Η αυτοκτονία της Βενεζουέλας

30/04/2016

του Joel Hirst

(O Joel Hirst είναι Αμερικανός συγγραφέας και πρώην συνεργάτης του Συμβουλίου Διεθνών Σχέσεων. Έχει υπάρξει απεσταλμένος του αμερικανικού Οργανισμού Διεθνούς Ανάπτυξης σε αναπτυσσόμενες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Βενεζουέλα. Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στο blog του πριν από λίγες μέρες και το αναδημοσιεύει η Athens Voice.)

Ποτέ δεν περίμενα να γίνω μάρτυρας της αργής αυτοκτονίας μιας χώρας, ενός πολιτισμού. Υποθέτω ότι κανείς δεν το περιμένει.

Και να σας πω κάτι, δεν υπάρχει τίποτα το επικό σ’ αυτό. Εμείς που έχουμε το προνόμιο να ταξιδεύουμε συχνά, βλέπουμε τα ερείπια της αρχαίας Ελλάδας, τον Παρθενώνα λουσμένο με μπλε και πράσινα φώτα, την Ακρόπολη, το Κολοσσαίο στη Ρώμη, περπατάμε στα σκονισμένα σοκάκια του Τιμπουκτού και χαζεύουμε τα παλιά τζαμιά από λάσπη, σκεπτόμενοι τις εποχές που αυτοί οι τόποι είχαν ενέργεια και λόγο ύπαρξης. Δεν είναι λυπηρές σκέψεις αυτές για τους τουρίστες. Ο χρόνος έχει σκεπάσει την καταστροφή, τώρα το μόνο που απομένει είναι μεγάλα παλιά κτίρια που αφηγούνται μια ιστορία, για όταν οι τόποι αυτοί ήταν ζωντανοί − όχι για το πώς εξαφανίστηκαν ήσυχα. «Δεν υπήρχε λόγος, όντως» λέει ο ένας στον άλλο καθώς αποβιβαζόμαστε από τα κλιματιζόμενα λεωφορεία μας. «Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν έτσι απλά. Τίποτα δεν διαρκεί για πάντα και κανείς δεν φταίει. Έτσι λειτουργεί ο κόσμος» λέμε με ένα πλαστικό ποτήρι κρασί στο χέρι. Ο χρόνος περνάει σιγά-σιγά, διαβρώνοντας τα θεμέλια ενός πολιτισμού, μέχρι αυτός να καταρρεύσει – τουλάχιστον αυτό λέμε για να παρηγορήσουμε τον εαυτό μας. «Δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε. Αυτά τα πράγματα δεν μπορούν να σταματήσουν. Απλώς γίνονται».

Αυτό θα λένε σε εκατό ή σε χίλια χρόνια για το Καράκας στη Βενεζουέλα. Ή το Μαρακέι, ή τη Βαλένσια, ή το Μαρακαΐμπο. Αυτές τις μεγάλες πνιγηρές νοτιοαμερικανικές πόλεις με τα εμπορικά κέντρα και τους σούπερ αυτοκινητόδρομους, τους ουρανοξύστες και τα τεράστια γήπεδα. Όταν οι αρχαιολόγοι του μέλλοντος βουτήξουν στα νερά της Καραϊβικής, θα βρουν τα ναυάγια από τα βυθισμένα πλοία και θα τα τοποθετήσουν στη θέση τους σε φουτουριστικά μουσεία – απόδείξεις για το ότι αυτός ο τόπος είχε κάποτε φιλοξενήσει έναν πολιτισμό. Ερείπια από μεγάλα εμπορικά κέντρα γεμάτα με νερό και κροκόδειλους –ίσως τα αρχαία ανακόντα να έχουν επανακαταλάβει τις κοιλάδες τους, ίσως οι γιγάντιοι αρουραίοι που περιφέρονται στις πεδιάδες, να έχουν κάνει φωλιές τους τα άλλοτε πλούσια σπίτια των ολιγαρχών– καλύπτοντας τα πλακάκια και τα μάρμαρα με τα περιττώματά τους. «Δεν θα μπορούσε να έχει γίνει τίποτα» οι τουρίστες του μέλλοντος θα πουν. «Η χώρα παρήκμασε και εξαφανίστηκε – έτσι γίνεται»

Οι τουρίστες κάνουμε λάθος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ το νέο θαύμα της Ντίσνεϋ

28/04/2016

Jungle-Book3

Για όλα τα παιδιά κάθε ηλικίας και τους λάτρεις της τεχνολογίας, ιδίως όταν μπαίνει στην υπηρεσία της τέχνης.
Γλύκα ο μικρός πρωταγωνιστής Neel Sethi, και οι φωνές των

Bill Murray (Μπαλού, η αρκούδα),

Ben Kingsley (Μπαγκίρα, ο μαύρος πάνθηρας),

Christopher Walken (Λούι, ο βασιλιάς των πιθήκων),

Scarlett Johansson (Κάα, ο πύθωνας)

Lupita Nyong’o (η μαμά λύκαινα),

Idris Elba (Σηρ-Χαν ο τίγρης).

NEvzTVpqDodlzw_3_bmowgli_bagheera_black_panther_the_jungle_book-wideimagesjungle-bookjungle-book-2016-lupita-nyongothe-jungle-book1

Το παραμύθι για τον αιώνιο ανταγωνισμό/συνεργασία ανθρώπου-ζώου, της σχέσης του ανθρώπου με τη φύση, η αναζήτηση της ταυτότητας και της ενηλικίωσης, παντοτινό θέμα όλων των παραμυθιών.

 


Στάυρωση: Μερικές «ασυνήθιστες» εκδοχές

28/04/2016

καλλιτεχνική αδεία-και όχι μόνο.

cross

1.Σαλβαντόρ Νταλί

2.Francis Bacon

3. Η Diamanda Galas φωτογραφισμένη από την Annie Leibovitz,

4. Man Ray

5. To διαβόητο εξώφυλλο του «Hustler» που χώρισε την Αμερική των 70’s σε δύο στρατόπεδα, επέσυρε σειρά δικών και ο εκδότης Larry Flynt πυροβολήθηκε από φανατικό χριστιανό και έμεινε παράλυτος. francis-bacon-crucifixion-1965

+ Diamanda Galás+ Man Ray1e89da4152efe67d10976783f8cd996f


Οι πέντε αρχές που πρέπει να διέπουν το ασφαλιστικό σύστημα

28/04/2016

giannitsisΗ ομιλία του Τάσου Τάσου Γιαννίτση στη Βουλή 26,5.16

  • αρχή της ισότητας όλων των ασφαλισμένων,
  • της αναλογικότητας μεταξύ εργαζόμενων και συνταξιούχων,
  • της αναλογικότητας ανάμεσα στις εισφορές και την σύνταξη,
  • της βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος και της οικονομίας ως αποτέλεσμα της αρχής της βιωσιμότητας και
  • της αλληλεγγύης των γενεών και όχι της υποταγής «όπως φοβάμαι ότι εξελίσσεται το πράγμα».

Κύριε Πρόεδρε, Κύριοι Υπουργοί, Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Όλοι γνωρίζετε τη σχέση μου με το ασφαλιστικό, υποθέτω ότι προσκλήθηκα για να αναφερθώ σε ορισμένα κρίσιμα ζητήματα του ασφαλιστικού, που θεωρώ προσωπικά ότι είναι χρήσιμα να τεθούν υπόψη. Είναι προφανές ότι δεν εκπροσωπώ σωματείο, φορέα, κοινωνική οργάνωση ή οτιδήποτε. Ευχαριστώ για την τιμή, ευχαριστώ την επιτροπή για την τιμή να με προσκαλέσει και το Ποτάμι, το οποίο είχε τη σκέψη να προτείνει αυτή την πρόσκληση.Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος, θα αναφερθώ σε τρεις διαπιστώσεις, σε πέντε βασικές αρχές που θεωρώ ότι έχουν σημασία για το ασφαλιστικό και σε τρεις επισημάνσεις περισσότερο πολιτικού χαρακτήρα, αφού πολιτική είναι και η διαδικασία εδώ.

Οι τρεις διαπιστώσεις:

Η πρώτη είναι ότι το ασφαλιστικό είναι το γενεσιουργό αίτιο, ένα απo τα γενεσιουργά αίτια των θεμελιακών ανισορροπιών, που οδήγησαν στην κατάσταση της μεγάλης κρίσης, την οποία ζούμε από το 2009 και μετά. Δεν θα μπω σε νούμερα, θα αναφερθώ απλώς ότι πάνω από 80% του χρέους που δημιουργήθηκε μεταξύ 2000 και 2009 αντιστοιχούσε στα ελλείμματα του ασφαλιστικού συστήματος. Αυτό το ποσοστό είναι 400% για τη σχέση ελλειμμάτων – ασφαλιστικού και αύξησης χρέους απ” το 2010 μέχρι το 2015.

Δεύτερη διαπίστωση ότι η στενή σχέση του ασφαλιστικού και με τα ελλείμματα που είπα κλπ, σημαίνει ότι αν το ασφαλιστικό και η μεγέθυνση, η ανάπτυξη, δεν αντιμετωπιστούν παράλληλα, θα υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στο να βελτιωθούν και τα μεγέθη του ασφαλιστικού και τα μεγέθη της χώρας. Το πώς θα τα αντιμετωπίσει κανείς αυτά, είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία, υπάρχουν χίλιοι δρόμοι που μπορεί να τα κάνεις κανείς αυτά, ανάλογα με τις αξίες τους, τις ισορροπίες που θέλει να κρατήσει κλπ, αλλά δύο πράγματα που βουλιάζουν ταυτόχρονα αποκλείεται να οδηγήσουν σε οξυγόνο.

Τρίτη επισήμανση: 7 χρόνια είμαστε στην κρίση. Η χώρα είναι στην κρίση, το ασφαλιστικό πάει χέρι – χέρι με τη φτωχοποίηση όλης της κοινωνίας και αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν πρόβλημα μόνο οι συνταξιούχοι, η κρίση του ασφαλιστικού έχει μία τεράστια επίπτωση και στους εργαζόμενους και στην οικονομία και στη χώρα συνολικότερα. Το ασφαλιστικό χαρακτηρίζεται από εκρηκτικές, προβληματικές καταστάσεις, που δημιουργήθηκαν μέσα από απανωτά κύματα παραγωγής συνταξιούχων. Θα ήθελα να πω, ότι το 2008 μέχρι το 2015 περίπου 550.000 νέοι συνταξιούχοι προστέθηκαν κι εκκρεμούν απ” όσο διαβάζω σε εφημερίδες 250 με 300 χιλιάδες αιτήσεις, είτε γιατί δεν υπάρχουν λεφτά, είτε γιατί είναι οι διαδικασίες έτσι.

Νομίζω ότι στη φάση αυτή, δεν έχει σημασία μόνο τι διαπιστώσεις κάνει κανείς, αλλά και τι κάνει για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Και πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα; Εγώ θα αναφερθώ σε ορισμένες αρχές, που κατά τη γνώμη μου έχει αξία να κρατηθούν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


REALISM FOR EUROPE ND TURKEY (ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ)

28/04/2016

του 

BERLIN – Relations between Europe and Turkey have long been characterized by a deep contradiction. Whereas security cooperation (especially during the Cold War) and economic ties have been strong, the vital foundations of democracy – human rights, press freedom, minority rights, and an independent judiciary to enforce the rule of law – have remained weak in Turkey. History, too, has divided the two sides, as the dispute over recognition of the Armenian genocide during World War I attests.

After the ruling Justice and Development Party (AKP) assumed power under Abdullah Gül in 2002 and later under Recep Tayyip Erdoğan, these conflicts seemed to have been resolved. During its first years in government, the AKP wanted Turkey to join the European Union and to modernize the economy. And it delivered real reforms – particularly in areas, such as the judiciary, essential to progress toward EU membership.

But Erdoğan always kept open a “neo-Ottoman” option, which would orient Turkey toward the Middle East and the Muslim world. That became evident in 2007, when German Chancellor Angela Merkel and then-French President Nicolas Sarkozy together de facto closed the door to EU membership for Turkey, and in a manner that humiliated Erdoğan.In recent days, however, the fraught relations between Europe and Turkey have taken a bizarre turn. The Turkish government has twice summoned Germany’s ambassador to protest against a short satirical clip about Erdoğan shown on regional German television, even demanding that the clip be banned.

There can be no doubt that Turkey’s skilled and experienced diplomats understand Germans’ relationship with press freedom and freedom of opinion – fundamental values of the EU which Turkey wants to join. The question is how much of this understanding still filters through to President Erdoğan.

Relations could deteriorate further this spring, when Germany’s Bundestag votes on a resolution calling for the mass murder of Armenians in 1915 to be categorized as genocide. The motion will most likely be adopted by a large cross-party majority, aggravating tensions with Erdoğan’s government.

But, despite these recent conflicts, the EU and its member states must not lose sight of the fact that the decades-old partnership with Turkey is of paramount interest to both sides. Now and in the future, Europe needs Turkey, and Turkey needs Europe.

The price for this partnership, however, can never be the abandonment of democratic principles; on the contrary, Turkey urgently needs to institutionalize these principles for the sake of its own modernization. What is required is to focus on sustaining the relationship and reducing tensions as much as possible.

Partnership or not, Europe cannot free itself from its geopolitical neighborhood. Ever since the nineteenth century, Europe has had to deal with the so-called “Eastern question,” which at the outset concerned how to address the consequences of the Ottoman Empire’s decline. The Ottoman legacy led to several Balkan wars, which ultimately triggered World War I.

Now, a century later, the Eastern question has returned to Europe, and it is just as dangerous, even if it does not currently entail any risk of war on the continent. The Balkans – an undoubtedly European region – will remain at peace as long as a belief in a future within the EU remains alive. But the Middle East and North Africa are trapped in a power vacuum, giving rise to political crises, civil disorder, war, terror, and untold losses to the economy and human welfare.

America’s intervention in Iraq, followed by the weakening (whether real or perceived) of its security guarantee for the region, has led to open strategic rivalry between the leading Sunni power, Saudi Arabia, and the leading Shia power, Iran. Turkey, too, is involved in that game.

Meanwhile, most Arab states are unable to provide adequate jobs and opportunities to increasingly young populations, fueling support for religious extremism. The conflict between Israel and the Palestinians is escalating once again, as is Kurdish militancy. And the fighting in Syria (and to a certain extent Iraq), by calling into question the century-old borders established under the WWI-era Sykes-Picot agreement, is destabilizing the region and fueling the seemingly endless flows of refugees making their way to Europe.

Russia’s military intervention in Syria, moreover, raised the specter of a direct military clash with a NATO member state, when Turkey shot down a Russian military plane. Should the Kremlin, which has withdrawn its forces, decide to return, the risk of such a conflict, with all its uncertain consequences, would return as well.

Today’s version of the Eastern question, like the century-old variant, poses enormous risks for Europe’s security. And it could easily culminate in a forsaken and alienated Turkey, isolated on the margins of both Europe and the Middle East, with its democratic potential exhausted by the irresolvable Kurdish question.

Against this backdrop, a clash of values will almost certainly continue to define relations between Europe and Turkey. But, as has been true for a century, much more – both sides’ fundamental security interests – will be in the balance as well.

 


TAKING SIDES IN THE WAR WITHIN ISLAM (ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΠΟΥ ΔΙΕΞAΓΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ)

28/04/2016
του *

PARIS – French Prime Minister Manuel Valls was right when he recently said that there is no good excuse for jihadism. Rejecting the culture of excuses, said Valls, also meant resisting the temptation to dwell on explanations of the jihadist impulse.

And Valls was right again on April 4 when he warned against the danger of an ideological victory for Salafism, the doctrine underlying jihadism, which views Europe (and, within Europe, France) as prime ground for proselytization.

Successive French governments, over three decades, abdicated responsibility for engaging in this debate. But while passivity may have ensured social peace in the short term, it enabled values other than those of the republic to take root in wide swaths of French cities. And this was followed by willful blindness, as governments refused to recognize that militant Islamic fundamentalism was actually Islamo-fascism, the third global variant of totalitarianism that diehard critics had been decrying for a quarter-century.

This failure of government was abetted by the complicit myopia prevailing at the extremes of the political spectrum. In 2012, Marine Le Pen, the leader of the far-right National Front, lumped together (in order to condemn them both) the religious symbol that is the yarmulke and the political emblem that is the veil. And just this month, Green Senator Esther Benbassa claimed that a miniskirt is no less alienating than a chador. What were Le Pen and Benbassa doing if not making acceptable a form of barbarism whose occasionally human face should never allow us to forget that people are killing, maiming, and raping in its name?

Compounding the problem is the well-known advantage that extremists have over moderates, by virtue of yelling the loudest. Just as the Montagnards drowned out the Girondins in the Legislative Assembly during the French Revolution, the rabid jihadists are drowning out the large number of Muslims who want nothing more than to be left alone to practice their faith in peace and with respect for others and the law.

And finally, there is the timorous backpedaling we tend to see from our leaders whenever religious fanatics stigmatize those who offend them. Yesterday it was the Indian novelist Salman Rushdie; today it is the Algerian novelist Kamel Daoud. The first reflex of too many leaders at such times is to stigmatize the victims a second time, by suggesting that they were asking for it.

In any event, the result is plain: Appeasement of violent radicalism only encourages more of the same. As a consequence, we find ourselves in an undeclared state of intellectual emergency, one that, regrettably, has given rise to the states of emergency that our governments proclaim in the wake of terrorist attacks.

Dealing with this emergency requires, above all, saying and doing the opposite of what has most often been said and done. Specifically, we must call a spade a spade. An Islamist may be a lost Muslim or a Muslim gone astray, but he or she is a Muslim all the same. We must stop repeating ad nauseam that these aberrant Muslims have “nothing to do with Islam.”

In other words, we must acknowledge that two Islams are locked in a fight to the death, and that because the battlefield is the planet and the war threatens values that the West embraces, the fight is not solely the Muslims’ affair.

Once we do that, we must devote ourselves to identifying, untangling, and exposing the networks of Islamic hate and terror with the same energy and ingenuity that are now being applied to unraveling the global schemes of tax evaders. How long will we have to wait for the Panama Papers of Salafism? What is stopping the great newspapers from flushing out from the dark web the Mossack Fonsecas of global jihad and its criminal offshore companies?

We must also aid, encourage, and ideologically arm Muslims who reject the Islam of hate in favor of an Islam respectful of women, their faces, and their rights, as well as of human rights in general. Is that not what we did in the not-so-distant past with regard to the brave people we called dissidents in the Soviet world? And were we not right, at the time, to ignore those who told us that the dissidents were a minority who would never, ever, prevail against the granite ideology of communism?

That means protecting and defending Daoud (to take just one current example), a French-language writer of Muslim origin who suggested that those seeking sanctuary in Europe would do well to learn to appreciate European values. For that, Daoud has been saddled with a double fatwa: one from his “assassin brothers,” to borrow the Algerian-French journalist Mohamed Sifaoui’s phrase, and another from a handful of supposedly progressive and anti-racist French intellectuals who accused him of “recycling the most hackneyed clichés of Orientalism” when he urged Arab men to respect the dignity of women.

Genuine anti-racists, anti-imperialists, and believers in republican democracy must take the side of the Islam of moderation and peace in its war against the criminal Islam of the Salafists. It is a war that is ideological, theological, and political, a war that cuts across worlds, cultures, and what we are right to call civilizations, from the lost city neighborhoods of France to those areas – for example, Kurdistan, Morocco, Bosnia, and Bangladesh – where enlightened Islam remains alive and well. That, in broad strokes, is our urgent task. This is our war.

*Bernard-Henri Lévy is one of the founders of the “Nouveaux Philosophes” (New Philosophers) movement. His books include Left in Dark Times: A Stand Against the New Barbarism.

 


FEAR AND LOATHING IN ATHENS

25/04/2016

Φιλοξενούμε το άρθρο του blog  DATELINE: ATLANTIS

shackled

Shocking evidence purporting to relate to a failed coup attempt has been uncovered in Athens in recent weeks. Less than 7km from the Acropolis, near the ancient port of Phaleron and in the shadow of the modern Olympic Tae Kwon Do arena, redevelopment work on the site of an old race track unearthed over 1,500 sets of human remains. The finds include two mass graves containing “deviant” burials with evidence of violence. The remains are almost three thousand years old, dating to the period immediately preceding the “Golden Age” of Classical Athens, but their significance resonates strongly in the present day.

We excavate the evidence to uncover the hidden political agendas – past and present, large and small – behind the reporting of this discovery, and restore its true significance. For extra points, we will attempt to do this without resorting to the familiar mythological clichés of Greek crisis reporting (“Acropolis now!” “Lost their marbles!” “Greek tragedy!”).

POLITICS PAST

One particular find from this excavation has captured the popular imagination in Greece and abroad. The final phase of the excavations uncovered a mass grave containing 80 skeletons, many of which have their wrists bound in iron shackles. The skeletons studied so far belong to healthy young men who appear to have died an undignified death, evidently a mass execution. The excavator, presenting them for the first time recently, dated this group to the latter part of the 7th century BC, and went to suggest that they may be linked to a specific historical event, the so-called Kylonian Conspiracy.

An earlier excavation conducted in the early twentieth century during the first wave of modern development in the area had found a group of 17 skeletons that appeared to have been executed using a practice known as “apotympanismos” – an early form of crucifixion. The condition of some of the remains suggested to their excavator that they had also been subjected to violent lynching. The finds shocked early twentieth century Athenian society, and their excavator published a lengthy and detailed study of the practice that until then had only been hinted at in ancient texts. It is now suggested that the two groups may be connected.

The Kylonian Conspiracy is known as the earliest attested “historical” event in Athenian history, and several Classical historians recount versions of the story. In the early days of the Athenian city-state, Kylon was a successful athlete who, having won Olympic glory and consulted the Delphic Oracle, sought to use his father-in-law’s out-of-town muscle to install a tyranny in Athens (his father-in-law being himself the tyrant of the nearby city of Megara). Kylon and his followers were pursued by the Athenians and sought sanctuary in the temple of Athena on the Acropolis, where sacred law protected them from harm (the origin of the modern institution of “asylum”). They were besieged and starved, and were eventually cajoled into leaving the protection of the shrine, at which point they were attacked and most of them were slaughtered.

According to the ancient accounts, this act of sacrilege brought shame on the ruling family of Athens at the time, the Alkmeonidai, and also saddled them with a divine curse which followed them through the generations bringing epidemics and other disasters upon the city. The event brought a period of unrest, which eventually served as a catalyst for the first codification of Athenian law under Solon, which is considered the cornerstone of the political innovation that was ancient Athenian democracy.

The political symbolism of the Kylonian Conspiracy is not lost on the Greece of 2016, where the modern institution of democracy seems to be challenged and tested from many directions: from the perpetual election cycle as successive governments have failed to live up to the challenges of the financial crisis, to the traumatic experience of direct democracy in a controversial referendum and the hue and cry of #thisisacoupwhen the result was overturned, to the questioning of the democratic accountability of the supra-national lending institutions which supervise the Greek bailout, and the perceived threat from heavy-handed government interventions in the modern democratic institutions of the media and the judiciary. One humorist reacted by publishing a spoof story identifying the shackled skeletons with a group of journalists sanctioned by their union in connection with allegations of bias in their coverage of the July referendum. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ: ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

25/04/2016

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=794667

Παίρνεις την αλήθεια μου
και μου 
την κάνεις λιώμα…
 Διονύσης Σαββόπουλος, «Ο πολιτευτής» (από τη συλλογή «Ρεζέρβα»)
Μου θύμισε πριν από λίγες μέρες μια κουβέντα που είχαμε. Το 1985 ο Κώστας Λαλιώτης είχε εντυπωσιαστεί, όπως και εγώ, με τη συνέντευξη του Γερμανού πολιτικού Κουρτ Μπίντενκοπφ, ο οποίος υπήρξε ο εγκέφαλος της αναγέννησης των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών έπειτα από πολλά χρόνια αντιπολίτευσης.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
1973. Η Γερμανία ετοιμάζεται για μεγάλες αλλαγές. Η κυριαρχία του SPD, η χρυσή εποχή της διακυβέρνησης των Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ, φτάνει στο τέλος της. Η περίοδος οικονομικής ανάπτυξης και αποκατάστασης της τιμής της  μεταχιτλερικής Γερμανίας που σφραγίστηκε με την παρουσία των Αντενάουερ και Ερχαρντ στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έχει εξαντληθεί. Ένας Βαυαρός πολιτικός, ο Φραντς Γιόζεφ Στράους, πρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, διεκδικεί  να επικρατήσει στην Ομοσπονδία και να επιβληθεί του αδελφού κόμματος στην εκλογική μάχη. Ο Στράους υπήρξε αντιφατικό άτομο. Από τη μια, εκπροσωπούσε τη συντηρητική Δεξιά του Ψυχρού Πολέμου. Από την άλλη, με μια οικονομική πολιτική προσέλκυσης επενδύσεων στο κρατίδιο, πέτυχε να εγκατασταθούν στο Μόναχο οι σημαντικότερες εταιρείες, με αποτέλεσμα πρωτιά στην ανάπτυξη και στην απασχόληση. Επιπλέον οι καλές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και οι αυταρχικές παρεμβάσεις στον Τύπο – υπόθεση «Spiegel» – τον καθιστούν εύκολο πόλο λαϊκισμού.
Απέναντί του βρίσκεται ένας νέος, φιλόδοξος, άχρωμος και κεντρώος πολιτικός, ο Χέλμουτ Κολ, ο οποίος αποφασίζει να διεκδικήσει την καγκελαρία.
Μια ομάδα νέων πολιτικών έχει εμφανιστεί στο στερέωμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU). Γκάισλερ, Σόιμπλε, Λάμερτς, μερικά από τα ονόματα. Προσπαθούν να απογαλακτίσουν το κόμμα τους από τον ακραίο συντηρητισμό που επικρατούσε στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, που συμπίπτει με τον Ψυχρό Πόλεμο και την ανάγκη της αφοπλισμένης και διαιρεμένης Γερμανίας για ασφάλεια και προστασία. Ετσι κι αλλιώς ο Μπραντ είχε κάνει το μεγάλο βήμα με τη λεγόμενη Ρεαλπολιτίκ, την πραγματιστική πολιτική, με ανοίγματα προς τον ανατολικό του γεωπολιτικό χώρο. Και ο Σμιτ είχε μπολιάσει τον ευρωπαϊσμό και τη δυναμική ανάπτυξη με άλλους πιο σύγχρονους και αποτελεσματικούς όρους.
Το 1973 λοιπόν ο γενικός γραμματέας του CDU Κουρτ Μπίντενκοπφ κλείνει το συνέδριο του κόμματος με μια ιστορική ομιλία. Ο Μπίντενκοπφ, καθηγητής Πανεπιστημίου, είχε τη φήμη της «μηχανής σκέψης» για το κόμμα του. Και όχι μόνο. Ο ίδιος δεν είχε στόφα ηγέτη. Και βρέθηκε στη δεύτερη σειρά των κυβερνητικών αξιωμάτων. Ως πρόσφατα υπήρξε εκλεγμένος πρωθυπουργός κρατιδίου της τέως Ανατολικής Γερμανίας. Η σκέψη του όμως κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμη.
Στην περίφημη λοιπόν ομιλία του είπε μεταξύ άλλων και μια φράση που έγινε ακαδημαϊκό και πολιτικό εργαλείο. Στα πανεπιστήμια και στα κομματικά γραφεία. Και έδωσε τροφή για την ομάδα των εκσυγχρονιστών της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης στην πορεία για την επικράτηση των ιδεών της κατ’ αρχάς στο κόμμα και μετά στην κατάκτηση και στη διατήρηση της εξουσίας για 12 χρόνια από τον Κολ. Ο οποίος δεν ανήκε στην ομάδα αλλά ενστερνίστηκε και μετέφρασε τον λόγο τους. Ας δούμε για λίγο τη ροή της σκέψης του Μπίντενκοπφ στο τέλος της ομιλίας του.
«Η γλώσσα δεν είναι μόνο το μέσον της επικοινωνίας. Η γλώσσα είναι ένα σημαντικό μέσον στρατηγικής. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας είναι μια επανάσταση νέου είδους. Είναι η επανάσταση της κοινωνίας μέσω της γλώσσας. Η βίαιη κατάκτηση των κυβερνητικών κτιρίων δεν είναι πλέον προϋπόθεση για έναν επαναστατικό μετασχηματισμό της κρατικής τάξης. Οι επαναστάσεις σήμερα πραγματοποιούνται με άλλους τρόπους. Αντί για κυβερνητικά κτίρια, καταλαμβάνονται οι έννοιες με τις οποίες κυβερνώνται. Η μοντέρνα επανάσταση κατακτά τις έννοιες και όχι τα μέσα παραγωγής. Πρέπει να ανακτήσουμε το κουράγιο να μιλήσουμε και στην πολιτική Γερμανικά. (χειροκροτήματα) Η διασφάλιση της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» πρέπει να επαναδιατυπωθεί. Η ευημερία είναι σημαντική προϋπόθεση της ελευθερίας. Αλλά η ελευθερία πρέπει να είναι δυνατή ακόμη και αν η ευημερία απειλείται. (χειροκροτήματα). Τότε μόνο έχει η ελεύθερη τάξη έννοια. Η ελευθερία μας δεν γεννήθηκε από την ευημερία. Εχει τις ρίζες της στη γνώση, στον πόνο και στην εμπειρία της μη ύπαρξης ελευθερίας. Αντλεί τη δύναμή της από την κοινή πίστη στον άνθρωπο». (θερμά χειροκροτήματα).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η παγκόσμια αρχιτεκτονική έχασε τη ΖΑΧΑ ΧΑΝΤΙΝΤ

01/04/2016

 

th_7da6b1cce6a4dd964c0e785b6fb99590_forweb_edited93

Το μπετόν είναι ένα εύπλαστο υλικό. Μπορεί να χυθεί σε οποιεσδήποτε καμπύλες, στους πιο ονειρικούς, οργανικούς, ευφάνταστους όγκους. Επιτέλους οι δημιουργοί της σύγχρονης αρχιτεκτονικής απογειώθηκαν. Η Ζάχα Χαντίντ (βλέπε βιογραφία) ήταν μία από αυτούς τους δημιουργούς.

Abu Dhabi Performing Arts Center

Abu-Dhabi-Performing-Arts-Centre-1

2_5_7-WTC_Sept-2008

Abu-Dhabi-Performing-Arts-Centre-2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                                              Heydar Aliyev Center, Azerbaijan                                                                                                                                                       Heydar-Aliyev-Center-1Heydar-Aliyev-Center-6

zaha-hadid-architecture

BEKO Building, Belgrade

London-Aquatics-Center-1

London Aquatics Center                                              

London-Aquatics-Center-5

in-2010-hadid-designed-maxxi-the-national-center-for-contemporary-arts-in-rome-it-is-one-of-hadids-most-praised-works-it-won-the-stirling-award-in-2010

MAXXI: Museum of XXI Century Arts, Rome

MAXXI-6

Vilnius-Museum-Cultural-Centre-4

Vilnius Museum & Cultural Center    

Vilnius-Museum-Cultural-Centre-3                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

310646_314677241876976_282590215085679_1252444_1731167425_n

Sunrise Tower In Kuala Lumpur

                                   

in-london-hadid-is-working-on-33-35-hoxton-square-the-home-is-based-on-the-idea-of-a-prism-the-design-seeks-to-respond-to-and-manipulate-daylight-and-views-according-to-hadids-website

33-35 Hoxton Square, London