H ομιλία του Μακρόν στο Αμερικανικό Κογκρέσσο 25/4/18

26/04/2018


«Ασφαλείς ήρωες στην Ελλάδα είναι μόνον οι νεκροί ήρωες» -γράφει ο Πέτρος Ευθυμίου

22/04/2018

από ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ και το TheCaller.grΑποτέλεσμα εικόνας για νεκροί του πολυτεχνείου

Την 21 Απριλίου του 1967, οι μαθητές της Β’ Λυκείου του Ε΄ Γυμνασίου Αρρένων Εξαρχείων, είμασταν ήδη βετεράνοι των κάθε μορφής κινητοποιήσεων της  ταραγμένης  δεκαετίας του 1960.  Το βάπτισμα το είχαμε πάρει στις κινητοποιήσεις για την Κύπρο του 1963. «Πρωτάκια» τότε εμείς, ακολουθήσαμε τα παλληκάρια της έκτης τάξης, που γκρέμισαν την πόρτα  και παρέσυραν όλο το σχολείο  σε μια πορεία, που, από την οδό Τοσίτσα στο Μουσείο και το Πολυτεχνείο κατέληξε μέσω της Σταδίου και της Κοραή στα Προπύλαια.

Αλλωστε, το Ε’ Γυμνάσιο ήταν «φυσικά» πολιτικοποιημένο. Πέντε, τουλάχιστον, μαθητές του, είχαν εκτελεστεί απο τους Γερμανούς στην Κατοχή για συμμετοχή στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα. Οι μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων είχαν προλάβει τον υπερεθνικόφρονα καθηγητή, που διαβεβαίωνε κάθε τόσο τους ακροατές του, ότι είχε επιζήσει από τους «συμμορίτας μαθητάς του» διότι η χειροβομβίδα που του έρριξαν ήταν ιταλική και όχι αγγλική ή γερμανική.

Γύρω από το σχολείο, τα Εξάρχεια γινόταν δεύτερο σχολείο. Δεν ήταν μόνον η πλειοψηφία των φοιτητών (τα Εξάρχεια ήταν τότε η κατεξοχήν συνοικία που στην οποία κατοικούσαν οι φοιτητές από την επαρχία), που έπαιζε ρόλο σ αυτό. Ηταν επίσης η γειτονιά μιας ορισμένης –τουλάχιστον- διανόησης, που έδωσε τον τόνο σε πολλά, στην έντεχνη μουσική, στο θέατρο, την ζωγραφική.  Δίπλα μας περνούσε ο Σταύρος  Ξαρχάκος (απόφοιτος επίσης του Πέμπτου) , στον λόφο Στρέφη άκουσα πρώτη φορά μαγεμένος την ευγενή μορφή του Νίκου Χουλιαρά να τραγουδάει την «χαλασιά μου». Στην πλατεία Εξαρχείων επίσης την ίδια εποχή κυριαρχούσε ο Αλέφαντος και μας μυούσε στον κόσμο των μπεχλιβάνηδων ο Ανδρέας Μαζαράκης.

Από τον Ιούλιο του 1965 ως τον Απρίλη του 1967, αρκετές δεκάδες μαθητές του Πέμπτου, αριστεύσαμε και στην τέχνη των διαδηλώσεων. Είμασταν πεπεισμένοι, πως «η Δημοκρατία θα νικήσει». Δεν φοβόμασταν καμιά εκτροπή. Αλλωστε, όλοι οι καθοδηγητές μας, είτε στην Αριστερά, είτε στην Κεντροαριστερά, μας διαβεβαίωναν, πως δεν μπορεί να επιχειρηθεί δικτατορία, αλλά και να τολμήσουν κάποιοι, θα συντριβούν από τον λαό.

Στο Πανεπιστήμιο μου στα Γιάννενα, ήμουν ο εκδότης του περιοδικού “Σηματωρός” το 1972 (τό έκλεισε η χούντα στο δεύτερο τεύχος και ήταν η πρώτη σύλληψη μου από τις τέσσερις συνολικά συλλήψεις μου του 72-74 από την Ασφάλεια, πρός “σωφρονισμό”). Δούλεψα  το 70-73 επίσης με τον Χάρη Καμπουρίδη , τον Ερατοσθένη Καψωμένο, τον Παναγιώτη Νούτσο για τις πολιτιστικές δράσεις στο Πανεπιστήμιο. Για να αποκτήσουμε την Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που αποδείχτηκε μια εστία αντίστασης κατά της χούντας και μαζικοποίησης του παράπλευρα αναπτυσσόμενου φοιτητικού κινήματος. Σε όλες αυτές τις προσπάθειες συσπείρωσης των δημοκρατικών φοιτητών απέναντι στη χούντα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι καθηγητές Φάνης Κακριδής και Μανόλης Παπαθωμόπουλος, οι οποίοι και διώχθηκαν από το καθεστώς για το φρόνημα και το δημοκρατικό ήθος που επέδειξαν. Οπως επίσης αξίζει να σημειωθεί ο κορυφαίος ρόλος στην δημιουργία  και ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος στα Γιάννενα της Πόπης Βουτσινά (της “μικρής Αντιγόνης” του ΕΑΤ ΕΣΑ, όπως την αποθανάτισε ο συγκρατούμενος της Μίμης Μαρωνίτης), του ατρόμητου απέναντι στους βασανιστές του Νίκου Ράπτη και του αδιάλλακτα μαχητικού Σταύρου Κουρεμένου.

Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973, η Γενική Συνέλευση των φοιτητών στα Γιάννενα, με εξέλεξε στην Επιτροπή Αγώνα, έτσι ώστε, γι αυτή την πλευρά της δράσης μου, να συλληφθώ και να περάσω τη γνωστή διαδρομή της ανάκρισης από την Ασφάλεια και την ΕΣΑ.

Τα πέντε μέλη της “Επιτροπής Αγώνα” του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στην εξέγερση του Νοέμβρη, ήταν οι Πέτρος Ευθυμίου, Μανόλης Κολοκυθάς,  Σπύρος Παπαδόπουλος,  Σταύρος Ναξάκης, Δανιήλ Σπαρτιάτης. Αλλά, φυσικά, τόσοι και τόσες είναι αυτοί που συμπαρατάχθηκαν με πάθος και κόστος στην εξέγερση. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε πάψει να είναι η αντίσταση των οργανώσεων και των λίγων δεκάδων μελών τους κατά της χούντας. Ηταν η ώρα που την  Ιστορία την γράφουν οι πολλοί.

Εχοντας αυτή την βιωματική σχέση με την δικτατορία και την αντίσταση, καταθέτω μετά από πενήντα χρόνια, χωρίς φόβο και πάθος την αλήθεια, που πολλοί και ποικίλοι μύθοι επιχειρούν να ωραιοποιήσουν, να συγκαλύψουν, ή να συκοφαντήσουν.

Η αλήθεια –όπως εγώ τουλάχιστον την βίωσα- είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν αντιστάθηκε στην Χούντα ενεργά. Δεν υπάρχει ίχνος αναλογίας για παράδειγμα στην παλλαική ενεργό στράτευση του 41-44 στην Εθνική Αντίσταση με την Αντίσταση του 67-74.

Φυσικά και δεκάδες χιλιάδες “φακελωμένοι” αριστεροί συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και στάλθηκαν σε φυλακές και ξερονήσια. Αλλά αυτοί ήταν στελέχη και πολιτικός χώρος με παλιούς λογαριασμούς. Εννοώ ότι στην περίοδο 1967-1972 –ως το φοιτητικό κίνημα- συγκριτικά πολλοί λίγοι πολίτες  επέλεξαν να στρατευθούν ενεργά και οργανωμένα στην αντίσταση κατά του χουντικού καθεστώτος. Με όποιο τρόπο και να το υπολογίσει κανείς, τα μέλη των αντιστασιακών οργανώσεων είναι αμφίβολο αν ξεπέρασαν τις εκατοντάδες, και με τον περίγυρο των συμπαθούντων να αριθμούσαν τελικά κάποιες λίγες χιλιάδες.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει –με κανέναν τρόπο- ότι ο ελληνικός λαός αποδέχτηκε την χούντα ή, έστω , ανέχθηκε την δικτατορία.

Εκτός από τους χαφιέδες, τους επαγγελματίες εθνικόφρονες, και τα οικονομικά λαμόγια που αγκάλιασαν το καθεστώς, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κράτησε απόσταση από την χούντα. Εστω με την μορφή των ανεκδότων, με την παρακολούθηση ξένων σταθμών για πραγματική ενημέρωση, με την περιφρόνηση και αποξένωση που επιφύλασσε στους εκπροσώπους του καθεστώτος, ο λαός έδωσε σαφές σήμα ότι η χούντα είναι ξένο σώμα στον κοινωνικό κορμό. Γι αυτό άλλωστε, με ορατό και χυδαίο τρόπο, η χούντα καθιστούσε σαφές ότι το κύριο όπλο επιβολής της είναι η βία και ο φόβος.

Ταυτόχρονα, ήταν φανερό, ότι υπήρχε πάντα  στον λαό, «φωτιά κάτω από την στάχτη», κατά την έξοχη διατύπωση του Τζον Στάινμπεκ για την αντίσταση κατά του ναζισμού.

Στην κηδεία του Γιώργου Παπανδρέου, του «Γέρου της Δημοκρατίας» το 1968, στην κηδεία του Γιώργου Σεφέρη το 1971,  στο  μνημόσυνο του Γερου το 1973, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λαού, έδειξαν ότι μπορεί να σπάσουν το φράγμα του φόβου και να δράσουν ομαδικά κατά της χούντας. Δεν υπήρχε όμως αντίστοιχα η οργανωμένη και πειστική δύναμη για να δώσει σταθερή κατευθυνση και έκφραση σ αυτή την διαθεσιμότητα.

Η Αντίσταση των οργανώσεων, είχε δύο βασικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.  Υπήρχαν καταρχήν οι οργανώσεις που αποτελούσαν προέκταση των προδικατορικών κομμάτων και πολιτικών δυνάμεων. Για παράδειγμα άλλες αντιστασιακές οργανώσεις δημιούργησε και κατηύθυνε το ΚΚΕ (Εσωτερικού) άλλες το ΚΚΕ (που τότε λεγόταν «εξωτερικού»). Πολλές οργανώσεις αντιστοιχούσαν στην παλαιά «αριστερά του Κέντρου». Αλλες ομάδες αντιστοιχούσαν στην Δεξιά που κάλυπτε η  στάση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και άλλες εξέφραζαν τον φιλοβασιλικό χώρο.

Λίγο πολύ όλες αυτές οι δυνάμεις συστοιχήθηκαν στα αντίστοιχα κόμματα της Μεταπολίτευσης. Αξίζει όμως να σημειωθεί, ότι στην μεγάλη τους πλειοψηφία , οι κομματικοί οργανισμοί δεν ανέδειξαν ποτέ στην ηγεσία τους αντιστασιακούς που με ρίσκο και κόστος, με παράτολμες ενέργειες, με φυλακές και διώξεις τίμησαν το νόημα της έννοιας του πολίτη. Ισως γιατί, τα κόμματα, που γρήγορα μεταβάλλονται σε γραφειοκρατικούς οργανισμούς εξουσίας, ήταν καχύποπτα απέναντι στους αγωνιστές της δικτατορίας, οι οποίοι, στον εφτάχρονο αγώνα, είχαν διαμορφωθεί πολιτικά με αυτόνομο και ακηδεμόνευτο τρόπο.  Αξίζει, πιστεύω, να διερευνηθεί η αναλογία της  επιφύλαξης με την οποία  αντιμετώπιζε η ηγεσία του ΚΚΕ  τους «καπετάνιους», που γέννησε και ανέπτυξε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας το 41-44, με την τύχη των αγωνιστών κατά της δικτατορίας στην μεταπολιτευτική συγκρότηση των κομμάτων. Ο  Αρης Βελουχιώτης και ο Αλέκος Παναγούλης αποτελούν, ενδεχομένως,  τα κλασικά εμβληματικά πρόσωπα για την  διερεύνηση αυτής της αναλογίας.

Υπήρχαν όμως και πολυάριθμες οργανώσεις, οι οποίες δεν είχαν αντιστοιχία με τα προδικτατορικά πολιτικά κόμματα και δεν επιδίωκαν την παλινόστηση του παλαιού κοματικού  καθεστώτος. Αυτές οι οργανώσεις, διεκδικούσαν μια διαφορετική μεταδικτατορική Ελλάδα, με πραγματική δημοκρατία, απαλλαγμένη από τις στρεβλώσεις της προδικτατορικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικης ζωής.

Νομίζω μάλιστα, ότι η πολιτική ιδιοφυΐα του Ανδρέα Παπανδρέου είναι ότι με την ίδρυση του ΠαΣοΚ εξέφρασε την δυναμική αυτού του αυθεντικού νέου ρεύματος, που απελευθέρωσε ο αντιδικτατορικός αγώνας.

Η πραγματική τομή επομένως, που έφερε η δικτατορία, είναι ότι αυτή η σχετικά μικρή, αριθμητικά,  «μαγιά», των αντιστασιακών οργανώσεων, με τις προκηρύξεις, τις βόμβες, το στραπατσάρισμα της βιτρίνας του καθεστώτος στις δίκες, με απολογίες-φωτιά, έδρασαν ως καταλύτης στην συνείδηση μιας νέας γενιάς. Είτε σε ανθρώπους, όπως εγώ, που η δικτατορία με βρήκε 17 χρονών, είτε στους αμέσως επερχόμενους, αυτούς που ονομάστηκαν «γενιά του Πολυτεχνείου».

Θυμάμαι ότι μοίραζα υλικό που κατήγγειλε τα βασανιστήρια σε μια ομάδα του ΠΑΜ με την Μαργαρίτα Γιαραλή, την Σελήνη Σαββινίδου και τόσους και τόσες άλλες. Το 1976 βάφτισα την κόρη μου Σελήνη, από την ομορφιά που έδωσε, μέσα μου,  στο όνομα, η Σαββινίδου.

Οσοι αγωνιστήκαμε οργανωμένα το 1967 με 1972, είμασταν τελικά σαν τους Κουρήτες που προστάτευσαν την γέννηση του Δία. Την ώρα που είχε καταρρεύσει ο προδικτατορικός πολιτικός κόσμος, μια νέα γενιά έμπαινε στο προσκήνιο, χωρίς δεσμά και εξαρτήσεις. Μια γενιά με ανοιχτούς ορίζοντες, καθώς ρουφάγαμε διψασμένα την εξέγερση του Μάη του 68, το κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ στην Αμερική, μας ενέπνεε ο Τσέ, αλλά είμασταν αλληλέγγυοι στον Γιάν Πάλλατς. Ακούγαμε Θεοδωράκη , Χατζηδάκη, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Σαββόπουλο, αλλά ακούγαμε και Μπήτλς και Ρόλλινγκ Στόουνς , και ρόκ και σοουλ, και αγαπάγαμε εξίσου τον Ξυλούρη όσο και το Γούντστοκ.

Αυτοί οι πρώτοι ,ακηδεμόνευτοι απο το προδικτατορικό πολιτικό σκηνικό πυρήνες, αποτέλεσαν, σε έναν σημαντικό βαθμό το περιβάλλον της γέννησης του φοιτητικού κινήματος, που άρχισε δειλά το 1971, εξαπλώθηκε το 1972 και κορυφώθηκε στο Πολυτεχνείο το 1973.  Το φοιτητικό κίνημα ήταν ο πραγματικός καταλύτης της απονομιμοποίησης της χούντας και εν τέλει της κατάρρευσης της, μετά την προδοσία της Κύπρου.

Ηταν επίσης το φοιτητικό κίνημα η εκφραση του Δία της λαικής οργής. Γι αυτό και η εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε σύμβολο παλλαικού και όχι μονον φοιτητικού αγώνα εναντίον της Χούντας.

Ταυτόχρονα, η γενιά της αντιδικτατορικής αντίστασης και η γενιά του Πολυτεχνείου, αποτέλεσαν καταλυτικό παράγοντα ανανέωσης της πολιτικής και των θεσμών της . Το βιβλίο αναφοράς του Κώστα Κορνέτη “Τα παιδιά της δικτατορίας”, εύστοχα ειπώθηκε, ότι “καταδεικνύει –χωρίς να εξωραίζει- πως σε αντίθεση με την πρόσφατη δαιμονοποίηση της, η περίφημη “Γενιά του Πολυτεχνείου” αναδείχθηκε σε βασικό φορέα εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.”

Συμπυκνώνοντας αυτή την προσωπική βιωματική μαρτυρία, νομίζω ότι “μόνον τιμή πρέπει” σε όσους τάχθηκαν τότε στις Θερμοπύλες του χρέους. Και ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο βλακώδες ιστορικά, από να μπερδεύεις διαφορετικής κατηγορίας στάσεις και δράσεις, με διαφορετικής τάξεως και αιτιολογίας αποτελέσματα. Κανείς δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει τους επαναστάτες του 1821 για την Επανάσταση, επειδή μετά την εκδίωξη των Τούρκων δυναστών, έγιναν όσα δεν μας αρέσουν, απο την λυμφατική μετεπαναστατική δημοκρατία, ως τα εξαρτημένα από τις ξένες δυνάμεις κόμματα.

Ομως στην  Ελλάδα της κρίσης, υπάρχουν πλήθη που κραυγάζουν ότι “η Χούντα δεν έπεσε το 73” αλλά κυβερνά αδιάλειπτα την χώρα, ενώ όσοι αγωνίστηκαν εναντίον της, είναι οι υπαίτιοι της σημερινής κακοδαιμονίας.

Στην ζωή μου νιώθω πάντα εκπαιδευτικός. Το  ιστορικό και διατηρητέο Τρίτο Δημοτικό Σχολείο που τέλειωσα στην Λάρισα, έχει τώρα μέτωπο στην μετονομασθείσα “Οδό Ηρώων Πολυτεχνείου”. Σκέφτομαι με τρόμο την θέση του δασκάλου αν ένα παιδί,  που έχει ακούσει σε ενα πρωινάδικο ότι “την χώρα την χρεωκόπησε η γενιά του Πολυτεχνείου” τον ρωτήσει αν πρόκειται για τους ίδιους “Ηρωες του Πολυτεχνείου” που τιμούν στην σχολική γιορτή και ονομάτισαν και τον δρόμο του σχολείου τους.

Αλλά είναι γνωστό, ότι ασφαλείς ήρωες στην Ελλάδα είναι μόνον οι νεκροί ήρωες.

 

 


21 Απριλίου 2018- είναι απίστευτο να έχουν περάσει 51 χρόνια από εκείνη τη μέρα

22/04/2018

Image may contain: 3 people

Στo Graphic Novel » Οι ΦΑΛΑΓΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΤΑΞΗΣ» ο ιδιοφυής εικονογράφος Ένκι Μπιλάλ και ο σεναριογράφος Christin διηγούνται την ιστορία μιας ομάδας γηραιών κομμουνιστών, βετεράνων μιας από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες του Ισπανικού Εμφυλίου που κυνηγάει να εκδικηθεί μια άλλη ομάδα εξίσου γηραιών ακροδεξιών φαλλαγιτών/φρανκιστών. Αγώνας αλληλοεξόντωσης ενώ η κοινωνία της δεκαετίας του ’80 περνάει αδιάφορη, έχοντας εντελώς νέα προβλήματα να την απασχολούν. Πόσες φορές, ιδίως σε μέρες επετείων αισθάνομαι ότι το ίδιο επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα ξανά και ξανά. Μια κοινωνία που δεν αντλεί διδάγματα από το παρελθόν, που δεν μπορεί-και κανείς δεν την βοηθά- να αντιμετωπίσει τα σημερινά ολωσδιόλου νέα προβλήματα.


Παλιότερο άρθρο πιο επίκαιρο παρά ποτέ: Η καταστροφική μη επέμβαση στη Συρία

20/04/2018

https://melittag.wordpress.com/2016/09/04/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1/

της Anne Applebaum αρθρογράφου- Washington Post 29/8/16

https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/what-exactly-nonintervention-has-produced-in-syria/2016/08/29/45826402-6e08-11e6-9705-23e51a2f424d_story.html?postshare=3011472525819354&tid=ss_tw&utm_term=.a5cdc542df1

(AFP/AFP/Getty Images)

(AFP/AFP/Getty Images)

Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί εάν,κάποια Δευτέρα πριν από τρία χρόνια, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είχε κάνει την ανοησία να φέρει στη Βουλή των Κοινοτήτων ψηφοφορία για επέμβαση στη Συρία και να τη χάσει. Ίσως, αν είχε δώσει μεγαλύτερη προσοχή, αν είχε δείξει περισσότερο ενδιαφέρον και αν είχε πεί στους συναδέλφους του να γυρίσουν από τις διακοπές τους, ίσως να είχε πετύχει. Μπορεί η επέμβαση να είχε γίνει. Ίσως να είχε βοηθήσει στον τερματισμό της σύγκρουσης – ή ίσως και να είχε αποτύχει.

Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ωστόσο ξέρουμε τι συνέβη αντί γι αυτό. Η Βρετανία απέσυρε την υποστήριξή της στην αποστολή για τον τερματισμό της χρήσης χημικών όπλων εκ μέρους του Bashar al-Assad, του δικτάτορα της Συρίας. Τρομαγμένος από την ψηφοφορία της Βουλής των Κοινοτήτων, ο Πρόεδρος Ομπάμα άλλαξε και αυτός γνώμη. Το πρωί της 30ης Αυγούστου 2013, ο υπουργός εξωτερικώνJohn Kerry καλούσε σε δράση: “Η Ιστορία είναι γεμάτη από ηγέτες που έχουν προειδοποιήσει κατά της αδράνειας, της αδιαφορίας, και ιδιαίτερα κατά της σιωπής- πράγμα που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.» Ωστόσο την επομένη, ο πρόεδρος δηλώνει ότι όλα τα σχέδια για επέμβαση ματαιώνονται. Οι Γάλλοι, αιφνιδιασμένοι δενθέλησαν να κάνουν τίποτα μόνοι τους και έτσι αποσύρθηκαν δυστυχώς και αυτοί. «Ήταν μια μεγάλη έκπληξη”, είχε δηλώσει ο Γάλλος πρωθυπουργός στον Jeffrey Goldberg του Atlantic. «Αν είχαμε πραγματιποιήσει τους βομβαρδισμούς, όπως ήταν προγραμματισμένο, νομίζω ότι τα πράγματα θα ήταν σήμεραδιαφορετικά.»

Επαναλαμβάνω: Ίσως μια ΗΠΑ-βρετανο-γαλλική επέμβαση να είχε καταλήξει σε καταστροφή. Αν ναι, σήμερα θα πενθούσαμε τις συνέπειες. Αλλά μερικές φορές έχει σημασία να θρηνούμε και τις συνέπειες μιας μη επέμβασης. Άλλωστε, μετά από τρία χρόνια, γνωρίζουμε πλέον ποιά αποτελέσματα έφερε αυτή η μη επέμβαση:

Θάνατοι: Οι εκτιμήσεις των θυμάτων πολέμου κυμαίνονται μεταξύ155.000 και 400.000, ανάλογα με το ποιοί καταμετρώνται. Πρόσφατα, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε καταγράψει συνολικά 14,711 νεκρά παιδιά. Από την ανακήρυξη του ισλαμικό “κράτους” στη Συρία, υπολογίζεται ότι έχουν εκτελεστεί 2.350 άμαχοι από τους τζιχαντιστές. Στη Συρία το προσδόκιμο ζωής έχει πέσει από 80 στα 55 χρόνια.

Πρόσφυγες. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), μέχρι τον Αύγουστο του ’16 είχαν καταγραφεί4,8 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν επιπλέον 2 εκατομμύρια πρόσφυγες που παραμένουν στο εσωτερικό της Συρίας, αλλά έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια τους. Τα τρία τέταρτα των ατόμων που τράπηκαν σε φυγή είναι γυναίκες και παιδιά. Οι περισσότεροι δεν έχουν στην κατοχή τους τίποτα εκτός από τα ρούχα που φοράνε. Για να κάνουμε μια σύγκριση, η προσφυγική κρίση από τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δημιούργησε 2,3 εκατομμύρια πρόσφυγες, αριθμό που τότε θεωρήθηκε ως η χειρότερη προσφυγική κρίση από τη δεκαετία του 1940. Η συριακή κρίση είναι τρεις φορές μεγαλύτερη.


Φυσικές καταστροφές
. Οι αρχαίες πόλεις του Χαλεπίου, της Μπόσρα και της Παλμύρας υπέστησαν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Η Δαμασκός έχειπάθει σοβαρή ζημιά. Σε όλη τη χώρα οι υποδομές- δρόμοι, γέφυρες, εργοστάσια-έχουνκαταστραφεί.Σχολεία καινοσοκομεία έχουν ισοπεδωθεί. Μόνο τον περασμένο μήνα, η Συριακή κυβέρνηση βομβάρδισε τέσσερα αυτοσχέδια νοσοκομεία και μια τράπεζα αίματος στο Χαλέπι.

Αποσταθεροποίηση της περιοχής. Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων βρίσκονται στην Τουρκία, στον Λίβανο, στην Ιορδανία, στο Ιράκ και στην Αίγυπτο, όπου ασκούν μια τεράστια οικονομική και πολιτική πίεση πάνω σε πιο φτωχά και πιο ευάλωτα κράτη. Το ένα πέμπτο των κατοίκων του Λιβάνου είναι πρόσφυγες από τη Συρία, αναλογία που μπορεί να διαταράξει την ευαίσθητη πολιτική ισορροπία σε αυτή τη χώρα. Στην Ιορδανία έχουν ξεσπάσει ταραχές σε στρατόπεδα προσφύγων. Στην Τουρκία, οι παρενέργειες του Συριακού πολέμου προκαλούν και έξαρση των εντάσεων με την κουρδική μειονότητα και άλλες ομάδες στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, λαθρεμπορίου καιαναταράξεις κατά μήκος των συνόρων. Η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, παρασύρεται στη σύγκρουση όλο και βαθύτερα: εάνδεχθεί επίθεση από το Ισλαμικό “Κράτος”, ίσως το ΝΑΤΟ να πρέπει ν’ απαντήσει.

Αποσταθεροποίηση της Ευρώπης. Εν μέρει εξαιτίας του πολέμου στη Συρία, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη διασχίζοντας με πλοίο τη Μεσόγειο ή με τα πόδια μέσω Βαλκανίων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ύπατης Αρμοστείας που δημοσιεύτηκαν τον Μάιο, μόνο το 2016 πνίγηκαν πάνω από 2.000 άνθρωποι -από τη Συρία και την Αφρική-, περισσότεροι από τους νεκρούς του 2015 την ίδια περίοδο. Τα νησιά της Ελλάδας και της Ιταλίας έχουν κατακλυστεί από πρόσφυγες. Η απροθυμία ή η αδυναμία υης Ευρωπαϊκής Ένωσης να ελέγξει τιςπροσφυγικές ροές συνέβαλαν στην περαιτέρω υπονόμευση της αξιοπιστίας των θεσμών της.

Άνοδος της ξενοφοβίας σε όλη τη Δύση. Το θέαμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βαδίζουν ή πλέουν προς την Ευρώπη έχει πυροδοτήσει ένα άνευ προηγουμένου κύμα ξενοφοβίας. Οι εκλογές στην Αυστρία και στην Πολωνία επηρεάστηκαν κατά ένα μέρος από τη ρητορική κατά των προσφύγων, η οποία έπαιξε επίσης ρόλο και στο αποτέλεσμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα σε Ουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία χρησιμοποιούν με επιτυχία το φόβο για τους Σύρους πρόσφυγες και κερδίζουν λαϊκή υποστήριξη. Το ίδιο και η προεκλογική καμπάνια του Donald Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για να συνοψίσω: Φυσική, ανθρωπιστική και πολιτική ζημιά σε πρωτοφανή κλίμακα. Διαρκείς απειλές για την ασφάλεια. Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι. Πιθανόν όλα αυτά να είναι προτιμώτερα από την άλλη επιλογή, εκείνη που το Βρετανικό Κοινοβούλιο και ο Αμερικανός Πρόεδρο έβρισκαν τόσο δυσάρεστη. Ωστόσο η κατάληξη μόνο ως εξαιρετική επιτυχία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί.

29/8/16

 


Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 17/4/18

18/04/2018

Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας κάλεσε σε «επανεφεύρεση της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας» απέναντι στον «πειρασμό του αυταρχισμού»:
“Aν στην Ευρώπη αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την προσήλωσή μας προς τη δημοκρατία θα πάρουμε λάθος δρόμο. (…) η δημοκρατία είναι η καλύτερη ευκαιρία για μας.” (…) «Η απάντηση δεν είναι η αυταρχική δημοκρατία αλλά η δημοκρατία στην εξουσία.”

(ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα. Μετάφραση, bold και επεξηγήσεις σε παρένθεση με λοξά γράμματα M.Γ.)

(…) Έχω κάνει εδώ και πολλούς μήνες προτάσεις και συζητήσεις, και ειδικώτερα στη Σορβόννη, και κρίνω σήμερα απαραίτητο να ανταλλάξουμε απόψεις στον χώρο αυτόν, όπου η Ευρώπη μας ζεί κάθε μέρα, με τις διαφορετικές της ευαισθησίες, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις της, και όπου εσείς (οι ευρωβουλευτές) διαμορφώνετε τους απαραίτητους συμβιβασμούς, ώστε να προχωρεί μπροστά. Ζούμε σε ένα πλαίσιο, όπου κάνει πάλι την εμφάνισή του, ένα είδος ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου, ένα πλαίσιο, όπου οι μεταξύ μας διαφορές, συχνά και οι εθνικοί εγωϊσμοί μας, δείχνουν να είναι πιο σημαντικοί από αυτά που μας ενώνουν απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Πλαίσιο όπου η ανελευθερία ασκεί όλο και μεγαλύτερη γοητεία. Ωστόσο οι γεωπολιτικές απειλές φορτώνουν την Ευρώπη ολοένα και με μεγαλύτερες ευθύνες. Μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις στην Ανατολή, όπως και στο Σαχέλ, αλλά και ανάδυση μεγάλων αυταρχικών δυνάμεων με στρατηγική σαφή και επεξεργασμένη, που έχει στόχο να θέσει υπό αμφισβήτηση την πολυμέρεια των διακρατικών σχέσεων. Πολυμέρεια, στο πλαίσιο της οποίας η Ευρώπη είχε κατακτήσει μια διακριτή θέση και μια σημαντική επιρροή, αλλά ταυτόχρονα πλαίσιο ευνοϊκό για τη συλλογική οικοδόμηση της ειρήνης. Η σημερινή ανταλλαγή απόψεων μας βρίσκει και σε μια στιγμή όπου συμβαίνουν μεγάλοι μετασχηματισμοί στο πεδίο της ψηφιακής τεχνολογίας, στην υπερθέρμανση του κλίματος και σε επιπτώσεις που κλονίζουν τα θεμέλια της βιομηχανικής κοινωνίας, που πραγματοποίησε τους μεγάλους συμβιβασμούς μας, επιπτώσεις που γεννούν φόβους και μας επιβάλλουν να ξαναδούμε κάποιες βασικές ισορροπίες και να ξανασκεφτούμε τη γραμματική της συλλογικής μας δράσης. (…)

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο βαθιές μου πεποιθήσεις. Η πρώτη: Aν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την προσήλωσή μας προς τη δημοκρατία και όλα αυτά που η δημοκρατία προσφέρει στην Ευρώπη, ανοίγεται μπροστά μας λάθος δρόμος. Η δεύτερη: μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε και οφείλουμε να οικοδομήσουμε μια νέα Ευρωπαϊκή κυριαρχία (souveraineté) που θα μας δώσει τα εφόδια για ν’ απαντήσουμε στους συμπολίτες μας ξεκάθαρα και σταθερά ότι μπορούμε να τους προστατεύσουμε, και επίσης για ν’ αντιμετωπίσουμε τις ταραχές του πλανήτη. Πραγματικά, μέσα σ’ έναν κόσμο δύσκολο, έχω την βαθειά πεποίθηση ότι η δημοκρατία είναι για μας η καλύτερη δυνατότητα. (…) Το χειρότερο λάθος θα ήταν να εγκαταλείψουμε το δικό μας μοντέλο διακυβέρνησης, τολμώ να πω, την ίδια μας την ταυτότητα. ” (…) Η ταυτότητά μας είναι πάνω απ’ όλα αυτή η δημοκρατία, που σέβεται το άτομο, τις μειονότητες, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αυτη που κάποτε ονομάζαμε -και που ακόμα διεκδικώ- “φιλελεύθερη δημοκρατία”. «Δεν θέλω ν’ αφήσω να εγκατασταθεί αυτή η θανατηφόρα αυταπάτη που έσπρωξε την ήπειρό μας στο χείλος του γκρεμού- και αυτό μην το ξεχνάμε. Είναι η αυταπάτη της ισχύος, η χίμαιρα του εθνικισμού, της εγκατάλειψης των ελευθεριών. Και απορρίπτω την ιδέα που κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη, ότι δήθεν η δημοκρατία είναι καταδικασμένη σε ανικανότητα. Απέναντι στον αυταρχισμό που μας περικυκλώνει, η απάντηση δεν είναι η αυταρχική δημοκρατία αλλά η δημοκρατία στην εξουσία.”(…) 

(…) Σε ποιό άλλο μέρος του κόσμου υπάρχει η επιδίωξη για πρόοδο στον οικονομικό, γεωπολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα αλλά ταυτόχρονα και ο σεβασμός των μειονοτήτων, η ελευθερία των συνειδήσεων, η ισότητα ανδρών-γυναικών, ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής; Σε ποιό άλλο μέρος ισχύουν όλα αυτά με τόση ζωντάνια και τόση δύναμη; (…)

Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα κράτη ακόμα και μέσα σε αυτό το ημικύκλιο, (στην Ευρωβουλή), αλλά πέρα από τις όποιες διαφορές, αυτό το μοντέλο δημοκρατίας που μας ενώνει είναι μοναδικό στον κόσμο. Η ταυτότητα της Ευρώπης είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια δημοκρατία που εξασφαλίζει την ελευθερία, είναι μια κοινή κουλτούρα μοναδική στον κόσμο, που συνδυάζει το πάθος για την ελευθερία, την λαχτάρα για ισότητα, την αγάπη για την διαφορετικότητα ιδεών, γλωσσών, τοπίων. Αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο δεν είναι ούτε αφηρημένο, ούτε παρωχημένο. Σήμερα παίρνει σάρκα και οστά μέσα από την συλλογική μας φροντίδα για την προστασία του περιβάλλοντος, του κλίματος, της υγείας. Εξελίσσεται μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζουμε την ψηφιακή επανάσταση, γιατί μόνο εμείς οι Ευρωπαίοι εξασφαλίζουμε σε τέτοιο βαθμό την ελευθερία της καινοτομίας με παράλληλη φροντίδα για σωστούς ρυθμιστικούς κανόνες και προστασία της ιδιωτικής ζωής. Αυτή η ταυτότητά μας κάνει να ξεχωρίζουμε προφανώς από τις αυταρχικές δυνάμεις του πλανήτη, αλλά (και αυτό πρέπει να το δούμε) σήμερα πια και από μερικούς πολύ στενούς μας συμμάχους. (…)

(…) Πρέπει ν’ ακούσουμε την οργή των λαών της Ευρώπης. Οι λαοί δεν χρειάζονται διαπαιδαγώγιση, χρειάζονται ένα νέο σχέδιο, αποτελεσματικό στην καθημερινότητα. Και αυτοί που εμπορεύονται και οξύνουν την οργή αυτή προτείνουν ως μοναδικό μέλλον την αδιέξοδη οδό της επιστροφής στον καταστροφικό εθνικισμό του χθες(…)

Λοιπόν στον επόμενο χρόνο ας οργανώσουμε μια συστηματική συζήτηση γύρω από πεποιθήσεις και προτάσεις. Δεν μπορούμε πια να συνεχίσουμε ό,τι κάναμε μέχρι χθες, δηλαδή να μην συζητάμε για την Ευρώπη, να μοιραζόμαστε τα πόστα και να κατηγορούμε τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο για όλα τα δεινά. (…) Γι αυτό, ξεκινώντας τον ανήφορο των ευρωεκλογών και διαθέτοντας περιορισμένο χρόνο λόγω προεκλογικής καμπάνιας, πρέπει να αναβιώσουμε τoν δημόσιο διάλογο, να δημιουργήσουμε έναν ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο, που πολλές φορές συχνά αφήσαμε ακαλλιέργητο. Με αυτό το πνεύμα προσπάθειας και καινοτομίας είναι και οι προτάσεις μου για διαβουλεύσεις με τους πολίτες. Από σήμερα κιόλας στη Γαλλία θα ξεκινήσω μια συζήτηση ειλικρινή, ανοιχτή, χωρίς καλλιέπειες, δύσκολη, αλλά απαραίτητη για να δούμε τί μας ενώνει και τί μας χωρίζει, για να βγούμε από τις απλουστευτικές εναλλακτικές του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ ως απάντηση σε ένα πρόβλημα του οποίου δεν εξετάζουμε ούτε τις προϋποθέσεις, ούτε τα σχετικά κείμενα. Και να κάνουμε με δημοκρατικό τρόπο έναν δημόσιο διάλογο κρίσιμο για την Ευρώπη, την Ευρώπη μας (…)

Η δεύτερη πεποίθησή μου που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι η αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Υποστηρίζοντας την ιδέα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας δεν υποστηρίζουμε μια ιδέα αφηρημένη, ούτε τη διάλυση των εθνικών μας κυριαρχιών. Όχι. Μπροστά στις μεγάλες αναταραχές του κόσμου, μπροστά στους μεγάλους μετασχηματισμούς που βιώνουμε, χρειαζόμαστε μια κυριαρχία πιο ισχυρή από την δική μας (εθνική) κυριαρχία., που δεν θα αντικαταστήσει αλλά θα συμπληρώσει τις εθνικές κυριαρχίες, που μόνο αυτή, απέναντι στις μεγάλες μεταναστεύσεις λαών, στην παγκόσμια ανασφάλεια, στους οικονομικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς μετασχηματισμούς θα μπορέσει να δώσει σωστές απαντήσεις.(…)

“Σε σχέση με το προσφυγικό/μεταναστευτικό πρέπει να ξεμπλοκάρουμε την τοξική διαμάχη γύρω από την ρύθμιση του κανονισμού του Δουβλίνου και την μετεγκατάσταση των προσφύγων, να πάμε πιο πέρα από αυτή τη διαμάχη και να οικοδομήσουμε την εσωτερική και εξωτερική αλληλεγγύη που χρειάζεται η Ευρώπη. Προτείνω τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού προγράμματος που θα υποστηρίζει οικονομικά απευθείας τις τοπικές συλλογικότητες που υποδέχονται και εντάσσουν στην κοινωνία τους πρόσφυγες. (…)

Ένα τρίτο μέτωπο είναι η μεταρρύθμιση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, απαραίτητη πριν από την εκπνοή αυτής της θητείας (του Ευρωκοινοβουλίου), ο καθορισμός ενός φύλλου πορείας, που θα επιτρέψει τη σταδιακή πρόοδο προς την τραπεζική ένωση και την δημιουργία μιας δημοσιονομικής ικανότητας ευνοϊκής για την σταθερότητα και την σύγκλιση μέσα στην Ευρωζώνη.

Τελικά, αυτό που μας κρατάει μαζί δεν είναι μόνο ένα νόμισμα κια μια Συνθήκη, είναι μια αίσθηση του ανήκειν, με άλλα λόγια μια κουλτούρα που μπορώ να επικαλεστώ, γιατί είναι βασικό να έχουμε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια που προοδεύουν πραγματικά, ή να εργαστούμε για τη διεύρυνση του Erasmus. Θέλω όμως να επισημάνω και μία από τις τρέχουσες εργασίες σας, πολύ σπουδαία κατά τη γνώμη μου, αυτή των πνευματικών δικαιωμάτων, της προστασίας των δημιουργών και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι κοινωνίες μας διαποτίζονται από αυτό το πλούσιο μείγμα πολιτισμού, χωρίς αυτό η Ευρώπη δεν θα ήταν η ήπειρος της ζωηρής πολυμορφίας και της δημιουργικής ιδιοφυϊας.(…)

Ανήκω σε μια γενιά που δεν γνώρισε τον πόλεμο, που έχει την πολυτέλεια να μπορεί να ξεχνά αυτά που έζησαν οι προπάτορές της. Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι μπορούμε να συνεχίζουμε τις αιώνιες αντιπαραθέσεις, τις χθεσινές βεβαιότητες που έχουμε συνηθίσει, τις γνωστές και καλοκουρδισμένες διαφορές. Ωστόσο εγώ κατάγομαι από μια περιοχή και μια οικογένεια που γνώρισε όλα τα αιματοβαμμένα κεφάλαια της πρόσφατης ιστορίας μας. Οι επιλογές λοιπόν είναι απλές: δεν θέλω να ανήκω σε μια γενιά που υπνοβατεί. Δεν θέλω να ανήκω σε μια γενιά που θα ξεχνά το παρελθόν της και θα εθελοτυφλεί μπροστά στα δεινά του δικού της παρόντος.

Στους καιρούς που έρχονται ο καθένας θα ξαναπάρει τις ευθύνες του, ωστόσο θέλω να ανήκω σε μια γενιά αποφασισμένη να υπερασπιστεί με σθένος τη δημοκρατία της, γιατί η λέξη δημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει μια συνήθεια, δεν είναι μια λέξη με την οποία έχουμε βολευτεί, είναι μια λέξη με όλη τη σημασία της, γιατί είναι καρπός των αγώνων του παρελθόντος. Θέλω να ανήκω σε μια γενιά που θα υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή κυριαρχία, γιατί την έχουμε κερδίσει με αγώνες, γιατί έχει νόημα και γιατί αυτή τη στιγμή είναι η προϋπόθεση που θα επιτρέψει στις επόμενες γενιές να επιλέξουν οι ίδιες το μέλλον τους. Και δεν θα υποκύψω ποτέ στη γοητεία κανενός αυταρχικού καθεστώτος, δε θα υποχωρήσω σε εύκολες λύσεις του παρόντος. Αλλά νομίζω ότι η ευθύνη όλων μας τους επόμενους μήνες είναι να οργανώσουμε τον πραγματικό δημόσιο διάλογο για την Ευρώπη, να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά ευρωπαϊκά διακυβεύματα, που μόνον αυτά θα επιτρέψουν στους λαούς μας να επιλέξουν: Αυτούς που θέλουν μιαν Ευρώπη χωρίς προτάσεις, μιαν Ευρώπη της αναδίπλωσης, μιαν Ευρώπη “κατά τα ειωθότα” ή αυτούς που είναι έτοιμοι για μιαν Ευρώπη φιλόδοξη, με αναγεννημένη κυριαρχία, με ζωντανή δημοκρατία, την δημοκρατία στην οποία πιστεύουμε. Σας ευχαριστώ.

Το πλήρες κείμενο στα γαλλικά


Η στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ- Γαλλίας-Βρετανίας εναντίον θέσεων έρευνας, παραγωγής και χρήσης χημικών όπλων στη Συρία- Μια κριτική αποτίμηση

18/04/2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ILAN GOLDENBERGΟ ΤΡΑΜΠ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΚΕΙ.

Μια σοβαρή κριτική αποτίμηση της προχτεσινής στρατιωτικής επέμβασης από έναν πρώην σύμβουλο του Ομπάμα σε θέματα εθνικής ασφαλείας, πρώην στέλεχος του Πενταγώνου και του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ.

TRUMP WAS RIGHT TO HIT SYRIA. BUT HE SHOULD STOP THERE
By ILAN GOLDENBERG April 14, 2018
https://www.politico.com/…/04/14/trump-syria-goldenberg-217…

Thank goodness: President Trump’s decision to launch limited missile strikes against chemical weapons facilities in Syria was an appropriate use of force—and a relief after a week when it appeared the White House was considering a much bigger attack.
As a former Pentagon and State Department official, and as someone who has long advocated for greater American military involvement in Syria, I believe a significant intervention now would be a huge mistake that would only harm the United States and the Syrian people. Trump should continue to show restraint.
I served in the Obama administration and supported most of his policies, but I always disagreed with his approach to Syria and believed that if the United States had aggressively armed a moderate opposition early on in the conflict, while it still existed, and combined it with missile strikes, a no-fly zone or the establishment of safe zones, we could have overthrown Syrian dictator Bashar Assad and ended the war sooner.
I was not alone. Syria was the most divisive foreign policy issue inside the Obama administration, with roughly an equal divide between those who advocated doing more and those who feared getting sucked in.
I welcomed Trump’s decision last year to launch 59 U.S. Tomahawk cruise missiles at Syria’s Sharyrat airbase in response to a chemical weapon attack against his own people. It was a limited strike, with limited risks, designed to achieve a clear and limited objective – deterring Assad’s use of chemical weapons. Which is why I also supported last night’s limited strikes to remind Assad that the use of chemical weapons comes with a cost.
But what I cannot support is what we heard about during most of the past week and might still be on the table if Assad continues using chemical weapons – much more comprehensive missile strikes that could last days, include a broad array of regime facilities, and significantly increase the risks of inadvertently killing Russian troops and getting us into a low-grade war with Russia. Such an approach makes little sense today unless it can be coupled with a broader strategy that can translate it into a meaningful political outcome that ends the war. And there is no evidence that such a strategy is on the table. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


H συνέντευξη του Εμμανουέλ Μακρόν- ένας χρόνος προεδρίας

18/04/2018

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με δύο σκληρούς αντιπάλους.


O Εμμανουέλ Μακρόν στο κατώφλι των μεταρρυθμίσεων- εξηγήσεις προς τους δυσαρεστημένους

12/04/2018

ΜΑΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ έδωσε σήμερα 12/4/17 στο εθνικό κανάλι TF1 συνέντευξη όχι στο στούντιο αλλά σε μια σχολική τάξη ενός χωριού της Νορμανδίας και καλεί τους Γάλλους να συμμετάσχουν στις μετερρυθμίσεις για χάρη των παιδιών και των εγγονών τους. Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης, κυρίως της οικονομικής: μεταρρυθμίσεις σε μισθούς, συντάξεις, φόρους, πρόνοια, χωρίς να παραληφθούν και τα ζητήματα του εμφυλίου πολέμου στη Συρία, και το πρόβλημα του ριζοσπαστικού ισλάμ.

(…)Υπάρχουν τζαμιά όπου οι άνθρωποι δεν σέβονται τους νόμους της Δημοκρατίας. Αυτά θα κλείσουν. Κάναμε ένα νόμο το περασμένο φθινόπωρο που το προβλέπει ρητά. Από τότε που ισχύει αυτός ο νόμος, κλείσαμε τζαμια στην Sartrouville, στο Aix, στη Μασσαλία. Αυτό είναι ένα πρόβλημα στη χώρα μας και δεν πρέπει να συγχέεται με όλους τους συμπολίτες μας που πιστεύουν στο Ισλάμ (…) Το Ριζοσπαστικό Ισλάμ, ο Ισλαμισμός δεν είναι Ισλάμ, δεν είναι όλοι μουσουλμάνοι, αλλά είναι πρόβλημα. (…) Αυτοί που κάνουν φονταμενταλιστικά κηρύγματα μέσα στα τζαμια είναι υπό παρακολούθηση με σκοπό την απέλασή τους. Και πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τους κανόνες χρηματοδότησης και λειτουργίας των τζαμιών. (…) αυτά τα «προβλήματα» θα είναι σε θέση να μειωθούν καθώς θα βελτιώνεται η οικονομική κατάσταση της χώρας.(…) Αλλά ταυτόχρονα να ξανακερδίσουμε τις φτωχές συνοικίες, τις δύσκολες περιοχές, όπου οι νέοι άνθρωποι συχνά στρέφονται προς αυτές τις καταστάσεις γιατί η Δημοκρατία δεν μπόρεσε να τους προτείνει τίποτα.(…)

Για την απεργία των σιδηροδρομικών και τις μεταρρυθμίσεις.

«Ναι, πρέπει να φτάσουμε ώς το τέλος και να πραγματοποιήσουμε κάνουμε αυτή τη μεταρρύθμιση. Εδώ και 20 χρόνια η χώρα μας λέει ότι πρέπει ν’ ανοιχτούμε στον ανταγωνισμό. Χρειαζόμαστε έναν ισχυρό γαλλικό σιδηρόδρομο. Είναι καλό για τη χώρα να μπορούν να συνδεθούν όλες οι περιοχές. Η μεταρρύθμιση θα το ενισχύσει αυτό. Η μεταρρύθμιση έχει ανάγκη όλον τον κόσμο για να φτιάξουμε τον αύριο του σιδηρόδρομου. Δεν θέλω να συνεχίζει να αυξάνεται η των εισιτηρίων, το επιβατικό κοινό έχει πληρώσει αρκετά. Το SNCF πρέπει να μεταρρυθμιστεί »
Στους φόβους των απεργών για ιδιωτικοποίηση του SNCF, ο πρόεδρος εγγυάται: «Θα είναι μια δημόσια εταιρεία με 100% δημόσια κεφάλαια, εγγυώμαι αυτό.» Αλλά σχετικά με τον στιγματισμό των σιδηροδρομικών λέει «Η χώρα δεν πάει μπροστά αν αντιπαραθέτουμε την μια κοινωνική ομάδα απέναντι στην άλλη.” Ο πρόεδρος λέει ότι δεν νομίζει ότι οι σιδηροδρομικοί είναι προνομιούχοι.

Ο Μακρόν για τη Συρία και τα χημικά όπλα

«Κ.Πρόεδρε έχετε αποδείξεις ότι χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα;”
«Ναι. Στη Συρία είμαστε παρόντες για να αγωνιστούμε εναντίον της διεθνούς τρομοκρατίας. Είμαστε εκεί ως μέρος ενός συνασπισμού για να πολεμήσουμε τον ISIS, γιατί στη Συρία οργανώθηκαν τα τρομοκρατικά χτυπήματα και ειδικώτερα το έγκλημα στο Μπατακλάν. Αυτός είναι ο πολεμικός μας στόχος. Τώρα, το έχω υπενθυμίσει πολλές φορές, οι διάφοροι πόλεμοι που διεξάγονται στη Συρία και ειδικώτερα ο πόλεμος του καθεστώτος του Άσαντ εναντίον των ανταρτών δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν ανεξέλεγκτα, υπάρχει το πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου. Έχουμε τις αποδείξεις ότι την περασμένη βδομάδα έγινε χρήση χημικών όπλων, αν μη τι άλλο χλωρίου, και το έκανε το καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ». (…) Θα πάρουμε αποφάσεις στον κατάλληλο χρόνο. Θα κάνουμε τα πάντα για την κατάπαυση του πυρός. Σε καμία περίπτωση η Γαλλία δεν θα αφήσει την κατάσταση να κλιμακωθεί και να απειλήσει την σταθερότητα της περιοχής.

Οι πιο σημαντικές δηλώσεις:

https://www.lci.fr/politique/video-ce-qu-il-faut-retenir-de-l-interview-d-emmanuel-macron-au-13h-tf1-de-jean-pierre-pernaut-en-5-minutes-2084369.html

 


Περικλής Βαλλιάνος: Εχει μέθοδο η τρέλα

10/04/2018

Άρθρο του καθηγητή Περικλή Βαλλιάνου* που απεικονίζει την πολιτική (κυβερνητική) πραγματικότητα που προσυπογράφω. 

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=962870

Η ανικανότητα τυλιγμένη σε ανευθυνότητα με κορδελάκια ασυναρτησίας των κυβερνώντων έχει φθάσει στην επικίνδυνη κορύφωσή της. Η φραστική τους ακράτεια των τελευταίων ημερών, στο επίπεδο καφενόβιου καρεκλορήτορα, μαρτυράει ότι τρέχουν πλέον δεξιά και αριστερά σαν ακέφαλα κοτόπουλα – με τη χώρα να κλυδωνίζεται πάνω από ρήγματα που ανοίγονται ολούθε.
Στο Αιγαίο η Τουρκία έχει προχωρήσει πέρα από τη θεωρία των «γκρίζων ζωνών», έχοντας ντε φάκτο προσαρτήσει τα Ιμια στην επικράτειά της όπως αυτήν την ορίζει, με 150 άλλα νησιά στον κατάλογο αναμονής. Και ο οπερετικός μας «στρατάρχης» κακαρίζει ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις «είναι διαλυμένες»! Η δήλωση αυτή υποδηλώνει είτε απώλεια διανοητικής ικανότητος, είτε παντελή ανημπόρια και αποπροσανατολισμό, είτε προσπάθεια εκφοβισμού της κοινής γνώμης με την υπόρρητη απειλή πολέμου, επί σκοπώ να καρπωθούν εκλογικά οι Μπρανκαλεόνε που μας κυβερνούν τον «εθνικό συναγερμό».
Η Βάρνα έδειξε τα όρια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Η διακήρυξη ήταν φραστικά έντονη υπέρ της Ελλάδος (και περισσότερο της Κύπρου). Αλλά ο Ερντογάν κρατάει όλα τα ισχυρά γεωστρατηγικά χαρτιά. Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση είναι αυτή που το ’15 άνοιξε μονομερώς τα σύνορα στις ανεξέλεγκτες ροές των προσφύγων, με αποτέλεσμα ευρωπαϊκές συνοριοφυλακές να κλείσουν τα βόρεια σύνορά μας (τον «βαλκανικό διάδρομο»), να φουντώσει η Ακροδεξιά στη Γερμανία και σχεδόν να ανατραπεί η Μέρκελ. Είναι αυτή που απείλησε να κατακλύσει την Ευρώπη με τζιχαντιστές. Είναι αυτή που απείλησε το ’15 πάλι να τινάξει στον αέρα το συνολικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα φεύγοντας από το ευρώ και στηριζόμενη στην (κατά φαντασίαν Λαφαζάνη) γενναιοδωρία του Πούτιν. Ολα αυτά ούτε έχουν ξεχαστεί, ούτε έχουν παραγραφεί. Αντιθέτως μάλιστα, η πρόσφατη αποδοχή από τον πρωθυπουργό της πρόσκλησης Πούτιν να επισκεφθεί τη Ρωσία το φθινόπωρο, σε μια στιγμή που οι σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία περνούν την πιο βαθιά κρίση από Ψυχρού Πολέμου, τα έφερε εκ νέου στο προσκήνιο. Η διπλωματική αγραμματοσύνη της αποδοχής αυτής βγάζει μάτια και από το γεγονός ότι σήμερα Ερντογάν και Πούτιν συμπορεύονται (χωρίς τη σιωπηρή συναίνεση των Ρώσων η Τουρκία δεν θα είχε επιχειρήσει στο Αφρίν). Η Ελλάδα κάνει ό,τι μπορεί για να καταγραφεί στην ΕΕ ως στήριγμα των ρωσικών συμφερόντων, την ίδια στιγμή που η Ρωσία, όπως ιστορικά πάντα έπραττε, συμμαχεί με τους γεωπολιτικούς της αντιπάλους.
Η ευρωπαϊκή αξιοπιστία της χώρας, ούτως ή άλλως ελάχιστη ανέκαθεν, έχει την τελευταία τριετία μηδενιστεί. Και ούτε αποκαταστάθηκε από τις καιροσκοπικές «κωλοτούμπες» που σκοπό είχαν απλώς να διατηρήσουν στην εξουσία τον αριστεροδέξιο τραγέλαφο – με την όχι και τόσο κρυφή ελπίδα τους για κάποια εν ευθέτω χρόνω αντιευρωπαϊκή «ρεβάνς». Οι Ευρωπαίοι αγκάλιασαν τον κ. Τσίπρα επειδή έχουν κατανοήσει ότι η «βαθιά Ελλάδα» δεν αλλάζει, και επομένως ο καταλληλότερος να διαχειριστεί αυτή την ανίατη σήψη είναι κάποιος που πατάει επιτηδείως όλα τα «αριστερά» κομβία μιας επί πολλές αυριανικές δεκαετίες καταδημαγωγημένης κοινής γνώμης. Υπογράφοντας ταυτοχρόνως με τα τέσσερα όλα τα οικονομικά μέτρα που επιτρέπουν στους δανειστές να ελπίζουν ότι -κάπως, κάποτε – θα ανακτήσουν μέρος από τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που έριξαν στη μαύρη τρύπα που περιβάλλεται από τας φαιδράς μας πορτοκαλέας και τα παρδαλά μας ερίφια.

Ο υπολογισμός τους είναι ότι έτσι η φθίνουσα Ελλάδα θα παραμείνει στρατιωτικό προγεφύρωμα της Δύσης και αποθήκη των καταραμένων του κόσμου τούτου που ο Ερντογάν απειλεί να αφήσει να ξεχυθούν προς δυσμάς. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί πρακτικά για τα «δίκαια» μιας χώρας-επαίτη, που με κάθε ευκαιρία εναντιώνεται προς, και συχνά υβρίζει, εκείνους που σε κρίσιμες ιστορικές καμπές έρχονται να τη σώσουν από τις δικές της αυτοκαταστροφικές επιλογές.

Η σημερινή διπλωματική ανυποληψία και ο στρατηγικός κίνδυνος που ζώνει τη χώρα είναι, λοιπόν, η φυσιολογική κατάληξη της αφροσύνης, ντυμένης με κούφια έπαρση, αυτών που διευθύνουν την άμυνα και τις εξωτερικές της σχέσεις. Η ύψιστη ιδιοφυΐα (κατά τους οπαδούς του) που προΐσταται του υπουργείου Εξωτερικών υπονόμευσε εσκεμμένα τη λύση του Κυπριακού – κατά τη δεύτερη φάση των συνομιλιών δυστυχώς με τη συνέργεια του προέδρου Αναστασιάδη. Στη συνέχεια συμφώνησε την επίσκεψη Ερντογάν χωρίς καμία προεργασία για μια στοιχειώδη έστω σύγκλιση σε κάποια θέματα. Μέχρι την παραμονή αλώνιζε την Απω Ανατολή και καυχιόταν στους Ινδούς ότι είχε συλληφθεί από τη δικτατορία. Κι έτσι ο καραγκιοζμπερντέ της παραμονής του τούρκου πρωθυπουργού κατέληξε στο φιάσκο να προβάλλονται οι απαιτήσεις του για αναθεώρηση της Λωζάννης μέσα από το ίδιο το Προεδρικό Μέγαρο, με τους δικούς μας να στριφογυρίζουν στις καρέκλες τους και να κοιτάνε το ταβάνι. Το αποτέλεσμα ήταν η ντε φάκτο καταπάτηση ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και η όξυνση που ζούμε. Το ρεσιτάλ της διπλωματικής δεξιοτεχνίας συνεχίστηκε με την ανακίνηση του Μακεδονικού με όρους εσωτερικού διχασμού, πράγμα που έκαψε εξ αρχής τη λύση. Και η σύλληψη των ελλήνων αξιωματικών ολοκλήρωσε την εικόνα του ξέφρενου τσαλαβουτήματος σε άπατα νερά χωρίς ειρμό, και χωρίς συναίσθηση του τόπου και του χρόνου. Ενα γεγονός που στην αρχή ονομάστηκε δευτερεύον, έγινε κατόπιν «ομηρεία» και από προχθές σύγκρουση της κλεφτουριάς τού ’21 με τον σουλτάνο.
Οι παιδαριώδεις αυτές αστοχίες είναι τόσο αλλοπρόσαλλες που αναρωτιέσαι μήπως κρύβεται από κάτω κάποια τραβηγμένη έστω λογική. Και φαίνεται ότι κάτι τέτοιο αχνοφέγγει στα μυαλά των αριστοτεχνών αρχηγών μας. Λένε: αφού τα πάντα καταρρέουν, ας εκμεταλλευθούμε τουλάχιστον το χάος που δημιουργήσαμε για να σπείρουμε στον κόσμο την «εθνική» υστερία. Ας φορέσουμε τις φουστανέλες και τα γιαταγάνια και ας αρχίσουμε να χτυπάμε τα «πατριωτικά» ταμπούρλα για τη νέα εθνεγερσία. Και είναι πιθανότατο ότι θα βρεθούν οι ευσυγκίνητοι «προοδευτικοί» από τους «όμορους» χώρους που – σαν «ώριμοι» από καιρό – θα προσέλθουν υπό τας σημαίας. Οι υπόλοιποι φυσικά θα στιγματισθούν (παλιά μας τέχνη κόσκινο) ως προδότες. Κι έτσι, όσο κι αν ασελγήσαμε πάνω στο πολιτικό σώμα της χώρας, πάλι εμείς θα βγούμε από πάνω.
Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Σώτη Τριανταφύλλου: Εμείς οι λουφαδόροι και η μορφή του νερού

09/04/2018
Αν και έχω αρκετές διαφωνίες με την ανάγνωση της αρθρογράφου για την ταινία «Η Μορφή του νερού», με την επιχειρηματολογία της  πάνω στο κύριο θέμα συμφωνώ κατά μεγάλο μέρος. Δεν είναι πρώτη φορά που στην τέχνη αμφισβητείται το ποιός είναι το τέρας και ποιός ο καλός. Από τον καιρό του πλάσματος του Φρανκεστάιν, και της κλασικής ταινίας «Freaks». Αλλά από αυτό το σημείο έως την άποψη ότι το νόημα της ταινίας εκφράζει τα συλλογικά ενοχικά αισθήματα της Δύσης, η απόσταση θεωρώ πως είναι μεγάλη. Παρά τις παραπάνω αντιρρήσεις μου, νομίζω ότι η Σώτη Τριανταφύλλου έχει δίκιο να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε σχέση με την παθητικότητα της Δύσης. Μάλιστα τα τελευταία γεγονότα, με τον βομβαρδισμό με χημικά των κατοίκων στη Γκούτα και την αρχή της εθνοκάθαρσης των Κούρδων που επιχειρεί το καθεστώς Ερντογάν, δυστυχώς δεν συνάντησαν παρά μια πολύ αναιμική αντίδραση από τις δημοκρατικές χώρες.   
ΤΑ ΝΕΑ  06/04/2018 
Κανείς δεν μπορεί να στηριχθεί στη βοήθεια των δυτικών χωρών: η πολιτική μας, απόρροια της προπαγάνδας της καλοσύνης, της μεταμέλειας και της παρακμής είναι μαλθακή. Κι όταν δεν είναι -λόγου χάρη στην περίπτωση της επέμβασης στο Ιράκ επί Τζορτζ Γ. Μπους- στηρίζεται σε τόσο αλλοπρόσαλλη στρατηγική και τακτική ώστε πλήττει λανθασμένους στόχους και καταλήγει σε αποτυχίες· σε επιδείνωση μιας ήδη ανώμαλης κατάστασης. Για να αποφύγουμε τις αντιπαραθέσεις εξωραΐζουμε τους αληθινούς εχθρούς μας και κατασκευάζουμε άλλους, υποτιμώντας τις απειλές εναντίον μας. Είναι χαρακτηριστική η απήχηση της ταινίας του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο «Η μορφή του νερού» όπου το τέρας παρουσιάζεται καλύτερο από τους ανθρώπους και όπου στη μουγκή κοπέλα δεν αντιστοιχεί παρά ένα τέρας. Τέρας και πολύ σου πέφτει! Τα τελευταία χρόνια δείχνουμε υπερβολική στοργή στα τέρατα: μισούμε τόσο τον εαυτό μας ώστε λατρεύουμε οτιδήποτε δεν μας μοιάζει.
Δεν είναι καλή βάση για την πολιτική. Αυτή η μεγαθυμία κρύβει φόβους που μας καθιστούν ανάπηρους· μουγκούς και υπερσυναισθηματικούς· συστηματικά αυνανιζόμενους σαν την Ελάιζα στην ταινία του ντελ Τόρο. Έτσι, στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής, εγκαταλείπουμε τους Κούρδους στην τύχη τους, αν και τους αναθέσαμε τον πόλεμο εναντίον του ΙSIS: εμείς δεν θέλουμε να λερώσουμε τα χέρια μας. Την ίδια στιγμή αρνούμαστε να μιλήσουμε για ομηρία σχετικά με τους δύο κρατουμένους στρατιώτες στην Τουρκία· διαπρέπουμε στην τέχνη της κωλυσιεργίας και της λούφας. Στο μεταξύ, ο Ερντογάν εξοντώνει τους Κούρδους και τσεπώνει τρία δισ. ευρώ για να κρατήσει τους Σύριους πρόσφυγες στο τουρκικό έδαφος. Τουτέστιν, υποκύπτουμε σε εκβιασμούς· παίζουμε αμυντικό παιχνίδι όπως το ορίζουν οι εχθροί της Δύσης.
Αν ο κινηματογράφος είναι μάρτυρας της ιστορίας και του παρόντος, ζούμε κυριολεκτικά σε μια La La Land όπου φανταζόμαστε ότι οι κακοί τιμωρούνται στο τέλος και οι καλοί ανταμείβονται. Αληθινά τέρατα είναι «οι κακοί», που, στον 21ο αιώνα, δεν διαθέτουν καν τις θεμελιώδεις αξίες των πρωταγωνιστών του Ψυχρού Πολέμου: είναι απλούστατα διεστραμμένοι όπως τους παρουσίαζε, προφητικά, ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής αποδίδουμε όλα τα δεινά σ’ εμάς τους ίδιους· στην πραγματικότητα, στον «λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα», τον καριερίστα, τον καταναλωτή, τον φαλλοκράτη -ο οποίος, περιέργως, έχει γίνει τόσο ειρηνόφιλος ώστε ελπίζει πως άλλοι, πιο μαχητικοί, θα αναχαιτίσουν τους εχθρούς του. Εξάλλου, δεν τους βλέπει καθαρά· έχει πεισθεί ότι ο μεγαλύτερος εχθρός βρίσκεται μέσα του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »