25 Μαρτίου 2016. Μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό…

25/03/2016
από την ωραία θεατρική μεταφορά της "Γυναίκας της Ζάκυθος" σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, κεντρική ερμηνεύτρια Όλια Λαζαρίδου, εικαστικά Aριστείδης Πατσόγλου

Από την ωραία θεατρική μεταφορά της «Γυναίκας της Ζάκυθος» σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, κεντρική ερμηνεύτρια Όλια Λαζαρίδου, εικαστικά Aριστείδης Πατσόγλου

Σαν να τα έγραψε για τους σημερινούς πρόσφυγες: 

(…) Με τα ρούχα αιματωμένα
ξέρω ότι έβγαινες κρυφά
να γυρεύεις εις τα ξένα
άλλα χέρια δυνατά.

Μοναχή το δρόμο επήρες,
εξανάλθες μοναχή.
Δεν είν’ εύκολες οι θύρες,
εάν η χρεία τες κουρταλεί.

Aλλος σου έκλαψε εις τα στήθια,
άλλ’ ανάσασιν καμιά
άλλος σου έταξε βοήθεια
και σε γέλασε φρικτά.

Aλλοι, οϊμέ! στη συμφορά σου
οπού εχαίροντο πολύ,
σύρε νάβρεις τα παιδιά σου,
σύρε ελέγαν οι σκληροί.(…)

(Δ.Σολωμού «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» 1823, Ζάκυνθος)

ΟΙ ΜΙΣΟΛΟΓΓΙΤΙΣΣΕΣ
1 Και εσυνέβηκε αυτές τες ημέρες οπού οι Τούρκοι επολιορκούσαν το Μισολόγγι, και συχνά ολημερνίς και κάποτε οληνυχτίς έτρεμε η Ζάκυθο από το κανόνισμα το πολύ.
2 Και κάποιες γυναίκες Μισολογγίτισσες επερπατούσαν τριγύρω γυρεύοντας για τους άνδρες τους, για τα παιδιά τους, για τ’ αδέλφια τους που επολεμούσανε.
3 Στην αρχή εντρεπόντανε να ’βγουνε και επροσμένανε το σκοτάδι για ν’ απλώσουν το χέρι, επειδή δεν ήτανε μαθημένες.
4 Και είχανε δούλους και είχανε σε πολλές πεδιάδες και γίδια και πρόβατα και βόιδα πολλά.
5 Ακολούθως εβιαζόντανε και εσυχνοτηράζανε από το παρεθύρι τον ήλιο πότε να βασιλέψει για να ’βγουνε.
6 Αλλά όταν επερισσέψανε οι χρείες εχάσανε την ντροπή, ετρέχανε ολημερνίς.
7 Και όταν εκουραζόντανε εκαθόντανε στ’ ακρογιάλι κι ακούανε, γιατί εφοβόντανε μην πέσει το Μισολόγγι.
8 Και τες έβλεπε ο κόσμος να τρέχουνε τα τρίστρατα, τα σταυροδρόμια, τα σπίτια, τα ανώγια και τα χαμώγια, τες εκκλησίες, τα ξωκλήσια γυρεύοντας.
9 Και ελαβαίνανε χρήματα, πανιά για τους λαβωμένους.
10 Και δεν τους έλεγε κανένας το όχι, γιατί οι ρώτησες των γυναικών ήτανε τες περσότερες φορές συντροφευμένες από τες κανονιές του Μισολογγιού και η γη έτρεμε αποκάτου από τα πόδια μας.
11 Και οι πλέον πάμφτωχοι εβγάνανε το οβολάκι τους και το δίνανε και εκάνανε το σταυρό τους κοιτάζοντας κατά το Μισολόγγι και κλαίοντας.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΜΙΣΟΛΟΓΓΙΟΥ ΔΙΑΚΟΝΕΥΟΥΝΕ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΖΑΚΥΘΟΣ ΕΧΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

(…) 8. Και ιδού παρεσιάζουνται ομπρός της οι γυναίκες του Μισολογγιού. Εβάλανε το δεξί τους στα στήθια και επροσκυνήσανε· και εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες.
9. «Και έτσι δα, πώς; Τί κάνουμε; Θα παίξουμε; Τί ορίζετε, κυράδες; Εκάμετε ανεβαίνοντας τόση ταραχή με τα συρτοπάπουτσα, που λογιάζω πως ήρθετε να μου δώσετε προσταγές».
10. Και όλες εμείνανε σιωπηλές και ακίνητες· αλλά μία είπε: «Αμ’ έχεις δίκιο. Είσαι στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου, και εμείς είμαστε ξένες και όλο σπρώξιμο θέλουμε».
11. Και ετότες η γυναίκα της Ζάκυθος την αντίσκοψε και αποκρίθηκε: «Κυρά δασκάλα, όλα τα χάσετε, αλλά από εκείνο που ακούω η γλώσσα σάς έμεινε.
12. »Είμαι στην πατρίδα μου και στο σπίτι μου; Και η αφεντιά σου δεν ήσουνα στην πατρίδα σου και στο σπίτι σου;
13. »Και τί σας έλειπε, και τί κακό είδετε από τον Τούρκο; Δε σας άφηνε φαητά, δούλους, περιβόλια, πλούτια; Και δόξα σοι ο θεός είχετε περσότερα από εκείνα που έχω εγώ.
14. »Σας είπα εγώ ίσως να χτυπήσετε τον Τούρκο, που ερχόστενε τώρα σε με να μου γυρέψετε και να με βρίσετε;
15. »Ναίσκε! Εβγήκετε όξω να κάμετε παλικαριές. Οι γυναίκες επολεμούσετε (όμορφο πράμα που ήθελ’ ήστενε με τουφέκι και με βελέσι· ή εβάνετε και βρακί;). Και κάτι εκάμετε στην αρχή, γιατί επήρετε τα άτυχα παλικάρια της Τουρκιάς ξάφνου.
16. »Και πώς εμπόρειε ποτέ του να υποφτευτεί τέτοια προδοσία; Το ’θελε ο Θεός; Δεν ανακατωνόστενε με δαύτον μέρα και νύχτα;
17. »Τόσο κάνει και εγώ να μπήξω το μαχαίρι μες στο ξημέρωμα στο λαιμό του αντρός μου (που να τονε πάρει ο διάολος).
18. »Και τώρα που βλέπετε πως πάνε τα πράματά σας κακά, θέλετε να πέσει το βάρος απάνου μου.
19. »Καλή, μά την αλήθεια. Αύριο πέφτει το Μισολόγγι, βάνουνε σε τάξη την Ελλάδα τη ζουρλή οι βασιλιάδες, εις τους οποίους έχω όλες μου τες ελπίδες,
20. »και όσοι μείνουνε από τον ξελοθρεμό έρχονται στη Ζάκυθο να τους θρέψουμε, και με την κοιλιά γιομάτη μάς βρίζουνε».
21. Λέοντας εσιώπησε ολίγο κοιτάζοντας μες στα μάτια τες γυναίκες του Μισολογγιού.
22. «Και έτσι ξέρω και μιλώ και εγώ, ναι ή όχι; Και τώρα δα τί ακαρτερείτε; Ευρήκετε ίσως ευχαρίστηση να με ακούτε να μιλώ;
23. »Εσείς δεν έχετε άλλη δουλειά παρά να ψωμοζητάτε. Και, να πούμε την αλήθεια, στοχάζουμαι πως θε να ’ναι μία θαράπαψη για όποιον δεν ντρέπεται.
24. »Αλλά εγώ έχω δουλειά. Ακούστε; έχω δουλειά».


Edito 547- Φώτης Γεωργελές: Είμαστε σε πόλεμο με όποιον απειλεί την ανοιχτή κοινωνία

23/11/2015

ATHENS VOICE – 18/11/2015

Λίγα μέτρα μακριά από τη Γαλλική Πρεσβεία, στην Ακαδημίας, υπάρχει καιρό τώρα ένα σύνθημα: Πόλεμος είναι τα 450 ευρώ μισθός. Πόσο αλαζονικό σου φαίνεται τώρα. Το θέμα δεν είναι ότι αυτός που το ’γραψε δεν ξέρει καν πόσος είναι ο κατώτατος μισθός. Αλλά ότι το σύνθημα είναι αφόρητα έιτις. Τα καλομαθημένα παιδιά της μεταπολίτευσης δεν μπορούν καν να φανταστούν ότι υπάρχει μια ζωή μη εξασφαλισμένη από πακέτα Ντελόρ και δάνεια. Και έτσι αντιμετωπίζουν τη δυσκολία, τον καθημερινό αγώνα, τις στερήσεις, ως πόλεμο. Ως «γενοκτονία» και «ανθρωπιστική καταστροφή». Δεν είναι περίεργο πως είμαστε η μόνη χώρα που 6 χρόνια τώρα έχει μπλέξει με τα μνημόνια και δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι, να αναπτύξει την οικονομία της, μόνο κλαψουρίζει θυματοποιημένη. Πρέπει λοιπόν να το πούμε, φωναχτά, σε όλους τους τόνους: Όχι, ρε φίλε, πόλεμος δεν είναι ο χαμηλός μισθός, σύνελθε. Πόλεμος είναι να σε χτυπάνε, να σε βιάζουν, να σε βασανίζουν, να σε καίνε, να σε δολοφονούν με καλάσνικοφ. Πόλεμος είναι, για να γλιτώσεις όλα αυτά, να πνίγεσαι στο Αιγαίο.

Μη γράψεις, μου λέει, για το Παρίσι, δεν έχουμε ανάγκη από συναισθηματικά κείμενα, γράψε για την τρομοκρατία, για τη δικιά μας στάση. Έχει δίκιο, δεν χρειαζόμαστε άλλο λυρισμό, αλλά το γεγονός ότι οι άνθρωποι μιλάνε για το Παρίσι ακόμη κι αν δεν έχουν πάει ποτέ, σαν να είναι το σπίτι τους, είναι και η απάντηση σε όλες αυτές τις λίγο αφελείς, λίγο υποβολιμαίες αιτιάσεις, ότι δεν μιλάμε με το ίδιο πάθος για τους νεκρούς της Κένυας ή της Βηρυτού. Μιλάμε για το Παρίσι σα να ’ναι «δικό μας» γιατί είναι ο κόσμος μας, ο δικός μας τρόπος ζωής. Γιατί απ’ όλες τις δυτικές μητροπόλεις, το Παρίσι ακόμα πιο πολύ, είναι η πιο ανοιχτή, η πιο φιλόξενη, ανθρώπινη, πολύχρωμη, ανεκτική πόλη. Κάπως έτσι, αγαπώντας, διασκεδάζοντας και δουλεύοντας θέλουμε να ζήσουμε, με ανθρώπους που μας μοιάζουν και είναι πολύ διαφορετικοί από μας. Την απόλαυση τη θέλουμε στη ζωή μας και όχι στη μετά θάνατο ζωή. Είναι αυτός ο «δυτικός τρόπος ζωής» ή είναι το επίπεδο που έφτασε η ανθρωπότητα μετά από πορεία αιώνων; Ο πλανήτης δεν προχωράει όλος μαζί, όμως εμείς εδώ είμαστε τώρα και αυτό το «εδώ», το δικό μας επίπεδο οφείλουμε να προστατέψουμε. Το δικαίωμά μας να μην παίρνουμε τους εαυτούς μας πολύ στα σοβαρά, το δικαίωμα να κάνουμε λάθος, να διορθωνόμαστε, να αλλάζουμε, να αμφισβητούμε, να ειρωνευόμαστε, να αυτοσαρκαζόμαστε. Να μην είμαστε ταγμένοι, να μην είμαστε «στρατιώτες» ούτε του θεού ούτε κανένα.

Ακόμα κι αν εμείς δεν το συνειδητοποιούμε, οι τρομοκράτες δείχνουν ποιος είναι «ο εχθρός τους». Γι’ αυτό δεν στοχεύουν κρατικούς στόχους, σύμβολα ισχύος της Δύσης ή ταξικούς εχθρούς, αλλά γήπεδα, συναυλιακούς χώρους, μπαρ, καφέ, εστιατόρια. Χτυπάνε το «λαϊκό» Παρίσι, το νεολαιίστικο, το πολύχρωμο, εκεί που τα μισά θύματα κατά πάσα πιθανότητα θα είναι μουσουλμάνοι. Καθόλου δεν τους ενδιαφέρει, όπως δεν τους ενδιαφέρει η τύχη των προσφύγων που θαλασσοπνίγονται στη Μεσόγειο και τώρα η ζωή τους θα δυσκολέψει. Αντίθετα, αυτό ακριβώς επιδιώκουν, να μην έχουν τα θύματά τους καμία διαφυγή. Γιατί τα πρώτα τους θύματα δεν είναι η Δύση, αλλά οι συμπατριώτες τους, στους οποίους θέλουν να επικρατήσουν. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Ο φασισμός που πρέπει να νικήσουμε σήμερα είναι ο ισλαμοφασισμός! – 17/11/15

17/11/2015

Η πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία έπαψε και τυπικά να έχει οποιοδήποτε, νόημα από τη στιγμή που το 1999 ο πρόεδρος Κλίντον ζήτησε συγγνώμη από την Ελλάδα εκ μέρους της αμερικανικής πολιτικής τάξης για τη στήριξη στη χούντα. Σήμερα στο πρόσωπο του Μπαράκ Ομπάμα η αμερικανική αριστερά είναι στην κυβέρνηση, υποστηρίζει τη δημοκρατία σε όλη τη γή, υποστηρίζει την Ελλάδα, την Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι αντίθετη με όλα τα στηρίζει  ολοκληρωτικά καθεστώτα και ακολουθεί πολιτική μη επέμβασης (σε βαθμό παρεξηγήσεως…).

Και ένα κλασικό αγωνιστικό τραγούδι, που το πρωτοείπε ο Pete Seeger, το έκαναν πάλι γνωστό η Τζόαν Μπαέζ και ο Μπομπ Ντύλαν και έγινε παγκόσμιο σύμβολο των αγώνων της νεολαίας στις δεκαετίες ’60 και ’70. Εδώ με τον Μπρους Σπρίνγκστην.


Το Κομπάνι νίκησε τον ισλαμοφασισμό

17/02/2015

_80718845_kobane6

του ΙΜΠΡΑΗΜ ΜΟΥΣΛΙΜ*       Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 15.02.2015

Το καντόνι του Κoμπάνι είναι το μικρότερο από τα τρία καντόνια της Ροτζάβα (συριακό Κουρδιστάν). Εχει 500.000 κατοίκους, με τους 200.000 να είναι πρόσφυγες του συριακού εμφυλίου. Η περιοχή έχει υποστεί συστηματική υποβάθμιση από το καθεστώς του Ασαντ, το οποίο δεν αναγνωρίζει την κουρδική ταυτότητα και δεν έχει κάνει κανένα έργο υποδομής στην περιοχή -ούτε καν σχολεία. Μετά το ξέσπασμα της συριακής επανάστασης, τον Μάρτιο του 2011, το κουρδικό κίνημα έφτασε στο αποκορύφωμά του, με τη λαϊκή απαίτηση για συνταγματική αναγνώριση του κουρδικού λαού και τη διασφάλιση των εθνικών του δικαιωμάτων, στο πλαίσιο πάντα μιας ενωμένης Συρίας.

Το Κομπάνι ήταν από τις πρώτες πόλεις που απελευθερώθηκαν από το καθεστώς, στις 19/7/2012. Ο λαός αυτοοργανώθηκε σε διάφορα επίπεδα, πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό. Ιδρύθηκε η τοπική αστυνομία και η YPG, για να προστατεύσουν τους πολίτες από διάφορες παραστρατιωτικές ομάδες ισλαμιστών αλλά και από το καθεστώς. Στις 10/5/2014, οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) κατέλαβαν τη Μοσούλη, μια πόλη δύο εκατομμυρίων.

Η ολομέτωπη επίθεση στο Κομπάνι ξεκίνησε τη νύχτα της 15ης Σεπτεμβρίου 2014, με βαρύ οπλισμό και τανκς που είχαν κατασχεθεί από τον ιρακινό στρατό. Ετσι οδηγηθήκαμε σε μία άνιση μάχη, δεδομένου ότι η YPG δεν κατείχε ανάλογα όπλα. Η κατάσταση χειροτέρευσε με το κλείσιμο των συνόρων εκ μέρους της Τουρκίας. Επί 44 ημέρες, οι μονάδες στο Κομπάνι πάλευαν μόνες τους απέναντι στους ισλαμοφασίστες. Υπήρχε, ωστόσο, τεράστια ηθική συμπαράσταση από τον κουρδικό λαό, αλλά και από φίλους του κουρδικού κινήματος σε όλον τον κόσμο. Αυτό ανάγκασε τη Δύση να αλλάξει στάση. Η ISIS, με τους αποκεφαλισμούς, με τις απαγωγές γυναικών, εκπροσωπούσε τη βαρβαρότητα και το σκοτάδι του Μεσαίωνα. Οι Κούρδοι εκπροσωπούσαν τη δημοκρατία, την ελευθερία, την ανεξιθρησκία και την ισότητα των φύλων. Από τη μια η γυναίκα ήταν σκλάβα, από την άλλη αρχηγός κόμματος. Γι’ αυτό, η νίκη στο Κομπάνι ήταν σημαντική για όλο τον ελεύθερο, δημοκρατικό κόσμο. Αυτό οδήγησε τον φυλακισμένο ηγέτη των Κούρδων, Αμπντουλάχ Οτσαλάν, να δηλώσει πως η μάχη του Κομπάνι είναι μια μάχη για την τιμή όλων των δημοκρατικών πολιτών –την ώρα που ο πρόεδρος Ερντογάν «προέβλεπε» ότι η πτώση του Κομπάνι ήταν θέμα ημερών.

Επειτα από 133 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις, μαζί με ομάδες από τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό και την αεροπορική υποστήριξη της Διεθνούς Συμμαχίας, νίκησαν! Η σημασία της νίκης έγκειται στα εξής:

Πρώτον, καταρρίφθηκε ο μύθος που ήθελε την ISIS αήττητη. Ηταν η αρχή του τέλους για τους ισλαμοφασίστες.

Δεύτερον, το Κομπάνι ένωσε όλους τους Κούρδους και απέδειξε στον κόσμο ότι είναι ένα ελεύθερο έθνος που πιστεύει στη δημοκρατία.

Τρίτον, η αλληλεγγύη μεταξύ των διαφορετικών εθνοτήτων και θρησκειών στη Συρία είναι ο μόνος τρόπος να νικηθούν οι ισλαμοφασίστες και το καθεστώς του Ασαντ.

Τέταρτον, το Κομπάνι δεν πρέπει να ξεχαστεί από τη διεθνή κοινότητα. Η πόλη, κατεστραμμένη σχεδόν ολοκληρωτικά, χρειάζεται να βοηθηθεί στην ανοικοδόμησή της.

Πέμπτον, αποδείχτηκε ότι η διεθνής αλληλεγγύη και η παγκόσμια κοινή γνώμη μπορεί να πιέζει κυβερνήσεις και να οδηγεί σε αποφάσεις προς όφελος των λαών. Το σύστημα δημοκρατικής αυτοδιοίκησης σήμερα έχει υιοθετηθεί από τις δυνάμεις της Συρίας. Η στρατιωτική νίκη έγινε και διπλωματική, με τη συνάντηση του προέδρου Ολάντ με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Κούρδων της Ροτζάβα, που άνοιξε, μέσω της Γαλλίας, τις πύλες της Ευρώπης για το κουρδικό κίνημα.

*Ο κ. Ιμπραήμ Μουσλίμ είναι μέλος του διπλωματικού γραφείου του κουρδικού- συριακού Κόμματος Δημοκρατικής Ενότητας (PYD)

 


Η τιμή του ελεύθερου κόσμου στα χέρια των ηρωϊκών Κούρδων του Κομπανέ

09/10/2014

16090_1528108884073749_7081588098000852690_n

Τη στιγμή που γράφονται αυτά τα λόγια μπορεί το Κομπανέ να έχει πέσει. Παρά την ηρωϊκή αντίσταση των υπερασπιστών του, ανδρών και γυναικών. Παρά την συνέχιση των βομβαρδισμών με μεγαλύτερη ένταση από τη μεριά των Αμερικανών και των συμμάχων τους, που προσωρινά αναχαίτισαν την προέλαση των τζιχαντιστών. Και με το αίσχος της κυβέρνησης Ερντογάν: παρά το πράσινο φως της τουρκικής εθνοσυνέλευσης, τα τουρκικά τανκς παραμένουν αδρανή στη μεθόριο, ενώ η τουρκική αστυνομία εμποδίζει βίαια τους πρόσφυγες να περάσουν τα σύνορα και καταστέλλει σκληρά (με 14 νεκρούς) τις διαδηλώσεις Κούρδων στην Τουρκία.

Την τελευταία βδομάδα δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες κατέφυγαν στην Τουρκία και η κατάστασή τους είναι δραματική

Ταυτόχρονα σε όλες τις πόλεις της Ευρώπης ξεσπούν διαδηλώσεις Κούρδων και συμπαραστατών τους. Δεν είναι μόνο θέμα συμπαράστασης: Ο πόλεμος μεταφέρεται και στη Ευρώπη. Οι δρόμοι του Αμβούργου έγιναν θέατρο συγκρούσεων μεταξύ Κούρδων και Τζιχαντιστών, η απειλή τρομοκρατικών ενεργειών είναι πιο πραγματική από ποτέ και η Ευρώπη και Αμερική προσπαθούν ν’ αντιμετωπίσουν το φαινόμενο προσχώρησης στο φονταμενταλιστικό Ισλαμ νεαρών ατόμων από αυτές τις χώρες και τη φυγή τους στη Συρία για να πολεμήσουν στο πλευρό των τζιχαντιστών.

Η υποστήριξη με όλα τα μέσα είναι πια θέμα επιβίωσης του πολιτισμού. Όχι του «δυτικού», του πανανθρώπινου.

DSCN5075DSCN5047

με τη Σιάνου και την Καρασαββίδου

με τη Σιάνου και την Καρασαββίδου

DSCN5062

Στη χώρα μας που υποτίθεται είμαστε παραδοσιακά φίλοι των Κούρδων, ιδού πεδίο λαμπρό για συμπαράσταση. Δεν βλέπω προς το παρόν τίποτα, εκτός από τη σημερινή διαδήλωση που έγινε στην Αθήνα.   Ωργανωμένη από την «ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ (ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ)» που καλεί σε συμπαράσταση και στιγματίζει τους τζιχαντιστές, αλλά καταγγέλλει τις «ΗΠΑ και τους άλλους ιμπεριαλιστές που υποστήριξαν το ΙSIS». (ολόκληρη η ανακοίνωσή τους εδώ).  Συγκριτικά με άλλες πόλεις της Ευρώπης, η συμμετοχή ήταν μικρή και ετερογενής:  Εκτός από αντιπροσώπους του του κουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος της Συρίας, και την έντονη παρουσία του ΡΚΚ με φωτογραφίες του Οτσαλάν, συμμετείχε ομάδα από τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, ομάδες της ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ και άλλων αριστεριστών καθώς και μερικοί sui generis εθνικιστές. Τα συνθήματα επίσης ετερογενή, από το γενικό «Ζήτω ο αγώνας του Κομπανέ», πολλά εναντίον του Ερντογάν και υπέρ του ελεύθερου Κουρδιστάν, έως διάφορα «αντιιμπεριαλιστικά» μεταξύ των οποίων ένα ανεκδιήγητο πανώ αριστεριστών που έγραφε «Η ΔΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ- ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΟ ΦΩΣ»!! Χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ανακοίνωση της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ:»…Η υποκριτική στάση της Δύσης η οποία από τη μία καταγγέλει τη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών – που αποτελούν το αποτέλεσμα των συνεχών πολεμικών επεμβάσεων της στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής την τελευταία 20ετία- αλλά παρακολουθεί από απόσταση τη σφαγή του κουρδικού λαού…» Παρακολουθεί από απόσταση με αεροπορικούς βομβαρδισμούς ευρείας συμμαχίας ΗΠΑ και πολλών Ευρωπαϊκών και Αραβικών χωρών. Με μεπολλά και ποικίλα κίνητρα σίγουρα, αλλά όχι και από απόσταση!

Δεν με εξέπληξαν όλα αυτά- τα περίμενα.. Ωστόσο είναι σημαντικό ότι έγινε αυτή η διαμαρτυρία, έστω και με με όλα αυτά τα αντιφατικά έως ανόητα. Ανάλογα με το επίπεδο της κάθε κοινωνίας και οι διαδηλώσεις της…

Σύντομα όμως οι δημοκρατικές συνειδήσεις στη χώρα μας θα κληθούν ν’ αντιμετωπίσουν τα κύματα προσφύγων από τη Συρία και το Ιράκ και να δείξουν έμπρακτα τη συμπαράστασή τους.

 


40 χρόνια δημοκρατία 3 : σκέψεις και βιώματα

23/07/2014

πανηγυρισμοίπανηγυρισμοι2

Στις 24 Ιουλίου 1974 δεν είμουν παιδάκι. Βίωσα την χαρμόσυνη έξαρση της ημέρας, όπως είχα βιώσει και τα 7 μελαγχολιικά χρόνια της δικτατορίας, παρ’ όλο που δεν διώχθηκα, ούτε εγώ προσωπικά, ούτε η οικογένειά μου. Στις 24 Ιουλίου ξεχυθήκαμε στους δρόμους να γιορτάσουμε την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Οι πατεράδες μας έζησαν την ευλογημένη μέρα της λήξης του πολέμου, όπου πάλι βγήκε ο κόσμος στους δρόμους της Αθήνας και πανηγύριζε. Αυτή την σύγκριση μόνο διανοητικά μπορώ να την κάνω, γιατί δεν έχω το βίωμα. Όπως δεν έχουν το βίωμα της 24ης Ιουλίου οι νεώτεροί μου και παίρνουν σαν δεδομένη τη δημοκρατία, που εκείνη την ημέρα, παρά τη χαρά, δεν την θεωρούσαμε καθόλου δεδομένη, γιατί ξέραμε τί σήμαινε η έλλειψή της. Και τότε υπήρχαν και κάποιοι μίζεροι, κυρίως κάτι κολλημένοι κομμουνιστές (Κνίτες, Μου-λούδες και παρεμφερείς) που ήταν ανίκανοι να χαρούν σαν άνθρωποι. Πρέπει να είναι κάποιο είδος πάθησης. Αλλά και σήμερα πολλοί κοιτούν το μισοάδειο ποτήρι και θεωρούν ότι αυτό που έχουμε ”δεν είναι δημοκρατία”

Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να περιγράψω μερικά από τα ωφέλη που βίωσα εγώ προσωπικά με την έλευση της δημοκρατίας, την εδραίωσή της επί Καραμανλή και την επέκτασή της επί ΠΑΣΟΚ, στη διάρκεια της σήμερα βαλλόμενης Μεταπολίτευσης:

1. Με την πτώση της χούντας ξαναβρήκα φίλους και συμφοιτητές που βγήκαν από τις φυλακές και τις εξορίες. Η υποδοχή τους στο κατώφλι του Κορυδαλλού και στο λιμάνι τού Λαυρίου (από Μακρόνησο) ήταν κάτι το υπέροχο.

2. Σταμάτησε η λογοκρισία. Οι εφημερίδες ελευθερώθηκαν και μέσα σε λίγους μήνες ξεφύτρωσαν πλήθος εκδοτικοί οίκοι με τα βιβλία που είχαμε στερηθεί, ή τα φέρναμε από το εξωτερικό ξενόγλωσσα. Το ίδιο έγινε και με τις ταινίες και τις απαγορευμένες μουσικές. Ξεχυθήκαμε στις συναυλίες και στις μπουάτ: Θεοδωράκης, Χατζηδάκης, Ξυλούρης, “το Μεγάλο μας Τσίρκο”, “Φράουλες και αίμα”, “Γούντστοκ”…

3. Μετά το ’81 το ΠΑΣΟΚ έκανε τη μεταρρύθμιση στον οικογενειακό κώδικα. Απελευθέρωση κυρίως για μας τις γυναίκες:
-Καταργήθηκε η προίκα
μοιχεία έπαψε να είναι ποινικό αδίκημα
-εξισώθηκαν νομικά τα παιδιά εκτός γάμου με τα εντός γάμου, καταργήθηκε ο όρος “εξώγαμο” (χωρίς αυτό το πιο προσφιλές μου πρόσωπο θα λεγόταν “εξώγαμο” ή “μπάσταρδο”)
-Σε περίπτωση διαζυγίου κριτήριο της επιμέλειας των παιδιών το συμφέρον των παιδιών και όχι η υπερίσχυση του πατρικού δικαίου που ίσχυε μέχρι τότε και ήταν αιτία πολύ συχνά στέρησης παιδιών από τη μητέρα τους.
Αυτόματο διαζύγιο: απελευθέρωση χιλιάδων “αλύτρωτων” ανδρών και γυναικών που έμεναν εγκλωβισμένοι σε ένα γάμο επειδή δεν συναινούσε ο/η σύζυγος. ‘Ετσι μειώθηκαν οι τραγωδίες με παράλληλες οικογένειες και άρρωστες καταστάσεις εκδίκησης και μίσους.
– Καταργήθηκε η υποχρεωτική βάπτιση (μέχρι τότε δεν μπορούσε να γραφτεί παιδί στο σχολείο).
-Εξισώθηκε η υπογραφή της μητέρας με αυτήν του πατέρα σε διαδικασίες σχετικά με τα παιδιά. (πχ εγγραφή στο σχολείο, έκδοση ταυτότητας κ.α.)

Και ακόμη:
-Οι αμβλώσεις έγιναν νόμιμες και εντάχθηκαν στο ΕΣΥ.

Όλα αυτά φαίνονται σήμερα αυτονόητα. Μερικά μοιάζουν ίσως επουσιώδη. Λάθος! Σκεφτείτε, ιδίως εσείς οι νεώτεροι, πώς θα ήταν η καθημερινότητά μας αν εξακολουθούσαν να ισχύουν αυτά που φαίνονται σήμερα απίστευτα. Όλα αυτά είναι χειροπιαστά επιτεύματα της δημοκρατίας. Δεν έγιναν αυτόματα. Ήταν αποτελέσματα αγώνων. Ώστόσο η επικράτηση του Δημοκρατικού Πολιτεύματος ήταν απαραίτητη προϋπόθεση.


D-Day: ο καλύτερος τρόπος για να την γιορτάσει ένας βετεράνος 89 ή 93 ετών

07/06/2014

Να ξαναπέσει με αλεξίπτωτο!

Jock Hutton, 89: «Στην ηλικία μου η ζωή πάει να γίνει λιγάκι ανιαρή. Γιαυτό πρέπει κανείς ν’ αρπάζει κάθε συναρπαστική ευκαιρία!»

Jim Martin, 93 : απαντάει σε ερώτηση δημοσιογράφου, αν ένιωσε διαφορετικά απ’ ό,τι πριν 70 χρόνια: «Βέβαια!  Σήμερα δεν με πυροβολούσε κανένας!»

 

 

 

 


Εργατική πρωτομαγια ’14: Ένα «αφεντικό» που τραγουδάει τους εργάτες (the Boss)

01/05/2014

Bruce

Bruce Springsteen:

Jack of all trades

«Jack Of All Trades»

I’ll mow your lawn, clean the leaves out’ your drain
I’ll mend your roof, to keep out the rain
I take the work that God provides
I’m a jack of all trades, honey we’ll be all right

I’ll hammer the nails, I’ll set the stone
I’ll harvest your crops, when they’re ripe and grown
I’ll pull that engine apart, and patch’er up ’til she’s running right
I’m a jack of all trades, we’ll be all right

The hurricane blows, brings the hard rain
When the blue sky breaks
It feels like the world’s gonna change
And we’ll start caring for each other
Like Jesus said that we might
I’m a jack of all trades, we’ll be all right

The banker man grows fat, working man grows thin
It’s all happened before and it’ll happen again
It’ll happen again, yeah they’ll bet your life
I’m a jack of all trades, darling we’ll be all right

Now sometimes tomorrow comes soaked in treasure and blood
We stood the drought, now we’ll stand the flood
There’s a new world coming, I can see the light
I’m a jack of all trades, we’ll be all right

So you use what you’ve got and you learn to make do
You take the old, you make it new
If I had me a gun, I’d find the bastards and shoot ’em on sight
I’m a jack of all trades, we’ll be all right
I’m a jack of all trades, we’ll be all right

 


Ζήτω το ’21!

25/03/2014

περήφανο τσολιαδάκι (Μελίττα 1η δημοτικού)

img382το παρακάτω μακροσκελέστατο ποίημα υπήρξε η μεγάλη μου επιτυχία στο δημοτικό. Με έβαζαν και το απήγγειλλα κάθε χρόνο- μέχρι τελικής πτώσεως. Οι γονείς δάκρυζαν, τα παιδιά χασμουριόνταν, εγώ ταξίδευα στα πελάγη.

Ματρόζος

του Γεωργίου Στρατήγη

Ένας Σπετσιώτης γέροντας, σκυφτός από τα χρόνια,
με κάτασπρα μακριά μαλλιά, με πύρινη ματιά,
σαν πλάτανος θεόρατος γυρμένος απ’ τα χιόνια,
περνούσε πάντα στο νησί τα μαύρα γηρατειά.
Είναι από κείνη τη γενιά κι ο γερο- Καπετάνος,
που ακόμα και στον ύπνο του τον έτρεμε ο Σουλτάνος.

Είναι από κείνους που έχυσαν τ’ αθάνατό τους αίμα,
από τους χίλιους που έβγαλες Πατρίδα μου χρυσή,
είναι από εκείνους που έβαλαν στη κεφαλή σου στέμμα
και άγνωστοι σβηστήκανε στο δοξαστό νησί.
Είχες αστέρια ολόλαμπρα στον ουρανό σου άλλα,
μα κείνα που δεν έλαμψαν ήσανε πιο μεγάλα.

Σαν έγραψαν με το δαυλό την ιστορία μόνοι,
χωρίς γι’ αυτούς τους ήρωες μια λέξη αυτή να πει,
με την πληγή τους για σταυρό κι ατίμητο γαλόνι,
άλλοι στα δίκτυα εγύριζαν και άλλοι στο κουπί.
Κι οι στολοκάφτες των Σπετσών, τ’ ατρόμητα λιοντάρια,
με τις βαρκούλες έπιαναν στο περιγιάλι ψάρια.

Ο γέρος μας παράπονο ποτέ δε λέει κανένα,
με καπετάνους σαν ιδεί μες στα βασιλικά,
εκείνους που ‘χε ναύτες του, με μάτια βουρκωμένα
στα περασμένα εγύριζε και στα πυρπολικά
και ξαπλωμένος δίπλα μου, μου ‘λεγε εκεί στην άμμο
πόσα καράβια εκάψανε στην Τένεδο, στη Σάμο.

« Παιδί μου, τώρα εγέρασα, παιδί μου θ’ αποθάνω»,
στο τέλος πάντα μου ‘λεγε μ’ έν’ αναστεναγμό,
« Ένας Ματρόζος δεν μπορεί να κάνει το ζητιάνο,
μα να βαστάξω δεν μπορώ της πείνας τον καημό.
Κλαίω που αφήνω το νησί, θα πάω στην Αθήνα,
πριν πεθαμένο μ’ εύρετε μια μέρα από την πείνα…

Μου λεν, ο καπετάν Κωνσταντής απ’ τα Ψαρά κει πέρα,
πως υπουργός εγίνηκε μεγάλος και τρανός
κι αν θυμηθεί πως τη ζωή του έσωσα μια μέρα
απ’ έξω απ’ την Τένεδο, μπορούσε ο Ψαριανός
να κάνει τίποτε για με κι ίσως να δώσουν κάτι
σ’ εκείνον που’ χε τάλαρα τη στέρνα του γεμάτη».

Πέντε – έξη ημέρες ύστερα εμπήκε στο βαπόρι
κι ακουμπιστός περίλυπος επάνω στο ραβδί,
ως που στην Ύδρα έφθασε, εγύριζε στην πλώρη
το λατρευτό του το νησί ο γέροντας να δει.
Και σκύβοντας τα κύματα δακρύβρεχτος ερώτα,
πως φεύγει τώρ’ απ’ το νησί και πως ερχόταν πρώτα.

«Εδώ τι θέλεις, γέροντα;» ρωτά τον καπετάνο
στο υπουργείον εμπροστά κάποιος θαλασσινός
ντυμένος στα χρυσά. «Παιδί μου, είναι πάνω
ο Κωνσταντής;». «Ποιός Κωνσταντής;». «Αυτός..ο Ψαριανός».
«Δε λεν κανένα Ψαριανό, εδώ στο υπουργείο,
να ζητιανέψεις πήγαινε στο φτωχοκομείο!».

Ο γέρος ανασήκωσε το κάτασπρο κεφάλι
και τα μαλλιά του εσάλεψαν σαν χαίτη λιονταριού
και με σπιθόβολη ματιά μες απ’ τα στήθια βγάνει
με στεναγμό βαρύγνωμο φωνή παλικαριού:
« Αν οι ζητιάνοι σαν κι εμέ δεν έχυναν το αίμα,
οι καπετάνοι σαν και σε δε θα φορούσαν στέμμα! ».

Τότε ο Κανάρης που άκουσε φιλονικία κάτου,
στο παραθύρι πρόβαλε να ιδεί ποιος τον ζητεί
και το νησιώτη βλέποντας λαχτάρησε η καρδιά του
και να ‘ρθει επάνω διέταξε με τον υπασπιστή.
Κάτι η φωνή του γέροντα του εξύπνησε στα στήθη,
κάτι που μοιάζει μ’ όνειρο μαζί και παραμύθι.

Τον κοίταξε, τα μάτια του μες τα μακριά του φρύδια,
που μοιάζανε σαν αετούς κρυμμένους στη φωλιά,
στον καπετάνιο εφάνηκαν με τη φωτιά την ίδια,
όταν τα εφώτιζε ο δαυλός τα χρόνια τα παλιά.
Κι ένας τον άλλο κοίταζε κατάματα οι δυο γέροι,
ο ημίθεος το γίγαντα, ο ήλιος το αστέρι.

«Δε με θυμάσαι Κωνσταντή;» σε λίγο του φωνάζει,
«γρήγορα συ με ξέχασες, μα σε θυμάμαι εγώ!…»
«Ποιος το ‘λπιζε να δει ποτές», ο γέροντας στενάζει,
«τον καπετάνιο ζήτουλα, το ναύτη υπουργό!…»
Και σκύβοντας την κεφαλή στα διάπλατά του στήθη,
τη φτώχεια του ελησμόνησε, τη δόξα του εθυμήθη.

«Ποιος είσαι καπετάνο μου; Και ποιο ‘ναι το νησί σου;».
ο Ψαριανός τον ερωτά με πόνο θλιβερό.
«Πενήντα χρόνια, μια ζωή, περάσανε θυμήσου
απ’ της καλής μου εποχής, εκείνης τον καιρό».
«Μήπως στη Σάμο ήσουνα την εποχή εκείνη;
Στη Κω, στην Αλεξάνδρεια, στη Χιο, στη Μυτιλήνη;».

«Απ’ έξω απ’ τη Τένεδο…πενήντα πέντε χρόνια
επέρασαν απ’ τη στιγμήν εκείνη, σαν φτερό.
Σαν να σε βλέπω, Κωνσταντή, δε θα ξεχάσω αιώνια..
Ακόμα στο μπουρλότο σου καβάλα σε θωρώ…
Χρόνος δεν ήταν που ‘καψες στη Χιο τη ναυαρχίδα,
κι ήταν η πρώτη μου φορά εκείνη που σε είδα…»

Απ’ έξω απ’ την Τένεδο, θυμάσαι; Μια φρεγάδα
σ’ έβαλε εμπρός μ’ αράπικου αλόγου γληγοράδα
μ’ οχτώ βατσέλα πίσω της εμοιάζαν περιστέρια
και συ γεράκι γύρω τους… επάνω στο μπουρλότο,
που την κορβέτα τίναξες πρωτύτερα στ’ αστέρια,
σαν δαίμονας μες στον καπνό γλιστρούσες και στον κρότο.

Σε καμαρώνω από μακριά…κι οι ναύτες κι οι λοστρόμος
μ’ εξόρκιζαν να φύγουμε, τους είχε πιάσει τρόμος,
γιατί η αρμάδα ζύγωνε επάνω στο τιμόνι,
θάρρος στους ναύτες σου έδινες…δεν βάσταξε η καρδιά μου,
σε μια στιγμή χανόσουνα, σε μια στιγμή και μόνη
και « Όρτσα! Μάϊνα τα πανιά! » φωνάζω στα παιδιά μου.

Στο στρίψιμο του τιμονιού μας σίμωσες… μ’ αντάρα,
ο Τούρκος κοντοζύγωνε, η μαύρη μου καμπάρα
αστροπελέκια και φωτιές και κεραυνούς πετούσε,
μα σα δελφίνι γρήγορα και κείνος εγλιστρούσε.
Οι ναύτες μου φωνάξανε: «Τι κάνεις Καπετάνο;»
Και ‘γω τους λέω: «Τον Ψαριανό να σώσω κι ας πεθάνω…»

Και σου πετώ τη γούμενα… και δένεις το μπουρλότο…
Κάνω τιμόνι δεξιά… το φλογερό το χνώτο
του Τούρκου θα σε βούλιαζε, θυμάσαι; σου φωνάζω,
«Πρώτος απ’ όλους ν’ ανεβείς», μα δεν μ’ ακούς κι αφήνεις
άλλους ν’ ανέβουν… έσκυψα κι απ’ τα μαλλιά σ’ αδράζω
και σ’ έσωσα κι εφύγαμε… μα δάκρυα βλέπω χύνεις!…»

«Ματρόζε μου!» δακρύβρεχτος ο Κωνσταντής φωνάζει
και μες στα στήθη τα πλατιά σφιχτά τον αγκαλιάζει.
Κι ενώ οι δύο γίγαντες με τα λευκά κεφάλια
στ’ άσπρα τους γένια δάκρυα κυλούσαν σαν κρυστάλλια,
δυο κορφοβούνια μοιάζανε γεμάτα από το χιόνι,
όταν του ήλιου το φιλί την Άνοιξη το λειώνει.


Goodbye Madiba

06/12/2013

ΚΑΙ Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΘΑΡΡΟΥΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ

220px-Flag_of_South_Africa.svgΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ

(1918-2013)

-nelson-mandela