ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ COLECTIVOS του ΣΥΡΙΖΑ

28/07/2017

Τα τελευταία βίαια γεγονότα καθώς και οι φραστικές και έμπρακτες αντιδράσεις της κυβέρνησης, σε συνδυασμό μάλιστα με τις επιθέσεις κατά του θεσμού της Δικαιοσύνης, συνθέτουν πλέον ένα pattern από σαφέστατες ενδείξεις για σχέδιο εναλλαγής της πολιτικής εξουσίας με καθόλου ήρεμο και δημοκρατικό τρόπο. Και αντίστοιχη βίαιη άσκηση μελλοντικής αντιπολίτευσης. Όλες αυτές οι ομάδες, αναρχικών, αριστεριστών και σκέτων χούλιγκαν, εδώ και αρκετό καιρό και όλο και πιο απροκάλυπτα, όχι μόνο δεν τιμωρούνται, αλλά χαϊδεύονται από μια κυβέρνηση «που δεν πιστεύει στην καταστολή». Βγαίνει το συμπέρασμα ότι προορίζονται για ν’ αποτελέσουν δύναμη κρούσης, στα πρότυπα των colectivos, των τραμπούκων του Μαδούρο, που άνοιγαν κεφάλια βουλευτών της αντιπολίτευσης στη Βουλή της Βενεζουέλας. Όταν μένει ατιμώρητη η εισβολή του Ρουβίκωνα στο προαύλιο της Βουλής, μια εισβολή μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας δεν απέχει και πολλά βήματα. Οι καθημερινές πια βίαιες ενέργειες στους δρόμους («μεμονωμένες ενέργειες»!!), οι βανδαλισμοί σε μηχανήματα των μαζικών μέσων συγκοινωνίας (δηλαδή των μέσων που χρησιμοποιούν κυρίως τα μεσαία και φτωχά στρώματα του πληθυσμού και που μειώνουν τη χρήση των ρυπογόνων ΙΧ), οι προφορικές και γραπτές απειλές, τα γράμματα-βόμβες, όλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα άτυπου στρατού, που μου δημιουργούν πλέον την πεποίθηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ποντάρει πάνω του για να μην εγκαταλείψει την κυβέρνηση με δημοκρατική ευπρέπεια. Ευπρέπεια που άλλωστε δεν διαθέτει. Είναι εξάλλου γνωστό πως ευπρέπεια και θεσμοί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας είναι «αστικές αξίες».
Άλλη μια θεωρία συνωμοσίας; Όχι. Οι ενδείξεις πλέον είναι πάρα πολλές για να τις αγνοούμε.

Advertisements

Πιερ Αντρέ Ταγκιέφ: Τι είναι η Ακρα Δεξιά;

06/03/2017

Προδημοσίευση από το νέο βιβλίο του φιλοσόφου και ιστορικού των ιδεών  Pierre-André Taguieff «Ο ΕΞΤΡΕΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΩΛΑ ΤΟΥ – Επίκαιρες σκέψεις για τον τζιχαντισμό, την Ακρα Δεξιά, τον αντισημιτισμό και τη συνωμοσιολογία»

ΤΟ ΒΗΜΑ 25/02/2017  http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=864153.

«Ας χρησιμοποιήσουμε την έκφραση «Ακρα Δεξιά» για λόγους ευχρηστίας, χωρίς να προκαταλαμβάνουμε τη σημασία της. Αντίθετα, θεωρούμενη ψυχρά, εκκινώντας από συμβολικά υλικά που της αποδίδονται – δηλαδή από δεδομένα στα οποία πρέπει να επιστρέψουμε, πέρα από τα κλισέ -, η Ακρα Δεξιά εμφανίζεται ως προϊόν ασταθούς σύνθεσης που γεννιέται από την ανάμειξη, σύμφωνα με διάφορες δοσολογίες, δάνειων θεμάτων από τις μη φιλελεύθερες δεξιές – ας πούμε από τις συντηρητικές και αντιδραστικές δεξιές – και από αυτό που συμβατικά αποκαλούμε Ακρα Αριστερά, που ούτε αυτή είναι μία αριστεροποιημένη ή εξτρεμοποιημένη Αριστερά, αλλά μία ψευδο-αριστερά της οποίας ο ορίζοντας δεν είναι άλλος από την Επανάσταση – πρακτική καταστροφή και ουτοπική καταστροφή. Η Ακρα δεξιά αναμειγνύει τα αντίθετα και τα αντιφατικά: τον συντηρητισμό ή την παραδοσιαρχία με το επαναστατικό πνεύμα, τον εθνικισμό με τον ρατσισμό, το αγελαίο πνεύμα με τη λατρεία της ατομικότητας, τον κομφορμισμό και τον δογματισμό με το ανατρεπτικό πνεύμα. Ετσι, οι λεγόμενες «ακροδεξιές» μορφολογίες παρουσιάζονται ως εκ συστάσεως αντιφατικές ή παράδοξες. Η Ακρα Δεξιά δεν είναι «περισσότερο Δεξιά» από τη (μία ή την άλλη) Δεξιά, είναι λιγότερο Δεξιά. Δεν είναι περισσότερο δημαγωγική (ή περισσότερο «λαϊκιστική») από την Ακρα Αριστερά. Η «αντιδραστική» της διάσταση (παλινορθωτική ή νοσταλγική) συνοδεύεται πάντα από έναν «επαναστατικό» βολονταρισμό, παλινορθωτικό ή κατακτητικό. Μπορούμε να την πούμε «ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά», όπως τον φασισμό ή τον αναρχισμό. Μπορούμε επίσης να τη χαρακτηρίσουμε «ημι-αριστερά ημι-δεξιά». Ετσι, ταλαντεύεται ανάμεσα στο ουδέτερο σημείο (ούτε το ένα ούτε το άλλο) και το σύνθετο σημείο (και το ένα και το άλλο). Εξ ου και οι οξύμωρες εκφράσεις οι οποίες, κατά προσέγγιση, επιχειρούν να περιγράψουν το παράδοξο περιεχόμενο του κακού που φέρει το όνομα «Ακρα Δεξιά»: «επαναστατική Δεξιά», «αντιδραστική Αριστερά», «συντηρητική επανάσταση» ή  «επαναστατικός συντηρητισμός», «επαναστατική αντεπανάσταση». Και ξέρουμε ότι, από τη δεκαετία του 1920, οι «εθνικο-μπολσεβίκοι» ή οι «εθνικιστές-επαναστάτες» φυτρώνουν όπως τα μανιτάρια μετά τη βροχή. Πρέπει ίσως να πάρουμε θέση: δεν υπάρχει κάτι που θα ήταν «ουσία» της «Ακρας Δεξιάς» και που θα μπορούσε να γίνει το αντικείμενο σαφούς και κοινώς αποδεκτού ορισμού. Οφείλουμε να αναλύσουμε το φαινόμενο όπως αυτό κατασκευάζεται ιδεολογικά διαμέσου των πολεμικών διαδράσεων.
»Τα μόνα κριτήρια που επιτρέπουν να δείξουμε αντικειμενικά την ένταξη στην «Ακρα Δεξιά», όπως αυτή γίνεται αντικείμενο φαντασίωσης και απόλυτης απόρριψης, είναι η υπαρκτή προσφυγή στη βία με σκοπό την κατάληψη της εξουσίας, το ρητό σχέδιο να εγκαθιδρυθεί μια δικτατορία και η ύπαρξη ενός προγράμματος που εμπεριέχει μέτρα που κρίνονται ξενόφοβα, ρατσιστικά και αντισημιτικά, και γενικότερα αδίκως ανισωτικά και είναι προϊόντα διακρίσεων. Τόσα χαρακτηριστικά τα οποία, υπό την προϋπόθεση ότι είναι ταυτοχρόνως παρόντα και εμπειρικά παρατηρήσιμα, χαρακτηρίζουν την αντιδημοκρατική και αντιφιλελεύθερη φιγούρα τής τόσο άσχημης ονομασίας «η Ακρα Δεξιά». Διότι, ως προς τι αυτή η ιδεολογικο-πολιτική φιγούρα ανήκει στη «Δεξιά»; Είναι εντυπωσιακό να βλέπει κανείς τους αριστερούς αντι-ουσιοκράτες να επιδίδονται με τόση αφέλεια και ασυνέπεια στην ουσιοποίηση υποστηρίζοντας την ύπαρξη της «Δεξιάς», οντότητα υποτίθεται μία και ομοιογενής, ακόμα και για ορισμένους πάγια και α-ιστορική. Δεν θα έπρεπε, κατ’ αρχάς, ανάμεσα στις παρατηρήσιμες δεξιές, να εντοπίζουμε και να ορίζουμε, μέσα σε μία συγκεκριμένη συγκυρία, τη Δεξιά που θεωρείται ότι «εξτρεμοποιείται» ώστε να αναδύεται η μία ή η άλλη «Ακρα Δεξιά»; Οι εμπειρικές όμως μελέτες καθώς και οι μελέτες περίπτωσης δείχνουν ότι σε όλες τις συγκυρίες δεν είναι οι ίδιες δεξιές αυτές που εξτρεμοποιούνται, και ότι οι τρόποι εξτρεμοποίησης είναι μοναδικά πολλαπλοί. Ιδού γιατί πρέπει να αποφεύγουμε τις γενικότητες περί της «Δεξιάς» και της «Ακροδεξιάς», των οποίων η μόνη επιβεβαίωση είναι ότι χρησιμοποιούνται ως όπλα στην πολιτική αντιπαράθεση.
»Στον ετερογενή ιδεολογικά και χωρίς σύνορα χώρο που άνοιξε η πολεμική έννοια «Ακρα Δεξιά» ανακαλύπτουμε τόσο επαναστατικά στοιχεία όσο και συντηρητικά θέματα, αριστερούς και ακροαριστερούς προσανατολισμούς καθώς και δογματικές θέσεις αντεπαναστατικής, παραδοσιαρχικής ή αντιδραστικής έμπνευσης, τάσεις κρατικιστικές, ακόμα και σοσιαλίζουσες, αλλά και φιλελεύθερες οικονομικά προτάσεις και, σε αγαστή συνύπαρξη με έναν ισχυρό πολιτισμικό συντηρητισμό θρησκευτικής (χριστιανικής) τάξης, εγκλήσεις για αδιάλλακτη υπεράσπιση της αρχής της κοσμικότητας, πριν από όλα για να καταγγελθεί η απειλή η οποία ενσαρκώνεται από ένα ταυτοτικό Ισλάμ, που αρνείται την αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Ολοι οι ταυτοποιημένοι από τους ιστορικούς και τους πολιτικούς επιστήμονες «δεξιοί εξτρεμισμοί» δεν προσδιορίζονται από την καθολική απόρριψη της φιλελεύθερης δημοκρατίας και το σχέδιο υποκατάστασής της από μια «νέα τάξη» εστεμμένη από μια δικτατορία. Δεν απεικονίζουν όλοι τη λογική της ριζικής απόρριψης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ή του φιλελεύθερου-πλουραλιστικού συστήματος. Με δυο λόγια, δεν είναι όλοι και ταυτόσημα «εξτρεμιστικοί».»

Η καταδίκη του Κάρατζιτς

25/03/2016

Μπορούμε να χαρούμε και για κάτι: μετά από πολύχρονη δίκη, καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλακή ο σφαγέας της Σρεμπρένιτσα, ένας από τους υπευθύνους για τη γενοκτονία στη Βοσνία και τον αιματηρό εμφύλιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας Ράντοβαν Κάρατζιτς. Βέβαια θα του άξιζαν περισσότερο πολλαπλά ισόβια, αλλά ας μην χαλάσουμε τις καρδιές μας. Διέφευγε επί 13 χρόνια, αλλά τελικά η δικαιοσύνη τον έπιασε. Δείτε και το λινκ από παλαιότερο άρθρο στο blog μου με τα ονόματα όσων υπογράφαμε στην 10η επέτειο της Σρεμπρένιτσα και απαιτούσαμε την έρευνα και τη σύλληψη των Ελλήνων «εθελοντών’ που συμμετείχαν στη σφαγή. Είμαστε μια ωραία συντροφιά που οι φασίστες στη χώρα μας μας είχαν προγράψει και ζητούσαν την κεφαλή μας επί πίνακι. Σήμερα όλοι όσοι υποστήριζαν τότε τον μεγάλο «ήρωα» Κάρατζιτς τώρα μούγκα. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ

karadzic_papoulias_arsenis_mousionis

Τα παιχνίδια που παίζει η Ιστορία: αντιγράφω ενδεικτικά μερικές υπογραφές από την έκκληση των 163 πολιτών 11.7.06: Μιχάλης Παπαγιαννάκης,  Σταύρος Τσακυράκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Σία Αναγνωστοπούλου, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Σταύρος Θεοδωράκης, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Βασιλική Γεωργιάδου, Διονύσης Γουσέτης,  Άννα Δαμιανίδη, Σπύρος Δανέλλης,  Νίκος Δήμου, Νίκος Μπίστης, Πέρσα Ζέρη, Μυρσίνη Ζορμπά, Αλέξης Ηρακλείδης, Ηλίας Κανέλλης, Γκασμέντ Καπλάνι, Άννα Καραμάνου, Αντύπας Καρίπογλου, Πέτρος Κουναλάκης, Μιχάλης Κυριακίδης, Αντώνης Λιάκος, Νικήτας Λιοναράκης, Θάνος Λίποβατς, Πάσχος Μανδραβέλης, Στέφανος Μάνος, Νίκος Μαραντζίδης, Μάνος Ματσαγγάνης, Νίκος Μεγγρέλης, Μιχάλης Μητσός, Ρένα Μόλχο, , Νίκος Μυλωνάς, Τέτα Παπαδοπούλου, Κωστής Παπαϊωάννου, Σίσσυ Βωβού, Ζαν Κοέν, Θανάσης Παπανδρόπουλος, Γιώργος Σιακαντάρης, Δημήτρης Σκάλκος, Ριχάρδος Σωμερίτης, Μαρία Τοπάλη, Μιχάλης Τρεμόπουλος και η υποφαινομένη.

 


Ακούστε με στην εκπομπή ΑΘΗΝΑ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΣΟΥ, 28/11/15

29/11/2015

Πολλά για τους Τζιχαντιστές, κάτι λίγα για το ΠΟΤΑΜΙ, και καμάρι για το blog https://melittag.wordpress.com/. Ακούστε με στο ΑΘΗΝΑ ΤΟ ΦΕΛΕΚΙ ΣΟΥ, στα ΦΜ 9.84, δεύτερη καλεσμένη στην πρώτη ώρα , πατήστε την εκπομπή 28/11/15 στο σύνδεσμο

http://www.athina984.gr/2015/10/12/athhna-to-feleki-sou/


Jean-Pierre Filiu: ΠΡΕΠEΙ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΟΙ ΘΡΙΑΜΒΟΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΩΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΑ (δεν είναι τόσο ισχυροί όσο διαφημίζουν)

27/11/2015

FiliuΠΟΛΕΜΟΣ ΜΕ ΤΟ ISIS: Ανάλυση σύντομη και κατατοπιστική από τον Jean-Pierre Filiu, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών και εμπειρογνώμονα για το σύγχρονο ισλάμ. ( Είχα την τιμή να τον συναντήσω και να ακούσω την εισήγησή του πέρισυ στο συνέδριο του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος στην Κωνσταντινούπολη: http://europeangreens.eu/istanbul2014/video)
Απομαγνητοφώνηση / μετάφραση της συνέντευξης στη MONDE  Μ.Γ.  Το video με τη συνέντευξη εδώ

Ερώτηση: Η στρατιωτική απάντηση είναι η πιο κατάλληλη απέναντι στην πρόκληση των τζιχαντιστών;

Απάντηση: Ούτως ή άλλως έχει προτεραιότητα. Έχει επιβληθεί εκ των πραγμάτων. Μετά τις αποτρόπαιες πράξεις πολέμου που αιματοκύλισαν το Παρίσι και το Σαιν-Ντενί, έπρεπε να χτυπήσουμε στο κεφάλι, στη Ράκκα, την πρωτεύουσα του ψευδεπίγραφου Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

Ε. Εκεί που βρίσκονται τα στρατόπεδα εκπαίδευσης, οι αρχηγοί, οι ιδεολογικοί ηγέτες;

Α. Ναί. Τα χτυπήματα ήταν επιμελώς προετοιμασμένα, χάρις σε πληροφορίες συντονισμένες μαζί με τους αμερικανούς συμμάχους- και σήμερα ξέρουμε ότι δεν υπήρξαν ευτυχώς θύματα μεταξύ των αμάχων, ότι ήταν χτυπήματα επικεντρωμένα στους προβλεπόμενους τζιχαντιστικούς στόχους.

Γίνεται λόγος σήμερα για μια μεγάλη στρατιωτική συμμαχία, όχι μόνο συμμαχία των Δυτικών αλλά πιο πλατια, με τους Ρώσσους, με το Ιράν… είναι αυτή μια επιθυμητή και πραγματοποιήσιμη λύση;

Α. Η μόνη ερώτηση που τίθεται σήμερα, από στρατιωτικής απόψεως είναι τί γίνεται μετά τους βομβαρδισμούς, γιατί οι βομβαρδισμοί, όσες απώλειες και να προκαλέσουν στους Τζιχαντιστές, δεν θα καταφέρουν να τους γονατίσουν.

Δεν θα είναι αρκετό.

Α. Όχι, δεν θα είναι αρκετό. Άρα χρειάζονται χερσαία επέμβαση, που όμως οι δυτικοί δεν μπορούν να την κάνουν, γιατί θα επαναλάμβαναν τα τραγικά λάθη των Αμερικανών κατά την εισβολή τους στο Ιράκ,

Ε. Η αποστολή χερσαίων δυνάμεων από δυτικούς θα σήμαινε να πέσουμε στην παγίδα του ISIS.

Α. Ακριβώς. Και μάλιστα νομίζω -και το έχω γράψει από τις στήλες της εφημερίδας σας- ότι ένας από τους στόχους της σφαγής της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, ήταν να παρασύρουν τη Γαλλία σε αυτή την παγίδα, προκαλώντας μια δικαιολογιμένη μεν συναισθηματική αντίδραση, που όμως θα οδηγούσε σε μια στρατιωτική υπεραντίδραση που θα ήταν λάθος. Βλέπουμε ότι η Γαλλία συγκρατείται, δεν θα πέσει στην παγίδα. Ποιός λοιπόν θα πολεμήσει επί του εδάφους; Μπορούμε να προχωρήσουμε με τη μέθοδο του αποκλεισμού: Για τον Συριακό στρατό, ας μη μιλήσουμε καλύτερα, δεν είναι πια παρά η σκιά του εαυτού του, δεν κρατιέται παρά μόνο χάρις στις ενισχύσεις των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης και της σιιτικής μιλίτσια της Λιβανέζικης Χεζμπολλάχ. Και μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι, αφού εγκατέλειψαν αμαχητί την Παλμύρα τον περασμένο Μάη, ότι δεν έχουν την παραμικρή θέληση να διεξάγουν αυτόν τον αγώνα. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να στραφούμε προς τη μεριά των αντιπάλων του Άσσαντ, των επαναστατών, οι οποίοι έχουν ήδη σημειώσει επιτυχίες κατά του ISIS

Ε. Και που κατέχουν ένα τμήμα του εδάφους, κατέχουν ακόμα επαρχίες, διαθέτουν βάσεις, και που κατόρθωσαν να αυξήσουν το έδαφός τους.

Α. Ναι έχουν κατορθώσει να κερδίσουν έδαφος, και που το κρατάνε, παρά τους συνεχείς βομβαρδισμούς των Ρώσσων, εδώ και ενάμισυ μήνα, –

Ε. Οι Ρώσσοι λένε ότι χτυπάνε το ISIS, αλλά στην πραγματικότητα χτυπάνε τους επαναστάτες στους οποίους αναφέρεστε-

Α. Ακριβώς. Tους επαναστάτες που έχουν απελευθερώσει ένα τμήμα της επικράτειας. Οι οποίοι από τον Ιανουάριο του 14 κάνουν αυτό, που αποκαλούν δεύτερη επανάσταση, εναντίον του πανταχού παρόντος ISIS και που αν τους δοθεί κατάλληλη εξοπλιστική ενίσχυση και αεροπορική υποστήριξη, έχω την πεποίθηση ότι θα μπορούσαν να ξαναπάρουν τον έλεγχο της κοιλάδας του Ευφράτη. Γιατί πρέπει να ξέρουμε ότι η στρατιωτική ήττα του ISIS αποτελεί για μας προτεραιότητα, γιατί σημαίνει ότι ταυτόχρονα αποκεφαλίζουμε τον τρομοκρατικό σχεδιασμό που μας έκανε τέτοιο κακό, και επίσης καταστρέφουμε το καταφύγιο προς το οποίο κατευθύνονται, ακόμα και τώρα που μιλάμε, όλο και περισσότεροι νεοσύλλεκτοι στρατολογημένοι από την Ευρώπη, οι αυριανοί νέοι τρομοικράτες. Επομένως πρέπει να εξαρθρώσουμε το ISIS. Αλλά την επόμενη μέρα, να μην τα κάνουμε όπως στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ: χρειάζεται μια δύναμη τοπική που να έχει νομιμοποίηση, και που κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να είναι παρά Σύροι, αντίπαλοι του Άσσαντ. Γιατί αν αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται και μετρούν τόσους νεκρούς – 1/4 εκατομμυρίου νεκροί στη Συρία μέχρι σήμερα- δεν αγωνίζονται βέβαια για να δούν το δικτατορικό καθεστώς να εγκαθίσταται πάλι στα εδάφη που κέρδισαν από τον ISIS με αίμα.

Ε. Άρα ο κύριος στόχος σήμερα είναι να στηριχθούμε και να ενισχύσουμε αυτό το κομμάτι του Συριακού πληθυσμού που με το όπλο στο χέρι πολεμά ταυτόχρονα το ISIS και τον Μπασάρ αλ ‘Ασσαντ-

Α. Ναι, πράγματι αυτό έχει προτεραιότητα, γιατί πέρα από την επιχειρησιακή πλευρά, που έχει σημασία για τους λόγους που προαναφέραμε, πρέπει να καταρρίψουμε και τις θριαμβολογίες του ISIS, που είναι ένα από τα κύρια επιχειρήματά του για να στρατολογεί εθελοντές. Ιδίως τους ισχυρισμούς των Τζιχαντιστών ότι πετούν από νίκη σε νίκη και που αυτό αποδεικνύει κατά κάποιον τρόπο ότι αυτοί είναι οι Εκλεκτοί, οι Αγγελιοφόροι του Θεού. Πρέπει να αποδείξουμε με τη δύναμη των γεγονότων, με τα όπλα, ότι αυτό είναι άλλη μία ψευδαίσθηση, ακόμα ένα ψέμα, και ότι εμείς είμαστε πιο δυνατοί από αυτούς. Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι θα νικήσουμε σε αυτό τον πόλεμο, το υπογράφω χωρίς καμία επιφύλαξη, αλλά για να το πετύχουμε χρειαζόμαστε τα κατάλληλα μέσα.

Ε. Τελευταία ερώτηση: Σήμερα ξέρουμε ότι το Βέλγιο είναι η βάση για νέους τζιχαντιστές έτοιμους για όλα. Τί κάνουμε;

Α. Ξέρετε η Γαλλία και το Βέλγιο έχουν μια πρωτοπόρα συνεργασία στον αστυνομικό και δικαστικό τομέα που έδωσε ήδη αποτελέσματα, αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι στο ISIS δεν οργανώνουν τους εθελοντές κατά εθνικότητα, αλλά κατά γλώσσα, άρα υπάρχει μια τρομοκρατική “αδελφότητα” ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που μιλάνε τη γαλλική γλώσσα, είτε είναι Γάλλοι, είτε Βέλγοι, είτε Βορειοαφρικανοί, που εκπαιδεύονται στα ίδια στρατόπεδα και που όπως είδαμε δυστυχώς στις 13 Νοέμβρη συμμετείχαν στην ίδια σφαγή.

Ζαν-Πιερ Φιλιού σας ευχαριστούμε που ήρθατε. Υπενθυμίζω το βιβλίο σας: “Les Arabes , leur destin, le notre” (“Οι Άραβες, το πεπρωμένο τους και το δικό μας”) εκδόσεις La Decouverte. Σας ευχαριστούμε.

9782707188236is (1)is

 

 


Η ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΛΛΑΝΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ

14/11/2015

ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ


OI ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΟΙ ΠΟΛΥΝΕΚΡΕΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ 13/11/15

14/11/2015

12239617_10206347468100447_4855174625171583034_n

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!

Κονσέρτο, ποδόσφαιρο, εστιατόριο, καφέ, μια πόλη ανοιχτή, κόσμος στους δρόμους να διασκεδάζει, Παρίσι ζωντανό σύμβολο της ανοιχτής κοινωνίας μας, της ζωής. Και από την άλλη μεριά οι οπαδοί της τελετής θανάτου. Θα τους αφήσουμε;


Δυό χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η δίκη της Χρυσής Αυγής πάει σημειωτόν, οι χρυσαυγίτες προκαλούν και η δημοκρατία δείχνει ανήμπορη.

18/09/2015

Η δημόσια «πολιτική» ανάληψη ευθύνης εκ μέρους της Χ.Α. για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα μέσα στον κυνισμό της αποσκοπεί στην άγρα ψήφων από τη δεξαμενή τρελλαμένων τραμπούκων που «γουστάρουν δράση» και είναι ανάλογη της διαφημιστικής καμπάνιας του ISIS που ποζάρει με τους αποκεφαλισμούς. Το ίδιο και η χρήση μικρών παιδιών στην καμπάνια.hqdefaultt 4

7218

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Resizer.ashxpaidia-xa-600x322

enhanced-32346-1426029779-28

 


Λίγα περί τρομοκρατίας

11/01/2014

Nous l'ont tant aimeΕπειδή έχει πάλι αναβιώσει η συζήτηση και η αντιπαράθεση (=το ξεκατίνιασμα) για την τρομοκρατία, καταθέτω αυτές τις σκέψεις ως μέλος μιας γενιάς που πολύ αγάπησε την επανάσταση (όπως είναι και ο τίτλος της περίφημης τηλεοπτικής σειράς και του αντίστοιχου βιβλίου του Κον-Μπεντίτ: «Nous l’avons tant aimée, la révolution» 1988)

1. Σε καιρό δημοκρατίας ένοπλος αγώνας δεν νοείται. Οι άνθρωποι δικαιούνται να παίρνουν τα όπλα κατά δικτατοριών και ξένης κατοχής. (Και αυτό κρίνεται κατά περίπτωση ανάλογα με τα αποτελέσματα, αλλά βέβαια συχνά οι εξεγέρσεις είναι αυθόρμητες και δεν τα υπολογίζουν όλα εκ των προτέρων). Επίσης σε καιρό δημοκρατίας, όσο αυταρχική και να είναι αυτή, η βία γενικώς είναι καταδικαστέα. Προφανώς δεν είναι το ίδιο ένας πετροπόλεμος ή ένα μολότωφ με ένα καλάσνικοφ.

2. Ο Κον-Μπεντίτ σε αυτοκριτική που έκανε (συνέντευξη στον Spiegel για τα 40 χρόνια από τον Μάη, σε Γαλλία και Γερμανία) στ’ όνομα του αριστερίστικου-αντιίμπεριαλιστικού κινήματος των δεκαετιών ’70-’80 είπε ότι, δεν κρατήσαμε καθαρή στάση απέναντι στην τρομοκρατία (Baader/Meinhof κλπ), δηλαδή δεν τραβήξαμε τότε μια σαφή διαχωριστική γραμμή με ένοπλες ενέργειες που δεν δικαιολογούνται με κανένα λόγο σε καιρό δημοκρατίας, αλλά δείχναμε επιείκεια για τους τρομοκράτες λέγοντας «είναι σύντροφοι που κάνουν λάθος«. (Αυτά τα έχω ακούσει κι εγώ με τ’αυτιά μου στην Ιταλία γιατίς “Ερυθρές Ταξιαρχίες” ) Βέβαια πολλοί δεν περιμέναμε τον Ντανύ, είναι συμπεράσματα που έχουμε βγάλει οι περισσότεροι εδώ και πολλά χρόνια, βλέποντας την πραγματική ζωή και όχι επιμένοντας σε ιδεοληψίες. Προφανώς ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει βγάλει τα ίδια συμπεράσματα, ακόμα και σήμερα κατα βάθος θεωρεί τους τρομοκράτες τους άσωτους υιούς της οικογένειας, “συντρόφους που κάνουν λάθος”. Γενικά το γεγονός ότι στην Ελλάδα αυτοί οι ιδεοληπτικοί και ξεπερασμένοι τύποι χαίρουν δημοσιότητας και επιβραβεύονται κι όλας, είναι κατά την γνώμη μου ένα ακόμα σύμπτωμα καθυστέρησης και παρακμής.

3. Οι τρομοκρατικές ομάδες προφανώς έχουν πολιτικά κίνητρα. Αυτό πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψη όχι στη δίκη αλλά στην πολιτική συζήτηση για το φαινόμενο της τρομοκρατίας, με στόχο την κατανόηση και την πρόληψή του, κατά το δυνατόν. Προσωπικά το πολιτικό κίνητρο από ηθική άποψη το θεωρώ επιβαρυντικό στοιχείο και όχι ελαφρυντικό. (Πχ. Είμαι πιο επιεικής για τον φονιά που σκότωσε κάποιον γιατί τον μισούσε προσωπικά, παρά για τον ψυχρό εκτελεστή που σκοτώνει απρόσωπα ταξικούς ή θρησκευτικούς εχθρούς). Ωστόσο οι τρομοκράτες διώκονται και τιμωρούνται για τις πράξεις τους και όχι για τις ιδέες τους. Γι αυτό δεν είναι πολιτικοί κρατούμενοι. Αλλιώς θα ήταν σήμερα στη φυλακή οι υπεύθυνοι δεκάδων εντύπων που πρεσβεύουν εξτρεμιστικές ιδέες, αφισών, ραδιοφωνικών σταθμών, ιστοσελίδων και δεν συμμαζεύεται. Βέβαια στο παρελθόν, ιδίως την εποχή του Ψυχρού Πολέμου και της μετεμφυλιακής Ελλάδας, σε καιρό δημοκρατίας πολύ πιο ανώριμης από τη σημερινή, διώχθηκαν άνθρωποι για τις ιδέες τους και κλήθηκαν ν’αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες. Σήμερα, αυτά έχουν γίνει μαθήματα, και ιδίως στις δημοκρατίες της Ευρώπης τέτοια φαινόμενα αποτελούν σποραδική κατάχρηση εξουσίας. Ακόμα και η διαβόητη Patriot Actστις ΗΠΑ μετά την 9/11 εναντίον ισλαμιστών υπόπτων για τρομοκρατία δεν συγκρίνεται ούτε κατά διάνοια με τις Μακαρθικές διώξεις. Αλλά επειδή υπάρχει αυτό το βεβαρυμένο παρελθόν, όλοι όσοι “δημόσιοι” πιάνονται για εγκληματικές πράξεις, επικαλούνται δήθεν πολιτικές διώξεις και συνωμοσίες, από τον Άκη και τον Ψωμιάδη έως τον Μιχαλολιάκο. (Πολύ πιο ανθρώπινο και ταπεινό είναι αυτό που επικαλούνται οι απλοί φονιάδες ότι έφταιξε “η κακιά η ώρα”!)

4. Σχετικά με τους μάρτυρες υπεράσπισης τρομοκρατών στις δίκες: Κάθε υπόδικος, και ο πιο ειδεχθής εγκληματίας έχει δικαίωμα υπεράσπισης με δικηγόρο και μάρτυρες. Επίσης πολιτικά κόμματα και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν καθήκον να επαγρυπνούν για να μην καταπατούνται τα δικαιώματα των κρατουμένων (τεκμήριο αθωότητας, βασανιστήρια κλπ.) Είναι όμως πολιτικά διαφορετικό να υπερασπίζεσαι κάποιον επικαλούμενος ελαφρυντικά προτέρου εντίμου βίου, ανιδιοτέλειας και άλλα παρεμφερή από το να τον υπερασπίζεσαι επειδή τον θεωρείς επαναστάτη, λαϊκό αγωνιστή και να τον υποδέχεσαι στο δικαστήριο με υψωμένη τη γροθιά (έχουν γίνει αυτά στη δίκη της 17Ν και άλλες). Ακόμα χειρότερα όταν και σήμερα καταδικασμένοι με αποδεδειγμένη εμπλοκή σε σωρεία δολοφονιών όπως ο Κουφοντίνας θεωρούνται από μερικούς ως επαναστάτες, έντιμοι και άξιοι εκτίμησης (πάμπολλες δηλώσεις, συνεντεύξεις και «αναλύσεις» διαφόρων που καμαρώνουν ως διανοούμενοι ενός παρωχημένου αριστερισμού).

5. Το μέτρο της προσωρινής άδειας με περιοριστικούς όρους είναι ένα πολύ καλό μέτρο για την επανένταξη των κρατουμένων στην κοινωνία, ιδίως των καταδίκων σε πολυετείς φυλακίσεις και αποτελεί μέρος των ευρωπαϊκών κοινωνικών κατακτήσεων. Και αυτό ανεξάρτητα από το έγκλημα που διέπραξαν. Πρέπει να εξαρτάται από την συμπεριφορά του κρατούμενου, ιδίως από τη μεταμέλειά του. Αν κάποιος έκανε τρομοκρατικές πράξεις δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μεταμεληθεί, ιδίως αν τις διέπραξε σε πρώιμη νεανική ηλικία. Αυτά έχουν συμβεί, ιδίως στην γειτονική μας Ιταλία. Αλλά η μεταμέλεια αυτή πρέπει να είναι φανερή επί αρκετό χρονικό διάστημα, καθώς και η πιθανότητα φυγής και διάπραξης νέων εγκλημάτων. Η απόφάση για άδεια πρέπει να κρίνεται κατά περίπτωση και να είναι αποτέλεσμα αρκετά πολύπλοκης επιστημονικής διεργασίας. Άρα θεωρώ λάθος τη γενίκευση “οι τρομοκράτες να μην παίρνουν άδεια”


Πώς φτιάχτηκαν τα οχυρά του εξτρεμισμού;

24/11/2013

της Βασιλικής Γεωργιάδου και Λαμπρινής Ρόρη

(από το Βήμα, 17.11.2013, και το blog της Βασιλικής Γεωργιάδου Πολιτική Κοινωνιολογία

Η περίοδος από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα έως τις συλλήψεις του αρχηγού και στελεχών της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) συνοδεύτηκε από την πεποίθηση ότι η συγκυρία ήταν πρόσφορη για την αποδυνάμωση της εξτρεμιστικής οργάνωσης. Οι αρχικές ενδείξεις δημοσκοπικής πτώσης της ακολουθήθηκαν από τη σταθεροποίησή της στην κοινή γνώμη. Αυτή η παραδοξότητα τροφοδοτεί πληθώρα συζητήσεων, οι οποίες αναφέρονται στην ιδεολογική εγγύτητα των υποστηρικτών της με την οργάνωση, στην προσέγγισή τους με όρους κοινωνικής ψυχολογίας και στο ρόλο της κρίσης ως παράγοντα εξτρεμιστικής κινητοποίησης. Ωστόσο έχει υποτιμηθεί η σημασία της στρατηγικής που η ΧΑ ακολούθησε προκειμένου να αναδειχθεί στην πολιτική σκηνή, καθώς και οι συνθήκες πολιτικής θυματοποίησης που δημιουργούνται μετά τις δολοφονίες των Γιώργου Φουντούλη και Μανώλη Καπελώνη.

Ακολουθώντας μια συνήθη πρακτική για τα κόμματα του δεξιού εξτρεμισμού, η ΧΑ επέλεξε τη στρατηγική της δημιουργίας οχυρών, προκειμένου να αποκτήσει κοινωνικές συνδέσεις και ορατότητα σε περιοχές, στις οποίες καταρχάς συγκέντρωσε τις δυνάμεις της και ανέπτυξε τις δραστηριότητές της. Τι είδους οχυρά δημιουργεί η ΧΑ και ποια η λειτουργικότητά τους για την εξάπλωση της επιρροής της; Η επιτόπια έρευνα μάς επιτρέπει να διατυπώσουμε ορισμένες προκαταρκτικές απαντήσεις στα ερωτήματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »