Νταβίντ Γκρόσσμαν* : Περί ελπίδας και απελπισίας στη Μέση Ανατολή

31/07/2014

grossman* O David Grossman είναι Ισραηλινός συγγραφέας. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα έργα του  «Γράφοντας μες το σκοτάδι»(Scripta), «Tο μέλι του λιονταριού» (Ωκεανίδα), «Στο τέλος της γης», «Το παιδί ζιγκ-ζαγκ» και «Η μνήμη του δέρματος» (Καστανιώτη). Το άρθρο, αυτογνωσίας σπάνιου βάθους, δημοσιεύτικε στις 8 Ιουλίου ’14, λίγο πριν καταρρεύσουν οι τελευταίες ειρηνευτικές  συνομιλίες, που όπως ξέρουμε τινάχτηκαν στον αέρα από τις δολοφονίες απ’ τη μια των τριών Εβραίων εφήβων και τον καταιγισμό ρουκετών από τη Χαμάς προς στο Ισραήλ και από την άλλη τη δολοφονία του Παλαιστίνιου εφήβου από φανατικούς Εβραίους και την έναρξη των ισραηλινών βομβαρδισμών.

από το blog του Ζαν Κοέν και την Ηaaretz 8/7/14

Στη μνήμη του Ron Pundak, αρχιτέκτονα των Συμφωνιών του Όσλο και της Πρωτοβουλίας της Γενεύης.

Ελπίδα και απελπισία. Για χρόνια, μας πέταγαν πέρα-​​δώθε από τον έναν στον άλλον. Σήμερα, οι περισσότεροι Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι μοιάζουν να είναι σε μια ζοφερή, επίπεδη διανοητική κατάσταση, χωρίς ορίζοντα, σε κωματώδη κατάσταση, σ’ ένα αυτο-προκαλούμενο μούδιασμα.

Σήμερα, σ’ ένα Ισραήλ που έχει γνωρίσει τόσο μεγάλη απογοήτευση, η ελπίδα (αν αναφερθεί ποτέ) είναι πάντα διστακτική, λίγο δειλή και απολογητική. Η απελπισία, από την άλλη μεριά, είναι απολύτως σίγουρη και γεμάτη αυτοπεποίθηση σαν να μιλά εξ ονόματος κάποιου νόμου της φύσης, ενός αξιώματος που διατρανώνει ότι μεταξύ αυτών των δύο λαών δεν θα υπάρξει ποτέ ειρήνη, ότι ο πόλεμος μεταξύ τους είναι ένα ουράνιο διάταγμα και ότι γενικά θα είναι πάντα άσχημα εδώ, μόνο άσχημα. Όσον αφορά στην ελπίδα, όποιος συνεχίζει να ελπίζει, όποιος συνεχίζει να πιστεύει στην πιθανότητα της ειρήνης, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελής ή ένας παραπλανημένος ονειροπόλος και στη χειρότερη ένας προδότης που αποδυναμώνει τους πόρους του Ισραήλ ενθαρρύνοντας το να παρασύρεται από ψεύτικα οράματα.

Υπό την έννοια αυτή, η Ισραηλινή δεξιά έχει κερδίσει. Η δεξιά, η οποία εμμένει σ’ αυτήν την κοσμοθεωρία – σίγουρα κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών – έχει καταφέρει να την ενσταλάξει στην πλειονότητα των Ισραηλινών. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η δεξιά δεν έχει νικήσει μόνο την αριστερά: Έχει νικήσει το Ισραήλ. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


40 χρόνια δημοκρατία 3 : σκέψεις και βιώματα

23/07/2014

πανηγυρισμοίπανηγυρισμοι2

Στις 24 Ιουλίου 1974 δεν είμουν παιδάκι. Βίωσα την χαρμόσυνη έξαρση της ημέρας, όπως είχα βιώσει και τα 7 μελαγχολιικά χρόνια της δικτατορίας, παρ’ όλο που δεν διώχθηκα, ούτε εγώ προσωπικά, ούτε η οικογένειά μου. Στις 24 Ιουλίου ξεχυθήκαμε στους δρόμους να γιορτάσουμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Οι πατεράδες μας έζησαν την ευλογημένη μέρα της λήξης του πολέμου, όπου πάλι βγήκε ο κόσμος στους δρόμους της Αθήνας και πανηγύριζε. Αυτή την σύγκριση μόνο διανοητικά μπορώ να την κάνω, γιατί δεν έχω το βίωμα. Όπως δεν έχουν το βίωμα της 24ης Ιουλίου οι νεώτεροί μου και παίρνουν σαν δεδομένη τη δημοκρατία, που εκείνη την ημέρα, παρά τη χαρά, δεν την θεωρούσαμε καθόλου δεδομένη, γιατί ξέραμε τί σήμαινε η έλλειψή της. Και τότε υπήρχαν και κάποιοι μίζεροι, κυρίως κάτι κολλημένοι κομμουνιστές (Κνίτες, Μου-λούδες και παρεμφερείς) που ήταν ανίκανοι να χαρούν σαν άνθρωποι. Πρέπει να είναι κάποιο είδος πάθησης. Αλλά και σήμερα πολλοί κοιτούν το μισοάδειο ποτήρι και θεωρούν ότι αυτό που έχουμε ”δεν είναι δημοκρατία”

Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να περιγράψω μερικά από τα ωφέλη που βίωσα εγώ προσωπικά με την έλευση της δημοκρατίας, την εδραίωσή της επί Καραμανλή και την επέκτασή της επί ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της σήμερα βαλλόμενης Μεταπολίτευσης:

1. Με την πτώση της χούντας ξαναβρήκα φίλους και συμφοιτητές που βγήκαν από τις φυλακές και τις εξορίες. Η υποδοχή τους στο κατώφλι του Κορυδαλλού και στο λιμάνι τού Λαυρίου (από Μακρόνησο) ήταν κάτι το υπέροχο.

2. Σταμάτησε η λογοκρισία. Οι εφημερίδες ελευθερώθηκαν και μέσα σε λίγους μήνες ξεφύτρωσαν πλήθος εκδοτικοί οίκοι με τα βιβλία που είχαμε στερηθεί, ή τα φέρναμε από το εξωτερικό ξενόγλωσσα. Το ίδιο έγινε και με τις ταινίες και τις απαγορευμένες μουσικές. Ξεχυθήκαμε στις συναυλίες και στις μπουάτ: Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Ξυλούρης, “το Μεγάλο μας Τσίρκο”, “Φράουλες και αίμα”, “Γούντστοκ”…

3. Μετά το ’81 το ΠΑΣΟΚ έκανε τη μεταρρύθμιση στον οικογενειακό κώδικα. Απελευθέρωση κυρίως για μας τις γυναίκες:
-Καταργήθηκε η προίκα
μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα
-εξισώθηκαν νομικά τα παιδιά εκτός γάμου με τα εντός γάμου, καταργήθηκε ο όρος “εξώγαμο” (χωρίς αυτό το πιο προσφιλές μου πρόσωπο θα λεγόταν “εξώγαμο” ή “μπάσταρδο”)
-Σε περίπτωση διαζυγίου κριτήριο της επιμέλειας των παιδιών το συμφέρον των παιδιών και όχι η υπερίσχυση του πατρικού δικαίου που ίσχυε μέχρι τότε και ήταν αιτία πολύ συχνά στέρησης παιδιών από τη μητέρα τους.
Αυτόματο διαζύγιο: απελευθέρωση χιλιάδων “αλύτρωτων” ανδρών και γυναικών που έμεναν εγκλωβισμένοι σε ένα γάμο επειδή δεν συναινούσε ο/η σύζυγος. ‘Ετσι μειώθηκαν οι τραγωδίες με παράλληλες οικογένειες και άρρωστες καταστάσεις εκδίκησης και μίσους.
– Καταργήθηκε η υποχρεωτική βάπτιση (μέχρι τότε δεν μπορούσε να γραφτεί παιδί στο σχολείο).
-Εξισώθηκε η υπογραφή της μητέρας με αυτήν του πατέρα σε διαδικασίες σχετικά με τα παιδιά. (πχ εγγραφή στο σχολείο, έκδοση ταυτότητας κ.α.)

Και ακόμη:
-Οι αμβλώσεις έγιναν νόμιμες και εντάχθηκαν στο ΕΣΥ.

Όλα αυτά φαίνονται σήμερα αυτονόητα. Μερικά μοιάζουν ίσως επουσιώδη. Λάθος! Σκεφτείτε, ιδίως εσείς οι νεώτεροι, πώς θα ήταν η καθημερινότητά μας αν εξακολουθούσαν να ισχύουν αυτά που φαίνονται σήμερα απίστευτα. Όλα αυτά είναι χειροπιαστά επιτεύματα της δημοκρατίας. Δεν έγιναν αυτόματα. Ήταν αποτελέσματα αγώνων. Ώστόσο η επικράτηση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.


40 χρόνια δημοκρατία 2: από το επταήμερο του Διόδωρου

23/07/2014

ΤΟ ΒΗΜΑ 20/7/14

Η Μεταπολίτευση έγινε σαράντα χρόνων, άπλωσε ρίζες και κλαδιά, αντέχει…

Κάποιοι θα κάνουν μνημόσυνα, σαν να επρόκειτο για σαραντάμερα, και δεν θα είναι μόνο οι χρυσαυγίτες που μοιρολογούν για τον χαμένο παράδεισο της χούντας. Θα είναι και οι ανόητοι που θεωρούν πως τα χάσαμε αυτά τα 40 χρόνια της Μεταπολίτευσης. Θα είναι και οι επιτήδειοι που μονίμως υπόσχονται πολλά και έχουν υποχρέωση να κατακρίνουν ό,τι έχει γίνει – αλλιώς, τι υποσχέσεις να δώσουν; Θα είναι και όσοι δεν ξέρουν και δεν θέλουν να μάθουν πώς ήταν η Ελλάδα πριν από τις 24 Ιουλίου 1974 (…) Θα έπρεπε να έχουμε οργανώσει γιορτές και πανηγύρια – λιτά βέβαια, στο πνεύμα της εποχής. Αλλά αξίζει να χορεύουμε και να τραγουδάμε όλοι μας γιατί πέρασαν σαράντα χρόνια από την πτώση της χούντας στις 24 Ιουλίου 1974 χωρίς πόλεμο, χωρίς πραξικόπημα, χωρίς ακραία πολιτικά φαινόμενα – δεν έχει ξαναγίνει αυτό στην ιστορία της χώρας, ημερολόγιό μου, ποτέ δεν απολαύσαμε για τόσο μεγάλο διάστημα τα αγαθά της ειρήνης και της σταθερότητας.

Εγγραμματοσύνη και εκσυγχρονισμός
Οι νεότεροι, όσοι δεν έχουν ακόμη πενηνταρίσει, δεν το έχουν βιώσει αυτό. Τους φαίνεται αυτονόητη κατάσταση – όπως αυτονόητα φαίνονται σε όσους δεν έχουν ζήσει σε άλλη χώρα μύρια όσα μας ταλαιπωρούν στον ιδιωτικό και στον δημόσιο βίο. Για τούτο ακούμε εύκολες κραυγές που θέλουν να ανατρέψουν τα πολύτιμα κεκτημένα και ελάχιστες συζητήσεις για το πώς θα κατακτήσουμε αυτά που δεν αποκτήσαμε ποτέ. Ας πούμε, είναι σπουδαίο που έχει επεκταθεί τόσο πολύ η εγγραμματοσύνη. Η καθιέρωση της δημοτικής από την κυβέρνηση Καραμανλή το 1978 και στη συνέχεια του μονοτονικού από την κυβέρνηση Παπανδρέου το 1982 ήσαν από τα σημαντικότερα πράγματα που έγιναν, σπουδαιότερα από την κατάργηση του πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων ή του αδικήματος της μοιχείας. Γιατί τα γράμματα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να μην υιοθετεί η κοινωνία αυταρχικές λύσεις απέναντι στα φρονήματα και στην ερωτική ζωή.
Αλλά το ζήτημα της σχέσης μας με τα γράμματα και τους αριθμούς δεν έχει λυθεί: αντιστέκονται στην επίλυσή του όσοι, από τη μία, πιστεύουν ότι οι παραδοσιακές αξίες «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» είναι αρκετές για να ευδοκιμήσουμε ιδιωτικά και συλλογικά και όσοι, από την άλλη, πιστεύουν πως πάνω από τη γνώση είναι το «αγωνιστικό φρόνημα», που κυκλοφορεί με δύο βασικά ονόματα: «πολεμική αρετή των Ελλήνων» και «αντιστασιακό ήθος του Ελληνισμού», διαχρονικά υποτίθεται γνωρίσματα του γένους.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


40 χρόνια δημοκρατία 1 -ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ: Η Μεταπολίτευση, μία σύντομη αποτίμηση

23/07/2014

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΑΦΙΕΡΩΜΑ 1974-2014 20.07.2014
assets_LARGE_t_420_54157769_type12346Η έκφραση «Μεταπολίτευση» παραπέμπει στις τέσσερις περίπου δεκαετίες από την πτώση της Δικτατορίας το 1974 μέχρι την έναρξη της οικονομικής κρίσης και τις εκλογές του 2009. Κατά τη μακριά αυτή περίοδο, υπήρξαν διάφοροι χρονικά κύκλοι με έντονες διαφορές ως προς τις πολιτικές και οικονομικές συνθήκες, τις κυρίαρχες επιδιώξεις, τους πρωταγωνιστές και τις στάσεις των πολιτών. Από το 1974 μέχρι το 1985 το ζητούμενο ήταν η αποκατάσταση της δημοκρατίας, η ομαλή λειτουργία του κοινοβουλευτισμού, η κατάργηση των διακρίσεων μεταξύ των πολιτών και η ισονομία. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Από το 1981 και μετά η προσπάθεια στράφηκε στον περιορισμό των ανισοτήτων, στη βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, στην ενίσχυση της κοινωνικής πολιτικής.

Το 2007 η κατάσταση είχε αισθητά βελτιωθεί σε σχέση με το 1974. Η σταθεροποίηση της οικονομίας, η επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, η αύξηση των επενδύσεων ήταν ο κύριος στόχος της περιόδου 1993-2004. Η Ελλάδα πέτυχε το διάστημα αυτό τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από το 1974 και μετά, καλύτερους μάλιστα από τους ευρωπαϊκούς, και πρωτόγνωρο ύψος επενδύσεων. Η αναβάθμιση της διεθνούς θέσης της χώρας επιδιώχθηκε κυρίως το 1974-1981 με την ένταξη στην ΕΟΚ, το 1981-1985 με την εναρμόνιση προς τους κοινοτικούς κανονισμούς και το 1996-2003 με την ένταξη στην ΟΝΕ, την εισαγωγή του ευρώ, την ένταξη της Κύπρου στην Ενωση και τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι στόχοι αυτοί πραγματοποιήθηκαν.
Υπήρχαν, βέβαια, πολλές προσπάθειες κατά τη διάρκεια των ετών 1974-2004 που είτε δεν ολοκληρώθηκαν είτε δεν απέδωσαν είτε και ματαιώθηκαν. Ο έλεγχος της διαφθοράς, η ανεπάρκεια της διοίκησης, η υπέρβαση της πελατειακής πολιτικής, η αναμόρφωση του ασφαλιστικού, είναι παραδείγματα προσπαθειών που δεν είχαν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΟΥ! – σύντομη ιστορία της χώρας που λέγεται Παλαιστίνη / Ισραήλ / Χαναάν / Λεβάντε/ Aγιοι Τόποι

23/07/2014

animation της Nina Paley

 

για πλήρεις ιστορικές λεπτομέρειες στο blog.ninapaley.com/2012/10/01/this-land-is-mine/

 


ΤΟΣΟ ΜΑΚΡΥΑ-ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ (μερικές σκέψεις για Γάζα και Ουκρανία)

22/07/2014
Tel Aviv

Διαδήλωση στο Τελ-Αβίβ: «ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ, ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ»

  1. Τα τραγικά γεγονότα στην Ουκρανία και στη Γάζα, εκτός των άλλων μας δείχνουν ότι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της  ελεύθερης μετακίνησης στον πλανήτη, κανένα γεγονός δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους: Μια πολεμική σύρραξη φαινομενικά μακρυά μας, μπορεί να χτυπήσει την πόρτα μας, να πλήξει τα ίδια τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Αλληλεγγύη σημαίνει ακριβώς αυτό που λέει η λέξη: Βοηθώντας σε βοηθώ τον εαυτό μου. Ο ταξιδιώτης του αεροπλάνου θα μπορούσε να είναι το παιδί μας, η Γάζα και το Ισραήλ είναι δίπλα μας. Δεν μπορούμε ν’ αδιαφορούμε για τις σφαγές 160000 ανθρώπων και 2,7 εκατομμυρίων εξωτερικών προσφύγων από τη Συρία και να ανησυχούμε μόνο όταν έρχονται τα χημικά στην πόρτα μας. Θα πείτε ότι τα γεγονότα μας ξεπερνούν, οι δυνάμεις στη σκακιέρα είναι πολύ ισχυρές για να πάρουν υπόψει τις διαμαρτυρίες και τις υπογραφές μας. Δεν είναι αλήθεια.Τα προηγούμενα παραδείγματα των διαμαρτυριών για τον πόλεμο του Βιετνάμ, του αντιπυρηνικού κινήματος, και πιο πρόσφατα του οικολογικού κινήματος εναντίον της κλιματικής αλλαγής, έφεραν και φέρνουν αποτελέσματα. Η κοινωνία των πολιτών αλλάζει την ιστορία.

 2. Ο Παλαιστινιακός λαός έχει ήδη χάσει: Όταν εξέλεξε τη Χαμάς στη Γάζα, η οποία στη συνέχεια εξόντωσε τους πολιτικούς της αντιπάλους(Φαταχ και άλλους πιο μετριοπαθείς) και από τότε με την τρομοκρατία και την θρησκευτική και εθνικιστική προπαγάνδα κρατάει όμηρους τους Παλαιστινίους, αποθηκεύει όπλα σε νηπιαγωγία και νοσοκομεία και κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει οποιεσδήποτε προσπάθειες ειρηνευτικών πρωτοβουλιών.

Ο Ισραηλινός λαός έχει επίσης χάσει: Όταν η πλεοψηφία εκλέγει στην εξουσία ξανά και ξανά την Δεξιά, όταν οι ειρηνιστικές και μετριοπαθείς φωνές υπέρ πολιτικής λύσης είναι περιθωριακές, παρόλο που αντιπροσωπεύονται από ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η ισραηλινή διανόηση, η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος.


Δημόσια και ιδιωτικά αγαθά (με αφορμή το νομοσχέδιο για τον αιγιαλό)

22/07/2014
Ελαφονήσι, νομός Χανίων

Ελαφονήσι, νομός Χανίων

της Μαρίας Βιτωράκη και της Μελίττας Γκουρτσογιάννη

από ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ 18/7/14

Όπως εύστοχα σημείωσε κάποιος φίλος, αρκετό μελάνι χύθηκε για το αποσυρθέν (προς το παρόν) νομοσχέδιο για την «οριοθέτηση, διαχείριση και προστασία του αιγιαλού», καθώς και πλήθος εκδηλώσεων, όπου διατυπώθηκε ξανά το κοινό αίτημα για οριστική απόσυρση του νομοσχεδίου.

Ωστόσο, το κίνημα για τον αιγιαλό δεν κατάφερε να διατυπώσει κάποιες θετικές προτάσεις για τη διαχείριση των ακτών και να δώσει απάντηση στο ερώτημα: είναι δυνατόν να συνδυαστεί η ανάπτυξη, η δημιουργία θέσεων εργασίας και η τουριστική δραστηριότητα με τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα των ακτών μας; Μπορούμε να προστατέψουμε τις ακτές και παραλίες μας χωρίς να αποκλείουμε επιχειρηματικές δραστηριότητες ιδιωτών; Ή, ακόμη καλύτερα, μπορούμε να αναβαθμίσουμε παράκτια οικοσυστήματα προς όφελος της τουριστικής οικονομίας (αλλά και των ιδιωτών επιχειρηματιών);

Στο παραπάνω ερώτημα πολλοί θα ήταν αρνητικοί είτε από ιδεοληψία, είτε λόγω ανταγωνιστικών συμφερόντων.

Κατ’ αρχήν είναι απαραίτητο να οριοθετηθεί ο αιγιαλός, όπως λέει και ο τίτλος του μελλοντικού νόμου. Η οριοθέτηση είναι προϋπόθεση για την όποια προστασία, αξιοποίηση και διαχείρισή του. Άρνηση οριοθέτησης από οποιονδήποτε είναι εκ του πονηρού. Επίσης υπάρχουν και πολλά επί μέρους ζητήματα που χρονίζουν και πρέπει να λυθούν.

Η σωστή προσέγγιση (και αυτό που θα πρέπει να επιδιώξουμε) είναι η οικονομική ανάπτυξη να αξιοποιεί τον φυσικό πλούτο της χώρας χωρίς να τον καταστρέφει, αλλά προστατεύοντας και αναβαθμίζοντας τον. Η τόνωση της επιχειρηματικότητας να συνδέεται με την ορθολογική και βιώσιμη διαχείριση των ακτών.

Αναμένοντας λοιπόν την τελική μορφή του νομοσχεδίου, καλό είναι να μπουν τα σωστά ερωτήματα και να γίνουν κάποιες θετικές επισημάνσεις.

Σήμερα υπάρχει μια μεγάλη σύγχιση σχετική με τα δημόσια και ιδιωτικά αγαθά! Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ιδιωτικοποίηση των ακτών, όπως κάποιοι υποστηρίζουν, το πρόβλημα είναι κυρίως, η λάθος χρήση των ακτών είτε από δημόσιους, είτε από ιδιωτικούς φορείς! Το πρόβλημα είναι η αδυναμία αντιμετώπισης της όποιας αυθαιρεσίας (δημόσιας ή ιδιωτικής)! Όπως όλοι ξέρουμε από τη μέχρι σήμερα εμπειρία μας, ο δημόσιος χαρακτήρας σημαντικών περιβαλλοντικών αγαθών όπως οι ακτές και οι παραλίες, δεν έχει εξασφαλίσει την προστασία και βιωσιμότητα τους! Πλήθος σκουπίδια στις ακτές, αυθαίρετα και παράνομες κατασκευές (πχ καντίνες/μπαρ χωρίς άδεια), ταβέρνες που απορρίπτουν τα λύματα τους στο κύμα – όλα αυτά είναι οικείες εικόνες σε όλους μας! Εντελώς πρόσφατα ήρθε η καταδικαστική απόφαση από το Ευρωπαϊκό δικαστήριο για την άθλια χωματερή της Ζακύνθου!

Ναι, θυμίζει λίγο το “tragedy of the commons”, του G. Hardin: τα δημόσια αγαθά χρήζουν μεγαλύτερης κοινωνικής φροντίδας από τα ιδιωτικά! Η φροντίδα αυτή απουσιάζει στην Ελλάδα και αυτό πρέπει να αλλάξουμε κατά προτεραιότητα.

Δημόσια παραλία δεν σημαίνει παραλία εγκαταλειμμένη στην τύχη της! Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης είναι οι υπεύθυνοι φορείς για τη δημιουργία ενός βιώσιμου πλαισίου χρήσης τους, σε συνεργασία με την τοπική κοινωνία και τους επιχειρηματίες!

Αξιοποίηση μιας παραλίας σημαίνει κατ’ αρχήν ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό προς τη θάλασσα. Επίσης προσφορά υπηρεσιών για τους χρήστες της παραλίας, από την απλή ψαροταβέρνα ή τις ήπιες εγκαταστάσεις για λουόμενους, έως το μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα. Το ποιά ακριβώς θα είναι η χρήση γης σε κάθε παραλία είναι ζήτημα που πρέπει να υπόκειται σε κανόνες, με απαραίτητα εργαλεία τις μελέτες σκοπιμότητας, τις στρατηγικές μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων, και σε γενικές κατευθύνσεις σχεδιασμού, που έχουν να κάνουν με την φέρουσα ικανότητα κάθε τόπου και τη σχέση κόστους-οφέλους όσον αφορά παραμέτρους όπως το φυσικό περιβάλλον, την αγροτική παραγωγή και την αλιεία, το τουριστικό οικονομικό όφελος- τοπικό ή εθνικό- και το κοινωνικό όφελος (θέσεις εργασίας κλπ). Αυτό δε σημαίνει ότι παντού πρέπει να επεμβαίνει ο άνθρωπος. Για κάποιες παραλίες η καλύτερη “αξιοποίηση” είναι ο σεβασμός στην παρθενικότητά τους. Ευαίσθητα τοπία απαράμιλλου κάλλους, όπως η Ελαφόνησος, πρέπει να μείνουν ως έχουν χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση.

Η διαχείριση των ακτών μπορεί να συμβάλλει στην τοπική και εθνική ανάπτυξη. Είναι απαραίτητη πια η πολιτική ωρίμανση των τοπικών αρχών και κοινωνιών, ώστε ο σχεδιασμός να γίνεται σε συνεργασία με την τοπική κοινωνία (και τους επιχειρηματίες), με σαφή εκτίμηση του περιβαλλοντικού κόστους ή οφέλους.

Σχεδιασμός και τέλος στην αυθαιρεσία, όφελος για τους ντόπιους, όφελος για το περιβάλλον, μόνο έτσι θα διατηρήσουμε τις ακτές μας ζωντανές και για τις επόμενες γενιές!

18 Ιουλίου 2014


Μεταλλείο του Λαυρίου

09/07/2014

   ΤΑ ΝΕΑ 05/07/2014

 

BD14C0CA2ECD9557AFC4218F83B56099Ως γνωστόν, στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις. Αλλά δεν μπορείς να δηλώσεις ό,τι κι ό,τι. Οφείλεις να διαλέξεις ιδιότητα από μια εγκεκριμένη λίστα ώστε να καταλαβαίνουν οι άλλοι τι καπνό φουμάρεις, δηλαδή πού το πας με αυτά που λες και κάνεις, και να αποφασίσουν αν πρέπει να σε χειροκροτήσουν ή να σε φασκελώσουν. Το δεύτερο δεν είναι εξάλλου το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί στην πολιτική, όπου ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται με ιδιαίτερη αυστηρότητα. Λιγότερο θα ξινίσουν οι γύρω σου αν δηλώσεις χρυσαυγίτης ή αντιεξουσιαστής με έφεση στη χρήση βαριοπούλας παρά αν τους αρνηθείς την καθησυχαστική πληροφορία ότι ανήκεις στην τάδε ή τη δείνα κατηγορία του καθιερωμένου και μόνου παραδεκτού ταξινομικού συστήματος. Το οποίο σύστημα, στη χώρα όπου όλα γίνονται ανάποδα, δεν χρησιμεύει για να περιγράφει τα πολιτικά φαινόμενα αλλά για να τα προξενεί.
Αυτό το ιδιότυπο ελληνικό καθεστώς είναι, νομίζω, ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που θα βρει μπροστά του το κόμμα, πλέον, με το όνομα Το Ποτάμι. Η άρνησή του να αυτοπροσδιοριστεί ως αριστερό, κεντροαριστερό, φιλελεύθερο, κεντρώο ή με κάποια άλλη από τις πιστοποιημένες ετικέτες για τα υλικά της ελληνικής πολιτικής μαγειρικής προκαλεί καχυποψία ή, στην καλύτερη περίπτωση, ειρωνείες για απολιτικό χαρακτήρα. Γιατί είπαμε, στην Ελλάδα η ετικέτα καθορίζει το περιεχόμενο, όχι το περιεχόμενο την ετικέτα. Και η πολιτικότητα δεν έχει σχέση με τα προβλήματα της χώρας αλλά με τα προβλήματα των κομμάτων.
Παρατηρούσα τον κόσμο που είχε συγκεντρωθεί στο Τεχνολογικό Πάρκο του Λαυρίου την πρώτη ημέρα του ιδρυτικού συνεδρίου. Προσπαθούσα να σχηματίσω επί τόπου μια ιδέα για το κοινωνικό ή, σωστότερα ίσως, το ανθρωπολογικό υπόβαθρο αυτού του καινούργιου κόμματος. Νέοι άνθρωποι οι περισσότεροι, κάτω των σαράντα πέντε ετών. Καλλιεργημένοι, κατά τα φαινόμενα, και με κάτι το κοσμοπολίτικο, αλλά χωρίς εκείνη τη βαριά ακαδημαϊκή σφραγίδα που βλέπεις αποτυπωμένη στο προφίλ των 58 ή πολλών μεσαίων στελεχών της ΔΗΜΑΡ, ούτε εκείνη τη σκληρή άλω του «ειδικού» (όπως πρότεινε ο καθηγητής Θεοδόσης Τάσιος να ονομάζεται ο τεχνοκράτης) που περιβάλλει τον ιδεολογικό πυρήνα της φιλελεύθερης Κεντροδεξιάς.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Στην έρημο της πραγματικότητας

07/07/2014

 

του Ηλία Κανέλλη    ΤΑ ΝΕΑ 30/06/2014
Ποιος ήταν ο πιο πολιτικός λόγος στη διάρκεια των εργασιών του Ιδρυτικού Συνεδρίου του Ποταμιού στο Λαύριο; Η εφ’ όλης της ύλης τοποθέτηση του ιδρυτή και, πλέον, επικεφαλής του κόμματος Σταύρου Θεοδωράκη; Οχι. Η παρέμβαση του Γιώργου Καμίνη – η τοποθέτηση του οποίου ήταν ηγετική, ρηξικέλευθη και εμπεριείχε τη σαφή σύγκρουση και με τις δυνάμεις της κυβερνητικής αδράνειας και με τις δυνάμεις του λαϊκισμού.
Ο Καμίνης, βεβαίως, είναι δήμαρχος Αθηναίων, φρεσκοεκλεγμένος μάλιστα – έχει αναλάβει το βαρύ έργο, έπειτα από έναν σοβαρό εξορθολογισμό των δημοτικών δομών, να ασχοληθεί με την καθημερινότητα της πόλης. Αρα, ακόμα κι αν είχε φιλοδοξίες για τη μεγάλη πολιτική, θα πρέπει να τις αναβάλει για μερικά χρόνια. Αντίθετα, ο Θεοδωράκης έχει ένα κόμμα. Και θα κριθεί ως ο ηγέτης του.
Η αλήθεια είναι ότι, μετά τον Σημίτη, η ελληνική πολιτική ζωή είχε περισσότερο διαχειριστές της εξουσίας παρά ηγέτες – τέτοιοι ήταν και ο Κώστας Καραμανλής και ο Γιώργος Παπανδρέου, διαχειριστής της εξουσίας του αποδεικνύεται και ο Σαμαράς.
Μερικές φορές, αν υπάρχουν κόμματα αρχών, με στέρεες δομές, σαφείς κατευθύνσεις και δημοκρατική λειτουργία, ίσως ο ηγέτης περισσεύει. Αλλά ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει ήδη εκτεθεί πολύ ως ηγετική φυσιογνωμία, και εκ των πραγμάτων θα συνεχίσει έτσι, σε ένα κόμμα που δεν αρκεί ένα ιδρυτικό συνέδριο για να διασφαλίσει τη δημοκρατική λειτουργία του ούτε τη φιλοευρωπαϊκή και μεταρρυθμιστική ταυτότητά του. Είναι αλήθεια ότι χωρίς οργανώσεις, θέσεις, ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, προσωπικές συγκρούσεις ακόμα, κόμμα δεν στεριώνει (ο Θεοδωράκης, που όταν ίδρυσε Το Ποτάμι έλεγε ότι θα εκμεταλλευτούν το Ιντερνετ για να κάνουν ευέλικτο και δημοκρατικό το νέο σχήμα, φαίνεται ότι έχει κατανοήσει πως χωρίς τους ανθρώπους, τις απόψεις τους, τη συνεισφορά τους, το Ιντερνετ είναι βουβό).
Τον διχασμό ανάμεσα στην τηλεοπτική περσόνα και στον αρχηγό κόμματος ο Σταύρος Θεοδωράκης τον έζησε αυτές τις ημέρες. Το διαφημιστικό εύρημά του, «Λαύριο – Αύριο», σχολιάστηκε αρνητικά, ως άνευ ουσίας ευφυολόγημα. Ο μηδενισμός του πολιτικού συστήματος, συλλήβδην, στον οποίο επιμένει, αντιμετωπίζεται πάντα με καχυποψία από όσους γνωρίζουν ότι σε αυτή τη δουλειά απόλυτη καθαρότητα δεν υπάρχει, άμα δρας κάνεις λάθη κι άμα έχεις στελέχη ίσως κάποια στιγμή χρειαστεί να χρεωθείς τις γκάφες, ακόμα και τις υστεροβουλίες τους. Αντίθετα, τις ημέρες αυτές εκ των πραγμάτων χρειάστηκε να φανεί πιο ρεαλιστής. Ο πολιτικός ρεαλισμός του, μάλιστα, τον έκανε μάλλον να κόψει παρά να χτίσει γέφυρες προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Συμπέρασμα: όσο πολυσυλλεκτικό κι αν είναι το κόμμα του, δεν θα μπορέσει να αποφύγει τις συγκρούσεις. Σταύρο Θεοδωράκη, καλωσόρισες στην έρημο της πραγματικότητας.
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

ΣΙΩΠΗΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΑΓΝΩΣΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ, 6 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014, 11 π.μ.

05/07/2014

Αυτή την Κυριακή το μπάνιο αναβάλλεται! ΟΛΟΙ ΚΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 11πμ (6/7) (άντε να δούμε πόσοι θα μετρηθούμε πάλι)- Μ.Γ.

Πολλαπλασιάζονται τα κρούσματα βίας κατά του προσώπου πανεπιστημιακών δασκάλων, κατά της περιουσίας των πανεπιστημίων. Σκοτεινές ομάδες που δρουν ανεξέλεγκτα κακοποιούν ανθρώπους των οποίων τις αντιλήψεις δεν εγκρίνουν. Πρόσφατο κρούσμα η επίθεση κατά του Καθ. Ν. Μαραντζίδη στη Θεσσαλονίκη.
Υπό τις συνθήκες αυτές ακυρώνεται η ίδια η ιδέα του πανεπιστημίου: καταλύεται η ελευθερία της σκέψης, ο κριτικός διάλογος και η ανοχή για την διαφορετική άποψη.
Είμαστε πλέον όλοι στόχος.
Επί χρόνια πολλά υπομείναμε την κατάσταση αυτή, για την οποία η πολιτική ηγεσία αλλά και οι διοικήσεις πολλών ακαδημαϊκών ιδρυμάτων του τόπου δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Ήρθε όμως η ώρα να διαδηλώσουμε δημοσία την αγανάκτησή μας. Το πανεπιστήμιο είναι το δικό μας σπίτι, των δασκάλων και των φοιτητών. Είναι περιουσία του φορολογούμενου λαού. Δεν ανεχόμαστε πια να το καταστρέφουν κάποιοι στο όνομα της όποιας ιδεοληψίας τους.
Καλούμε όσους συμμερίζονται την αγωνία μας να μας συναντήσουν μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη για μια βουβή και ειρηνική διαμαρτυρία.
Το έγκλημα αυτό κατά του μέλλοντος της χώρας και των παιδιών μας πρέπει να σταματήσει εδώ! Η χώρα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ ανοικτά και ζωντανά στη μόρφωση και στην επιστημονική έρευνα ακαδημαϊκά ιδρύματα.
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ