Bébés sur mesure- Μωρά κατά παραγγελία

18/10/2017

Advertisements

Άνθρωποι, φύλα και αντίγραφα

13/10/2017

 


Κομμουνισμός = δίκαιος καπιταλισμός

20/09/2017

του Πέτρου Μαρτινίδη*

ΤΟ ΒΗΜΑ 10/09/2017

Ισχύει για τον κομμουνισμό ό,τι και στο ανέκδοτο με τα προσκοπάκια που, για να κάνουν την καλή πράξη της μέρας, περνούν με το ζόρι μια γηραιά κυρία στο απέναντι πεζοδρόμιο, ενώ εκείνη δεν θέλει να διασχίσει τον δρόμο. Από τον Οκτώβριο του 1917, με τη μειοψηφία των Μπολσεβίκων στη ρωσική Δούμα να καταργεί κάθε άλλο κόμμα, μέχρι την τελευταία απόπειρα του μαρξιστικού-λενινιστικού κόμματος της Σρι Λάνκα να καταλάβει την εξουσία το 1989, πουθενά δεν προέκυψε κομμουνιστικό καθεστώς ύστερα από ενθουσιώδη συναίνεση ενός λαού να κοινωνικοποιήσει τα μέσα παραγωγής, ώστε να ευτυχήσει με κολχόζ αγροτών και εργατών που θα αποδίδουν στο μέγιστο των ικανοτήτων τους, ενώ θα αμείβονται σύμφωνα με τις στοιχειώδεις ανάγκες τους.
Μόνη εξαίρεση η Τσεχοσλοβακία το 1948, όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα κέρδισε δίκαια τις εκλογές, αλλά όταν οι ψηφοφόροι άλλαξαν γνώμη ήταν αργά – δεν υπήρχε άλλο κόμμα να ψηφίσουν. Είκοσι χρόνια μετά, μόλις δοκίμασαν να κάνουν πιο μετριοπαθές το μόνο κόμμα, μπήκαν τα σοβιετικά τανκς για να επαναφέρουν την κομμουνιστική ορθοδοξία. Μεταξύ 1986-1991, το ίδιο δοκίμασε και ο Γκορμπατσόφ στο κέντρο της σοβιετικής εξουσίας. Αποδείχθηκε όμως ότι η προλεταριακή ευδαιμονία μόνο σε τανκς μπορεί να στηρίζεται. Αλλιώς καταρρέει.
Βεβαίως, οι κομμουνιστικές εξεγέρσεις δεν ήταν στρατιωτικά πραξικοπήματα, χωρίς λαϊκή υποστήριξη. Ολες, λίγο-πολύ, έγιναν ενάντια σε άκρως αυταρχικά ή διεφθαρμένα καθεστώτα, με κορυφαία παραδείγματα εκείνα του τσάρου Νικολάου Β’ στη Ρωσία και του Μπατίστα στην Κούβα. Αλλά, μετά τα μακελειά για την επικράτησή τους, έπρεπε να ασκήσουν ανάλογη ή και χειρότερη καταπίεση, ώστε να μην ανατραπούν και υποστούν την εκδίκηση όσων αντιπάλων είχαν επιβιώσει. Αυτή, μοιραία, είναι η τροπή των ακραίων αντιπαραθέσεων, αυτός είναι ο δρόμος προς τον ολοκληρωτισμό.
Τελικά, η πρόταση του καπιταλισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο ανισότητες και αδικίες, μέσα στον οποίο όμως ο καθένας έχει την ευκαιρία, χάρη στα ταλέντα, στην εργατικότητα, στην τύχη ή στην ανηθικότητά του, να ζήσει σε εξαιρετική ευμάρεια, ακόμη και στον απόλυτο πλούτο. Αντίθετα, η πρόταση του κομμουνισμού λέει: Ελάτε να ζήσουμε σ’ έναν κόσμο δικαιοσύνης και ισότητας, όπου κανείς δεν θα διαθέτει πλούτο, εκτός από τα μέλη της ομάδας εκείνων που οδήγησαν σ’ έναν τέτοιο κόσμο.
«Δεν λέμε ότι επανήλθε η ευτυχία στον κόσμο, αλλά αγωνιζόμαστε γι’ αυτό» δήλωνε την Κυριακή 3/9 ο κ. Φλαμπουράρης, σε κλίμα αυτοκριτικής. Που σημαίνει όμως ότι υπήρξε μια φάση κατά την οποία ο κόσμος πράγματι τελούσε σε «ευτυχία». Και αυτή η φάση δεν ήταν στους κόλπους μιας λαϊκής δημοκρατίας. Στη συνέχεια της συνέντευξης ο κ. Φλαμπουράρης παραδέχθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά μέσα σε «σκληρό, νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό», συμπληρώνοντας ότι «εμάς, μας κάλεσε ο λαός να τον προστατεύσουμε». Προφανώς, εκείνοι που έχουν κληθεί από τον λαό να τον προστατεύσουν δικαιούνται να απολαμβάνουν τη χλιδή των προστατών. Εστω κι αν η «προστασία» δεν έγκειται στο να αλλάξει τον καπιταλισμό, μα να τον κάνει πιο «δίκαιο».
Αλλά αυτή ακριβώς ήταν η επιδίωξη των σοσιαλδημοκρατών ήδη από τον 19ο αιώνα. Μόνο στη δεκαετία του 1980, συχνά με σημαία τη Χάνα Αρεντ, άρχισαν κάποιοι μαρξιστές να κατευθύνονται προς έναν αντιολοκληρωτικό ρεπουμπλικανισμό, ολοένα και λιγότερο ριζοσπαστικό, ολοένα και περισσότερο πρόθυμο να συμφιλιωθεί με τη φιλελεύθερη παράδοση. Τι στο καλό όμως μπορεί να σκαρώνουν εκεί οι πιο αμετακίνητοι αριστεροί; Παιδιά της ΚΝΕ, τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, να αγωνίζονται να κάνουν τον καπιταλισμό δικαιότερο είναι κάτι που αναπληρώνει σε παραδοξότητα ό,τι του λείπει σε αποτελεσματικότητα. Διότι η ιδέα πως μπορεί μια αριστερή κυβέρνηση να χειριστεί τον καπιταλισμό έτσι ώστε οι εργοστασιάρχες να γίνουν τόσο δίκαιοι με τους εργάτες τους που να μοιραστούν εν τέλει τα εργοστάσιά τους με εκείνους είναι ιδέα πιο κοντά στο χριστιανικό «ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι» παρά στον μαρξισμό.
Ισως γι’ αυτό ο κ. Τσίπρας φροντίζει να τα έχει καλά με την Εκκλησία και να κάνει σαφές ότι περισσότερο κι από τον Μαρξ, τον Λένιν ή τον Κάστρο τον εμπνέει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Κρατά ωστόσο, για να μην ξεχνιόμαστε, σαφή επιφύλαξη ως προς την κοινοβουλευτική, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αφού το περίφημο άρθρο του στο «Documento» κλείνει ζητώντας «τη δημοκρατία εκείνη που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί εξουσία»!
Τι λογής δημοκρατία θα είναι αυτή; Αλλη από την υπάρχουσα; Κάτι τέτοιο υποθέτει κανείς από δηλώσεις σαν της κυρίας Καφαντάρη λ.χ., ότι κάθε καθυστέρηση ή αποτυχία οφείλεται σε «διευθυντές υπηρεσιών που τους διόρισαν οι προηγούμενοι κι αναχαιτίζουν τις κινήσεις της κυβέρνησης». Αρα, αν όλο το κράτος γίνει συριζαϊκό, αν κανείς δημόσιος υπάλληλος δεν ανήκει στην αντιπολίτευση, αν οι εκπαιδευτικοί ορκίζονται στην Αριστερά, οι πυροσβέστες εγκρίνονται από το κόμμα και η Αστυνομία συμπληρωθεί από ένοπλες ομάδες λαού, σαν αυτές που κάθε νύχτα προπονούνται στα Εξάρχεια, τότε ίσως οδεύσουμε σε «εκείνη τη δημοκρατία που θα επιτρέπει στον λαό πραγματικά να ασκεί την εξουσία». Μια δημοκρατία όπως του Μαδούρο, δηλαδή, την οποία ο κ. Τσίπρας θα εγκρίνει με την ίδια «υπερηφάνεια» που διακηρύσσει και για τη συγγένειά του με το ηρωικό ΠαΣοΚ του 1974-1981.
*Ο κ. Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων ΑΠΘ και συγγραφέας.

H ιστορία της Ευρώπης μας

19/03/2017

Πόσο καλά ξέρουμε την ιστορία της Ευρώπης; Ας το διαπιστώσουμε χάρη στα μορφωτικά αλλά και πολύ διασκεδαστικά ντοκυμανταίρ της ARTE. Από την αρχαία Ελλάδα μέχρι την Ενωμένη Ευρώπη του σήμερα, οι περιπέτειες του γεωγραφικού και πολιτιστικού χώρου που είναι η κοινή πατρίδα λαών σε διαρκή κίνηση. (διαθέσιμο έως 12 Ιουνίου)

1/10 Η αυγή του πολιτισμού

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-001-A/notre-europe-quelle-histoire-1-10

2/10 αυτοκράτορες και θεοί

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-002-A/notre-europe-quelle-histoire-2-10

3/10 Η Ευρώπη και το Ισλάμ τον Μεσαίωνα
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-003-A/notre-europe-quelle-histoire-3-10

4/10 Από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-004-A/notre-europe-quelle-histoire-4-10

5/10 Ανάμεσα σε Παράδεισο και Κόλαση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-005-A/notre-europe-quelle-histoire-5-10

6/10 Στη σκιά του Βασιλιά-Ήλιου
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-6-10

7/10 όνειρα ελευθερίας και η άνοιξη των λαών
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-7-10

8/10 Πορεία προς την άβυσσο
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-8-10

9/10 Νεκροθάφτες και ουτοπιστές
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-9-10

10/10 Η ανακάλυψη της ειρήνης
http://www.arte.tv/…/062…/notre-europe-quelle-histoire-10-10

Annette Frier (à gauche) et Antonia de Rendinger (droite)

 

 


Αρκάς – Φεβρουάριος 2017

21/02/2017

16832163_1380575048679999_6662501660123937643_n


Ένα αντίο στον Λουκιανό Κηλαηδόνη (1943-2017)

10/02/2017

Άλλο ένα κομμάτι των νιάτων μας έφυγε. Πρώτη γνωριμία Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Μετά μας έκανε όλους μια μεγάλη παρέα…

Μέσα σε μια εποχή που ακόμα «έκλαιγε η μάνα μου στο μνήμα» και βασίλευε το μπουζούκι ως εθνική μουσική, ο Λουκιανός έδωσε μουσική και στιχουργική έκφραση  στη χαρά της ζωής, απενοχοποίησε το ελαφρό τραγούδι, μας θύμισε τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων στα οικογενειακά τραπέζια, στο σχολείο και στις κατασκηνώσεις, μια κουλτούρα της πόλης (που έφερνε τη ρετσινιά του μικροαστισμού), έβαλε ακόμα και τον πατριωτισμό στις πραγματικές του διαστάσεις. Χωρίς όμως νοσηρή νοσταλγία. Και παραπέρα τα συνέδεσε με τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα μιας μεγάλης χαρούμενης νεολαιίστικης παρέας, ανοιχτής στον κόσμο. Με τον δικό του απολύτως αυτόνομο τρόπο, που κανείς δεν μπορούσε να κατατάξει κάτω από μία ταμπέλα και να τον οικειοποιηθεί.

Και ένα πολύ ωραίο κείμενο του Μιχάλη Τσιντσίνη , ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08.02.2017

Λουκιάνος Κηλαηδόνης: Η ακαταμάχητη γοητεία του ελαφρού

http://www.kathimerini.gr/895308/opinion/epikairothta/politikh/loykianos-khlahdonhs-h-akatamaxhth-gohteia-toy-elafroy

Κάθε φορά που νεκροφιλάμε έναν δημιουργό αποχαιρετούμε και την Ελλάδα του. Η Ελλάδα του τάδε, η Ελλάδα του δείνα. Ο Κηλαηδόνης δεν είχε δική του Ελλάδα.Δεν είχε, γιατί ο Λουκιανός δεν διεκδίκησε ποτέ περιωπή εθνικού καλλιτέχνη. Δεν ανήκε στο είδος του δημιουργού που έγραφε για να υπηρετήσει ένα –διακηρυγμένο ή ανομολόγητο– πολιτικό ή αισθητικό πρόγραμμα. Εγραφε απλώς τραγούδια. Και μάλιστα τραγούδια ελαφρά.

Οχι ότι δεν είχε κάνει το «αγροτικό» του στο πολιτικό τραγούδι. Τα «Μικροαστικά» ανήκουν στους αντιστασιακούς δίσκους, που δεν εξάντλησαν την ακτινοβολία τους στα διψασμένα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης. Αλλά ακόμη κι αυτά τα πολιτικά τραγούδια ήταν της μικρής κλίμακας. Δεν ήταν θούριοι. Δεν έπασχαν από τον επαναστατικό στόμφο που βάραινε τα εμβατήρια της εποχής, ούτε φώναζαν από θυμό.

Προτού το πολιτικό τραγούδι προλάβει να τον σφραγίσει, προτού τον μετατρέψει σε στρατευμένο εμψυχωτή για φεστιβαλική χρήση, ο Κηλαηδόνης κατάφερε να του ξεφύγει. Κατάφερε να μείνει αταξινόμητος. Ούτε πολιτικός, ούτε έντεχνος, ούτε λαϊκός. Τα εμβατήρια του «Λούκι» ήταν εμβατήρια της καθημερινής ζωής. Της αστικής ζωής μιας κοινωνίας που μπορούσε πια να μη μιλάει μόνο για τραύματα και οράματα. Που μπορούσε, επιτέλους, να τραγουδάει για τα ασήμαντα.

Οι παρέες. Τα πάρτι. Τα σινεμά. Τα ματς της Κυριακής. Οι γκόμενες – όπως τις ονόμαζε η ρυπαρή εκείνη γλώσσα που δεν την είχε ακόμη θεραπεύσει η πολιτική ορθότητα. Ολο αυτό το νεοελληνικό σύμπαν ο «Λούκι» το σατίριζε, χωρίς να το κατακρίνει, και το υμνούσε, χωρίς να το κολακεύει, με φωνή που δεν απηχούσε μόνο τον ήρεμο σφυγμό μιας νέας συλλογικής ανεμελιάς. Εμοιαζε κιόλας να συστήνει κι ένα νέο είδος ανδρικής ευαισθησίας που δεν είχε ανάγκη ούτε την εκζήτηση του εντέχνου ούτε τον νταλκά του λαϊκού λυγμού. Που άρθρωνε ακομπλεξάριστα το συναίσθημα χωρίς να έχει χρεία συναισθηματισμού.

Ελλάδα του «Λούκι»; Οχι, δεν υπήρξε. Ο Κηλαηδόνης δεν όρισε την εποχή του. Εκείνη τον όρισε. Η εποχή της ακμής του, η δεκαετία του ’80, δεν ήταν μια εποχή που προοριζόταν να τη νοσταλγεί κανείς στο μέλλον. Και όμως. Ξαφνικά, τριάντα χρόνια μετά, εκείνη η χώρα του σκυλάδικου και του ρωμαλέου πασοκισμού, η χώρα της «Αυριανής» και της μονοπωλιακής τηλεόρασης, του πληθωρισμού και της καταναλωτικής λιγούρας, λατρεύεται σαν τόπος ανεπανάληπτης μακαριότητας. Μπορεί πολιτικά να ήταν πρωτόγονη. Μπορεί με τα σημερινά μέτρα να ήταν κακόγουστη. Αλλά ακόμη και αυτές οι υστερήσεις συγχωρούνται τώρα ως πολιτική και στυλιστική αθωότητα.

Ομως, αν τα τραγούδια του «Λούκι» ακούγονται σήμερα σαν χάδι, δεν είναι επειδή διεκδικούν αντιπροσωπευτικότητα ιστορικής μαρτυρίας. Δεν είναι τάχα κιβωτός της δεκαετίας του ’80. Η «ηθογραφία» τους συγκινεί όχι γι’ αυτά που διασώζει, αλλά επειδή εμμέσως θυμίζει πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που έχει μόνο μέλλον. Που μοιάζει να κινείται από ιστορικό αυτοματισμό προς ολοένα και μεγαλύτερη ευημερία. Ολοένα και περισσότερη ελευθερία. Θυμίζει πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που δεν τη σκιάζει διαρκώς το ασήκωτο σύννεφο μιας επαπειλούμενης καταστροφής.

Οχι, ο «Λούκι» δεν ήταν εθνικός. Ηταν ελαφρός. Υπηρετούσε μια τέχνη που δεν έπαιρνε τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Και μιλούσε για μια ζωή που δεν έπαιρνε τη ζωή στα σοβαρά.

Ελεγε σ’ ένα τραγούδι του, όχι από τα πολύ γνωστά: «Υπάρχουν κάποια πράγματα που αγάπησα/ Που πίστεψα, που κράτησα/ Υπάρχουν κάποια πράγματα που αγάπησα/ Που με ’καναν ν’ αντέξω και να μην τρελαθώ».

Από τι πιάνεται κανείς για να μην τρελαθεί; Από τα δόγματα; Από τα κόμματα; Από τα αμελητέα, λέει ο «Λούκι». Από τα ευτελή.
«Αγάπησα ας πούμε, τα ζεστά κρουασάν/ Τα αλήτικα τζιν και τ’ άσπρα μπουφάν/ Βιτρίνες στη Σταδίου, ειδικά Κυριακές/ Αγάπησα τις γόμες τις πολύ μαλακές».

Η Σταδίου πια είναι αδύνατο να αγαπηθεί. Ειδικά τις έρημες Κυριακές.

looky

 

 

 

 

 

 


ELBPHILHARMONIE: η συναυλία εγκαινίων

19/01/2017

Η συναυλία εγακαινίων της Elbphilharmonie, του Μεγάρου της Φιλαρμονικής του Έλβα, της νέας αίθουσας συναυλιών του Αμβούργου. (11/1/17) Μια πλατιά γκάμα συμφωνικής μουσικής, από το μπαρόκ έως τις πιο σύγχρονες συνθέσεις, με κορωνίδα το φινάλε της Ενάτης του Μπετόβεν. Αξίζουν οι 4 ώρες παρακολούθηση. Διαθέσιμη online στο ARTE.

e54689c32466e067

http://concert.arte.tv/fr/concert-ouverture-elbphilharmonie-hambourg


TO ΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΛΒΑ

19/01/2017

 

e54689c32466e067

Το νέο αρχιτεκτονικό κόσμημα του Αμβούργου ακούει στο όνομα ELBPHILHARMONIE. To συγκρότημα, δημιουργία του αρχιτεκτονικού γραφείου HERZOG & DE MEURON και του μάγου της ακουστικής  Yasuhisa Toyota, εκτός από την αίθουσα συναυλιών, περιλαμβάνει και δεύτερη αίθουσα μουσικής, ένα ξενοδοχείο, εστιατόριο και διαμερίσματα. Χτίστηκε πάνω σε νησάκι του ποταμού Έλβα, πάνω από μια παλιά αποθήκη. Στην κυρίως αίθουσα η πλατεία και τα θεωρεία είναι διαμορφωμένα γύρω από τον χώρο της ορχήστρας, η οποία βρίσκεται στο κέντρο. Έτσι, δεν υπάρχουν καλές και λιγώτερο καλές θέσεις- όλες οι θέσεις είναι ισάξιες. Το θαύμα ακουστικής δημιουργήθηκε χάρις στην ειδική κυψελωτή επένδυση των τοίχων. Τα εγκαίνια έγιναν στις 11 Ιανουαρίου.elbphilharmonie-weisse-hautimageselbphilharmonie-hamburg4

2a3500db45e2d289c69588d21f3398e7

elbphilharmonie-hamburg-architecture-_dezeen_2364_col_0-852x568arc-4-2040-sec-ee-101123

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

herzog-de-meuron

Jacques Herzog & Pierre de Meuron

2629605

Yasuhisa Toyota


ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

14/01/2017

Με αφορμή τα κατορθώματα του ΣΥΡΙΖΑ, πολύς λόγος γίνεται πάλι για το ποιά είναι η πραγματική Αριστερά.

Εγώ δεν θα πώ «αυτή δεν είναι αριστερά» γιατί ΚΑΙ αυτή είναι αριστερά. Όπως χριστιανισμός ήταν ΚΑΙ ο Άϊ Φραγκίσκος ΚΑΙ η Ιερά Εξέταση. Kαι ο πιο ειδεχθής σταλινισμός και η αριστερά των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων, και η αριστερά του Μπερλινγκουέρ και του Κύρκου, και η αριστερά του Χότζα.

Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ανήκα στην mainstream ευρω-αριστερά, στην αριστερά των σαλονιών, της υποκρισίας και του πουριτανισμού, που κοπτόταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά καταδίκαζε τη Σοβιετική Ένωση με μισό στόμα, την Κούβα ποτέ, ποτέ τα εγκλήματα των κομμουνιστών στον Ισπανικό ή στον Ελληνικό Εμφύλιο. Και που έσπευδε να περιβάλει με καχυποψία όποιον διανοούμενο τολμούσε να το κάνει.

Ώσπου κάποτε οι κριτικές φωνές δεν ήταν πια μεμονωμένοι «ύποπτοι» διανοούμενοι αλλά έγιναν κύμα μαζικό. Από τότε που πολιτικοποιήθηκα, ιδεολογικά και συναισθηματικά με κέρδισε η Νέα Αριστερά, η εναλλακτική, η αριστερά του Αμερικάνικου νεολαιΐστικου κινήματος, του Γαλλικού, του Γερμανικού και Ιταλικού Μάη, την αριστερά του Κον-Μπεντίτ και του Γιόσκα Φίσερ, των Μαύρων Πανθήρων, της φεμινιστικής και σεξουαλικής επανάστασης και της επανάστασης του ροκ-εντ-ρολλ. Και φυσικά η αριστερά του Καστοριάδη, του Μαρκούζε, του Χάβελ, της Solidarnosc. Δεν ανήκω λοιπόν στις τάξεις αυτών (μεταξύ τους και πολλοί φίλοι μου) που νοσταλγούν το ΚΚΕ εσωτερικού και θρηνούν την αριστερά που ηττήθηκε. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε το πρόσωπο του κόσμου, άνοιξε τα μυαλά των ανθρώπων, άλλαξε τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες, την καθημερινότητα, τον πολιτιστικό μας πρόσωπο. Παρά τις υπερβολές, τις «τριτοκοσμικές» παρεκκλίσεις και τον δηλητηριώδη καρπό της τρομοκρατίας, η «άλλη» αριστερά ήταν η πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που καρπός της είναι όλα τα σημερινά επιτεύγματα στις νέες τεχνολογίες, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις ΜΚΟ, στο οικολογικό κίνημα. Ακόμα και ο τρόπος που οι ευρωπαϊκοί λαοί αγκάλιασαν την έννοια της Ενωμένης Ευρώπης έχει σχέση με αυτά τα κινήματα. Στις δεκαετίες του ’60 και ’70 μπήκαν οι σπόροι και είμαι πολύ ευτυχής και περήφανη που τα νιάτα μου τα έζησα εκείνα τα χρόνια.


Οι σημαντικές προσωπικότητες που έφυγαν το 2016- οι πιο αγαπημένοι μου

28/12/2016

Άλλοι έφυγαν σε βαθειά γεράματα, αφού μας είχαν προσφέρει ολοκληρωμένο έργο, άλλοι έφυγαν σε μέση ηλικία και είχαν ακόμα πολλά να προσφέρουν, άλλοι εντελώς πρόωρα και αναπάντεχα. Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, γιατί είναι υποκειμενικός: Είναι αυτοί που θα θυμάμαι πάντα για όσα ένιωσα πως μου προσέφεραν:

leonard-cohen

LEONARD COHEN, τροβαδούρος

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

GENE WILDER, ηθοποιός

GENE WILDER, ηθοποιός

umbertoeco

UMBERTO ECO, συγγραφέας, γλωσσολόγος

DAVID BOWIE

DAVID BOWIE, συνθέτης-τραγουδιστής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

alanrickmanharrypotter

HARPER LEE,συγγραφέας

HARPER LEE,συγγραφέας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

 

 

 

 

 

 

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης ("Ο άνθρωπος από μάρμαρο")

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης («Ο άνθρωπος από μάρμαρο»)

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης ("Ο ελαφοκυνηγός")

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης («Ο ελαφοκυνηγός»)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και δύο μέλη της οικογένειας των «STAR WARS» Η CARRIE FISHER (η πριγκίπισσα Λέϊα) και ο KENNY BAKER (R2D2)

carrie_fisher-birthday-todayr2d2 Last but not least: O συνθέτης και σαξοφωνίστας της τζαζ «GATO» BARBIERI και οι 65 καλλιτέχνες της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού που βρήκαν τραγικό θάνατο παραμονές πρωτοχρονιάς ας αεροπορικό δυστύχημα.