Παναγής Παναγιωτόπουλος: Η παρακμή της εναντίωσης

23/03/2018

Πολύ σωστή η εμβάθυνση για τον προβληματισμό στο ζήτημα της παρακμής. Aς συμπληρώσω και την σκοπιά του αστικού περιβάλλοντος: Μια  οικονομικά εύρωστη εταιρεία μαζικών μέσων συγκοινωνίας συμβάλλει σημαντικά και στην βιωσιμότητα από οικολογική σκοπιά, δηλαδή στην αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος. Αξιόπιστα, αποτελεσματικά και ευπρεπή μέσα μεταφοράς γίνονται πιο ελκυστικά για το επιβατικό κοινό από τα ΙΧ και τα ταξί. Με θετικές επιπτώσεις στην ατμοσφαιρική μόλυνση, το κυκλοφοριακό, την αποτροπή της κατάληψης πεζοδρομίων, πεζοδρόμων, ραμπών για ανάπηρους από τα ΙΧ και γενική βελτίωση της ελκυστικότητα του δημοσίου χώρου. Χρεοκοπημένη εταιρεία σημαίνει υποβαθμισμένα και αναξιόπιστα οχήματα ή και κλείσιμο της εταιρείας, προς μεγάλη χαρά του κ.Λυμπερόπουλου και των ομοίων του στο λόμπυ των συνδικαλιστών ταξιτζήδων.

Ο Παναγής Παναγιωτόπουλος* «διαβάζει» τη φωτογραφία

(Αργά το βράδυ της Παρασκευής 3/2, κουκουλοφόροι έσπασαν ακυρωτικά μηχανήματα στους σταθμούς των ΗΣΑΠ στα Πευκάκια και τα Πετράλωνα)

ATHENS VOICE 21.03.2018

Η προοδευτική ιδεολογία έχει εξoρίσει από την επικράτεια της ανάλυσης του σύγχρονου κόσμου την ιδέα της εθνικής και κοινωνικής παρακμής και της κάμψης του πολιτισμού. Η παραγωγίστικη ιδεολογία της πρόοδου, όπως αυτή επιβάλλεται με τη βιομηχανική κοινωνία και τις χειραφετητικές επιταγές της νεωτερικότητας, ειδικά μετά τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση και τη μακρά επικράτηση μιας συστηματικής αναβάθμισης της ζωής από γενιά σε γενιά, δεν αναγνώριζε καμία οπισθοδρόμηση, πόσο μάλλον κάτι παρακμιακό. Η έννοια της παρακμής ήταν, και σωστά, καταχωρημένη στους αρνητές της πολιτικής προόδου, της εκκοσμίκευσης, της ελευθερίας. Εντέλει σε αυτούς που αποκλήθηκαν αντιδραστικοί. Εκεί που οι δυναμικές κοινωνικές μερίδες και οι εκπρόσωποί τους έβλεπαν πρόοδο, βήματα εμπρός, πορεία προς το μέλλον, οι αντιδραστικοί αντιλαμβάνονταν κάθε νέα απόσταση που διανυόταν από το παλαιό καθεστώς, την έκπτωτη πλέον τάξη του κόσμου που νοσταλγούσαν, ως παρακμή, ως χαοτική προοπτική. Είναι έκτοτε πολύ δύσκολο γνωσιοθεωρητικά να αξιώσει κάποιος τη χρήση αυτών των λέξεων δίχως τον κίνδυνο να του χρεωθεί κοινωνικός συντηρητισμός, αρχαϊσμός και άρνηση του μέλλοντος.

Υπάρχουν όμως στιγμές και συνθήκες που δεν μπορούν εύκολα να περιγραφούν αλλιώς. Η βαθιά κρίση της ευρωπαϊκής ταυτότητας, οι ενοχικές αυτοαναιρέσεις της, η τρομακτική και εν εξελίξει γεωπολιτική ανακατάταξη, η δραστική αύξηση μιας νέας επικινδυνότητας πέραν της διαλεκτικής ασφάλειας-διακινδύνευσης της ύστερης νεωτερικότητας, η νέα βαρβαρότητα των παγκόσμιων εξουσιών, ο αναμεσαιωνισμός της πρακτικής άσκησης της εξουσίας και η κοινωνική του διάχυση σε ασύνδετες μαχόμενες φυλές εντός των πάλαι ποτέ κοινωνιών, δεν συνοψίζονται εύκολα χωρίς τουλάχιστον τις συνδηλώσεις μιας γραμματικής της παρακμής.

Και υπό αυτούς τους όρους η ελληνική συνθήκη του σήμερα δεν θα πρέπει να ερμηνευθεί με την εσφαλμένη μέθοδο της «εξαίρεσης» και της ιδιαιτερότητας. Η Ελλάδα είναι ένα ισχυρό παράδειγμα της παρακμιακής ευρωπαϊκής πορείας, ίσως ακριβώς επειδή αποτελεί το καθαρότερο υβριδικό κοινωνιολογικό παράδειγμα, ο τόπος όπου ο αρχαϊσμός και η υπερνεωτερικότητα συγκατοικούν στις πιο οξυμένες τους εκδοχές.

Η φιλελεύθερη, προοδευτική και [φιλ]ευρωπαϊκή σκέψη δυσκολεύεται να αντιληφθεί αυτές τις πραγματικότητες. Και όταν δειλά τις ονοματίζει το κάνει για να ψέξει την απόκλιση από έναν κανόνα ή μια ιδανική διάταξη των πραγμάτων. Στο παράδειγμα της εδώ φωτογραφίας η αδυναμία αυτή μετατρέπεται σε έναν μονομερή ορθολογισμό, τη λεγόμενη κοινή λογική. Πιο συγκεκριμένα, για αυτήν, η εικόνα της βανδαλισμένης «μπάρας» του μετρό συμβολίζει την παρακμή της συμμόρφωσης στους κανόνες, της ορθά διατεταγμένης σχέσης ανάμεσα στο κόστος και το όφελος. Συμβολίζει την κυβερνητική πολιτική της τυραννίας κάποιας πληβειακής ιδεολογίας, το τζάμπα πάνω στην οικονομική λογική.

Και πράγματι, από την εποχή της αγανάκτησης, η εθνολαϊκιστική, αντιφιλελεύθερη και αντιδυτική ιδεολογία, η υπονόμευση του εισιτηρίου στα Μέσα Μαζικής Μετακίνησης, απέκτησε κινηματική διάσταση. Μια λαϊκή ηθικολογία της άδολης και παθητικής αντίστασης στην καταπίεση μιας εξουσίας που αύξησε το κόμιστρο, επέβαλε την αλληλεγγύη της επανάχρησης του εισιτηρίου. Το άφηνες κάπου εμφανώς, το έδινες χέρι με χέρι σε κάποιον που ανάμενε στην ουρά για να αγοράσει. Οι ελεγκτές γίνονταν κατόπιν στόχοι, η ιδέα ότι το μετρό και τα λεωφορεία πρέπει να είναι δωρεάν επιβαλλόταν. Μια κοινωνικοποίηση του κόστους της μετακίνησης, μια υπερβατολογία για το τι σημαίνει κόστος στην πραγματικότητα. Αργότερα, άμα τη προκηρύξει του πραξικοπηματικού δημοψηφίσματος, η ουτοπία του δωρεάν θα γίνει νόμος. Δωρεάν. Η κυβέρνηση Σύριζα για μερικές εβδομάδες εφάρμοζε πιστά την ιδεολογία της.

Η σπειροειδής τροπή των αντιφάσεων, όμως, και η παρακμιακή συνθήκη δεν θα αργούσαν να αναδυθούν όταν η κυβέρνηση αποφάσισε να φράξει τις εισόδους του μετρό και να εγκαθιδρύσει το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Οι περιπέτειες αυτής της απόφασης είναι πολλές και θα άξιζαν μια ξεχωριστή εξιστόριση. Απειλές στους ελεγκτές, σοβαρές υπόνοιες για κυκλώματα υπαλλήλων που ιδιοποιούνται επί χρόνια μέρος των εισπράξεων από το παραδοσιακό εισιτήριο, παλινωδίες, αποτυχίες, ταπεινωτικές ουρές και ενδιαμέσως επαναφορά της τιμής του εισιτηρίου στο 1.40, αφού όλες οι προσπάθειες της προ-σύριζα διοίκησης για εξορθλογισμό και μείωση της τιμής (είχε πράγματι πάει στο 1,20 ξανά το 2013-14) πήγαν στράφι.

Το παρακμιακό φαινόμενο όμως εξελίσσεται τώρα ως αδυναμία λειτουργίας του φραγμού. Οι μπάρες, όπως τις λέμε, δεν κλείνουν και δεν τίθενται σε λειτουργία. Σε πολλούς σταθμούς ο παραλογισμός είναι γενικευμένος. Δυστοπικά αναγγέλλονται από μεγαφώνου ότι σύντομα θα κλείσουν όλες οι μπάρες, οι μισές είναι ανοιχτές και όταν για λόγους προσωπικής παράνοιας αποφασίσεις να αγοράσεις εισιτήριο [το οποίο είναι απολύτως περιττό αυτή τη στιγμή μια και η διέλευση είναι ελεύθερη και οι ελέγκτες δεν υφίστανται πια] και προσπαθήσεις να το ακυρώσεις από την κλειστή μπάρα [ώστε να επιτελέσεις την παρανοϊκή σου προσποίηση ότι πληρώνεις εισιτήριο διότι αυτό επιβάλλει ο κανόνας], η μπάρα δεν ανοίγει και το εισιτήριο δεν επικυρώνεται. Αντιθέτως επικυρώνεται από την ανοιχτή θύρα που βρίσκεται δίπλα, από εκεί που περνούν οι ορθολογιστές, δηλαδή όσοι δεν αγοράζουν εισιτήριο.

Για να επιστρέψουμε στην κανονιστική ορθολογιστική κριτική, όλα αυτά δεν σου επιτρέπουν να συμμορφωθείς. Να ελέγξεις την επιθυμία σου και να περιορίσεις το συμφέρον σου σύμφωνα με έναν κανόνα που, ρητά ή άρρητα, έντονα ή ασθενώς, έχεις δεχτεί. Όλα αυτά ισχύουν πράγματι. Μα το σημαντικότερο που αυτός ο ορθολογισμός ξεχνάει, είναι ότι η κοινωνική οδύνη αυτού του αποπροσανατολισμού, το γεγονός δηλαδή ότι δεν υπάρχει πλέον κανόνας, δεν καταστρέφει μόνον την ειρηνική συμβίωση, τη συμμόρφωση ή την υπακοή. Έχει και μια άλλη, σιαμαία κεφαλή. Διαλύει κάθε έννοια εναντίωσης, την καθιστά περιττή, περίσσια, α-νόητη, ατελέσφορη. Ουδείς μπορεί να νοηματοδοτήσει την πράξη του και να εγγράψει τον εαυτό του σε ένα πλαίσιο ή να διαγράψει τον εαυτό του από αυτό. Η πιο παρακμιακή όψη αυτών των σπασιμάτων που βλέπουμε είναι εκείνη που βιώνει ο εξουσιαστής που δεν μπορεί να μάχεται καμία εξουσία, ο εναντιωματικός που δεν έχει με τι να εναντιωθεί.

*λέκτορας κοινωνιολογίας στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών-τομέας κοινωνικής θεωρίας και κοινωνιολογίας, συγγραφέας και αρθρογράφος


Advertisements

Εμφύλιος πόλεμος στη Συρία

21/03/2018
Image may contain: 4 people, people standing and outdoor

φωτο Bulent Kilic/Agence France-Presse — Getty Images

Ξεκίνησε το 2011.

-Μέχρι τώρα έχει στοιχίσει τη ζωή σε περίπου 400 000 ανθρώπους

-5 500 000 έφυγαν από τη χώρα

-6 100 000 είναι οι εκτοπισμένοι στο εσωτερικό της χώρας

– ανυπολόγιστες καταστροφές στην πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας (καταστροφές στην Παλμύρα, μουσείο Μοσούλης, ιστορικό κέντρο και ακρόπολη του Χαλεπίου κ.α.)

Η κατάσταση στη Συρία από ένα σημείο και πέρα γίνεται πολύπλοκη. Ωστόσο το ξεκίνημα ήταν απλό: Το 2011 ξεσπούν  διαμαρτυρίες για τη σύλληψη μιας ομάδας παιδιών που έγραφαν συνθήματα στους τοίχους. Οι δυνάμεις καταστολής απαντούν με πραγματικά πυρά στις ειρηνικές διαδηλώσεις που ζητούσαν ελευθερία και κάποιου είδους δημοκρατία. Με αποτέλεσμα η εξέγερση να μπει σε ένα σπιράλ εμφυλίου πολέμου.

Οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες ήταν εξαρχής πολυδιασπασμένοι: ομάδες φανατικών ισλαμιστών, με κυριώτερη την Al Nushra (παρακλάδι της Αλ Κάϊντα), ο «Ελεύθερος Συριακός Στρατός» (πιο μετριοπαθείς ιδεολογικά- μη φανατικοί μουσουλμάνοι) δύναμη μειοψηφική και οι Κούρδοι. Και γρήγορα προστέθηκαν οι φανατικοί του ISIS -εισαγωγή από το Ιράκ. 

Στο πλευρό του Άσαντ ήρθε το Ιράν και ιδίως οι Ρώσσοι , οι τελευταίοι με άμεση στρατιωτική παρέμβαση. Οι Αμερικάνοι και άλλοι σύμμαχοι βοηθούν τεχνικά τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» και τους Κούρδους. Οι Κούρδοι είναι που πρωταγωνίστηησαν στην συντριβή του ISIS. Σε αντίθεση με τον ISIS, το καθεστώς Άσαντ έχει προβεί σε απίστευες θηριωδίες, αλλά στα κρυφά: χιλιάδες εξαφανισμένους , εκτελεσμένους μυστικά, φυλακές όπου οι έγκλειστοι εξοντώνονται με την στέρηση τροφής, συστηματικούς βιασμούς και βομβαρδισμούς με χημικά.  Η δημοκρατικές χώρες της Δύσης και κυρίως ο Ομπάμα δεν τόλμησαν να επέμβουν αποφασιστικά όταν ο Άσαντ καταπάτησε την «κόκκινη γραμμή» της χρήσης χημικών. Θεωρώ ότι δημοκρατικές χώρες από την αρχή δεν αντιμετώπισαν με δυναμισμό την κατάσταση, περιορίστηκαν σε αναποτελεσματικά ψηφίσματα στον ΟΗΕ (που συνήθως μπλοκάρονταν από το βέτο Ρωσσίας και Κίνας) σε οικονομικές κυρώσεις  και τεχνική στρατιωτική βοήθεια. Άφησαν να συνεχίζεται επί χρόνια η σφαγή και επέτρεψαν στα ανελεύθερα καθεστώτα του Ιράν και του Πούτιν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να νομιμοποιούν τον σφαγέα Άσαντ.  

Τώρα, οι υπερασπιστές της Γκούτα είναι αφ’ ενός οι Failaq al-Rahman, παρακλάδι του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και οι σαλαφιστές του «Ισλαμικού Στρατού», δύο ομάδες που πολεμούν σκληρά και μεταξύ τους. Ο Άσαντ και οι Ρώσσοι τους αποκαλούν όλους «τρομοκράτες» και τους βομβαρδίζουν, χωρίς να εξαιρούν νοσοκομεία, σπίτια και άλλους πολιτικούς στόχους. Ο άμαχος πληθυσμός, όπως σε όλους τους εμφυλίους δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ουδέτεροι. Ωστόσο η ανθρωπιστική βοήθεια εξ ορισμού (θα πρέπει να) περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, Σήμερα μετά από επανειλλημένα μπλοκαρίσματα της Ρωσσίας κατόρθωσε κάποια βοήθεια να φτάσει στους αμάχους. 

Και ξαφνικά στους θύτες της πολύπαθης χώρας προστέθηκε ένας ακόμα, η Τουρκία. Το αξιοσημείωτο όμως είναι ότι οι Τούρκοι επιδρομείς χρησιμοποίησαν ως πολιορκητικό κριό τις δυνάμεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού της περιοχής. Ο τελευταίος αυτός είναι η μόνη υπολογίσιμη αντιστασιακή δύναμη που δεν είναι ισλαμιστές και γι αυτό γενικά έχει υποστηριχθεί από τη Δύση. Φαίνεται όμως να μισούν τους Κούρδους πιο πολύ από τον Άσαντ. Σύμφωνα με τους New York Times τα γεγονότα στο Αφρίν πυροδότησαν έντονη διαμάχη στις τάξεις των Σύρων αντιστασιακών πολλοί από τους οποίους λένε ότι Σύροι αντάρτες δουλεύουν με τους Τούρκους εναντίον άλλων Σύρων. Ακόμα και στις τάξεις του Ελεύθερου Συριακού Στρατού υπάρχει διχογνωμία και μάλιστα την παραμονή της μάχης της Αφρίν κάποιοι μαχητές έλεγαν ότι η επανάσταση ξεστράτισε. Το μόνο καλό στην υπόθεση είναι ότι έφυγαν οι άμαχοι και δεν έγινε λουτρό αίματος (σχετικά). Το νεώτερο είναι ότι ο Ερντογάν, που αποκαλεί όλους τους Κούρδους τρομοκράτες και τους ταυτίζει με το ΡΚΚ απειλεί ότι θα επιτεθεί και στις άλλες Κουρδικές περιοχές. Ιδιαίτερα στην περιοχή του Κομπανί (Β.Ιράκ) οι Κούρδοι  όχι μόνο πολέμησαν γενναία και αποτελεσματικά τον ISIS, αλλά και έχουν εγκαθιδρύσει ένα αρκετά φιλελεύθερο και δημοκρατικό ημι-αυτόνομο καθεστώς (η κεντρική διοίκηση του Ιράκ δεν τους χρηματοδοτεί καθόλου), με σχετική ισότητα των φύλων και καμία πολιτική συγγένεια με το ΡΚΚ.                                                                                                                   

(δυστυχώς) συνεχίζεται 


ΚΕΝΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ 2: μερικά ενδιαφέροντα σημεία από ομιλίες στο ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής (πέρα από κλισέ που ακούγονται σε κάθε συνέδριο δημοκρατικού κόμματος)

18/03/2018

 

Ευάγγελος Βενιζέλος

(…) Ας δούμε όμως τι συμβαίνει στον ευρύτερο ευρωπαϊκό περίγυρο, τι συμβαίνει γενικότερα στην Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Η κρίση στην Ευρώπη και ιδίως στην Ευρωζώνη δεν είναι πλέον οικονομική. Τα αποτελέσματα, όπως δείχνουν οι αριθμοί, είναι αρκετά καλά. Είναι όμως κρίση κοινωνική και βεβαίως δημοκρατική. Οι νέες μορφές αντισυστημικότητας και εθνικολαϊκισμού είναι όψεις μίας γενικευμένης κρίσης νομιμοποίησης, αντιπροσώπευσης και κοινού οράματος σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι συζητήσεις επομένως για τους μηχανισμούς της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, συζητήσεις που τροφοδοτούν οι προτάσεις Macron, οι προτάσεις Juncker, πρέπει να μετατραπούν σε συζητήσεις όχι απλά και μόνο για την οικονομική διακυβέρνηση, αλλά για την ουσία της οικονομικής πολιτικής. Για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας υπό συνθήκες κοινωνικής συνοχής. Για το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος υπό συνθήκες πανευρωπαϊκής δημογραφικής κρίσης και τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης που μεταβάλλει ριζικά τη φύση και την έννοια της εργασίας και ιδίως της μισθωτής εργασίας, αλλά και την έννοια του κεφαλαίου. Υποχωρεί το χρηματοοικονομικό έναντι του διανοητικού κεφαλαίου.

Ποιος είναι λοιπόν, μέσα σε αυτά τα συμφραζόμενα, ο ρόλος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που γεννήθηκε στην εποχή της πρώτης βιομηχανικής επανάστασης, γιγαντώθηκε στην εποχή της δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης, δεν μπόρεσε ποτέ να αφομοιώσει την τρίτη βιομηχανική επανάσταση και τώρα είναι αντιμέτωπη με τις ανατροπές της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης; Και αυτό μέσα σε μία Ευρωπαϊκή Ένωση με κλειδωμένες, μετά το Μάαστριχτ, ανισότητες μεταξύ των κρατών μελών και με κλειδωμένη οικονομική πολιτική που περιορίζει το φάσμα των επιλογών ώστε να έχεις μία ευρωπαϊκή εναλλακτική οικονομική πολιτική άλλου τύπου, που να είναι αυτό που λέμε προοδευτική καθαρά, γιατί οι συσχετισμοί είναι πάντα μικτοί, δεν είναι ίδιοι σε όλες τις χώρες. Μετακυλίονται, μεταλλάσσονται, συνυπάρχουν οι πολιτικές δυνάμεις.

Δείτε την εικόνα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη. Καλά, το ΠΑΣΟΚ σήκωσε το φορτίο της διαχείρισης της κρίσης μόνο του, κακώς, ανέλαβε δυσανάλογο βάρος και βέβαια υφίσταται δυσανάλογες συνέπειες, αλλά στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Ολλανδία, γιατί υπάρχει αυτή η εικόνα; Μπορεί άραγε η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία να ανακόψει τον αριστερό και τον δεξιό εθνικολαϊκισμό; Όχι, όπως δείχνει η ιταλική εμπειρία και η ήττα του Δημοκρατικού Κόμματος και του Renzi. Μπορεί μήπως να πάει να προφυλαχθεί στην αντιπολίτευση, αφήνοντας τη Δεξιά με άλλους εταίρους να κυβερνήσουν; Όχι, όπως έδειξε η αλλαγή γραμμής στη Γερμανία, στο SPD, και οι πολύ κακές δημοσκοπήσεις που το ακολουθούν λόγω της αντίφασης αυτής. Μπορεί να κυβερνήσει με την κομμουνιστική Αριστερά προς τα αριστερά, όπως κάποιοι νομίζουν πολύ εύκολα ότι συμβαίνει στην Πορτογαλία; Θα το δούμε. Προς το παρόν αυτό που βλέπουμε είναι τον Πορτογάλο νέο Πρόεδρο του Eurogroup, τον κ. Senteno, να λέει ό,τι έλεγε ο Ολλανδός, σοσιαλδημοκράτης επίσης, Πρόεδρος Dijsselbloem. Ή μήπως στη Γαλλία μπορούν οι σοσιαλιστές να αντισταθούν στην υπέρβαση της διάκρισης Δεξιάς-Αριστεράς από τον Macron και τις πολιτικές του; Πολύ δύσκολο, όπως δείχνουν τα αποτελέσματα και οι δημοσκοπήσεις. Χρειάζονται εθνικές απαντήσεις, γιατί οι συσχετισμοί διαμορφώνονται σε εθνικό επίπεδο πριν αρθρωθεί μία ευρωπαϊκή απάντηση, καθώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυρίαρχη είναι μία διαρκής διακρατική διαπραγμάτευση. (…)

Κώστας Σημίτης

Μεταρρύθμιση σημαίνει μάχη, γιατί η κάθε μεταρρύθμιση θίγει προνόμια και πελατειακές σχέσεις, συναντά άρα αντιδράσεις και απαιτεί επιμονή και αντιπαράθεση. Το έργο που έχουμε μπροστά μας είναι δύσκολο, αξίζει όμως  να το προσπαθήσουμε (…) Τα μνημόνια δεν σκίζονται σε μια μέρα.  Στο μέλλον η κάθε κυβερνητική πολιτική θα συγκαθορίζεται από τις συμφωνίες που ήδη υπάρχουν με την ΕΕ και τις υποχρεώσεις στους δανειστές. Απραγματοποίητες υποσχέσεις θα δίνονται αναμφίβολα από τα άλλα κόμματα. Θα πρέπει να καταγγελθούν αποφασιστικά. Γιατί ο πολίτης συνεργάζεται, αν ενημερώνεται σωστά.(…)

Σταύρος Θεοδωράκης

Άκουσα τις προτάσεις για την επετηρίδα. Εγώ το έχω ήδη πει και τολμώ να το πω κι εδώ μπροστά σας. Στην πολιτική μπήκα αφήνοντας τη δουλειά μου, για 8 χρόνια. Ήδη κλείνω τα 4. Ας δεσμευτούμε λοιπόν Νίκο, εμείς οι νεότεροι, ότι θα δώσουμε με την προσωπική μας στάση το παράδειγμα της ανανέωσης. Γιατί το Κίνημα Αλλαγής χτίζεται από εμάς, αλλά ανήκει στην επόμενη γενιά. Εγώ λοιπόν έχω βάλει το προσωπικό μου όριο. Οκτώ χρόνια. Και σε ότι αφορά το Κίνημα Αλλαγής, άλλα 4. Μετά θα βρίσκομαι στην εξέδρα να χειροκροτώ τους επόμενους.

Κυριάκος Μητσοτάκης

(…) Είναι πολλά τα σημεία στα οποία μπορούμε να συναντηθούμε. Τους πρώτους αυτονόητους κοινούς σταθμούς, ήδη τους ανέφερα. Είναι η προστασία των θεσμών, η εύρυθμη λειτουργία του Πολιτεύματος και η καλλιέργεια ενός νέου πατριωτισμού και σύγκλισης στα μεγάλα εθνικά θέματα. Όμως πολλά θα είναι και τα σταυροδρόμια και μετά τις εκλογές. Το νέο Σύνταγμα, ο θεσμικός θεματοφύλακας της Ελλάδας που μας αξίζει.  Ένας νέος εκλογικός νόμος που θα τον συμφωνήσουμε και θα τον ψηφίσουμε μαζί στην αρχή της επόμενης Κυβέρνησης ώστε να βρούμε την αναγκαία ισορροπία ανάμεσα στην αναλογικότητα και στην κυβερνησιμότητα. Και βέβαια σημαντικές μεταρρυθμίσεις στην Οικονομία, στον εκσυγχρονισμό, στην αποκομματικοποίηση της Δημόσιας Διοίκησης, στην Υγεία, στην Ασφάλεια και, επιτέλους, και επιμένω σε αυτό κυρία Πρόεδρε, ένα Εθνικό Πρόγραμμα για την Παιδεία βασισμένο σε συναινέσεις, όπως αυτές που πετύχαμε στο παρελθόν. Περιμένω, λοιπόν, με ειλικρινές ενδιαφέρον το πόρισμα των εργασιών σας.


ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ 1- Κίμων Χατζημπίρος: Αντηχήσεις των 58

18/03/2018

ΤΑ ΝΕΑ  09/03/2018 

Πριν τέσσερα χρόνια η πρωτοβουλία των 58 επιχείρησε να φέρει ποιότητα, γνώση, λογική και ηθική στην πολιτική. Με στόχο την ενότητα και ανανέωση της Κεντροαριστεράς, αντανακλούσε το κλασικό αίτημα ολοκλήρωσης του ημιτελούς εκσυγχρονισμού της χώρας με δυτικόστροφο, φιλελεύθερο χαρακτήρα. Επί μήνες είχε σημαντικό ακροατήριο, πολλοί την στήριξαν και οικονομικά, αλλά βρέθηκε αντιμέτωπη με φανερούς ή κρυφούς κομματικούς πολιτικαντισμούς. Η ηγεσία της  ΔΗΜΑΡ απαξίωσε το εγχείρημα ως προκάλυμμα νεοφιλελεύθερης πολιτικής, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ έδειξε να το αγκαλιάζει για να το ελέγξει και να μη θιγεί ο παλαιοκομματισμός, ενώ ακούστηκαν και χλευασμοί όπως «συσσωρευμένο σημιταριό» ή «Ελιά, Ελιά με Μπένι βασιλιά».

Οι 58 είχαν εσωτερικές αδυναμίες. Ο άνεμος ανανέωσης πήγαζε από άσπρα μαλλιά. Ο οικονομικός φιλελευθερισμός προκαλούσε αντιθέσεις. Πολύ λίγοι ήταν διατεθειμένοι να ριψοκινδυνεύσουν πολιτικά και, κυρίως, έλειπε η κυρίαρχη ηγετική προσωπικότητα. Δεν έγινε αντιληπτή η μεγάλη πυκνότητα του πολιτικού χρόνου και, παρά την ορμή των δημόσιων εκδηλώσεων, η κίνηση βραδυπόρησε. Η τολμηρή εναλλακτική πρόταση δημιουργίας νέου κόμματος για τις ευρωεκλογές απορρίφθηκε, έτσι η δημοφιλής πρωτοβουλία μετεξελίχθηκε σε ανούσια «προοδευτική δημοκρατική παράταξη», συμπράττοντας με τοξικά πολιτικά πρόσωπα. Η χαριστική βολή δόθηκε με την εισαγωγή από το ΠΑΣΟΚ του σταυρού στις ευρωεκλογές, η οποία υποβάθμιζε την πρωτοβουλία σε άθροισμα μη αναγνωρίσιμων ατόμων. Ενα καινούργιο κόμμα αρχηγικού στυλ, που εμφανίστηκε αργότερα, υποκατέστησε τους 58, αξιοποίησε το θετικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί και προσείλκυσε πολλές προσωπικότητες, δεν τους έδωσε όμως κανένα ουσιαστικό ρόλο και το πλούσιο μεταρρυθμιστικό δυναμικό γρήγορα φυλλορρόησε.

Σήμερα η κρίση έχει παραγάγει άφθονη απαισιοδοξία και μοιρολατρία, ενώ ο ευρωκεντρικός φιλελευθερισμός είναι αδύναμος. Παραδοσιακός λαϊκισμός αλλοιώνει το μεταρρυθμιστικό τόξο, μετασχηματίζοντας σταδιακά τα κόμματα σε φιλευρωπαϊκά ομοιώματα ΣΥΡΙΖΑ. Η πλειονότητα των σημερινών και των πιθανών ψηφοφόρων τραβούν τη ΝΔ προς τα κάτω, απομακρύνοντάς την από το εκσυγχρονιστικό αίτημα. Το ΚΙΝΑ, στοχεύοντας κυρίως σε επάνοδο παλιών οπισθοδρομικών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, επιστρέφει κατά το πλείστον στις παραδοσιακές αντιλήψεις, στον παλιό καλό κρατισμό και τη θωπεία των συντεχνιών. Εχει ουσιαστικά εγκαταλειφθεί χωρίς πολιτική εκπροσώπηση η ιστορική προοδευτική ιδεολογία του κεντρώου χώρου με πυρήνα τον κοσμοπολιτισμό και την εκπεφρασμένη υιοθέτηση φιλελεύθερων δυτικών προτύπων, τα οποία παρασάγγας απέχουν από τις ρίζες του νεοελληνικού εξαιρετισμού, τους εθνικούς μύθους, τον εθνικισμό, την κληρικοκρατία, τη διείσδυση της θρησκείας στην εκπαίδευση και τη δημόσια ζωή. Αν και άμεση προτεραιότητα είναι η απομάκρυνση των σημερινών κυβερνώντων από την εξουσία, παραμένει η αναγκαιότητα ενός φιλελεύθερου, μη πολυσυλλεκτικού σχήματος ως αιχμή πολιτικής ρηξικέλευθων αλλαγών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών.

Παραδοσιακά, ρόλος της κλασικής μουσικής ήταν η συνοδεία θλιβερών γεγονότων. Ο απόηχος των 58 χάθηκε σαν ακομπανιαμέντο ποιοτικής μουσικής σε βαλκανικό σκυλάδικο. Ωστόσο, το υπόγειο ρεύμα υπέρ μιας ανοικτής κοινωνίας είναι διαχρονικά παρόν και ξεσπώντας σαν ορμητικό κύμα κέρδισε διακομματικές θετικές γνώμες του 37% των πολιτών πριν τέσσερα χρόνια.


Στήβεν Χώκινγκ, Υπέρλαμπρο Άστρο (8/1/1942-14/3/2018)

15/03/2018

Από σήμερα στους απέραντους Γαλαξίες

 

 

 

 

 

 

 

Μερικές σκέψεις του:

-Δεν είμαστε παρά ένα εξελιγμένο είδος πιθήκων πάνω σ’ έναν ελάσσονα πλανήτη ενός άστρου μετρίου μεγέθους. Αλλά μπορούμε να κατανοούμε το Σύμπαν. Αυτό μας κάνει κάτι πολύ εξαιρετικό.

Πιστεύω ότι η εξωγήινη ζωή είναι κάτι συνηθισμένο στο Σύμπαν, αν και η ευφυής ζωή είναι πιο σπάνια. Μερικοί λένε ότι δεν έχει εμφανιστεί ακόμα πάνω στον πλανήτη Γη.

Δεν μπορούμε να παραμένουμε εσωστρεφείς πάνω σε έναν μικρό και ολοένα πιο μολυσμένο και υπερπλήρη από κατοίκους πλανήτη.

Ο πληθυσμός μας και η χρήση των πεπερασμένων πόρων του πλανήτη Γή μεγαλώνουν κατά γεωμετρική πρόοδο. Ταυτόχρονα όμως μεγαλώνουν και οι τεχνικές μας δυνατότητες να αλλάξουμε το περιβάλλον προς το καλό ή προς το κακό.

Θα ήθελα η πυρηνική σύντηξη να γίνει ενεργειακή πηγή στην πράξη. Θα μας εφοδίαζε με ανεξάντλητη ποσότητα ενέργειας, χωρίς μόλυνση και χωρίς κλιματική υπερθέρμανση.

Νομίζω πως έχουμε σοβαρή πιθανότητα να επιβιώσουμε για αρκετό διάστημα, ώστε να προλάβουμε να εποικήσουμε το ηλιακό σύστημα. – Νομίζω πως η ανθρωπότητα δεν έχει μέλλον αν δεν πάει στο Διάστημα.

Κάποια μέρα μπορεί να δεχτούμε ένα σήμα από έναν πλανήτη όπως ο Gliese 832c. Ωστόσο θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί στο αν θ’ απαντήσουμε. Η συνάντηση με έναν εξελιγμένο πολιτισμό μπορεί να είναι σαν την συνάντηση των Αυτοχθόνων Αμερικανών με τον Κολόμβο. Δεν τους βγήκε σε καλό.

Αν ο ρυθμός της διαστολής (του Σύμπαντος) ένα δευτερόλεπτο μετά το Μπιγκ Μπανγκ ήταν μικρότερος έστω και κατά ένα εκατοστό του χιλιοστού του  εκατομμυριοστού του εκατομμυριοστού, (το Σύμπαν) θα είχε επανακαταρρεύσει προτού φτάσει στο σημερινό του μέγεθος. Από την άλλη μεριά, αν αντιθέτως ο ρυθμός ήταν μεγαλύτερος κατά κλάσμα του εκατομμυρίου, το Σύμπαν θα είχε διασταλεί με τέτοια ταχύτητα, ώστε να μην μπορέσουν να σχηματιστούν άστρα και πλανήτες.

Ίσως να υπάρχει Θεός, ωστόσο η επιστήμη μπορεί να εξηγήσει το Σύμπαν χωρίς να έχει ανάγκη ενός δημιουργού.

Θεωρώ τον εγκέφαλο σαν έναν υπολογιστή που θα σταματήσει να λειτουργεί όταν χαλάσουν τα διάφορα εξαρτήματά του. Δεν υπάρχει παράδεισος ή μετά θάνατον ζωή για σπασμένους υπολογιστές. Αυτά είναι παραμύθια για ανθρώπους που φοβούνται το σκοτάδι.

Η ευφυία είναι η ικανότητα να προσαρμόζεσαι στις αλλαγές.

Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος οι υπολογιστές να αναπτύξουν ευφυϊα και να πάρουν την εξουσία. Πρέπει επειγόντως να αναπτύξουμε άμεσες διασυνδέσεις με τον εγκέφαλο, έτσι ώστε οι υπολογιστές να αυξήσουν την ανθρώπινη ευφυϊα και όχι να την ανταγωνιστούν.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι τόσο διάσημος λόγω της αναπηρίας και της πολυθρόνας μου, ή λόγω των ανακαλύψεών μου.

Read more at: https://www.brainyquote.com/authors/stephen_hawking

Space, here I come! 

Aιώνια περίεργος και άπληστος για εμπειρίες,  δοκιμάζει την εμπειρία της μηδενικής βαρύτητας στο Διαστημικό Κέντρο Κέννεντυ, Φλόριντα


H Ελλάδα της παρακμής

15/03/2018

1.NOVARTIS- σκάνδαλο και συνωμοσία

2. Μακεδονία- τέλμα και παράνοια

Αποτέλεσμα εικόνας για συλλαλητηριο μακεδονια

3. Ερντογάν: η σύλληψη δύο Ελλήνων στρατιωτικών και οι καθημερινές προκλήσεις ενός αμετροεπούς αυταρχικού ηγεμόνα βγάζουν στην επιφάνεια διπλωματικό έλλειμμα της κυβέρνησης και του προέδρου.

Σχετική εικόνα

4. Ιβάν Σαββίδης: η εισβολή του στον αγωνιστικό χώρο του ματς- οπλοφορώντας- γίνεται καταλύτης πολιτικής κρίσης. Ο Δούρειος Ίππος του Πούτιν στην Ελλάδα.

Image may contain: 2 people, people standing, grass and outdoor

5. Ανάπτυξη της κουτσής χελώνας, η ανεργία των νέων στο 50%.

Και ακόμα: κάθε Σαββατοκύριακο το σπορ του αναρχικού μπάχαλου καταστρέφει την πόλη. Καμιά 50αριά κατειλλημένοι χώροι στην Αθήνα. Βίαιες εισβολές ακροδεξιών τραμπούκων σε στέκια αναρχικών και αριστεριστών. Εισβολές σε συμβολαιογραφεία για ματαίωση πλειστηριασμών.

Και από τους χιλιάδες λόγους για παλλαϊκά συλλαλητήρια- πρώτα και καλύτερα για την ίδια τη δημοκρατία- έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες να διαδηλώνουν για τη Μακεδονία!

Ανομία, υποκρισία, ανορθολογισμός. Ελλάς Ελλήνων και εξελληνισμένων τραμπούκων.

 

 


Η ομορφιά έχασε τον Givenchy (20/2/1927 -10/3/2018)

15/03/2018

Hubert de Givenchy