Καλόν ύπνο Αρλέτα…

08/08/2017

Το ωραιότερο νανούρισμα (Αρλέτα-Λόρκα-Χατζηδάκης).

 

και η ζωγράφος Αρλέτα

 


Αποχαιρετισμός στην Jeanne Moreau (23 Ιανουαρίου 1928- 31 Ιουλίου 2017)

07/08/2017

Στοίχειωσε τα εφηβικά και νεανικά μας χρόνια με τις εμβληματικές ταινίες και τους ρόλους της που μπορούν να περιγραφούν ως δαιμονική αθωότητα: Το ασσανσέρ των δολοφόνων- η νύφη φορούσε μαύρα- το ημερολόγιο μιας καμαριέρας- επικίνδυνες σχέσεις- η Δίκη- οι καμπάνες του μεσονυκτίου και πάνω απ’ όλα Jules et Jim. La femme fatale qui fut fatale.

Image may contain: 1 person, sittingImage may contain: 1 person, smiling, closeupImage may contain: 1 person, closeupImage may contain: 1 person, smiling, shoesImage may contain: text

 

 


Γιεβγιένι Γιεφτουσένκο 18/7/1932 – 1/4/2017

02/04/2017

Yevgeny Yevtushenko: Ο Ρώσσος ποιητής, μια από τις εμβληματικές μορφές της διαμαρτυρίας κατά του Σοβιετικού καθεστώτος και των διώξεων των διανοουμένων, αγαπήθηκε και μισήθηκε, γνώρισε επαίνους και κριτικές, αλλά θα μείνει πάντα ο ποιητής του BABI YAR, του ποιήματος που εμπνεύστηκε από την σφαγή 33,771 Εβραίων του Κιέβου στο φαράγγι  Babi Yar το 1941 από τους Ναζί. Στο ποίημα, γραμμένο το 1961, ο Γιεφτουσένκο δεν καταγγέλλει μόνο τη ναζιστική θηριωδία αλλά και το πέπλο σιωπής από το Σοβιετικό καθεστώς και την άρνηση να περιληφθεί η σφαγή του Μπάμπι Γιαρ στο Ολοκαύτωμα και τί σήμαινε αυτό για τον Εβραϊκό λαό, καθώς και τον αντισημιτισμό που εξακολουθούσε να υπάρχει στην Σοβιετική Ένωση.

Ακούστε τον ποιητή ν’ απαγγέλλει το Babi Yar με την υπόκρουση της μουσικής του Σοστακόβιτς, που ονόμασε την 13η συμφωνία του Babi Yar.

BABI YAR

By Yevgeni Yevtushenko
Translated by Benjamin Okopnik, 10/96

No monument stands over Babi Yar.
A steep cliff only, like the rudest headstone.
I am afraid.
Today, I am as old
As the entire Jewish race itself.

I see myself an ancient Israelite.
I wander o’er the roads of ancient Egypt
And here, upon the cross, I perish, tortured
And even now, I bear the marks of nails.

It seems to me that Dreyfus is myself. *1*
The Philistines betrayed me – and now judge.
I’m in a cage. Surrounded and trapped,
I’m persecuted, spat on, slandered, and
The dainty dollies in their Brussels frills
Squeal, as they stab umbrellas at my face.

I see myself a boy in Belostok
Blood spills, and runs upon the floors,
The chiefs of bar and pub rage unimpeded
And reek of vodka and of onion, half and half.

I’m thrown back by a boot, I have no strength left,
In vain I beg the rabble of pogrom,
To jeers of “Kill the Jews, and save our Russia!”
My mother’s being beaten by a clerk.

O, Russia of my heart, I know that you
Are international, by inner nature.
But often those whose hands are steeped in filth
Abused your purest name, in name of hatred.

I know the kindness of my native land.
How vile, that without the slightest quiver
The antisemites have proclaimed themselves
The “Union of the Russian People!”

It seems to me that I am Anna Frank,
Transparent, as the thinnest branch in April,
And I’m in love, and have no need of phrases,
But only that we gaze into each other’s eyes.
How little one can see, or even sense!
Leaves are forbidden, so is sky,
But much is still allowed – very gently
In darkened rooms each other to embrace.

-“They come!”

-“No, fear not – those are sounds
Of spring itself. She’s coming soon.
Quickly, your lips!”

-“They break the door!”

-“No, river ice is breaking…”

Wild grasses rustle over Babi Yar,
The trees look sternly, as if passing judgement.
Here, silently, all screams, and, hat in hand,
I feel my hair changing shade to gray.

And I myself, like one long soundless scream
Above the thousands of thousands interred,
I’m every old man executed here,
As I am every child murdered here.

No fiber of my body will forget this.
May “Internationale” thunder and ring
When, for all time, is buried and forgotten
The last of antisemites on this earth.

There is no Jewish blood that’s blood of mine,
But, hated with a passion that’s corrosive
Am I by antisemites like a Jew.
And that is why I call myself a Russian!

 


Δημήτρης Μυταράς, Γιάννης Βαλαβανίδης, Γιώργος Ιωάννου, Γιάννης Κουνέλλης. Έκαναν τη ζωή ωραιότερη.

20/02/2017

Δημήτρης Μυταράς (18/6/1934-16/2/2017)- Πολύμορφος Εξπρεσσιονισμός

newego_large_t_641_1561862_type12905170116164606_6653mytaras3

Γιάννης Βαλαβανίδης (1939-18/2/2017)- Νέος Ρεαλισμός

peri_realismou_-_me_aformi_to_ergo_tou_gianni_balabanidi_ekthesi_stin_pinakothiki_grigoriadi_11115854ceb2ceb1cebbceb1ceb2ceb1cebdceafceb4ceb7cf82-ceb3ceb9ceaccebdcebdceb7cf82-ceb1cf85cf84cf8ccf82-1968
 

Γιώργος Ιωάννου (1926-14/2/2017)- Pop Art

giorgos_ioannou_2

%ce%b3%cf%89%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%83-%ce%b9%cf%89%ce%b1%ce%bd%ce%bd%ce%bf%cf%85-%ce%b5%ce%b9%cf%83-%cf%87%cf%89%cf%81%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf220px-anamonigegonotosxs

Γιάννης Κουνέλλης (23/3/1936-16/2/2017)- Arte Povera

ko4%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b7%cf%82

baboussis001 4

baboussis001 4

75ec4-3_316_kounelis4-1

 

 


Χρήστος Μποκόρος, μάγος του φωτός και του σκότους

29/01/2017

christos-bokoros-tetragwno-fws

Έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη:  Μποκόρος, Όψεις αδήλων έως 26/02/2017

«Απολογία

Συχνά βαρύνομαι από όσα αφελή και ανόητα λέω κατά καιρούς, ερωτώμενος για αυτά που κάνω. Ακόμη κι όταν ενθουσιάζομαι μιλώντας, μετανοώ διαβάζοντας τα λεγόμενά μου. Ωστόσο, συνεχίζω να μιλώ και να γράφω, παρ’ όλη την επίγνωση του επισφαλούς των εκστομίσεων και των καταγραφών. Ίσως γι’ αυτήν ακριβώς την ζωοποιό καταβύθιση στη μετάνοια να συνεχίζω τη φλυαρία. Κι απ’ τα έργα μου βαρύνομαι, αλλά τουλάχιστον τα έργα μας έχουν από μόνα τους τη δική τους απολογία. Αυτά είναι, ίσως, οι πλέον αμερόληπτοι μάρτυρες και κριτές μας στον κόσμο.

Όσο για το ερώτημα, αν η τέχνη μας έχει νόημα και ποιό είν’ αυτό, δεν αφορά ακριβώς τα έργα μας αλλά εμάς τους ίδιους και τις προσδοκίες μας, ως πρόσωπα και, κυρίως, ως κοινότητα. Μπορεί η διαπραγμάτευση του υψηλού, της ομορφιάς ή της ηθικής να είναι προσωπική μας ευθύνη και αρετή, αλλά μόνον ως κοινωνικά αγαθά αξιώνονται. 

Αυτό, πάντως, που αντιλαμβάνομαι σαν τέχνη και επιδιώκω να προσεγγίσω με τα έργα μου, είναι η, επ’ αγαθώ, συγκράτηση νοήματος αιωνιότητας στην εφήμερη χειρονομία μας, η μνημείωση του ελάχιστου και καθημερινού, του περαστικού και ήδη φευγάτου παρόντος, ένα σημάδι στο πέρασμα ανώνυμων ή δικών μας ανθρώπων, ένα κεράκι στην απουσία τους, ο υπαινιγμός μιας παρουσίας άφθαρτης, η ομολογία ζεστού φωτός στον ψυχρό τόπο του άδειου. 

%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%822%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%b5%ce%bb%ce%b7%ce%ac

Eπιμένω στη ζωγραφική αναπαράσταση, επειδή αυτή μου δίνει τη δυνατότητα να αποδίδω το στιγμιότυπο ως αρχέτυπη εικόνα, το συμβάν ως ιδέα.

Χρησιμοποιώ, επιφάνειες φθαρμένες από προηγούμενες βιοτικές χρήσεις, για να ενσαρκωθεί στο έργο, εκτός από το θέμα και την όποια αναπαραστατική δεξιότητα, η συνεχής υπόμνηση του συλλογικού τόπου και χρόνου από τον οποίο κατάγεται ο συλλογισμός μου και στον οποίο θα ήθελα να απευθύνεται το τελικό αποτέλεσμα της χειροτεχνίας μου. 

topimage6

Eπιλέγω τα θέματά μου με κριτήριο την αναγνώριση τους, τόσο ως εντόπια σήματα όσο και ως οικουμενικά σύμβολα επικοινωνίας των ανθρώπων με την άφατη οικειότητα του μυστήριου που περιβάλει τα υλικά αντικείμενα γύρω μας. 

75020122784

Η διαδικασία της προετοιμασίας και της ζωγραφικής με οδηγεί, κάποιες στιγμές προσήλωσης και πειθαρχείας, σε απρόοπτα ξέφωτα αυτογνωσίας και συμφιλίωσης με την κοινή μας συνθήκη, τον τετελεσμένο κόσμο. Εκεί μου αποκαλύπτεται η επιφάνεια της ομορφιάς, εκεί συντελείται και η υπέρβασή στην αιωνιότητα και την αλήθεια. Aυτά τα ξέφωτα προσδοκώ και γι’ αυτά εργάζομαι.

Λόγια λέω πάλι, κι η ζωγραφική απομακρύνεται. Σαν να είναι πάντα κάπου αλλού η ύλη και το πνεύμα που ενσαρκώνει. Μακρυά από τις εικόνες της και τις περιγραφές της. Κρατάει μιαν απόσταση, όσο κοντά της κι αν βρισκόμαστε. Στην αύρα αυτής της απόστασης σώζεται το μυστικό της, σώζεται και κάτι από εμάς μαζί του.»

christos-bokoros-_christos-th-bokoros-_paintings_artodyssey_-greece_%cf%87%cf%81%ce%ae%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%b8-%ce%bc%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%8c%cf%81%ce%bf%cf%82-22122783

 

 

 

 

 

 

 

 

images-2«… στη λευκή, καθαρή πετσέτα που τύλιγαν το πρόσφορο άφηναν διπλωμένο κι ένα κομμάτι χαρτί με γραμμένα τα ονόματα νεκρών και ζώντων μελών της οικογένειας για να μνημονευτούν μετά τη λειτουργία, υπέρ υγείας και αναπαύσεως. Όλοι μαζί• μία γραμμή τους χώριζε, οι ζωντανοί με τους ζωντανούς από τη μια μεριά κι οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους από την άλλη. Μικρός έγραφα καλά, με έβαζαν κάποιες φορές να τα καλλιγραφώ, προσέχοντας να είναι τακτοποιημένα σωστά και καθαρά τα ονόματα, μην κάνει κανένα λάθος ο παπάς και ξαστοχήσει η ευχή.
Μου έκανε πάντα βαθειά εντύπωση η τόση επιμέλεια, ακόμα και των λιγότερο ευσεβών, στην παρασκευή και την προσκόμιση των προσφορών. Πόση φροντίδα απαιτούσε η προσφορά ύλης στο αόρατο. Πόση προσοχή, πειθαρχία και τάξη για να μετεωριστείς στην όποια ελευθερία του πνεύματος. Και πάλι για λίγο, ελάχιστα και προσωρινά, ίσα να τ’ αγγίξεις, κι αν τ’ άγγιζες κι αυτό.»

για περισσότερα: http://www.bokoros.gr/


Τα 12 πιο αγαπημένα μου τραγούδια από τον κινηματογράφο

20/01/2017

(με ανιούσα κατάταξη αυστηρά υποκειμενική)

12. The time of your life (DIRTY DANCING)

11. Money (CABARET)

10. THE WAY WE WERE

9. Moon River (BREAKFAST AT TIFFANY’S)

8. Αmerica (WEST SIDE STORY)

7. Que sera sera (tHE MAN WHO KNEW TOO MUCH)

6. JONNIE GUITAR

5.  Mrs Robinson (THE GRADUATE)

4. Le tourbillon (JULES ET JIM)

3. The music of the night (FANTOM OF THE OPERA)

2. Brucia la terra (THE GODFATHER)

  1. As time goes by (CASABLANCA)


Και ένα ακόμη αντίο…Debbie Reynolds…

29/12/2016

carrie-fisher-1-600…η γλυκύτατη πρωταγωνίστρια του «SINGING IN THE RAIN» και μητέρα της Carrie Fisher (πριγκίπισσα Λέϊα στον Πόλεμο των Άστρων). Πέθανε μία μέρα μετά την κόρη της…

 

Εδώ μας λέει καλημέρα μαζί με τον Gene Kelly kai Donald O’Connor. 1952, τότε που ο κόσμος ήταν αισιόδοξος…

 

 


H επιστολή του Μπομπ Ντύλαν προς το Ίδρυμα Νόμπελ, που διαβάστηκε από την πρέσβυ των ΗΠΑ κατά το επίσημο δείπνο της τελετής βράβευσης.

12/12/2016

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ: η καλύτερη απάντηση σε όλους τους στενόκαρδους που ακόμα και στον Όμηρο να έδιναν το Νόμπελ λογοτεχνίας θα έλεγαν «Μμ…αυτός δεν έγραψε λογοτεχνία, ήταν ένας αοιδός» !

https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2016/dylan-speech.html

Portrait of Bob Dylan. Photo: William Claxton.Good evening, everyone. I extend my warmest greetings to the members of the Swedish Academy and to all of the other distinguished guests in attendance tonight.

I’m sorry I can’t be with you in person, but please know that I am most definitely with you in spirit and honored to be receiving such a prestigious prize. Being awarded the Nobel Prize for Literature is something I never could have imagined or seen coming. From an early age, I’ve been familiar with and reading and absorbing the works of those who were deemed worthy of such a distinction: KiplingShawThomas MannPearl BuckAlbert CamusHemingway. These giants of literature whose works are taught in the schoolroom, housed in libraries around the world and spoken of in reverent tones have always made a deep impression. That I now join the names on such a list is truly beyond words.

I don’t know if these men and women ever thought of the Nobel honor for themselves, but I suppose that anyone writing a book, or a poem, or a play anywhere in the world might harbor that secret dream deep down inside. It’s probably buried so deep that they don’t even know it’s there.

If someone had ever told me that I had the slightest chance of winning the Nobel Prize, I would have to think that I’d have about the same odds as standing on the moon. In fact, during the year I was born and for a few years after, there wasn’t anyone in the world who was considered good enough to win this Nobel Prize. So, I recognize that I am in very rare company, to say the least.

I was out on the road when I received this surprising news, and it took me more than a few minutes to properly process it. I began to think about William Shakespeare, the great literary figure. I would reckon he thought of himself as a dramatist. The thought that he was writing literature couldn’t have entered his head. His words were written for the stage. Meant to be spoken not read. When he was writing Hamlet, I’m sure he was thinking about a lot of different things: «Who’re the right actors for these roles?» «How should this be staged?» «Do I really want to set this in Denmark?» His creative vision and ambitions were no doubt at the forefront of his mind, but there were also more mundane matters to consider and deal with. «Is the financing in place?» «Are there enough good seats for my patrons?» «Where am I going to get a human skull?» I would bet that the farthest thing from Shakespeare’s mind was the question «Is this literature

When I started writing songs as a teenager, and even as I started to achieve some renown for my abilities, my aspirations for these songs only went so far. I thought they could be heard in coffee houses or bars, maybe later in places like Carnegie Hall, the London Palladium. If I was really dreaming big, maybe I could imagine getting to make a record and then hearing my songs on the radio. That was really the big prize in my mind. Making records and hearing your songs on the radio meant that you were reaching a big audience and that you might get to keep doing what you had set out to do.

Well, I’ve been doing what I set out to do for a long time, now. I’ve made dozens of records and played thousands of concerts all around the world. But it’s my songs that are at the vital center of almost everything I do. They seemed to have found a place in the lives of many people throughout many different cultures and I’m grateful for that.

But there’s one thing I must say. As a performer I’ve played for 50,000 people and I’ve played for 50 people and I can tell you that it is harder to play for 50 people. 50,000 people have a singular persona, not so with 50. Each person has an individual, separate identity, a world unto themselves. They can perceive things more clearly. Your honesty and how it relates to the depth of your talent is tried. The fact that the Nobel committee is so small is not lost on me.

But, like Shakespeare, I too am often occupied with the pursuit of my creative endeavors and dealing with all aspects of life’s mundane matters. «Who are the best musicians for these songs?» «Am I recording in the right studio?» «Is this song in the right key?» Some things never change, even in 400 years.

Not once have I ever had the time to ask myself, «Are my songs literature

So, I do thank the Swedish Academy, both for taking the time to consider that very question, and, ultimately, for providing such a wonderful answer.

My best wishes to you all,

Bob Dylan

Και ολίγη μετάφραση:

(…) Ήμουν στο δρόμο όταν έμαθα τα καταπληκτικά νέα, και χρειάστηκα κάμποσα λεπτά για να τα συνειδητοποιήσω! Ο νους μου πήγε στον Γουΐλλιαμ Σαίξπηρ, την μεγάλη μορφή της λογοτεχνίας. Φαντάζομαι ότι θεωρούσε τον εαυτό του θεατρικό συγγραφέα. Ούτε που θα του περνούσε από το μυαλό αν έκανε λογοτεχνία ή όχι. Είμαι σίγουρος πως, όταν έγραφε τον Άμλετ, θα σκεφτόταν ένα σωρό άλλα πράγματα: » Ποιοί είναι οι κατάλληλοι ηθοποιοί γι αυτούς τους ρόλους;» «Πώς θα σταθεί αυτό στη σκηνή;» «Θέλω στ’ αλήθεια να διαδραματίζεται στη Δανία;» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δημιουργικό του όραμα και οι στόχοι του τον απασχολούσαν κατά προτεραιότητα, ωστόσο έπρεπε να πάρει υπόψη του και να αντιμετωπίσει και πιο εγκόσμια ζητήματα: «Είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση;» «υπάρχουν αρκετές καλές θέσεις για τους μαικήνες;» «Πού θα βρώ ανθρώπινο κρανίο;» Πάω στοίχημα ότι το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε το μυαλό του Σαίξπηρ ήταν «Είναι αυτό λογοτεχνία;» (…)

Όπως και τον Σαίξπηρ, έτσι κι εμένα συχνά με απασχολεί η επιδίωξη των δημιουργικών μου στόχων, αλλά έχω και ν’ αντιμετωπίσω και όλα τα πεζά ζητήματα της ζωής: » Ποιοί είναι οι καλύτεροι μουσικοί γι αυτά τα τραγούδια;» «Ηχογραφώ στο κατάλληλο στούντιο;» «Είναι αυτό το τραγούδι στον σωστό τόνο;» Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα και ύστερα από 400 χρόνια. Ούτε μια φορά δεν αναρωτήθηκα «Είναι τα τραγούδια μου λογοτεχνία;»

Έτσι λοιπόν, ευχαριστώ την Σουηδική Ακαδημία, που αφιέρωσε χρόνο για ν’ ασχοληθεί με αυτή την ερώτηση, και που τελικά έδωσε μια τόσο υπέροχη απάντηση. Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους. Μπομπ Ντύλαν.»


Η Πάττι Σμιθ στην τελετή απονομής των Νόμπελ εκ μέρους του Μπομπ Ντύλαν

12/12/2016

 

A Hard Rain’s A-Gonna Fall

Oh, where have you been, my blue-eyed son?
Oh, where have you been, my darling young one?
I’ve stumbled on the side of twelve misty mountains
I’ve walked and I’ve crawled on six crooked highways
I’ve stepped in the middle of seven sad forests
I’ve been out in front of a dozen dead oceans
I’ve been ten thousand miles in the mouth of a graveyard
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what did you see, my blue-eyed son?
Oh, what did you see, my darling young one?
Saw a newborn baby with wild wolves all around it
Saw a highway of diamonds with nobody on it
I saw a black branch with blood that kept drippin’
Saw a room full of men with their hammers a-bleedin’
I saw a white ladder all covered with water
I saw ten thousand talkers whose tongues were all broken
Saw guns and sharp swords in the hands of young children
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

And what did you hear, my blue-eyed son?
And what did you hear, my darling young one?
Heard the sound of a thunder, it roared out a warnin’
Heard the roar of a wave that could drown the whole world
Heard one hundred drummers whose hands were a-blazin’
Heard ten thousand whisperin’ and nobody listenin’
Heard one person starve, I heard many people laughin’
Heard the song of a poet who died in the gutter
Heard the sound of a clown who cried in the alley
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, who did you meet, my blue-eyed son?
Who did you meet, my darling young one?
I met a young child beside a dead pony
I met a white man who walked a black dog
I met a young woman whose body was burning
I met a young girl, she gave me a rainbow
I met one man who was wounded in love
I met another man who was wounded with hatred
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall

Oh, what’ll you do now, my blue-eyed son?
Oh, what’ll you do now, my darling young one?
I’m a-goin’ back out ‘fore the rain starts a-fallin’
I’ll walk to the depths of the deepest black forest
Where the people are many and their hands are all empty
Where the pellets of poison are flooding their waters
Where the home in the valley meets the damp dirty prison
Where the executioner’s face is always well hidden
Where hunger is ugly, where souls are forgotten
Where black is the color, where none is the number
And I’ll tell it and speak it and think it and breathe it
And reflect it from the mountain so all souls can see it
Then I’ll stand on the ocean until I start sinkin’
But I’ll know my song well before I start singin’
And it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard, and it’s a hard
It’s a hard rain’s a-gonna fall


Άλλος ένας πολυαγαπημένος μας έφυγε. LEONARD COHEN

11/11/2016

 

Ένα κακό νέο την ημέρα…

«Everybody Knows»

Everybody knows that the dice are loaded
Everybody rolls with their fingers crossed
Everybody knows that the war is over
Everybody knows the good guys lost
Everybody knows the fight was fixed
The poor stay poor, the rich get rich
That’s how it goes
Everybody knows
Everybody knows that the boat is leaking
Everybody knows that the captain lied
Everybody got this broken feeling
Like their father or their dog just died

Everybody talking to their pockets
Everybody wants a box of chocolates
And a long stem rose
Everybody knows

Everybody knows that you love me baby
Everybody knows that you really do
Everybody knows that you’ve been faithful
Ah give or take a night or two
Everybody knows you’ve been discreet
But there were so many people you just had to meet
Without your clothes
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows

And everybody knows that it’s now or never
Everybody knows that it’s me or you
And everybody knows that you live forever
Ah when you’ve done a line or two
Everybody knows the deal is rotten
Old Black Joe’s still pickin’ cotton
For your ribbons and bows
And everybody knows

And everybody knows that the Plague is coming
Everybody knows that it’s moving fast
Everybody knows that the naked man and woman
Are just a shining artifact of the past
Everybody knows the scene is dead
But there’s gonna be a meter on your bed
That will disclose
What everybody knows

And everybody knows that you’re in trouble
Everybody knows what you’ve been through
From the bloody cross on top of Calvary
To the beach of Malibu
Everybody knows it’s coming apart
Take one last look at this Sacred Heart
Before it blows
And everybody knows

Everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows
Oh everybody knows, everybody knows
That’s how it goes
Everybody knows
Everybody knows

«The Future»

Give me back my broken night
my mirrored room, my secret life
it’s lonely here,
there’s no one left to torture
Give me absolute control
over every living soul
And lie beside me, baby,
that’s an order!
Give me crack and anal sex
Take the only tree that’s left
and stuff it up the hole
in your culture
Give me back the Berlin wall
give me Stalin and St Paul
I’ve seen the future, brother:
it is murder.

Things are going to slide, slide in all directions
Won’t be nothing
Nothing you can measure anymore
The blizzard, the blizzard of the world
has crossed the threshold
and it has overturned
the order of the soul
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant
When they said REPENT REPENT
I wonder what they meant

You don’t know me from the wind
you never will, you never did
I’m the little jew
who wrote the Bible
I’ve seen the nations rise and fall
I’ve heard their stories, heard them all
but love’s the only engine of survival
Your servant here, he has been told
to say it clear, to say it cold:
It’s over, it ain’t going
any further
And now the wheels of heaven stop
you feel the devil’s riding crop
Get ready for the future:
it is murder

Things are going to slide …

There’ll be the breaking of the ancient
western code
Your private life will suddenly explode
There’ll be phantoms
There’ll be fires on the road
and the white man dancing
You’ll see a woman
hanging upside down
her features covered by her fallen gown
and all the lousy little poets
coming round
tryin’ to sound like Charlie Manson
and the white man dancin’

Give me back the Berlin wall
Give me Stalin and St Paul
Give me Christ
or give me Hiroshima
Destroy another fetus now
We don’t like children anyhow
I’ve seen the future, baby:
it is murder

Things are going to slide …

When they said REPENT REPENT …