ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 3: Οι Οικολόγοι Πράσινοι έχουν διασύρει αμετάκλητα την έννοια της πολιτικής οικολογίας

21/09/2017

Άρθρο μου στην ATHENS VOICE 

 

«Την ευθύνη την έχει μια κοινωνία ολόκληρη και μια παγκόσμια οικονομία εξαρτημένη από το πετρέλαιο και ένα σκληρό λόμπι διεθνές που δεν επιτρέπει να έχουμε επενδύσεις τέτοιες που να προστατεύουμε τις ακτές μας», ήταν οι δηλώσεις για την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό του Γιάννη Τσιρώνη, αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και τροφίμων και πρώην αναπληρωτή υπουργού Περιβάλλοντος.

Δεν είναι όμως «ατυχείς δηλώσεις» ενός προσώπου (με υπουργική βαρύτητα).

Και το ίδιο το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων στο επίσημο site δηλώνει διά του εκπροσώπου του Κώστα Διάκου: «Είναι όλοι υπεύθυνοι… Οι Οικολόγοι Πράσινοι για την οικολογική καταστροφή του Αργοσαρωνικού: Προς το παρόν και μέχρι να διευκρινιστούν, ενδιαφέρουν ελάχιστα τα συγκεκριμένα αίτια της βύθισης του δεξαμενόπλοιου που στάθηκε η αιτία της θαλάσσιας ρύπανσης των ακτών της Σαλαμίνας και, όπως φαίνεται, και της Πειραϊκής. Αυτό το οποίο προβάλλει ως τραγικό αίτιο της οικολογικής καταστροφής, σε όλο του το μεγαλείο, δεν είναι άλλο από το τριτοκοσμικό χωροταξικό χάος οικιστικών και βιομηχανικών περιοχών, εμπορικών περιοχών και περιοχών αναψυχής, λιμανιών και αιγιαλών στο οποίο καταδίκασαν το λεκανοπέδιο της Αττικής όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις.(…)». (www.ecogreens-gr)

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να αποφύγει κανείς συγκεκριμένη απόδοση ευθυνών και να συσκοτίσει τα συγκεκριμένα αίτια μιας κατάστασης από το να διαχέει τις ευθύνες παντού και να καταφεύγει σε γενικολογίες και κοινότοπες «αλήθειες», κάτι ανάλογο με το αιώνιο «για όλα φταίει ο καπιταλισμός» του ΚΚΕ ή την «κακούργα κοινωνία» των λαϊκών ασμάτων. Γενίκευση όμως που φτάνει στα όρια της ύβρης προς εμάς τους πολίτες που σήμερα θρηνούμε τις παραλίες μας.

Πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου ’15, οι Οικολόγοι Πράσινοι αποφάσισαν να συμπράξουν με τον ΣΥΡΙΖΑ. Είχαν προηγηθεί και συμπράξεις σε περιφερειακό και δημοτικό επίπεδο. Υποτίθεται μια τέτοια συμμαχία θα είχε ως στόχο την εφαρμογή αποφάσεων και κανόνων που θα προστάτευαν και θα αναβάθμιζαν το περιβάλλον, φυσικό και αστικό, και θα προλάμβαναν ενδεχόμενες περιβαλλοντικές καταστροφές. Άλλωστε αυτός είναι και ο κύριος λόγος ύπαρξης ενός Πράσινου κόμματος. (Να θυμήσουμε τους Πράσινους της Γερμανίας, που πέτυχαν συμφωνία για το σταδιακό κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων). Από πολύ πιο πριν, από το ’15, το ζήτημα της συμμαχίας με τον ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε πεδίο συγκρούσεων στο εσωτερικό του κόμματος (του οποίου ήμουν ιδρυτικό μέλος από το 2003 και έκανα αγώνα αγάπης άγονο έως το 2011, οπότε αποχώρησα).

Σήμερα, στελέχη (νυν και πρώην) του κόμματος των Οικολόγων Πρασίνων, ή πρόσωπα με δεσμούς με αυτό (βλ. φωτο), κατέχουν αρκετές σημαντικές θέσεις στην κυβέρνηση, στη Βουλή και στον κρατικό μηχανισμό. Ενδεικτικά:

-Γιάννης Τσιρώνης, αναπληρωτής υπουργός περιβάλλοντος και στη συνέχεια αναπληρωτής υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

-Γιώργος Δημαράς, βουλευτής

-Γιώργος Καραμέρος, αντιπεριϕερειάρχης βορείου τομέα Αττικής

-Ιωάννα Κοντούλη, πρόεδρος στις Κτιριακές Υποδομές ΑΕ

-Κώστας Διάκος, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικού Τομέα Αθηνών

-Δαμιανός Ανδρέου, περιφερειακός σύμβουλος Κεντρικής Μακεδονίας

Last but not least: ακόμα και για την υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, που επελέγη κυρίως λόγω της προσφοράς της στο θέατρο, δεν θεωρώ άσχετο το γεγονός ότι έχει δεσμούς με τους Οικολόγους Πράσινους (υποψήφια το 2012) και δηλωμένες οικολογικές ευαισθησίες.

Σε μια κανονική χώρα, με κανονικά κόμματα, μετά τη φοβερή οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν παραιτηθεί.

Παρ’ όλα αυτά, ας το προσπεράσουμε. Ας αφήσουμε επίσης κατά μέρος και την απουσία διαφάνειας ως προς τα προσόντα και την καταλληλότητα των προσώπων για τις συγκεκριμένες θέσεις, ή τη συνέπεια ιδεών με την επαγγελματική τους απασχόληση. (Βλέπετε, γνωριζόμαστε!) Ας δούμε τι έχουν να επιδείξουν μέχρι σήμερα από τις θέσεις όπου έχουν διοριστεί. Ιδού μερικά μαργαριτάρια (πράξεις και κυρίως παραλείψεις):

-Ο Γ.Τσιρώνης, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, αν και ιδεολογικά αντίθετος με την κατασκευή νέων λιγνιτικών μονάδων και τη διατήρηση των παλαιών και εξαιρετικά ρυπογόνων μονάδων, τήρησε απολύτως παθητική στάση και δεν προσπάθησε να αποτρέψει τους υπουργούς Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ (πρώτα Λαφαζάνη, μετά Σκουρλέτη) να υπογράψουν τις σχετικές αποφάσεις.

-Ο Κ. Διάκος, εκτός από τις παραπάνω δηλώσεις του για τον Σαρωνικό, αλλά και οι Γ. Καραμέρος και Δ. Ανδρέου ως περιφερειακοί σύμβουλοι, μήπως έχουν πετύχει με τη δράση τους να πείσουν τις Περιφέρειες Αττικής ή Θεσσαλονίκης να πάρουν πρωτοβουλίες για μέτρα αποτροπής οικολογικών καταστροφών, όπως οι πρόσφατες πυρκαγιές και η θαλάσσια ρύπανση, και μάλιστα να επηρεάσουν θετικά τα αντίστοιχα υπουργεία;

-Επιπλέον, το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, κατά πλειοψηφία αλλά και προσωπικά ο Γιάννης Τσιρώνης, η Ιωάννα Κοντούλη, ο Κώστας Διάκος ήταν από παλιά σε πλήρη σύμπλευση με τις αντιαναπτυξιακές ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ (και του περιβόητου πρώην δημάρχου Ελληνικού Κορτζίδη) σε σχέση με το Ελληνικό. Υποστήριζαν τη μετατροπή της τεράστιας έκτασης του πρώην αεροδρομίου αποκλειστικά σε γιγαντιαίο πάρκο, αδιαφορώντας για την αδυναμία απορρύπανσης του εδάφους (από τις κηροζίνες), για τα εξωπραγματικά κονδύλια για τη συντήρησή του, αλλά και αδιαφορώντας για τα οικονομικά και κοινωνικά οφέλη μιας τεράστιας επένδυσης σε ποικίλες χρήσεις, που θα φέρουν (άμποτε) όχι μόνο αποφασιστική οικονομική ανάπτυξη αλλά και σημαντική αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος: Το παρόν Ρυθμιστικό Σχέδιο της επένδυσης περιλαμβάνει και σχέδια του μεγάλου αρχιτέκτονα Νόρμαν Φόστερ, και μεταξύ άλλων ενυδρείο, συνεδριακά κέντρα, κατοικίες, χώρους ψυχαγωγίας και ένα πάρκο 2.000 στρεμμάτων (το Central Park της Ν.Υόρκης είναι 843 στρ.). Αλλά οι Οικολόγοι Πράσινοι ουδέποτε είχαν την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει αστικό περιβάλλον!

– Ανάλογη στάση σχετικά με την εξόρυξη στις Σκουριές. «Νίκη του Περιβάλλοντος!» η μη έκδοση αδειών, «αποικιακής νοοτροπίας η καναδική εταιρία εξόρυξης χρυσού», «Η διαφαινόμενη αποχώρηση της εν λόγω εταιρίας οφείλεται κυρίως στο σταθερό, πολιτικοποιημένο και έντονα περιβαλλοντικό κίνημα που αναπτύχθηκε στη περιοχή και πήρε πανελλαδικό χαρακτήρα.(…) www.ecogreens-gr

Μια πικρή αλήθεια, που δεν είναι πολύ γνωστή, είναι ότι η Ελντοράντο έχει αναλάβει την υποχρέωση να επουλώσει τις περιβαλλοντικές πληγές που προκάλεσε η προηγούμενη εξορυκτική εταιρεία TVX, άρα αν φύγει τότε θα είναι πλήγμα για το περιβάλλον.

– Παθητική και κατά τόπους ενεργητική υποστήριξη τοπικών «οικολογικών» οργανώσεων κατά των ανεμογεννητριών. (Κρήτη, Μάνη και αλλού). Όχι στις μεγάλες επενδύσεις (που επιδιώκουν οι σατανικοί καπιταλιστές), υποστήριξη μόνο μικρών τοπικών μονάδων, και ταυτόχρονη διάδοση του μύθου ότι οι φτερωτές σκοτώνουν τα πουλιά.

– Απουσία αποτελεσματικής δράσης κατά των θερινών πυρκαγιών, πέραν των καταγγελιών.

– Απουσία σχεδίων πρόληψης μιας θαλάσσιας οικολογικής καταστροφής όπως της σημερινής στον Σαρωνικό. Καμία αποτελεσματικότητα για εφαρμογή των νόμων, για ελέγχους, για επιβολή δεξαμενοπλοίων με διπλό τοίχωμα. Σύμφωνα με έρευνα της WWF (Medtrends) η κυκλοφορία πλοίων με πετρέλαιο στις ελληνικές θάλασσες έχει να επιδείξει ένα ποσοστό ατυχημάτων δυσανάλογο με τον φόρτο της (5 επί συνόλου 29 σε όλη τη Μεσόγειο, μεταξύ 1970-2009). Η παρουσία των Οικ. Πρ. στην κυβέρνηση και στην Περιφέρεια δεν επηρέασε στο παραμικρό την εγκληματική ανετοιμότητα της πολιτείας.

Όταν κάποιος υπεύθυνος πολιτικός θέλει να φέρει αποτελέσματα, εργάζεται, εκπονεί σχέδια, φέρνει προτάσεις, πιέζει, και αν δει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει, διαχωρίζει δημόσια τη θέση του και τελικά παραιτείται.

Αντί για αυτό έχουμε θρήνους και κοπετούς και στην πράξη ευθυγράμμιση τη στιγμή της ψηφοφορίας. Χαρακτηριστικοί της ιδεοληψίας οι… θρήνοι του βουλευτή Γ. Δημαρά (που δεν είναι και ο χειρότερος συγκριτικά): «Θρηνώ γιατί το 50% της δημόσιας περιουσίας παραδίδεται σε ξένους ως αποτέλεσμα των εγκληματικών λαθών προηγούμενων κυβερνήσεων». Επίσης θρήνησε (σωστά) για την Πτολεμαΐδα, αλλά δεν παραιτήθηκε.

Πάντως αυτές οι λαμπρές επιδόσεις δεν είναι μόνο αποτέλεσμα καιροσκοπισμού και απροθυμίας για την παραμικρή σύγκρουση με το κόμμα που τους έδωσε την ευκαιρία της ζωής τους. Μετά από πολλαπλές διασπάσεις και αποχωρήσεις, στο κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων επικράτησαν πρόσωπα (συμπεριλαμβανομένων των σημερινών στελεχών που κατέχουν κυβερνητικές και άλλες θέσεις) με ιδεοληψίες, ανάλογες με του ΣΥΡΙΖΑ: κρατισμός, εχθρότητα προς την επιχειρηματικότητα, υποστήριξη της απο-ανάπτυξης (!), υποστήριξη ψευδών θεωριών και συνωμοσιολογίας, σε συνδυασμό με άγνοια των αντικειμένων και γενικότερη αγραμματοσύνη.

Οι πρόσφατες δηλώσεις σχετικά με την οικολογική καταστροφή του Σαρωνικού ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι Οικολόγοι Πράσινοι διέσυραν μια για πάντα την έννοια της πολιτικής οικολογίας. Εύλογα θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι η  στάση αυτού του κόμματος είναι χωρίς σημασία και δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον για να τη μνημονεύσουμε. Ωστόσο αυτός ο διασυρμός έχει διαδοθεί πλατιά στην κοινή γνώμη και έχει σημασία, γιατί ζούμε στην εποχή της κλιματικής αλλαγής, στην εποχή που η μία μετά την άλλη οι χώρες της Ευρωπης βάζουν μπρος την ενεργειακή μεταστροφή και τη σταδιακή εγκατάλειψη των ορυκτών καυσίμων. Και το κυριότερο: στην Ελλάδα τώρα που πιάσαμε αναπτυξιακό πάτο, τώρα ακριβώς είναι η στιγμή για σχεδιασμό στηριγμένο στη βιώσιμη, έξυπνη ανάπτυξη με οδηγό τεχνολογίες αιχμής και σύμμαχο τον ήλιο, τον άνεμο, τα κύματα, τη γεωθερμία αυτής της τόσο προικισμένης χώρας.

 

Advertisements

ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 2

21/09/2017

http://www.greenpeace.org/greece/el/news/2017/saronikos-oil-qa/ 

Σαρωνικός SOS: Όσα θέλεις να ξέρεις

Μαζέψαμε όλες τις απορίες σχετικά με τη διαρροή πετρελαίου στον Σαρωνικό και προσπαθήσαμε να απαντήσουμε όσο πιο αναλυτικά γίνεται.

DCIM100MEDIADJI_0104.JPG

Τι συνέβη;
Τα ξημερώματα της Κυριακής (10/9) βούλιαξε για άγνωστους λόγους το δεξαμενόπλοιο Αγία Ζώνη ΙΙ (ιδιοκτησίας FOS petroleum) νοτιοδυτικά της βραχονησίδας Αταλάντης, κοντά στην Ψυτάλλεια. Το δεξαμενόπλοιο είχε φορτίο 2.200 τόνους μαζούτ και 340 τόνους ναυτιλιακά καύσιμα και – σύμφωνα με το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (ΥΕΝ) – η διαρροή αφορά στο 5% (δηλαδή 135 τόνοι) του φορτίου. Ωστόσο, είναι πιθανόν η ποσότητα που διέρρευσε να είναι μεγαλύτερη. Το υπουργείοανακοίνωσε επίσης ότι οι εργασίες στεγανοποίησης του πλοίου (απόλυτη προτεραιότητα) ολοκληρώθηκαν στις 12/9 και οι εργασίες απάντλησης ξεκίνησαν μετά (δεν είναι σαφές ακριβώς πότε).

Ποια είναι η έκταση του προβλήματος;
Αν και η ποσότητα που διέρρευσε θεωρείται πολύ μικρή (συγκριτικά με άλλα θαλάσσια πετρελαϊκά ατυχήματα), το σημείο του ναυαγίου ήταν δίπλα στο ΥΕΝ και ο καιρός για επιχειρήσεις περιορισμού της ρύπανσης ιδανικός, η πετρελαιοκηλίδα έπληξε ένα μεγάλο μέρος του Σαρωνικού. Πιο συγκεκριμένα, μέχρι την Τετάρτη 14/09 η ρύπανση εξαπλώθηκε 21 χλμ μακριά από το σημείο που βυθίστηκε το “ΑΓΙΑ ΖΩΝΗ ΙΙ”. Τα παραπάνω οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν ανταποκρίθηκε αποτελεσματικά στην αντιμετώπιση του ατυχήματος. Η ρύπανση ξεκίνησε από την Σαλαμίνα (Σελήνια έως Κυνοσούρα) και όταν άλλαξε η κατεύθυνση του ανέμου  επεκτάθηκε στη Φρεαττύδα και τις παραλίες των Νοτίων Προαστίων, καθώς κηλίδες πετρελαίου εμφανίστηκαν και στο Καβούρι. Στις παραλίες αυτές υπάρχει απαγορευτικό για κολύμβηση. Η Σαλαμίνα, η Γλυφάδα και το Ελληνικό είναι πιθανότατα οι περιοχές με το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Καθυστέρησε ο κρατικός μηχανισμός;
Εκ του αποτελέσματος είναι σαφές ότι δεν αντέδρασε αποτελεσματικά. Οι εργασίες περιορισμού της πετρελαιοκηλίδας στο σημείο του ατυχήματος, σύμφωνα με μαρτυρίες, δεν πραγματοποιήθηκαν αρκετά γρήγορα, με αποτέλεσμα η πετρελαιοκηλίδα να εξαπλωθεί σε μία πολύ μεγάλη σε έκταση περιοχή.

Υπάρχουν επίσης κάποια ερωτήματα που χρήζουν απάντησης από το Υπουργείο Ναυτιλίας:

  1. Από τον σχετικό εξοπλισμό που βρίσκεται στο λιμάνι του Πειραιά (εποπτικά μέσα, πλωτά φράγματα-booms, πλοία αναρρόφησης κοκ) πόσα χρησιμοποιήθηκαν; Πόσα από τα πλωτά μέσα που θα μπορούσαν να αναρροφήσουν το πετρέλαιο στη θάλασσα κινητοποιήθηκαν;
  2. Το σχετικό εποπτικό όργανο του ΥΕΝ (έχει μοντέλα πρόγνωσης καιρού) ζήτησε έγκαιρη συλλογή του πετρελαίου πριν ο καιρός το φέρει στις ακτές της Αθήνας;
  3. Με ποιο τρόπο αντιδρά το ΥΕΝ στο γεγονός ότι υπάρχει ελάχιστο ανθρωπινό δυναμικό και εργαλεία στην Σαλαμίνα; Απαίτησε από την εταιρεία να κάνει αυτό που πρέπει; Μέχρι στιγμής, τα συνεργεία που επιχειρούν στην Σαλαμίνα δεν αρκούν για την έγκαιρη απορρύπανσης της περιοχής.

Αφού το περιστατικό θεωρείται μικρής έκτασης, γιατί οι επιπτώσεις του είναι τόσο εκτεταμένες;
Όπως προαναφέρθηκε,  είναι σαφές ότι ο κρατικός μηχανισμός δεν αντέδρασε έγκαιρα και αποτελεσματικά. Αυτό είχε σαν συνέπεια την επέκτασή της σε περισσότερες περιοχές του Σαρωνικού. Οι καθυστερήσεις χειροτερεύουν την κατάσταση, καθώς το πετρέλαιο έχει την τάση να απορροφά νερό σχηματίζοντας γαλακτώματα πετρελαίου – νερού. Με τον τρόπο αυτό αυξάνεται ο όγκος του κατά 3 – 4 φορές. Η όλη διαδικασία δυσκολεύει τον καθαρισμό. Από εκεί και πέρα η εξάπλωση της πετρελαιοκηλίδας είχε ως αποτέλεσμα την πολυδιάσπαση των περιορισμένων συνεργείων καθαρισμού σε πολλές διαφορετικές περιοχές. Συνεπώς, το πρόβλημα καθυστερεί να λυθεί και αυξάνεται ο κίνδυνος περαιτέρω επέκτασής του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ 1

20/09/2017

Το ναυάγιο του μικρού δεξαμενοπλοίου «Αγία Ζώνη» μέσα στο λιμάνι της Σαλαμίνας και με καλό καιρό προκάλεσε διαρροή πετρελαίου που ξαπλώθηκε σε ολόκληρο το θαλάσσιο μέτωπο της Αττικής, μολύνοντας τις παραλίες της Σαλαμίνας (όρμος Λιμνιώνα στα Σελήνια), του Πειραιά (Σχολή Δοκίμων, Φρεαττύδα, Βοτσαλάκια), τις παραλίες Αλίμου, Π.Φαλήρου, Ελληνικού, Αγ.Κοσμά, Γλυφάδας, Καβουρίου και κηλίδες εμφανίστηκαν ακόμα και μέχρι το Λαγονήσι. Μεγάλη οικολογική καταστροφή.

 

 

 

Κίμων Χατζημπίρος

ΑΠΟΝΕΡΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΟΚΗΛΙΔΑΣ

ΤΑ ΝΕΑ 19/09/2017

Η πρωτοφανής ρύπανση του Σαρωνικού από τη διαρροή πετρελαίου έχει πολύπλοκες οικολογικές και οικονομικές επιπτώσεις. Υπάρχουν διεθνώς πολλές αναφορές σε ανάλογα συμβάντα, πριν από μερικές δεκαετίες, καθώς και αναλύσεις των συνεπειών. Τα πολιτισμένα κράτη και, ιδίως, η Ευρωπαϊκή Ενωση παρήγαγαν εν τω μεταξύ νομοθεσία και τεχνολογία που αποτρέπουν σε μεγάλο βαθμό τέτοιες καταστροφές. Εδώ, η τάση οπισθοδρόμησης φαίνεται ότι, πέρα από την εκπαίδευση, επεκτείνεται και σε άλλους τομείς…
Διαρροές από δεξαμενόπλοια στη θάλασσα, κοντά σε παράκτιες πόλεις ή τουριστικές περιοχές, είναι γεγονότα που δεν πρέπει να συμβαίνουν. Η πρόληψη επιβάλλει να έχουν τα πλοία διπλά τοιχώματα, να μην είναι σαράβαλα, να ελέγχονται κατάλληλα, να προλαμβάνονται οι συγκρούσεις κ.λπ. Επειδή όμως, παρ’ όλ’ αυτά, μπορεί να συμβεί ένα ατύχημα που θα έχει οδυνηρές συνέπειες, επιβάλλεται να υπάρχει σε συνεχή εγρήγορση ένας αποτελεσματικός μηχανισμός που θα εμποδίσει τη ρύπανση να απλωθεί. Αντιμετώπιση οργανωμένη και, προπαντός, ταχεία. Πρέπει να γίνει σε ώρες, όχι σε μέρες, διότι αν το πετρέλαιο ξεφύγει, το παιχνίδι έχει χαθεί.
Οι χημικές ουσίες που απομακρύνουν το πετρέλαιο από την επιφάνεια της θάλασσας πρέπει να αποφεύγονται γιατί προκαλούν σοβαρότερες βλάβες στο οικοσύστημα του βυθού. Αντίθετα, τα μηχανικά μέσα που περιορίζουν την πετρελαιοκηλίδα ή συλλέγουν το πετρέλαιο από τη θαλάσσια επιφάνεια είναι αβλαβή και αποτελεσματικά, αρκεί να χρησιμοποιηθούν έγκαιρα, από πολυπληθές και εκπαιδευμένο προσωπικό. Αν καθυστερήσουν και η πίσσα φθάσει στις ακτές, θα παραμείνει εκεί για πολλά χρόνια, η οικονομική ζημιά θα είναι μεγάλη και θα χρειαστεί πλέον μια τεράστια προσπάθεια καθαρισμού, ιδιαίτερα χρονοβόρα και δαπανηρή. Ούτε χημικά ούτε μπουλντόζες μπορούν να αποκαταστήσουν την αισθητική αξία της παραλίας, μόνο επιμελημένη δουλειά με το χέρι. Οσον αφορά το θαλάσσιο οικοσύστημα, η διάχυση του πετρελαίου επιφέρει ένα πρώτο ισχυρό σοκ με πολλά θύματα ανάμεσα στα πουλιά, τα μαλάκια, τα ψάρια κ.λπ. Παράλληλα, θα επηρεαστεί η λειτουργία των υδατικών βιοκοινωνιών, θα αναπτυχθούν μικροοργανισμοί που τρέφονται με πετρέλαιο, κάποιες χημικές ενώσεις θα περάσουν στις τροφικές αλυσίδες, η αλιεία θα ζημιωθεί και, έπειτα από αρκετά χρόνια, η φύση θα αφομοιώσει τη διαταραχή, επαναφέροντας το οικοσύστημα σε κανονική λειτουργία.

Στην περίπτωση του Σαρωνικού, η ολιγωρία της πολιτείας οδήγησε σε απώλεια πολύτιμου χρόνου και πολλαπλασίασε τις ζημιές από ένα σχετικά μικρό ατύχημα. Δεν έλειψαν οι αυταπάτες και η δημαγωγία, εκεί όπου επιβάλλονταν σοβαρότητα και αυτοσυγκράτηση. Ελαμψαν ιδεοληψίες, ιδίως εκ μέρους εκπροσώπων της πολιτικής οικολογίας που πρόσφατα ηγήθηκαν των περιβαλλοντικών υπηρεσιών. Αναδύθηκε, ακόμα μία φορά, μια παροιμιώδης ανικανότητα στον χειρισμό περιβαλλοντικών αλλά και αναπτυξιακών ζητημάτων, αφού, πέρα από τις άμεσες επιπτώσεις, η μνήμη της πετρελαιοκηλίδας θα διαβρώνει επί χρόνια τον ζήλο για επενδύσεις σε ένα από τα πιο περιζήτητα θαλάσσια μέτωπα στον πλανήτη, με ανυπολόγιστες συνέπειες στην οικονομική ανάκαμψη και σε προσδοκώμενες θέσεις εργασίας.

Ο Κίμων Χατζημπίρος είναι καθηγητής του ΕΜΠ
Image may contain: ocean, sky, outdoor, nature and water

Κομμουνισμός = δίκαιος καπιταλισμός

20/09/2017

του Πέτρου Μαρτινίδη*

ΤΟ ΒΗΜΑ 10/09/2017

Ισχύει για τον κομμουνισμό ό,τι και στο ανέκδοτο με τα προσκοπάκια που, για να κάνουν την καλή πράξη της μέρας, περνούν με το ζόρι μια γηραιά κυρία στο απέναντι πεζοδρόμιο, ενώ εκείνη δεν θέλει να διασχίσει τον δρόμο. Από τον Οκτώβριο του 1917, με τη μειοψηφία των Μπολσεβίκων στη ρωσική Δούμα να καταργεί κάθε άλλο κόμμα, μέχρι την τελευταία απόπειρα του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος της Σρι Λάνκα να καταλάβει την εξουσία το 1989, πουθενά δεν προέκυψε κομμουνιστικό καθεστώς ύστερα από ενθουσιώδη συναίνεση ενός λαού να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, ώστε να ευτυχήσει με κολχόζ αγροτών και εργατών που θα αποδίδουν στο μέγιστο των ικανοτήτων τους, ενώ θα αμείβονται σύμφωνα με τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Μόνη εξαίρεση η Τσεχοσλοβακία το 1948, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε δίκαια τις εκλογές, αλλά όταν οι ψηφοφόροι άλλαξαν γνώμη ήταν αργά – δεν υπήρχε άλλο κόμμα να ψηφίσουν. Είκοσι χρόνια μετά, μόλις δοκίμασαν να κάνουν πιο μετριοπαθές το μόνο κόμμα, μπήκαν τα σοβιετικά τανκς για να επαναφέρουν την κομμουνιστική ορθοδοξία. Μεταξύ 1986-1991, το ίδιο δοκίμασε και ο Γκορμπατσόφ στο κέντρο της σοβιετικής εξουσίας. Αποδείχθηκε όμως ότι η προλεταριακή ευδαιμονία μόνο σε τανκς μπορεί να στηρίζεται. Αλλιώς καταρρέει.
Βεβαίως, οι κομμουνιστικές εξεγέρσεις δεν ήταν στρατιωτικά πραξικοπήματα, χωρίς λαϊκή υποστήριξη. Ολες, λίγο-πολύ, έγιναν ενάντια σε άκρως αυταρχικά ή διεφθαρμένα καθεστώτα, με κορυφαία παραδείγματα εκείνα του τσάρου Νικολάου Β’ στη Ρωσία και του Μπατίστα στην Κούβα. Αλλά, μετά τα μακελειά για την επικράτησή τους, έπρεπε να ασκήσουν ανάλογη ή και χειρότερη καταπίεση, ώστε να μην ανατραπούν και υποστούν την εκδίκηση όσων αντιπάλων είχαν επιβιώσει. Αυτή, μοιραία, είναι η τροπή των ακραίων αντιπαραθέσεων, αυτός είναι ο δρόμος προς τον ολοκληρωτισμό.
Τελικά, η πρόταση του καπιταλισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες και αδικίες, μέσα στον οποίο όμως ο καθένας έχει την ευκαιρία, χάρη στα ταλέντα, στην εργατικότητα, στην τύχη ή στην ανηθικότητά του, να ζήσει σε εξαιρετική ευμάρεια, ακόμη και στον απόλυτο πλούτο. Αντίθετα, η πρόταση του κομμουνισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας, όπου κανείς δεν θα διαθέτει πλούτο, εκτός από τα μέλη της ομάδας εκείνων που οδήγησαν σ’ έναν τέτοιο κόσμο.
«Δεν λέμε ότι επανήλθε η ευτυχία στον κόσμο, αλλά αγωνιζόμαστε γι’ αυτό» δήλωνε την Κυριακή 3/9 ο κ. Φλαμπουράρης, σε κλίμα αυτοκριτικής. Που σημαίνει όμως ότι υπήρξε μια φάση κατά την οποία ο κόσμος πράγματι τελούσε σε «ευτυχία». Και αυτή η φάση δεν ήταν στους κόλπους μιας λαϊκής δημοκρατίας. Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Φλαμπουράρης παραδέχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά μέσα σε «σκληρό, νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό», συμπληρώνοντας ότι «εμάς, μας κάλεσε ο λαός να τον προστατεύσουμε». Προφανώς, εκείνοι που έχουν κληθεί από τον λαό να τον προστατεύσουν δικαιούνται να απολαμβάνουν τη χλιδή των προστατών. Εστω κι αν η «προστασία» δεν έγκειται στο να αλλάξει τον καπιταλισμό, μα να τον κάνει πιο «δίκαιο».
Αλλά αυτή ακριβώς ήταν η επιδίωξη των σοσιαλδημοκρατών ήδη από τον 19ο αιώνα. Μόνο στη δεκαετία του 1980, συχνά με σημαία τη Χάνα Αρεντ, άρχισαν κάποιοι μαρξιστές να κατευθύνονται προς έναν αντιολοκληρωτικό ρεπουμπλικανισμό, ολοένα και λιγότερο ριζοσπαστικό, ολοένα και περισσότερο πρόθυμο να συμφιλιωθεί με τη φιλελεύθερη παράδοση. Τι στο καλό όμως μπορεί να σκαρώνουν εκεί οι πιο αμετακίνητοι αριστεροί; Παιδιά της ΚΝΕ, τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, να αγωνίζονται να κάνουν τον καπιταλισμό δικαιότερο είναι κάτι που αναπληρώνει σε παραδοξότητα ό,τι του λείπει σε αποτελεσματικότητα. Διότι η ιδέα πως μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση να χειριστεί τον καπιταλισμό έτσι ώστε οι εργοστασιάρχες να γίνουν τόσο δίκαιοι με τους εργάτες τους που να μοιραστούν εν τέλει τα εργοστάσιά τους με εκείνους είναι ιδέα πιο κοντά στο χριστιανικό «ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» παρά στον μαρξισμό.
Ισως γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας φροντίζει να τα έχει καλά με την Εκκλησία και να κάνει σαφές ότι περισσότερο κι από τον Μαρξ, τον Λένιν ή τον Κάστρο τον εμπνέει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κρατά ωστόσο, για να μην ξεχνιόμαστε, σαφή επιφύλαξη ως προς την κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αφού το περίφημο άρθρο του στο «Documento» κλείνει ζητώντας «τη δημοκρατία εκείνη που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία»!
Τι λογής δημοκρατία θα είναι αυτή; Αλλη από την υπάρχουσα; Κάτι τέτοιο υποθέτει κανείς από δηλώσεις σαν της κυρίας Καφαντάρη λ.χ., ότι κάθε καθυστέρηση ή αποτυχία οφείλεται σε «διευθυντές υπηρεσιών που τους διόρισαν οι προηγούμενοι κι αναχαιτίζουν τις κινήσεις της κυβέρνησης». Αρα, αν όλο το κράτος γίνει συριζαϊκό, αν κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν ανήκει στην αντιπολίτευση, αν οι εκπαιδευτικοί ορκίζονται στην Αριστερά, οι πυροσβέστες εγκρίνονται από το κόμμα και η Αστυνομία συμπληρωθεί από ένοπλες ομάδες λαού, σαν αυτές που κάθε νύχτα προπονούνται στα Εξάρχεια, τότε ίσως οδεύσουμε σε «εκείνη τη δημοκρατία που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί την εξουσία». Μια δημοκρατία όπως του Μαδούρο, δηλαδή, την οποία ο κ. Τσίπρας θα εγκρίνει με την ίδια «υπερηφάνεια» που διακηρύσσει και για τη συγγένειά του με το ηρωικό ΠαΣοΚ του 1974-1981.
*Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ και συγγραφέας.

Σοσιαλδημοκρατία2: Ζητείται σοσιαλδημοκρατία

05/09/2017

AV Logo  5/8/17

http://www.athensvoice.gr/politiki/ziteitai-sosialdimokratia

 

 

makrkyr

του Ηλία Μακρή -Καθημερινή 3/9/17

Η προσπάθεια για δημιουργία «μεγάλου προοδευτικού φορέα», ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, είναι σίγουρα χρήσιμες. Προσωπικά προτιμώ τον όρο «σοσιαλδημοκρατία» γιατί αυτό είναι το πολιτικό ρεύμα που ιστορικά στάθηκε ανάμεσα στη συντηρητική δεξιά και την παραδοσιακή (κομμουνιστογενή) αριστερά, παντρεύοντας τα αναπτυξακά επιτεύγματα με το κοινωνικό κράτος και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Οι περισσότερες κατακτήσεις των εργαζομένων κατά τον 20ό αιώνα είχαν σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Ωστόσο, από τη σημερινή συζήτηση για τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα λείπει ο πιο βασικός προβληματισμός.

Εξηγούμαι: Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν πρωθύστερη την εκλογή αρχηγού. Οι βασικές τάσεις των υποψηφίων έχουν φανεί, ο Καμίνης και ο Θεοδωράκης είναι εκείνοι που έχουν ξεκάθαρη μεταρρυθμιστική και σύγχρονη ευρωπαϊκή θέση με σαφή απόσταση από τον εθνικολαϊκισμό. Ατέρμονες ιδεολογικές συζητήσεις φοβάμαι ότι θα οδηγούσαν το εγχείρημα σε βάλτωμα. Ωστόσο, δεν κατανοώ πώς είναι δυνατόν να μη θίγεται το βασικό πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω: Πρόκειται για τη μεγάλη κρίση, έως και κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στη Γαλλία η σοσιαλδημοκρατία επέλεξε τον αριστεριστή Αμόν και εξαφανίστηκε. Στην Αγγλία ο ανεκδιήγητος Κόρμπυν (αλήθεια έχει ακόμα σύμβουλο τον Βαρουφάκη;) υπάρχει μόνο λόγω της πλήρους σύγχυσης της χώρας με το Brexit και της εξίσου ανεκδιήγητης κυβέρνησης. Στην Ολλανδία βαριά ήττα, στην Ισπανία ο Sánchez έχει συνδέσει την τύχη του με τους Podemos  και παλεύει για μια θέση στον ήλιο, στην Ιταλία το σοσιαλιστικό κόμμα έχει καταρρεύσει εδώ και δεκαετίες (από τον καιρό των «καθαρών χεριών») και από τότε ο κεντρώος χώρος ψάχνει απεγνωσμένα την ταυτότητά του. Μόνο στη Γερμανία φαινόταν ως χθες ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι ακόμα κόμμα εξουσίας, αλλά και εκεί ο Σουλτς κυνηγά ασθμαίνοντας τη Μέρκελ.

Πώς είναι δυνατόν αυτά να μη συζητούνται στην Ελλάδα, έστω στους κόλπους αυτού του ιδεολογικού ρεύματος; Για άλλη μια φορά δίνεται η αίσθηση, παρά τη φιλοευρωπαϊκή ρητορεία, ότι είμαστε κλεισμένοι στην επαρχιώτικη γυάλα μας. Πριν από τις «ίσες αποστάσεις» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και τις αστειότητες περί «βεβήλωσης» της μνήμης του Α. Παπανδρέου, οι υποψήφιοι ηγέτες του χώρου αλλά και όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι πρέπει να προβληματιστούμε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας. Απέτυχε το κοινωνικό κράτος όπως το ξέραμε; Απέτυχε η σοσιαλδημοκρατία να δώσει σαφή απάντηση στς προκλήσεις της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, του προσφυγικού, του εφιάλτη της τρομοκρατίας; Μπήκαμε σε φάση ιδεολογικής ηγεμονίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και γιατί;

Μερικά από τα πλήθος ερωτήματα που πρέπει να τεθούν, αν όχι τώρα, πότε;

Μελίττα Γκουρτσογιάννη


Σοσιαλδημοκρατία 1: Περικλή Βαλλιάνου*: Αμφιβολίες και αγωνίες για την Κεντροαριστερά

04/09/2017

ΤΟ ΒΗΜΑ 03/09/2017

Μακάρι ο κεντρώος χώρος να ενωθεί ως η κρίσιμη μάζα που θα γείρει την πλάστιγγα προς μια γνήσια ευρωπαϊκή πορεία, έξω από τους εθνικορθοδοξοσταλινικούς αταβισμούς που ερήμωσαν τη χώρα. Κεντρικός του στόχος σήμερα θα έπρεπε να είναι η επαναβεβαίωση των φιλελεύθερων αξιών. Η θεσμική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων υπερτερεί κάθε κομματικής ή κυβερνητικής σκοπιμότητας. Η αποτελεσματική κοινωνική προστασία μπορεί να χρηματοδοτηθεί μόνο από τη δίκαιη φορολόγηση της έντιμης επιχειρηματικότητας. Η παιδεία είναι καλλιέργεια της αδέσμευτης κριτικής σκέψης των ατόμων και όχι εμφύτευση σε παθητικές συνειδήσεις κυρίαρχων ιδεολογιών. Αυτές οι αρχές ποινικοποιήθηκαν από των εσμό των πολιτικών και πολιτικολογούντων της συμφοράς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.
Ο πολιτικός φιλελευθερισμός δημιούργησε τη νεότερη Ελλάδα. Υποστύλωσε τον αγώνα του ’21 και του προσέδωσε την πανευρωπαϊκή του διάσταση συμβάλλοντας καταλυτικά στην ευόδωσή του. Ηταν επίσης η ιδεολογική προμετωπίδα του αναγεννητικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (μαρξιστική επί δεκαετίες) ήταν το πάντρεμα των κοινωνικών αιτημάτων του σοσιαλισμού με τις φιλελεύθερες αρχές, την πολυκομματική δημοκρατία και την κοινωνικά υπεύθυνη ελεύθερη οικονομία.
Ο λενινοσταλινισμός πολέμησε λυσσαλέα τη σοσιαλδημοκρατία. Στην Ιταλία, πριν και μετά την άνοδο στην εξουσία του φασισμού, οι κομμουνιστές όριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως τον κύριο εχθρό. Ομοίως και στη Γερμανία μέχρι το 1933. Η συμφωνία Χίτλερ – Στάλιν το 1939 έλυσε τα χέρια των ναζί για την κατάκτηση της Ευρώπης από τον αρκτικό κύκλο μέχρι την Κρήτη. Τα ναζιστικά τανκς που κατέκτησαν τη Γαλλία το 1940 και την Ελλάδα το 1941 έκαιγαν σοβιετικό πετρέλαιο. 4.000 γερμανοί κομμουνιστές πολιτικοί εξόριστοι στη Σοβιετική Ενωση παραδόθηκαν στον Χίτλερ και εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα θανάτου. Τον Νοέμβριο του 1940 στο Βερολίνο ο Μολότοφ διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ τη μοιρασιά του κόσμου σε ναζιστικές και σταλινικές σφαίρες επιρροής. Ο Χίτλερ είχε φυσικά ήδη αποφασίσει την επίθεση κατά της ΣΕ, αλλά ο Στάλιν (παρότι το είχε πληροφορηθεί) αρνιόταν να το πιστέψει. Οι σοβιετικές αποστολές πετρελαίου, σπανίων μετάλλων και τροφίμων στη Γερμανία συνεχίζονταν κανονικά μέχρι λίγες ημέρες πριν από τη ναζιστική εισβολή. Ο σοβιετικός λαός πολέμησε κατόπιν με φριχτές θυσίες για την απελευθέρωση της πατρίδας του και την ήττα του ναζισμού στην Ευρώπη και κάθε ελεύθερος άνθρωπος του οφείλει ευγνωμοσύνη. Στον σοβιετικό λαό – όχι στον Στάλιν.
Αυτά σχετικά με το ερώτημα του σεβαστού και αγαπημένου Μίκη (που κάποτε, αν ενθυμούμαι καλώς, ήταν σημαιοφόρος της ανανεωτικής, αντισταλινικής Αριστεράς) «πού θα βρισκόταν σήμερα ο κόσμος χωρίς τον Στάλιν;». Απάντηση: ούτε ο φασισμός ούτε ο ναζισμός θα είχαν επικρατήσει, ο σοβιετικός λαός δεν θα είχε υποστεί το δολοφονικό όργιο της Γεζοβστσίνα και ο σοβιετικός στρατός, ξεκοιλιασμένος από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν θα είχε συντριβεί το καλοκαίρι του 1941 με αμέτρητα θύματα στις τάξεις του και ανάμεσα στους αμάχους.
Εχουν επίγνωση οι δικοί μας σοσιαλδημοκράτες για τις παραπάνω ιστορικές αλήθειες που είναι κοινός τόπος πλέον από δεκαετίες στην Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Αριστεράς; Πιστεύουν ότι το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι κάποιος σατανικός «νεοφιλελευθερισμός» που ποτέ δεν υπήρξε;
Εχω αμφιβολίες και αγωνίες. Οι υποψηφιότητες Καμίνη και Θεοδωράκη έδωσαν πνοή στο εγχείρημα της ενότητας. Οι δύο αυτοί έχουν αυτή τη στιγμή την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι όντως επιθυμούν την υπέρβαση των αγκυλώσεων του εθνολαϊκισμού. Μαζί με την ηλεκτρονική ψηφοφορία (που όπως θυμόμαστε στα πανεπιστήμια έσπασε το θράσος των «ριζοσπαστών» της γροθιάς και της μαγκούρας) θα προσελκύσουν στις διαδικασίες πολλούς που διαφορετικά θα απείχαν.
Θα υπερφαλαγγίσουν όμως παγιωμένους μηχανισμούς και ψυχαναγκαστικές κομματικές ταυτίσεις; Ή το εμφυλιοπολεμικό «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» του κ. Λαλιώτη, εν διατεταγμένη βεβαίως υπηρεσία, εξακολουθεί να ηδονίζει σημαντικές «κεντροαριστερές» μάζες; Η «Κεντροαριστερά των ονείρων» όλων αυτών περιλαμβάνει άραγε τους κ.κ. Πολάκη, Κυρίτση, Κοτζιά, τις κυρίες Αυλωνίτου και Γιαννακάκη; Τα ερωτήματα απευθύνονται κυρίως στην κυρία Γεννηματά, την επικρατέστερη λογικά των υποψηφίων – αν και δεν υποτιμώ την κριτική της προς την κυβέρνηση σε επί μέρους θέματα. Πάντως, η εκλογή της θα σημάνει παλινόρθωση του παλαιοπασοκισμού, με τον Γ. Παπανδρέου να προσβλέπει στην ανάκτηση του πατρογονικού του.
Ακόμα κι αν εκλεγεί ένας εκ των ανανεωτών υποψηφίων θα τον κυνηγάει το πρωθύστερο του εγχειρήματος. Ποιο θα είναι το κόμμα του, άραγε, και ποιοι οι οπαδοί του; Μέχρι τις εκλογές θα εξακολουθούν να υπάρχουν όλα τα μετέχοντα κόμματα. Οι χαμένοι θα πειθαρχήσουν στην ηγεσία του νικητή; Ηδη ακούγονται αμφισβητήσεις της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας! Ενας υπερτροφικός «αρχηγός» που, παραμονές εκλογών, δεν εδίστασε να βανδαλίσει το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό επιδιώκοντας μια θλιβερή προσωπική εκδίκηση θα καταδεχτεί άραγε να ακολουθήσει τον Καμίνη ή τον Θεοδωράκη; Και ένας αρχηγίσκος κόμματος-σφραγίδα που ψήφισε την απλή αναλογική επειδή είναι από τα γεννοφάσκια του τόσο περιπαθώς «αριστερός», όπως μας είπε, αδιαφορώντας στο όνομα του «ιδανικού» του για τη γενική διάλυση της χώρας, θα συγκατατεθεί στη ρήξη με τον συριζέικο εθνοσταλινισμό που παίρνει τέτοιες «προοδευτικές» πρωτοβουλίες (και τώρα θέλει να τις ενσωματώσει κιόλας στο Σύνταγμα); Υπάρχουν και οι σημαίνουσες παρουσίες Βενιζέλου και Διαμαντοπούλου, που είναι εκτός εγχειρήματος, και άρα εκ των πραγμάτων το υπονομεύουν.
Τέλος: μετά από τόσο καιρό παλινωδιών, προσωπικών διενέξεων, λογοδιάρροιας και αναποφασιστικότητας, υπάρχει άραγε ακόμα ο ανέστιος κόσμος της Κεντροαριστεράς που περιμένει τον αρχηγό του, ή τα ιμάτιά της έχουν ήδη διαμοιραστεί;
*Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 


ΠΡΑΓΑ 20-21 Αυγούστου 1968. Δεν ξεχνώ.

21/08/2017

(η περίφημη φωτογραφία του Kudelka)

‘Ενα ζήτημα λυμένο ιστορικά και πολιτικά στη υπόλοιπη Ευρώπη, ξανάνοιξε πάλι στη χώρα μας. Όσο και αν ο εμφύλιος έβαλε τη σφραγίδα του στην μεταπολεμική πολιτική της Ελλάδας και στο συλλογικό φαντασιακό, 72 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, 50 χρόνια μετά την Άνοιξη της Πράγας και την εισβολή των Σοβιετικών και 28 χρόνια μετά την πτώση του Τείχους είναι πάρα πολύς καιρός για να υπάρχει οποιαδήποτε δικαιολογία για άγνοια ή λάθος εκτίμησης. Είναι αλήθεια ότι και στην υπόλοιπη Ευρώπη επί πολλές δεκαετίες τον τόνο τον έδιναν οι αριστεροί διανοούμενοι, που έκαναν τα στραβά μάτια και για τις θηριωδίες των κομμουνιστών εναντίον αναρχικών και τροτσκιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο, και για την εργατική εξέγερση του Ανατολικού Βερολίνου το 1953, και για την Ουγγρική Εξέγερση το 1956, και για τις πληροφορίες που έφταναν για τα αίσχη του σταλινισμού στη Σοβιετική Ένωση και στις Βαλτικές χώρες. Και κάθε φορά, παρά τις δικαιολογίες «υπέρ του γενικότερου καλού», οι εντιμότεροι ή απλά οι εξυπνότεροι έφευγαν από τις τάξεις της Αριστεράς. Και οι φιλελεύθερες , δημοκρατικές κυβερνήσεις της Ευρώπης, κατώτερες των περιστάσεων. Σιγά σιγά όμως το ψέμα δεν μπορούσε πια να σταθεί:  Άνοιξη της Πράγας, Σολινταρνόσκ στην Πολωνία, οι μαρτυρίες για τα Γκουλάγκ, οι μαρτυρίες για τα εγκλήματα της «πολιτιστικής επανάστασης» του Μάο, η γενοκτονία της Καμπότζης, όλα αυτά δεν μπορούσαν πια να κρυφτούν πίσω από σκοπιμότητες κατά του «βάρβαρου καπιταλισμού» και της «δυτικής προπαγάνδας». Έγιναν χιονοστιβάδα. Μετά την κατάρρευση των ανατολικών καθεστώτων και το άνοιγμα των αρχείων των πάλαι ποτέ παντοδύναμων μυστικών υπηρεσιών (STASI, KGB κλπ) η ιστορία πια έχει κλείσει.

Αλεξάντρ Ντούμπτσεκ

Βουδαπέστη 1956

Βερολίνο, το Checkpoint Charlie κατά τον Ψυχρό Πόλεμο

Και η Ελλάδα; Ακόμα ελάχιστοι συμπολίτες μας τολμούν να δηλώσουν αντικομμουνιστές, ακόμα και αν είναι. Η ατολμία να αναγνωριστούν τα εγκλήματα του κομμουνισμού δεν περιορίζονται στην Αριστερά, αλλά διαχέονται σε ολόκληρη την κοινωνία. Τόσο διαδεδομένη άρνηση αναγνώρισης των εγκλημάτων του κομμουνισμού μόνο στην Ελλάδα υπάρχει τώρα πια. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν λίγα χρόνια ΟΛΟΙ οι Έλληνες Ευρωβουλευτές , ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν καταδικαστικό ψήφισμα για τα εγκλήματα των δύο ολοκληρωτισμών στο Ευρωκοινοβούλιο.  (βλ. άρθρο της Τ. Παπαδοπούλου  Ευρωβουλευτές και ολοκληρωτισμός )

Σήμερα η ελληνική κυβέρνηση θα είναι η μόνη σε ολόκληρη την Ε.Ε. που αρνείται να συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό συνέδριο για τα εγκλήματα των ευρωπαίκών ολοκληρωτισμών στις 23 Αυγούστου υπό την αιγίδα της Εσθονικής προεδρίας.  Η ημερομηνία του συνεδρίου στην Εσθονία δεν είναι τυχαία:  23 Αυγούστου 1939 υπογράφτηκε το Σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ , η συμφωνία αμοιβαίας μη επίθεσης μεταξύ των δύο ολοκληρωτισμών. Και έχει ορισθεί από το Ευρωκοινοβούλιο αυτή η ημέρα ως ημερομηνία μνήμης κατά των εγκλημάτων των δύο ολοκληρωτισμών.

Και ένα προσωπικό ανέκδοτο: Στις εκλογές του 2009 είμουν υποψήφια με τους Οικολόγους Πράσινους, κι επειδή η ηγεσία με αγαπούσε πολύ με έστειλαν για μία και μοναδική φορά να εμφανιστώ μιαν άγρια νύχτα σε ποιό κανάλι λέτε; Μα στον 902! Ωστόσο το διασκέδασα. Διείσδυσα στο φοβερό buncker του Περισσού και είχαμε συζήτηση με διάφορους που ξεχνάω τα ονόματά τους και την Διαμάντω Μανωλάκου του ΚΚΕ βεβαίως βεβαίως. Είμαι σίγουρη ότι θα φαντάζονταν πως ώς οικολόγος θα τους μιλούσα για λουλουδάκια και πουλάκια. Φέρνω εγώ λοιπόν την κουβέντα στην οικολογία, ενέργεια κλπ και αναφέρω το όνομα του Κον-Μπεντίτ. Αμέσως η Μανωλάκου μου χτυπάει την στάση του Ντανύ για το Κόσσοβο κλπ. Εγώ βρίσκω την ευκαιρία να αναφερθώ στην τότε συνολική στάση της Ευρώπης που κατά τη γνώμη μου, υπό το βάρος της Ιστορίας, προσπάθησε να επανορθώσει την αδράνειά της κατά την τριετή πολιορκία του Σεράγιεβου, αλλά και παλιότερα την διστακτικότητα των Συμμάχων έναντι του Χίτλερ στην αρχή του Β’ Π.Π., την ίδια εποχή βέβαια που οι Σοβιετικοί από τη μεριά τους έκαναν με τον Χίτλερ το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ. Πέφτει παγωμάρα. (Σαν να άκουγα τις σκέψεις τους: ποιά είναι αυτή η τυχάρπαστη που έρχεται στο ίδιο μας το σπίτι και μας βρίζει;) Αλλά η Διαμάντω Μανωλάκου λέει την τελευταία λέξη με τον ανάλογο στόμφο: «Ο αντικομμουνισμός είναι η άλλη όψη του φασισμού!» 

Για μένα η μόνη συζήτηση που έχει ενδιαφέρον είναι: Πώς άνθρωποι αποδεδειγμένα γενναίοι, που πολέμησαν τον φασισμό, που πύκνωσαν τις γραμμές της Αριστεράς με βάση τις ιδέες του ανθρωπισμού, της ελευθερίας, της αλληλεγγύης, έφτασαν να γίνουν δήμιοι, να καταδίδουν τα μέλη της οικογένειάς τους και τους γείτονές τους, να εκτελούν τους συντρόφους τους. Ο Κουστουρίτσα στο «UNDERGROUND» το δείχνει ανάγλυφα , χωρίς να το εξηγεί. Και υπάρχουν οι λογοτέχνες , σαν τον Κούντερα, οι σκηνοθέτες σαν τον Βάϊντα και φυσικά η Χάννα Άρεντ και πολλοί άλλοι όπου μπορούμε να ανατρέξουμε για να πάρουμε μια ιδέα πώς το φως γίνεται σκοτάδι.

 


Καλόν ύπνο Αρλέτα…

08/08/2017

Το ωραιότερο νανούρισμα (Αρλέτα-Λόρκα-Χατζηδάκης).

 

και η ζωγράφος Αρλέτα

 


Αυγουστιάτικο φεγγάρι- η έκλειψη στο Αστεροσκοπείο, στον λόφο των Νυμφών, νύχτα μαγική

08/08/2017

φωτο Πρώτο Θέμα

φωτο Πρώτο Θέμα


ΕΩΣΦΟΡΟΣ

07/08/2017

ΠΥΡΙΝΗ ΚΟΛΑΣΗ ΣΤΗ ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ

Πένθος για τα Κύθηρα. Πένθος για τα δάση, τις πόλεις και τα χωριά της Νότιας Ευρώπης. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι πλέον συνειδητοποιούν ότι η κλιματική αλλαγή έκανε πια την τραγικά χειροπιαστή την παρουσία της. Είτε με τη μορφή του πύρινου «ΕΩΣΦΟΡΟΥ», είτε με τους τερατώδεις τυφώνες, είτε με το λιώσιμο των παγετώνων στους πόλους, τα ακραία φαινόμενα πολλαπλασιάζονται σε ένταση και συχνότητα. Και οι άνθρωποι; Επιμηθείς. Με πόσο κόπο και πόσα πισωγυρίσματα φτάσαμε στη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή. Και την επομένη, ο ένας από τους δύο μεγαλύτερους ρυπαντές του πλανήτη, οι ΗΠΑ, με πρωτοβουλία του ανεκδιήγητου Προέδρου αποσύρονται από τη συμφωνία. Όταν έπεσε η πανούκλα στην Ευρώπη, τον 14ο αιώνα, που αποδεκάτισε το 1/3 του πληθυσμού της, οι άνθρωποι το θεωρούσαν τιμωρία του θεού. Αλλά τότε τουλάχιστον δεν υπήρχαν επιστήμονες να επισημάνουν τα πραγματικά αίτια. Σήμερα τί δικαιολογία έχουμε; Για αρκετά χρόνια οι οικολόγοι που προειδοποιούσαν χαρακτηρίζονταν γραφικοί  καταστροφολόγοι, ώσπου σιγά σιγά ανατράπηκε η ισορροπία μέσα στους κόλπους της επιστημονικής κοινότητας και σήμερα ελάχιστοι είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η κλιματική αλλαγή δεν είναι ανθρωπογενής.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις η Νότια Ευρώπη και η Καλιφόρνια θα ερημοποιηθούν λόγω των αλλεπάλληλων πυρκαγιών τα καλοκαίρια και των έντονων βροχοπτώσεων τον χειμώνα, που θα προκαλέσουν κατολισθήσεις και θα απογυμνώσουν το έδαφος από το χώμα. Η άνοδος της θερμοκρασίας που ήδη έχει επιφέρει σοβαρό λιώσιμο των πάγων στους πόλους ανεβάζει σταθερά τη στάθμη της θάλασσας και θα βουλιάξει παράκτιες περιοχές, πόλεις και πλαζ.  Ήδη νησιά του Ειρηνικού (αρχιπέλαγος Σολομώντος) έχουν εξαφανιστεί και έχει αρχίσει διαδικασία μετεγκατάστασης κατοίκων στην Αυστραλία. Από την άλλη, ένα ακόμα εφιαλτικό σενάριο λέει ότι το λιώσιμο των πάγων θα αλλάξει τη χημική σύσταση του Ρεύματος του Κόλπου προς το λιγώτερο αλμυρό, με αποτέλεσμα να ψυχράνει το Ρεύμα και τα Βρετανικά Νησιά και η Νορβηγία να χάσουν το «καλοριφέρ» τους και να γίνουν ακατοίκητα. Το σημερινό προσφυγικό ρεύμα λόγω πολέμων δεν θα είναι τίποτα μπροστά στο ρεύμα κλιματικών προσφύγων.