Η ΠΑΛΜΥΡΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ!

29/03/2016

η σημαία του «Χαλιφάτου» κατεβαίνει από την αρχαία πόλη (φωτο M. Voskresensky / Sputnik)

Είναι γεγονός! Το Μαργαριτάρι της Ερήμου,  η ΠΑΛΜΥΡΑ ελεύθερη!
Όσο και αν μισώ τον Άσαντ, όσο και αν ξέρω τις σκοπιμότητές του, δεν μπορώ να μη χαρώ που ο στρατός του καθεστώτος της Συρίας έδιωξε τον ISIS από την αγαπημένη μου Παλμύρα.
Πληγωμένη, με τις απώλειες δύο ναών, τριών πυργοειδών τάφων και της Αψίδας του Θριάμβου που ανατίναξαν οι τζιχαντιστές καθώς και τις ζημιές στην Ακρόπολη, αλλά με τις κιονοστοιχίες , το Τετράπυλον και το θέατρο ευτυχώς ανέπαφα. Όπως βεβαιώνει ο τωρινός διευθυντής αρχαιοτήτων της Συρίας, φαίνεται ότι οι τζιχαντιστές έσπασαν διάφορα μνημεία αλλά τα κομμάτια βρίσκονται τριγύρω και μπορούν να ανασυναρμολογηθούν (όπως έκανε ο Κορρές και τα συνεργεία του με τους λίθους στην Ακρόπολη). Αυτό ισχύει μάλλον για την Ακρόπολη, και τον Λέοντα του Al-Lat.  Δυστυχώς οι ναοί του Μπελ (Βήλου) και του Βααλσαμίν ανατινάχτηκαν και είναι άγνωστο αν μπορούν να επισκευαστούν. Επίσης εκτός από τους εμπειρογνώμωνες που θα φθάσουν επιτόπου, ο στρατός πρέπει να αφαιρέσει τις νάρκες που έχουν σπείρει οι τζιχαντιστές στην περιοχή.

Φόρος τιμής στον Khaled al-Asaad2741

Ο Khaled al-Asaad, επί 50 χρόνια διευθυντής αρχαιοτήτων της Παλμύρας και πρωτοπόρος των ανασκαφών, αποκεφαλίστηκε από τον ISIS, μετά από έναν μήνα ανακρίσεων, επειδή αρνήθηκε να τους αποκαλύψει αρχαιολογικούς θησαυρούς της Παλμύρας, που είχε προλάβει να κρύψει. Η Γενική Διευθύντρια της Ουνέσκο Ιρίνα Μπόκοβα είπε γι αυτόν: «Τον σκότωσαν γιατί δεν ήθελε να προδώσει την βαθειά αφοσίωσή του στην Παλμύρα. Το έργο του θα ζήσει και δεν μπορούν οι εξτρεμιστές να το αγγίξουν. Δολοφόνησαν έναν μεγάλο άνδρα, αλλά δεν μπορούν να φιμώσουν την Ιστορία.»

Ο ISIS χρησιμοποίησε το αρχαίο θέατρο για την δολοφονία δεκάδων Σύρων στρατιωτών, με δημίους παιδιά!

Αυτά τα μνημεία μάλλον δε θα τα ξαναδούμε:

Temple_of_Bel,_Palmyra_02

Ναός του Βήλου

1024px-Palmyra_-_Monumental_Arch

Αψίδα του Θριάμβου

Tower_of_Elahbel,_Palmyra

ο  πυργοειδής τάφος

Ο ιστορικός Dan Cruickshank εξηγεί στο BBC για τη σημασία της Παλμύρας: http://www.bbc.com/news/world-middle-east-34103994


Η ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ

29/03/2016

Με αφορμή την παρέλαση με μαντήλα και ποδήρη φούστα 24/3/2016

ATHENS VOICE 29/3/2016

 Στη χώρα μας, αλλά εν πολλοίς και στην υπόλοιπη Ευρώπη, έχει καταντήσει ταμπού η κριτική προς τα προστάγματα της μουσουλμανικής θρησκείας και μάλιστα σε αυτά που σχετίζονται με τη θέση της γυναίκας, ενώ δεν αποτελεί βέβαια ταμπού η κριτική προς τα χριστιανικά δόγματα – και καλά κάνει. Πολύ αβασάνιστα όσοι και όσες ασκούν αυτή την κριτική κατηγορούνται «για ισλαμοφοβία». Επικρατεί η προκατάληψη ότι δήθεν η ενδυματολογική διαφοροποίηση των γυναικών από τους άντρες στο μουσουλμανικό κόσμο –από την απλή μαντίλα έως την πλήρη κάλυψη του σώματος (νικάμπ, μπούρκα)– αποτελεί επιλογή των γυναικών ή έστω υποτακτική στάση. Δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι όλες οι μουσουλμάνες γυναίκες έτσι. Πληθαίνουν οι θαρραλέες φωνές γυναικών που εξεγείρονται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, αψηφώντας το ρίσκο, που στην καλύτερη περίπτωση είναι ο αποχωρισμός από την οικογένειά τους, ο εξοστρακισμός τους από την κοινότητα – και στην χειρότερη περίπτωση ο θάνατος. Βέβαια, στις δυτικές ανοιχτές κοινωνίες με σημαντικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς η εξέγερση αυτή είναι πιο εύκολη. Γι’ αυτό τα κράτη οφείλουν να προστατεύσουν κυρίως αυτές τις γενναίες γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια, με νόμους και κοινωνικές υπηρεσίες, και δευτερευόντως να εξασφαλίσουν και το θλιβερό «δικαίωμα» των άλλων να φορούν μαντίλα.

Στις διάφορες χώρες της Ευρώπης επικρατεί αλαλούμ σχετικά με αυτό το θέμα. Στις περισσότερες απαγορεύεται το νικάμπ, που σκεπάζει εντελώς όλο το σώμα αφήνοντας ελεύθερα μόνο τα μάτια, τουλάχιστον όσον αφορά τους δημοσίους χώρους, όπου υπάρχουν αυτονόητοι λόγοι ασφαλείας έναντι οποιουδήποτε κρύβει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, καθώς και τους δημοσίους λειτουργούς όπου απαιτείται εξ ορισμού ουδετερότητα στην εκπλήρωση των καθηκόντων τους (π.χ. δικαστές) ή είναι απαραίτητη η επικοινωνία πρόσωπο με πρόσωπο (εκπαιδευτικοί). Αλλά η απλή μαντίλα γενικώς επιτρέπεται, ακόμα και στα σχολεία. Προσωπικά θεωρώ σοφότερο το νόμο της Γαλλίας, που επιτρέπει την απλή μαντίλα στις ενήλικες γυναίκες, αλλά απαγορεύει στα σχολεία τα χαρακτηριστικά του θρησκευτικού ενδυματολογικού κώδικα οποιασδήποτε θρησκείας, που δημιουργούν διακρίσεις μεταξύ των μαθητές/τριών, όπως τις μαντίλες, τα εβραϊκά kippa (καπελάκια), τους μεγάλους σταυρούς. Έτσι, ενώ η πολιτεία σέβεται την ελεύθερη επιλογή των ενηλίκων γυναικών, προφυλάσσει τις ανήλικες μαθήτριες από την επιβολή της θέλησης της οικογένειας ή της κοινότητάς τους, με την οποία δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η μαθήτρια λόγω της ηλικίας της είναι σε θέση να συμφωνεί συνειδητά ή να είναι θύμα αυταρχισμού ή χειραγώγησης.

Τώρα για τη μαθήτρια που παρέλασε με μαντίλα και ποδήρη φούστα, τι να πω. Είχε την ατυχία να γεννηθεί σε οικογένεια φανατικών μουσουλμάνων (όπως άλλα παιδιά έχουν άλλες ατυχίες σε σχέση με την οικογενειακή τους κατάσταση). Ακόμα και στην Αίγυπτο οι μαντιλοφορούσες δεν είναι όλες ντυμένες με φούστες ως τον αστράγαλο και μαντίλα-κράνος. Πολλές επιλέγουν –ίσως μετά από διεκδίκηση– να φορούν μπλουτζινάκια και μια ελαφριά μαντίλα που την ταιριάζουν κοκέτικα με το χρώμα της μπλούζας τους. Βέβαια, ακόμα κι έτσι πρόκειται για θλιβερό πισωγύρισμα σε σύγκριση με τις πολύ πιο ελεύθερες γυναίκες της Αιγύπτου επί Νάσερ. Οπωσδήποτε εκτός από την κοινωνία υπάρχει και η ατομική ευθύνη, η προσωπική επανάσταση. Για τις γυναίκες και τους νέους οι επαναστάσεις έχουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά, παρά τις αποχρώσεις, ανάλογα με τον τόπο και την εποχή: το δικαίωμα στον έρωτα και στην αυτοδιάθεση του σώματος, την απελευθέρωση από τον πατριαρχικό αυταρχισμό οικογένειας και κοινωνίας. Στη δική μου εποχή μεταφραζόταν σε κατάργηση του ταμπού της παρθενίας, το δικαίωμα στην άμβλωση, την κατάργηση της προίκας, για να αναφέρω τα κυριότερα. Στην περίπτωση των μουσουλμάνων κοριτσιών μεταφράζεται στην απελευθέρωση από τα ταμπού που υπαγορεύουν τα δόγματα μιας παγωμένης θρησκείας και οι κανόνες της σαρίας, στην απελευθέρωση από τον πατριαρχικό αυταρχισμό που επιβάλλει υποχρεωτικούς γάμους και εγκλωβίζει τη γυναίκα μέσα στο σύμβολο του αποκλεισμού της, τη μαντίλα στη σχετικά πιο ανώδυνη μορφή, έως την μπούρκα και το νικάμπ. Κάλυψη του σώματος σημαίνει για ένα κορίτσι να αποδέχεται την κατωτερότητά του, την ενοχή της σεξουαλικότητάς του. Φυσικά στις χώρες που εφαρμόζεται επιπλέον και η φρικτή κλειτοριδεκτομή, η κατάργησή της έχει προτεραιότητα ως προς την αυτοδιάθεση του σώματος.
nikabnikab2burka

μαντήλα

μαντήλα2μαντήλα3Στη μαθήτρια της παρέλασης έχω, λοιπόν, να της ευχηθώ: Να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει η μαντίλα, να κερδίσει την ελευθερία της, να χαρεί τα νιάτα της, να διαλέξει η ίδια ποιον θα παντρευτεί, να κάνει την επανάστασή της (που φυσικά θα της κοστίσει, αλλά αξίζει τον κόπο), όπως την κάναμε κάποτε κι εμείς (και φυσικά μας κόστισε, αλλά άξιζε τον κόπο!)

(Μ.Γ.)

 


I KNOW, IT’S ONLY ROCK AND ROLL (BUT I LIKE IT)

26/03/2016

OI ROLLING STONES ΣΤΗΝ ΚΟΥΒΑ! 

Τί Ομπάμα και κουραφέξαλα! Viva la Revolución! 

Cuba-posters-Rolli_3601048krollingstonescubalauzan_StonesCuba__3601028k

To ροκ-εντ-ρολλ (και η τζαζ) είχε επισήμως απαγορευτεί στην Κούβα από το 1961 έως το 1966 ως μουσική του ιμπεραλισμού. Μετά απλώς έγινε ανεκτό, αλλά οι ρόκερς θεωρούνταν πάντοτε ύποπτοι και ιδεολογικά αποκλίνοντες και ήταν στην ουσία underground. Ωστόσο το ροκ ποτέ δεν πέθανε στην Κούβα. Από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα σπουδαίες μπάντες κράτησαν τη σπίθα ζωντανή, όπως οι Los Vampiros οι Los Satélites, οι Los Pacificos, η heavy metal μπάντα RED, οι  Burbles, οι Moneda Dura, οι Los Kent. Αν ήταν δυνατόν ένας τόσο μουσικός λαός να έμενε ασυγκίνητος από το ροκ! . Το 2004 ο Κάστρο σε λόγο του επαίνεσε τον Τζών Λέννον, του οποίου υπάρχει άγαλμα στο πάρκο της Αβάνας.

 

 


Η καταδίκη του Κάρατζιτς

25/03/2016

Μπορούμε να χαρούμε και για κάτι: μετά από πολύχρονη δίκη, καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλακή ο σφαγέας της Σρεμπρένιτσα, ένας από τους υπευθύνους για τη γενοκτονία στη Βοσνία και τον αιματηρό εμφύλιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας Ράντοβαν Κάρατζιτς. Βέβαια θα του άξιζαν περισσότερο πολλαπλά ισόβια, αλλά ας μην χαλάσουμε τις καρδιές μας. Διέφευγε επί 13 χρόνια, αλλά τελικά η δικαιοσύνη τον έπιασε. Δείτε και το λινκ από παλαιότερο άρθρο στο blog μου με τα ονόματα όσων υπογράφαμε στην 10η επέτειο της Σρεμπρένιτσα και απαιτούσαμε την έρευνα και τη σύλληψη των Ελλήνων «εθελοντών’ που συμμετείχαν στη σφαγή. Είμαστε μια ωραία συντροφιά που οι φασίστες στη χώρα μας μας είχαν προγράψει και ζητούσαν την κεφαλή μας επί πίνακι. Σήμερα όλοι όσοι υποστήριζαν τότε τον μεγάλο «ήρωα» Κάρατζιτς τώρα μούγκα. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ

karadzic_papoulias_arsenis_mousionis

Τα παιχνίδια που παίζει η Ιστορία: αντιγράφω ενδεικτικά μερικές υπογραφές από την έκκληση των 163 πολιτών 11.7.06: Μιχάλης Παπαγιαννάκης,  Σταύρος Τσακυράκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Σία Αναγνωστοπούλου, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Σταύρος Θεοδωράκης, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Βασιλική Γεωργιάδου, Διονύσης Γουσέτης,  Άννα Δαμιανίδη, Σπύρος Δανέλλης,  Νίκος Δήμου, Νίκος Μπίστης, Πέρσα Ζέρη, Μυρσίνη Ζορμπά, Αλέξης Ηρακλείδης, Ηλίας Κανέλλης, Γκασμέντ Καπλάνι, Άννα Καραμάνου, Αντύπας Καρίπογλου, Πέτρος Κουναλάκης, Μιχάλης Κυριακίδης, Αντώνης Λιάκος, Νικήτας Λιοναράκης, Θάνος Λίποβατς, Πάσχος Μανδραβέλης, Στέφανος Μάνος, Νίκος Μαραντζίδης, Μάνος Ματσαγγάνης, Νίκος Μεγγρέλης, Μιχάλης Μητσός, Ρένα Μόλχο, , Νίκος Μυλωνάς, Τέτα Παπαδοπούλου, Κωστής Παπαϊωάννου, Σίσσυ Βωβού, Ζαν Κοέν, Θανάσης Παπανδρόπουλος, Γιώργος Σιακαντάρης, Δημήτρης Σκάλκος, Ριχάρδος Σωμερίτης, Μαρία Τοπάλη, Μιχάλης Τρεμόπουλος και η υποφαινομένη.

 


25 Μαρτίου 2016. Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό…

25/03/2016
από την ωραία θεατρική μεταφορά της "Γυναίκας της Ζάκυθος" σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, κεντρική ερμηνεύτρια Όλια Λαζαρίδου, εικαστικά Aριστείδης Πατσόγλου

Από την ωραία θεατρική μεταφορά της «Γυναίκας της Ζάκυθος» σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, κεντρική ερμηνεύτρια Όλια Λαζαρίδου, εικαστικά Aριστείδης Πατσόγλου

Σαν να τα έγραψε για τους σημερινούς πρόσφυγες: 

(…) Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή.
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
εάν η χρεία τες κουρταλεί.

Aλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
άλλ’ ανάσασιν καμιά
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

Aλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου
οπού εχαίροντο πολύ,
σύρε νάβρεις τα παιδιά σου,
σύρε ελέγαν οι σκληροί.(…)

(Δ.Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» 1823, Ζάκυνθος)

ΟΙ ΜΙΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ
1 Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το Μισολόγγι, και συχνά ολημερνίς και κάποτε οληνυχτίς έτρεμε η Ζάκυθο από το κανόνισμα το πολύ.
2 Και κάποιες γυναίκες Μισολογγίτισσες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ’ αδέλφια τους που επολεμούσανε.
3 Στην αρχή εντρεπόντανε να ’βγουνε και επροσμένανε το σκοτάδι για ν’ απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες.
4 Και είχανε δούλους και είχανε σε πολλές πεδιάδες και γίδια και πρόβατα και βόιδα πολλά.
5 Ακολούθως εβιαζόντανε και εσυχνοτηράζανε από το παρεθύρι τον ήλιο πότε να βασιλέψει για να ’βγουνε.
6 Αλλά όταν επερισσέψανε οι χρείες εχάσανε την ντροπή, ετρέχανε ολημερνίς.
7 Και όταν εκουραζόντανε εκαθόντανε στ’ ακρογιάλι κι ακούανε, γιατί εφοβόντανε μην πέσει το Μισολόγγι.
8 Και τες έβλεπε ο κόσμος να τρέχουνε τα τρίστρατα, τα σταυροδρόμια, τα σπίτια, τα ανώγια και τα χαμώγια, τες εκκλησίες, τα ξωκλήσια γυρεύοντας.
9 Και ελαβαίνανε χρήματα, πανιά για τους λαβωμένους.
10 Και δεν τους έλεγε κανένας το όχι, γιατί οι ρώτησες των γυναικών ήτανε τες περσότερες φορές συντροφευμένες από τες κανονιές του Μισολογγιού και η γη έτρεμε αποκάτου από τα πόδια μας.
11 Και οι πλέον πάμφτωχοι εβγάνανε το οβολάκι τους και το δίνανε και εκάνανε το σταυρό τους κοιτάζοντας κατά το Μισολόγγι και κλαίοντας.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΔΙΑΚΟΝΕΥΟΥΝΕ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

(…) 8. Και ιδού παρεσιάζουνται ομπρός της οι γυναίκες του Μισολογγιού. Εβάλανε το δεξί τους στα στήθια και επροσκυνήσανε· και εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες.
9. «Και έτσι δα, πώς; Τί κάνουμε; Θα παίξουμε; Τί ορίζετε, κυράδες; Εκάμετε ανεβαίνοντας τόση ταραχή με τα συρτοπάπουτσα, που λογιάζω πως ήρθετε να μου δώσετε προσταγές».
10. Και όλες εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες· αλλά μία είπε: «Αμ’ έχεις δίκιο. Είσαι στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου, και εμείς είμαστε ξένες και όλο σπρώξιμο θέλουμε».
11. Και ετότες η γυναίκα της Ζάκυθος την αντίσκοψε και αποκρίθηκε: «Κυρά δασκάλα, όλα τα χάσετε, αλλά από εκείνο που ακούω η γλώσσα σάς έμεινε.
12. »Είμαι στην πατρίδα μου και στο σπίτι μου; Και η αφεντιά σου δεν ήσουνα στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου;
13. »Και τί σας έλειπε, και τί κακό είδετε από τον Τούρκο; Δε σας άφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια, πλούτια; Και δόξα σοι ο θεός είχετε περσότερα από εκείνα που έχω εγώ.
14. »Σας είπα εγώ ίσως να χτυπήσετε τον Τούρκο, που ερχόστενε τώρα σε με να μου γυρέψετε και να με βρίσετε;
15. »Ναίσκε! Εβγήκετε όξω να κάμετε παλικαριές. Οι γυναίκες επολεμούσετε (όμορφο πράμα που ήθελ’ ήστενε με τουφέκι και με βελέσι· ή εβάνετε και βρακί;). Και κάτι εκάμετε στην αρχή, γιατί επήρετε τα άτυχα παλικάρια της Τουρκιάς ξάφνου.
16. »Και πώς εμπόρειε ποτέ του να υποφτευτεί τέτοια προδοσία; Το ’θελε ο Θεός; Δεν ανακατωνόστενε με δαύτον μέρα και νύχτα;
17. »Τόσο κάνει και εγώ να μπήξω το μαχαίρι μες στο ξημέρωμα στο λαιμό του αντρός μου (που να τονε πάρει ο διάολος).
18. »Και τώρα που βλέπετε πως πάνε τα πράματά σας κακά, θέλετε να πέσει το βάρος απάνου μου.
19. »Καλή, μά την αλήθεια. Αύριο πέφτει το Μισολόγγι, βάνουνε σε τάξη την Ελλάδα τη ζουρλή οι βασιλιάδες, εις τους οποίους έχω όλες μου τες ελπίδες,
20. »και όσοι μείνουνε από τον ξελοθρεμό έρχονται στη Ζάκυθο να τους θρέψουμε, και με την κοιλιά γιομάτη μάς βρίζουνε».
21. Λέοντας εσιώπησε ολίγο κοιτάζοντας μες στα μάτια τες γυναίκες του Μισολογγιού.
22. «Και έτσι ξέρω και μιλώ και εγώ, ναι ή όχι; Και τώρα δα τί ακαρτερείτε; Ευρήκετε ίσως ευχαρίστηση να με ακούτε να μιλώ;
23. »Εσείς δεν έχετε άλλη δουλειά παρά να ψωμοζητάτε. Και, να πούμε την αλήθεια, στοχάζουμαι πως θε να ’ναι μία θαράπαψη για όποιον δεν ντρέπεται.
24. »Αλλά εγώ έχω δουλειά. Ακούστε; έχω δουλειά».


ΕΛΕΓΧΟΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

25/03/2016

μετρο

Με αφορμή τη σημερινή απεργία στο Μετρό 24/3/2016

(http://topotami.gr/elegchos-isitirion-ke-viosimes-metakini…/)

Μέσα στα τόσα σοβαρότατα προβλήματα που έχουμε ως χώρα και ως Ευρώπη, κάποια πράγματα της καθημερινότητας μπορεί να μοιάζουν επουσιώδη, ωστόσο πολύ συχνά αυτά καθορίζουν τη ζωή μας. Σήμερα γίνεται απεργία στο ΜΕΤΡΟ. Ο λόγος : οι εργαζόμενοι διαμαρτύρονται για τα πρόσφατα κρούσματα βίας εναντίων τους. Κάποιες ομάδες “επαναστατών” σπάνε σταθμούς, βιαιοπραγούν κατά εργαζομένων, και έφτασαν στο σημείο να δημοσιεύσουν λίστα “προγραφής” με στοιχεία ελεγκτών εισιτηρίων, που τους αποκαλούν “ρουφιάνους”.

Απαραίτητη η καταγγελία αυτών των κρουσμάτων χυδαίου τραμπουκισμού και εκφοβισμού, αλλά άλλο τόσο απαραίτητη και η καταγγελία της κυβέρνησης που με απαράδεκτη ολιγωρία δεν αποτρέπει τέτοια φαινόμενα, ούτε τιμωρεί τους ενόχους. (άλλωστε είναι πασίγνωστη η συμπάθεια κάποιων συνιστωσών του κυβερνώντος κόμματος προς τον “επαναστατικό χώρο”)

Πέρα όμως από το ολοφάνερα αντιδημοκρατικό και ποινικά κολάσιμο των ενεργειών αυτών, ας δούμε και το βασικό τους σύνθημα “Ελεύθερες μετακινήσεις για όλους” : Πολλοί συμπολίτες μας -άσχετοι βέβαια από τις παραπάνω ομάδες- είναι σίγουρο ότι βλέπουν αυτή την ιδέα με συμπάθεια, αν κρίνουμε από την αρκετά διαδεδομένη κίνηση να δίνει ο ένας επιβάτης στιον άλλον εισιτήριο που δεν έχει λήξει η εγκυρότητά του. Ωστόσο η ιδέα αυτή είναι βαθειά αντικοινωνική, αντιοικονομική και ταυτόχρονα αντιπεριβαλλοντική. Ελεύθερη δηλαδή δωρεάν μετακίνηση δεν υπάρχει. Κάποιος την πληρώνει. Και ποσοτικά και ποιοτικά. Αν δεν την πληρώνει ο χρήστης των ΜΜΜ, την πληρώνει η εταιρεία με ζημιά. Αναπόφευκτες συνέπειες: υποβάθμιση των υπηρεσιών- και πιθανόν και της ασφάλειας- και μοιραία αύξηση των κομίστρων. Από την άλλη, τυχόν ανάληψη της ζημιάς από τον κρατικό προϋπολογισμό θα σήμαινε μετακύλιση του κόστους στον γενικό πληθυσμό, δηλαδή και σε ανθρώπους που δεν κάνουν χρήση του ΜΕΤΡΟ – πράγμα άδικο.

Από την άποψη του αστικού περιβάλλοντος είναι ολοφάνερη και μετρήσιμη η ωφέλεια για όλους τους κατοίκους μιας πόλης η χρήση των Μαζικών Μέσων Μεταφοράς έναντι των ιδιωτικών οχημάτων ή των ταξί: Μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, μείωση του κυκλοφοριακού φόρτου, περισσότεροι δημόσιοι χώροι ελεύθεροι από παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ωφέλεια για την υγεία μας, ωφέλεια για την απρόσκοπτη πρόσβασή μας στους ελεύθερους χώρους, ωφέλεια για την τσέπη μας και για τον ελεύθερο χρόνο του καθενός μας. Η προτεραιότητα στις λεγόμενες “βιώσιμες” μετακινήσεις, δηλαδή στα μαζικά μέσα συγκοινωνίας (ιδιαίτερα σε αυτά της σταθερής τροχιάς -μετρό και τραμ), στα ποδήλατα και στην πεζή κίνηση, είναι πια κοινός τόπος στην οργάνωση των σημερινών πόλεων. Όλοι, δημοτική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση, κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα, και οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να κατανοήσουμε και να συμβάλλουμε σε αυτή την κατεύθυνση.

Μελίττα Γκουρτσογιάννη
Εμπειρογνώμων για το Αστικό Περιβάλλον
στον Τομέα Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων– ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ


Το νερό και η επείγουσα ανάγκη προστασίας ενός αναντικατάστατου εθνικού αγαθού

25/03/2016

water-drop

του Λύσανδρου Σπηλιόπουλου*

http://topotami.gr/to-nero-ke-i-epigousa-anagki-prostasias…/

O πλανήτης γιορτάζει κάθε χρόνο στις 22 Μαρτίου την ημέρα του νερού και δίνει έτσι την ευκαιρία να υπενθυμισθεί η αξία αυτού του αναντικατάστατου αγαθού για την ανθρώπινη ύπαρξη και οι κίνδυνοι που απειλούν την ποσοτική και ποιοτική επάρκειά του, για την ικανοποίηση των αναγκών της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Προκλήσεις που σχετίζονται με ανθρωπογενείς αιτίες απαιτούν άμεση εγρήγορση των κρατών και των κοινωνιών για την πρόληψη ιστορικών αλλαγών που ήδη διαφαίνονται με συνέπειες εθνικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές, οικονομικές.
Η Ελλάδα θα είναι μία από τις χώρες που θα υποστεί τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, όσον αφορά στην επάρκεια των υδάτινων αποθεμάτων, τις πλημμυρικές κατακλύσεις στις αστικές και υπαίθριες περιοχές, αλλά και στην μεταβολή της στάθμης των θαλασσών.
Όλα αυτά έρχονται να προστεθούν στα ιδιαίτερα προβλήματα ανισοκατανομής των κλιματολογικών δεδομένων, λόγω διαφορετικής γεωμορφολογίας ανάμεσα σε Δυτική και Ανατολική ηπειρωτική χώρα, τα προβλήματα εξάρτησης από τις βόρειες γειτονικές χώρες, που σχετίζονται με τις διακυμάνσεις ροής και ποιότητας του νερού των ποταμών, τα προβλήματα από την υδατική ανεπάρκεια στις νησιώτικες περιοχές, τα προβλήματα με την προστασία ευαίσθητων υδάτινων αποδεκτών (θαλασσών, λιμνών, ποταμών) από ρύπανση οφειλόμενη σε ανυπαρξία καθαρισμού λυμάτων ή την δυσλειτουργία των εγκαταστάσεων ).
Το στοίχημα που υπάρχει είναι κρίσιμο και οι επιπτώσεις, αν δεν κερδηθεί, μπορεί να είναι εθνικά επώδυνες. Προϋποθέτει την συνέπεια της χώρας στις υποχρεώσεις της, όπως προκύπτουν από τις οδηγίες, την ευρωπαϊκή νομοθεσία, τις εθνικές συμφωνίες και δεσμεύσεις, την διασυνοριακή συνεργασία, την αναδιοργάνωση της διαχειριστικής δομής στον τομέα του νερού που να ανταποκρίνεται στις επερχόμενες προκλήσεις.
Το νερό χαρακτηρίσθηκε μπλε χρυσός, χαρακτηρίσθηκε ως το αίτιο των επομένων πολέμων, χαρακτηρίσθηκε ως το θύμα της κλιματικής αλλαγής, χαρακτηρίσθηκε ως το αντικείμενο του 21ου αιώνα, απαιτεί όμως έγκαιρη μέριμνα από την πολιτεία και την κοινωνία για να μη χαρακτηρισθεί, για την Ελλάδα, ο εφιάλτης του 21ου αιώνα.

* Ο Λύσανδρος Σπηλιόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός ειδικευμένος σε θέματα υδατίνων πόρων- εμπειρογνώμονας στον Τομέα Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων-στο ΠΟΤΑΜΙ.


Η ρίζα των προσφυγικών ροών- τρία ντοκυμανταίρ για την Συρία

18/03/2016

Τρία ντοκυμανταίρ από το ARTE -μόνο για λίγες μέρες

1. ΟΙ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΜΑΧΗΤΩΝ ΠΟΥ ΛΙΠΟΤΑΚΤΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ISIS  (έως 14/4, 23.57′)

http://www.arte.tv/…/064537-00…/daech-paroles-de-deserteurs… (πατήστε version για αγγλικούς υποτίτλους)
Η THUWWAR RAQQA είναι μια οργάνωση του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΣΥΡΙΑΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ (FSA) που μάχεται το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος στη Συρία. Η ομάδα έχει ειδικευτεί στην φυγάδευση μαχητών που θέλουν να εγκαταλείψουν τον ISIS.Μέσα σ’ ένα χρόνο περίπου 100 μαχητές μπόρεσαν να αποδράσουν από τη Ράκκα, την πρωτεύουσα του Ισλαμικού κράτους στη Συρία. με τη βοήθεια των μελών του Thuwwar Raqqa. Έχει ενδιαφέρον ότι πρόκειται για μαρτυρίες πιστών μουσουλμάνων.

2. ΟΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΙ: Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΑΝΤ (έως 14/4, 23.57′)

 http://www.arte.tv/guide/fr/057377-000-A/disparus-la-guerre-invisible-en-syrie?autoplay=1

«Οι εικόνες των πρώτων ειρηνικών διαδηλώσεων του Μαρτίου του 2011 είναι πια η ανάμνηση μιας χίμαιρας.  Από τότε η Συρία βούλιαξε στο απόλυτο χάος. Στο χάος που προκάλεσε η βαρβαρότητα του αυτοανακηρυγμένου  Ισλαμικού Κράτους. Αλλά και πρίν απ’ όλα χάος που προκάλεσε το αόρατο, όσο και παραγνωρισμένο χέρι του καθεστώτος του Μπασάρ-ελ-Άσαντ: Απαγωγές, βασανιστήρια, δολοφονίες δεκάδων χιλιάδων Σύρων, 200 000 σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, από το 2011. Έφηβοι που τους άρπαζαν από το σχολείο τους, διαδηλωτές που τους έβαζαν στα καμιόνια προς άγνωστη κατεύθυνση, απλοί περαστικοί που συλλαμβάνονταν εντελώς αυθαίρετα: αυτές οι αμέτρητες εξαφανίσεις αποκαλύπτουν την αδυσώπητη μηχανή θανάτου που εφαρμόζει μυστικά το καθεστώς της Δαμασκού. Η έρευνα αυτή σηκώνει το παραπέτασμα σιωπής που καλύπτει τον σκοτεινό στρατό της συριακής δικτατορίας.  Για πρώτη φορά οικογένειες εξορίστων, επιζήσαντες αλλά και συνεργάτες του καθεστώτος δείχνουν ξεγυμνώνουν τη στρατηγική που αναπτύσσει το δικτατορικό καθεστώς για να διατηρηθεί στην εξουσία με κάθε κόστος.» (ARTE)

3. ΧΟΜΣ, ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

http://www.arte.tv/guide/fr/047963-000-A/homs-chronique-d-une-revolte?autoplay=1 (έως 22/3, 23.57′)

Γυρισμένο επί δύο χρόνια στη Χόμς, από την αρχή της συριακής εξέγερσης μέχρι την σχεδόν πλήρη καταστροφή της πόλης, ένα σπαρακτικό πολεμικό ημερολόγιο το ντοκυμανταίρ (βίντεο) ενός από τους ίδιους τους νεαρούς  επαναστάτες και ενός στενού τους φίλου. Μεγάλο βραβείο της κριτικής επιτροπής του φεστιβάλ του Sundance, 2014.

047963-000_2197765_33_201

Zur ARTE-Sendung Homs - ein zerstörter Traum 5: Anfang März 2011: Demonstranten singen und tanzen friedlich und fordern in ihren Parolen den Abgang des Assad-Regimes. © SWR Foto: SWR Honorarfreie Verwendung nur im Zusammenhang mit genannter Sendung und bei folgender Nennung "Bild: Sendeanstalt/Copyright". Andere Verwendungen nur nach vorheriger Absprache: ARTE-Bildredaktion, Silke Wölk Tel.: +33 3 881 422 25, E-Mail: bildredaktion@arte.tv

064537-000-A_insiderakka_04057377-000_2229261_33_201

Zur ARTE-Sendung Homs - ein zerstörter Traum 2: Viele der Kameraden und Freunde, mit denen Baset den Kampf gegen das Regime begonnen hatte, sind im ersten Jahr des Krieges verletzt oder getötet worden. © SWR Foto: SWR Honorarfreie Verwendung nur im Zusammenhang mit genannter Sendung und bei folgender Nennung "Bild: Sendeanstalt/Copyright". Andere Verwendungen nur nach vorheriger Absprache: ARTE-Bildredaktion, Silke Wölk Tel.: +33 3 881 422 25, E-Mail: bildredaktion@arte.tv

Zur ARTE-Sendung Homs - ein zerstörter Traum 10: Die Menschen haben die Stadt längst verlassen, sind nach Jordanien, in den Libanon oder in die Türkei geflohen. © SWR Foto: SWR Honorarfreie Verwendung nur im Zusammenhang mit genannter Sendung und bei folgender Nennung "Bild: Sendeanstalt/Copyright". Andere Verwendungen nur nach vorheriger Absprache: ARTE-Bildredaktion, Silke Wölk Tel.: +33 3 881 422 25, E-Mail: bildredaktion@arte.tv

 


Παγκόσμια μέρα της γυναίκας 4: He for She- η ομιλία της Έμμα Γουώτσον στον ΟΗΕ

09/03/2016

Ο σημερινός φεμινισμός από την αγαπημένη μας Ερμιόνη (κατά κόσμον Emma Watson). Η ομιλία της στα Ηνωμένα Έθνη στις 8/3/2014.


Η σεξουαλική μιζέρια του Αραβικού κόσμου

09/03/2016

του Καμέλ Νταούντ

24425503_Daoud.limghandler(Στον απόηχο της μέρας της γυναίκας)

Ο Καμέλ Νταούντ είναι πολυβραβευμένος αλγερινός αρθρογράφος και συγγραφέας. Ζει στην Αλγερία. Το άρθρο του ξεσήκωσε θύελλα αντιρρήσεων, όχι μόνο στην πατρίδα του, αλλά και στη Γαλλία, όπου πλήθος ακαδημαϊκών και δημοσιογράφων τον κατηγόρησαν ότι τρέφει την ισλαμοφοβία. Ωστόσο ήταν πολλοί και αυτοί που τον υπερασπίστηκαν, διαπιστώνοντας την αλήθεια και το βάθος των λόγων του. (διαβάστε και το σημείωμα του Μιχάλη Μητσού στα ΝΕΑ  16/2/16)

nyt-logo-379x64http://www.nytimes.com/2016/02/14/opinion/sunday/la-misere-sexuelle-du-monde-arabe.html

(μετάφραση Μ.Γ.)

Oράν, Αλγερία 12/2/2016

Μετά την πλατεία Ταχρίρ, η Κολωνία. Μετά την πλατεία, το σεξ. Οι αραβικές επαναστάσεις του 2011 ενθουσίασαν την κοινή γνώμη, αλλά τώρα πια ο ενθουσιασμός έχει πέσει. Τώρα πια ανακαλύπτουμε σε αυτά τα κινήματα ατέλειες και ασχήμιες: για παράδειγμα, διαπιστώνουμε ότι δεν κατόρθωσαν να αμφισβητήσουν τις ιδέες, την κουλτούρα, τη θρησκεία ή τους κοινωνικούς κώδικες, ιδίως τους κώδικες σχετικά με το σεξ. Επανάσταση δεν σημαίνει και νεωτερικότητα.

Οι επιθέσεις κατά γυναικών της Δύσης από Άραβες μετανάστες στην Κολωνία της Γερμανίας την παραμονή Πρωτοχρονιάς έφεραν στη μνήμη τις σεξουαλικές επιθέσεις που υπέστησαν κάποιες άλλες γυναίκες στην πλατεία Ταχρίρ, εκείνες τις ωραίες ημέρες της επανάστασης. Μια μνήμη που έδωσε στη Δύση να συνειδητοποιήσει ότι μία από τις μεγαλύτερες δυστυχίες ενός μεγάλου μέρους του λεγόμενου “αραβικού” κόσμου, του μουσουλμανικού κόσμου γενικότερα, είναι η νοσηρή σχέση του με τη γυναίκα. Σε πολλά μέρη την γυναίκα την σκεπάζουν, την μαντηλοδένουν, την λιθοβολούν, την σκοτώνουν. Ή στην καλύτερη περίπτωση, την κατηγορούν ότι σπέρνει ζιζάνια σε μιαν ιδανική κοινωνία. Ως αντίδραση, ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες θεσπίζουν κανόνες σωστής συμπεριφοράς για πρόσφυγες και μετανάστες.

Το σεξ είναι ένα πολύπλοκο ταμπού. Σε χώρες όπως η Αλγερία, η Τυνησία, η Συρία και η Υεμένη, είναι προϊόν της πατριαρχικής κουλτούρας και του περιρρέοντος κλίματος συντηρητισμού, τους νέους άκαμπτους κώδικες των ισλαμιστών και τον διακριτικό πουριτανισμό των διαφόρων μορφών σοσιαλισμού της περιοχής. Ένα κατάλληλο χαρμάνι που μπλοκάρει την επιθυμία, την ενοχοποιεί, την σπρώχνει στο περιθώριο και στην παρανομία. Πόσο μακρυά βρισκόμαστε από την υπέροχη ελευθεριότητα των κειμένων της χρυσής εποχής του μουσουλμανικού πολιτισμού, όπως «o Κήπος των Αρωμάτων” (“The perfumed garden”) του Cheikh Nefzaoui, όπου ο ερωτισμός και το Kamasutra αντιμετωπίζονται χωρίς συμπλέγματα.

Σήμερα σε πολλές αραβικές χώρες το σεξ είναι ένα τεράστιο παράδοξο: οι άνθρωποι κάνουν σαν να μην υπάρχει, αλλά αυτό είναι που καθορίζει όλα όσα δεν λέγονται. Η άρνησή ρίχνει βαριά σκιά πάνω στην απόκρυψή του. Η γυναίκα μπορεί να είναι καλυμμένη από την κορφή ώς τα νύχια, ωστόσο βρίσκεται στο επίκεντρο όλων των σχέσεων, όλων των ανταλλαγών, όλων των ανησυχιών μας.

Η γυναίκα επιστρέφει στην καθημερινή συζήτηση ως πρόκληση προς τον ανδρισμό, την τιμή και τις οικογενειακές αξίες. Σε ορισμένες περιοχές έχει πρόσβαση στον δημόσιο χώρο μόνον όταν αποκηρύσσει το σώμα της. Το να αποκαλυφθεί η γυναίκα, θα σήμαινε παραδοχή της σεξουαλικής επιθυμίας, που την αισθάνονται αλλά την αρνούνται οι ισλαμιστές, οι συντηρητικοί και οι ανερμάτιστοι νέοι. Η γυναίκα θεωρείται πηγή ανισορροπίας (μερικοί λένε ότι οι κοντές φούστες προκαλούν σεισμούς). Η γυναίκα αξίζει τον σεβασμό μόνον μέσα στα πλαίσια σχέσεων ιδιοκτησίας, ως σύζυγος ή ως θυγατέρα του τάδε ή του δείνα.

Αυτές οι αντιφάσεις δημιουργούν αφόρητες εντάσεις: η επιθυμία δεν βρίσκει διέξοδο, το ζευγάρι δεν έχει πλέον ιδιωτικό χώρο αλλά αποτελεί αντικείμενο που απασχολεί την κοινωνική ομάδα. Αυτό δημιουργεί σεξουαλική μιζέρια, που γεννά παραλογισμούς και υστερίες. Υπάρχει πάντα η ελπίδα για ιστορίες αγάπης, αλλά οι δυνατότητες συνάντησης των νέων, οι διαδικασίες του φλερτ και της ερωτικής προσέλκυσης σκοντάφτουν σε εμπόδια: τη στενή επιτήρηση των γυναικών, την υπέρμετρη έμφαση στην παρθενία και την παραχώρηση εξουσιών στην αστυνομία των ηθών. Φτάνουμε σε σημείο να πληρώνουμε χειρούργους για να ράβουν τον παρθενικό υμένα.

Σε ορισμένες χώρες του Αλλάχ, ο πόλεμος κατά της γυναίκας και κατά του ζευγαριού έχει πάρει χαρακτήρα Ιεράς Εξέτασης. Το καλοκαίρι στην Αλγερία ολόκληρες ταξιαρχίες σαλαφιστών και νέων της περιοχής που στρατολογούνται από τα κηρύγματα των φανατικών ιμάμηδων και των τηλε-ισλαμιστών, επιτηρούν στενά τα σώματα των γυναικών, ειδικά εκείνων που κάνουν μπάνιο με μαγιό. Στους δημόσιους χώρους η αστυνομία παρενοχλεί τα ζευγάρια, ακόμα και τα παντρεμένα. Οι κήποι είναι απαγορευμένοι για τις βόλτες των ερωτευμένων. Κόβουν τα παγκάκια των πάρκων στα δύο για να αποτρέψουν τους ανθρώπους να κάθονται πλάϊ-πλάϊ.

Αποτέλεσμα: Οι φαντασιώσεις οργιάζουν, είτε γύρω από την “πλούσια και ξεδιάντροπη” Δύση, είτε φτερουγίζουν προς τον μουσουλμανικό παράδεισο και τις παρθένες του. Αυτές οι δύο επιλογές ενσαρκώνονται απόλυτα από τα ΜΜΕ στον μουσουλμανικό κόσμο. Στην τηλεόραση, παρά τη λύσσα των θεολόγων, οι λιβανέζες τραγουδίστριες και χορεύτριες της «Silicone Valley» εκτρέφουν το όνειρο για ένα σώμα απρόσιτο και για μια ερωτική πράξη ανέφικτη. Σε σχέση με την ενδυμασία, αυτό οδηγεί σε άλλες ακρότητες: από τη μία πλευρά, την μπούρκα, την πλήρη κάλυψη του σώματος των ορθοδόξων. Και από την άλλη, την μαντήλα moutabaraj («το πέπλο που αποκαλύπτει»), που αντιστοιχεί σε κεφαλομάντηλο συνοδευόμενο από κολλητά τζην ή κολλάν. Στις παραλίες, το “μπουρκίνι” έρχεται αντιμέτωπο με το μπικίνι.

Οι σεξολόγοι σπανίζουν στις μουσουλμανικές χώρες, και οι συμβουλές τους πολύ λίγο εισακούονται. Έτσι οι ισλαμιστές είναι που έχουν de facto το μονοπώλιο στην συζήτηση για το σώμα, το σεξ και τον έρωτα. Με το Διαδίκτυο και τους τηλε-ιεροκήρυκες, αυτές οι απόψεις παίρνουν μορφές τερατώδεις – ένα είδος πορνο-ισλαμισμού. Μερικοί θρησκευτικοί ηγέτες εξαπολύουν τραγελαφικούς φετφάδες: απαγορεύεται να κάνουν οι άνθρωποι έρωτα γυμνοί, οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να αγγίζουν μπανάνες, ένας άνδρας δεν επιτρέπεται να βρίσκεται μόνος με γυναίκα συνάδελφο, εκτός αν είναι η γυναίκα που τον θήλασε!

Το σεξ βρίσκεται παντού.

Και ειδικά μετά το θάνατο.

Ο οργασμός είναι αποδεκτός μόνο μετά το γάμο – αλλά κάτω από θρησκευτικούς κανόνες που σβήνουν κάθε επιθυμία – ή μετά το θάνατο. Ο Παράδεισος και οι παρθένες του είναι το αγαπημένο μοτίβο των ιεροκηρύκων, που παρουσιάζουν αυτές τις μεταθανάτιες απολαύσεις ως αποζημίωση για την σεξουαλική μιζέρια της επίγειας ζωής. Αυτό είναι το όνειρο του βομβιστή που παρασύρεται σε μια τρομακτική όσο και σουρρεαλιστική συλλογιστική: ο οργασμός περνάει μέσα από το θάνατο, όχι από μέσα από τον έρωτα.

Η Δύση εδώ και χρόνια βρήκε βολικό καταφύγιο στον εξωτισμό- τον εξωτισμό που αποενοχοποιεί τις διαφορές. Ο Οριενταλισμός θεωρεί λίγο-πολύ φυσιολογικές τις πολιτιστικές διαφοροποήσεις και δίνει συγχωροχάρτι στις εκτροπές: η Σεχραζάντ, το χαρέμι και ο χορός των εφτά πέπλων δίνουν σε κάποιους δικαιολογία ώστε να μην διερωτώνται για τα δικαιώματα των μουσουλμάνων γυναικών. Ωστόσο σήμερα, με την πρόσφατη εισροή μεταναστών από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική, οι παθολογικές σχέσεις που ορισμένες αραβικές χώρες έχουν με τη γυναίκα ξεσπούν εκρηκτικά μέσα στις ευρωπαϊκές κοινωνίεςΑυτό που ήταν ένα θέαμα εξωτικό από χώρες μακρινές παίρνει τώρα μορφές πολιτιστικής αντιπαράθεσης στο ίδιο το έδαφος της Δύσης. Η διαφορά, που κάποτε μπορούσε να εκτονωθεί μέσω της απόστασης και μιας αίσθησης ανωτερότητας, έχει γίνει πια άμεση απειλή. Ο κόσμος στη Δύση ανακάλυψε με φόβο και ταραχή, ότι στον μουσουλμανικό κόσμο το σεξ είναι νοσηρό και ότι αυτή η ασθένεια απλώνεται και στα δικά του εδάφη.