«Κρίση, η μητέρα της αλλαγής»

24/11/2010

Ομιλία του Αλέκου Παπαδόπουλου

στην εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ

«Κρίση, η μητέρα της αλλαγής»

23 Νοεμβρίου 2010

Κυρίες και κύριοι,

Πράγματι, στις κανονικές χώρες η κρίση είναι “η μητέρα της αλλαγής”. Αυτό όμως δεν ισχύει για τη χώρα μας. Δεν κατακτήθηκαν ακόμα οι πολιτικές, κοινωνικές και πολιτισμικές προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος.

Το 2011 θα είναι μια ιδιαιτέρως αποκαλυπτική χρονιά. Θα διαμορφωθούν νέες πραγματικότητες στο πολιτικό, στο κοινωνικό και στο οικονομικό πεδίο.

Πολιτικό πεδίο.

Το 2011 θα διαφανεί η αδυναμία του πολιτικού συστήματος, εκ κατασκευής λαϊκιστικού, φοβικού και εξουσιαστικού, να χαράξει γραμμές στρατηγικού βάθους για την ανόρθωση της οικονομίας. Τ’ αδιέξοδα και η συνειδητοποίηση ότι η οικονομία είναι “σε αργό θάνατο” θα καταδείξουν την χαμηλή πολιτική διαχείριση της χώρας απ’ όλο το πολιτικό σύστημα.

Εκτιμώ ότι κάτω από το φοβικό σύνδρομο της απώλειας επιρροής και δύναμης στο εκλογικό σώμα, θ’ αρχίσει να ομιλεί και να καθοδηγεί και πάλι τη χώρα η εκπαιδευμένη πλέον φύση αυτού του λαϊκισμού. Ήδη έχουμε τα πρώτα σημάδια, όπως η συζήτηση για αναθεώρηση του μνημονίου, η χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής κλπ.

Φαίνεται ότι εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα της πολιτικής ελίτ της χώρας και των πέριξ αυτής δυνάμεων επιρροής. Σε λίγο θ’ αδυνατούν πλήρως να υποστηρίξουν σταθερά και με συνέπεια το επιβληθέν από τον διεθνή οικονομικό έλεγχο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής και να συγκροτήσουν ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης.

Φοβάμαι δηλαδή ότι εκπνέουν οι ψυχικές αντοχές και ότι το ψυχολογικό φορτίο υποστήριξης ρεαλιστικών πολιτικών από τις ιθύνουσες δυνάμεις της χώρας έχει φτάσει στα όριά του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Μεταξύ θριάμβου και καταστροφής

21/11/2010

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21/11/10

Tου Στάθη Ν. Καλύβα*

Είναι μεγάλος ο πειρασμός να εκληφθεί η εκλογή του Γιώργου Καμίνη στην Αθήνα και του Γιάννη Μπουτάρη στην Θεσσαλονίκη ως το πρώτο βήμα για την ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Αναμφίβολα, η εκλογή τους γεννά ελπίδες. Αποτελεί όμως πρόκριμα μιας «νέας μεταπολίτευσης»;

Οπως έχει επισημανθεί, και οι δύο είναι «επιφανείς πολίτες» που κατάφεραν να εκλεγούν απέναντι σε παντοδύναμους μέχρι πρόσφατα πολιτικούς. Μπορεί να τους υποστήριξε το ΠΑΣΟΚ, αλλά το έκανε με κάτι παραπάνω από μισή καρδιά. Παρά την τολμηρή επιλογή της στήριξής τους, δύσκολα μπορεί να υποστηριχθεί πως η πέρα από κάθε πρόβλεψη νίκη δύο ανθρώπων που δεν υπήρξαν κομματικά στελέχη αποτελεί κομματική επιτυχία. Το βασικό τους προσόν ήταν η πετυχημένη επαγγελματική θητεία και δημόσια παρουσία, του πρώτου σε μια ανεξάρτητη Δημόσια Αρχή που ευτύχησε να τεθεί σε σωστές βάσεις από την αρχή, και του δεύτερου στον επιχειρηματικό χώρο και μέσω σειράς πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων με έντονο τοπικό χαρακτήρα. Από την άποψη αυτή, η ανέλπιστη νίκη τους συνιστά καθαρή ήττα των κομματικών μηχανισμών. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Κωστής Παπαϊωάννου: Η κατάντια της «Ελευθεροτυπίας»

21/11/2010

συμφωνούμε και προσυπογράφουμε:

από το blog του Κωστή Παπαϊωάννου*  αντίφωνο

Νοεμβρίου 19, 2010
Ο βεβιασμένος τερματισμός της στήλης του Ιού από την Ελευθεροτυπία αποτελεί αναμφίβολη απώλεια για το σύνολο της, ούτως ή άλλως λειψής, ερευνητικής δημοσιογραφίας στη χώρα μας. Ο Ιός αποτέλεσε μόνος του μια ολόκληρη σχολή επί 20 χρόνια. Μια μαχητική φωνή εξαιρετικής ποιότητας που δεν χρειάζεται τους δικούς μας επαίνους.

Το θέμα μας όμως δεν είναι οι καλοί φίλοι δημιουργοί του Ιού. Είμαστε σίγουροι ότι θα βρουν έναν άλλο δρόμο για να εκπέμπουν το αποτέλεσμα της σοβαρής δημοσιογραφικής και βαθύτατα πολιτικής δουλειάς τους.

Το θέμα είναι η εφημερίδα τους. Το θέμα είναι η κατάντια της Ελευθεροτυπίας που κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να πέσει στα πιο χαμηλά ποσοτικά και ποιοτικά επίπεδα.

Διαλέγω ένα δείγμα δημοσιογραφικής «δεοντολογίας». Την Τρίτη 16/11 διαβάζουμε στην 1η σελίδα δυο αναφορές στο εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής στην Αθήνα. Η πρώτη αναφέρει «Δήμαρχος με 15,80%» και η δεύτερη «Κέρδισε το Κολωνάκι ο Καμίνης».

Αυτό ήταν το συμπέρασμα της εφημερίδας για το γεγονός ότι ηττήθηκε ο χειρότερος μεταπολιτευτικός δήμαρχος, ότι ο δήμος έκλεισε έναν πολιτικό κύκλο 24 ετών, ότι μια περίοδος αδιαφανούς, κακόγουστης και αναποτελεσματικής διαχείρισης έληξε.

Αυτό κατάλαβε η Ελευθεροτυπία. Αυτό επέλεξε να αναδείξει παραγνωρίζοντας:
Πρώτον, ότι οι δήμαρχοι εκλέχτηκαν με τέτοια περίπου ποσοστά σε όλη τη χώρα λόγω της μεγάλης αποχής.
Δεύτερον, ότι ο Καμίνης κέρδισε όλα τα δημοτικά διαμερίσματα και όχι μόνο το Κολωνάκι. Πώς όμως θα έδινε το στίγμα της η Ελευθεροτυπία αν έγραφε «Τα Πετράλωνα ψήφισαν Καμίνη» ή «Ο δήμαρχος εκλέχτηκε στου Γκύζη»;

Πρόκειται βέβαια για συνεπή στάση: η Ελευθεροτυπία εξάλλου αφιέρωσε πολλαπλάσιο χώρο στην ανακοίνωση του συνδυασμού ΑΝΤΑΡΣΥΑ έναντι του συνδυασμού Δικαίωμα στην Πόλη. Απλές ασκήσεις δημοσιογραφικής παράνοιας…

Τι κρίμα η εφημερίδα που πολλοί ακολουθήσαμε επί τρεις και πλέον δεκαετίες και με την οποία αναπτύξαμε μια σχέση αγάπης (και μίσους ενίοτε) να καταλήγει στην απαξίωση και να αφήνει γεύση πικρή κάθε ανάγνωσή της. Δυστυχώς, επί της νέας διεύθυνσης πήραν το πάνω χέρι οι πιο εθνοκεντρικές συντηρητικές φωνές. Δυστυχώς ανιχνεύεται ανάμεσα στις γραμμές της συνειδητή προσπάθεια να υπηρετηθεί ένα πολιτικό έκτρωμα, μείγμα σαμαρικής νεοδεξιάς και πρωτόγονου αντιευρωπαϊσμού τύπου ΚΟΕ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι απομακρύνθηκαν σχεδόν όλες οι φωνές που αμφισβητούσαν την κυρίαρχη πλέον λογική του «εθναμύντορα αντινεοταξίτη» Στάθη στην ερμηνεία των πολιτικών πραγμάτων. Ας μην παραβλέπουμε ότι του Ιού προηγήθηκε πχ. ο Γιαννουλόπουλος.

Αποχαιρετούμε λοιπόν μαζί με τον Ιό και την εφημερίδα της ενηλικίωσής μας, βιολογικής, πολιτικής ή άλλης…

——————————————————————-

* Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, μέλος της Εθνικής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου από την ίδρυσή της (2000) ως εκπρόσωπος της Διεθνούς Αμνηστίας, Β΄Αντιπρόεδρος από τον Μάρτιο 2006, Πρόεδρος από τον Οκτώβριο 2006.

Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς αποστολές, ως παρατηρητής για τη διενέργεια εκλογών κλπ. Ενεργό μέλος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας από το 1984 και Πρόεδρός του (1996-2003). Mέλος της Μόνιμης Διεθνούς Επιτροπής της Διεθνούς Αμνηστίας για την Έρευνα και τη Δράση (1999-2001). Μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου από το 2005.


Ο Γ. ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΠΩΣ Η ΟΡΚΩΜΟΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΑΛΛΙΩΣ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΚΑΙ ΡΑΒΙΝΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥΣ

19/11/2010

Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 19 Νοεμβρίου 2010

«Να ξυριστεί ο Ανθιμος και, αν θέλει, να κάνει κόμμα»

του ΑΡΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ

Λευκό Πύργο δεν έχει η Αθήνα αλλά και η ιδέα να συναντήσουμε τον Γιάννη Μπουτάρη στον πεζόδρομο της Αρεοπαγίτου απεδείχθη ευχάριστα… ελαττωματική. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσαμε την κουβέντα γιατί όλο και κάποιος διερχόμενος ερχόταν με ένα χαμόγελο φαρδύ-πλατύ, χειραψίες και ευχές: «Συγχαρητήρια… Ανακουφιστήκαμε με την εκλογή σας… Κάντε κάτι, δεν πάει άλλο με αυτούς εκεί πέρα».

Ο Γιάννης Μπουτάρης στον φακό της «Ε» Η συνέντευξη κύλησε κυματιστά, σαν να καθόμασταν στην παραλιακή λεωφόρο Νίκης φάτσα στον Θερμαϊκό. Μόνο που αντί για πλεούμενα, βλέπαμε αυτοκίνητα να παραβιάζουν τον πεζόδρομο και πολλά πολλά περιπολικά.

Το πρώτο από αυτά μάς έφερε στην πρώτη ερώτηση:

Ηρθε η ώρα να αποκτήσετε προσωπική ασφάλεια;

«Είναι πρόβλημα. Μου λένε ότι υποχρεώνομαι να έχω συνοδό. Εντάξει. Μα τι θα με κάνουν; Θα με γιαουρτώσουν; Ας με γιαουρτώσουν. Θα με δείρουν; Ας με δείρουν. Θα με σκοτώσουν; Ποιος; Γιατί;»

Υποτίθεται ότι τη μεγαλύτερη προστασία παρέχει ο Θεός. Θα πάτε να ζητήσετε συγχώρεση από το μητροπολίτη Θεσσαλονίκης που σας περιμένει;

«Δεν πρόκειται. Δεν έκανα τίποτε για το οποίο να ζητήσω συγχώρεση. Αν θέλει, ας με συγχωρήσει από μακριά. Και ο Ψωμιάδης που πήρε την πρωτοβουλία για να «χαϊδέψει» τους χριστιανούς θα του βγει ανάποδα».

ΧTIΣTE TO ΤΖΑΜΙ ΣΑΣ

Ο μητροπολίτης δεν κατάλαβε ότι ο κόσμος θα αντιδρούσε ανάποδα στις εκλογές;

«Προφανώς το κατάλαβε αλλά είναι φιλόδοξος. Οταν έχει Ψωμιάδηδες, Παπαγεωργόπουλους, όλη τη Δεξιά που έχει ανατραφεί με την αντίληψη «να μην τα βάλω με αυτούς»… Προκαλείται έτσι μια εσωστρέφεια».

Πώς θα την πολεμήσετε;

«Μόνο με ρήξεις. Μετά το θέμα με την προσευχή των μουσουλμάνων με ρώτησαν τι θα κάνω για τζαμί. Είπα, εγώ θα φωνάξω τη μουσουλμανική κοινότητα και θα τους πω: Ορίστε, αυτός είναι ο χώρος, χτίστε το τζαμί σας». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


H EΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 15-16-17 νοέμβρη 1973

18/11/2010

το καλύτερο ντοκυμανταίρ για το Πολυτεχνείο, η έρευνα η κοντινότερη στην αλήθεια πέρα από το μύθο.

…για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι…


και KAMINHΣ και ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ!!

17/11/2010

Τα καταφέραμε!

Νίκησε η κοινωνία των πολιτών, η ελπίδα, η κοινή λογική, ο πολιτισμός!  Ο σκοταδισμός, η μισαλλοδοξία,  ο λαϊκισμός, η πολιτική και αισθητική βαρβαρότητα έφαγαν ένα γερό χτύπημα! – ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΗΚΑΝ ΑΚΟΜΑ.

ΣΚΗΝΕΣ ΤΡΕΛΛΗΣ ΧΑΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΝΙΩΘΑΜΕ ΚΑΠΩΣ ΣΑ ΝΑ ΕΠΕΣΕ Η ΧΟΥΝΤΑ!

Γλέντια, αγκαλιές και φιλιά!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

φωτο Μάκης Πουλιάσης – info@blinkagency.com


ΝΕΟ 68;

11/11/2010

Οι Κάμερον και Κλέγκ κάνουν σκληρές περικοπές στα κονδύλια των Πανεπιστημίων με αποτέλεσμα τα Πανεπιστήμια να τριπλασιάζουν τα δίδακτρα στα βρετανικά Πανεπιστήμια. Η αντίδραση των φοιτητών φαίνεται παρακάτω:

Φωτογραφίες από BBC για τις φοιτητικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο

Οι φοιτητές στο τέλος μεγαλειώδους ειρηνικής  διαδήλωσης μπήκαν στα γραφεία του κόμματος των Τόρρυς  (Συντηρητικών) και τα έκαναν γυαλιά-καρφιά.

(Προσοχή: μπορεί κανείς να διαφωνεί με τη βία, αλλά πρέπει να σημειώσουμε ότι οι διαδηλωτές τα έβαλαν με τους υπύθυνους, όχι με άσχετους μαγαζάτορες η με τα ίδια τα πανεπιστημιακά ιδρύματα που τη λειτουργία τους υπερασπίζονται. Επίσης οι αντιδράσεις δεν αφορούν μεταρρυθμίσεις που προάγουν την παιδεία.)


ΕΠΕΙΓΟΝ. Άγγελοι και δαίμονες:μετά την αποψινή εμφάνιση του Κακλαμάνη και του Καμίνη, δεν μπορούμε να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια!

11/11/2010

http://www.neolaia.gr/wordpress/index.php/2010/11/10/ekloges-dimos-athinaion/

Είμαστε αποφασισμένοι την γιορτή του αυτή, να του την χαλάσουμε…

Συντάκτης: nmpardakis • Αναρτήθηκε στις 10 Νοεμβρίου, 2010

Είμαστε πολίτες της Αθήνας. Πολίτες προερχόμενοι από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, οι οποίοι όμως πιστεύουμε ότι στον πρώτο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών εκφράστηκε με τον πιο απερίφραστο τρόπο η αντίθεση σε κυρίαρχες πολιτικές επιλογές που έχουν καταδικάσει την Αθήνα στην εγκατάλειψη και το μαρασμό. Η διαμαρτυρία αυτή εκφράστηκε, ανάμεσα στα άλλα. μέσω πρωτόγνωρων ποσοστών αποχής.

Σήμερα, ωστόσο, μπροστά μας έχουμε την Αθήνα. Έχουμε ένα δεύτερο γύρο εκλογών στον οποίο η απερχόμενη δημοτική αρχή, στην προσπάθειά της να επιπλεύσει ύστερα από το ιστορικά χαμηλότερο ποσοστό που έλαβε ποτέ η συντηρητική παράταξη στην πόλη υφαίνει μια ανίερη συμμαχία με δυνάμεις του μίσους και της βίας που η αδράνεια της ουσιαστικά άφησε να δημιουργηθούν και να αυξήσουν τις δυνάμεις τους με τρόπο ανησυχητικό για την πόλη αλλά και το πολίτευμα.

Ο προεκλογικός ελιγμός συμμαχίας ΝΔ με ΛΑΟΣ και δια τούτου ακόμη και με την εξωσυστημική εκδοχή της ακροδεξιάς στην Ελλάδα, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από το ψηφοδέλτιο της Χρυσής Αυγής εγείρει ανησυχίες. Ο «αναρμόδιος» για τη μετανάστευση δήμαρχος ψαρεύει στα οικεία για αυτόν θολά νερά της ακροδεξιάς για να σώσει όχι μόνο το δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά και την ίδια την πολιτική του καριέρα. Δεν μπορούμε να τον αφήσουμε. Δεν μπορούμε να αφήσουμε την πιο βίαια μορφή ακροδεξιού λόγου να βάζει την ατζέντα στον πολιτικό διάλογο στην πόλη αυτή. Δεν μπορεί ο κύριος Κακλαμάνης να προσπαθεί να οικειοποιηθεί την απειλή της βίας για να εμφανιστεί ως ο νέος Δήμαρχος αυτοκράτορας για να μην «ξαναχαλάσει η γιορτή του».

Είμαστε αποφασισμένοι αυτήν την γιορτή του να του την χαλάσουμε.

Σας καλούμε αύριο σε συνέντευξη τύπου στις 12.00 που θα διοργανωθεί στην Αίθουσα της Ένωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου, Ακαδημίας 23.

Μετέχουν

Σία Αναγνωστοπούλου

Θάνος Βλαστός

Μάκης Κοψίδης

Στέλιος Κούλογλου

Νίκος Χρυσόγελος

Γρηγόρης Ψαριανός

Θανάσης Χειμωνάς


Η οικολογία σε αδιέξοδο

10/11/2010

Μοιάζει οξύμωρο να γράφονται τα παρακάτω τη στιγμή που το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, απ’  ό,τι εδειξαν τα αποτελέσματα τού πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών, φαίνεται να εδραιώθηκε στον πολιτικό χάρτη της χώρας.  Ωστόσο το άρθρο του Κίμωνα Χατζημπίρου νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον για όλους όσους νιάζονται για ένα πράσινο μοντέλο ανάπτυξης, για το μέλλον της οικολογίας στη χώρα μας και για την πολιτική της έκφραση. Θα πρόσθετα μάλιστα  ότι στην Ελλάδα το κενό που αφήνει το περιβαλλοντικό κίνημα το αναπληρώνουν μάλλον κάποιες τράπεζες και κάποιες επιχειρήσεις -με το αζημίωτο φυσικά – προτείνοντας πρακτικές λύσεις που μπορούν να έχουν αποτέλεσμα στην καθημερινότητα των πολιτών,  ενώ η διάδοση των περιβαλλοντικών ιδεών σε ευρεία κλίμακα γίνεται από κάποια ΜΜΕ.

TA NEA Τρίτη 9 Νοεμβρίου 2010

Η οικολογία σε αδιέξοδο

Οι έλληνες Πράσινοι προτιµούν αντί για προτάσεις, τη ρητορική της σύγκρουσης

Του Κίµωνα Χατζηµπίρου

ΘΟΛΟ ΤΟΠΙΟ: Οι οικολογικές αντιλήψεις κινδυνεύουν να µείνουν έωλες µέσα στο θολό τοπίο της αποκαλούµενης µετανεωτερικότητας

Τα ισχυρά οικολογικά κινήµατα χτίστηκαν από τη δεκαετία του 1970 σε ανεπτυγµένες χώρες µε συνεπή και συνεχή δουλειά κυρίως σε πρακτικά θέµατα. Σήµερα, ακόµα και σε φτωχές ευρωπαϊκές περιφέρειες, εµφανίζονται αξιόλογες τοπικές δράσεις. Π.χ. στη Μοραβία, επαρχία της Τσεχίας, συναντά κανείς παρεµβάσεις µη κυβερνητικών οργανώσεων σε αγροτικές περιοχές, µε κίνητρο την προσφορά στο τοπικό περιβάλλον αλλά και στον πλανήτη, µε πρακτικό πνεύµα, σεµνότητα και αφιλοκέρδεια, µε προοδευτική σκέψη χωρίς πολιτικές ή επικοινωνιακές κορόνες. Μια οµάδα έχει κατασκευάσει φτηνό σύστηµα τεχνητού υγροτόπου για τον καθαρισµό των λυµάτων ενός µικρού χωριού. Μια άλλη έχει αναλάβει τον εντοπισµό, την καταγραφή και τη διάδοση ενός είδους δένδρου που κάποτε χαρακτήριζε το αγροτικό τοπίο της περιοχής. Μια τρίτη έχει ανακαινίσει ένα παλιό παραδοσιακό αγρόκτηµα και το χρησιµοποιεί για την εξοικείωση των παιδιών των σχολείων µε τις αγροτικές δραστηριότητες και τα οικόσιτα ζώα. Μια τέταρτη έστησε µοντέρνο σύστηµα τηλεθέρµανσης σε ένα χωριό χρησιµοποιώντας απόβλητα από την υλοτοµία στο δάσος. Η ωριµότητα έρχεται µέσα από δηµιουργική δραστηριότητα µε συγκεκριµένα αποτελέσµατα. Ωστόσο, το ελληνικό οικολογικό και περιβαλλοντικό κίνηµα περιορίζεται κυρίως σε απόψεις. Σε αντίθεση µε ό,τι συνέβη αλλού, δεν έχει καταφέρει να αποκτήσει αξιόλογες κοινωνικές ρίζες. Οι τοπικές οικολογικές οµάδες, κατά κανόνα ολιγοµελείς και εφήµερες, έχουν µία έντονα συγκρουσιακή θεώρηση των πραγµάτων και ενίοτε ταυτίζονται µε αλλότριες επιδιώξεις, π.χ. µε την κερδοσκοπία της γης. Προβάλλουν στείρες ιδεολογικές αρνήσεις, παρακάµπτουν την επιστηµονική επεξεργασία των περιβαλλοντικών θεµάτων, δεν προτείνουν θετικές και πραγµατοποιήσιµες µεταρρυθµίσεις. Τα αδιαπραγµάτευτα «όχι» αντηχούν ανεξάρτητα από το αν η εγκατάσταση που χωροθετείται είναι ρυπαίνουσα ή καθαρή.

Οι οικολογικές ιδέες εισέβαλαν στη χώρα από τη δεκαετία του 1980, µε την έκδοση αξιόλογων περιοδικών, την οργάνωση κινητοποιήσεων κ.λπ. Το κίνηµα εµφάνισε την παιδική ασθένεια του αριστερισµού στο ξεκίνηµα, έπειτα όµως από τρεις δεκαετίες η ωρίµαση παραµένει ζητούµενο. Οι πολλές αστοχίες επισκιάζουν ορισµένες αξιόλογες προσπάθειες, όπως η εκστρατεία κατά της εκτροπής του Αχελώου που αναδείχτηκε σε έναν από τους πιο σηµαντικούς περιβαλλοντικούς αγώνες στην Ευρώπη, η τεκµηριωµένη αντίθεση στην εγκατάσταση πυρηνικών εργοστασίων ή τα λίγα παραδείγµατα πρακτικής δουλειάς όπως τα κέντρα περίθαλψης τραυµατισµένων άγριων ζώων. Πολλές οικολογικές και περιβαλλοντικές παρεµβάσεις καλλιέργησαν αδιέξοδα, από τη δεκαετία του ‘80 µε τον αγώνα κατά της απόρριψης επεξεργασµένων λυµάτων στον ποταµό Καλαµά µέχρι τη σηµερινή µηδενιστική θέση για το πρώην αεροδρόµιο του Ελληνικού, µε χαρακτηριστικότερη ίσως περίπτωση την άγονη εκστρατεία του 2000 κατά του κωπηλατοδροµίου στον Σχινιά. Η προέκταση άλογων αντιλήψεων ωθεί τελικά στην υιοθέτηση αντιπεριβαλλοντικών θέσεων, όπως η αντίθεση στις ανεµογεννήτριες ή σε µεγάλες τουριστικές επενδύσεις µε οικολογικές προδιαγραφές. Ο ιδεολογικός φανατισµός εξελίσσεται σε οικοσυντηρητισµό και φοβική σχέση προς καινοτοµίες. Ετσι, αν και η Ελλάδα παρουσιάζει σοβαρό έλλειµµα περιβαλλοντικής πολιτικής σε σχέση µε την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση, η συγκρότηση ενός σηµαντικού Πράσινου πολιτικού υποκειµένου δεν κατέστη µέχρι σήµερα δυνατή, η κοινωνική απήχηση του κινήµατος είναι µικρή, ο χαρακτηρισµός «οικολόγος» αποκτά γραφική ή και υποτιµητική έννοια.

Οι οικολογικές αντιλήψεις κινδυνεύουν να µείνουν έωλες µέσα στο θολό τοπίο της αποκαλούµενης µετανεωτερικότητας. Το µικρόβιο του ανορθολογισµού ευδοκιµεί εύκολα µέσα στον οικολογικό χώρο, µε αποτέλεσµα να κρατά σε απόσταση τα σηµαντικότερα τµήµατα της κοινωνίας, οι δε σηµερινές συνθήκες ύφεσης και απαισιοδοξίας κάνουν τα πράγµατα πιο δύσκολα. Για να γίνει ευρέως αποδεκτή η οικολογία χρειάζεται να εστιάσει στην ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος, µε κατάλληλη αξιοποίηση της επιστήµης και της τεχνολογίας, µε µετριοπαθείς ρεαλιστικές προσεγγίσεις. Ενα αξιόλογο µέρος του πληθυσµού διάκειται θετικά και αναζητά πιο οικολογικές συµπεριφορές και περιβαλλοντικές λύσεις. Η πράσινη ανάπτυξη αποτελεί ελκυστική απάντηση σε περίοδο κρίσης, αφού έχει τη δυνατότητα να συνδυάσει καλύτερη περιβαλλοντική ποιότητα µε παραγωγή νέου οικονοµικού προϊόντος.

Εφόσον όµως δεν αποκτά τη µορφή κεντρικής πρότασης ενός προοδευτικού περιβαλλοντικού κινήµατος, η προοπτική συγκροτηµένης περιβαλλοντικής πολιτικής παραµένει αβέβαιη. Για την κάλυψη αυτής της έλλειψης χρησιµοποιούνται τόσο η πράσινη ανάπτυξη ως σύνθηµα που αποδίδει βραχυπρόθεσµα κοµµατικά οφέλη όσο και το ανώδυνο φλερτ της εξουσίας µε ακραίες και οικοσυντηρητικές συνιστώσες του οικολογικού χώρου.

Ο Κίµων Χατζηµπίρος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο ΕΜΠ.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ: Συνέντευξη Τύπου, 09.11.2010 (Tα βασικά σημεία του προγράμματος)

10/11/2010

Με την ανακοίνωση των τελικών αποτελεσμάτων, μπορούμε να το πούμε ακόμη πιο κατηγορηματικά απ’ ό,τι τη νύχτα των εκλογών: Η παλαιοκομματική και αποτυχημένη απερχόμενη δημοτική αρχή απο-δοκιμάστηκε μαζικά. Έχασε ποσοστιαία 11 μονάδες και τις μισές ακριβώς ψήφους από εκείνες που είχε συγκεντρώσει στις εκλογές του 2006. Αντιπροσωπεύει, αδιαμφισβήτητα, τη μειοψηφία στην Αθήνα.

Το εκλογικό αποτέλεσμα είχε και ένα δεύτερο πολύ σημαντικό στοιχείο: Την έκταση της αποχής, η οποία πανελλαδικά ήταν ιδιαίτερα υψηλή και έφτασε στην Αθήνα στο ιστορικό ρεκόρ του 57%. Μαζί με το επίσης πολύ μεγάλο ποσοστό άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων, στο ύψος του 8%, περιγράφει μια νέα κατάσταση, την οποία κανείς δεν μπορεί να παραβλέπει: Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »