Η συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε στον Αλέξη Παπαχελά, ΣΚΑΙ 24/10/217- ένας απολογισμός

25/10/2017

Η τελευταία συνέντευξη του μέχρι προχτές Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, αμέσως πριν αναλάβει την προεδρία της Bundestag

(LeLo CaNa ViDeos)

 

Advertisements

Το οκτωβριανό πραξικόπημα

19/10/2017
Συνοπτικό, εκπαιδευτικό, ολοκληρωμένο μάθημα ιστορίας από τον Πάσχο Μανδραβέλη:

Τ​​ο μεγαλύτερο fake news του 20ού αιώνα ήταν δύο λέξεις: «Οκτωβριανή Επανάσταση» ή με κομμουνιστικότερους όρους «Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση». Και αυτό διότι τον Οκτώβριο του 1917 (Νοέμβριο με το δικό μας ημερολόγιο) δεν έγινε καμιά ρωσική επανάσταση. Αυτή είχε γίνει τον Φεβρουάριο (Μάρτιο) του ίδιου έτους. Τον Οκτώβριο/Νοέμβριο, η κόκκινη φρουρά της Πετρούπολης κατέλαβε διά της βίας το κεντρικό τηλεγραφείο, τις γέφυρες, τους σιδηροδρομικούς σταθμούς, την Κρατική Τράπεζα και τελευταία τα Χειμερινά Ανάκτορα. Δεν υπήρξε καμιά λαϊκή επανάσταση όπως έγινε τον Φεβρουάριο/Μάρτιο του 1917. Αντιθέτως, μια μειοψηφική δύναμη κατέλαβε διά των όπλων την εξουσία, κάτι που αρχικώς μεταφράστηκε «Οκτωβριανό πραξικόπημα» («περέβοροτ» στα ρωσικά) και αφού κατίσχυσε πλήρως, μεταφράστηκε σε «Οκτωβριανή Επανάσταση».

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρώτες και μόνες (έστω μερικώς) ελεύθερες εκλογές που έγιναν δύο εβδομάδες μετά τη στρατιωτική επικράτηση των μπολσεβίκων, το κόμμα του Λένιν ήρθε δεύτερο με 24%. Πρώτο ήταν το Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα του Βίκτορ Τσέρνοφ, που πήρε 40,4%. Πύρρειος… ήττα για τους μπολσεβίκους, διότι δύο μήνες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1918, διέλυσαν το Κοινοβούλιο. Στις 18 Ιανουαρίου το σώμα αρνήθηκε την πρόταση του Λένιν για μετατροπή της Ρωσίας σε «Σοβιετική Δημοκρατία» και στις 19 Ιανουαρίου το εκλεγμένο από τον λαό σώμα έπαψε να υπάρχει. Μέχρι το τέλος του 1918 ένα… έμεινε το κόμμα. Ολα τα άλλα απαγορεύτηκαν και τα ηγετικά τους στελέχη δολοφονήθηκαν ή αυτοεξορίστηκαν.

Οι γυναίκες στο Πέτρογραδ

Το ιστορικό της σύντομης ρωσικής επανάστασης (Φεβρουάριος-Οκτώβριος 1917) είναι θυελλώδες. Ξεκινά με μια γνήσια λαϊκή εξέγερση των γυναικών στην Πετρούπολη. Συνόψισε πριν από δέκα χρόνια ο συνάδελφος Μιχάλης Κατσίγερας: «Στις 8 Μαρτίου 1917 (23 Φεβρουαρίου με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο), στο Πέτρογραδ, πρωτεύουσα της Ρωσίας, εργάτριες των υφαντουργείων και νοικοκυρές ξεχύθηκαν στους δρόμους με την ευκαιρία της διεθνούς ημέρας της γυναίκας. Ζητούσαν ψωμί και επιστροφή των ανδρών τους από το ανθρωποβόρο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η αβάσταχτη πείνα που θέρισε τον ρωσικό πληθυσμό τον χειμώνα του 1916-17, σε συνδυασμό με τον θάνατο περισσότερων των 1.500.000 στρατιωτών στο μέτωπο, είχε οδηγήσει τις γυναίκες της Ρωσίας στην απελπισία της εξανάστασης. Οι διαδηλώτριες της 8ης Μαρτίου πήγαν στα μεταλλουργεία Πουτίλοφ και παρέσυραν τους εργάτες στο να αγνοήσουν τις οδηγίες των μπολσεβίκων, να ενωθούν με αυτές και έτσι να εγγραφεί στην Ιστορία των Ευρωπαίων η πρώτη ημέρα της Φεβρουαριανής Επανάστασης, της ρωσικής. Οι εξελίξεις ήσαν γοργές. Υστερα από συγκρούσεις δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών και στρατού, με προϊούσα την κατάπτωση του ηθικού της φρουράς του Πέτρογραδ, και ενώ εργάτες και στρατιώτες συγκρότησαν το πρώτο σοβιέτ, σχηματίστηκε κυβέρνηση πολιτικά φιλελεύθερης χροιάς υπό τον πρίγκιπα Γκεόργκι Γιεβγένιεβιτς Λβοφ. Ο τσάρος Νικόλαος Β΄ παρητήθη. Τα πρώτα μέτρα ήσαν δηλωτικά μιας μελλοντικής δημοκρατικής ευφορίας: καταργήθηκε η ποινή του θανάτου, δόθηκε εκλογικό δικαίωμα στις γυναίκες, θεσπίστηκε η οκτάωρη ημερήσια εργασία και σταμάτησαν τα πογκρόμ εναντίον των Εβραίων. Δεν ικανοποιήθηκαν όμως τα δύο καίρια επαναστατικά αιτήματα: η άμεση ειρήνη και η αναδιανομή της γης. Ο Αλεξάντρ Φιοντόροβιτς Κερένσκι, που διαδέχθηκε τον Λβοφ στην πρωθυπουργία τον Ιούλιο, ήταν ανίκανος να αντισταθεί στη λαίλαπα της Επανάστασης, η οποία με την πραξικοπηματικού τύπου κατάληψη των κομβικών κτιρίων και εγκαταστάσεων του Πέτρογραδ έφερε στην εξουσία τον Λένιν και τους μπολσεβίκους του. Για να αρχίσει λίγα χρόνια αργότερα ο κύκλος της βαρβαρότητας…» («Καθημερινή» 8.03.2007).

Το αστείο είναι ότι στην πραγματική επανάσταση του Φεβρουαρίου οι μπολσεβίκοι, ως κόμμα, δεν συμμετείχαν. Η ηγεσία τους θεώρησε πως επρόκειτο για τις συνήθεις ταραχές που γίνονταν για ψωμί. Οπως γράφει ο σαφώς επηρεασμένος από κομμουνιστικές αντιλήψεις ιστορικός Κέβιν Μέρφι στο αριστερό περιοδικό Jacobin, «παρόλο που αγωνιστές μπολσεβίκοι έπαιξαν κρίσιμο ρόλο όλες τις μέρες της επανάστασης, συχνά το έκαναν κόντρα στην ηγεσία τους. Οι γυναίκες-μέλη της υφαντουργίας είχαν απεργήσει τον Φλεβάρη παρά τις αντιρρήσεις των κομματικών ηγετών που θεωρούσαν τη στιγμή “ακόμη ανώριμη” για μαχητική δράση… Στις 22 Φλεβάρη, ο μπολσεβίκος Καγιούροφ μίλησε σε μια συγκέντρωση γυναικών του Βίμποργκ, παρακινώντας τες να μην απεργήσουν τη Μέρα της Γυναίκας και να ακούσουν “τις οδηγίες του κόμματος”. Προς απογοήτευση του Καγιούροφ (…) το επόμενο πρωί απέργησαν πέντε υφαντουργεία…» («Η Ιστορία της Φεβρουαριανής Επανάστασης», στα ελληνικά Rproject.gr 15.04.2017).

Η επιστροφή του Λένιν

Τον Απρίλιο του 1917 και ενώ η επανάσταση έχει κυριαρχήσει και αποκαθιστά τα δικαιώματα των Ρώσων, επιστρέφει ο Βλαντίμιρ Ιλίτς Ουλιάνοφ, γνωστός ως Λένιν, από την Ελβετία όπου ήταν εξόριστος. Η μετάβασή του έγινε με σφραγισμένο τρένο που πέρασε μέσα από τη Γερμανία με τις ευλογίες του Κάιζερ. Ο τελευταίος, φυσικά, δεν πίστευε ότι ο Λένιν θα γινόταν ποτέ αρχηγός κράτους και δη κομμουνιστικού. Ηλπιζε ότι με τη δράση του θα δημιουργούσε προβλήματα στην επαναστατική κυβέρνηση, η οποία συνέχιζε τον πόλεμο στα ανατολικά της Γερμανίας. Κι αυτό έκανε. Μόλις επέστρεψε ο Λένιν εξέδωσε τις «Θέσεις του Απρίλη», κηρύσσοντας ότι «στη στάση μας απέναντι στον πόλεμο, που από την πλευρά της Ρωσίας και με τη νέα κυβέρνηση του Λβοφ και Σία παραμένει αναμφισβήτητα ληστρικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος εξαιτίας του καπιταλιστικού χαρακτήρα αυτής της κυβέρνησης…». Παράλληλα ξεκίνησε την υπονόμευση της επαναστατικής κυβέρνησης γράφοντας: «Καμιά υποστήριξη στην Προσωρινή κυβέρνηση. Να εξηγούμε τον ολότελα ψεύτικο χαρακτήρα όλων των υποσχέσεών της. (…) Ξεσκέπασμα, αντί της απαράδεκτης “απαίτησης” –που σπέρνει αυταπάτες– να πάψει η κυβέρνηση αυτή, κυβέρνηση κεφαλαιοκρατών, να είναι ιμπεριαλιστική… Ανάληψη πρωτοβουλίας για δημιουργία επαναστατικής Διεθνούς, μιας Διεθνούς ενάντια στους σοσιαλ-σοβινιστές και ενάντια στο “κέντρο”».

Σε επαναστατικές περιόδους γίνονται πολλά πράγματα και γρήγορα. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια της αργοκίνητης Δημοκρατίας, για να μελετηθούν, να συζητηθούν, να ψηφιστούν τα επόμενα βήματα. Αντιθέτως, στροβιλίζονται ελπίδες, διαψεύσεις, φιλοδοξίες, δημαγωγίες και πολλά όπλα. Γι’ αυτό και συνήθως οι επαναστάσεις καταλήγουν σε πραξικοπήματα και δικτατορίες, κάποιες εκ των οποίων μπορεί να διαρκέσουν και 70 χρόνια.

Info: «Η μεγάλη ουτοπία», Ντοκιμαντέρ παραγωγής του 2017. Σκηνοθεσία Φώτος Λαμπρινός.


Bébés sur mesure- Μωρά κατά παραγγελία

18/10/2017

 

Επίσης δείτε τις ταινίες:

Blade Runner (Ridley Scot) και Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve)

GATTACA (Andrew Niccol)

A.I. Artificial Intelligence (Spielberg)

Minority report (Spielberg)

HerSpike Jonze)

The boys from Brazil (Franklin J. Schaffner)

The island ( Michael Bay)

Mighty Afrodite (Woody Allen)

 


Άνθρωποι, φύλα και αντίγραφα

13/10/2017

 


Καταλωνία 4: Ένας λαός διχασμένος

09/10/2017

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Βαρκελώνη, εκφράζοντας την αντίθεση τους στο ενδεχόμενο ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Με σημαίες της Ισπανίας, της Καταλωνίας και της Ευρώπης. Μπρος στον ολοφάνερο διχασμό του κόσμου δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ένα επιπλέον ζήτημα: Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η απόσχιση από το κεντρικό κράτος και η ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους χρειάζεται σαφώς ενισχυμένη πλειοψηφία. Δεν αρκεί ένα 50%. Ούτε μια συμμετοχή του μισού πληθυσμού.

a-prounion23


Καταλωνία 3

06/10/2017

Μια ανάλυση του Αντώνη Τριφύλλη στον 9.84Στάση των δύο με τον Άρη Τόλιο 6/10/ από το 1:34΄


Καταλωνία 2

06/10/2017

Μια ενδιαφέρουσα και ισορροπημένη εκτίμηση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη, καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, ΕΚΠΑ. Επιπλέον σε άλλη συνέντευξη διαβεβαιώνει ότι με κανέναν τρόπο μια ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας δεν θα σήμαινε αυτόματη παραμονή στην Ε.Ε., αλλά θα έπρεπε 1. να αναγνωριστεί η Καταλωνία ως ανεξάρτητο κράτος 2. να ξεκινήσει από την αρχή αίτηση και διαδικασία ένταξης.


HOMMAGE TO CATALONIA?

05/10/2017

Για την γενιά μου, και την προηγούμενη, η Καταλωνία είναι ένας μύθος. Στα νιάτα μας την χαιρετίσαμε ως προπύργιο της αντίστασης κατά του Φράνκο, αγαπήσαμε την αφήγηση του Όργουελ, που παραλίγο να δώσει τη ζωή του στον Ισπανικό Εμφύλιο και ονειρευτήκαμε με τα πρωτοπόρα πειράματα αυτοδιαχείρησης από τις αναρχικές κοινότητες κατά τον Εμφύλιο. Και αργότερα, όσοι επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη μείναμε έκθαμβοι με την πολιτιστική της κληρονομιά, τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά έργα που την κάνουν μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου.

Θεωρώ λοιπόν απλουστευτική και μονόπλευρη τη στάση του ευρωπαϊκού τύπου και πολλών ευρωπαίων πολιτικών καθώς και την αμήχανη «ουδετερότητα» των θεσμών της Ε.Ε. και την αβασάνιστη επίκληση της νομιμότητας στην Καταλωνία. Οι Καταλανοί που είναι υπέρ του δημοψηφίσματος χαρακτηρίζονται όλοι συλλήβδην ως ακραίοι εθνικιστές, αντιευρωπαίοι, συμφεροντολόγοι κλπ. Οι πολίτες που είδαμε να πηγαίνουν προς τις κάλπες χαρούμενοι ή με δάκρυα στα μάτια ήταν φανερό ότι βίωναν τη στιγμή ως χειραφέτηση. Αυτό δεν μπορούμε να το περιφρονήσουμε. Ιδίως όταν η νομιμότητα προσπάθησε να επιβληθεί με μαζική βία αδιακρίτως, πάνω σε νέους και γέρους, μετριοπαθείς και μαχητικούς. Βέβαια όλοι εξέφρασαν «αποτροπιασμό» για την «δυσανάλογη αστυνομική βία». Ωστόσο  πολλοί εδώ στη χώρα μας, και όχι μόνο, σχεδόν κοντεύουν να πουν το αλήστου μνήμης “καλά τους κάνανε”! Και να συγκρίνουν την περίπτωση της Καταλωνίας με μια οποιαδήποτε “τοπική κοινωνία” πχ με την Θράκη και άλλα επιπόλαια (και επικίνδυνα).

Αλλά οι Καταλάνοι δεν είναι απλά κάποιοι τοπικιστές. Είναι διακριτό έθνος μέσα στην Ισπανική Επικράτεια, με δική του γλώσσα (όχι διάλεκτο), αναγνωρισμένη ως co-official language από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2005) και δική της κουλτούρα. Δεν έχει κανείς παρά ν’ ακούσει τα τραγούδια τους.
Μου κάνει μάλιστα κατάπληξη που διάφοροι για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους ντόπιους εθνικιστές, αναγνωρίζουν (και σωστά) το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στους κατοίκους της FYROM για να λέγονται Μακεδόνες και να τους αναγνωρίζεται το δικό τους κράτος και η δική τους γλώσσα, αλλά να έχουν ξαφνικά άλλα μέτρα και σταθμά για τους Καταλάνους.

Φυσικά το ζήτημα της απόσχισης είναι προβληματικό από πολλές απόψεις, τα οικονομικά δημοσιονομικά κίνητρα είναι σαφώς εγωϊστικά, θυμίζουν φεουδαρχικές εποχές όπου οι επαρχίες ξεσηκώνονταν κατά των φόρων του βασιλιά. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος υπό συνθήκες απαγόρευσης και καταστολής εκ των πραγμάτων δεν έχει αξιοπιστία. Και βέβαια οι ακρότητες τύπου «Ραχόϋ=Φράνκο» είναι καταδικαστέες. Ωστόσο είναι ακρότητες φραστικές, ενώ οι ακρότητες της αστυνομικής καταστολής με το παραπάνω υλικές. Γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με την καταστολή εναντίον καταστροφών και άλλων βίαιων ενεργειών, αλλά με την άγρια καταστολή μιας ειρηνικής εκλογικής διαδικασίας.

Όσο για την περίφημη αντισυνταγματικότητα, αυτοί που θέλουν ανεξαρτησία εξ ορισμού δεν την αναγνωρίζουν, αλλιώς θα ήταν με το κεντρικό κράτος. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό για να λέει κανείς “ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται”. Πάση θυσία; Και εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει το δικαίωμά τους για αυτοπροσδιορισμό;

Δυστυχώς μετά τα γεγονότα η πόλωση ευνοεί μόνο τους εκατέρωθεν ακραίους. Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα παίξει ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού. Μέχρι στιγμής δεν το κάνει. Και βέβαια άν κάποτε ευτυχήσουμε να δούμε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κάτω από αυτή την ομπρέλλα θα πραγματοποιείτο και το όραμα της Ευρώπης των Περιφερειών, τα κράτη θα ατονούσαν και ζητήματα σαν της Καταλωνίας ή της Σκωτίας θα μπορούσαν να λύνονται χωρίς τριβές και συγκρούσεις.

O Guy Verhοfstadt , πρόεδρος των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο, για τα γεγονότα στην Καταλωνία: «I don’t want to interfere in the domestic issues of Spain but I absolutely condemn what happened today in Catalonia. On one hand, the separatist parties went forward with a so-called referendum that was forbidden by the Constitutional Court, knowing all too well that only a minority would participate as 60 % of the Catalans are against separation. And on the other hand – even when based on court decisions – the use of disproportionate violence to stop this. In the European Union we try to find solutions through political dialogue and with respect for the constitutional order as enshrined in the Treaties, especially in art. 4. It’s high time for de-escalation. Only a negotiated solution in which all political parties, including the opposition in the Catalan Parliament, are involved and with respect for the Constitutional and legal order of the country, is the way forward.

Και ο συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων/EFA στο  Ευρωκοινοβούλιο Philippe Lamberts : “What is happening in Catalonia now is not only a Spanish issue: it goes to the core of the European Union. This is because the European Union is built on the conscious decision to live together on this continent, settling our differences through dialogue, negotiation and compromise, rather than through violence. “Our motto is unity in diversity, a diversity we choose to see as an asset rather than as a weakness. All of this is at stake in the constitutional and political crisis in Spain. This is why Presidents Juncker and Tusk cannot sit on the fence. If it is an internal matter, it is also one that concerns the European Union.”


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 4: ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

30/09/2017

του Ηλία Ευθυμιόπουλου                  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 29/9/17

Τον Απρίλιο του 1986, μερικές μέρες αφότου έσκασε το Τσερνομπίλ, ο τότε πρόεδρος του Δημόκριτου ονόματι Παπαθανασόπουλος, βγήκε στην τηλεόραση τρώγοντας επιδεικτικά ακτινοβολημένες φράουλες και παραμένοντας – ώ του θαύματος – ζωντανός . Έτσι, καθησύχασε το καταπτοημένο κοινό και παρήχε μια διατεταγμένη υπηρεσία στην κυβέρνηση η οποία δεν ήταν διατεθειμένη να πάρει μέτρα (π.χ καταστροφή των κηπευτικών και των κτηνοτροφικών προϊόντων, όπως έκαναν αλλού στην πολιτισμένη Ευρώπη). Βοηθούσης και της βροχής, όλο το Καίσιο και τα λοιπά ραδιενεργά κατέληξαν στην τροφική αλυσίδα.  Το αποτέλεσμα ήταν, ότι μεταξύ θανάτων, καρκίνων, τερατογενέσεων κ.α αυξήθηκαν εκθετικά και οι ασθένειες του θυροειδούς στα άτομα που τότε ήταν νήπια και που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο εκτέθηκαν στη ρύπανση (www.who.int/ionizing_radiation/chernobyl).  Μεταξύ αυτών και το δικό μου το παιδί. Το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε έγκλημα εναντίον του περιβάλλοντος και της ανθρωπότητας δεν διερευνήθηκε ποτέ.

Τηρουμένων των αναλογιών, ο βουλευτής που έκανε το μπάνιο του λίγο μετά το πρόσφατο συμβάν με το πετρέλαιο στο Σαρωνικό, όπως και όσοι εκ των κυβερνητικώνν διατείνονται ότι η αποκατάσταση είναι θέμα 25 ημερών(!) ενεργούν παραπλανητικά για να μειώσουν το μέγεθος της καταστροφής και επομένως το ποσοστό της καταλογιστέας ευθύνης. Τι λέει το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών – ΕΛΚΕΘΕ (δυστυχώς δια του συνδικαλιστικού οργάνου των επιστημόνων που εργάζονται σ’αυτό και όχι δια της διοικήσεως): Είναι φανερό πως οι διαστάσεις του ατυχήματος ήταν αρκετά μεγαλύτερες από αυτές που παρουσιάστηκαν αρχικά και το πλήγμα για το θαλάσσιο περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής είναι πλέον ανυπολόγιστο.Το αφήγημα του «ένας μήνας αρκεί μέχρι την πλήρη αποκατάσταση» είναι στην καλύτερη περίπτωση υπεραπλουστευμένο και αφελές. Η καταβύθιση των πετρελαιοειδών και η εναπόθεσή τους στα ιζήματα θα ρυπάνουν το θαλάσσιο πυθμένα για πολλά χρόνια…

Και διευκρινίζει η περιβαλλοντική επιστήμη: από τη στιγμή που το πετρέλαιο θα βρεθεί στη θάλασσα, ένα μέρος (τα πτητικά συστατικά) εξατμίζεται, ένα μέρος υφίσταται οξείδωση και εν τέλει διάσπαση από μικροοργανισμούς και ένα άλλο (η υδρόφοβη πίσσα και το υδρόφιλο γαλάκτωμα)  καθιζάνουν στο βυθό όπου και παραμένει για μήνες ή και χρόνια, ανάλογα με την γεωγραφία και τις ωκεανογραφικές συνθήκες. Τέλος, τα κατακόρυφα θαλάσσια ρεύματα, επαναφέρουν κατά καιρούς τη ρύπανση στην επιφάνεια, μια ρύπανση την οποία η πονηρή φύση και οι ασκούντες εξουσία πολιτικοί είχαν επιμελώς προσπαθήσει να κρύψουν κάτω από το χαλί (ότι δεν είναι ορατό δεν υπάρχει) ή να υποβαθμίσουν τη σημασία της (περασμένα – ξεχασμένα).

Αφελείς και παραπλανητικές είναι επίσης οι “αυστηρές” διαβεβαιώσεις ότι οι ένοχοι θα αποκαλυφθούν και θα πληρώσουν, αφού αυτό είναι άλλου παππά ευαγγέλιο (της δικαιοσύνης). Η οποία δικαιοσύνη, με τον χαρακτηριστικό ζήλο που διακρίνει τα όργανά της όταν πρόκειται για περιπτώσεις ήσσονος σημασίας όπως είναι η προσβολή του φυσικού περιβάλλοντος, θα ακολουθήσει την πεπατημένη και μάλιστα αυτήν την οποία έχει υποδείξει η επισπεύδουσα ανακριτική αρχή (το Λιμενικό) που είναι ταυτόχρονα κριτής και υπόλογος. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, που μπορεί να κρατήσει χρόνια, η βαριεστημάρα είναι μεγαλύτερη από τη θέληση για την απόδοση δικαιοσύνης.

Και όμως: για την παράκαμψη της λεγόμενης δαιδαλώδους, αποσπασματικής και ακατάλληλης νομοθεσίας πάνω στην οποία αναπαύονται οι παλιομοδίτικες δικαστικές δομές (και εξουσίες) υπήρξαν δύο φωτεινές εξαιρέσεις. Η πρώτη είναι ο Ν. 1650/86 και η δεύτερη το Π.Δ 148/2009 σε εφαρμογή Κοινοτικής Οδηγίας. Η ουσία των δύο αυτών ρυθμίσεων που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ, είναι ότι στις περιπτώσεις κατάδηλης ζημιάς  στο περιβάλλον – όπως είναι η πετρελαϊκή ρύπανση – ενεργοποείται αυτομάτως η έννοια της αντικειμενικής ευθύνης η οποία διαφέρει από τις άλλες μορφές ευθύνης που καθιερώνει ο Αστικός Κώδικας και ιδίως από την αδικοπρακτική ευθύνη. Εν προκειμένω, δεν απαιτείται η ύπαρξη παράνομης και υπαίτιας πράξης ή παράλειψης. Η αστική ευθύνη διαμορφώνεται όχι μόνο ανεξαρτήτως υπαιτιότητας αλλά και ανεξαρτήτως παρανομίας ή νομιμότητας της δράσης του φορέα. Δεν ενδιαφέρει δηλαδή εάν η επιχείρηση λειτουργούσε νόμιμα ή αν είχε λάβει όλες τις απαραίτητες διοικητικές άδειες κτλ. Αρκεί να αποδειχθεί ότι επήλθε ζημιά και τότε αυτομάτως ο πλοιοκτήτης καθίσταται υπαίτιος με υποχρέωση πρώτον να επαναφέρει το περιβάλλον στην πρότερη κατάσταση και δεύτερον να αποζημιώσει αυτούς που ενδεχομένως έπληξε το ατύχημα. Σε περίπτωση αδυναμίας του υπαίτιου, το βάρος των ανωτέρω αναλαμβάνει το κράτος (και η δημόσια διοίκηση γενικότερα) με την υποχρέωση να ανακτήσει το κόστος όπως και όποτε μπορεί.

Για την υποστήριξη μάλιστα του νόμου, που ήταν με μια έννοια επαναστατικός αφού ανέτρεπε μια αναχρονιστική  τάξη, δημιουργήθηκε το 2010 στο ΥΠΕΚΑ (και πάλι κατ εφαρμογήν της Οδηγίας) μια ειδική υπηρεσία  το Συντονιστικό Γραφείο Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΣΥΓΑΠΕΖ) που “ως αρμόδια αρχή σε κεντρικό επίπεδο, έχει την υποχρέωση αυτενέργειας προκειμένου να επιτυγχάνεται αποτελεσματικά ο βασικός στόχος της πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιιάς. Ως εκ του ρόλου του συντονίζει και κατευθύνει το έργο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης η οποία έχει αρμοδιότητα για την εφαρμογή της περιβαλλοντικής ευθύνης, μέσω των Περιφερειακών Επιτροπών Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΠΕΑΠΖ), ώστε να εφαρμόσει επιτυχώς τις διατάξεις του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος, όταν η ζημία συμβαίνει στα διοικητικά τους όρια”.  Περιττό να πούμε βέβαια ότι ούτε το Π.Δ ούτε η υπηρεσία αυτή επιστρατεύθηκαν στην προκειμένη περίπτωση. Ο πόλεμος άλλωστε μεταξύ των συναρμόδιων υπουργείων, υπουργών, υφυπουργών και λοιπών εμπεκομένων για τον έλεγχο του τομέα της ναυτιλιακής δραστηριότητας, και η δημοσιότητα (έστω και αρνητική) που οι κατέχοντες την καρέκλα απολαμβάνουν, δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Γι αυτό και η αγωνία των υπολοίπων (όπως ο υφυπουργός και “πράσινος” Τσιρώνης) να μπουν κάπως στο κάδρο. Έστω και πυροβολώντας στον αέρα, σκοπεύοντας δήθεν την οικονομία των ορυκτών καυσίμων και την κερδώα αγορά.

Το μήνυμα είναι: αφού ο βασικός στόχος – η οικολογία στην εξουσία-  επετεύχθη, μένει ένα μικρό εμπόδιο, ο καπιταλισμός.

O Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι τ. υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ και τ. διευθυντής της Greenpeace


Μικρό αφιέρωμα στις γερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές 25-9-2017

27/09/2017

Η σημερινή Bundestag

Image may contain: text

CDU-CSU Χριστιανοδημοκράτες & Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας

SPD Σοσιαλδημοκράτες  AfD Εναλλακτική για τη Γερμανία (άκρα δεξιά)

FDP Φιλελεύθεροι   Les Verts Πράσινοι   Die Linke Η Αριστερά

Οι εκλογές αυτές έχουν μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, για όλους μας. Η ευχή μου να μην πιάσει την τρίτη θέση το AfD δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Μικρή παρηγοριά ότι οι Πράσινοι πέρασαν την Αριστερά και δεν είναι οι τελευταίοι. Όσο για την Τζαμάϊκα, είναι μακρύς ο δρόμος…Αλλά είναι μονόδρομος, εκτός αν το SPD αλλάξει γνώμη. Δεν θα είναι η καλύτερη λύση, γιατί τότε οι ακροδεξιοί θα είναι αντιπολίτευση. Ήδη έχουν αρχίσει να αποθρασύνονται.

Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ DANY COHN BENDID

Daniel Cohn-Bendit: «Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός!»

Paris Match 26/09/2017 συνέντευξη στον Eric Hacquemand     

Paris Match. Οι εκλογές ήταν επιτυχία της Angela Merkel; 

Daniel Cohn-Bendit. Όχι. Αυτή τη φορά η Άνγκελα Μέρκελ δεν πέτυχε τον στόχο της. Ασφαλώς, η πολιτική του οικογένεια βγήκε πρώτη από την κάλπη. Αλλά στην πραγματικότητα έχασε πολλές ψήφους από τις τελευταίες εκλογές. Αναγκαστικά διαπιστώνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων της Καγκελαρίου απορροφήθηκαν από την άκρα γερμανική δεξιά. Από δώ και πέρα είναι αποδυναμωμένη.

Πιστεύετε σε έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους της FDP και τους Πράσινους;

Ναι. Η Angela Merkel δεν έχει πραγματικά την επιλογή. Ο άλλος μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, η σοσιαλδημοκρατία, αποφάσισε να είναι στην αντιπολίτευση και να μην είναι μέρος ενός μεγάλου συνασπισμού. Επιπλέον, κανείς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιστρέψει στις κάλπες και να πάρει το παίγνιο της μη κυβερνητικής ικανότητας. Επομένως, θα χρειαστεί χρόνος, αλλά στο τέλος θα υπάρξει μια συμμαχία μεταξύ της Angela Merkel, της FDP και των Πρασίνων.

Σε τι αποδίδετε την δυναμική είσοδο της άκρας δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο;

Η προσφυγική πολιτική της Angela Merkel έπαιξε βασικό ρόλο. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη σε αυτό το θέμα. Ήδη από το 1995, όταν ο Χέλμουτ Κολ άνοιξε τότε τις πόρτες στους Βόσνιους που έφευγαν από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, η άκρα δεξιά έχει κάνει μια σημαντική επιτυχία σε τοπικό επίπεδο. Η Καγκελάριος είχε το πολιτικό θάρρος να υποδεχτεί τους ανθρώπους που έφευγαν από τις ζώνες των συγκρούσεων. Δυστυχώς πλήρωσε το τίμημα στις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» είναι λειψό: οι κοινωνικές ανισότητες υπάρχουν πάντα. Και αυτό το κοκτέιλ έκανε ζημιά, ειδικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για την Angela Merkel;

Προσοχή, η Μέρκελ δεν είναι καθόλου όμηρος της άκρας δεξιάς. Υπενθυμίζω ότι το 87% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε το AFD! Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός! Απλά ο Καγκελάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να κυβερνά όπως και πριν, ««business as usual». Στην πραγματικότητα, αν θέλει να λάβει υπ’ όψη της την προειδοποίηση, θα πρέπει να αλλάξει ορισμένες πτυχές της πολιτικής της. Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Γερμανία εμφανιζόταν ως εξαίρεση. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν είναι πια.

Οι εκλογές αυτές κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν την συνεννόηση του ζευγαριού Merkel-Macron;

Όχι. Η Angela Merkel γνωρίζει ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να μπει σε κίνηση. Η γαλλο-γερμανική συνεννόηση, αν και δεν αρκεί από μόνη της, είναι πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για μια νέα ευρωπαϊκή δυναμική. Η Μέρκελ και η Macron δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσουν! Εκτός αν θέλουν να την βουλιάξουν την Ευρώπη, κάτι που δεν θέλουν … Είμαι λοιπόν μάλλον αισιόδοξος.

Έχει δίκιο ο Εμμανουέλ Μακρόν να είναι επιθετικός;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που βάζει στο τραπέζι το σχέδιό του για την Ευρώπη. Θέτει έτσι προ των ευθυνών τους απέναντι στην Ευρώπη τους γερμανούς πολιτικούς που θα αναλάβουν το καθήκον να υλοποιήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Στη συνέχεια θ’ αρχίσουν οι συζητήσεις…

Μήπως όμως τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τον υποχρεώνουν να κατεβάσει τον πήχυ των φιλοδοξιών του για την Ευρώπη;

Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Ευρώπη δεν είναι λαίκή αγορά! Δεν είμαστε στο παζάρι … Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την δική του ιδέα για την οικοδόμηση της Ευρώπης. Το διατυπώνει με σαφήνεια, με πολύ καλό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλητές του θα συμφωνήσουν σε όλα. Ούτε σημαίνει ότι αυτός θα δώσει αυτό ή το άλλο. Αλλά εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να πάει μπροστά, πρέπει πρώτα να παρουσιαστεί το σχέδιό. Και να μην αρχίσουν οι μικρο-υπολογισμοί, που θ’ αρχίσουν να ροκανίζουν τις προτάσεις του.

Ωστόσο ο πρόεδρος θέλει να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, ενώ ο σύμμαχος της Merkel, το FDP, δεν τον θέλει …

Ο Εμμανουέλ Μακρόν προτείνει έναν επενδυτικό προϋπολογισμό για να ξαναπάρει μπρος η Ευρώπη. Δήλωσε όμως επίσης ότι η Γαλλία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα δικά της ελλείμματα. Μην τρελλαινόμαστε λοιπόν! Πρέπει να μεσολαβήσει μια περίοδος για να κατακάτσουν τα πράγματα. Η Angela Merkel, οι Πράσινοι και το FDP ξέρουν καλά ότι σε έναν συνασπισμό όλοι πρέπει να είναι παρόντες. Έτσι λοιπόν, keep cool, boys !

Η διατήρηση του υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble , γνωστού για την αυστηρότητα του, θα ήταν καλό μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει πολλά και έχει δικαίωμα να πάρει πια τη σύνταξή του. Η FDP ζητά αυτή τη θέση. Αλλά όλα αυτά είναι μικρή κουζίνα. Ας τους αφήσουμε να διαπραγματευτούν. Σίγουρα οι γερμανικές εκλογές δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα σταματήσουν την οικοδόμηση της Ευρώπης.