Αφιέρωμα στον Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

19/08/2020

Για την επέτειο της δολοφονίας του 19 Αυγούστου 1936

από το Romancero Gitano (Τσιγγάνικο Τραγουδιστάρι)

Η ΠΑΝΤΕΡΜΗ                        ROMANCE DE LA PENA NEGRA

απόδοση Οδυσσέας Ελύτης

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυτή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα ειν’ η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ’ αμόνια
που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

Παντέρμη, τι ζητάς εδώ
μόνη σου δίχως σύντροφο;

Κι αν είναι κάτι που ζητώ
πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;
Ζητάω εκείνο που ζητώ
ζητάω την ίδια εμένανε.

Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

Ποιος ο καημός μου;
Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

Παντέρμη, λούσε το κορμί σου
λουσ’ το χελιδονόνερο
κι άσε κυρά μου την ψυχή σου
ασ’ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές
κι ολόκρυφες νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα.

ROMANCE DE LA PENA NEGRA

Las piquetas de los gallos
cavan buscando la aurora,
cuando por el monte oscuro
baja Soledad Montoya.
Cobre amarillo, su carne
huele a caballo y a sombra.
Yunques ahumados sus pechos,
gimen canciones redondas.

Soledad, ¿Por quien preguntas
sin compañía y a estas horas?

Pregunte por quien pregunte,
dime: ¿a ti quése te importa?
Vengo a buscar lo que busco,
mi alegría y mi persona.

Soledad de mis pesares,
caballo que se desboca
al fin encuentra la mar
y se lo tragan las olas.

No me recuerdes el mar
que la pena negra brota
en las tierras de la aceituna
bajo el rumor de las hojas.

¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
Lloras zumo de limón
agrio de espera y de boca.

¡Qué pena tan grande! Corro
mi casa como una loca,
mis dos trenzas por el suelo,
de la cocina a la alcoba.
¡Qué pena! Me estoy poniendo
de azabache carne y roja.
¡Ay, mis camisas de hilo!
¡Ay, mis muslos de amapola!

Soledad, lava tu cuerpo
con agua de alondras,
y deja tu corazón
en paz, Soledad Montoya.
Por abajo canta el río:
volante de cielo y hojas.
Con flores de calabaza
la nueva luz se corona.
¡Oh! pena de los gitanos!

Η καλόγρια η τσιγγάνα

Βουνά και σύ’γνεφα μακριά σ’ όλα τριγύρω σιγαλιά
τα λιόφυτα γαληνεμένα και τα σπιτάκια ασβεστωμένα.

Σ’ ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή
άχου, τι όμορφα κεντάει το χεράκι της πως πάει.

Βάνει πουλιά, βάνει δεντριά, και τ’ άστρα τα χρυσά
βάνει στις τέσσερις τις κόχες τέσσερις αγριομολόχες.

Σ’ ένα αχερόχρωμο πανί κεντάει η καλόγρια η μικρή
μα κάθε τόσο αναστενάζει και κάτι με το νου της βάζει.

Λίγο το χέρι σταματά μες στον αέρα και κοιτά
στα μάτια της π’ ανοιγοκλείνουν δυο καβαλάρηδες περνούν.

Κι ύστερα πάλι στο πανί ξεσπάει η καλόγρια η μικρή
τι ποτάμια, τι χορτάρια, τι λιοτρόπια, τι φεγγάρια
πλάσματα της αρεσιάς της τής ονειροφαντασιάς της.

NTOYENTE

(αποσπάσματα – μετάφραση Ολυμπίας Καράγιωργα, 1986)

(…) «Με τον τόνο της ποιητικής μου φωνής που δεν έχει ούτε αποχρώσεις ξύλου, ούτε λαβύρινθους δηλητήριου, ούτε αρνιά που ξαφνικά γίνονται μαχαίρια ειρωνείας, θα προσπαθήσω να σας δώσω ένα μάθημα απλό για το κρυμμένο πνεύμα της πληγωμένης Ισπανίας.

Όποιος ταξειδεύει σ’ εκείνο το τεντωμένο πετσί ταύρου που απλώνεται ανάμεσα στον Χουκάρ, τον Γκουανταλέτε, τον Σιλ και τα ποτάμια της Πισουέργκα, αργά ή γρήγορα θ’ ακούσει την έκφραση: «Αυτό έχει πολύ ντουέντε» Ο Μανουέλ Τόρρες, ένας μεγάλος καλλιτέχνης της Ανδαλουσίας, είπε κάποτε σ΄ έναν άλλο τραγουδιστή: “Έχεις φωνή, έχεις στυλ, όμως δε θα πετύχεις ποτέ γιατί δεν έχεις ντουέντε”.

Σ΄ ολόκληρη την Ανδαλουσία, απ’ το βράχο του Χαέν μέχρι το όστρακο του Καντίθ, οι άνθρωποι μιλούν συνέχεια για το ντουέντε κι όταν φανεί, το ένστικτό τους δεν τους γελάει ποτέ. Το αναγνωρίζουν αμέσως».  «Η γριά τσιγγάνα χορεύτρια Λα Μαλένα φώναξε κάποτε ακούγοντας τον Μπραϊλόφσκυ να παίζει ένα κομμάτι του Μπαχ: ”Όλε! Αυτό έχει ντουέντε”. Όμως ο Γκλουκ, ο Μπραμς κ ο Νταριύς Μιλώ την έκαναν να βαρεθεί. Κι ο Μανουέλ Τόρρες, που μες στις φλέβες του τρέχει περισσότερη κουλτούρα απ΄ ό,τι σ΄ οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο που γνώρισα ποτέ, ακούγοντας τον ίδιο τον Ντε Φάλια να παίζει το ”Νοκτούρνο ντελ Χενεραλίφ»”, είπε αυτή τη θαυμαστή κουβέντα: “Ό,τι έχει μαύρους ήχους έχει Ντουέντε”. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια.

Αυτοί οι μαύροι ήχοι είναι το μυστήριο, οι ρίζες που απλώνονται κάτω βαθιά στο πλούσιο χώμα, γνωστό μα κι άγνωστο σε όλους μας, απ΄ όπου όμως βγαίνει ό,τι αληθινό έχει να δείξει η τέχνη. Ο Ισπανός άνθρωπος του λαού μίλησε για ”μαύρους ήχους” και λέγοντας αυτό, συμφωνεί με τον μεγάλο Γκαίτε που έδωσε τον ορισμό του ντουέντε όταν μιλώντας για τον Παγκανίνι του απέδωσε «μια μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε μα που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ».

«Έτσι το ντουέντε είναι μια δύναμη κι όχι μια λειτουργία, μια πάλη κι όχι μια αφηρημένη έννοια. Άκουσα κάποτε ένα γέρο κιθαρίστα, να λέει: “Το ντουέντε δε βρίσκεται στο λαρύγγι. Το ντουέντε ανεβαίνει απ΄ τις γυμνές πατούσες των ποδιών”. Που σημαίνει πως δεν είναι μια ικανότητα, μα αληθινή μορφή, αίμα, αρχαία κουλτούρα, στιγμή δημιουργίας».

Αυτή η “μυστήρια δύναμη που όλοι νιώθουμε και που κανένας φιλόσοφος δεν εξήγησε ποτέ”, είναι το ίδιο το πνεύμα της γης. Είναι το ίδιο εκείνο ντουέντε που φλόγισε κι έκανε στάχτες την καρδιά του Νίτσε που γύρευε τις εξωτερικές του μορφές στη γέφυρα του Ριάλτο και στη μουσική του Μπιζέ, χωρίς ποτέ ν΄ αντιληφθεί πως το ντουέντε που κυνηγούσε είχε πηδήσει από τους μυστηριακούς Έλληνες στους χορευτές του Καντίθ και στη στραγγαλισμένη Διονυσιακή κραυγή του Σιλβέριο σαν τραγουδάει μια σ ε γ γ ι ρ ί γ ι α . 

Δεν θέλω να μπερδέψει κανείς το ντουέντε , που βασικά σημαίνει «άγιο πνεύμα», με το θεολογικό δαίμονα της αμφιβολίας του Λούθηρου, που με μια βακχική σχεδόν μανία του πέταξε ένα καλαμάρι στη Νυρεμβέργη, ούτε με τον Καθολικό δαίμονα, τον καταστρεπτικό και όχι και τόσο έξυπνο, που μεταμορφώνεται σε σκύλα για να μπει σε μοναστήρια καλογριών. 

Όχι. Το σκοτεινό κι ολότρεμο ντουέντε για το οποίο μιλώ, είναι απόγονος του εύθυμου δαίμονα του Σωκράτη, όλο αλάτι και μάρμαρο, που όρμησε ξέφρενα κι άρχισε να τσαγκρουνάει τον κύριό του τη μέρα που πήρε το κώνειο». Απόγονος επίσης και του μελαγχολικού δαίμονα του Ντεκάρτ, μικρού σαν πράσινο αμύγδαλο, που μπουχτισμένος από κύκλους και γραμμές έβγαινε έξω τις νύχτες και περπατούσε πλάϊ στα κανάλια ν’ ακούσει τους μεθυσμένους ναυτικούς να τραγουδούν.

Κάθε σκαλί που ανεβαίνει ένας άνθρωπος, ή όπως θα΄ λεγε ο Νίτσε, ένας καλλιτέχνης, στον πύργο της τελείωσής του γίνεται ύστερα από σκληρή μάχη μ΄ ένα ντουέντε. Όχι μ΄ έναν άγγελο όπως έχουν πει, ούτε με μια μούσα.. Είναι ανάγκη να γίνει αυτό το βασικό ξεχώρισμα για να φτάσει κανείς στην καρδιά ενός έργου.

Ο άγγελος καθοδηγεί και προικίζει με δώρα, όπως ο Άγιος Ραφαήλ, ή φρουρεί και υπερασπίζει, όπως ο Άγιος Μιχαήλ, ή προειδοποιεί όπως ο Άγιος Γαβριήλ.

Ο άγγελος μπορεί να θαμπώσει αλλά δεν καταφέρνει τίποτε περισσότερο απ΄ το να πετάξει ανάλαφρα πάνω απ΄ το κεφάλι του ανθρώπου. Σκορπίζει τη χάρη του, κι ο άνθρωπος, χωρίς καμιά σχεδόν προσπάθεια δημιουργεί, αγαπιέται, χορεύει.(…)

Η μούσα υπαγορεύει και που και που εμπνέει. Τα όσα μπορεί, είναι σχετικά λίγα γιατί μακραίνει κι εξαντλείται τόσο γρήγορα – την είδα δυο φορές – αναγκάστηκα να την περιγράψω με τη μισή καρδιά της από μάρμαρο».(…)

«Ο άγγελος και η μούσα έρχονται απ΄ έξω. Ο άγγελος χαρίζει ακτινοβολία, η μούσα δίνει μορφές (ο Ησίοδος διδάχθηκε απ΄ αυτές). Χρυσό φύλλο ή πτυχή χιτώνα ο ποιητής δέχεται τα καλούπια έτοιμα, καθισμένος ανάμεσα στους θάμνους της δάφνης του. Το ντουέντε, όμως, πρέπει να ξυπνάει μέσα στα ίδια τα κύτταρα του αίματος.

Πρέπει να σπρώξουμε μακριά τον άγγελο, να διώξουμε με κλωτσιές τη μούσα και να χάσουμε το φόβο που μας γέμιζε το βιολετί άρωμα που αναδίνει η ποίηση του δέκατου όγδοου αιώνα και το τεράστιο τηλεσκόπιο όπου απλωμένη πάνω στους φακούς βρίσκεται η μούσα χλωμή κι άρρωστη από τα ίδια τα όριά της.

Η αληθινή μάχη είναι με το ντουέντε».

Αν θέλει κανείς, ξέρει το τρόπο να φτάσει το Θεό. Με την αγριάδα του ερημίτη ή με την κρυφή φωνή του μυστικιστή.  Με έναν πύργο σαν της Αγίας Τερέζας ή με τα τρία μονοπάτια του Αγίου Ιωάννη του Σταυρού. Κι ακόμα κι όταν αναγκαστούμε να αναφωνήσουμε με τον Ησαϊα: «Αληθινά, εσύ είσαι ο μυστικός Θεός!», τελικά ο Θεός στέλνει τα πρώτα αγκάθια της φωτιάς του σ’ όποιον τον γυρέψει.

Για να βρούμε το ντουέντε δεν υπάρχει τίποτε να μας βοηθήσει. Ούτε χάρτης ούτε «σωστοί τρόποι». Το μόνο που ξέρουμε είναι πως καίει το αίμα σαν κοπανιστό γυαλί, πως εξαντλεί, πως σβήνει τη γλυκιά γεωμετρία που μάθαμε, πως κλωτσάει όλα τα στυλ, πως κάνει το Γκόγια, ζωγράφο του γκρίζου, του ασημένιου κι εκείνου του ροζ στην καλύτερη αγγλική παράδοση, να ζωγραφίζει με τις γροθιές και τα γόνατα τρομερά μαύρα κατράμια (…).

Οι μεγάλοι καλλιτέχνες της Βόρειας Ισπανίας, είτε χορεύουν, είτε παίζουν κιθάρα, είτε τραγουδούν, ξέρουν καλά πως χωρίς τον ερχομό του ντουέντε δεν υπάρχει αληθινή συγκίνηση. Μπορούν αν θέλουν να ξεγελάσουν ένα ολόκληρο ακροατήριο δίνοντας την εντύπωση πως φλέγονται από ντουέντε, όπως καθημερινά γελιόμαστε από ζωγράφους, συγγραφείς και καλλιτεχνικά ρεύματα χωρίς ίχνος ντουέντε. Αν όμως προσέξει κανείς καλά και δεν αφήσει την αδιαφορία του να τον παραπλανήσει, αργά ή γρήγορα η απάτη θα ξεσκεπαστεί και το ψεύτικο κατασκεύασμα του ντουέντε θα το βάλει στα πόδια. (…)

Κάποτε η Ανδαλουσιανή τραγουδίστρια του φλαµένκο Παστόρα Παβόν, «Το κορίτσι µε τις χτένες», µια σκοτεινή και βαθιά ισπανική µεγαλοφυΐα, εφάµιλλη του Γκόγια και του εξαίσιου ταυροµάχου Ραφαέλ ελ Γκάγιο, τραγουδούσε σε µια µικρή ταβέρνα του Καντίθ. Τραγουδούσε µε τη φωνή όλο σκιά και λιωµένο µέταλλο, µε τη φωνή της σκεπασµένη µε φύκια, πλεγµένη στα µακριά της µαλλιά. Στιγµές τη µούσκευε σε µανχανίγια, στιγµές την έχανε σε σκοτεινά κι απόµακρα δάση. Μα τίποτε. Τα ακροατήριο έµενε ακίνητο. Δεν χειροκροτούσε κανείς».(…)

Μόνο ένας µικρόσωµος άντρας, ένας απ’ αυτούς τους χορευτές , με τη γυναίκια σχεδόν εαισθησία που ξαφνικά πετιούνται πίσω από μποτίλιες άσπρο μπράντυ, είπε µε φωνή χαµηλή, γεµάτη σαρκασµό: «Βίβα Παρί» σαν να ‘θελε να πει: «Εδώ δεν ζητάµε κόλπα και δεξιοτεχνίες. Εδώ ζητάµε κάτι άλλο».

Μόλις τ’ άκουσε «Το κορίτσι µε τις χτένες», τινάχτηκε σαν δαιµονισµένη, σαν τσακισµένη µοιρολογήτρα του Μεσαίωνα, κατάπιε µονορούφι µια γεµάτη κούπα καθάγια, ένα κρασί από νερό φωτιάς, και άρχισε ξανά να τραγουδά χωρίς φωνή, χωρίς ανάσα, χωρίς παιχνίδια και τσακίσµατα µε τον λαιµό να καίει σαν ηφαίστειο, αλλά με… ντουέντε». «Κατάφερε να γκρεµίσει τις σκαλωσιές του τραγουδιού, ν’ αφήσει τον δρόµο ελεύθερο σ’ ένα µανιασµένο και φλογερό ντουέντε, σύντροφο των ανέµων που ξεσηκώνουν την άµµο στην έρηµο, που ‘κανε αυτούς που την άκουγαν ν’ αρχίσουν να σκίζουν τα ρούχα τους µε τον ίδιο ρυθµό που προσεύχονται οι νέγροι στα νησιά της Καραϊβικής μπρός το εικόνισμα της Αγίας Βαρβάρας». (…) 

«»Το κορίτσι µε τις χτένες» αναγκάστηκε να κάνει κομμάτια τη φωή του γιατί ήξερε πως καθισµένοι γύρω άκουγαν οι εκλεκτοί, που ζητούσαν όχι τη µορφή µα το µεδούλι της µορφής, µια µουσική µεταρσιωµένη στην πιο γνήσια ουσία. Επρεπε να φτωχύνει όλη της την ικανότητα και την τεχνική της, να διώξει τη µούσα και να µείνει µόνη για να µπορέσει να ‘ρθει το ντουέντε, να παλέψει στήθος µε στήθος, ελεύθερη µαζί του. Και πώς τραγούδησε! Τώρα καιγόταν ολόκληρη, η φωνή της είχε γίνει ένα σιντριβάνι από αίµα που σου ‘κοβε την ανάσα µε τον πόνο και την αλήθεια της κι άνοιγε σαν το δεκαδάκτυλο χέρι που σχηµατίζουν τα καρφωµένα µα γεµάτα θύελλα πόδια ενός Χριστού φτιαγµένου από τον Χουάν ντε Χούνι».

Ο ερχομός του ντουέντε προϋποθέτει πάντοτε μια ριζική αλλαγή όλων των μορφών που στηρίζονται σε παλιές βάσεις. Φέρνει μαζί του ένα συναίσθημα φρεσκάδας εντελώς πρωτόγνωρο έτσι όπως μοιάζει με καινούριο τριαντάφυλλο, με θαύμα, γεννώντας στο τέλος ένα σχεδόν θρησκευτικό ενθουσιασμό.

Σ΄ όλους τους αραβικούς χορούς και τα αραβικά τραγούδια η παρουσία του ντουέντε γίνεται δεκτή με κραυγές: ”Αλά! Αλά!”, “Θεέ! Θεέ!”, που δε διαφέρει πολύ από το ΄Ολε της ταυρομαχίας. Και στα τραγούδια της Βόρειας Ισπανίας η εμφάνιση του ντουέντε χαιρετίζεται πάντα με την κραυγή “Βίβα Ντιός!”, “Ζήτω ο Θεός!”, μια βαθιά, ανθρώπινη και τρυφερή κραυγή επικοινωνίας με το Θεό μέσα απ΄ τις πέντε αισθήσεις με τη βοήθεια του ντουέντε, που συγκλονίζει τη φωνή και το σώμα του χορευτή, μια αληθινή και ποιητική φυγή απ΄ αυτόν τον κόσμο, το ίδιο αγνή με κείνη που ορθώνει μέσα απ΄ τους επτά κήπους ο ανεπανάληπτος σχεδόν ποιητής του δέκατου έβδομου αιώνα Πέντρο Σότο ντε Ροχάζ κι ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος στην ταραγμένη σκάλα του θρήνου του.

Είναι λοιπόν φυσικό, σα φτάσει αυτή η φυγή, να νοιώσουν όλοι την επίδρασή της – οι μυημένοι που ξέρουν πως το στυλ μπορεί να κατακτήσει και το φθηνότερο υλικό, μα κι οι άλλοι, οι αμύητοι, που νοιώθουν μια απροσδιόριστη αλλά πέρα για πέρα αυθεντική συγκίνηση. Πριν από μερικά χρόνια, σ΄ ένα διαγωνισμό χορού στο Χερέθ ντε λα Φροντέρα, μια γριά ογδόντα χρονών νίκησε πανέμορφες γυναίκες και κορίτσια με μέσες σα νερό, υψώνοντας απλώς τα χέρια, ρίχνοντας πίσω το κεφάλι και κτυπώντας τα πόδια στα σανίδια». Ο ερχομός του ντουέντε προϋποθέτει πάντοτε μια ριζική αλλαγή «Ανάμεσα σε μούσες και αγγέλους, ανάμεσα σε καλλονές κορμιού και καλλονές χαμόγελου, το ετοιμοθάνατο ντουέντε, σέρνοντας τα φτερά του τα φτιαγμένα από σκουριασμένα μαχαίρια, δε γινόταν παρά να νικήσει – και νίκησε.

Όλες οι Τέχνες μπορούν να΄ χουν ντουέντε. Το πεδίο όμως είναι πιο πλούσιο στη μουσική, στο χορό και στην ποίηση που απαγγέλλεται, γιατί απαιτούν για ερμηνευτή ένα σώμα ζωντανό – είναι μορφές που γεννιούνται και πεθαίνουν ακατάπαυστα και καθορίζονται από ένα ακριβές παρόν. (…)

Το ντουέντε επιδρά πάνω στο σώμα της χορεύτριας όπως ο άνεμος πάνω στην άμμο. Με μαγικές δυνάμεις μεταμορφώνει ένα απλό κορίτσι σε φεγγαρόπληκτη παραλυτική, κάνει ένα τσακισμένο γεροζητιάνο που γυρίζει τις ταβέρνες να κοκκινίζει σαν έφηβος, κρύβει μέσα σε μακριές πλεξίδες το άρωμα του λιμανιού τη νύχτα και κάθε στιγμή εμπνέει στα χέρια κινήσεις που γέννησαν τους χορούς όλων των καιρών.

Μα αξίζει να τονιστεί πως το ντουέντε δεν επαναλαμβάνεται ποτέ, όπως τα σχήματα της θάλασσας δεν επαναλαμβάνονται ποτέ στη θύελλα». (…)

«Είναι φανερό πως κάθε τέχνη έχει το δικό της ξέχωρο ντουέντε. Όλα όμως ενώνουν τις ρίζες τους στο σημείο όπου προβάλλουν οι “μαύροι ήχοι” του Μανουέλ Τόρες, ύστατη ύλη, αδέσποτη κι ολότρεμη κοινή βάση του μουσαμά – «μαύροι ήχοι» που πίσω τους ανακαλύπτουμε τρυφερά αδελφωμένα, ηφαίστεια, μερμήγκια, ζέφυρους και τη μεγάλη νύχτα να ζώνει σφιχτά στη μέση της το Γαλαξία.

Κυρίες και Κύριοι: έστησα τρεις αψίδες και με χέρι αδέξιο τοποθέτησα πάνω τη μούσα, τον άγγελο και το ντουέντε. Η μούσα μένει ακίνητη. Μπορεί να κρατήσει τον πολύπτυχο χιτώνα της, τα αγελαδίσια μάτια της που ατενίζουν την Πομπηία ή την πλατιά μύτη με τα τέσσερα πρόσωπα που της έδωσε ο φίλος της ο Πικάσσο. 

Ο άγγελος μπορεί να ανεμίσει στα μαλλιά που ζωγράφισε ο Αντονέλλο ντε Μεσσίνα ή να φτερουγίσει στις πτυχές του Λίππι και στο βιολί του Μασσολίνο και του Ρουσσώ.

Μα το ντουέντε; Πού είναι το ντουέντε; Μέσα από την άδεια αψίδα υψώνεται ένας άνεμος του νου που πνέει ακατάπαυστα πάνω από τα κεφάλια των νεκρών σε μια ατελείωτη αναζήτηση για καινούρια τοπία κι ανυποψίαστους τόνους. Ένας άνεμος που μυρίζει σάλιο παιδιού, φρεσκοκομμένο χορτάρι και πέπλο μέδουσας αγγέλλοντας το αιώνιο βάπτισμα των νιογέννητων πραγμάτων».


ΣΟΥΖΑΝΑ ΑΤΩΝΑΚΑΚΗ : ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΗΘΟΥΣ.

08/07/2020

Η ελληνική και η μεσογειακή αρχιτεκτονική έχασε μια σπουδαία αρχιτεκτόνισσα και πολύ γλυκό άνθρωπο. Θερμά συλλυπητήρια στον Δημήτρη Αντωνακάκη, στον γιό τους Αριστείδη Αντονά και σε όλους τους δικούς τους, συγγενείς και συνεργάτες.


ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ- 5: LOCK DOWN και TEXNH

13/06/2020

12 διάσημα μουσεία προσφέρουν ψηφιακή περιήγηση

Galleria degli Uffizi in Florence, Italy

British Museum, London

This iconic museum located in the heart of London allows virtual visitors to tour the Great Court and discover the ancient Rosetta Stone and Egyptian mummies. You can also find hundreds of artifacts on the museum’s virtual tour.

Guggenheim Museum, New York

Google’s Street View feature lets visitors tour the Guggenheim’s famous spiral staircase without ever leaving home. From there, you can discover incredible works of art from the Impressionist, Post-Impressionist, Modern and Contemporary eras.

National Gallery of Art, Washington, D.C.

This famous American art museum features two online exhibits through Google. The first is an exhibit of American fashion from 1740 to 1895, including many renderings of clothes from the colonial and Revolutionary eras. The second is a collection of works from Dutch Baroque painter Johannes Vermeer.

Musée d’Orsay, Paris

You can virtually walk through this popular gallery that houses dozens of famous works from French artists who worked and lived between 1848 and 1914. Get a peek at artworks from Monet, Cézanne, and Gauguin, among others.

National Museum of Modern and Contemporary Art, Seoul

One of Korea’s popular museums can be accessed from anywhere around the world. Google’s virtual tour takes you through six floors of Contemporary art from Korea and all over the globe.

Pergamon Museum, Berlin

As one of Germany’s largest museums, Pergamon has a lot to offer – even if you can’t physically be there. This historical museum is home to plenty of ancient artifacts including the Ishtar Gate of Babylon and, of course, the Pergamon Altar.

Rijksmuseum, Amsterdam

Explore the masterworks from the Dutch Golden Age, including works from Vermeer and Rembrandt. Google offers a Street View tour of this iconic museum, so you can feel as if you’re actually wandering its halls.

Van Gogh Museum, Amsterdam

Anyone who is a fan of this tragic, ingenious painter can see his works up close (or, almost up close) by virtually visiting this museum – the largest collection of artworks by Vincent van Gogh, including over 200 paintings, 500 drawings, and over 750 personal letters.

The J. Paul Getty Museum, Los Angeles

European artworks from as far back as the 8th Century can be found in this California art museum. Take a Street View tour to discover a huge collection of paintings, drawings, sculptures, manuscripts, and photographs.

Uffizi Gallery, Florence

This less well-known gallery houses the art collection of one of Florence, Italy’s most famous families, the de’Medicis. The building was designed by Giorgio Vasari in 1560 specifically for Cosimo I de’Medici, but anyone can wander its halls from anywhere in the world.

MASP, São Paulo

The Museu de Arte de São Paulo is a non-profit and Brazil’s first modern museum. Artworks placed on clear perspex frames make it seem like the artwork is hovering in midair. Take a virtual tour to experience the wondrous display for yourself.

National Museum of Anthropology, Mexico City

Built in 1964, this museum is dedicated to the archaeology and history of Mexico’s pre-Hispanic heritage. There are 23 exhibit rooms filled with ancient artifacts, including some from the Mayan civilization.

Sadly, not all popular art museums and galleries could be included on Google Arts & Culture’s collection, but some museums are taking it upon themselves to offer online visits. According to Fast Company, the Louvre also offers virtual tours on its website.

To see more of Google Arts & Culture’s collection of museums, visit the collection’s website. There are thousands of museum Street Views on Google as well. Google Arts & Culture also has an online experience for exploring famous historic and cultural heritage sites.


ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ- 4: LOCK DOWN και ΜΟΥΣΙΚΗ (επώνυμη και ανώνυμη)

13/06/2020

Η Φιλαρμονική του Ρόττερνταμ (Rotterdams Philharmonisch Orkest) παίζει το «‘Υμνο της Χαράς» – ο καθένας από το σπίτι του σε συντονισμό.

Και η LONDON SYMPHONY ORCHESTRA υπό τη διεύθυνση του Sir Simon Rattle με το ψηφιακό συναυλιακό πρόγραμμα Always Playing: «At the LSO, we want to bring great music to everyone, everywhere – and that doesn’t stop while we’re unable to perform live. Even though concert halls are closed, we’re bringing the LSO to your living rooms, with a digital programme of full-length archive concerts, interviews, articles, playlists, and activities for young people and families». Εδώ ερμηνεύουν τα : Hungarian Peasant Songs του Bartók.

Κι ένα τραγούδι (εμβληματικό του ειρηνιστικού κινήματος της δεκαετίας ’60) οργανωμένο από τον Tom Guthrie, από μουσικούς σε καραντίνα – στην τρομπέτα η Ίρις Ελευθεριάδη, από το σπίτι της στην Αθήνα. Για την στήριξη των άνεργων μουσικών. 29/3

LIBIAMO ! Οι πρωταγωνιστές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Τάσος Αποστόλου, Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Δημήτρης Πακσόγλου, Νίκος Στεφάνου, Πέτρος Μαγουλάς, Βασιλική Καραγιάννη, Τσέλια Κοστέα μένουν σπίτι, αλλά δεν σταματούν να τραγουδούν.

Και κάποιοι γερόλυκοι (και με βαρειά ιστορικά!)

VINCERO ! Οι Ιταλοί σε καραντίνα τραγουδούν από τα μπαλκόνια τους

Μια διεθνής παρέα κοριτσιών: The Quarantinas – With a little help from my friends. Featuring Lisa from Lima Peru on Macbook Pro and voice Maya Bee from Jakarta Indonesia on Iphone5s and voice Ioanna Manoussaki from Kinshasa Congo on Old TV, voice and maraccas

 

Και το τραγούδι που έγινε ο Ύμνος της Καραντίνας στην Ελλάδα


8 ΜΑΡΤΙΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

11/06/2020
Κυριακή της Ορθοδοξίας, δηλαδή επέτειος της αναστύλωσης των εικόνων. Το αίσιο τέλος της εσωτερικής διαμάχης στη Βυζαντινή αυτοκρατορία για το αν θα επιτρεπόταν η απεικόνιση του Θεού, του Χριστού, της Παναγίας κλπ ή αν η ορθόδοξη εκκλησία θα ακολουθούσε το παράδειγμα του ισλάμ και του ιουδαϊσμού που δεν έχουν απεικόνιση. («ου ποιήσεις σεαυτω είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα…») Αίσιο, γιατί έτσι θριάμβευσε η Ζωγραφική και στην Ανατολή (και όχι μόνο στη Δύση) για να μας ευφραίνει με τη βυζαντινή αγιογραφία, την Κρητική Σχολή, τον Ρουμπλιώφ, την Αναγέννηση και την εξέλιξή της έως σήμερα. Η χριστιανική θρησκεία είναι η μόνη μονοθεϊστική που απεικονίζει το Θεό, δηλαδή τον Άνθρωπο. Το Ισλάμ και ο Ιουδαϊσμός περιορίστηκαν στην διακοσμητική.

έργο του Ρουμπλιώφ

Μια από τα τελευταίες εικονικές παραστάσεις του ισλάμ, στο Μεγάλο Τζαμί των Ομμευαδών στη Δαμασκό


Όσκαρ 2020 και κοινωνία

12/02/2020
Η εικόνα ίσως περιέχει: 3 άτομα, υπαίθριες δραστηριότητες

1917

Αν ο κινηματογράφος εξακολουθεί να είναι μία από τις κατεξοχήν λαϊκές τέχνες, που συνομιλούν με την κοινωνία, τότε είναι εύλογο το παγκόσμιο ενδιαφέρον για την επιβράβευση των καλύτερων ταινιών, όχι μόνο εκ μέρους των κριτικών αλλά κυρίως του κοινού. Φέτος χαιρετίστηκε ως ένα τολμηρό και προοδευτικό βήμα τα 4 όσκαρ που πήρε η κορεάτικη ταινία «Παράσιτα».  Και συνάμα η βράβευση του Γιοακίν Φοίνιξ για την ερμηνεία του στον «Τζόκερ» αντανακλά σε ολόκληρη την ταινία, γιατί η ταινία είναι το κεντρικό πρόσωπο και ο Τζόκερ είναι η ταινία.

Από τον «Τζόκερ» βγήκα άρρωστη, από τα «Παράσιτα» ακόμα πιο άρρωστη. Θα μου πείτε προτιμάς ένα ζαχαρένιο happy end; Όχι βέβαια. Αλλά από τη ζάχαρη ως το δηλητήριο, υπάρχει μεγάλος δρόμος. Υπάρχει και το σωτήριο φάρμακο. Γιατί μια βράβευση δεν είναι μόνο για τη μορφή, είναι και για το περιεχόμενο. Νοσηρή μαυρίλα χωρίς κάθαρση χαρακτηρίζει και τις δύο ταινίες. Η αρχαία τραγωδία, ο Σαίξπηρ, ακόμα και ο Χίτσκοκ, μπορεί να αφηγούνται τα πιο φρικτά, αλλά τα έργα έχουν κάθαρση. Κάθαρση δεν σημαίνει ούτε happy end ούτε να τιμωρηθούν οι κακοί και να δικαιωθούν οι καλοί. Η κάθαρση έχει σχέση με το νόημα. Μπορεί η ζωή να μην προσφέρει πάντα κάθαρση, αυτό όμως είναι η δουλειά της τέχνης. Όχι να διδάσκει, όχι να δίνει απαντήσεις, αλλά να νοηματοδοτεί την ανθρώπινη κατάσταση.

Αν η σημερινή κοινωνία είναι τα κυνικά και άπληστα παράσιτα (και οι κάτω και οι πάνω) και οι ανεγκέφαλοι οπαδοί και μιμητές ενός ψυχοπαθούς κατά συρροή δολοφόνου, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα για οποιαδήποτε ατομική ή συλλογική προσπάθεια. Οι πλούσιοι στα ΠΑΡΑΣΙΤΑ είναι καλών προθέσεων, αφελείς, ζουν στον κόσμο τους, δεν έχουν ιδέα από την πραγματική ζωή, ούτε κάνουν καμιά προσπάθεια να τη γνωρίσουν- και το πληρώνουν ακριβά. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που η οικοδέσποινα λέει «αυτή η βροχή ήταν μια ευλογία» επειδή πότισε τον κήπο της, χωρίς να της περνάει από το μυαλό ότι παρακάτω τα σπίτια στις φτωχογειτονιές πλημμύρισαν. Όι φτωχοί είναι τρομακτικοί στον κυνισμό τους, στην ύπουλη δράση τους, στην αναλγησία τους. Προσωπικά αναρωτιέμαι όμως αν αυτός ο απόλυτος διχασμός ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα της κορεάτικης κοινωνίας. Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν υπάρχει κάποια μεσαία τάξη με ανθρώπους ευφυείς και ευσυνείδητους. Μήπως ο σκηνοθέτης μας δουλεύει; Σε όσους άρεσαν τα «Παράσιτα», ας ψάξουν να δουν τον «Υπηρέτη» του Λόζεϋ (σενάριο Πίντερ, με Ντερκ Μπόγκαρτ και Τζέϊμς Φοξ) για να καταλάβουν τη διαφορά.

Και δύο λόγια για τα Όσκαρ ερμηνείας: Ο Γιόακιμ Φοίνιξ και η Ρενέ Ζέλβεγκερ είναι σπουδαίοι ηθοποιοί. Η Ρενέ με άφησε άφωνη στο «Σικάγο», ο Γιόακιμ έκλεψε την παράσταση με όποιον ρόλο και αν έπαιξε.(κορυφαίος στο «Her»). Ωστόσο οι σημερινές Οσκαρικές ερμηνείες τους τους αδικούν . Ο Τζόκερ είναι ρόλος αβανταδόρικος και ο Γιόακιμ παρασύρθηκε από όλες τις φιγουρατζίδηκες παγίδες. Η Ρενέ επινόησε ένα παραπονιάρικο προσωπείο αυτολύπησης που το κράτησε σχεδόν σε όλες τις σκηνές του έργου. Και οι δύο ερμηνείες κατώτερες των δυνατοτήτων τους. Κρίμα.

 

Παρακάτω οι δικές μου προτιμήσεις σε Α’ και Β’ ρόλους: 1. Adam Driver (Marriage Story) 2. Jonathan Pryce (Οι δύο πάπες), 3. Scarlet Johanson (Marriage story). 4. Joe Pesci (The Irishman) 5. Laura Dern (Marriage Story).

Όσο για καλύτερη ταινία , ανεπιφύλακτα το «1917» και Όσκαρ σκηνοθεσίας στον Σαμ Μέντες. Στέκεται περήφανα δίπλα στο «Σταυροί στο μέτωπο»(«Paths of glory)΄του Κιούμπρικ και το «Σταυροί στα χαρακώματα» («King and country») του Λόζεϋ΄. Δείχνει τον πόλεμο όπως είναι, αλλά ταυτόχρονα δείχνει ότι όταν δέχεσαι επίθεση αμύνεσαι και πολεμάς. Ταινία αντιπολεμική, όχι ειρηνιστική εκ του ασφαλούς. Και τα παιδιά που πρωταγωνιστούν είναι δύο συνηθισμένοι φαντάροι, χωρίς ψευδαισθήσεις, αλαλιασμένοι και τρομοκρατημένοι, που ο ίδιος ο πόλεμος τους αναγκάζει να γίνουν ήρωες.

 

Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο, κοντινό πλάνο

,


27 Ιανουαρίου 1945 -απελευθέρωση του Άουσβιτς- Μπίρκεναου – μνήμη Ολοκαυτώματος

28/01/2020

Εκτός από την απόλυτη ταινία για το Ολοκαύτωμα (SHOAH) του Lanzman, ας θυμηθούμε και μερικές άλλες ταινίες, με την ευκαιρία της σημερινής 75ης επετείου της απελευθέρωσης του Auschwitz-Birkenau. Οι περισσότερες έχουν να πουν κάτι παραπάνω από το δίπολο θύτες-θύματα: για τη μνήμη, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την ευθύνη, το πριν και το μετά.

1. ΑΜΗΝ (σκην. Κώστας Γαβράς παίζουν Ulrich TukurMathieu Kassovitz,),

Αποτέλεσμα εικόνας για Amen film

 

2. Η ΑΝΑΚΩΧΗ (La Tregua του Francesco Rosi, με John Turturro),

Αποτέλεσμα εικόνας για the truce movie

 

3. Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ (Der Labyrinth des schweigens του Giulio Ricciarelli)

Αποτέλεσμα εικόνας για der labyrinth des schweigens

 

4. HANNA ARENDT (της Margarethe von Trotta με την Barbara Sukowa)

Αποτέλεσμα εικόνας για hannah arendt movie

 

5. TO ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΦΟΙΝΙΚΑ (Phoenix του Christian Petzold με τη Nina Hoss)

Αποτέλεσμα εικόνας για phoenix german movie

 

6. ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΒΙΒΛΙΟ (The black book του Paul Verhoeven με Carice van Houten, Sebastian Koch)

Η εικόνα ίσως περιέχει: 2 άτομα, κείμενο

 

7. ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ (THE READER-του Stephen Daldry με Kate Winslet, Ralph Fiennes, David Kross)

Αποτέλεσμα εικόνας για The reader movie

 

8. Ο ΚΗΠΟΣ ΤΩΝ ΦΙΤΖΙ-CΟΝΤΙΝΙ (Il Giardino dei Finzi-Contini του Vittorio De Sica με Dominique Sanda, Helmut Berger)

Αποτέλεσμα εικόνας για il giardino dei finzi contini

9. Η ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ ΣΙΝΤΛΕΡ (Schindler’s list του Steven Spielberg με Liam Neeson, Ben Kingsley)

Αποτέλεσμα εικόνας για schindler's list

10. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ( La vita e bella του Ρομπέρτο Μπενίνι)

Αποτέλεσμα εικόνας για la vita e bella


Notre Dame de Paris

21/04/2019

15 Απριλίου 2019

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. Όχι μόνο για τη Γαλλία, όχι μόνο για τον χριστιανισμό, αλλά για ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Βλέποντας το δαντελλένιο flèche της Notre Dame να καταρρέει μέσα στις φλόγες, ένιωσα κυριολεκτικά την ίδια φρίκη, όπως όταν έβλεπα τους Δίδυμους Πύργους να καταρρέουν. Όχι ακριβώς για τους ίδιους λόγους, αλλά με τη ίδια ένταση.

Πόσο εύθραυστος είναι ο πολιτισμός… Η Παναγία χρειάστηκε σχεδόν 100 χρόνια για να ανεγερθεί (1163 -1250), με τελειοποιήσεις, προσθήκες και ανακαινίσεις τους επόμενους αιώνες και μερικές μόνο ώρες για να καταστραφεί , ευτυχώς κατά ένα μέρος. Καταστράφηκαν τα 3/4 της στέγης, κατέρρευσε το «βέλος», αλλά διασώθηκε ο πέτρινος φέρων σκελετός, η πρόσοψη και τα δύο κωδωνοστάσια.

Image may contain: sky, tree, plant and outdoor

16 Απριλίου: η φωτογραφία της επόμενης μέρας:

Η Παναγία άντεξε. Τα βιτρώ μαύρισαν αλλά δεν έσπασαν. Τα περισσότερα φορητά έργα τέχνης φυγαδεύτηκαν εγκαίρως. Άλλα γλυπτά είχαν φύγει ήδη από μέρες για συντήρηση. Τα ξύλινα δοκάρια του ενός κωδωνοστασίου κινδύνεψαν αλλά διασώθηκαν.

Image may contain: indoorImage may contain: indoorImage may contain: indoor

Υπάρχουν κάποια θρησκευτικά μνημεία που μόλις τα αντίκρυσα έβαλαν σε δοκιμασία την αθεϊα μου! Δηλαδή αναρωτιέμαι μήπως τελικά υπάρχει θεός- και εμπνέει τους ανθρώπους να κάνουν τέτοια έργα. Τέτοια μνημεία είναι ο Παρθενώνας, η Αγιά Σοφιά, το μεγάλο τζαμί των Ομμεγιαδών στη Δαμασκό, το παρεκκλήσιο της Ronchamp του Λε Κορμπυζιέ. Και φυσικά η Notre Dame.

Ειδικά ο γοτθικός ρυθμός, εκτός από την πνευματικότητα που αποπνέει, είναι και ο θρίαμβος ενός ευρωπαϊκού ορθολογισμού, ο θρίαμβος της στατικής μαστοριάς που με τούς σύνθετους κίονες, τα σταυροθόλια με τις νευρώσεις, τις οξυκόρυφες αψίδες και τις απλές και ιπτάμενες αντηρίδες, επιτρέπει τη δημιουργία μεγάλων ελεύθερων χώρων ικανών να στεγάσουν μεγάλο εκκλησίασμα, καθώς και μεγάλων ανοιγμάτων που συνήθως καλύπτονται από βιτρώ.

Image may contain: indoorImage may contain: sky and outdoorΑποτέλεσμα εικόνας για Notre Dame plans architecturaux

Tο διάγγελμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμμανουέλ Μακρόν 16 Απριλίου:

Για προσφορές για τη αποκατάσταση της Notre Dame:

https://don.fondation-patrimoine.org/SauvonsNotreDame/~mon-don?utm_source=campagnes&utm_medium=Ads&utm_campaign=SOS-Notre-Dame-de-Paris&gclid=EAIaIQobChMIgbyD65Li4QIVDMayCh1PZwyIEAAYASAAEgIqtfD_BwE

Δείτε: την τηλεοπτική σειρά από το βιβλίο του Ken Follet «PILLARS OF THE EARTH» (πώς χτίζονταν οι γοτθικοί Καθεδρικοί Ναοί)

το ντοκυμανταίρ της ΑRTE «Les Cathedrales devoilées»
και την καλύτερη κινηματογραφική βερσιόν της «Παναγίας των Παρισίων του Β.Ουγκώ, παραγωγή 1939 σκηνοθεσία W.Dieterle με Τσαρλς Λώτον και Μωρήν Ο’Χάρα.


«AND THE OSCAR GOES…» οι μεγάλες ταινίες που ΔΕΝ πήραν Όσκαρ

21/02/2019

Παραμονές της απονομής των Academy Awards 2019, ας θυμηθούμε μεγάλα κινηματογραφικά έργα που ΔΕΝ πήραν Όσκαρ αλλά που ήταν σαφώς καλύτερα και επισκίασαν τα συνυποψήφιά τους που πήραν το βραβείο. Όλες αυτές οι ταινίες, όχι μόνο αγκαλιάστηκαν από το κοινό και έγιναν cult, αλλά πολλές έγραψαν κινηματογραφική Ιστορία. Είναι αλήθεια ότι οι βραβευμένες ταινίες δεν είναι κακές, οι περισσότερες ήταν πολύ καλές έως εξαιρετικές. Άλλες πάλι χάθηκαν στη λήθη.
Τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα:

Αποτέλεσμα εικόνας για Citizen Kane
Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΕΪΝ του Όρσον Γουέλλς έχασε το Όσκαρ έναντι του «How green was my valley».
-To PSYCHO του Ηίτσκοκ έναντι του «Τhe appartment» (εξαιρετική ταινία, αλλά το Ψυχώ είναι Ψυχώ- δεν ήταν καν υποψήφιο!) To «Spellbound» (Hitchcock) είχε υποψηφιότητα αλλά έχασε από το «Lost Weekend»

IT’S A WONDERFUL LIFE (Μια υπέροχη ζωή) του Φρανκ Κάπρα– έχασε από το «Τhe best years of our lives»

«ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΘΑ ΣΦΥΡΙΞΕΙ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ»(High noon) του Zinnemann, έχασε από το «The greatest show on earth», ένα θεαματικό έργο για τσίρκο

«Ρεββέκα» του Χίτσκοκ κέρδισε Όσκαρ, αλλά απέναντί της είχε τον «Δικτάτορα» του Τσάπλιν. 

Αποτέλεσμα εικόνας για Space Odyssey

A SPACE ODDYSSEY του Κιούμπρικ– έχασε από το «Όλιβερ»(!!!) ένα χαριτωμένο μιούζικαλ.-Παρομοίως άλλος Κιούμπρικ ο «DOCTOR STRANGELOVE» έχασε από την «Ωραία μου κυρία», ωραίο έργο αλλά… και το «Το κουρδιστό πορτοκάλι» έχασε από το » The french connection». Η μόνη ταινία του Κιούμπρικ που κέρδισε Όσκαρ ήταν η «Οδύσσεια του Διαστήματος» για τα οπτικά εφφέ.

Επίσης τη χρονιά που ο Μπεν Χουρ σάρωσε τα Όσκαρ, το «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (Wilder) δεν ήταν καν υποψήφια ταινία!

«O Πρωτάρης» (Mike Nicκols) έχασε από το «Ιστορία ενός εγκλήματος»

«M*A*S*H»(Robert Altman) έχασε από τον «Patton»

«Taxi Driver» (Scorsese) έχασε από το «Rocky» -αν είναι δυνατόν!
«APOCALYPSE NOW» του Κόππολα έχασε από το «Κράμερ εναντίον Κράμερ»
«FARGO» (αδερφοί Coen) vs»Ο Άγγλος ασθενής»
«RESERVOIR DOGS» (Tarantino)- «H σιωπή των αμνών» 

-«Dead poets’ society» (Peter Weir)  vs «Driving Miss Daisy «
Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΡΑΪΑΝ» (Spielberg) αλλά και «The Thin Red Line» (Malick) vs»Ο ερωτευμένος Σαίξπηρ»

-«The Killing Fields» ( Roland Joffé) vs «Amadeus»

-«E.T. the Extra-Terrestrial» (Spielberg) vs «Ghanti»

-«THE SOCIAL NETWORK» (Fincher) vs «The king’s speech» ( ωραία ταινία αλλά η ταινία για το facebook καταπιάνεται με ένα από τα πιο καυτά ζητήματα του παρόντος και του μέλλοντός μας.

-«TRAFFIC» (Soderbergh) vs «Gladiator»
-«BROKEBACK MOUNTAIN» (Ang Lee) vs CRASH

Αποτέλεσμα εικόνας για Avatar

«AVATAR» (Cameron) vs «The hurt locker»
«ZERO DARK THIRTY» (Bigelow) vs «Argo»
«HER» (Jonze) vs «12 χρόνια σκλάβος» (ένα πρωτότυπο, ποιητικό έργο για την τεχνητή νοημοσύνη έναντι ενός ακαδημαϊκού, βαρετού politically correct)
«BRIDGE OF SPIES» (Spielberg) vs «Spotlight»»
«THREE BILLBOARDS OUTSIDE EBBING, MISSOURI» (Martin McDonagh) vs «The shape of water»(επίσης ωραία ταινία, γοητευτικό παραμύθι, αλλά το άλλο είναι κολοσσός)

Οι ταινίες «Τhe appartment», «Αrgo», «Ωραία μου κυρία», «Κράμερ εναντίον Κράμερ», «Ο Άγγλος ασθενής», «The king’s speech», «Το σχήμα του νερού», «Ο ερωτευμένος Σαίξπηρ», είναι ταινίες που μου άρεσαν, με συγκίνησαν και τις θεωρώ πολύ καλές, άλλες λιγώτερο, άλλες περισσότερο. Ωστόσο είναι χαρακτηριστικό για τα κριτήρια της Ακαδημίας Κινηματογράφου ότι οι περισσότερες είναι πιο «φωτεινές, πιο εύπεπτες από τις αντίπαλές τους.  Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν πήραν ποτέ Όσκαρ σκηνοθεσίας οι Όρσον Γουέλλς, Άλφρεντ Ηίτσκοκ, Στάνλεϋ Κιούμπρικ, Φεντερίκο Φελλίνι, Ακίρα Κουροσάβα, Ίγκμαρ Μπέργκμαν, Howard Hawks, Sidney Lumet, Robert Altman, David Lynch, Quentin Tarantino. Και ο Τσάρλυ Τσάπλιν πήρε ένα τιμητικό μόλις το 1972.

Αποτέλεσμα εικόνας για orson wellesΑποτέλεσμα εικόνας για hitchcockΑποτέλεσμα εικόνας για KubrickΑποτέλεσμα εικόνας για FelliniΑποτέλεσμα εικόνας για KurosawaΑποτέλεσμα εικόνας για bergman ingmarΑποτέλεσμα εικόνας για Howard Hawks

 


Αντίο αγαπημένε Μπρούνο Γκαντς! -Ganz geliebt

17/02/2019
22/3/1941- 15/2/2019

Μεγαλώσαμε μαζί του. Αγαπημένος, ενωμένος για πάντα με τα πιο αγαπημένα έργα του νέου γερμανικού κινηματογράφου, εμβληματικός για τα έργα του Βίμ Βέντερς, ο ΜΠΡΟΫΝΟ ΓΚΑΝΤΣ ενσάρκωσε το πρόσωπο του νέου Ευρωπαίου άντρα, του ευαίσθητου και στοχαστικού. Ο «Αμερικανός φίλος», » Ο ουρανός πάνω από το Βερολίνο» «Νοσφεράτου»( στο ρόλο του Ιωνάθαν Χάρκερ) , «Η μαρκησία του Ο», «Τόσο μακριά, τόσο κοντά», «Φάουστ»(τηλεταινία), και βέβαια η «Πτώση» και άπειροι κορυφαίοι ρόλοι στο θέατρο. Το πρόσωπό του αποθανατίστηκε και με το πεννάκι του Enki Bilal στα κόμικς «H γιορτή των αθανάτων», «Η γυναίκα παγίδα» και τα άλλα της σειράς Nikopol.

Image may contain: 1 person, outdoor

Himmel über Berlin

Image may contain: 1 person, closeup

Der Amerikanische Freund

Αποτέλεσμα εικόνας για Bruno Ganz Marquise d' O

Die Marquise von O

Αποτέλεσμα εικόνας για bruno ganz american friend

Der Amerikanische Freund

Αποτέλεσμα εικόνας για bruno ganz Himmel Uber Berlin

Himmel über Berlin

Αποτέλεσμα εικόνας για bruno ganz Faust

Faust

Image may contain: 1 person, suit

Der Untergang

Αποτέλεσμα εικόνας για la foire aux immortels enki bilal

«Η γιορτή των Αθανάτων» του Enki Bilal