Μακεδονικό: Νικόλα Δημητρώφ: ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ

14/12/2018

Η συνέντευξη του ΔΗΜΗΤΡΩΦ, υπ. εξωτερικών της FYROM στην Monde: Σοβαρότητα, μετριοπάθεια, δημοκρατικό πνεύμα, ευρωπαϊκός προσανατολισμός και αισιοδοξία. Επίσης από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Marc Semo φαίνεται ποιά είναι τα σημαντικά ζητήματα στην υπόθεση (μετάφραση Μ.Γ.)

https://www.lemonde.fr/…/macedoine-nous-allons-montrer-que-…

Πιστεύετε ότι η συμφωνία θα κυρωθεί στο Κοινοβούλιο;

Η επίτευξη ενισχυμένης πλειοψηφίας είναι πάντα δύσκολη στην πολιτική, αλλά η πρόκληση αυτή τη φορά είναι τόσο σημαντική που θα δείξουμε ότι στα Βαλκάνια μπορούν να γίνουν θαύματα. Μας λείπουν μόνο δέκα ψήφοι. Ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε την ψηφοφορία μέσα στον Ιανουάριο, ώστε η συμφωνία στη συνέχεια να έχει εγκριθεί και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, πριν ξεκινήσει η προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Η αντίθεση της Ελληνικής εθνικιστικής δεξιάς προς αυτόν τον συμβιβασμό είναι εξίσου ισχυρή με εκείνη της Μακεδονικής εθνικιστικής δεξιάς.

Πώς εξηγείτε τη μαζική αποχή των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα, ακόμη και όταν η συμφωνία για το όνομα αποκαλύπτει τελικά τη δυνατότητα ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί εγγεγραμμένοι ζουν τώρα στο εξωτερικό. Στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2016, μόλις 1,2 εκατομμύρια από τους περίπου 1,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους πήγαν στις κάλπες. Στο δημοψήφισμα, προσήλθαν 660.000 και οι 610.000 ψήφισαν ΝΑΙ. Η απαρτία δεν επετεύχθη, αλλά το πολιτικό νόημα της ψηφοφορίας είναι σαφές. Η συμφωνία νομιμοποιήθηκε παρά την έντονο μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης. Το ζήτημα του ονόματος είναι πράγματι πολύ ευαίσθητο επειδή αγγίζει την ίδια την ταυτότητα του έθνους. Τελικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δημοψήφισμα είναι παντού ένα δύσκολο εργαλείο, διότι οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν κατ ‘ανάγκην το ζήτημα στο οποίο ερωτώνται.

Η απροθυμία αρκετών ευρωπαϊκών πρωτευουσών, συμπεριλαμβανομένου του Παρισιού, για τη διεύρυνση της ΕΕ προς τα Βαλκάνια δεν προκαλεί απογοήτευση για τους Μακεδόνες;

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το 86% των Μακεδόνων τάσσεται υπέρ της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα Βαλκάνια είναι σαν ένα νησί που περιβάλλεται από κράτη-μέλη. Δεν θα υπάρξει σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη εάν οι Βαλκανικές χώρες δεν ενταχθούν τελικά στην Ένωση. Ωστόσο γνωρίζουμε επίσης ότι δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την ένταξη. Πρέπει να φανούμε αντάξιοί της. Πρέπει να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, να διασφαλίσουμε την ισορροπία των εξουσιών, το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Η διαδικασία είναι εξίσου σημαντική όσο και αυτός καθεαυτός ο τελικός στόχος. Στην περιοχή, γνωρίσαμε πολλούς ηγέτες υπερβολικά ισχυρούς που είχαν υπερβολική δύναμη στα χέρια τους. Τώρα ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ισχυρούς θεσμούς.

Πώς κρίνετε τη στάση της Ουγγαρίας, η οποία δίνει άσυλο στον εθνικιστή πρώην πρωθυπουργό της Μακεδονίας Νίκολα Γκρουέφσκι, φυγόδικο μετά την καταδίκη του για διαφθορά;

Με τη Βουδαπέστη έχουμε πολλά κοινά συμφέροντα και την ίδια επιθυμία για ευρωπαϊκά Βαλκάνια. Ο πρώην πρωθυπουργός διέφυγε από τη δικαιοσύνη και βρήκε καταφύγιο στην Ουγγαρία. Χρησιμοποιούμε όλες τις νομικές διαδικασίες για να επιτύχουμε την έκδοσή του.

Η σταθεροποίηση των Βαλκανίων συνεπάγεται επίσης μια συμφωνία αναγνώρισης μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, η οποία θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω ανταλλαγής εδαφών. Αυτό δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο;

Είναι βασικό να υπάρξει λύση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Ωστόσο υπάρχουν δύο αντίθετες απόψεις για το πώς θα φτάσει κανείς εκεί. Η μία βασίζεται στις μεταρρυθμίσεις και στην ενσωμάτωση των αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε τα σύνορα γίνονται όλο και λιγότερο σημαντικά, όπως μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου ή μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Η άλλη άποψη επικεντρώνεται σε εδαφικά ζητήματα. Σε μια περιοχή τόσο ανάμεικτη, πρέπει να αποφύγουμε τη χάραξη νέων συνόρων πάνω σε εθνικές βάσεις.

Advertisements

Τρομοκρατική επίθεση στη Χριστουγεννιάτικη αγορά του Στρασβούργου

12/12/2018

Image may contain: outdoor

Μιά εικόνα- χίλιες λέξεις. Ένα από τα διαμάντια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ο υπέροχος γοτθικός καθεδρικός της Notre Dame του Στρασβούργου, υπό καθεστώς δρακοντίων αστυνομικών μέτρων. Συμβολισμός ενός απόλυτα δικαιολογημένου φόβου. Αυτό είναι το φάντασμα που πλανιέται σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Φόβος για τη ζωή και την αρτιμέλεια, φόβος για τον πολιτισμό μας και τις αξίες του, φόβος για τη ματαίωση της γιορτής, της κάθε γιορτής. Ο ισλαμοφασισμός από τη μια και ο εξτρεμιστικός λαϊκισμός από την άλλη δημιουργούν φόβο και για την ίδια τη δημοκρατία, που είναι το πιο εύθραυστο πολίτευμα.


Η απάντηση του Μακρόν στα «Κίτρινα Γιλέκα».

12/12/2018

Προς το παρόν δεν φαίνεται να τους πείθει. Στα πάμπολλα πάνελ των γαλλικών καναλιών υπήρχαν «γιλέκα» που έλεγαν καθαρά ότι θέλουν να παραιτηθεί ο Μακρόν. (και να έρθει η Λε Πεν;) Ένα περίεργο στοιχείο που παρατήρησα είναι ότι διάφοροι, από διαφορετικές ομάδες κίτρινων γιλέκων σε διάφορα σημεία της Γαλλίας ζητούσαν το ίδιο πράγμα: δημοψήφισμα.  Δημοψήφισμα για ποιό πράγμα; Όπως και στο ελληνικό Σύνταγμα, στο γαλλικό απαγορεύεται δημοψήφισμα για τη δημοσιονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. ΄Τυχαίο; Έχει πέσει κάποια «γραμμή» από κάποιο κόμμα; Από την άλλη, σήμερα (12/12) στη Monde αναφέρεται ότι σε πολλούς λογαριασμούς sτο facbook των ομάδων των Κίτρινων Γιλέκων εμφανίστηκε αυτή ακριβώς η θεωρία συνωμοσίας. Αυτό δείχνει τί συνοθύλευμα είναι αυτό το κίνημα. Θα ριψοκινδυνέψω μια πρόβλεψη: Παρά την καχυποψία, και εν όψει των εξαγγελιών για παροχές, το επόμενο Σάββατο η συμμετοχή θα είναι σαφώς μικρότερη, οι πιο λογικοί θα πάνε σπίτια τους και το κίνημα θα αρχίσει να φθίνει.

 

Le revenu d’un travailleur au smic augmenté de 100 euros par mois

La hausse de la CSG annulée pour les retraités touchant moins de 2 000 euros par mois

Une prime de fin d’année demandée aux employeurs « qui le peuvent»

Les heures supplémentaires défiscalisées. Pas de retour sur la suppression de l’ISF

Lutte contre l’évasion fiscale

« Françaises, Français, nous voilà ensemble au rendez-vous de notre pays et de notre avenir. Les événements de ces dernières semaines dans l’Hexagone et outremer ont profondément troublé la Nation. Ils ont mêlé des revendications légitimes et un enchaînement de violences inadmissibles et je veux vous le dire d’emblée : ces violences ne bénéficieront d’aucune indulgence.

Nous avons tous vu le jeu des opportunistes qui ont essayé de profiter des colères sincères pour les dévoyer. Nous avons tous vu les irresponsables politiques dont le seul projet était de bousculer la République, cherchant le désordre et l’anarchie. Aucune colère ne justifie qu’on s’attaque à un policier, à un gendarme, qu’on dégrade un commerce ou des bâtiments publics. Notre liberté n’existe que parce que chacun peut exprimer ses opinions, que d’autres peuvent ne pas les partager sans que personne n’ait à avoir peur de ces désaccords.

Quand la violence se déchaîne, la liberté cesse. C’est donc désormais le calme et l’ordre républicain qui doivent régner. Nous y mettrons tous les moyens car rien ne se construira de durable tant qu’on aura des craintes pour la paix civile. J’ai donné en ce sens au gouvernement les instructions les plus rigoureuses. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» στη Γαλλία. Νέα (;) κοινωνικά κινήματα, λαϊκισμός και επείγουσες προκλήσεις

04/12/2018
ΑΠΟ ΤΟ «ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ!» ΣΤΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ ΠΟΛΗΣ- ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΩΣ ΕΔΩ;
Συζήτηση για τα «κίτρινα γιλέκα» και τα τελευταία γεγονότα βίας οργανωμένη από την FRANCE CULTURE, ζωντανά στο θέατρο Odeon μπροστά στο κοινό, με καλεσμένους τον Ντανύ Κον-Μπεντίτ,, την Aurélie Filippetti πρ. υπουργό πολιτισμού, τον .Hubert Védrine, πρ. υπουργό εξωτερικών και τον François-Xavier Bellamy, καθηγητή φιλοσοφίας.
Gilets jaunes : violences dans Paris le samedi 1er décembre 2018
Σύνοψη των γεγονότων από την France Culture:
Πρωτοφανείς σκηνές βίας που είχε να δει το Παρίσι εδώ και δεκαετίες, και μια εικόνα αποτυπωμένη: εισβολή στην Αψίδα του Θριάμβου, πλήρης βανδαλισμός του εσωτερικού χώρου, οι εξωτερικές επιφάνειες βεβηλωμένες με tags που έγραφαν «τα κίτρινα γιλέκα θα θριαμβεύσουν» και ακτιβιστές να περικυκλώνουν το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

110 τραυματίες, 287 συλλήψεις, δεκάδες εμπρησμοί στην περιοχή των Ηλυσίων, στην λεωφόρο Φός, στη λεωφόρο Κλεμπέρ, στις περιοχές St Augustin, St Lazare, στο βελούδινο Παρίσι της rive droite. Χριστουγεννιάτικα στολίδιανα συμπληρώνουν την αλλόκοτη  εικόνα, τουρίστες αλαφιασμένοι, πυκνοί καπνοί, καμμένα αυτοκίνητα, βιτρίνες σπασμένες. Οι μετριοπαθείς των Gilets Jaunes να προσπαθούν να διατηρήσουν την απλή ρητορική του «ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ!«των προηγουμένων ημερών, και οι καταστροφείς να εισβάλλουν και να κατακλύζουν ξαφνικά όλη την εικόνα, όλον τον χώρο, οι δυνάμεις της τάξης να δείχνουν ξεπερασμένες από τα γεγονότα, μερικοί από αυτούς να συγκρίνουν τα γεγονότα με τα αντίστοιχα γεγονότα βίας στις συνοικίες του 2005 στο Clichy-sous-bois το 2005 και στο  Villiers-le-bel το 2007. Άλλοι πάλι να θεωρούν ότι τέτοια  πρωτοφανή περιπέτεια είχε να περάσει το Παρίσι από τον Μάη του ’68.

Καθώς περνούσαν οι ώρες, είδαμε να εξελίσσεται ο πολιτικός σχολιασμός. Πρώτα πρώτα, τις πρώτες απογευματινές ώρες ακούσαμε τον Μελανσόν να απαριθμεί περισπούδαστα 3 υποθέσεις για το μέλλον : Είτε μια επικίνδυνη επιδείνωση της κατάστασης, είτε υποχώρηση «επιτέλους» της κυβέρνησης, είτε προσφυγή στις κάλπες! Η Μαρίν Λε Πεν κάλεσε σε ηρεμία, πράγμα ασυνήθιστο γι αυτήν, καταγγέλλοντας και αυτή την κυβέρνηση ως υπεύθυνη γι αυτό το χάος, και ο Laurent Wauquiez  ζήτησε δημοψήφισμα επικαλούμενος τον Ντε Γκώλλ και το πνεύμα της 5ης Δημοκρατίας.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, μόλις γύρισε από την Αργεντινή και G20 κάλεσε σε συνάντηση κρίσης στο Ελυζέ, ενώ ο πρωθυπουργός ματαίωσε το ταξίδι του στην Πολωνία για τη διάσκεψη για το κλίμα COP 24, λόγω της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης.

«Ποτέ δεν ήταν τόσο φανερή η βούληση να σκοτωσουν ή να τραυματίσουν αστυνομικούς» είπαν οι συνδικαλιστικές ενώσεις των αστυνομικών. Σήμερα διαβάζουμε στο Journal du dimanche: «Κίτρινα γιλέκα : το κάλεσμα των μετριοπαθών». Οι Benjamin Cauchy, Jacline Mouraud, Cédric Guémy, Christophe Chalençon υποστηρίζουν ότι είναι οι εκπρόσωποι ενός εποικοδομητικού θυμού και προτείνουν μια γενική συνέλευση που να αφορά τη φορολογία,  τους τοπικούς δικαστές, τις μεταφορές με τη μορφή ενός δημοσίου διαλόγου κατά περιφέρειες, την διοργάνωση τακτικών δημοψηφισμάτων, την υιοθέτηση της ψήφου με απλή αναλογική και άμεσα το πάγωμα της αύξησης του φόρου στη βενζίνη και την ακύρωση της αυστηροποίησης του τεχνικού ελέγχου των αυτοκινήτων.

Τί πρέπει να γίνει τώρα; Με ποια αντιπροσωπευτικά όργανα; Ποιος πολιτικός λόγος θα μπορούσε να ακουστεί ; Ποιές πράξεις θα ήταν οικονομικά εφικτές και κοινωνικά χρήσιμες; Προς τα που να πάμε; Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Η επανάσταση; Ποιά επανάσταση;

ακούστε την συζήτηση (γαλλικά)

https://www.franceculture.fr/emissions/lesprit-public/du-ras-le-bol-fiscal-a-la-guerilla-urbaine-comment-en-est-arrive-la?fbclid=IwAR0yQJ7-9X6zZdKnURQ369vEufYbIgvLIrurYkDbA87ej3gyydcyPAH4uRE

 

Propos recueillis par  


O Μεγάλος Πόλεμος και οι επιπτώσεις του που προετοίμασαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο- 100 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης (Armistice)

12/11/2018

Ένα ντοκυμανταίρ των DEUTSHE WELLE

τελετή μνήμης για τα 100 χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Παρίσι, Αψίδα του Θριάμβου: μαθητές και μαθήτριες λυκείου διαβάζουν κείμενα στρατιωτών- μαρτυρίες από το μέτωπο.

και η ομιλία του Μακρόν

 


Σώτη Τριανταφύλλου: Μερικές σκέψεις για την άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς παντού στον κόσμο (σχεδόν)

11/11/2018

Athens Voice 5/11/18

Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι φασίστας -όπως έγραφε ο Όργουελ το 1946· «φασιστικό» είναι οτιδήποτε ανεπιθύμητο. Ο όρος έχει στρογγυλοκαθίσει στη σύγχρονη γλώσσα με αποτέλεσμα να τον εκστομίζουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει πέραν του ότι είναι κάτι «κακό»· άρα, όποιος χαρακτηρίζεται φασίστας αποκλείεται από τον κοινωνικό διάλογο. Προχωρούμε στις παραλλαγές του φασίστα: ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός, ισλαμοφοβικός· ή όλα μαζί. Σύμφωνα με μια λενινιστική οπτική, φασισμός είναι η τρομοκρατική κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου, η οποία αντιτίθεται στην κυριαρχία του προλεταριάτου: όμως, τόσο ο ναζισμός, όσο ο φασισμός και ο κομμουνισμός έχουν κοινές ρίζες, θεμελιώδεις συγγένειες· και όχι μόνον επειδή οδηγούν σε ολοκληρωτικά συστήματα.

Η αριστερά και οι υπερευαίσθητες ψυχές βλέπουν στην άνοδο της δεξιάς τον κίνδυνο του εκφασισμού. Δίκιο έχουν. Οι ηγέτες των κομμάτων της λαϊκής δεξιάς, Μαρίν Λεπέν, Βίκτορ Όρμπαν, Ματέο Σαλβίνι, Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι άνθρωποι με τους οποίους θα κάναμε παρέα. Ακόμα λιγότερο με τον Ζαΐχ Μπολσονάρου ο οποίος είναι φασίστας με την ακριβή έννοια του όρου. Τούτου λεχθέντος, το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο: ανέκαθεν, το μίσος του αδυνάτου καθαγιαζόταν (π.χ. οι Μαύροι Πάνθηρες δοξάστηκαν παρότι ήταν μιλιταριστές, ρατσιστές και σεξιστές) ώσπου ο αδύναμος καταλαμβάνει θέση ισχύος… Οποιαδήποτε στάση του ισχυρού κρίνεται με διαφορετικό μέτρο. Σήμερα, μπορείς να κατηγορείς για φασισμό έναν λευκό αλλά, αν κατηγορήσεις έναν μαύρο (μολονότι ο μαύρος ρατσισμός είναι πιο εκδηλωτικός από τον λευκό), χαρακτηρίζεσαι ρατσιστής και σου αφαιρείται το δικαίωμα του λόγου. Φασίστες θεωρούνται λοιπόν οι κάθε λογής αντιπαθητικοί άνθρωποι: οι πλούσιοι, όσοι πιστεύουν στον νόμο και στην τάξη, οι συντηρητικοί… Ο καθένας μπορεί να προσθέσει όποιο χαρακτηριστικό θεωρεί πιο αντιπαθητικό. Αλλά, αν δούμε την ιστορία, φασίστες ήταν ανέκαθεν οι φτωχοί, οι μικροαστοί, οι φιλήσυχοι ή/και αγανακτισμένοι πολίτες, οι κομφορμιστές. Άλλοτε οι φασίστες ήταν συντηρητικοί, άλλοτε δεν ήταν. Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν ήταν «συντηρητικοί»· είχαν οράματα ανατροπής και δυστοπίας. Oι φουτουριστές που θαύμαζαν τον φασισμό δεν ήταν συντηρητικοί· ήταν, με τον τρόπο τους, επαναστάτες. Κι ενώ οι φασίστες της δεκαετίας του 1930 ήταν εναντίον των μπολσεβίκων, ο φασισμός και ο μπολσεβικισμός αγωνίζονταν για κυριαρχία στον ίδιο ταξικό χώρο και οι επαναστατικές ιδέες δεν διαχωρίζονταν εύκολα από τις φασιστικές: Ο φασισμός ταξινομήθηκε ως «δεξιός» στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ενώ όπου επικράτησε είχε εγκαταστήσει κράτος προνοίας και φαινόταν να εκπροσωπεί τον «μικρό άνθρωπο» σε όλη του τη μικροαστική λαμπρότητα. Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν ήταν εκείνος που άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο με τον οργουελικό τρόπο: ό,τι δεν ήταν επιθυμητό ήταν «φασιστικό»· «φασιστικό» χαρακτήρισε ακόμα και το υποτιθέμενο πραξικόπημα του Τρότσκι. Ο αντιφασίστας ταυτίστηκε με τον πατριώτη και τον κομμουνιστή, με τον επαναστάτη. Όμως, τόσο οι φασίστες όσο και οι αντιφασίστες πίστευαν στο κράτος, στην «πρόοδο» και προπάντων στην πατρίδα.

Το φαινόμενο που εντείνεται από την Ιταλία μέχρι τη Βραζιλία εμπεριέχει βεβαίως στοιχεία της φασιστικής παράδοσης, αλλά ο πυρήνας του είναι ο εθνικισμός που δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της δεξιάς. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εκδίκηση των «συντηρητικών» πολιτών, δηλαδή εκείνων που εμφορούνται από παραδοσιακές αξίες -που είναι, π.χ., χριστιανοί, φοβούνται τις αλλαγές, έχουν επαρχιακή νοοτροπία ή πιστεύουν ότι η πατρίδα τους είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο επειδή τους γέννησε. Αλλά οι συντηρητικοί είναι εξίσου επιρρεπείς στον φασισμό με τους επαναστάτες, όχι περισσότερο. Τo 1969, όταν ένας καθηγητής του πανεπιστημίου Κορνέλ διάβασε σε κοινό αριστερών φοιτητών μια ομιλία του Μουσολίνι χωρίς να αποκαλύψει το όνομα του ρήτορα, το αμφιθέατρο σείστηκε από ενθουσιασμό -αλλά βεβαίως κανείς από τους ριζοσπάστες φοιτητές, που επιδίδονταν εκείνη την εποχή σε καταλήψεις και εκφοβισμό καθηγητών, δεν έβλεπαν τον φασίστα στον καθρέφτη τους. Αν αναλύσει κανείς τις επιρροές, τα αναγνώσματα και τα ινδάλματα της παγκόσμιας αριστεράς θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα συνονθύλευμα από στρατιωτική έξαρση, συνδικαλιστική μαχητικότητα, υπαρξιστική ανία, καταστροφικότητα και αυτοκαταστροφικότητα, καθώς και το παλιό σύνθημα épater le bourgeois το οποίο μοιράζεται με την αντισυστημική άκρα δεξιά. Το μίσος ανάμεσα στους κομμουνιστές, τους αναρχικούς και τους φασίστες δεν οφείλεται στις αγεφύρωτες διαφορές τους αλλά σε μια σειρά από ανομολόγητες ομοιότητες, μία εκ των οποίων είναι η κολακεία και στρατολόγηση του κοινωνικού περιθωρίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΗΠΑ: ενδιάμεσες εκλογές Κονγκρέσσου (Midterm)

11/11/2018

Οι γυναίκες πήραν την καλύτερη εκδίκηση απέναντι στον χυδαίο σεξιστή και ρατσιστή Τραμπ: Μπήκαν στο Κογκρέσσο! 103 νέες εκλεγμένες + άλλες 10 που διατήρησαν τη θέση τους: Σε πείσμα του Τραμπ, μερικές πρωτιές, στην συντριπτική τους πλειψηφία Δημοκράτισσες και από περιοχές -προπύργια του λευκού συντηρητικού άνδρα (πχ. Τέξας, Αλαμπάμα):
1α + 1β: Οι πρώτες Ινδιάνες (Native American) Sharice Davids (επιπλέον LGBT) και Debra Haaland 2. Alexandria Ocasio-Cortez, η νεότερη (29) και Λατίνα. 3. Η πρώτη Αμερικανο-Βιετναμέζα Stephanie Murphy 4. Mazie Hirono, η πρώτη Αμερικανο-Ασιάτισσα από το 2006. 5+6 Rashida Tlaib (η πρώτη Παλαιστίνια) και Ilhan Omar, οι πρώτες μουσουλμάνες 7. Veronica Escobar, μία από τις πολλές Λατίνες και βέβαια πολλές Αφροαμερικάνες: Maxine Waters, Lauren Underwood, Alma Adams, Yvette Clarke, Terri Sewell και άλλες.  Και ειδική μνεία στον Ελληνοαμερικανό  Κρις Πάππας που έγινε το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο μέλος του Κογκρέσου στο Νιου Χάμσαϊρ.

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup


Η μεξικάνικη νύχτα των νεκρών στην Αθήνα

05/11/2018

VIVA LOS MUERTOS! Ωραία παρέλαση, ωραίες μεταμφιέσεις, ωραία μουσική και τραγούδια και κερασμένες μαργαρίτες και τάκος! Η Θρηνούσα ( la Llorona) και η Φρίντα Κάλο πανταχού παρούσες.

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               


1940 πολεμικές- πατριωτικές αφίσες και γελοιογραφίες

28/10/2018

Κώστας Γραμματόπουλος (που εικονογράφησε και τα γνωστά αλφαβητάρια)

Κώστας Γραμματόπουλος

Βάσω Κατράκη

Γιώργος Γουναρόπουλος

Κώστας Γραμματόπουλος

Τάσσος

Τάσσος

Φωκίων Δημητριάδης

Φωκίων Δημητριάδης

Μπέζος

Πολενάκης

 


Το politically correct, μάστιγα των τεχνών

24/10/2018

με αφορμή την παράσταση (προβολή High Definition) του «ΒΑΣΙΛΙΑ ΛΗΡ»

NATIONAL THEATER LIVE με πρωταγωνιστή τον Ian McKellen και σκηνοθεσία Jonathan Munby.

Μια παράσταση στό έλεος μιας δήθεν πρωτοποριακής αντίληψης και της πολιτικής ορθότητας που απαιτεί καμία κοινωνική ομάδα να μην αδικείται, με αποτέλεσμα απαράδεκτες σκηνοθετικές επεμβάσεις. Την Κορντέλια, που ο ρόλος της τη θέλει γλυκειά , αλλά όχι δουλοπρεπή, την ερμήνευσε μια μαύρη ηθοποιός , παντελώς ατάλαντη, με κακή άρθρωση και απότομους τρόπους, ντυμένη με στολή παραλλαγής. Έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρχει μια μαύρη μεταξύ των κυρίων ρόλων; (Έχω δει καταπληκτικό μαύρο Άμλετ τον Adrian Lester, σε σκηνοθεσία Peter Brook, που σε 5 λεπτά δεν πρόσεχες πια αν έχει μαλλιά μαύρα ή ξανθά!) Το επιστέγασμα: ο δούκας του Κεντ, πιστός στον Ληρ και εχθρός των μηχανορραφιών, έγινε…δούκισσα του Κεντ! Γιατί; μήπως έλειπαν από το έργο οι γυναικείοι ρόλοι; Μήπως για να υπάρξει ισορροπία μεταξύ καλών και κακών γυναικών; Οι ερμηνείες ήταν πολύ καλές, ωστόσο από τον Ληρ του κατά τα άλλα αγαπημένου Ian McKellen τονιζόταν σωστά ο ηλίθιος αυταρχισμός και ναρκισσισμός, αλλά έλειπε και κάποια μεγαλοπρέπεια, τουλάχιστον πριν την ολική κατάρρευση. Βασιλιάς ήταν, διάολε! Πολύ συχνά έμπαινε ένα άκαιρα κωμικό στοιχείο μέσα στον ζόφο, που μαζί με τους διάφορους αναχρονισμούς και την ενοχλητικά εκκωφαντική μουσική, έκανε την όλη σκηνοθετική αντίληψη να θυμίζει κόμικς (όπως παρατήρησε εύστοχα η φίλη μου που ήταν μαζί).

Αποτέλεσμα εικόνας για ian mckellen king lear 2018

μερικές ιστορικές ερμηνείες, και η ταινία του Κοζίντσεφ:

Αιμίλιος Βεάκης, 1938

Λώρενς Ολίβιε, 1948 (με τον Άλεκ Γκίννες στο ρόλο του Τρελλού)

John Gielgoud, δεκαετία ’50

Paul Scofild, δεκαετία ’60

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ολίβιε, 1984. Με τον Τζων Ηαρτ ως Τρελλό

 

 

 

 

 

 

 

 

Αλέξης Μινωτής 1978

Tom-Courtenay 1999

David-Warner 2005

Derek Jacoby 2010

Wu-Hsing-kuo 2011 Οπερα Πεκίνου

Glenda Jackson 2016

O Άντονυ Χόπκινς βασιλιάς Ληρ, η Έμμα Τόμσον Γκόνεριλ, Η Έμιλυ Γουάτσον Ρέγκαν, η Φλόρενς Πιου Κορντέλια, στη σειρά του ΒΒC2 2018