Γιεβγιένι Γιεφτουσένκο 18/7/1932 – 1/4/2017

02/04/2017

Yevgeny Yevtushenko: Ο Ρώσσος ποιητής, μια από τις εμβληματικές μορφές της διαμαρτυρίας κατά του Σοβιετικού καθεστώτος και των διώξεων των διανοουμένων, αγαπήθηκε και μισήθηκε, γνώρισε επαίνους και κριτικές, αλλά θα μείνει πάντα ο ποιητής του BABI YAR, του ποιήματος που εμπνεύστηκε από την σφαγή 33,771 Εβραίων του Κιέβου στο φαράγγι  Babi Yar το 1941 από τους Ναζί. Στο ποίημα, γραμμένο το 1961, ο Γιεφτουσένκο δεν καταγγέλλει μόνο τη ναζιστική θηριωδία αλλά και το πέπλο σιωπής από το Σοβιετικό καθεστώς και την άρνηση να περιληφθεί η σφαγή του Μπάμπι Γιαρ στο Ολοκαύτωμα και τί σήμαινε αυτό για τον Εβραϊκό λαό, καθώς και τον αντισημιτισμό που εξακολουθούσε να υπάρχει στην Σοβιετική Ένωση.

Ακούστε τον ποιητή ν’ απαγγέλλει το Babi Yar με την υπόκρουση της μουσικής του Σοστακόβιτς, που ονόμασε την 13η συμφωνία του Babi Yar.

BABI YAR

By Yevgeni Yevtushenko
Translated by Benjamin Okopnik, 10/96

No monument stands over Babi Yar.
A steep cliff only, like the rudest headstone.
I am afraid.
Today, I am as old
As the entire Jewish race itself.

I see myself an ancient Israelite.
I wander o’er the roads of ancient Egypt
And here, upon the cross, I perish, tortured
And even now, I bear the marks of nails.

It seems to me that Dreyfus is myself. *1*
The Philistines betrayed me – and now judge.
I’m in a cage. Surrounded and trapped,
I’m persecuted, spat on, slandered, and
The dainty dollies in their Brussels frills
Squeal, as they stab umbrellas at my face.

I see myself a boy in Belostok
Blood spills, and runs upon the floors,
The chiefs of bar and pub rage unimpeded
And reek of vodka and of onion, half and half.

I’m thrown back by a boot, I have no strength left,
In vain I beg the rabble of pogrom,
To jeers of “Kill the Jews, and save our Russia!”
My mother’s being beaten by a clerk.

O, Russia of my heart, I know that you
Are international, by inner nature.
But often those whose hands are steeped in filth
Abused your purest name, in name of hatred.

I know the kindness of my native land.
How vile, that without the slightest quiver
The antisemites have proclaimed themselves
The “Union of the Russian People!”

It seems to me that I am Anna Frank,
Transparent, as the thinnest branch in April,
And I’m in love, and have no need of phrases,
But only that we gaze into each other’s eyes.
How little one can see, or even sense!
Leaves are forbidden, so is sky,
But much is still allowed – very gently
In darkened rooms each other to embrace.

-“They come!”

-“No, fear not – those are sounds
Of spring itself. She’s coming soon.
Quickly, your lips!”

-“They break the door!”

-“No, river ice is breaking…”

Wild grasses rustle over Babi Yar,
The trees look sternly, as if passing judgement.
Here, silently, all screams, and, hat in hand,
I feel my hair changing shade to gray.

And I myself, like one long soundless scream
Above the thousands of thousands interred,
I’m every old man executed here,
As I am every child murdered here.

No fiber of my body will forget this.
May “Internationale” thunder and ring
When, for all time, is buried and forgotten
The last of antisemites on this earth.

There is no Jewish blood that’s blood of mine,
But, hated with a passion that’s corrosive
Am I by antisemites like a Jew.
And that is why I call myself a Russian!

 


PAL-V Liberty 2018 –το πρώτο ιπτάμενο αυτοκίνητο, διαθέσιμο στην αγορά.

30/03/2017

Ολλανδικής κατασκευής

Και όπως το είχε φανταστεί ο Ιούλιος Βερν και ο εικονογράφος του George Roux («Ο Κοσμοκράτορας»)


ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 60 ΧΡΟΝΙΑ – happy birthday!

26/03/2017

25 Μαρτίου 2017: γιορτάστηκαν στη Ρώμη τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με συναίσθηση της κρίσιμης καμπής στην οποία βρίσκεται το τολμηρότερο ειρηνικό πολιτικό πείραμα της ιστορίας.

Διακήρυξη των αρχηγών των 27 κρατών μελών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Εμείς, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας αποτελεί ένα τολμηρό και μακρόπνοο σχέδιο. Πριν από εξήντα χρόνια, ανακάμπτοντας από την τραγωδία δύο παγκοσμίων πολέμων, αποφασίσαμε να ενωθούμε και να αναγεννήσουμε από τις στάχτες της την ήπειρό μας. Οικοδομήσαμε μια μοναδική Ένωση με κοινά θεσμικά όργανα και ισχυρές αξίες, μια κοινότητα ειρήνης, ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, μια σημαντική οικονομική δύναμη με ασύγκριτα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας.

Η ευρωπαϊκή ενότητα ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Τότε η Ευρώπη έγινε πάλι μία. Σήμερα, είμαστε ενωμένοι και δυνατότεροι: εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη επωφελούνται από τη ζωή σε μια διευρυμένη Ένωση, που έχει ξεπεράσει τους παλαιούς διαχωρισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό της: περιφερειακές συρράξεις, τρομοκρατία, αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, προστατευτισμό, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Όλοι μαζί, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο και να προσφέρουμε στους πολίτες μας ασφάλεια, καθώς και νέες ευκαιρίες.

Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και με την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας. Το κάθε κράτος μόνο του θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να επηρεάσουμε τη δυναμική αυτή και να προστατεύσουμε τα κοινά μας συμφέροντα και τις κοινές μας αξίες. Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Στα επόμενα δέκα χρόνια επιθυμούμε μια Ένωση ασφαλή, ευημερούσα, ανταγωνιστική, βιώσιμη και κοινωνικά υπεύθυνη, με τη βούληση και την ικανότητα να διαδραματίζει βασικό ρόλο στον πλανήτη και να διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση. Επιθυμούμε μια Ένωση όπου οι πολίτες της θα έχουν νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Επιθυμούμε μια Ένωση που θα παραμένει ανοικτή στις ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τις αξίες μας και δεσμεύονται να τις προάγουν.

Σε αυτούς τους καιρούς των αλλαγών και έχοντας επίγνωση των ανησυχιών των πολιτών μας, δεσμευόμαστε ως προς την Aτζέντα της Ρώμης και υποσχόμαστε ότι θα εργαστούμε προς τις παρακάτω κατευθύνσεις:

1. Μια Ευρώπη ασφαλή και προστατευμένη:

Mια Ένωση, όπου όλοι οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα εξωτερικά μας σύνορα ασφαλή, με μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τους διεθνείς κανόνες. Μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.

2. Μια Ευρώπη ευημερούσα και βιώσιμη:

Μια Ένωση που δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης. Μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη Ενιαία Αγορά που ενσωματώνει την τεχνολογική εξέλιξη, και ένα σταθερό και ισχυροποιούμενο ενιαίο νόμισμα θα ανοίγουν δρόμους ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και συναλλαγών, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Μια Ένωση που προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και που εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν. Μια Ένωση με ενέργεια ασφαλή και οικονομικά προσιτή και περιβάλλον καθαρό και ασφαλές.

3. Μια κοινωνική Ευρώπη:

Μια Ένωση βασισμένη στη βιώσιμη ανάπτυξη, που προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο, καθώς αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, προασπίζοντας παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που παίζουν οι κοινωνικοί εταίροι. Μια Ένωση που προάγει την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και τα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Μια Ένωση που καταπολεμά την ανεργία, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια. Μια Ένωση όπου οι νέοι έχουν άριστη εκπαίδευση και κατάρτιση και μπορούν να σπουδάζουν και να αναζητούν εργασία απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την ήπειρο. Μια Ένωση που διατηρεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και προωθεί την πολιτιστική πολυμορφία.

4. Μια Ευρώπη ισχυρότερη μέσα στην παγκόσμια σκηνή:

Μια Ένωση που θα διευρύνει τις υφιστάμενες εταιρικές σχέσεις, θα οικοδομεί νέες και θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονειά της στ’ ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως. Μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει στη δημιουργία μιας πιό ανταγωνιστικής και πιο ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας. Μια Ένωση με δέσμευση για την ενίσχυση της κοινή της ασφάλειας και άμυνας, σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συγκυρίες και τις νομικές δεσμεύσεις. Μια Ένωση που συμμετέχει ενεργά στα Ηνωμένα Έθνη και υπερασπίζεται ένα πολυμερές σύστημα βασισμένο σε κανόνες, μια Ευρώπη υπερήφανη για τις αξίες της, που προστατεύει τους πολίτες της, προωθεί το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο καθώς και μια θετική παγκόσμια πολιτική για το κλίμα.

Θα επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, με την βαθειά πεποίθηση ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια μας και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των στόχων μας. Δεσμευόμαστε ότι θα ακούμε και θα ανταποκρινόμαστε στις ανησυχίες που εκφράζουν οι πολίτες μας και ότι θα συνεργαζόμαστε με τα εθνικά μας κοινοβούλια. Θα συνεργαζόμαστε στο αποδοτικότερο κάθε φορά επίπεδο, είτε είναι το επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε το εθνικό, ή το περιφερειακό ή το τοπικό, με πνεύμα εμπιστοσύνης και καλόπιστης συνεργασίας, μεταξύ των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Θα δώσουμε τον απαραίτητο χώρο για ελιγμούς στα διάφορα επίπεδα, ώστε να ενισχυθεί η καινοτομία και το αναπτυξιακό δυναμικό της Ευρώπης. Θέλουμε μια Ένωση μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά. Θα προάγουμε δημοκρατικές, αποτελεσματικές και διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς, ως ηγέτες, συνεργαζόμενοι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μέσα στα θεσμικά μας όργανα, θα διασφαλίσουμε την εφαρμογή των σημερινών διακηρύξεων, ώστε να αποτελέσουν την αυριανή πραγματικότητα. Είμαστε ενωμένοι για το καλύτερο. Η Ευρώπη είναι το κοινό μας μέλλον.

 

Παράλληλα έγινε και μεγάλη πορεία της κίνησης MARCH FOR EUROPE, για μια ομοσπονδιακή ενοποίηση της Ευρώπης. Η πανευρωπαϊκή αυτή κίνηση είναι πρωτοβουλία των φεντεραλιστικών ομάδων THE UNION OF EUROPEAN FEDERALISTS (UEF), THE SPINELLI GROUP,  YOUNG EUROPEAN FEDERALISTS (JEF EUROPE), STAND UP FOR EUROPE, THE EUROPEAN MOVEMENT INTERNATIONAL (για περισσότερα http://www.marchforeurope2017.eu/organisers/). Νωρίτερα την ίδια μέρα η κίνηση οργάνωσε και ένα forum για το μέλλον της Ευρώπης με το σύνθημα Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ,  στο οποίο πήραν μέρος μεταξύ άλλων η Isabelle DURANT, πρόεδρος τού Spinelli Group, ο Guy VERHOFSTADT, ευρωβουλευτής , πρόεδρος της ομάδας των Φιλελευθέρων και διαπραγματευτής για το Brexit εκ μέρους του Ευρωκοινοβουλίου, η Monica FRASSONI, συν-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού πράσινου Κόμματος, η Sylvie GOULARD, ευρωβουλευτής,  η Kalypso NIKOLAÏDIS, καθηγήτρια διεθνών Σπουδών στην Οξφόρδη, ο Λουκάς ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας,  o Roberto GUALTIERI, επικεφαλής της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, η Danuta HÜBNER, επικεφαλής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου και αρκετοί άλλοι ευρωβουλευτές, πανεπιστημιακοί και διανοητές. 

Το March for Europe απηύθυνε την παρακάτω έκκληση προς τους αρχηγούς των κρατών μελών και τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, με τις υπογραφές εκατοντάδων μελών της ευρωπαϊκής ακαδημαϊκής κοινότητας, διανοουμένων και απλών πολιτών (μεταξύ άλλων Αnthony Giddens, Monica Frassoni, Άννα Διαμαντοπούλου,  Λουκάς Τσούκαλης,  Τάκης Αναστόπουλος, Danuta Huebner, Ιωακείμ Γρυσπολάκης  Joachim Gryspolakis, Emma Bonino, Enrique Baron Crespo, Enrico Letta, Δημήτρης Σωτηρόπουλος):

«Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, ανησυχούμε και φοβόμαστε. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση έχει φτωχοποιήσει πολλούς εξ ημών. Υπάρχει κίνδυνος η ανεργία των νέων να δημιουργήσει μία χαμένη γενιά. Η ανισότητα μεγαλώνει και η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει. Η ΕΕ περιβάλλεται από σκηνικά πολέμου και αστάθειας από την Ουκρανία ως την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Η ροή των προσφύγων και μεταναστών αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί με ανθρώπινη και προοδευτική ματιά. Σε πολλά Κράτη Μέλη παρατηρούμε τάσεις αυταρχισμού και άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών δυνάμεων. Η δημοκρατία και οι βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού δέχονται επίθεση. Η ίδια η ΕΕ βρίσκεται υπό αμφισβήτηση αν και έχει εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία εδώ και δεκαετίες.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, έχουμε κουραστεί πια από τους πολιτικούς σε εθνικό επίπεδο. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι οι επόμενες τοπικές ή εθνικές εκλογές. Ζητούν Ευρωπαϊκές λύσεις για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αλλά στη συνέχεια οι ενέργειές τους καθιστούν τις λύσεις αυτές αδύνατον να εφαρμοσθούν ή αναποτελεσματικές. Αγνοούν λογικές προτάσεις της Επιτροπής ή δεν εφαρμόζουν ήδη ληφθείσες αποφάσεις, ακόμα κι όταν έχουν συμφωνηθεί από όλους. Τη μία ημέρα ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη πρέπει να δράσει και την επομένη διαμαρτύρονται για τις δράσεις που έχει αναλάβει. Ζητούμε από τους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε χώρας να σταματήσουν να εμφανίζουν την ενοποίηση ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, στρέφοντας έτσι το ένα κράτος εναντίον του άλλου. Σε έναν ανεξάρτητο κόσμο, κανένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις βασικές ανάγκες και τις εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη των πολιτών της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ενοποίηση και μία υπερεθνική κυβέρνηση είναι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να επιβιώσει μόνο εντός ενός πολυεπιπέδου πλαισίου κυβέρνησης, με βάση την αρχή της επικουρικότητας.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, γνωρίζουμε ότι η παγκοσμιοποίηση μετασχηματίζει τον κόσμο. Χρειαζόμαστε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση που να καλλιεργεί τις κοινές μας αξίες και να συμβάλλει στη λύση των παγκοσμίων προβλημάτων που απειλούν την ανθρωπότητα. Ο κόσμος χρειάζεται μία εξωστρεφή κοσμοπολίτικη Ευρώπη που θα βοηθήσει να χτιστεί μία πιο αποτελεσματική και δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, την ειρήνη, την παγκόσμια φτώχεια και τη μετάβαση σε μία περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη οικονομία.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, αναγνωρίζουμε την ΕΕ ως ημιτελή Res Publica (δημόσια υπόθεση). Διαθέτει έναν γελοίο προϋπολογισμό (0,9% του ΑΕΠ) και καμία οικονομική αυτονομία από τα Κράτη Μέλη ενώ οι τρέχουσες αρμοδιότητες της είναι παρωχημένες για να ανταποκριθούν επιτυχώς στις προκλήσεις των σημερινών κρίσεων. Διαθέτει μία νομοθετική, δικαστική διοίκηση ομοσπονδιακής μορφής και κεντρική τράπεζα. Αλλά η δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλέξουν την κυβέρνηση τους και να την υποχρεώσουν να λογοδοτήσει. Για να μπορέσει η Ένωση να εργαστεί και www.marchforeurope2017.eu να λαμβάνει δημοκρατικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων προϋπολογισμού, εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, και μετασχηματισμού των Συνθηκών, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα οι αποφάσεις να λαμβάνονται από ειδική πλειοψηφία που να αντιπροσωπεύει τη θέληση της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών και κρατών. Η Επιτροπή θα πρέπει να εξελιχτεί σε μία πλήρης μορφής κυβέρνηση που θα θέτει και θα προωθεί μία πολιτική ατζέντα που θα νομιμοποιείται μέσω των εκλογών. Τα Ευρωπαϊκά κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν τους υποψηφίους τους για τις Ευρωπαϊκές εκλογές για την Προεδρία. Η άλλη εναλλακτική είναι ένας άμεσα εκλεγμένος Πρόεδρος της ΕΕ που συγχωνεύει τις Προεδρίες της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Την 14η Φεβρουαρίου 1984 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε το Σχέδιο Συνθήκης για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λεγόμενο Σχέδιο Spinelli, που στοχεύει σε μία πολιτική ένωση, το οποίο αγνόησαν τα Κράτη Μέλη. Την 14η Φεβρουαρίου 2017, ζητήσαμε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ να αναλάβει μία νέα πρωτοβουλία για την επανεκκίνηση της ΕΕ σε ενισχυμένη δημοκρατική βάση. Η συζήτηση για μία τραπεζική, χρηματοπιστωτική ενεργειακή, αμυντική και πολιτική ένωση όπως και μία ένωση σε θέματα ασφάλειας έχει νόημα μόνο μέσα σε μία γνήσια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση με όλες αυτές τις πολιτικές να υπόκεινται σε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση.

Την 25η Μαρτίου 2017, οι Ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων θα εορτάσουν τις Συνθήκες της Ρώμης που ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και την Euratom το 1957. Τους ζητούμε να σταθούν στο ύψος του οράματος των Ιδρυτών. Πρέπει να ανοίξουν το δρόμο για την επανίδρυση της ΕΕ με βάση την πρόταση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και να εκμεταλλευτούν άμεσα τα εργαλεία των Συνθηκών της Λισαβώνας για την ενίσχυση των θεσμών και των πολιτικών της ΕΕ, ιδιαίτερα των πολιτικών εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας, οικονομικών και κοινωνικών. Καλούμε την Ευρωπαϊκή νεολαία, την κοινωνία των πολιτών, τους εργαζομένους, τους επιχειρηματίες, τον ακαδημαϊκό κόσμο, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τους Ευρωπαίους πολίτες να συμμετέχουν στη διαδήλωση στη Ρώμη, στις 25 Μαρτίου. Μαζί θα δώσουμε στους πολιτικούς ηγέτες τη δύναμη και το κουράγιο να ωθήσουν την ΕΕ προς μία νέα αρχή. Η Ευρωπαϊκή ενότητα είναι το κλειδί για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων, την διαφύλαξη των αξιών μας και την εξασφάλιση της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας.»

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

 

οι συμμετέχοντες από το ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Φυσικά δεν έλειψαν και οι αντι-ευρωπαϊκές διαδηλώσεις ακροδεξιών και ακροαριστερών και αναρχικών. H αστυνομία φρόντισε να μην συναντηθούν αντίπαλες ομάδες και κατάσχεσε αρκετά όπλα και επικίνδυνα σύνεργα.


Αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Κουμάνταρο

22/03/2017

Η αυτοβιογραφία του στο blog του Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΝΑ

: «Γεννήθηκα το Γενάρη του 1954 στην Αθήνα, στη Κυψέλη. Τέλειωσα το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχω εργαστεί ως πλασιέ βιβλίων, ερευνητής αγοράς πόρτα – πόρτα, παραγωγός διαφημίσεων για περιοδικό, οικοδόμος, ιδιοκτήτης του μπαρ ΤΡΑΜ, μπάρμαν, Disk Jokey και κυρίως σα δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην «Ελευθεροτυπία. Μέλος της Ενώσεως Συντακτών παραιτήθηκα από τη δημοσιογραφία το 1996, θεωρώντας το τρόπο άσκησής της, λόγω του μονοπωλίου των εκδοτών – καναλαρχών, ως μια από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη αιτία για το σύγχρονο βάλτωμα της ελληνικής κοινωνίας. 
Πήρα ενεργά μέρος στο φοιτητικό αντιδικτατορικό και στο λαϊκό κίνημα τη περίοδο 1971 – 1980. Φυλακίστηκα από το δικτατορικό καθεστώς και κλήθηκα ως μάρτυρας κατηγορίας στις δίκες των βασανιστών και του Πολυτεχνείου μετά τη μεταπολίτευση του 1974.
Εκλέχτηκα στα πρώτα μεταδικτατορικά συμβούλεια της ΕΦΕΕ και των φοιτητών της Νομικής. Από το 1980 παραμένω πολιτικά ανένταχτος». 

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Γιατί σημασία έχει και το πώς ανταποκρίνεσαι σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές- και με τί κόστος-, αλλά και αν στη συνέχεια δεν κολλάς αλλά εξελίσσεσαι. (πολύ χάρηκα που τον ξαναβρήκα στο ΠΟΤΑΜΙ, στην Επιτροπή Διαλόγου)
Τον Μάιο του 1974 συνελήφθησαν από τη Χούντα 36 μέλη και στελέχη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ) και της Αντιφασιστικής Αντιϊμπεριαλιστικής Σπουδαστικής Παράταξης Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ)


Οι συλληφθέντες: Π. Στάγκος, Χ. Μπίστης, Γ. Μήλιος, Δ. Κουμάνταρος, Α. Τσάρας, Ν. Παπαμιλτιάδης, Α. Αποστολίδης, Ν. Λιβέριος, Ε. Φαμελιάδου, Ι. Δημακόπουλος, Ν. Σκούφος, Ν. Μαστοράκης, Μ. Παπαδομανώλης, Μ. Καρατζάς, Γ. Καρατράτζης, Ι. Μαργαρίτης, Ι. Χαραλαμπίδης, Γ. Κοτανίδης, Ν. Κουτρέσης, Π. Παπαδομανώλη, Α. Παντελάκη, Ι. Κουβάρας, Σ. Σάλουστρος, Γ. Δραμουντάνης, Α. Κυνηγός, Π. Πιπέρης, Γ. Νίκαινας, Α. Μορδώχ, Δ. Αλεξάς, Α. Κουρτέσης, Σ. Λουκάτος, Α. Παπαντωνίου, Ε. Δραμουντάνης, Ε. Εφεντάκης, Δ. Τοπαλιάν, Α. Καπροδάκης.

– από το αρχείο της ΕΡΤ:

Και ένα από τα τελευταία κείμενα στο blog του:

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

«Και τώρα πως κλειδώσανε την πόρτα τους τ’ αμπέλια μας,
πως λίγνεψε το φως πάνω στη στέγη και στα δέντρα.»
(Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη»)

Τι κάνουμε μάγκες μου; Κλώθουμε τ’ αυγά. Ύστερα από 7 χρόνια φλομώσαμε στους κάθε λογής πολιτικάντηδες, που κάναν πολιτικό επάγγελμα τη μιζέρια τους. Πολλοί όχι όλοι.

Πιστεύετε ότι με το υπάρχον επίπεδο του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, θα δούμε προκοπή;

Είναι σε τέτοια κρίση και φανερή ανημπόρια η Ελλάδα και ό,τι συγκροτεί την ελληνική κοινωνία, που θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Γιατί ο κάθε ένας και η κάθε μιά μας είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτό το χάλι, είμαστε το ίδιο το χάλι.

Η μοναδική διέξοδος είναι ν’ αποφασίσουν χίλιοι, δέκα χιλιάδες πολίτες,όλων των γενεών και όλων των επαγγελμάτων, που δεν καλύπτονται από τα υπάρχοντα δημοκρατικά φιλοευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, να συγκροτηθούν αρχικά διαδικτυακά.

Με στόχους
Α. Να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Β. Να μπει τέλος στην αναξιοκρατική καταστροφική κομματική κρατική διοίκηση.
Γ. Να προσκληθούν όλοι οι πολίτες κι όλοι οι συλλογικοί κοινωνικοί φορείς, η διασπορά, οι φίλοι της Ελλάδας ανά τον κόσμο, να δημιουργήσουμε ένα κοινό μέτωπο δημοκρατίας, διαφάνειας, δημιουργίας.
Που θα στρέψει το καράβι σε ένα ιστορικής σημασίας εγχείρημα: » Ό άποικος είναι άποικος όσο δεν μπορεί να είναι ένοικος».
Μπορούμε και θέλουμε 200 χρόνια μετά το 1821, να καταφερουμε να διαφεντεύσουμε τον εαυτό μας; Να μετατρέψουμε την Αγανάκτηση σε Δημιουργία.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σύγχρονη ΦΑΝΕΡΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που τολμηρά, αργά και βασανιστικά, θα συμβάλλει σε μιαν Ελληνική Επανίδρυση, Αναγέννηση. Σε ένα νέο πολιτισμό φιλοτιμίας, συνέργειας, δημιουργίας, σε μια κρατική διαχείρηση που θα πλαισιωθεί από ότι ικανότερο και ηθικότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία.
Δ. Η επόμενη κυβέρνηση να συγκροτηθεί με την αναλογική επιρροή όλων των φιλοευρωπαϊκών δημοκρατικών κομμάτων, που θα επιλεξουν για πρωθυπουργό και υπουργούς τα πιιο αξιόλογα κι έντιμα στελέχη που διαθέτει η κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό.

Η αρχική διαδικτυακή συσπείρωση χιλίων, δέκα χιλιάδων πολιτών, μπορεί να συμπεριλαμβάνει μέλη κομμάτων δίχως αποκλεισμούς αλλά και διχως προνόμια. Ως ισότιμα άτομα.

Θα ήθελα τη γνώμη σας. Το μπορούμε; Ξεκινάμε τώρα να το κάνουμε; Θα βρούμε τον τρόπο.

 


Οι χαιρετισμοί των εθνών, οι ήχοι της γης και οι μουσικές δημιουργίες που έστειλε η ανθρωπότητα προς τ’ αστέρια

21/03/2017
BY   ON OCTOBER 31, 2014

Το 1977, καθώς η ανθρωπότητα στοχαζόταν την περίπτωση εξωγήινης ζωής, η NASA αποφάσισε να να στείλει στο εξωτερικό διάστημα, πέρα από το πλανητικό μας σύστημα τον Voyager I . O  σπουδαίος αστροφυσικός και αστροβιολόγος Carl Sagan (1934-1936) και μιά ομάδα επιστημόνων της NASA έβαλαν μέσα στο διαστημόπλοιο μαζί με τ’ άλλα επιστημονοκά όργανα και ένα ηχητικό αρχείο, τον Χρυσό Δίσκο, ένα ηχητικό ντοκουμέντο της ζωής πάνω στη Γη, όπου περιλαμβάνονται χαιρετισμοί σε πολλές γλώσσες, ήχοι του ζωικού βασιλείου και της Γης, καθώς και μουσικά έργα διαφόρων ειδών. Ένα «μήνυμα στο μπουκάλι», που πλέει  στην απεραντοσύνη του διαστήματος. 

Ακούστε τον Χρυσό Δίσκο 

πατήστε το μενού στην άνω αριστερά γωνία του video για να δείτε όλα τα περιεχόμενα


H ιστορία της Ευρώπης μας

19/03/2017

Πόσο καλά ξέρουμε την ιστορία της Ευρώπης; Ας το διαπιστώσουμε χάρη στα μορφωτικά αλλά και πολύ διασκεδαστικά ντοκυμανταίρ της ARTE. Από την αρχαία Ελλάδα μέχρι την Ενωμένη Ευρώπη του σήμερα, οι περιπέτειες του γεωγραφικού και πολιτιστικού χώρου που είναι η κοινή πατρίδα λαών σε διαρκή κίνηση. (διαθέσιμο έως 12 Ιουνίου)

1/10 Η αυγή του πολιτισμού

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-001-A/notre-europe-quelle-histoire-1-10

2/10 αυτοκράτορες και θεοί

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-002-A/notre-europe-quelle-histoire-2-10

3/10 Η Ευρώπη και το Ισλάμ τον Μεσαίωνα
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-003-A/notre-europe-quelle-histoire-3-10

4/10 Από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-004-A/notre-europe-quelle-histoire-4-10

5/10 Ανάμεσα σε Παράδεισο και Κόλαση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-005-A/notre-europe-quelle-histoire-5-10

6/10 Στη σκιά του Βασιλιά-Ήλιου
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-6-10

7/10 όνειρα ελευθερίας και η άνοιξη των λαών
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-7-10

8/10 Πορεία προς την άβυσσο
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-8-10

9/10 Νεκροθάφτες και ουτοπιστές
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-9-10

10/10 Η ανακάλυψη της ειρήνης
http://www.arte.tv/…/062…/notre-europe-quelle-histoire-10-10

Annette Frier (à gauche) et Antonia de Rendinger (droite)

 

 


Η ημέρα της γυναίκας και οι σκλάβες του Ισλάμ

09/03/2017

Άρθρο μου στην Athens Voice  9/3/17

 

 

Τις μαστιγώνουν και τις λιθοβολούν μέχρι θανάτου. Τις πουλάνε και τις αγοράζουν, τις κάνουν σκλάβες του σεξ. Τις παντρεύουν με το ζόρι, συχνά μικρά κοριτσάκια με ενήλικες άντρες. Ακρωτηριάζουν τα γεννητικά τους όργανα. Τους αρνούνται την μόρφωση και τη συμμετοχή στη δημόσια ζωή. Τις υποχρεώνουν να φορούν διαρκώς τσαντόρ, νικάμπ, χιτζάμπ, μαντήλες. Παραλλαγές υπάρχουν από χώρα σε χώρα, αλλά όλες οι χώρες του Ισλάμ, άλλες λιγώτερο άλλες περισσότερο, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υποτίμηση της γυναίκας, την κατάφωρη ανισότητα. Και έχουμε δει ότι από τις χώρες καταγωγής αυτό επεκτείνεται και μέσα στις χώρες υποδοχής μεταναστών και προσφύγων.

Θεωρώ αδιανόητο να “τιμούμε” την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας χωρίς να δίνουμε προτεραιότητα στα δεινά των μουσουλμάνων γυναικών. Σε σύγκριση με αυτά, οι ανισότητες μεταξύ ανδρών-γυναικών στις δημοκρατικές χώρες μοιάζουν ψιλά γράμματα. Οι γυναικείες οργανώσεις, η κοινωνία των πολιτών εν γένει, οι διεθνείς οργανισμοί, οι κυβερνήσεις, πρέπει να αναλάβουν γενναίες και τολμηρές σταυροφορίες, ιδιαίτερα εναντίον των πιο επαχθών μορφών υποδούλωσης. Και κυρίως να μην επιτρέπουμε την παραμικρή υποχώρηση των κατακτήσεων της γυναικείας χειραφέτησης στις ίδιες μας τις χώρες. Κατακτήσεων που κερδίθηκαν με αγώνες. Πολλοί, ιδίως αριστεροί, και μάλιστα αριστερές φεμινιστικές οργανώσεις προβάλλουν επιχειρήματα “ανοχής του διαφορετικού” και “σεβασμού της πολυπολιτισμικότητας” ενώ στην ουσία πρόκειται για υποχώρηση των αρχών της ισότητας και του ανθρωπισμού. Έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν το σύμβολο της ανδρικής κυριαρχίας, τη μαντήλα, ως αποδεκτή έκφραση ταυτότητας και να την υποστηρίζουν ως δήθεν ανθρώπινο δικαίωμα!

Στα πρώτα νεανικά μου χρόνια έζησα σε μια Ελλάδα, όπου υπήρχε ακόμα το ταμπού της παρθενίας, όπου το σεξ ήταν αμαρτία, όπως αμαρτία ήταν οι προφυλάξεις κατά της τεκνοποιίας ακόμα και μέσα στο γάμο, υπήρχε η προίκα, η άμβλωση ήταν υποκριτικά “παράνομη” και ήταν η μόνη αντισύλληψη, οι γυναίκες που βιάζονταν “τά ‘θελαν”, η ορθόδοξη εκκλησία ορισμένες μέρες του μήνα μας θεωρούσε “μιαρές”, η σεξουαλική παρενόχληση ήταν στην ημερήσια διάταξη και κοινωνικά αποδεκτή. Όποια κοπέλα τολμούσε να βάλει τις φωνές ενάντια στην βαναυσότητα αγνώστων και γνωστών, αυτή ήταν που στιγματιζόταν και γελοιοποιούνταν ως υστερική. Δεν περηφανεύομαι ότι έκανα κάτι το ιδιαίτερα ηρωΙκό, αλλά μαζί με άλλες πολλές, τις περισσότερες φορές ανοργάνωτα αλλά συχνά και οργανωμένα, είμαστε η γενια γυναικών που κατακτήσαμε στη Ελλάδα του ’70, του ’80, του ’90 έναν σημαντικό βαθμό χειραφέτησης – με μικρό ή μεγάλο κόστος. Πάντως με κόστος.

Κάθε φορά λοιπόν που βλέπω στο δρόμο γυναίκες με μαντήλες, μπουμπουλωμένες ακόμα και το κατακαλόκαιρο με ρούχα ως τους αστραγάλους και τους καρπούς των χεριών, ιδίως νέες γυναίκες δίπλα σε άντρες που καμαρώνουν με σορτσάκια και φανελλάκια, κάθε φορά νιώθω την καρδιά μου να βουλιάζει. Νιώθω ότι όλοι οι έστω μικροί αγώνες που έκανα- που κάναμε- πάνε χαμένοι. Πώς μπορούμε να ανεχόμαστε κοριτσάκια 11 και 12 χρονών μαντηλοδεμένα; Και δε δέχομαι το επιχείρημα ότι πρόκειται για ευσεβείς γυναίκες που ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας τους. Η ευσέβεια αποδεικνύεται άν έχεις δικαίωμα επιλογής. Πόσες το θέλουν συνειδητά και πόσες έχουν ψυχολογικά εσωτερικεύσει την καταπίεση θεωρώντας την δική τους επιλογή; Και βέβαια δεν ξέρουμε πόσες από αυτές τις γυναίκες έχουν πλήρη συνείδηση του καταναγκασμού που τους επιβάλλουν πατεράδες, σύζυγοι και μια ολόκληρη κοινότητά και δεν μπορούν να τον αποτινάξουν γιατί θα πλήρωναν πολύ βαρύ τίμημα…Εγώ δεν λέω αυτές οι καταπιεσμένες γυναίκες να υποστούν επιπλέον και την εχθρότητα της κοινωνίας μας. Το αντίθετο. Ωστόσο, όσες έχουν το θάρρος ν’ αποτινάξουν τον ζυγό, αυτές πρωτίστως οφείλουμε να τις εξοπλίσουμε με τα νομικά εργαλεία για να το πετύχουν και να τους προσφέρουμε κοινωνική προστασία και συμπαράσταση. Μην γελιόμαστε. Ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων και μεταναστών ήρθε και θα μείνει εδώ. Η επιτυχής ένταξή τους και η συγκατοίκηση μαζί τους είναι ένα μεγάλο στοίχημα για τη συνοχή της κοινωνίας μας. Η απομόνωσή τους και η ανοχή μας μπροστά στην ανισότητα ανδρών-γυναικών και άλλων πρακτικών διάκρισης ως κάτι αυτονόητο, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει, θα είναι να φουντώσει και άλλο ο ρατσισμός. Και αν το δούμε ευρύτερα, η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα των μουσουλμάνων γυναικών μπορεί να γίνει μια καλή αφορμή να ξεπεράσουμε δικές μας χρόνιες αγκυλώσεις, σε μια χώρα που ακόμα η πολιτεία δεν είναι χωρισμένη από το κράτος και στη Θράκη ισχύει ακόμα η σαρία.

 

 


Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ: Τι είναι η Ακρα Δεξιά;

06/03/2017

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του φιλοσόφου και ιστορικού των ιδεών  Pierre-André Taguieff «Ο ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΟΥ – Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την Ακρα Δεξιά, τον αντισημιτισμό και τη συνωμοσιολογία»

ΤΟ ΒΗΜΑ 25/02/2017  http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=864153.

«Ας χρησιμοποιήσουμε την έκφραση «Ακρα Δεξιά» για λόγους ευχρηστίας, χωρίς να προκαταλαμβάνουμε τη σημασία της. Αντίθετα, θεωρούμενη ψυχρά, εκκινώντας από συμβολικά υλικά που της αποδίδονται – δηλαδή από δεδομένα στα οποία πρέπει να επιστρέψουμε, πέρα από τα κλισέ -, η Ακρα Δεξιά εμφανίζεται ως προϊόν ασταθούς σύνθεσης που γεννιέται από την ανάμειξη, σύμφωνα με διάφορες δοσολογίες, δάνειων θεμάτων από τις μη φιλελεύθερες δεξιές – ας πούμε από τις συντηρητικές και αντιδραστικές δεξιές – και από αυτό που συμβατικά αποκαλούμε Ακρα Αριστερά, που ούτε αυτή είναι μία αριστεροποιημένη ή εξτρεμοποιημένη Αριστερά, αλλά μία ψευδο-αριστερά της οποίας ο ορίζοντας δεν είναι άλλος από την Επανάσταση – πρακτική καταστροφή και ουτοπική καταστροφή. Η Ακρα δεξιά αναμειγνύει τα αντίθετα και τα αντιφατικά: τον συντηρητισμό ή την παραδοσιαρχία με το επαναστατικό πνεύμα, τον εθνικισμό με τον ρατσισμό, το αγελαίο πνεύμα με τη λατρεία της ατομικότητας, τον κομφορμισμό και τον δογματισμό με το ανατρεπτικό πνεύμα. Ετσι, οι λεγόμενες «ακροδεξιές» μορφολογίες παρουσιάζονται ως εκ συστάσεως αντιφατικές ή παράδοξες. Η Ακρα Δεξιά δεν είναι «περισσότερο Δεξιά» από τη (μία ή την άλλη) Δεξιά, είναι λιγότερο Δεξιά. Δεν είναι περισσότερο δημαγωγική (ή περισσότερο «λαϊκιστική») από την Ακρα Αριστερά. Η «αντιδραστική» της διάσταση (παλινορθωτική ή νοσταλγική) συνοδεύεται πάντα από έναν «επαναστατικό» βολονταρισμό, παλινορθωτικό ή κατακτητικό. Μπορούμε να την πούμε «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά», όπως τον φασισμό ή τον αναρχισμό. Μπορούμε επίσης να τη χαρακτηρίσουμε «ημι-αριστερά ημι-δεξιά». Ετσι, ταλαντεύεται ανάμεσα στο ουδέτερο σημείο (ούτε το ένα ούτε το άλλο) και το σύνθετο σημείο (και το ένα και το άλλο). Εξ ου και οι οξύμωρες εκφράσεις οι οποίες, κατά προσέγγιση, επιχειρούν να περιγράψουν το παράδοξο περιεχόμενο του κακού που φέρει το όνομα «Ακρα Δεξιά»: «επαναστατική Δεξιά», «αντιδραστική Αριστερά», «συντηρητική επανάσταση» ή  «επαναστατικός συντηρητισμός», «επαναστατική αντεπανάσταση». Και ξέρουμε ότι, από τη δεκαετία του 1920, οι «εθνικο-μπολσεβίκοι» ή οι «εθνικιστές-επαναστάτες» φυτρώνουν όπως τα μανιτάρια μετά τη βροχή. Πρέπει ίσως να πάρουμε θέση: δεν υπάρχει κάτι που θα ήταν «ουσία» της «Ακρας Δεξιάς» και που θα μπορούσε να γίνει το αντικείμενο σαφούς και κοινώς αποδεκτού ορισμού. Οφείλουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο όπως αυτό κατασκευάζεται ιδεολογικά διαμέσου των πολεμικών διαδράσεων.
»Τα μόνα κριτήρια που επιτρέπουν να δείξουμε αντικειμενικά την ένταξη στην «Ακρα Δεξιά», όπως αυτή γίνεται αντικείμενο φαντασίωσης και απόλυτης απόρριψης, είναι η υπαρκτή προσφυγή στη βία με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, το ρητό σχέδιο να εγκαθιδρυθεί μια δικτατορία και η ύπαρξη ενός προγράμματος που εμπεριέχει μέτρα που κρίνονται ξενόφοβα, ρατσιστικά και αντισημιτικά, και γενικότερα αδίκως ανισωτικά και είναι προϊόντα διακρίσεων. Τόσα χαρακτηριστικά τα οποία, υπό την προϋπόθεση ότι είναι ταυτοχρόνως παρόντα και εμπειρικά παρατηρήσιμα, χαρακτηρίζουν την αντιδημοκρατική και αντιφιλελεύθερη φιγούρα τής τόσο άσχημης ονομασίας «η Ακρα Δεξιά». Διότι, ως προς τι αυτή η ιδεολογικο-πολιτική φιγούρα ανήκει στη «Δεξιά»; Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τους αριστερούς αντι-ουσιοκράτες να επιδίδονται με τόση αφέλεια και ασυνέπεια στην ουσιοποίηση υποστηρίζοντας την ύπαρξη της «Δεξιάς», οντότητα υποτίθεται μία και ομοιογενής, ακόμα και για ορισμένους πάγια και α-ιστορική. Δεν θα έπρεπε, κατ’ αρχάς, ανάμεσα στις παρατηρήσιμες δεξιές, να εντοπίζουμε και να ορίζουμε, μέσα σε μία συγκεκριμένη συγκυρία, τη Δεξιά που θεωρείται ότι «εξτρεμοποιείται» ώστε να αναδύεται η μία ή η άλλη «Ακρα Δεξιά»; Οι εμπειρικές όμως μελέτες καθώς και οι μελέτες περίπτωσης δείχνουν ότι σε όλες τις συγκυρίες δεν είναι οι ίδιες δεξιές αυτές που εξτρεμοποιούνται, και ότι οι τρόποι εξτρεμοποίησης είναι μοναδικά πολλαπλοί. Ιδού γιατί πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικότητες περί της «Δεξιάς» και της «Ακροδεξιάς», των οποίων η μόνη επιβεβαίωση είναι ότι χρησιμοποιούνται ως όπλα στην πολιτική αντιπαράθεση.
»Στον ετερογενή ιδεολογικά και χωρίς σύνορα χώρο που άνοιξε η πολεμική έννοια «Ακρα Δεξιά» ανακαλύπτουμε τόσο επαναστατικά στοιχεία όσο και συντηρητικά θέματα, αριστερούς και ακροαριστερούς προσανατολισμούς καθώς και δογματικές θέσεις αντεπαναστατικής, παραδοσιαρχικής ή αντιδραστικής έμπνευσης, τάσεις κρατικιστικές, ακόμα και σοσιαλίζουσες, αλλά και φιλελεύθερες οικονομικά προτάσεις και, σε αγαστή συνύπαρξη με έναν ισχυρό πολιτισμικό συντηρητισμό θρησκευτικής (χριστιανικής) τάξης, εγκλήσεις για αδιάλλακτη υπεράσπιση της αρχής της κοσμικότητας, πριν από όλα για να καταγγελθεί η απειλή η οποία ενσαρκώνεται από ένα ταυτοτικό Ισλάμ, που αρνείται την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Ολοι οι ταυτοποιημένοι από τους ιστορικούς και τους πολιτικούς επιστήμονες «δεξιοί εξτρεμισμοί» δεν προσδιορίζονται από την καθολική απόρριψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας και το σχέδιο υποκατάστασής της από μια «νέα τάξη» εστεμμένη από μια δικτατορία. Δεν απεικονίζουν όλοι τη λογική της ριζικής απόρριψης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ή του φιλελεύθερου-πλουραλιστικού συστήματος. Με δυο λόγια, δεν είναι όλοι και ταυτόσημα «εξτρεμιστικοί».»

Τζαν Ντουντάρ: Οι δημοκράτες στην Τουρκία χρειάζονται υποστήριξη.

02/03/2017

Ο Τζαν Ντουντάρ, ο πρώην διευθυντής της Τζουμχουριέτ, υπόδικος στην Τουρκία για κατασκοπεία και τρομοκρατία (!) γιατί  δημοσίευσε τεκμηριωμένο  φωτογραφικό και βιντεοσκοπημένο υλικό, όπου αποκαλύπτεται ότι φορτηγά της ΜΙΤ (μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας) μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές στη Συρία, σήμερα έχει καταφύγει στην Γερμανία και έχει απευθύνει επανειλημμένα έκκληση στους πολίτες και στους θεσμούς της Ευρώπης να υποστηρίξουν τους δημοκρατικούς πολίτες της Τουρκίας, τους υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κοσμικού κράτους και  των αρχών του ανθρωπισμού, και που τώρα υφίστανται απηνή διωγμό.

Το βίντεο είναι από παλαιότερη εκδήλωση της Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο για την ελευθερία του τύπου στην Τουρκία. Το σχόλιο των GREENS/EFA στο facebook: «Η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα. Θα έχετε ακούσει για τον Deniz Yücel, έναν Γερμανό δημοσιογράφο τουρκικής καταγωγής που πρόσφατα συνελήφθη στην Τουρκία. Πάνω από 100 δημοσιογράφοι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση στην Τουρκία»

 

dyΟ Deniz Yücel, ο Γερμανός δημοσιογράφος τουρκικής καταγωγής με διπλή υπηκοότητα, ο πρώτος ξένος δημοσιογράφος που βρίσκεται στη φυλακή στην Τουρκία.

 

 

 

 

 

 

 

Και η συνέντευξη που πήρε η δημοσιογράφος Τέτα Παπαδοπούλου από τον Τζαν Ντουντάρ (Athens Voice 2/3/17) http://www.athensvoice.gr/politiki/tzan-ntoyntar-i-alli-toyrkia-yparhei 

«…Για όλους εμάς στην Τουρκία –δηλαδή όλους εμάς που πιστεύουμε βαθιά στην αρχή του κοσμικού κράτους– η Ευρώπη σημαίνει συγκεκριμένες αξίες. Σημαίνει: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελευθερία του Τύπου και της Έκφρασης, Ισότητα Ανδρών και Γυναικών, Κράτος Δικαίου. 
Όλα αυτά τα ιδανικά κινδυνεύουν σήμερα στην Τουρκία από αυτή την καταπιεστική κυβέρνηση. Εμείς υπερασπιστήκαμε και συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας με ασπίδα αυτά ακριβώς τα ιδανικά. Ωστόσο, η Ευρώπη μας εγκατέλειψε. (…) Στην Ευρώπη πολλοί νομίζουν ότι η Τουρκία εύκολα θα υποταχθεί στον δρόμο που ο Ερντογάν επιδιώκει να την σύρει. Κάνουν λάθος. Το λέω αυτό και σε σχέση με το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που θα διεξαχθεί στις 16 Απριλίου, με το οποίο επιχειρείται να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του πολιτεύματος και να περάσουν όλες οι εξουσίες στον Πρόεδρο. Ξέρετε, εκτός από όσους είναι αντίθετοι με τον Ερντογάν, υπάρχουν και εκείνοι μέσα στο ίδιο του το κόμμα, το ΑΚΠ, οι οποίοι δεν επιθυμούν να γίνει η Τουρκία μία χώρα που ουσιαστικά δεν θα έχει ούτε Κυβέρνηση ούτε Κοινοβούλιο, παρά μόνον έναν παντοδύναμο και ανεξέλεγκτο Πρόεδρο.  Η «άλλη Τουρκία», αυτή που πιστεύει στη δημοκρατία και στην ισότητα των δύο φύλων, υπάρχει. Όμως πλήττεται από τον Ερντογάν, διώκεται, υποφέρει (…)

 


100 χρόνια από τη Ρώσσικη Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 και το πραξικόπημα των μπολσεβίκων του Οκτώβρη.

01/03/2017

Δύο αφιερώματα του ARTE

1. Lénine, une autre histoire de la révolution russe

Λένιν, μια άλλη ιστορία της ρωσσικής επανάστασης

Οι απαρχές της επανάστασης του Φεβρουαρίου έως την εξέγερση του Οκτωβρίου, την οποία αποφάσισε και οδήγησε με επιτυχία ο Λένιν- που, σε αντίθεση προς τον θρύλο του, και αυτός , όπως και όλος ο κόσμος, για αρκετό διάστημα αμφιταλαντευόταν μπροστά στην λαόλαπα των γεγονότων. Ο  σκηνοθέτης  Cédric Tourbe, μαζί με τον ιστορικό Marc Ferro και τον πολιτικό επιστήμονα Μichel Dobry αναπαριστά βήμα βήμα την εκρηκτική αλυσίδα των γεγονότων. Με εκπληκτική διαύγεια σχολιάζουν τα τρομερά αρχεία που ζωντανεύουν την Ρωσσία του ’17 και τον ερχομό της επανάστασης. Με όχημα τη φωνή δύο πολύ εύγλωττων αυτοπτών μαρτύρων, του επαναστάτη σοσιαλιστή Nicolas Soukhanov και της γαλλίδας δημοσιογράφου Marilye Markovitch, το φιλμ δείχνει με κάθε λεπτομέρεια, πώς ο Λένιν κατόρθωσε στην ακραία στιγμή να πάρει το πάνω χέρι. Το φιλμ με μεγάλη επιτυχία κατορθώνει να μεταδώσει τον αναβρασμό, την ευφορία, το ξέσπασμα ενός λαού, του πιο πολυπληθούς και του πιο καταπιεσμένου στον δυτικό κόσμο, του λαού που σε μια ιστορική στιγμή αμφισβήτισε όχι μόνο την απολυταρχία, αλλά και κάθε μορφή εξουσίας. (σημ. του ARTE)

 

2. Edition spéciale: L’abdication du tsar Nicolas II 

Έκτακτο ειδησεογραφικό αφιέρωμα: Η παραίτηση του τσάρου Νικολάου ΙΙ 

Ιδιοφυής ιδέα: ρεπορτάζ αφιερωμένο στην Ρώσικη Επανάσταση σαν να γινόταν σήμερα, στην εποχή της τηλεόρασης, των ειδικών ανταποκριτών, του Ιντερνετ, του twitter και του fb. Από τον Τσάρο Νικόλαο, τα Σοβιέτ, τον Λένιν, τον Τρότσκυ, έως τον Ρασπούτιν, τον κοσμηματοποιό του τσάρου Fabergé και την κοινότητα των Ρώσσων καλλιτεχνών στο Παρίσι (Chagalle κλπ), όλα δοσμένα με τον σύγχρονο τρόπο ενός πλήρους ειδησεογραφικού δελτίου. Génial! (on line έως 7 Μαρτίου). Σκηνοθεσία André Meier.