνται να καταγγείλουν τους δράστες, αλλά και ντρέπονται γι αυτό που τους συνέβη και αναπτύσσουν μηχανισμούς λήθης, ιδίως για τα πιο βίαια κι εξευτελιστικά συμβάντα. Γι αυτό και οι δημόσιες καταγγελίες κατά κανόνα είναι αληθινές. Κατά κανόνα. Γιατί υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, οι ψευδείς καταγγελίες για λόγους μίσους, εκδίκησης, σκοπιμότητας, επαγγελματικής αντιζηλίας- ιδίως στον κόσμο του θεάματος. Και ακόμα και για λόγους μόδας, κοινωνικού μιμητισμού.  Από την αρχή αυτό που με ενόχλησε και με ανησύχησε σε αυτό το κίνημα είναι ότι άνθρωποι καταδικάστηκαν χωρίς δίκη. Έχασαν τις δουλειές τους, διαπομπεύτηκαν αμετάκλητα, καταστράφηκαν λαμπρές καριέρες ταλαντούχων ανθρώπων, χωρίς να μπορούν αυτοί να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.  Και μάλιστα για ιστορίες που συνέβησαν πριν πολλά χρόνια, σε ηλικίες για τις οποίες θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί ελαφρυντικά. Όταν σύμφωνα με το νόμο ακόμα και ο φόνος παραγράφεται μετά από 30 χρόνια. Και όλα αυτά μέσα σε έναν πολτό σελίδων κοινωνικής δικτύωσης που εύκολα παίρνει πλανητικές διαστάσεις.

Πολύ πριν από το #ΜETOO, στην Αμερική ιδίως, τα φεμινιστικά κινήματα, ξεκινώντας από την απόλυτα θεμιτή προσπάθεια αποτροπής της κατάχρησης εξουσίας που εκφράζεται με κρούσματα σεξουαλικής παρενόχλησης ή και βίας οδήγησαν σε καταστάσεις τραγελαφικές: συνάδελφοι να κρύβουν την ερωτική τους σχέση, το ειδύλλιο μεταξύ ενός καθηγητή και μιας φοιτήτριας (η αντίστροφα) να θεωρείται εξ ορισμού ύποπτο και βρώμικο. Αλλά και πέρα από τα γυναικεία ζητήματα, η κατάχρηση και διαστρέβλωση του politically correct σε όλα τα πεδία, έδωσε λαβή στη χειρότερη υποκρισία με συνέπειες συχνά κωμικές πάντα όμως ανησυχητικές. Έφτασαν να κατηγορήσουν τον «Χώκ Φινν» του Μαρκ Τουαίν για ρατσισμό! Αφαίρεσαν την πίπα από την αφίσα με τον κύριο Υλό που διαφήμιζε κινηματογραφικό αφιέρωμα στον Ζακ Τατί! Ή θεώρησαν τις σκηνές μαζικής εξόντωσης καρχαριών στην ταινία «Ο κόσμος της σιωπής» που γύρισε ο Κουστώ με τον Λουϊ Μαλ πριν από 62 χρόνια ως αντιοικολογική προπαγάνδα!

Γι αυτό το θέμα της εκ των υστέρων αποτίμησης γεγονότων ή ανθρώπων με σημερινά κριτήρια  τα λέει πολύ ωραία ο κ. Νικόλας Σεβαστάκης σε ανάρτησή του στο facebook: «Υπάρχει ένας εισαγγελικός »ριζοσπαστισμός» των campus που εδώ και κάποια χρόνια θέλει να διορθώσει το παρελθόν και τις στραβές του πλευρές. Να δικάσει τον Καντ για μισογυνισμό, τους διαφωτιστές για white supremacism, τα νεανικά σήριαλ του ΄90 για ομοφοβία, τους παλιούς ηθοποιούς για ακατέργαστη καπνική προπαγάνδα, τους κλασικής κοπής διανοούμενους για μεταφυσικές, ευρωκεντρικές εμμονές. Δεν έχει βεβαίως μεταγγιστεί – παρά ελάχιστα- στην ελληνική ακαδημαϊκή σφαίρα των κοινωνικών επιστημών όπου συναντάς ακόμα παραδοσιακότροπους αριστερούς κώδικες και το σχήμα »διαφωτισμός-Εαμ-αντινεοφιλελευθερισμός». Αλλά αυτό το κύμα επιθετικού παρεμβατισμού που θέλει να επιβάλλει μια ασφυκτική γλωσσική, ιδεολογική και αισθητική δεοντολογία έχει γενικότερες ευθύνες. Εγκαθιστά μια κομφορμιστική αυτολογοκρισία και δεν αφήνει πια στην ησυχία τους όσους δεν θέλουν να υιοθετήσουν την καινούρια νόρμα. Το χαρακτηριστικό όλων των ριζοσπαστισμών στην Ιστορία ήταν να μην-αφήνουν-κάτι στην απόστασή του. Ήταν μια επιθυμία τρομακτικού πολιτικού ελέγχου. Ένας λαιμός με μια φλέβα που φουσκώνει για να καταγγείλει την παρασπονδία του ενός ή του άλλου. Και για να σαλπίσει την αντικατάσταση του ‘παλιού κόσμου’ από έναν νέο κόσμο.» 

 


ΤΑ 99 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ ΤΟ 2017

07/01/2018

πηγή: το αμερικανικό ειδησεoγραφικό site QUARZ  (Quarz media LLC -US)  (ευχαριστώ τον Τάσο Κρομμύδα που το επεσήμανε)

Αν νιώθετε απόγνωση για τη μοίρα της ανθρωπότητας στον 21ο αιώνα, ίσως πρέπει να το ξανασκεφτείτε. Το 2017 είχαμε την αίσθηση ότι τα παγκόσμια μήντια πρόβαλλαν μόνο τα προβλήματα και καθόλου τις λύσεις. Για να το διορθώσουμε αυτό, ιδού 99 από τις πιο ελπιδοφόρες ιστορίες που ίσως δεν έπεσαν στην αντίληψή σας

Ενδεικτικά:

Παγκόσμια υγεία

-νέο εμβόλιο κατά της χολέρας

-οι θάνατοι από καρκίνο μειώθηκαν κατά 25% από το 1991

-τα κρούσματα του κουνουπιού Ζίκα μειώθηκαν

-οι πρόωροι θάνατοι από καρδιαγγειακά, καρκίνο, διαβήτη και χρόνια αναπνευστικά μειώθηκαν κατά 16% από το 2000.

-οι μισοί πάσχοντες από AIDS παγκοσμίως είναι σε θεραπαία και οι θάνατοι μειώθηκαν κατά 50% από το 2005.

-χάρις στην καλύτερη πρόσβαση σε καθαρό νερό και κανόνες υγειινής οι θάνατοι παιδιών από διάρροια έπεσαν παγκοσμίως κατά 1/2 από το 2005.

-οι θάνατοι από φυματίωση μειώθηκαν κατά 37% από το 2000 μεταξύ 200 και 2016 – -το εμβόλιο της ιλαράς έσωσε 20,4 εκατομμύρια ζωές

Περιβάλλον

διατήρηση του πλανήτη:

-Η τρύπα του όζοντος το 2017 συρρικνώθηκε στα κατώτερα χαμηλά από το 1988.

Σε πολλές χώρες δημιουργούνται εθνικά πάρκα, χερσαία και θαλάσσια και γίνονται εκτεταμένες αναδασώσεις.

-Σύμφωνο μεταξύ ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσσία και Ε.Ε. που κηρύσσει την Αρκτική απαγορευμένη ζώνη για αλιεία για τα επόμενα 16 χρόνια. Σύμφωνο μεταξύ Καναδά και των Ινουίτ για το μεγαλύτερο θαλάσσιο πάρκο στην ιστορία της χώρας.

-Η Ε.Ε. αυστηροποίησε τα όρια για ρυπαντές που θα ισχύουν για το σύνολο των 2900 εργοστασίων παραγωγής ενέργειας της Ευρώπης

μια κακή χρονιά για τη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων

-η κατασκευή νέων εργοστασίων έπεσε κατά 48%, 62% και 19% στα διάφορα στάδια κατασκευής. Μείωση των επενδύσεων σε πολλές χώρες μέχρι έως το 2040-’45.

-στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι εκπομπές άνθρακα, στον οποίο στηρίχτηκε η βιομηχανική επανάσταση, σημείωσαν το χαμηλότερό τους δείκτη από το 1894.

-20 χώρες, μεταξύ των οποίων το UK, η Γαλλία, το Μεξικό ο Καναδάς και η Φινλανδία δεσμεύτηκαν να εγκαταλείψουν εντελώς τη χρήση άνθρακα πριν το 2030.

η Deutsche Bank, ένας από τους μεγαλύτερους χρηματοδότες της ανθρακικής βιομηχανίας αποφάσισε να σταματήσει τη χρηματοδότηση όλων των νέων πρότζεκτ άνθρακα.

…και εξαιρετική χρονιά για την καθαρή ενέργεια

-Το 2017 το κόστος της ηλιακής και αιολικής ενέργειας έπεσε κάτω από 20%.

-Στις ΗΠΑ ο τομέας της καθαρής ενέργειας αυξάνει με ρυθμό κατά 12% μεγαλύτερο από τους τομείς της οικονομίας.

General Motors, η Volkswagen, η Volvo στρέφονται στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα.

-Η Κίνα, ο μεγαλύτερος ρυπαντής του πλανήτη ανήγγειλε ότι οι δεσμεύσεις της στη Συμφωνία του Παρισιού για μείωση των εκπομπών άνθρακα θα υλοποιηθούν δέκα χρόνια νωρίτερα.

-Η Ινδία το 2017 υπερδιπλασίασε τις εγκαταστάσεις της ηλιακής ενέργειας.

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση από το 1990 έως το 2016 μείωσε τις εκπομπές άνθρακα στο 23%, ενώ στο ίδιο διάστημα η οικονομία αυξήθηκε κατά 53%. Αυτό καταρρίπτει την προπαγάνδα του λόμπυ του άνθρακα ότι η καθαρή ενέργεια δήθεν φρενάρει την οικονομική ανάπτυξη.

σημάδια ελπίδας για έναν ζωντανό πλανήτη

-Πολλά ζωϊκά είδη που κινδύνευαν φαίνεται να σώζονται από την εξαφάνιση, όπως οι λεοπαρδάλεις του χιονιού, οι λεοπαρδάλεις και οι τίγρεις του Αμούρ, τα δελφίνια του ποταμού Γάγγη, πολλά είδη μεγάλων θαλασσίων χελωνών.

-Η Γερμανία, η Κροατία και η Ιαπωνία απαγόρευσαν την εκτροφή γουνοφόρων ζώων. -40 χώρες έχουν πλέον απαγορεύσει τα τσίρκα με ζώα.

To βιωτικό επίπεδο δισεκατομμυρίων ανθρώπων ανεβαίνει

-Τα τελευταία χρόνια 1,2 δισεκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως απόχτησαν ηλεκτρικό ρεύμα.

-Τα τελευταία 3 χρόνια στην Κίνα οι άνθρωποι που ζούν κάτω από το όριο της φτώχιας έπεσαν από τα 99 εκατομμύρια στα 43,4 εκατομμύρια.

-Στο ίδιο διάστημα 275 εκατομμύρια Ινδοί απέκτησαν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής.

-Μεταξύ 2005 και 2017 ο αλφαβητισμός στι Αφγανιστάν ανέβηκε κατά 5% (και άνω του 16% για τα παιδιά) και χτίστηκαν 16000 σχολέια.

-Η παιδική εργασία μειώθηκε παγκοσμιως. Το 2016 τα παιδιά που εργάζονταν ήταν κατά 98 εκατομμύρια λιγώτερα από το 2000.

Είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος για έναν ηθικό κόσμο, αλλά η δικαιοσύνη ενισχύεται.

-Πρόσφατες στατιστικές δείχνουν ότι οι νέοι άνθρωποι είναι λιγώτερο ρατσιστές από τους ηλικιωμένους.

-Παρατηρείται αύξηση γάμων ζευγαριών διαφορετικών εθνοτήτων και φυλών.

-Πολλές χώρες νομοθετούν για μεγαλύτερη ισότητα ανδρών γυναικών, και για τον γάμο ομοφύλων ζευγαριών.

-Οι αυτοκτονίες ομοφυλόφυλων εφήβων έχουν μειωθεί.

-Η Ισλανδία το 2017 ήταν η πρώτη χώρα που έκανε υποχρεωτική την ίση αμοιβή για άνδρες και γυναίκες.

Ο κόσμος έγινε κάπως λιγώτερο βίαιος.

-Οι θάνατοι από τρομοκρατικά χτυπήματα μειώθηκαν κατά 22% από το 2014, χάρις στην αποδυνάμωση της τρομοκρατίας στις κυριώτερες εστίες της, Συρία, Πακιστάν, Αφγανιστάν και Νιγηρία.

-Ο αριθμός των εκτελέσεων μειώθηκε παγκοσμίως κατά 37% από το 2015 (λόγω μεγάλης μείωσης στο Ιράν και στο Πακιστάν).

-Στην Αυστραλία η αναλογία ανθρωποκτονιών έπεσε στο ένα θύμα ανά 100 000 κατοίκους, χαμηλότερο ρεκόρ όλων των εποχών.

-Στις ΗΠΑ το βίαιο έγκλημα κατά ζωής και περιουσίας μειώθηκε κατά 50% από το 1990.

-Η Ε.Ε. θέσπισε κανόνες που δυσχεραίνουν τη χρηματοδότηση ένοπλων ομάδων, ενώ η βιομηχανία κατασκευής των πιο θανατηφόρων όπλων, η Heckler & Koch, ανήγγειλε ότι θα σταματήσει τις πωλήσεις σε χώρες που δεν τηρούν τα αποδεκτά στάνταρ περί διαφθοράς και δημοκρατίας.

-Η Τυνησία, ο Λίβανος και η Ιορδανία κατάργησαν τον νόμο που επέτρεπε την ατιμωρησία των βιαστών, αν παντρεύονταν το θύμα τους.

-Η Ινδία κήρυξε παράνομους τους υποχρεωτικούς γάμους με νύφες-παιδιά και ανέβασε στα 18 την ηλικία όλων των γυναικών για συναίνεση σε σεξουαλική επαφή.

 


Πώς πεθαίνει η δημοκρατία

06/01/2018

Με την ευκαιρία της επίσκεψης του Ερντογάν στο Παρίσι, 5/1/18, η Monde έβαλε ένα σύντομο βιντεάκι «Πώς πεθαίνει μια δημοκρατία» Πολύ διδακτικό. Γιατί σήμερα οι δικτατορίες δεν επιβάλλονται πια με στρατιωτικές χούντες, επιβάλλονται μετά από μια συστηματική δηλητηρίαση σε μικρές αλλά συσσωρευτικές δόσεις λαϊκισμού, εκλογική νίκη και συνέχεια των δόσεων συνδυασμού λαϊκισμού και ολοένα αυξανόμενου αυταρχισμού, μέχρι το σημείο οι κοινωνίες να αποδέχονται αντιδημοκρατικά μέτρα, διώξεις έως και εγκλήματα ως κάτι φυσιολογικό. Βλέπε Πούτιν, Μαδούρο, Ερντογάν.  Τα χρόνια του Χίτλερ 1933-45 και τα 70 χρόνια κομμουνιστικών καθεστώτων στηρίχτηκαν βέβαια και στα όπλα, αλλά και η συστηματική ιδεολογική δηλητηρίαση έπαιξαν βασικό ρόλο για την μακροημέρευσή τους .

και ένα στιγμιότυπο από την κοινή συνέντευξη τύπου Μακρόν και Ερντογάν. O Μακρόν προσεγγίζει το ζήτημα των ατομικών δικαιωμάτων στην Τουρκία. Ακολουθεί σεύτερο στιγμιότυπο που δείχνει πώς αντιλαμβάνεται ο Ερντογάν την ελευθερία του τύπου.


TΟ 2017 ΕΦΥΓΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ.

03/01/2018

...και τις κληροδότησε στο 2018

-Το προσφυγικό ζήτημα –το Brexit -η ισλαμική τρομοκρατία -η κλιματική αλλαγή -ο σχηματισμός κυβέρνησης στη Γερμανία -ο Τραμπ -ο Κιμ.

Από τα παραπάνω, η καταπολέμηση της ισλαμικής τρομοκρατίας είναι μάλλον σε καλό δρόμο. Όχι ότι σταμάτησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις- οι πρόσφατες επιθέσεις εναντίον σιιτών στην Καμπούλ και εναντίον των χριστιανών Κοπτών στο Κάϊρο αυτό μαρτυρούν. Ωστόσο η στρατιωτική ήττα του λεγόμενου Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, χάρις στις επιχειρήσεις της συμμαχίας ιρακινού στρατού, Κούρδων Πεσμεργκά και σιιτικών militia υπό την τεχνική βοήθεια των αμερικανικών και άλλων συμμαχικών δυνάμεων, με την οριστική ανακατάληψη της Μοσούλης και της Ράκκα, του κατάφερε ένα ισχυρότατο χτύπημα όχι μόνο στρατιωτικό αλλά και στο επίπεδο τού κύρους και της ιδεολογίας. Πιστεύω ότι είναι ζήτημα λίγου χρόνου οι επιθέσεις να μειωθούν δραματικά.

Αποτέλεσμα εικόνας για Irakian army frees Racca

 

Ωστόσο ο τρομοκράτης της περιοχής, που όχι μόνο δεν ηττήθηκε αλλά δυστυχώς αναβαθμίστηκε κιόλας, λέγεται Άσαντ. Χάρις στην πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη του Πούτιν και του Ιράν, χάρις στους ρωσικούς βομβαρδισμούς κατά δικαίων και αδίκων, ιδίως κατά των μη ισλαμιστών αντικαθεστωτικών ανταρτών και χιλιάδων αμάχων, ο Άσαντ έιναι πιο δυνατός παρά ποτέ και νομιμοποιημένος συνομιλητής για τις κουτσές ειρηνευτικές συνομιλίες.

Το πιο ακανθώδες άμεσο ζήτημα για την Ευρώπη είναι το προσφυγικό. Δοκιμάζει την ίδια την ταυτότητα της Ευρώπης, ως πεδίο ελευθερίας και άσκησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις των πρώην ανατολικοευραπαϊκών χωρών επιδεικνύουν ρατσισμό και αναλγησία και δεν θέλουν να δεχτούν πρόσφυγες, παρά το διεθνές Δίκαιο, καθώς και το γεγονός ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου προκρίνει την κατάργηση της υποχρεωτικής ποσόστωσης για την υποδοχή προσφύγων βάζουν σε κίνδυνο την ενότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά και στις ώριμες ευρωπαϊκές δημοκρατίες, παρά την εκλογική ήττα των ακροδεξιών ξενοφοβικών κομμάτων (Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία) αυτά, τα τελευταία συνεχίζουν να έχουν βάσεις μέσα στις κοινωνίες ακριβώς λόγω του προσφυγικού.

Αποτέλεσμα εικόνας για migrants at sea

Αυτό το πολύπλοκο ζήτημα προστίθεται στη γενικώτερη εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία βρίσκεται σε κρίσιμο σημείο: πρέπει να κάνει το άλμα προς τα εμπρός και αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς σταθερή κυβέρνηση στη Γερμανία. Οι οραματικές προτάσεις του Μακρόν βρίσκονται στην αρχή μιας πολύ μακράς πορείας προς την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, αλλά τίποτα δεν μπορεί να πάρει μπρός χωρίς τη Γερμανία. Άλλη μια εκκρεμότητα που κληροδότησε το 2017 και το 2018 είναι υποχρεωμένο να λύσει.

Για την κλιματική αλλαγή ότι και να πούμε είναι λίγο. Είναι μακράν το μεγαλύτερο πρόβλημα τού πλανήτη, δεν μπορούσε βέβαια να λυθεί το 2017, ωστόσο η Διάσκεψη του Παρισιού και οι διασκέψεις που ακολούθησαν έβαλαν σωστές βάσεις, παρά την ανεκδιήγητη στάση του Τραμπ. Οι διαπιστώσεις όμως πρέπει να οδηγήσουν σε πράξεις αποφασιστικές, το ρολόϊ του πλανήτη χτυπάει αμείλικτα. Μια ματιά στις εικόνες που δείχνουν την εξέλιξη στους παγετώνες είναι αρκετή.

Αποτέλεσμα εικόνας για endangered island by the rise of sea level

Φυσικά το 2018 παραλαμβάνει και το BREXIT, με όλη την πολυπλοκότητά του και τις παράπλευρες επιπτώσεις του. Αυτή η (με μικρή πλειψηφία) απόφαση του Βρετανικού λαού θα διδάσκεται κάποτε ως μια από τις μεγαλύτερες γκάφες της Ιστορίας. Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ Ευρώπη χωρίς Βρετανία. Ίσως μέσα στη χρονιά που ξεκίνησε να υπάρξει κάποια κατάληξη. Ίσως και κάποια ευχάριστη έκπληξη!

Ο Τραμπ και ο Κιμ είναι από μόνοι τους από μία επικίνδυνη εκκρεμότητα. Και οι δυό μαζί φτιάνουν ένα μείγμα, που ας ελπίσουμε ότι δεν θα γίνει εκρηκτικό, αλλά θα είναι μείγμα για σαπουνόφουσκες. Διατηρώ την ελπίδα ότι μέσα στο 2018 το λαμπρό δημοκρατικό σύστημα των ΗΠΑ θα κατορθώσει να φέρει τον Τραμπ μπροστά στην προοπτική της καθαίρεσης. Impeachment! Impeachment!

Όσο για τον Κιμ Γιονγκ Ουν, έχω εναποθέσει τις ελπίδες μου στην Κίνα να του τραβάει τ’ αυτιά.

Kαι η Ελλάδα; Δεν μας έφταναν όλες οι οικονομικές εκκρεμότητες με τα 80 προαπαιτούμενα μέτρα, το 2018 πρέπει να λύσει όχι μόνο το Κυπριακό, αλλά και το Μακεδονικό. Και βέβαια το προσφυγικό. Και να τελειώσει η δίκη της Χρυσής Αυγής. Kαι να ξεκινήσει η ανάπλαση στο Ελληνικό. Και να μπει τέρμα στην ανομία, τους βανδαλισμούς και την ντόπια τρομοκρατία. Και στο χάος στα Πανεπιστήμια. Και στην κατάθλιψη. Με άλλα λόγια να λυθεί το πολιτικό ζήτημα: ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!

2ο18: Θα γίνει η χρονιά των λύσεων; Και τί κάνουμε εμείς γι αυτό;


Μερικές από τις τελευταίες φωτογραφίες της ΝΑΣΑ του 2017. Καλή χρονιά από το διάστημα!

02/01/2018

η εποποιϊα του Διαστήματος συνεχίζεται, το διαστημόπλοιο Γη κινδυνεύει

Απροσδόκητες ακτίνες Χ από τη Συστάδα Γαλαξιών του Περσέα 2/1/18

επιφάνεια του Άρη 11/12/17

πυρκαγιά στην Ventura County της Καλιφόρνιας, 5/12/17

Αποστολή στον Πλούτωνα: ένας Πλούτων ψυχεδελικός (συνθετική έγχρωμη απεικόνιση των διαφορετικών χρωματισμών περιοχών του Πλούτονα. Αύγουστος 2017

Ένα ακόμα παγόβουνο αποκολλήθηκε από τον παγετώνα της νήσου Pine, στην Δυτική Ανταρκτική 29/12/ 2017


Η νοσταλγία ως ασθένεια

02/01/2018

του Χρήστου Χωμενίδη

ΤΑ ΝΕΑ 29/12/2017 

Τεμαχίζουμε – ζώντας – τον χρόνο στα τρία. Στο παρόν, που ώσπου να το αρπάξουμε, να το στύψουμε, να ρουφήξουμε τους χυμούς του, έχει κιόλας χαθεί. Στο μέλλον, μια οθόνη στην οποία προβάλλουμε τα σχέδια και τα όνειρά μας και όσο τη ζυγώνουμε, τόσο εκείνη απομακρύνεται. Στο παρελθόν, που είναι καμωμένο από το πιο εύπλαστο υλικό. Σε πείσμα των γεγονότων και της μνήμης μας της ίδιας, κατασκευάζουμε και ανακατασκευάζουμε το παρελθόν αυθαίρετα. Του δίνουμε το σχήμα της νοσταλγίας.
Σε έρευνα που διεξήχθη πρόσφατα, οι περισσότεροι απάντησαν ότι κατά τη δεκαετία του 1960 η ζωή στην Ελλάδα ήταν πιο ευχάριστη, πιο ανθρώπινη από ό,τι σήμερα. Μονάχα όσοι κοντεύουν ή όσοι έχουν υπερβεί τα εβδομήντα διαθέτουν ολοκληρωμένο βίωμα από τη μακρινή εκείνη εποχή. Ολοι οι υπόλοιποι σχηματίζουν άποψη παρακολουθώντας κωμωδίες του παλιού εμπορικού κινηματογράφου. Βλέπουν την Αλίκη Βουγιουκλάκη και συμπεραίνουν πως οι μαθήτριες τότε χόρευαν νυχθημερόν το «νιάου νιάου βρε γατούλα». Μαγεύονται από το ζευγάρι Λαμπέτη – Χορν, «έτσι ήταν κάποτε οι έρωτες…» αναστενάζουν. Και οι γεραροί ωστόσο συμπολίτες μας εξιδανικεύουν – συνειδητά ή ασυνείδητα – τα νιάτα τους και τα τρίβουν στη μούρη των νεότερων. Πρέπει να είσαι επικίνδυνα ειλικρινής, στα όρια του κοινωνικά ανεκτού, για να παρουσιάζεις την κατάσταση όπως πράγματι είχε.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Στη μνήμη αυτών που έφυγαν το 2017

02/01/2018

(λίστα αυστηρά υποκειμενική)

Image may contain: 1 person, smiling, closeupΜΑΡΗ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ  εξαιρετική φίλη, εξαιρετικός άνθρωπος, στα ιδιωτικά και στα κοινά.  Από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε στην «κίνηση ΠΕΖΗ για τα δικαιώματα των πεζών», με τράβηξε η γλυκύτητα το ήθος και η μετριοπάθειά της, χαρακτηριστικά τόσο δυσεύρετα μέσα στο μισαλλόδοξο κλίμα που ζούμε. Δυναμική αρχιτέκτων στο Υπουργείο Πολιτισμού, ανυποχώρητος φρουρός για τα νησιά του Αιγαίου. Αλλά πάνω απ’ όλα αστείρευτη πηγή προσφοράς προς όλους γύρω της.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΟΣ μορφή του αντιχουντικού φοιτητικού κινήματος, πολύ χάρηκα που τον ξαναβρήκα χρόνια μετά την μεταπολίτευση, στην Επιτροπή Διαλόγου στο ΠΟΤΑΜΙ. Έδειξε ότι σημασία έχει και το πώς ανταποκρίνεσαι σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές- και με τί κόστος-, αλλά και αν στη συνέχεια δεν κολλάς αλλά εξελίσσεσαι. Πάντα σκεπτόμενος, ποτέ εφησυχασμένος. Έγραφε στο blog του : «Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σύγχρονη ΦΑΝΕΡΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που τολμηρά, αργά και βασανιστικά, θα συμβάλλει σε μιαν Ελληνική Επανίδρυση, Αναγέννηση. Σε ένα νέο πολιτισμό φιλοτιμίας, συνέργειας, δημιουργίας, σε μια κρατική διαχείρηση που θα πλαισιωθεί από ότι ικανότερο και ηθικότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία.»

Αποτέλεσμα εικόνας για λουκιανός κηλαηδόνης

ΛΟΥΚΙΑΝΟΣ ΚΗΛΑΪΔΟΝΗΣ  Πήρε μαζί του άλλο ένα κομμάτι των νιάτων μας. Πρώτη γνωριμία Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Μετά μας έκανε όλους μια μεγάλη παρέα..Σε μια εποχή που ακόμα «έκλαιγε η μάνα μου στο μνήμα» και βασίλευε το μπουζούκι ως εθνική μουσική, έδωσε μουσική και στιχουργική έκφραση  στη χαρά της ζωής, απενοχοποίησε το ελαφρό τραγούδι, μας θύμισε τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων στα οικογενειακά τραπέζια, στο σχολείο και στις κατασκηνώσεις, την κουλτούρα της πόλης, έβαλε ακόμα και τον πατριωτισμό στις πραγματικές του διαστάσεις- και χωρίς νοσηρή νοσταλγία.

ΑΡΛΕΤΑ  Ποτέ αυτό το πλάσμα δεν ήταν του κόσμου τούτου. Ξωτικό.

Liu Xiaobo.jpgLiu Xiaobo Ο αγωνιστής της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντιφρονών του καθεστώτος της Κίνας από το κίνημα του Τιενανμέν του 1989 έως το 2017, συγγραφέας και ποιητής, βραβευμένος με Νόμπελ, φυλακισμένος από το 2008, πέθανε στα χέρια του καθεστώτος επειδή δεν νοσηλεύτηκε έγκαιρα.

Γιώργος Νέζης, Ευανθία Ρόκα, Βασιλική Χατζηβασιλείου, Γιώργος Μακαρούνας, Σπύρος Λουκόπουλος, Κωνσταντίνα Οικονόμου, Χρήστος Γεωργακόπουλος και άλλοι 16 των οποίων τα ονόματα δεν κατάφερα να πληροφορηθώ από τον τύπο και ποιός ξέρει πόσοι ακόμα πραγματικά άγνωστοι, χωρίς οικογένειες, ή ξένοι, που χάθηκαν μέσα στις λάσπες και την πλημμύρα της Μάνδρας.

Μυταράς, Ιωάννου,  Γιάννης Βαλαβανίδης, Γιάννης Κουνέλλης, τέσσερεις σπουδαίοι Έλληνες ζωγράφοι έφυγαν την ίδια χρονιά.

 Emmanuelle Riva,η μεγάλη γαλλίδα ηθοποιός που νέα μας σφράγισε στο «Χιροσίμα αγάπη μου» του Ρεναί και στα στερνά της χρόνια μας συγκλόνισε στην «Αγάπη» του Χάνεκε.

 

 

Ζαν Μορώ: Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς από αυτό το ιερό τέρας: Το «Ασανσέρ για δολοφόνους», «Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας;» το «Ζυλ και Τζίμ;»

Sam Shepard, θεατρικός συγγραφέας (βραβείο Πούλιτζερ), ηθοποιός, σκηνοθέτης και ένας από τους ωραιότερους άντρες της οθόνης. Τον λάτρεψα στον «Τρελλό έρωτα» και ως θαρραλέο πιλότο στο «The right stuff» («Οι κατάλληλοι άνθρωποι»)

Αποτέλεσμα εικόνας για John HurtJohn Hurt, σπουδαίος ηθοποιός, τον θυμόμαστε να «γεννάει» τον Alien. Αλλά και στο «1984» και με τη μάσκα του «Ανθρώπου -Ελέφαντα»

και ακόμα:

Τζών Γκλεν, ο αγαπημένος μου αστροναύτης

Harry Dean Stanton: μοναχικός περιπλανώμενος στο «Παρίσι, Τέξας»

Ο βαρύτονος Dmitri Hvorostovsky, με τον πρόωρο χαμό του άφησε την όπερα φτωχότερη

 Jean Rochefort αγαπημένος γάλλος καρατερίστας

Τζέρυ Λιούις, παιδική αγάπη

George A. Romero, ο πατέρας των ζόμπι, σκηνοθέτησε το αριστουργηματικό «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών»

Αποτέλεσμα εικόνας για john glenn astronaut

Αποτέλεσμα εικόνας για paris texasΑποτέλεσμα εικόνας για dmitri hvorostovskylΑποτέλεσμα εικόνας για Jean RochefortΑποτέλεσμα εικόνας για jerry lewisΑποτέλεσμα εικόνας για george romero walking deadlast but not least Chuck Berry