ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 4: ΦΡΑΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ

30/09/2017

του Ηλία Ευθυμιόπουλου                  ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 29/9/17

Τον Απρίλιο του 1986, μερικές μέρες αφότου έσκασε το Τσερνομπίλ, ο τότε πρόεδρος του Δημόκριτου ονόματι Παπαθανασόπουλος, βγήκε στην τηλεόραση τρώγοντας επιδεικτικά ακτινοβολημένες φράουλες και παραμένοντας – ώ του θαύματος – ζωντανός . Έτσι, καθησύχασε το καταπτοημένο κοινό και παρήχε μια διατεταγμένη υπηρεσία στην κυβέρνηση η οποία δεν ήταν διατεθειμένη να πάρει μέτρα (π.χ καταστροφή των κηπευτικών και των κτηνοτροφικών προϊόντων, όπως έκαναν αλλού στην πολιτισμένη Ευρώπη). Βοηθούσης και της βροχής, όλο το Καίσιο και τα λοιπά ραδιενεργά κατέληξαν στην τροφική αλυσίδα.  Το αποτέλεσμα ήταν, ότι μεταξύ θανάτων, καρκίνων, τερατογενέσεων κ.α αυξήθηκαν εκθετικά και οι ασθένειες του θυροειδούς στα άτομα που τότε ήταν νήπια και που με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο εκτέθηκαν στη ρύπανση (www.who.int/ionizing_radiation/chernobyl).  Μεταξύ αυτών και το δικό μου το παιδί. Το αδίκημα της ηθικής αυτουργίας σε έγκλημα εναντίον του περιβάλλοντος και της ανθρωπότητας δεν διερευνήθηκε ποτέ.

Τηρουμένων των αναλογιών, ο βουλευτής που έκανε το μπάνιο του λίγο μετά το πρόσφατο συμβάν με το πετρέλαιο στο Σαρωνικό, όπως και όσοι εκ των κυβερνητικώνν διατείνονται ότι η αποκατάσταση είναι θέμα 25 ημερών(!) ενεργούν παραπλανητικά για να μειώσουν το μέγεθος της καταστροφής και επομένως το ποσοστό της καταλογιστέας ευθύνης. Τι λέει το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών – ΕΛΚΕΘΕ (δυστυχώς δια του συνδικαλιστικού οργάνου των επιστημόνων που εργάζονται σ’αυτό και όχι δια της διοικήσεως): Είναι φανερό πως οι διαστάσεις του ατυχήματος ήταν αρκετά μεγαλύτερες από αυτές που παρουσιάστηκαν αρχικά και το πλήγμα για το θαλάσσιο περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής είναι πλέον ανυπολόγιστο.Το αφήγημα του «ένας μήνας αρκεί μέχρι την πλήρη αποκατάσταση» είναι στην καλύτερη περίπτωση υπεραπλουστευμένο και αφελές. Η καταβύθιση των πετρελαιοειδών και η εναπόθεσή τους στα ιζήματα θα ρυπάνουν το θαλάσσιο πυθμένα για πολλά χρόνια…

Και διευκρινίζει η περιβαλλοντική επιστήμη: από τη στιγμή που το πετρέλαιο θα βρεθεί στη θάλασσα, ένα μέρος (τα πτητικά συστατικά) εξατμίζεται, ένα μέρος υφίσταται οξείδωση και εν τέλει διάσπαση από μικροοργανισμούς και ένα άλλο (η υδρόφοβη πίσσα και το υδρόφιλο γαλάκτωμα)  καθιζάνουν στο βυθό όπου και παραμένει για μήνες ή και χρόνια, ανάλογα με την γεωγραφία και τις ωκεανογραφικές συνθήκες. Τέλος, τα κατακόρυφα θαλάσσια ρεύματα, επαναφέρουν κατά καιρούς τη ρύπανση στην επιφάνεια, μια ρύπανση την οποία η πονηρή φύση και οι ασκούντες εξουσία πολιτικοί είχαν επιμελώς προσπαθήσει να κρύψουν κάτω από το χαλί (ότι δεν είναι ορατό δεν υπάρχει) ή να υποβαθμίσουν τη σημασία της (περασμένα – ξεχασμένα).

Αφελείς και παραπλανητικές είναι επίσης οι “αυστηρές” διαβεβαιώσεις ότι οι ένοχοι θα αποκαλυφθούν και θα πληρώσουν, αφού αυτό είναι άλλου παππά ευαγγέλιο (της δικαιοσύνης). Η οποία δικαιοσύνη, με τον χαρακτηριστικό ζήλο που διακρίνει τα όργανά της όταν πρόκειται για περιπτώσεις ήσσονος σημασίας όπως είναι η προσβολή του φυσικού περιβάλλοντος, θα ακολουθήσει την πεπατημένη και μάλιστα αυτήν την οποία έχει υποδείξει η επισπεύδουσα ανακριτική αρχή (το Λιμενικό) που είναι ταυτόχρονα κριτής και υπόλογος. Στο τέλος αυτής της διαδικασίας, που μπορεί να κρατήσει χρόνια, η βαριεστημάρα είναι μεγαλύτερη από τη θέληση για την απόδοση δικαιοσύνης.

Και όμως: για την παράκαμψη της λεγόμενης δαιδαλώδους, αποσπασματικής και ακατάλληλης νομοθεσίας πάνω στην οποία αναπαύονται οι παλιομοδίτικες δικαστικές δομές (και εξουσίες) υπήρξαν δύο φωτεινές εξαιρέσεις. Η πρώτη είναι ο Ν. 1650/86 και η δεύτερη το Π.Δ 148/2009 σε εφαρμογή Κοινοτικής Οδηγίας. Η ουσία των δύο αυτών ρυθμίσεων που δεν εφαρμόσθηκαν ποτέ, είναι ότι στις περιπτώσεις κατάδηλης ζημιάς  στο περιβάλλον – όπως είναι η πετρελαϊκή ρύπανση – ενεργοποείται αυτομάτως η έννοια της αντικειμενικής ευθύνης η οποία διαφέρει από τις άλλες μορφές ευθύνης που καθιερώνει ο Αστικός Κώδικας και ιδίως από την αδικοπρακτική ευθύνη. Εν προκειμένω, δεν απαιτείται η ύπαρξη παράνομης και υπαίτιας πράξης ή παράλειψης. Η αστική ευθύνη διαμορφώνεται όχι μόνο ανεξαρτήτως υπαιτιότητας αλλά και ανεξαρτήτως παρανομίας ή νομιμότητας της δράσης του φορέα. Δεν ενδιαφέρει δηλαδή εάν η επιχείρηση λειτουργούσε νόμιμα ή αν είχε λάβει όλες τις απαραίτητες διοικητικές άδειες κτλ. Αρκεί να αποδειχθεί ότι επήλθε ζημιά και τότε αυτομάτως ο πλοιοκτήτης καθίσταται υπαίτιος με υποχρέωση πρώτον να επαναφέρει το περιβάλλον στην πρότερη κατάσταση και δεύτερον να αποζημιώσει αυτούς που ενδεχομένως έπληξε το ατύχημα. Σε περίπτωση αδυναμίας του υπαίτιου, το βάρος των ανωτέρω αναλαμβάνει το κράτος (και η δημόσια διοίκηση γενικότερα) με την υποχρέωση να ανακτήσει το κόστος όπως και όποτε μπορεί.

Για την υποστήριξη μάλιστα του νόμου, που ήταν με μια έννοια επαναστατικός αφού ανέτρεπε μια αναχρονιστική  τάξη, δημιουργήθηκε το 2010 στο ΥΠΕΚΑ (και πάλι κατ εφαρμογήν της Οδηγίας) μια ειδική υπηρεσία  το Συντονιστικό Γραφείο Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΣΥΓΑΠΕΖ) που “ως αρμόδια αρχή σε κεντρικό επίπεδο, έχει την υποχρέωση αυτενέργειας προκειμένου να επιτυγχάνεται αποτελεσματικά ο βασικός στόχος της πρόληψης και αποκατάστασης της περιβαλλοντικής ζημιιάς. Ως εκ του ρόλου του συντονίζει και κατευθύνει το έργο της Αποκεντρωμένης Διοίκησης η οποία έχει αρμοδιότητα για την εφαρμογή της περιβαλλοντικής ευθύνης, μέσω των Περιφερειακών Επιτροπών Αντιμετώπισης Περιβαλλοντικών Ζημιών (ΠΕΑΠΖ), ώστε να εφαρμόσει επιτυχώς τις διατάξεις του σχετικού Προεδρικού Διατάγματος, όταν η ζημία συμβαίνει στα διοικητικά τους όρια”.  Περιττό να πούμε βέβαια ότι ούτε το Π.Δ ούτε η υπηρεσία αυτή επιστρατεύθηκαν στην προκειμένη περίπτωση. Ο πόλεμος άλλωστε μεταξύ των συναρμόδιων υπουργείων, υπουργών, υφυπουργών και λοιπών εμπεκομένων για τον έλεγχο του τομέα της ναυτιλιακής δραστηριότητας, και η δημοσιότητα (έστω και αρνητική) που οι κατέχοντες την καρέκλα απολαμβάνουν, δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Γι αυτό και η αγωνία των υπολοίπων (όπως ο υφυπουργός και “πράσινος” Τσιρώνης) να μπουν κάπως στο κάδρο. Έστω και πυροβολώντας στον αέρα, σκοπεύοντας δήθεν την οικονομία των ορυκτών καυσίμων και την κερδώα αγορά.

Το μήνυμα είναι: αφού ο βασικός στόχος – η οικολογία στην εξουσία-  επετεύχθη, μένει ένα μικρό εμπόδιο, ο καπιταλισμός.

O Ηλίας Ευθυμιόπουλος είναι τ. υφυπουργός ΠΕΧΩΔΕ και τ. διευθυντής της Greenpeace

Advertisements

Μικρό αφιέρωμα στις γερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές 25-9-2017

27/09/2017

Η σημερινή Bundestag

Image may contain: text

CDU-CSU Χριστιανοδημοκράτες & Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας

SPD Σοσιαλδημοκράτες  AfD Εναλλακτική για τη Γερμανία (άκρα δεξιά)

FDP Φιλελεύθεροι   Les Verts Πράσινοι   Die Linke Η Αριστερά

Οι εκλογές αυτές έχουν μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, για όλους μας. Η ευχή μου να μην πιάσει την τρίτη θέση το AfD δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Μικρή παρηγοριά ότι οι Πράσινοι πέρασαν την Αριστερά και δεν είναι οι τελευταίοι. Όσο για την Τζαμάϊκα, είναι μακρύς ο δρόμος…Αλλά είναι μονόδρομος, εκτός αν το SPD αλλάξει γνώμη. Δεν θα είναι η καλύτερη λύση, γιατί τότε οι ακροδεξιοί θα είναι αντιπολίτευση. Ήδη έχουν αρχίσει να αποθρασύνονται.

Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ DANY COHN BENDID

Daniel Cohn-Bendit: «Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός!»

Paris Match 26/09/2017 συνέντευξη στον Eric Hacquemand     

Paris Match. Οι εκλογές ήταν επιτυχία της Angela Merkel; 

Daniel Cohn-Bendit. Όχι. Αυτή τη φορά η Άνγκελα Μέρκελ δεν πέτυχε τον στόχο της. Ασφαλώς, η πολιτική του οικογένεια βγήκε πρώτη από την κάλπη. Αλλά στην πραγματικότητα έχασε πολλές ψήφους από τις τελευταίες εκλογές. Αναγκαστικά διαπιστώνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων της Καγκελαρίου απορροφήθηκαν από την άκρα γερμανική δεξιά. Από δώ και πέρα είναι αποδυναμωμένη.

Πιστεύετε σε έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους της FDP και τους Πράσινους;

Ναι. Η Angela Merkel δεν έχει πραγματικά την επιλογή. Ο άλλος μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, η σοσιαλδημοκρατία, αποφάσισε να είναι στην αντιπολίτευση και να μην είναι μέρος ενός μεγάλου συνασπισμού. Επιπλέον, κανείς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιστρέψει στις κάλπες και να πάρει το παίγνιο της μη κυβερνητικής ικανότητας. Επομένως, θα χρειαστεί χρόνος, αλλά στο τέλος θα υπάρξει μια συμμαχία μεταξύ της Angela Merkel, της FDP και των Πρασίνων.

Σε τι αποδίδετε την δυναμική είσοδο της άκρας δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο;

Η προσφυγική πολιτική της Angela Merkel έπαιξε βασικό ρόλο. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη σε αυτό το θέμα. Ήδη από το 1995, όταν ο Χέλμουτ Κολ άνοιξε τότε τις πόρτες στους Βόσνιους που έφευγαν από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, η άκρα δεξιά έχει κάνει μια σημαντική επιτυχία σε τοπικό επίπεδο. Η Καγκελάριος είχε το πολιτικό θάρρος να υποδεχτεί τους ανθρώπους που έφευγαν από τις ζώνες των συγκρούσεων. Δυστυχώς πλήρωσε το τίμημα στις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» είναι λειψό: οι κοινωνικές ανισότητες υπάρχουν πάντα. Και αυτό το κοκτέιλ έκανε ζημιά, ειδικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για την Angela Merkel;

Προσοχή, η Μέρκελ δεν είναι καθόλου όμηρος της άκρας δεξιάς. Υπενθυμίζω ότι το 87% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε το AFD! Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός! Απλά ο Καγκελάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να κυβερνά όπως και πριν, ««business as usual». Στην πραγματικότητα, αν θέλει να λάβει υπ’ όψη της την προειδοποίηση, θα πρέπει να αλλάξει ορισμένες πτυχές της πολιτικής της. Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Γερμανία εμφανιζόταν ως εξαίρεση. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν είναι πια.

Οι εκλογές αυτές κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν την συνεννόηση του ζευγαριού Merkel-Macron;

Όχι. Η Angela Merkel γνωρίζει ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να μπει σε κίνηση. Η γαλλο-γερμανική συνεννόηση, αν και δεν αρκεί από μόνη της, είναι πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για μια νέα ευρωπαϊκή δυναμική. Η Μέρκελ και η Macron δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσουν! Εκτός αν θέλουν να την βουλιάξουν την Ευρώπη, κάτι που δεν θέλουν … Είμαι λοιπόν μάλλον αισιόδοξος.

Έχει δίκιο ο Εμμανουέλ Μακρόν να είναι επιθετικός;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που βάζει στο τραπέζι το σχέδιό του για την Ευρώπη. Θέτει έτσι προ των ευθυνών τους απέναντι στην Ευρώπη τους γερμανούς πολιτικούς που θα αναλάβουν το καθήκον να υλοποιήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Στη συνέχεια θ’ αρχίσουν οι συζητήσεις…

Μήπως όμως τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τον υποχρεώνουν να κατεβάσει τον πήχυ των φιλοδοξιών του για την Ευρώπη;

Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Ευρώπη δεν είναι λαίκή αγορά! Δεν είμαστε στο παζάρι … Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την δική του ιδέα για την οικοδόμηση της Ευρώπης. Το διατυπώνει με σαφήνεια, με πολύ καλό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλητές του θα συμφωνήσουν σε όλα. Ούτε σημαίνει ότι αυτός θα δώσει αυτό ή το άλλο. Αλλά εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να πάει μπροστά, πρέπει πρώτα να παρουσιαστεί το σχέδιό. Και να μην αρχίσουν οι μικρο-υπολογισμοί, που θ’ αρχίσουν να ροκανίζουν τις προτάσεις του.

Ωστόσο ο πρόεδρος θέλει να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, ενώ ο σύμμαχος της Merkel, το FDP, δεν τον θέλει …

Ο Εμμανουέλ Μακρόν προτείνει έναν επενδυτικό προϋπολογισμό για να ξαναπάρει μπρος η Ευρώπη. Δήλωσε όμως επίσης ότι η Γαλλία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα δικά της ελλείμματα. Μην τρελλαινόμαστε λοιπόν! Πρέπει να μεσολαβήσει μια περίοδος για να κατακάτσουν τα πράγματα. Η Angela Merkel, οι Πράσινοι και το FDP ξέρουν καλά ότι σε έναν συνασπισμό όλοι πρέπει να είναι παρόντες. Έτσι λοιπόν, keep cool, boys !

Η διατήρηση του υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble , γνωστού για την αυστηρότητα του, θα ήταν καλό μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει πολλά και έχει δικαίωμα να πάρει πια τη σύνταξή του. Η FDP ζητά αυτή τη θέση. Αλλά όλα αυτά είναι μικρή κουζίνα. Ας τους αφήσουμε να διαπραγματευτούν. Σίγουρα οι γερμανικές εκλογές δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα σταματήσουν την οικοδόμηση της Ευρώπης.


ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

26/09/2017

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου που γίνεται κάθε Σεπτέμβρη, εφέτος δημιουργήθηκε το video «What matters» – (Αυτό που έχει σημασία), όπου 30 συγγραφείς, καλλιτέχνες και φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο μνημονεύουν την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, διαβάζοντας ο καθένας και η καθεμία από ένα άρθρο στη γλώσσα του. (αγγλικοί υπότιτλοι)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΟΗΕ 10 Δεκεμβρίου του 1948,

Άρθρο 1 Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Άρθρο 2 Κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναφέρονται στην παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, όπως το φύλο, η γλώσσα, η θρησκεία, οι πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η περιουσία, η γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επίσης δεν είναι επιτρεπτό να γίνεται καμία διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, είτε για χώρα μη ανεξάρτητη, υπό εποπτεία ή υπό οποιονδήποτε άλλο περιορισμό κυριαρχίας.

Άρθρο 3 Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

Άρθρο 4 Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας ή καταναγκαστικής εργασίας. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

Άρθρο 5 Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε σκληρή, απάνθρωπη, ταπεινωτική μεταχείριση ή ποινή.

Άρθρο 6 Κάθε άτομο όπου και αν βρίσκεται έχει δικαίωμα να γίνεται σεβαστό από το νόμο.

Άρθρο 7 Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν εξίσου δικαίωμα στην προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Όλοι δικαιούνται να προστατευτούν από διακρίσεις που παραβιάζουν την παρούσα Διακήρυξη αλλά και από προκλήσεις τέτοιων διακρίσεων.

Άρθρο 8 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα που του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

Άρθρο 9 Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

Άρθρο 10 Κάθε άτομο δικαιούται ισονομία, σε μια δίκαιη και δημόσια δίκη από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και για το βάσιμο της κατηγορίας εναντίον του.

Άρθρο 11 1. Όποιος κατηγορείται για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, μέχρι να διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με το νόμο, σε δημόσια δίκη κατά την οποία θα έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις. 2. Κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί για πράξεις ή παραλείψεις οι οποίες κατά το χρόνο που τελέστηκαν δε συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εθνικό ή το διεθνές δίκαιο. Ούτε μπορεί να επιβληθεί ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά το χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

Άρθρο 12 1. Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

Άρθρο 13 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και τη δική του, και να επιστρέφει στη χώρα του.

Άρθρο 14 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα λόγω διωγμών να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες. 2. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτό το δικαίωμα σε περίπτωση δίωξης που δεν εδράζεται σε πολιτικούς λόγους ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 15 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια ιθαγένεια. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του, ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Άρθρο 16 1. Ο άνδρας και η γυναίκα, όταν φθάσουν σε ηλικία γάμου, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια, χωρίς κανέναν περιορισμό λόγω φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας. 2. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς το γάμο, κατά τη διάρκειά του και κατά τη λύση του. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλόνυμφων. 3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και έχει δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

Άρθρο 17 1. Κάθε άτομο μόνο του ή μαζί με άλλους έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

Άρθρο 18 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την  ελευθερία για αλλαγή θρησκείας ή πίστης, όπως και την ελευθερία, μόνο ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά,  να  εκδηλώνει τη θρησκεία του ή  τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις του με τη διδασκαλία, την πρακτική,  τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

Άρθρο 19 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει το να εκφράζει τις απόψεις του χωρίς να υφίσταται δυσμενείς συνέπειες καθώς και το να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και οπουδήποτε στον κόσμο.

Άρθρο 20 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα για ειρηνικούς σκοπούς. 2. Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να συμμετέχει σε κάποιο σωματείο.

Άρθρο 21 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του είτε άμεσα, είτε έμμεσα με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτό με ίσους όρους στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του. 3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ισότιμη και μυστική ψηφοφορία ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

Άρθρο 22 Κάθε άτομο ως μέλος του κοινωνικού συνόλου έχει δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση και δικαιούται, μέσω της εθνικής προσπάθειας και της διεθνούς συνεργασίας και σύμφωνα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, να εξασφαλίζει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Άρθρο 23 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει το επάγγελμά του, να έχει κατάλληλες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία. 2. Όλοι, χωρίς καμιά διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. 3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, ώστε ο ίδιος και η οικογένειά του να ζουν αξιοπρεπώς, και η οποία συμπληρώνεται, αν είναι απαραίτητο, και με άλλους τρόπους κοινωνικής προστασίας. 4. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του.

Άρθρο 24 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση και στον ελεύθερο χρόνο, όπως και σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας καθώς και σε περιοδικές άδειες μετ’ αποδοχών.

Άρθρο 25 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στο ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία, ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες και κοινωνική ασφάλιση. Έχει επίσης δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την ασθένεια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα για να συντηρηθεί, εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη θέλησή του. 2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία δικαιούνται ειδική μέριμνα και περίθαλψη. Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν έχουν γεννηθεί εντός ή εκτός γάμου, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

Άρθρο 26. 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους, ενώ η ανώτατη εκπαίδευση πρέπει να είναι εξίσου προσιτή σε όλους ανάλογα με τις ικανότητές τους.2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να προωθεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης. 3. Οι γονείς έχουν κατά προτεραιότητα το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

Άρθρο 27 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να απολαμβάνει τις καλές τέχνες και να μοιράζεται την επιστημονική πρόοδο και τα αγαθά της. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα προστασίας των ηθικών και υλικών αποκτημάτων του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή.

Άρθρο 28. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια κοινωνική, διεθνή τάξη, όπου τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που αναφέροντα στην παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να υλοποιούνται σε όλη τους την έκταση.

Άρθρο 29. 1. Το άτομο έχει υποχρεώσεις απέναντι στην κοινότητα μέσα στο πλαίσιο της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. 2. Το άτομο κατά την άσκηση των δικαιωμάτων του και την απόλαυση των ελευθεριών του στους μόνους περιορισμούς που πρέπει να υπόκειται είναι αυτοί που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό την εξασφάλιση της αναγνώρισης και του σεβασμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων ανθρώπων και της ικανοποίησης των δίκαιων απαιτήσεων της ηθικής, της δημόσιας τάξης και της εν γένει ευημερίας σε μια δημοκρατική κοινωνία. 3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 30. Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.   

 

O προσωπικότητες που διαβάζουν τα άρθρα της διακήρυξης:

Νίνα Χος, γερμανίδα ηθοποιός («Το τραγούδι του φοίνικα») -Γερμανικά

Νταβίντ Γκρόσσμαν, ισραηλινός συγγραφέας -Εβραϊκά

Άϊ Γουέϊγουέϊ, κινέζος εικαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων- Κινεζικά

Πάττι Σμιθ, αμερικανίδα συνθέτις και τραγουδίστρια- Αγγλικά

Βίκτωρ Γιεροφέγιεφ, ρώσσος συγγραφέας,-Ρωσσικά

Ελνάθαν Τζών, νιγηριανός σατιρικός συγγραφέας & δικηγόρος- Χάουζα

Νίλς Λάντγκρεν, σουηδός τρομπονίστας της τζαζ- Σουηδικά

Πετίνα Γκαππάχ, συγγραφέας και δικηγόρος από τη Ζιμπάμπουε -Σόνα

Γκότσε Σμιλέβσκι, συγγραφέας από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας- Μακεδόνικα

Χέρτα Μύλλερ, γερμανορουμάνα συγγραφέας & ποιήτρια (Νόμπελ λογοτεχνίας 2009)- ρουμανικά

Εύα Μάττες, γερμανο-αυστριακή ηθοποιός («Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ»)- γερμανικά

Ελφρίντε Γέλινεκ, αυστριακή συγγραφέας ( Νόμπελ Λογοτεχνίας, 2004)- γερμανικά

Πρίγια Μπασίλ, βρεταννή συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια- Αγγλικά

Ντέιβιντ Βαν Ρέιμπρουκ, βέλγος ιστορικός, αρχαιολόγος και συγγραφέας- ολλανδικά

Βόλφ Μπίρμαν, ο τροβαδούρος της δημοκρατικής αντίστασης στην DDR- γερμανικά

Σαμμιουλάχ Ρασουλί, πέρσης πρόσφυγας – Φαρσί

Τζέφφρυ Γιάνγκ, -Αγγλικά

Νόρα Τζιαννόρι -Ιταλικά

Βιβιάν Γουέστγουντ, αγγλίδα designer μόδας- Αγγλικά

Τζαν Ντουντάρ, τούρκος δημοσιογράφος-αρχισυντάκτης της Τζουμχουρριέτ – πολιτικός πρόσφυγας-Τουρκικά

Μαρτίνα Γκέντεκ, γερμανίδα ηθοποιός («Οι ζωές των άλλων»)- γερμανικά

Χάρης Βλαβιανός, έλληνας συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος- Ελληνικά

Pankaj Mishra, ινδός συγγραφέας και δοκιμιογράφος- Ινδικά

Κάρλα Παρκ, μαθήτρια -γερμανικά

Fadhil Al Azzawi, ιρακινός συγγραφέας- Αραβικά

Ναμπίχα Ικμπάλ, αγγλίδα μουσικός και παραγωγός ραδιοφώνου.- Αγγλικά

Σάϊμον Ράττλ, άγγλος αρχιμουσικός- Αγγλικά

Λίνα Μερουάνε, χιλιανή συγγραφέας- Ισπανικά

Τομ Βλάστσιχα, γερμανός ηθοποιός (Game of thrones) -Γερμανικά

Ραφαέλ Ντελπλάνκ, γαλλίδα φοιτήτρια- Γαλλικά


25 Σεπτεμβρίου 2017: ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΠΕΣΜΕΡΓΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!

25/09/2017

Image may contain: 9 people, people standing

Εκτός από τις εκλογές στη Γερμανία, υπάρχει και μια διεθνής πολιτική «λεπτομέρεια» που αφορά 8,35 εκατομμύρια ανθρώπους: Αύριο 25/9/17 γίνεται δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν με ερώτημα την ανεξαρτησία από το Ιράκ και την δημιουργία χωριστού κράτους. Είναι οι γενναίοι Κούρδοι Πεσμεργκά, που κυρίως αυτοί πολέμησαν σώμα με σώμα τους τρομοκράτες του ISIS, τους κατατρόπωσαν σε πολλές μάχες, ήταν ο πολιορκητικός κριός της διεθνούς συμμαχίας κατά των φανατικών ισλαμιστών. Και η ανθρωπότητα τους χρωστάει. Επιπλέον, έχουν κατακτήσει έναν σημαντικό βαθμό εσωτερικής δημοκρατίας, εκκοσμίκευσης και ισότητας των δύο φύλων. Αντί να τους υποστηρίξει η διεθνής κοινότητα είναι επιφυλακτική έως αρνητική. Η Ε.Ε. χαρακτήρισε το δημοψήφισμα «αντιπαραγωγικό». Και φυσικά το Ιράκ, η Τουρκία και η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετες και απειλούν.

Παρακάτω το άρθρο του  Bernard-Henri Lévi στο περιοδικό Le Point (μετ. ΜΓ)

Δικαιοσύνη για τους Κούρδους!

του Bernard-Henri Lévi

Η ψυχρότητα της διεθνούς κοινότητας σχετικά με το δημοψήφισμα των Κούρδων στις 25 Σεπτεμβρίου αποτελεί αίσχος!

Έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που τον έχουν καταδιώξει από εξορία σε εξορία, που τον έχουν αραβοποιήσει με το ζόρι, τον έχουν βομβαρδίσει με χημικά και εξαναγκάσει να καταφύγει στα βουνά, έναν λαό που εδώ κι έναν αιώνα αντιστάθηκε παραδειγματικά σε αλλεπάλληλα κύματα κατακτητών που του επιτέθηκαν αψηφώντας τη γεωγραφική του θέση και μια ιστορία χιλιάδων χρόνων.

Με την πτώση του Σαντάμ Χουσεϊν, η επαρχία έγινε τελικά αυτόνομη και όταν το 2014 πλάκωσε το τσανάμι του ISIS στην αρχαία Μεσοποταμία και τα ιρακινά στρατεύματα αυτοδιαλύθηκαν, η κουρδική περιοχή ήταν η πρώτη που οργανώθηκε για αντεπίθεση και η πρώτη που κατόρθωσε να συγκρατήσει τους βαρβάρους σε ένα μέτωπο 1000 χιλιομέτρων και να σώσει το Κουρδιστάν, το Ιράκ και τον κοινό μας πολιτισμό.

Και ακόμα είναι αυτοί οι Κούρδοι που στη μάχη της Μοσούλης πέρασαν στην επίθεση στην πεδιάδα της Νινευί, άνοιξαν τις πύλες της πόλης και χάρις στην γενναιότητά τους έπληξαν το Ισλαμικό Κράτος στη καρδιά του.

Να όμως που έφτασε η ώρα του λογαριασμού και ο κόσμος, αντί να τους πει ευχαριστώ, με εκπληκτικό κυνισμό τους λέει: “λυπούμαστε, φίλοι Κούρδοι, εσείς που σταθήκατε τόσο χρήσιμοι δύο χρόνια τώρα κατά της τρομοκρατίας, δεν σας χρειαζόμαστε πια, ευχαριστούμε πολύ, μια μέρα θα τα ξαναπούμε”

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ανεξαρτησία θα έβαζε σε κίνδυνο την σταθερότητα της περιοχής. Λες και η εμπόλεμη Συρία, η αφύπνιση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του Ιράν, και το Ιράκ το ίδιο, αυτό το ψευδο-κράτος, το τεχνητό δημιούργημα των Βρετανών που είναι έτοιμο να διαλυθεί, δεν αποτελούν απείρως πιο μεγάλους κινδύνους από το μικρό Κουρδιστάν, το φιλοδυτικό, το εκκοσμικευμένο και δημοκρατικό, που έχει κοινοβούλιο και ελεύθερο τύπο!

Κάποιοι επιμένουν ότι η ανεξαρτησία θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα των τεσσάρων χωρών όπου είναι διασκορπισμένο το κουρδικό έθνος (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Τουρκία). Ξέρουμε ωστόσο ότι αυτό το δημοψήφισμα δεν αφορά παρά μόνο τους Κούρδους του Ιράκ, οι οποίοι καθόλου δεν φιλοδοξούν να σχηματίσουν ένα μεγάλο Κουρδιστάν μαζί με τους “αδερφούς” τους της Τουρκίας ή της Συρίας που έχουν συνήθως κρυπτο-μαρξιστικές ηγεσίες και με τους οποίους οι ιδεολογικές διαφορές τους είναι τεράστιες! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 3: Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν διασύρει αμετάκλητα την έννοια της πολιτικής οικολογίας

21/09/2017

Άρθρο μου στην ATHENS VOICE 

 

«Την ευθύνη την έχει μια κοινωνία ολόκληρη και μια παγκόσμια οικονομία εξαρτημένη από το πετρέλαιο και ένα σκληρό λόμπι διεθνές που δεν επιτρέπει να έχουμε επενδύσεις τέτοιες που να προστατεύουμε τις ακτές μας», ήταν οι δηλώσεις για την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό του Γιάννη Τσιρώνη, αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και τροφίμων και πρώην αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος.

Δεν είναι όμως «ατυχείς δηλώσεις» ενός προσώπου (με υπουργική βαρύτητα).

Και το ίδιο το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων στο επίσημο site δηλώνει διά του εκπροσώπου του Κώστα Διάκου: «Είναι όλοι υπεύθυνοι… Οι Οικολόγοι Πράσινοι για την οικολογική καταστροφή του Αργοσαρωνικού: Προς το παρόν και μέχρι να διευκρινιστούν, ενδιαφέρουν ελάχιστα τα συγκεκριμένα αίτια της βύθισης του δεξαμενόπλοιου που στάθηκε η αιτία της θαλάσσιας ρύπανσης των ακτών της Σαλαμίνας και, όπως φαίνεται, και της Πειραϊκής. Αυτό το οποίο προβάλλει ως τραγικό αίτιο της οικολογικής καταστροφής, σε όλο του το μεγαλείο, δεν είναι άλλο από το τριτοκοσμικό χωροταξικό χάος οικιστικών και βιομηχανικών περιοχών, εμπορικών περιοχών και περιοχών αναψυχής, λιμανιών και αιγιαλών στο οποίο καταδίκασαν το λεκανοπέδιο της Αττικής όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.(…)». (www.ecogreens-gr)

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποφύγει κανείς συγκεκριμένη απόδοση ευθυνών και να συσκοτίσει τα συγκεκριμένα αίτια μιας κατάστασης από το να διαχέει τις ευθύνες παντού και να καταφεύγει σε γενικολογίες και κοινότοπες «αλήθειες», κάτι ανάλογο με το αιώνιο «για όλα φταίει ο καπιταλισμός» του ΚΚΕ ή την «κακούργα κοινωνία» των λαϊκών ασμάτων. Γενίκευση όμως που φτάνει στα όρια της ύβρης προς εμάς τους πολίτες που σήμερα θρηνούμε τις παραλίες μας.

Πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου ’15, οι Οικολόγοι Πράσινοι αποφάσισαν να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν προηγηθεί και συμπράξεις σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο. Υποτίθεται μια τέτοια συμμαχία θα είχε ως στόχο την εφαρμογή αποφάσεων και κανόνων που θα προστάτευαν και θα αναβάθμιζαν το περιβάλλον, φυσικό και αστικό, και θα προλάμβαναν ενδεχόμενες περιβαλλοντικές καταστροφές. Άλλωστε αυτός είναι και ο κύριος λόγος ύπαρξης ενός Πράσινου κόμματος. (Να θυμήσουμε τους Πράσινους της Γερμανίας, που πέτυχαν συμφωνία για το σταδιακό κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων). Από πολύ πιο πριν, από το ’15, το ζήτημα της συμμαχίας με τον ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε πεδίο συγκρούσεων στο εσωτερικό του κόμματος (του οποίου ήμουν ιδρυτικό μέλος από το 2003 και έκανα αγώνα αγάπης άγονο έως το 2011, οπότε αποχώρησα).

Σήμερα, στελέχη (νυν και πρώην) του κόμματος των Οικολόγων Πρασίνων, ή πρόσωπα με δεσμούς με αυτό (βλ. φωτο), κατέχουν αρκετές σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση, στη Βουλή και στον κρατικό μηχανισμό. Ενδεικτικά:

-Γιάννης Τσιρώνης, αναπληρωτής υπουργός περιβάλλοντος και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

-Γιώργος Δημαράς, βουλευτής

-Γιώργος Καραμέρος, αντιπεριϕερειάρχης βορείου τομέα Αττικής

-Ιωάννα Κοντούλη, πρόεδρος στις Κτιριακές Υποδομές ΑΕ

-Κώστας Διάκος, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αθηνών

-Δαμιανός Ανδρέου, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας

Last but not least: ακόμα και για την υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, που επελέγη κυρίως λόγω της προσφοράς της στο θέατρο, δεν θεωρώ άσχετο το γεγονός ότι έχει δεσμούς με τους Οικολόγους Πράσινους (υποψήφια το 2012) και δηλωμένες οικολογικές ευαισθησίες.

Σε μια κανονική χώρα, με κανονικά κόμματα, μετά τη φοβερή οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί.

Παρ’ όλα αυτά, ας το προσπεράσουμε. Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος και την απουσία διαφάνειας ως προς τα προσόντα και την καταλληλότητα των προσώπων για τις συγκεκριμένες θέσεις, ή τη συνέπεια ιδεών με την επαγγελματική τους απασχόληση. (Βλέπετε, γνωριζόμαστε!) Ας δούμε τι έχουν να επιδείξουν μέχρι σήμερα από τις θέσεις όπου έχουν διοριστεί. Ιδού μερικά μαργαριτάρια (πράξεις και κυρίως παραλείψεις):

-Ο Γ.Τσιρώνης, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, αν και ιδεολογικά αντίθετος με την κατασκευή νέων λιγνιτικών μονάδων και τη διατήρηση των παλαιών και εξαιρετικά ρυπογόνων μονάδων, τήρησε απολύτως παθητική στάση και δεν προσπάθησε να αποτρέψει τους υπουργούς Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ (πρώτα Λαφαζάνη, μετά Σκουρλέτη) να υπογράψουν τις σχετικές αποφάσεις.

-Ο Κ. Διάκος, εκτός από τις παραπάνω δηλώσεις του για τον Σαρωνικό, αλλά και οι Γ. Καραμέρος και Δ. Ανδρέου ως περιφερειακοί σύμβουλοι, μήπως έχουν πετύχει με τη δράση τους να πείσουν τις Περιφέρειες Αττικής ή Θεσσαλονίκης να πάρουν πρωτοβουλίες για μέτρα αποτροπής οικολογικών καταστροφών, όπως οι πρόσφατες πυρκαγιές και η θαλάσσια ρύπανση, και μάλιστα να επηρεάσουν θετικά τα αντίστοιχα υπουργεία;

-Επιπλέον, το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, κατά πλειοψηφία αλλά και προσωπικά ο Γιάννης Τσιρώνης, η Ιωάννα Κοντούλη, ο Κώστας Διάκος ήταν από παλιά σε πλήρη σύμπλευση με τις αντιαναπτυξιακές ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ (και του περιβόητου πρώην δημάρχου Ελληνικού Κορτζίδη) σε σχέση με το Ελληνικό. Υποστήριζαν τη μετατροπή της τεράστιας έκτασης του πρώην αεροδρομίου αποκλειστικά σε γιγαντιαίο πάρκο, αδιαφορώντας για την αδυναμία απορρύπανσης του εδάφους (από τις κηροζίνες), για τα εξωπραγματικά κονδύλια για τη συντήρησή του, αλλά και αδιαφορώντας για τα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη μιας τεράστιας επένδυσης σε ποικίλες χρήσεις, που θα φέρουν (άμποτε) όχι μόνο αποφασιστική οικονομική ανάπτυξη αλλά και σημαντική αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος: Το παρόν Ρυθμιστικό Σχέδιο της επένδυσης περιλαμβάνει και σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ, και μεταξύ άλλων ενυδρείο, συνεδριακά κέντρα, κατοικίες, χώρους ψυχαγωγίας και ένα πάρκο 2.000 στρεμμάτων (το Central Park της Ν.Υόρκης είναι 843 στρ.). Αλλά οι Οικολόγοι Πράσινοι ουδέποτε είχαν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει αστικό περιβάλλον!

– Ανάλογη στάση σχετικά με την εξόρυξη στις Σκουριές. «Νίκη του Περιβάλλοντος!» η μη έκδοση αδειών, «αποικιακής νοοτροπίας η καναδική εταιρία εξόρυξης χρυσού», «Η διαφαινόμενη αποχώρηση της εν λόγω εταιρίας οφείλεται κυρίως στο σταθερό, πολιτικοποιημένο και έντονα περιβαλλοντικό κίνημα που αναπτύχθηκε στη περιοχή και πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα.(…) www.ecogreens-gr

Μια πικρή αλήθεια, που δεν είναι πολύ γνωστή, είναι ότι η Ελντοράντο έχει αναλάβει την υποχρέωση να επουλώσει τις περιβαλλοντικές πληγές που προκάλεσε η προηγούμενη εξορυκτική εταιρεία TVX, άρα αν φύγει τότε θα είναι πλήγμα για το περιβάλλον.

– Παθητική και κατά τόπους ενεργητική υποστήριξη τοπικών «οικολογικών» οργανώσεων κατά των ανεμογεννητριών. (Κρήτη, Μάνη και αλλού). Όχι στις μεγάλες επενδύσεις (που επιδιώκουν οι σατανικοί καπιταλιστές), υποστήριξη μόνο μικρών τοπικών μονάδων, και ταυτόχρονη διάδοση του μύθου ότι οι φτερωτές σκοτώνουν τα πουλιά.

– Απουσία αποτελεσματικής δράσης κατά των θερινών πυρκαγιών, πέραν των καταγγελιών.

– Απουσία σχεδίων πρόληψης μιας θαλάσσιας οικολογικής καταστροφής όπως της σημερινής στον Σαρωνικό. Καμία αποτελεσματικότητα για εφαρμογή των νόμων, για ελέγχους, για επιβολή δεξαμενοπλοίων με διπλό τοίχωμα. Σύμφωνα με έρευνα της WWF (Medtrends) η κυκλοφορία πλοίων με πετρέλαιο στις ελληνικές θάλασσες έχει να επιδείξει ένα ποσοστό ατυχημάτων δυσανάλογο με τον φόρτο της (5 επί συνόλου 29 σε όλη τη Μεσόγειο, μεταξύ 1970-2009). Η παρουσία των Οικ. Πρ. στην κυβέρνηση και στην Περιφέρεια δεν επηρέασε στο παραμικρό την εγκληματική ανετοιμότητα της πολιτείας.

Όταν κάποιος υπεύθυνος πολιτικός θέλει να φέρει αποτελέσματα, εργάζεται, εκπονεί σχέδια, φέρνει προτάσεις, πιέζει, και αν δει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει, διαχωρίζει δημόσια τη θέση του και τελικά παραιτείται.

Αντί για αυτό έχουμε θρήνους και κοπετούς και στην πράξη ευθυγράμμιση τη στιγμή της ψηφοφορίας. Χαρακτηριστικοί της ιδεοληψίας οι… θρήνοι του βουλευτή Γ. Δημαρά (που δεν είναι και ο χειρότερος συγκριτικά): «Θρηνώ γιατί το 50% της δημόσιας περιουσίας παραδίδεται σε ξένους ως αποτέλεσμα των εγκληματικών λαθών προηγούμενων κυβερνήσεων». Επίσης θρήνησε (σωστά) για την Πτολεμαΐδα, αλλά δεν παραιτήθηκε.

Πάντως αυτές οι λαμπρές επιδόσεις δεν είναι μόνο αποτέλεσμα καιροσκοπισμού και απροθυμίας για την παραμικρή σύγκρουση με το κόμμα που τους έδωσε την ευκαιρία της ζωής τους. Μετά από πολλαπλές διασπάσεις και αποχωρήσεις, στο κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων επικράτησαν πρόσωπα (συμπεριλαμβανομένων των σημερινών στελεχών που κατέχουν κυβερνητικές και άλλες θέσεις) με ιδεοληψίες, ανάλογες με του ΣΥΡΙΖΑ: κρατισμός, εχθρότητα προς την επιχειρηματικότητα, υποστήριξη της απο-ανάπτυξης (!), υποστήριξη ψευδών θεωριών και συνωμοσιολογίας, σε συνδυασμό με άγνοια των αντικειμένων και γενικότερη αγραμματοσύνη.

Οι πρόσφατες δηλώσεις σχετικά με την οικολογική καταστροφή του Σαρωνικού ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι Οικολόγοι Πράσινοι διέσυραν μια για πάντα την έννοια της πολιτικής οικολογίας. Εύλογα θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι η  στάση αυτού του κόμματος είναι χωρίς σημασία και δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για να τη μνημονεύσουμε. Ωστόσο αυτός ο διασυρμός έχει διαδοθεί πλατιά στην κοινή γνώμη και έχει σημασία, γιατί ζούμε στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, στην εποχή που η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ευρωπης βάζουν μπρος την ενεργειακή μεταστροφή και τη σταδιακή εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων. Και το κυριότερο: στην Ελλάδα τώρα που πιάσαμε αναπτυξιακό πάτο, τώρα ακριβώς είναι η στιγμή για σχεδιασμό στηριγμένο στη βιώσιμη, έξυπνη ανάπτυξη με οδηγό τεχνολογίες αιχμής και σύμμαχο τον ήλιο, τον άνεμο, τα κύματα, τη γεωθερμία αυτής της τόσο προικισμένης χώρας.

 


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 2

21/09/2017

http://www.greenpeace.org/greece/el/news/2017/saronikos-oil-qa/ 

Σαρωνικός SOS: Όσα θέλεις να ξέρεις

Μαζέψαμε όλες τις απορίες σχετικά με τη διαρροή πετρελαίου στον Σαρωνικό και προσπαθήσαμε να απαντήσουμε όσο πιο αναλυτικά γίνεται.

DCIM100MEDIADJI_0104.JPG

Τι συνέβη;
Τα ξημερώματα της Κυριακής (10/9) βούλιαξε για άγνωστους λόγους το δεξαμενόπλοιο Αγία Ζώνη ΙΙ (ιδιοκτησίας FOS petroleum) νοτιοδυτικά της βραχονησίδας Αταλάντης, κοντά στην Ψυτάλλεια. Το δεξαμενόπλοιο είχε φορτίο 2.200 τόνους μαζούτ και 340 τόνους ναυτιλιακά καύσιμα και – σύμφωνα με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) – η διαρροή αφορά στο 5% (δηλαδή 135 τόνοι) του φορτίου. Ωστόσο, είναι πιθανόν η ποσότητα που διέρρευσε να είναι μεγαλύτερη. Το υπουργείοανακοίνωσε επίσης ότι οι εργασίες στεγανοποίησης του πλοίου (απόλυτη προτεραιότητα) ολοκληρώθηκαν στις 12/9 και οι εργασίες απάντλησης ξεκίνησαν μετά (δεν είναι σαφές ακριβώς πότε).

Ποια είναι η έκταση του προβλήματος;
Αν και η ποσότητα που διέρρευσε θεωρείται πολύ μικρή (συγκριτικά με άλλα θαλάσσια πετρελαϊκά ατυχήματα), το σημείο του ναυαγίου ήταν δίπλα στο ΥΕΝ και ο καιρός για επιχειρήσεις περιορισμού της ρύπανσης ιδανικός, η πετρελαιοκηλίδα έπληξε ένα μεγάλο μέρος του Σαρωνικού. Πιο συγκεκριμένα, μέχρι την Τετάρτη 14/09 η ρύπανση εξαπλώθηκε 21 χλμ μακριά από το σημείο που βυθίστηκε το “ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ”. Τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν ανταποκρίθηκε αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του ατυχήματος. Η ρύπανση ξεκίνησε από την Σαλαμίνα (Σελήνια έως Κυνοσούρα) και όταν άλλαξε η κατεύθυνση του ανέμου  επεκτάθηκε στη Φρεαττύδα και τις παραλίες των Νοτίων Προαστίων, καθώς κηλίδες πετρελαίου εμφανίστηκαν και στο Καβούρι. Στις παραλίες αυτές υπάρχει απαγορευτικό για κολύμβηση. Η Σαλαμίνα, η Γλυφάδα και το Ελληνικό είναι πιθανότατα οι περιοχές με το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Καθυστέρησε ο κρατικός μηχανισμός;
Εκ του αποτελέσματος είναι σαφές ότι δεν αντέδρασε αποτελεσματικά. Οι εργασίες περιορισμού της πετρελαιοκηλίδας στο σημείο του ατυχήματος, σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν πραγματοποιήθηκαν αρκετά γρήγορα, με αποτέλεσμα η πετρελαιοκηλίδα να εξαπλωθεί σε μία πολύ μεγάλη σε έκταση περιοχή.

Υπάρχουν επίσης κάποια ερωτήματα που χρήζουν απάντησης από το Υπουργείο Ναυτιλίας:

  1. Από τον σχετικό εξοπλισμό που βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά (εποπτικά μέσα, πλωτά φράγματα-booms, πλοία αναρρόφησης κοκ) πόσα χρησιμοποιήθηκαν; Πόσα από τα πλωτά μέσα που θα μπορούσαν να αναρροφήσουν το πετρέλαιο στη θάλασσα κινητοποιήθηκαν;
  2. Το σχετικό εποπτικό όργανο του ΥΕΝ (έχει μοντέλα πρόγνωσης καιρού) ζήτησε έγκαιρη συλλογή του πετρελαίου πριν ο καιρός το φέρει στις ακτές της Αθήνας;
  3. Με ποιο τρόπο αντιδρά το ΥΕΝ στο γεγονός ότι υπάρχει ελάχιστο ανθρωπινό δυναμικό και εργαλεία στην Σαλαμίνα; Απαίτησε από την εταιρεία να κάνει αυτό που πρέπει; Μέχρι στιγμής, τα συνεργεία που επιχειρούν στην Σαλαμίνα δεν αρκούν για την έγκαιρη απορρύπανσης της περιοχής.

Αφού το περιστατικό θεωρείται μικρής έκτασης, γιατί οι επιπτώσεις του είναι τόσο εκτεταμένες;
Όπως προαναφέρθηκε,  είναι σαφές ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν αντέδρασε έγκαιρα και αποτελεσματικά. Αυτό είχε σαν συνέπεια την επέκτασή της σε περισσότερες περιοχές του Σαρωνικού. Οι καθυστερήσεις χειροτερεύουν την κατάσταση, καθώς το πετρέλαιο έχει την τάση να απορροφά νερό σχηματίζοντας γαλακτώματα πετρελαίου – νερού. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται ο όγκος του κατά 3 – 4 φορές. Η όλη διαδικασία δυσκολεύει τον καθαρισμό. Από εκεί και πέρα η εξάπλωση της πετρελαιοκηλίδας είχε ως αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση των περιορισμένων συνεργείων καθαρισμού σε πολλές διαφορετικές περιοχές. Συνεπώς, το πρόβλημα καθυστερεί να λυθεί και αυξάνεται ο κίνδυνος περαιτέρω επέκτασής του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 1

20/09/2017

Το ναυάγιο του μικρού δεξαμενοπλοίου «Αγία Ζώνη» μέσα στο λιμάνι της Σαλαμίνας και με καλό καιρό προκάλεσε διαρροή πετρελαίου που ξαπλώθηκε σε ολόκληρο το θαλάσσιο μέτωπο της Αττικής, μολύνοντας τις παραλίες της Σαλαμίνας (όρμος Λιμνιώνα στα Σελήνια), του Πειραιά (Σχολή Δοκίμων, Φρεαττύδα, Βοτσαλάκια), τις παραλίες Αλίμου, Π.Φαλήρου, Ελληνικού, Αγ.Κοσμά, Γλυφάδας, Καβουρίου και κηλίδες εμφανίστηκαν ακόμα και μέχρι το Λαγονήσι. Μεγάλη οικολογική καταστροφή.

 

 

 

Κίμων Χατζημπίρος

ΑΠΟΝΕΡΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑΣ

ΤΑ ΝΕΑ 19/09/2017

Η πρωτοφανής ρύπανση του Σαρωνικού από τη διαρροή πετρελαίου έχει πολύπλοκες οικολογικές και οικονομικές επιπτώσεις. Υπάρχουν διεθνώς πολλές αναφορές σε ανάλογα συμβάντα, πριν από μερικές δεκαετίες, καθώς και αναλύσεις των συνεπειών. Τα πολιτισμένα κράτη και, ιδίως, η Ευρωπαϊκή Ενωση παρήγαγαν εν τω μεταξύ νομοθεσία και τεχνολογία που αποτρέπουν σε μεγάλο βαθμό τέτοιες καταστροφές. Εδώ, η τάση οπισθοδρόμησης φαίνεται ότι, πέρα από την εκπαίδευση, επεκτείνεται και σε άλλους τομείς…
Διαρροές από δεξαμενόπλοια στη θάλασσα, κοντά σε παράκτιες πόλεις ή τουριστικές περιοχές, είναι γεγονότα που δεν πρέπει να συμβαίνουν. Η πρόληψη επιβάλλει να έχουν τα πλοία διπλά τοιχώματα, να μην είναι σαράβαλα, να ελέγχονται κατάλληλα, να προλαμβάνονται οι συγκρούσεις κ.λπ. Επειδή όμως, παρ’ όλ’ αυτά, μπορεί να συμβεί ένα ατύχημα που θα έχει οδυνηρές συνέπειες, επιβάλλεται να υπάρχει σε συνεχή εγρήγορση ένας αποτελεσματικός μηχανισμός που θα εμποδίσει τη ρύπανση να απλωθεί. Αντιμετώπιση οργανωμένη και, προπαντός, ταχεία. Πρέπει να γίνει σε ώρες, όχι σε μέρες, διότι αν το πετρέλαιο ξεφύγει, το παιχνίδι έχει χαθεί.
Οι χημικές ουσίες που απομακρύνουν το πετρέλαιο από την επιφάνεια της θάλασσας πρέπει να αποφεύγονται γιατί προκαλούν σοβαρότερες βλάβες στο οικοσύστημα του βυθού. Αντίθετα, τα μηχανικά μέσα που περιορίζουν την πετρελαιοκηλίδα ή συλλέγουν το πετρέλαιο από τη θαλάσσια επιφάνεια είναι αβλαβή και αποτελεσματικά, αρκεί να χρησιμοποιηθούν έγκαιρα, από πολυπληθές και εκπαιδευμένο προσωπικό. Αν καθυστερήσουν και η πίσσα φθάσει στις ακτές, θα παραμείνει εκεί για πολλά χρόνια, η οικονομική ζημιά θα είναι μεγάλη και θα χρειαστεί πλέον μια τεράστια προσπάθεια καθαρισμού, ιδιαίτερα χρονοβόρα και δαπανηρή. Ούτε χημικά ούτε μπουλντόζες μπορούν να αποκαταστήσουν την αισθητική αξία της παραλίας, μόνο επιμελημένη δουλειά με το χέρι. Οσον αφορά το θαλάσσιο οικοσύστημα, η διάχυση του πετρελαίου επιφέρει ένα πρώτο ισχυρό σοκ με πολλά θύματα ανάμεσα στα πουλιά, τα μαλάκια, τα ψάρια κ.λπ. Παράλληλα, θα επηρεαστεί η λειτουργία των υδατικών βιοκοινωνιών, θα αναπτυχθούν μικροοργανισμοί που τρέφονται με πετρέλαιο, κάποιες χημικές ενώσεις θα περάσουν στις τροφικές αλυσίδες, η αλιεία θα ζημιωθεί και, έπειτα από αρκετά χρόνια, η φύση θα αφομοιώσει τη διαταραχή, επαναφέροντας το οικοσύστημα σε κανονική λειτουργία.

Στην περίπτωση του Σαρωνικού, η ολιγωρία της πολιτείας οδήγησε σε απώλεια πολύτιμου χρόνου και πολλαπλασίασε τις ζημιές από ένα σχετικά μικρό ατύχημα. Δεν έλειψαν οι αυταπάτες και η δημαγωγία, εκεί όπου επιβάλλονταν σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Ελαμψαν ιδεοληψίες, ιδίως εκ μέρους εκπροσώπων της πολιτικής οικολογίας που πρόσφατα ηγήθηκαν των περιβαλλοντικών υπηρεσιών. Αναδύθηκε, ακόμα μία φορά, μια παροιμιώδης ανικανότητα στον χειρισμό περιβαλλοντικών αλλά και αναπτυξιακών ζητημάτων, αφού, πέρα από τις άμεσες επιπτώσεις, η μνήμη της πετρελαιοκηλίδας θα διαβρώνει επί χρόνια τον ζήλο για επενδύσεις σε ένα από τα πιο περιζήτητα θαλάσσια μέτωπα στον πλανήτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες στην οικονομική ανάκαμψη και σε προσδοκώμενες θέσεις εργασίας.

Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής του ΕΜΠ
Image may contain: ocean, sky, outdoor, nature and water

Κομμουνισμός = δίκαιος καπιταλισμός

20/09/2017

του Πέτρου Μαρτινίδη*

ΤΟ ΒΗΜΑ 10/09/2017

Ισχύει για τον κομμουνισμό ό,τι και στο ανέκδοτο με τα προσκοπάκια που, για να κάνουν την καλή πράξη της μέρας, περνούν με το ζόρι μια γηραιά κυρία στο απέναντι πεζοδρόμιο, ενώ εκείνη δεν θέλει να διασχίσει τον δρόμο. Από τον Οκτώβριο του 1917, με τη μειοψηφία των Μπολσεβίκων στη ρωσική Δούμα να καταργεί κάθε άλλο κόμμα, μέχρι την τελευταία απόπειρα του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος της Σρι Λάνκα να καταλάβει την εξουσία το 1989, πουθενά δεν προέκυψε κομμουνιστικό καθεστώς ύστερα από ενθουσιώδη συναίνεση ενός λαού να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, ώστε να ευτυχήσει με κολχόζ αγροτών και εργατών που θα αποδίδουν στο μέγιστο των ικανοτήτων τους, ενώ θα αμείβονται σύμφωνα με τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Μόνη εξαίρεση η Τσεχοσλοβακία το 1948, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε δίκαια τις εκλογές, αλλά όταν οι ψηφοφόροι άλλαξαν γνώμη ήταν αργά – δεν υπήρχε άλλο κόμμα να ψηφίσουν. Είκοσι χρόνια μετά, μόλις δοκίμασαν να κάνουν πιο μετριοπαθές το μόνο κόμμα, μπήκαν τα σοβιετικά τανκς για να επαναφέρουν την κομμουνιστική ορθοδοξία. Μεταξύ 1986-1991, το ίδιο δοκίμασε και ο Γκορμπατσόφ στο κέντρο της σοβιετικής εξουσίας. Αποδείχθηκε όμως ότι η προλεταριακή ευδαιμονία μόνο σε τανκς μπορεί να στηρίζεται. Αλλιώς καταρρέει.
Βεβαίως, οι κομμουνιστικές εξεγέρσεις δεν ήταν στρατιωτικά πραξικοπήματα, χωρίς λαϊκή υποστήριξη. Ολες, λίγο-πολύ, έγιναν ενάντια σε άκρως αυταρχικά ή διεφθαρμένα καθεστώτα, με κορυφαία παραδείγματα εκείνα του τσάρου Νικολάου Β’ στη Ρωσία και του Μπατίστα στην Κούβα. Αλλά, μετά τα μακελειά για την επικράτησή τους, έπρεπε να ασκήσουν ανάλογη ή και χειρότερη καταπίεση, ώστε να μην ανατραπούν και υποστούν την εκδίκηση όσων αντιπάλων είχαν επιβιώσει. Αυτή, μοιραία, είναι η τροπή των ακραίων αντιπαραθέσεων, αυτός είναι ο δρόμος προς τον ολοκληρωτισμό.
Τελικά, η πρόταση του καπιταλισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες και αδικίες, μέσα στον οποίο όμως ο καθένας έχει την ευκαιρία, χάρη στα ταλέντα, στην εργατικότητα, στην τύχη ή στην ανηθικότητά του, να ζήσει σε εξαιρετική ευμάρεια, ακόμη και στον απόλυτο πλούτο. Αντίθετα, η πρόταση του κομμουνισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας, όπου κανείς δεν θα διαθέτει πλούτο, εκτός από τα μέλη της ομάδας εκείνων που οδήγησαν σ’ έναν τέτοιο κόσμο.
«Δεν λέμε ότι επανήλθε η ευτυχία στον κόσμο, αλλά αγωνιζόμαστε γι’ αυτό» δήλωνε την Κυριακή 3/9 ο κ. Φλαμπουράρης, σε κλίμα αυτοκριτικής. Που σημαίνει όμως ότι υπήρξε μια φάση κατά την οποία ο κόσμος πράγματι τελούσε σε «ευτυχία». Και αυτή η φάση δεν ήταν στους κόλπους μιας λαϊκής δημοκρατίας. Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Φλαμπουράρης παραδέχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά μέσα σε «σκληρό, νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό», συμπληρώνοντας ότι «εμάς, μας κάλεσε ο λαός να τον προστατεύσουμε». Προφανώς, εκείνοι που έχουν κληθεί από τον λαό να τον προστατεύσουν δικαιούνται να απολαμβάνουν τη χλιδή των προστατών. Εστω κι αν η «προστασία» δεν έγκειται στο να αλλάξει τον καπιταλισμό, μα να τον κάνει πιο «δίκαιο».
Αλλά αυτή ακριβώς ήταν η επιδίωξη των σοσιαλδημοκρατών ήδη από τον 19ο αιώνα. Μόνο στη δεκαετία του 1980, συχνά με σημαία τη Χάνα Αρεντ, άρχισαν κάποιοι μαρξιστές να κατευθύνονται προς έναν αντιολοκληρωτικό ρεπουμπλικανισμό, ολοένα και λιγότερο ριζοσπαστικό, ολοένα και περισσότερο πρόθυμο να συμφιλιωθεί με τη φιλελεύθερη παράδοση. Τι στο καλό όμως μπορεί να σκαρώνουν εκεί οι πιο αμετακίνητοι αριστεροί; Παιδιά της ΚΝΕ, τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, να αγωνίζονται να κάνουν τον καπιταλισμό δικαιότερο είναι κάτι που αναπληρώνει σε παραδοξότητα ό,τι του λείπει σε αποτελεσματικότητα. Διότι η ιδέα πως μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση να χειριστεί τον καπιταλισμό έτσι ώστε οι εργοστασιάρχες να γίνουν τόσο δίκαιοι με τους εργάτες τους που να μοιραστούν εν τέλει τα εργοστάσιά τους με εκείνους είναι ιδέα πιο κοντά στο χριστιανικό «ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» παρά στον μαρξισμό.
Ισως γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας φροντίζει να τα έχει καλά με την Εκκλησία και να κάνει σαφές ότι περισσότερο κι από τον Μαρξ, τον Λένιν ή τον Κάστρο τον εμπνέει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κρατά ωστόσο, για να μην ξεχνιόμαστε, σαφή επιφύλαξη ως προς την κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αφού το περίφημο άρθρο του στο «Documento» κλείνει ζητώντας «τη δημοκρατία εκείνη που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία»!
Τι λογής δημοκρατία θα είναι αυτή; Αλλη από την υπάρχουσα; Κάτι τέτοιο υποθέτει κανείς από δηλώσεις σαν της κυρίας Καφαντάρη λ.χ., ότι κάθε καθυστέρηση ή αποτυχία οφείλεται σε «διευθυντές υπηρεσιών που τους διόρισαν οι προηγούμενοι κι αναχαιτίζουν τις κινήσεις της κυβέρνησης». Αρα, αν όλο το κράτος γίνει συριζαϊκό, αν κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν ανήκει στην αντιπολίτευση, αν οι εκπαιδευτικοί ορκίζονται στην Αριστερά, οι πυροσβέστες εγκρίνονται από το κόμμα και η Αστυνομία συμπληρωθεί από ένοπλες ομάδες λαού, σαν αυτές που κάθε νύχτα προπονούνται στα Εξάρχεια, τότε ίσως οδεύσουμε σε «εκείνη τη δημοκρατία που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί την εξουσία». Μια δημοκρατία όπως του Μαδούρο, δηλαδή, την οποία ο κ. Τσίπρας θα εγκρίνει με την ίδια «υπερηφάνεια» που διακηρύσσει και για τη συγγένειά του με το ηρωικό ΠαΣοΚ του 1974-1981.
*Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ και συγγραφέας.

Σοσιαλδημοκρατία2: Ζητείται σοσιαλδημοκρατία

05/09/2017

AV Logo  5/8/17

http://www.athensvoice.gr/politiki/ziteitai-sosialdimokratia

 

 

makrkyr

του Ηλία Μακρή -Καθημερινή 3/9/17

Η προσπάθεια για δημιουργία «μεγάλου προοδευτικού φορέα», ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, είναι σίγουρα χρήσιμες. Προσωπικά προτιμώ τον όρο «σοσιαλδημοκρατία» γιατί αυτό είναι το πολιτικό ρεύμα που ιστορικά στάθηκε ανάμεσα στη συντηρητική δεξιά και την παραδοσιακή (κομμουνιστογενή) αριστερά, παντρεύοντας τα αναπτυξακά επιτεύγματα με το κοινωνικό κράτος και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Οι περισσότερες κατακτήσεις των εργαζομένων κατά τον 20ό αιώνα είχαν σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Ωστόσο, από τη σημερινή συζήτηση για τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα λείπει ο πιο βασικός προβληματισμός.

Εξηγούμαι: Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν πρωθύστερη την εκλογή αρχηγού. Οι βασικές τάσεις των υποψηφίων έχουν φανεί, ο Καμίνης και ο Θεοδωράκης είναι εκείνοι που έχουν ξεκάθαρη μεταρρυθμιστική και σύγχρονη ευρωπαϊκή θέση με σαφή απόσταση από τον εθνικολαϊκισμό. Ατέρμονες ιδεολογικές συζητήσεις φοβάμαι ότι θα οδηγούσαν το εγχείρημα σε βάλτωμα. Ωστόσο, δεν κατανοώ πώς είναι δυνατόν να μη θίγεται το βασικό πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω: Πρόκειται για τη μεγάλη κρίση, έως και κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στη Γαλλία η σοσιαλδημοκρατία επέλεξε τον αριστεριστή Αμόν και εξαφανίστηκε. Στην Αγγλία ο ανεκδιήγητος Κόρμπυν (αλήθεια έχει ακόμα σύμβουλο τον Βαρουφάκη;) υπάρχει μόνο λόγω της πλήρους σύγχυσης της χώρας με το Brexit και της εξίσου ανεκδιήγητης κυβέρνησης. Στην Ολλανδία βαριά ήττα, στην Ισπανία ο Sánchez έχει συνδέσει την τύχη του με τους Podemos  και παλεύει για μια θέση στον ήλιο, στην Ιταλία το σοσιαλιστικό κόμμα έχει καταρρεύσει εδώ και δεκαετίες (από τον καιρό των «καθαρών χεριών») και από τότε ο κεντρώος χώρος ψάχνει απεγνωσμένα την ταυτότητά του. Μόνο στη Γερμανία φαινόταν ως χθες ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι ακόμα κόμμα εξουσίας, αλλά και εκεί ο Σουλτς κυνηγά ασθμαίνοντας τη Μέρκελ.

Πώς είναι δυνατόν αυτά να μη συζητούνται στην Ελλάδα, έστω στους κόλπους αυτού του ιδεολογικού ρεύματος; Για άλλη μια φορά δίνεται η αίσθηση, παρά τη φιλοευρωπαϊκή ρητορεία, ότι είμαστε κλεισμένοι στην επαρχιώτικη γυάλα μας. Πριν από τις «ίσες αποστάσεις» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και τις αστειότητες περί «βεβήλωσης» της μνήμης του Α. Παπανδρέου, οι υποψήφιοι ηγέτες του χώρου αλλά και όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι πρέπει να προβληματιστούμε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας. Απέτυχε το κοινωνικό κράτος όπως το ξέραμε; Απέτυχε η σοσιαλδημοκρατία να δώσει σαφή απάντηση στς προκλήσεις της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, του προσφυγικού, του εφιάλτη της τρομοκρατίας; Μπήκαμε σε φάση ιδεολογικής ηγεμονίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και γιατί;

Μερικά από τα πλήθος ερωτήματα που πρέπει να τεθούν, αν όχι τώρα, πότε;

Μελίττα Γκουρτσογιάννη


Σοσιαλδημοκρατία 1: Περικλή Βαλλιάνου*: Αμφιβολίες και αγωνίες για την Κεντροαριστερά

04/09/2017

ΤΟ ΒΗΜΑ 03/09/2017

Μακάρι ο κεντρώος χώρος να ενωθεί ως η κρίσιμη μάζα που θα γείρει την πλάστιγγα προς μια γνήσια ευρωπαϊκή πορεία, έξω από τους εθνικορθοδοξοσταλινικούς αταβισμούς που ερήμωσαν τη χώρα. Κεντρικός του στόχος σήμερα θα έπρεπε να είναι η επαναβεβαίωση των φιλελεύθερων αξιών. Η θεσμική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων υπερτερεί κάθε κομματικής ή κυβερνητικής σκοπιμότητας. Η αποτελεσματική κοινωνική προστασία μπορεί να χρηματοδοτηθεί μόνο από τη δίκαιη φορολόγηση της έντιμης επιχειρηματικότητας. Η παιδεία είναι καλλιέργεια της αδέσμευτης κριτικής σκέψης των ατόμων και όχι εμφύτευση σε παθητικές συνειδήσεις κυρίαρχων ιδεολογιών. Αυτές οι αρχές ποινικοποιήθηκαν από των εσμό των πολιτικών και πολιτικολογούντων της συμφοράς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.
Ο πολιτικός φιλελευθερισμός δημιούργησε τη νεότερη Ελλάδα. Υποστύλωσε τον αγώνα του ’21 και του προσέδωσε την πανευρωπαϊκή του διάσταση συμβάλλοντας καταλυτικά στην ευόδωσή του. Ηταν επίσης η ιδεολογική προμετωπίδα του αναγεννητικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (μαρξιστική επί δεκαετίες) ήταν το πάντρεμα των κοινωνικών αιτημάτων του σοσιαλισμού με τις φιλελεύθερες αρχές, την πολυκομματική δημοκρατία και την κοινωνικά υπεύθυνη ελεύθερη οικονομία.
Ο λενινοσταλινισμός πολέμησε λυσσαλέα τη σοσιαλδημοκρατία. Στην Ιταλία, πριν και μετά την άνοδο στην εξουσία του φασισμού, οι κομμουνιστές όριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως τον κύριο εχθρό. Ομοίως και στη Γερμανία μέχρι το 1933. Η συμφωνία Χίτλερ – Στάλιν το 1939 έλυσε τα χέρια των ναζί για την κατάκτηση της Ευρώπης από τον αρκτικό κύκλο μέχρι την Κρήτη. Τα ναζιστικά τανκς που κατέκτησαν τη Γαλλία το 1940 και την Ελλάδα το 1941 έκαιγαν σοβιετικό πετρέλαιο. 4.000 γερμανοί κομμουνιστές πολιτικοί εξόριστοι στη Σοβιετική Ενωση παραδόθηκαν στον Χίτλερ και εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα θανάτου. Τον Νοέμβριο του 1940 στο Βερολίνο ο Μολότοφ διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ τη μοιρασιά του κόσμου σε ναζιστικές και σταλινικές σφαίρες επιρροής. Ο Χίτλερ είχε φυσικά ήδη αποφασίσει την επίθεση κατά της ΣΕ, αλλά ο Στάλιν (παρότι το είχε πληροφορηθεί) αρνιόταν να το πιστέψει. Οι σοβιετικές αποστολές πετρελαίου, σπανίων μετάλλων και τροφίμων στη Γερμανία συνεχίζονταν κανονικά μέχρι λίγες ημέρες πριν από τη ναζιστική εισβολή. Ο σοβιετικός λαός πολέμησε κατόπιν με φριχτές θυσίες για την απελευθέρωση της πατρίδας του και την ήττα του ναζισμού στην Ευρώπη και κάθε ελεύθερος άνθρωπος του οφείλει ευγνωμοσύνη. Στον σοβιετικό λαό – όχι στον Στάλιν.
Αυτά σχετικά με το ερώτημα του σεβαστού και αγαπημένου Μίκη (που κάποτε, αν ενθυμούμαι καλώς, ήταν σημαιοφόρος της ανανεωτικής, αντισταλινικής Αριστεράς) «πού θα βρισκόταν σήμερα ο κόσμος χωρίς τον Στάλιν;». Απάντηση: ούτε ο φασισμός ούτε ο ναζισμός θα είχαν επικρατήσει, ο σοβιετικός λαός δεν θα είχε υποστεί το δολοφονικό όργιο της Γεζοβστσίνα και ο σοβιετικός στρατός, ξεκοιλιασμένος από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν θα είχε συντριβεί το καλοκαίρι του 1941 με αμέτρητα θύματα στις τάξεις του και ανάμεσα στους αμάχους.
Εχουν επίγνωση οι δικοί μας σοσιαλδημοκράτες για τις παραπάνω ιστορικές αλήθειες που είναι κοινός τόπος πλέον από δεκαετίες στην Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Αριστεράς; Πιστεύουν ότι το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι κάποιος σατανικός «νεοφιλελευθερισμός» που ποτέ δεν υπήρξε;
Εχω αμφιβολίες και αγωνίες. Οι υποψηφιότητες Καμίνη και Θεοδωράκη έδωσαν πνοή στο εγχείρημα της ενότητας. Οι δύο αυτοί έχουν αυτή τη στιγμή την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι όντως επιθυμούν την υπέρβαση των αγκυλώσεων του εθνολαϊκισμού. Μαζί με την ηλεκτρονική ψηφοφορία (που όπως θυμόμαστε στα πανεπιστήμια έσπασε το θράσος των «ριζοσπαστών» της γροθιάς και της μαγκούρας) θα προσελκύσουν στις διαδικασίες πολλούς που διαφορετικά θα απείχαν.
Θα υπερφαλαγγίσουν όμως παγιωμένους μηχανισμούς και ψυχαναγκαστικές κομματικές ταυτίσεις; Ή το εμφυλιοπολεμικό «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» του κ. Λαλιώτη, εν διατεταγμένη βεβαίως υπηρεσία, εξακολουθεί να ηδονίζει σημαντικές «κεντροαριστερές» μάζες; Η «Κεντροαριστερά των ονείρων» όλων αυτών περιλαμβάνει άραγε τους κ.κ. Πολάκη, Κυρίτση, Κοτζιά, τις κυρίες Αυλωνίτου και Γιαννακάκη; Τα ερωτήματα απευθύνονται κυρίως στην κυρία Γεννηματά, την επικρατέστερη λογικά των υποψηφίων – αν και δεν υποτιμώ την κριτική της προς την κυβέρνηση σε επί μέρους θέματα. Πάντως, η εκλογή της θα σημάνει παλινόρθωση του παλαιοπασοκισμού, με τον Γ. Παπανδρέου να προσβλέπει στην ανάκτηση του πατρογονικού του.
Ακόμα κι αν εκλεγεί ένας εκ των ανανεωτών υποψηφίων θα τον κυνηγάει το πρωθύστερο του εγχειρήματος. Ποιο θα είναι το κόμμα του, άραγε, και ποιοι οι οπαδοί του; Μέχρι τις εκλογές θα εξακολουθούν να υπάρχουν όλα τα μετέχοντα κόμματα. Οι χαμένοι θα πειθαρχήσουν στην ηγεσία του νικητή; Ηδη ακούγονται αμφισβητήσεις της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας! Ενας υπερτροφικός «αρχηγός» που, παραμονές εκλογών, δεν εδίστασε να βανδαλίσει το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό επιδιώκοντας μια θλιβερή προσωπική εκδίκηση θα καταδεχτεί άραγε να ακολουθήσει τον Καμίνη ή τον Θεοδωράκη; Και ένας αρχηγίσκος κόμματος-σφραγίδα που ψήφισε την απλή αναλογική επειδή είναι από τα γεννοφάσκια του τόσο περιπαθώς «αριστερός», όπως μας είπε, αδιαφορώντας στο όνομα του «ιδανικού» του για τη γενική διάλυση της χώρας, θα συγκατατεθεί στη ρήξη με τον συριζέικο εθνοσταλινισμό που παίρνει τέτοιες «προοδευτικές» πρωτοβουλίες (και τώρα θέλει να τις ενσωματώσει κιόλας στο Σύνταγμα); Υπάρχουν και οι σημαίνουσες παρουσίες Βενιζέλου και Διαμαντοπούλου, που είναι εκτός εγχειρήματος, και άρα εκ των πραγμάτων το υπονομεύουν.
Τέλος: μετά από τόσο καιρό παλινωδιών, προσωπικών διενέξεων, λογοδιάρροιας και αναποφασιστικότητας, υπάρχει άραγε ακόμα ο ανέστιος κόσμος της Κεντροαριστεράς που περιμένει τον αρχηγό του, ή τα ιμάτιά της έχουν ήδη διαμοιραστεί;
*Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.