Notre Dame de Paris

21/04/2019

15 Απριλίου 2019

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ. Όχι μόνο για τη Γαλλία, όχι μόνο για τον χριστιανισμό, αλλά για ολόκληρο τον ανθρώπινο πολιτισμό. Βλέποντας το δαντελλένιο flèche της Notre Dame να καταρρέει μέσα στις φλόγες, ένιωσα κυριολεκτικά την ίδια φρίκη, όπως όταν έβλεπα τους Δίδυμους Πύργους να καταρρέουν. Όχι ακριβώς για τους ίδιους λόγους, αλλά με τη ίδια ένταση.

Πόσο εύθραυστος είναι ο πολιτισμός… Η Παναγία χρειάστηκε σχεδόν 100 χρόνια για να ανεγερθεί (1163 -1250), με τελειοποιήσεις, προσθήκες και ανακαινίσεις τους επόμενους αιώνες και μερικές μόνο ώρες για να καταστραφεί , ευτυχώς κατά ένα μέρος. Καταστράφηκαν τα 3/4 της στέγης, κατέρρευσε το «βέλος», αλλά διασώθηκε ο πέτρινος φέρων σκελετός, η πρόσοψη και τα δύο κωδωνοστάσια.

Image may contain: sky, tree, plant and outdoor

16 Απριλίου: η φωτογραφία της επόμενης μέρας:

Η Παναγία άντεξε. Τα βιτρώ μαύρισαν αλλά δεν έσπασαν. Τα περισσότερα φορητά έργα τέχνης φυγαδεύτηκαν εγκαίρως. Άλλα γλυπτά είχαν φύγει ήδη από μέρες για συντήρηση. Τα ξύλινα δοκάρια του ενός κωδωνοστασίου κινδύνεψαν αλλά διασώθηκαν.

Image may contain: indoorImage may contain: indoorImage may contain: indoor

Υπάρχουν κάποια θρησκευτικά μνημεία που μόλις τα αντίκρυσα έβαλαν σε δοκιμασία την αθεϊα μου! Δηλαδή αναρωτιέμαι μήπως τελικά υπάρχει θεός- και εμπνέει τους ανθρώπους να κάνουν τέτοια έργα. Τέτοια μνημεία είναι ο Παρθενώνας, η Αγιά Σοφιά, το μεγάλο τζαμί των Ομμεγιαδών στη Δαμασκό, το παρεκκλήσιο της Ronchamp του Λε Κορμπυζιέ. Και φυσικά η Notre Dame.

Ειδικά ο γοτθικός ρυθμός, εκτός από την πνευματικότητα που αποπνέει, είναι και ο θρίαμβος ενός ευρωπαϊκού ορθολογισμού, ο θρίαμβος της στατικής μαστοριάς που με τούς σύνθετους κίονες, τα σταυροθόλια με τις νευρώσεις, τις οξυκόρυφες αψίδες και τις απλές και ιπτάμενες αντηρίδες, επιτρέπει τη δημιουργία μεγάλων ελεύθερων χώρων ικανών να στεγάσουν μεγάλο εκκλησίασμα, καθώς και μεγάλων ανοιγμάτων που συνήθως καλύπτονται από βιτρώ.

Image may contain: indoorImage may contain: sky and outdoorΑποτέλεσμα εικόνας για Notre Dame plans architecturaux

Tο διάγγελμα του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Εμμανουέλ Μακρόν 16 Απριλίου:

Για προσφορές για τη αποκατάσταση της Notre Dame:

https://don.fondation-patrimoine.org/SauvonsNotreDame/~mon-don?utm_source=campagnes&utm_medium=Ads&utm_campaign=SOS-Notre-Dame-de-Paris&gclid=EAIaIQobChMIgbyD65Li4QIVDMayCh1PZwyIEAAYASAAEgIqtfD_BwE

Δείτε: την τηλεοπτική σειρά από το βιβλίο του Ken Follet «PILLARS OF THE EARTH» (πώς χτίζονταν οι γοτθικοί Καθεδρικοί Ναοί)

το ντοκυμανταίρ της ΑRTE «Les Cathedrales devoilées»
και την καλύτερη κινηματογραφική βερσιόν της «Παναγίας των Παρισίων του Β.Ουγκώ, παραγωγή 1939 σκηνοθεσία W.Dieterle με Τσαρλς Λώτον και Μωρήν Ο’Χάρα.


Φόρος τιμής στον καθηγητή μου Νίκο Μουτσόπουλο (1927-2019)

19/03/2019

Πριν από λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή ο καθηγητής μου Νίκος Μουτσόπουλος.

Δάσκαλος μιας ολόκληρης γενιάς αρχιτεκτόνων, ανοιχτή και πολύτροπη διάνοια,  μας εμφύσησε με εντελώς δικό του τρόπο, μιαν ολιστική αντίληψη για την αρχιτεκτονική, για το παραδοσιακό σε συνομιλία με το μοντέρνο, την δέσμευση σε αρχές και αξίες όχι μόνο αρχιτεκτονικές και αισθητικές, αλλά και φιλοσοφικές και ιστορικές. Στο μάθημα της Μορφολογίας και Ρυθμολογίας μας έδειχνε πώς η μορφή γεννιόταν από τα υλικά, -την πέτρα , το ξύλο, το κονίαμα- και συνάμα από τη λειτουργικότητα αλλά και το συμβολισμό του κτίσματος. Ύλη και πνεύμα, άρρηκτα δεμένα. Το χειροποίητο και το υπερβατικό.

Σε σύνδεση με το ακαδημαϊκό του έργο, η μεγάλη συμβολή του, για την οποία η Ελλάδα και ειδικότερα η Μακεδονία του οφείλουν πολλά, είναι η ανάδειξη και διάσωση της λαϊκής αρχιτεκτονικής: ο Νίκος Μουτσόπουλος, με τη βοήθεια των φοιτητών και φοιτητριών, ανακάλυψε και κυριολεκτικά έσωσε από την εγκατάλειψη ακόμα και την κατάρρευση τα θαυμαστά αρχοντικά στην Καστοριά, στη Σιάτιστα, στη Βέρροια, στα Αμπελάκια, στην Κομοτινή, στο Πήλιο, που έχτισαν για τους μεγαλονοικοκύρηδες του τόπου τα περιπλανώμενα «εσνάφια» των «κουδαρέων», των εξαιρετικών μαστόρων που δούλευαν σε όλη την περιοχή, από Αδριανούπολη έως Οχρίδα. Μέχρι τότε η λαϊκή αρχιτεκτονική ήταν παραγνωρισμένη- σε σύγκριση με την αίγλη που είχαν τα κλασικά και τα βυζαντινά. Βέβαια και άλλοι μεγάλοι δάσκαλοι της αρχιτεκτονικής είχαν σκύψει πάνω στη λαϊκή αρχιτεκτονική, ωστόσο ο Μουτσόπουλος έδωσε την αποφασιστική ώθηση για την αποκατάστασή της. Και έτσι σήμερα μπορούμε να θαυμάζουμε και να μελετάμε τα εξαιρετικά αυτά κτίσματα, μέσα στο φυσικό τους χώρο, στις πόλεις και τις γειτονιές που έτσι διατήρησαν λίγο-πολύ το παραδοσιακό τους πρόσωπο.  Και βέβαια του χρωστάμε και την αναστύλωση του Αγίου Αχιλλείου στη Μικρή Πρέσπα.

Μαζί με τα μεγάλα διδάγματα, εμείς οι φοιτητές και οι φοιτήτριες στην Πολυτεχνική Σχολή Αριστοτελείου ζούσαμε και μιαν ανεπανάληπτη καθημερινότητα. Τί να πρωτοθυμηθώ:  Ήταν ο καθηγητής που αγαπούσαμε να μισούμε. Γιατί ήταν αυστηρός, απαιτητικός, απρόβλεπτος. Αλλά και ο καθηγητής που κοντά του το διασκεδάζαμε αφάνταστα, δεν βαρεθήκαμε ούτε στιγμή. Ατέλειωτες και αξέχαστες οι ατάκες του, το καυστικό του χιούμορ, που δεν εξαιρούσε ούτε τον ίδιο: «να έρχονται στις μπροστινές θέσεις τα ωραία κορίτσια με τα ωραία βυζαντινά κοσμήματα». Κάποτε μας έβαλε να σχεδιάσουμε ένα ταφικό μνημείο και περιδιαβάζοντας μέσα στην τάξη έλεγε: «τώρα εγώ ξέρω ποιανού τον τάφο σχεδιάζετε!» Και δεν θα ξεχάσω που μας έβαλε να σχεδιάσουμε ένα ταπεινό μανταλάκι (από μνήμης βέβαια) γιατί «δεν μπορεί κάποιος να είναι αρχιτέκτονας και να μην ξέρει να σχεδιάσει ένα μανταλάκι!»

Προσωπικά νιώθω ότι του χρωστάω όσο σε κανέναν άλλο καθηγητή της αρχιτεκτονικής. Όχι μόνο για αυτές καθεαυτές τις αρχές και τις αξίες της αρχιτεκτονικής που ανέφερα πιο πάνω, αλλά και για κ’ατι άλλο, για ένα μάθημα ζωής: Με έβγαλε από το καβούκι μου, ένα παιδί της πόλης, και με έβαλε να τρέχω σε χωριά και κωμοπόλεις για να ανακαλύπτω και να αποτυπώνω τους κρυμμένους θησαυρούς, τα παραδοσιακά σπίτια της Μακεδονίας και της Θράκης. Και να έρχομαι πρώτη φορά σ’ επαφή με τους άγνωστους κατοίκους τού τόπου μου, τους Μικρασιάτες και Πόντιους πρόσφυγες, τους Πομάκους, τους Σλαβομακεδόνες…

 

διαβάστε και αυτά: 

https://architecture.web.auth.gr/%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%83-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%83-1927-2019-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B9/

http://www.avgi.gr/article/10812/9684778/ephyge-o-daskalos-mas

http://www.biblionet.gr/author/9983/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BB%CE%B1%CE%BF%CF%82_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%84%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82


Τί σημαίνει λαϊκισμός; Τί σημαίνει δημαγωγία;

28/01/2019

κάθε ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις και πρόσωπα είναι απλώς συμπτωματική!

O Σαίξπηρ τα έχει πει όλα για την εξουσία και πως κατακτάται. Χαρακτηριστική περίπτωση λαοπλάνου δημαγωγού, ο Μάρκος Αντώνιος, στον «Ιούλιο Καίσαρα» με έναν παραπλανητικό λόγο με περίτεχνα κρυμμένη ειρωνεία, υποκριτική ταπεινότητα και σωστή δόση σασπένς, απευθύνεται στο θυμικό του Δήμου της Ρώμης, αλλά και με δολώματα (διαθήκη) απευθύνονται και στην ιδιοτέλειά τους  και ανατρέπει την  ετυμηγορία τους, παρασέρνοντάς τους ολοκληρωτικά με το μέρος του. 

Το πρωτότυπο από τον Μάρλον Μπράντο (σκην. Μανκίεβιτς 1953). Η μετάφραση Βασίλη Ρώτα.

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ «ΙΟΥΛΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΑΣ», πράξη Γ΄, σκηνή 2

Φίλοι, Ρωμαίοι, πατριώτες, δανείστε μου τ’ αυτιά σας·
έρχομαι να κηδέψω εδώ τον Καίσαρα και όχι
να τον παινέψω. Το κακό που κάνουν οι άνθρωποι
ζει και μετά απ’ τους ίδιους, το καλό συχνά
θάβεται με τα κόκαλά τους· έτσι ας γίνει
και με τον Καίσαρα. Ο ευγενής ο Βρούτος
σας είπε πως ο Καίσαρας ήταν φιλόδοξος·
αν ήταν, ήταν σφάλμα του βαρύ και λόγο
βαρύν έδωσε ο Καίσαρας γι’ αυτό. Εδώ,
με άδεια του Βρούτου και των άλλων, -γιατί ο Βρούτος
είν’ αξιότιμος άνθρωπος· έτσι είν’ όλοι τους,
όλοι αξιότιμοι άνθρωποι, – έρχομαι να ειπώ
τον επικήδειο του Καίσαρα. Ήταν φίλος μου,
πιστός κι αληθινός σε μένα· όμως ο Βρούτος λέει
ήταν φιλόδοξος· κι ο Βρούτος είναι αξιότιμος
άνθρωπος. Είχε φέρει πλήθος αιχμαλώτους
στη Ρώμη, που η ξαγορά τους γιόμιζε τις κάσες
του Δημοσίου: φαίνεται μ’ αυτό ο Καίσαρας
φιλόδοξος; Όταν κλαιγόταν η φτωχολογιά,
ο Καίσαρας εδάκρυζε· η φιλοδοξία
θα ‘πρεπε να ‘ναι από ύλη πιο αυστηρή φτιαγμένη:
όμως ο Βρούτος λέει πως ήτανε φιλόδοξος·
κι ο Βρούτος είναι άνθρωπος αξιότιμος.
Όλοι σας είδατε στα Λουπερκάλια
που τρεις φορές του πρόσφερα στέμμα βασιλικό,
και τρεις φορές το αρνήθη: ήταν αυτό φιλοδοξία;
Όμως ο Βρούτος λέει πως ήτανε φιλόδοξος:
και, βέβαια, αυτός είν’ άνθρωπος αξιότιμος.
Μιλάω όχι για ν’ αναιρέσω ό,τι είπε ο Βρούτος,
όμως εδώ είμαι για να ειπώ αυτό που ξέρω.
Τον αγαπούσατε όλοι κάποτε, όχι χωρίς λόγο:
ποιος λόγος σας κρατάει λοιπόν να μην τον κλάψετε;
Ω, κρίση! Έφυγες να πας σε χτήνη αναίσθητα
κι οι άνθρωποι έχασαν τον νου τους. Συμπαθάτε με.
η καρδιά μου είναι κει στην κάσα με τον Καίσαρα,
και πρέπει να σωπάσω ώσπου να μου ξανάρθει.

Ακόµα χτες του Καίσαρα µπορούσε ο λόγος
ν’ αντικρούσει τον κόσµο· τώρα κείται εκεί
κι ούτ’ ένας τόσο ταπεινός που να του φέρει σέβας.
Ε, µαστόροι µου! Αν είχα πρόθεση να ξεσηκώσω
καρδιές σας και ψυχές σας γι’ ανταρσία κι οργή,
θ’ αδικούσα τον Βρούτο, θ’ αδικούσα και τον Κάσσιο,
που, καθώς ξέρετε όλοι, είν’ αξιότιµοι άνθρωποι.

∆ε θα τους αδικήσω· προτιµώ ν’ αδικήσω
τον νεκρό, ν’ αδικήσω τον εαυτό µου και
σας, παρά ν’ αδικήσω τέτοιους αξιότιµους
ανθρώπους

Μα έχω δω ένα έγγραφο µε τη σφραγίδα
του Καίσαρα· το βρήκα στο γραφείο του, είναι
η διαθήκη του. Αν µόνο άκουγε ο λαός αυτή
τη διαθήκη – που συγνώµη, δεν έχω σκοπό
να τη διαβάζω – θα ’τρέχαν και θα φιλούσαν της πληγές
του σκοτωµένου Καίσαρα, και θα βουτούσαν
τα µαντίλια τους στ’ άγιο του αίµα, ναι, θα ζήταγαν
µια τρίχα του για ενθύµιο, και, στον θάνατό τους,
θα το ’βαζαν στις διαθήκες τους, να τ’ άφηναν
κληρονοµιά ακριβή στους απογόνους τους.

Υπονοµεύτε, φίλοι µου καλοί· δε πρέπει να
σας τη διαβάσω: δεν είναι σωστό να µάθετε
πόσο σας αγαπούσε ο Καίσαρας. ∆εν είστε ξύλα,
δεν είστε πέτρες, είσαστε άνθρωποι· όντας άνθρωποι,
κι ακούγοντας του Καίσαρα τη διαθήκη,
θα πάρετε φωτιά, θα τρελαθείτε. Είναι καλά
να µην το µάθετε πως είστε οι κληρονόµοι του·
τι αν το µαθαίνατε, ω, τι θα γινόταν τότε!

Για ησυχάστε, για σιγά. Παραπροχώρησα
και σας εµίλησα γι’ αυτή. Φοβάµαι πως
κάνω άδικο στους αξιότιµους ανθρώπους
που τα σπαθιά τους έσφαξαν τον Καίσαρα· το φοβάµαι.

Λοιπόν θα µ’ αναγκάσετε να τη διαβάσω;
Τότε κυκλώσετε κει το λείψανο του Καίσαρα,
Για να σας δείξω εκείνον που έκαµε τη διαθήκη.

Να κατεβώ; Και θα µου δώσετε την άδεια;

Αν έχετε δάκρυα, ετοιµαστείτε τώρα να τα χύσετε·
γνωρίζετε όλοι τούτον τον µανδύα: θυµάµαι
τότε που ο Καίσαρας τον πρωτοφόρεσε· ήτανµια θερινή βραδιά, µες στη σκηνή του, την ηµέρα
που νίκησε τους Νέρβιους. Να! Σ’ αυτήν εδώ τη θέση
µπήχτηκε το σπαθί του Κάσσιου: δέστε µαχαιριά
που ’καµε ο µοχθηρός ο Κάσκας: από δω
µαχαίρωσε ο πολυαγαπητός του ο Βρούτος·
και, όταν τράβηξε το καταραµένο ατσάλι του,
κοιτάτε πώς το αίµα του Καίσαρα το ακολούθησε,
σαν να όρµησε έξω για να βεβαιωθεί αν ο Βρούτος
ήταν που βάρεσε τόσο άσπλαχνα ή όχι·
τι ο Βρούτος, όπως ξέρετε, ήταν ο άγγελος του Καίσαρα.

κρίνετε, σεις θεοί! Πόσο ακριβήν αγάπη
του είχε ο Καίσαρας. Αυτή ήταν η πιο άσπλαχνη
38
πληγή απ’ όλες· τι όταν ο ευγενής ο Καίσαρας
τον είδε να βαράει, η αχαριστία, πιο δυνατή
απ’ του προδότη το όπλο, τον παράλυσε: τότε έσπασε
η µεγάλη καρδιά του· και µε τον µανδύα του
σκεπάζοντας την όψη του, ίσα στο βάθρο
στο άγαλµα του Ποµπήιου, που όλη αυτή την ώρα
έτρεχε αίµα, ο µεγάλος Καίσαρας έπεσε. Ω,
τι πέσιµο ήταν εκείνο, πατριώτες µου·
τότε όλοι µας, κι εγώ, κι εσείς πέσαµε χάµω,
ενώ η αιµοβόρα προδοσία θριάµβευε επάνω µας.
Ω! Τώρα κλαίτε, και καταλαβαίνω νιώθετε
το άγγιγµα της σπλαχνιάς· ευλογηµένες είναι
αυτές οι στάλες. Ε, καλές ψυχές, τι! Κλαίτε
που µόνον βλέπετε το πληγωµένο ρούχο
του Καίσαρά µας; ∆έτε εδώ, εδώ ’ναι ο ίδιος
πετσοκοµµένος, όπως βλέπετε, από τους προδότες.

Καλοί µου φίλοι, φίλοι µου, να µη σας ξεσηκώσω
σε τέτοιο ξαφνικό κύµα ανταρσίας. Εκείνοι
40
που κάµανε την πράξη αυτή είν’ αξιότιµοι:
τι ιδιαίτεροι καηµοί τους έσπρωξαν σ’ αυτό,
δεν ξέρω δυστυχώς· είναι σοφοί κι αξιότιµοι,
κι αναµφίβολα θα σας δικαιολογηθούν.

∆ε θέλω, φίλοι µου, να κλέψω τις καρδιές σας:
δεν είµαι ρήτορας, καθώς ο Βρούτος· µόνον,
καθώς µε ξέρετε όλοι, απλός αφελής άνθρωπος,
που αγαπώ τον φίλο µου· κι αυτοί αυτό το ξέρουν
πολύ καλά που µου ’δωσαν την άδεια να µιλήσω
δηµόσια. Γιατί εγώ δεν έχω ούτε εξυπνάδα,
ούτ’ ευφράδεια, ούτε κύρος, ούτε τέχνη, ούτε προφορά,
ούτε τη δύναµη του λόγου για ν’ ανάβω τα αίµατα:

εγώ µιλάω ίσια· εγώ σας λέω αυτό
που ξέρετε κι οι ίδιοι, εγώ σας δείχνω τις πληγές
του Καίσαρά µας, έρµα, έρµα βουβά στόµατα,
και τους ζητάω να µιλήσουνε για µένα.
Μ’ αν ήµουν εγώ ο Βρούτος, κι ήτανε ο Βρούτος
Αντώνιος, τότε αυτός ο Αντώνιος θα ερέθιζε
τις ψυχές σας, και γλώσσα θα ’βαζε σε κάθε
πληγή του Καίσαρα, που θα ξεκούναγαν τις πέτρες
της Ρώµης να σηκωθούν και να επαναστατήσουν.

Εδώ ’ναι η διαθήκη, µε του Καίσαρα τη βούλα.
Σε κάθε Ρωµαίο πολίτη αφήνει, χωριστά
στο κάθε άτοµο, εβδοµηνταπέντε δραχµές.

Απανωτού σας άφησε όλους του τους περιπάτους,
τις ιδιωτικές του αλέες και τους νιόφυτους
κήπους του εδώθε από τον Τίβερη· σας τ’ άφησε
για σας και για τους απογόνους σας για πάντα·
να διασκεδάζεται, να κάνετε περίπατο,
και να ψυχαγωγείστε. Αυτός ήταν Καίσαρας!
Πότε θα ξανάρθει άλλος ένας τέτοιος;

μετάφραση: ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΩΤΑΣ – ΒΟΥΛΑ ΔΑΜΙΑΝΑΚΟΥ


ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

31/12/2018

Οι αγαπημένοι συγγραφείς Άμος Οζ, και Φίλιπ Ροθ

o Stephen Hawking  

 

 

 

 

 

Stan Lee, ο δημιουργός της Marvel

 

 

η βασίλισσα της Soul Αρέθα Φράνκλιν

ο σκηνοθέτης Μπερνάρντο Μπερτολούτσι

 

 

 

η εξαιρετική φωνή των Cranberries Dolores O’ Riordan

 

 

 

 

o σχεδιαστής μόδας Υμπέρ ντε Ζιβανσύ                                                                                                                                                                                                                                                                              Αλλά και οι 100 από την πυρκαγιά στο Μάτι, και οι 23 της Μάνδρας, 
Και ας μην ξεχάσουμε τα τραγικά θύματα των εγκληματιών αλλά και των ΜΜΕ Ζακ Κωστόπουλο, Ελένη Τοπαλούδη, Νίκο Μουστάκα.
Και τα 7861 θύματα τρομοκρατικών χτυπημάτων κυρίως από τους ισλαμοφασίστες «Ισλαμικό Κράτος», Αλ Κάϊντα κια Μπόκο Χαράμ με θλιβερά πρωτεία το Αφγανιστάν, τη Συρία, τη Νιγηρία, το Ιράκ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                       

Σταύρος Τσακυράκης

Charles Aznavour

 

 


Αιθιοπική γιορτή στην Αγορά της Κυψέλης 16/12/18

30/12/2018

Η παροικία των Αιθιόπων κατοικεί στην Κυψέλη, Πατήσια και πέριξ. μουσική, χορός, μόδα, χειροτεχνίες, κουζίνα και πολλά παιδάκια, αρκετά σε μικτές οικογένειες.

 


Η μεξικάνικη νύχτα των νεκρών στην Αθήνα

05/11/2018

VIVA LOS MUERTOS! Ωραία παρέλαση, ωραίες μεταμφιέσεις, ωραία μουσική και τραγούδια και κερασμένες μαργαρίτες και τάκος! Η Θρηνούσα ( la Llorona) και η Φρίντα Κάλο πανταχού παρούσες.

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               


ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ: ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ-ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2018

26/09/2018
Ο Αιδεσιμώτατος Μπίλλυ. Κάνει κήρυγμα καταγγέλλοντας την καπιταλιστική αλλοτρίωση, καλώντας μας να μην καταναλώνουμε! Εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών – που φέτος ειδικευόταν στα στρατευμένα εναλλακτικά θεάματα.

Ο Αιδεσιμώτατος Μπίλλυ. Κάνει κήρυγμα καταγγέλλοντας την καπιταλιστική αλλοτρίωση, καλώντας μας να μην καταναλώνουμε! Εμφανίστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών – που φέτος ειδικευόταν στα στρατευμένα εναλλακτικά θεάματα.

Δημοσιεύτηκε στο BOOKS’ JOURNAL Ιουλίου 2018

http://booksjournal.gr/slideshow/item/2783-o-aristerismos-sto-festival-athinwn

Κάπως καθυστερημένα ξεφύλλισα το πρόγραμμα του φετινού φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Μετά το περσινό φιάσκο και ρεζιλίκι με το σήριαλ Γιαν Φαμπρ (τί έχουμε ζήσει!), είχα φυσική περιέργεια για τις επιλογές του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και των συνεργατών του Matthias von Hartz (Διεθνείς παραγωγές) Τζωρτζίνας Κακουδάκη (Εκπαιδευτικά προγράμματα) Δήμητρας Κονδυλάκη (Σύγχρονο ελληνικό θέατρο) Κώστα Πηλαβάκη (Μουσική) Στεριανής Τσιντζιλώνη (Χορός) (και τον Γιάννη Μηλιό πρόεδρο του διοικ. συμβουλίου)

Κρίνοντας λοιπόν από τα επεξηγηματικά κείμενα του προγράμματος, από τις περίπου 70 εκδηλώσεις, η πλειοψηφία είναι ή αναμασήματα και SOS oldies (αλλά όχι πάντα  goldies) και καμια δεκαπενταριά “πρωτοποριακά” που δίνουν έναν τόνο ιδεολογικής μονομέρειας με προσανατολισμό προς μια παρωχημένη αριστερίστικη πολίτικαλ-κορρεκτίλα. Με αντιευρωπαϊκά και τεχνοφοβικά σύνδρομα.

Ενδεικτικά, αντιγράφοντας από το πρόγραμμα:

Nature Theater of Oklahoma +EnKnapGroup – Το κυνήγι της ευτυχίας:Μέσα σε ένα σαλούν, ένα μεξικανός μπάρμαν, ένας αυστριακός πωλητής, η αναπαράσταση μιας «ειρηνευτικής επέμβασης» στη Βαγδάτη,  χαρούμενοι όσο και ανατριχιαστικοί καουμπόικοι χοροί (…) συνθέτουν ένα σουρεαλιστικό παραμύθι για τον βίαιο δυτικό επεκτατισμό.”

Αρκάντι Ζαΐντες -ΤALOS: “(…) αποτέλεσμα της μελέτης του TALOS, ενός προγράμματος ασφαλείας της Ε.Ε. με στόχο την προστασία και παρακολούθηση των ευρωπαϊκών συνόρων, (…) εξετάζει τους τρόπους με τους οποίους οι περιορισμοί των συνόρων και οι στρατηγικές παρακολούθησης χειραγωγούν το ανθρώπινο σώμα και γεννούν μια νέα χορογραφία”

J.Gosselin-1993:με όχημα τα τούνελ της Μάγχης και του CERN (…) μια παράσταση για τη διάψευση του αφηγήματος της “Ενωμένης Ευρώπης”.

Π.Μάκκας- Αντιστολή: Καλλιτεχνική αναπαράσταση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου (περφορμανς)

Mapa Teatro Ο αποχαιρετισμός:  Μετά από μισό αιώνα πολέμου, (…) στα τέλη του 2016 υπογράφεται ειρηνευτική συμφωνία μεταξύ της κυβέρνησης της Κολομβίας και της παλαιότερης ενεργής επαναστατικής οργάνωσης της Ν. Αμερικής, του FARC (…) Η υπογραφή της ειρήνης σηματοδοτεί το τέλος μιας ουτοπίας, τον αποχαιρετισμό στο παλαιότερο επαναστατικό όνειρο της Λατινικής Αμερικής.

Από το πρόγραμμα δε θα μπορούσε να λείπει και η “εμφυλη “διάσταση: Γυναικεία Κολλεκτίβα Beaver + ομάδα AMOQA Αφροδίτη: “(…) η σχέση σύγχρονης τέχνης και «επιτελεστικότητας του φύλου» με στόχο την ενδυνάμωση των διαφορετικών λόγων των φεμινιστικών και κουήρ πρακτικών Το πρόγραμμα διαρθρώνεται σε επιμέρους θεματικές όπως η καλλιτεχνική και η πολιτική διάσταση του σώματος, η πολιτικοποίηση των έμφυλων σωμάτων και ταυτοτήτων, ο κοινωνικός και πολιτισμικός ακτιβισμός κ.ά.”

Και ακόμα στο ίδιο βιολί: Αμάρυνθος (“θέατρο-ντοκουμέντο” για την υπόθεση της αλλοδαπής μαθήτριας που που κατήγγειλε ότι βιάσθηκε από ομάδα συμμαθητών της), Ελλάς Μονάχου (το ζήτημα της μετανάστευσης σήμερα, η ελληνική κοινότητα του Μονάχου, η συνεχιζόμενη κρίση της οικονομίας και της δημοκρατίας στην Ευρώπη και το εργασιακό τοπίο στη σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνία), και κάποιος Αιδεσιμώτατος Billy περφόρμερ και ακτιβιστής, ιδρυτής της Εκκλησίας Stop Shopping (Σταματήστε να ψωνίζετε)  καταγγέλει την καπιταλιστική αλλοτρίωση, τον καταναλωτισμό και τον νεοφιλελευθερισμο).

Από το τσουνάμι δεν γλυτώνει ούτε η Κάρμεν που “τοποθετείται στην Ευρώπη των κλειστών συνόρων και της φτώχειας.”

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν οι παραστάσεις πραγματικά ανταποκρίνονται στην παρουσίαση που διαβάζουμε στο πρόγραμμα. Είναι πιθανό, παρά το ιδεολογικό τους φορτίο, οι παραστάσεις να είναι καλές. Πάντως μια τέτοια παρουσίαση σίγουρα ένα μέρος του κοινού το διώχνει.

Κατά τα άλλα, η “επανάσταση” πάει χέρι-χέρι με τις συντηρητικές επιλογές: Συντηρητικές με την έννοια ότι επιλέγονται “σίγουρα χαρτιά”: Ντόρα Μπακοπούλου, Λούλα Αναγνωστάκη, Νανά Μούσχουρη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μπέζος με Λειβαδίτη-Αναγνωστάκη-Γ. Θεοδωράκη, Calexico, κ.α.,  καλλιτέχνες με αναμφισβήτητη αξία, άλλοι μικρότερη, άλλοι μεγαλύτερη, αλλά που τους έχουμε δεί και ξαναδεί επί δεκαετίες. Από κοντά και άλλα σιγουράκια: πασίγνωστα χιλιοπαιγμένα κονηματογραφικά έργα σε θεατρική διασκευή (άλλη μόδα και αυτή!) Μπέργκμαν, Μπουνουέλ, ΦαρενάΙτ 451… Και τέλος οι αιώνιοι Αχαρνείς, Πλούτοι, Πέρσες, Αντιγόνες, Οιδίποδες κλπ που μοιάζουν με παραγέμισμα. Όλα αυτά αθροίζουν περίπου τις μισές από τις εκδηλώσεις και μαζί με την πρώτη κατηγορία, έχουμε πάνω από το 70% του συνόλου.

Το 30% που απομένει έχει μερικά πράγματα κατά τη γνώμη μου ενδιαφέροντα: Αφήνοντας κατά μέρος την Μάρτα Άργκεριχ, την “Ηρωϊκή “, το “Λυκόφως των θεών”, τον Στινγκ και τον Μπιλλ Μάρρεϋ ως εκτός συναγωνισμού, ξεχώρισα τον “Εθνικό Κήπο” του Θοδωρή Γκόνη, “Τα μυστικά της Εγνατίας” του Νίκου Κυπουργού, “Τhe Art of Dying” των Jukstapoz-Blackman-Γουζέλη, “Τhe Performance Shop” της Λίας Χαράκη, την “Περουζέ” του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, την ‘Απομίμηση ζωής” του Mundruczό, το “of ivory and flesh”της Freitas, το “We are leaving”του Warlikowski και το μιούζικαλ “Company”ως επιλογές με φαντασία. Μερικά από αυτά έχουν ήδη παιχτεί, αλλά το σημείωμά μου αυτό δεν έχει την έννοια καλλιτεχνικής κριτικής -δεν είμαι άλλωστε αρμόδια- αλλά της  αποτίμησης των επιλογών όχι για ένα “εναλλακτικό”, ένα fringe φεστιβάλ, αλλά για το πιο επίσημο φεστιβάλ της χώρας.

Και του χρόνου!


Σημειώσεις από ένα ταξίδι: Παρίσι 2018

04/06/2018

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Παρίσι, 50 χρόνια μετά τον Μάη του 68. Κατ’ αρχήν το ίδιο το γεγονός είναι απίστευτο! 50 χρόνια! Όταν ήμουν μικρό παιδί οι αφηγήσεις που άκουγα από την οικογένεια και τους δασκάλους μου για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατοχή απείχαν μόλις καμιά δεκαριά χρόνια από τα γεγονότα και όμως στο μυαλουδάκι μου φάνταζαν αρχαία ιστορία! Σήμερα κοιτώντας γύρω μου, παλιούς φίλους και σημερινές φωτογραφίες μερικών από τους τότε πρωταγωνιστές, αλλά πρώτα πρώτα τον ίδιο μου τον καθρέφτη, δεν πιστεύω στα μάτια μου!

Ντ. Κον-Μπεντίτ-τότε

τώρα

Αλαίν Ζεσμάρ-τότε

τώρα

Ζακ Σοβαζό-τότε

2017 λίγο πριν τον θάνατό του

Ρομαίν Γκουπίλ -τότε

τώρα

 

Δεν έζησα τα γεγονότα του Μάη από πρώτο χέρι, αλλά όταν έφτασα στο Παρίσι ως «πολιτιστικός πρόσφυγας» στα μαύρα χρόνια χρόνια της χούντας, πήρα μια γερή γεύση από τα μετέπειτα του Μάη, τις αριστερίστικες οργανώσεις, τους ευφάνταστους τρόπους αγώνα για την επανάσταση που όπως στα σοβαρά πιστεύαμε τότε, όπου νά’ναι έστριβε τη γωνία και έφτανε ακάθεκτη!

Το Παρίσι γιορτάζει τον Μάη με πολλές εκθέσεις σε δημόσιους χώρους, πανεπιστήμια, μουσεία και ινστιτούτα, τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά αφιερώματα. To χρονικό, τα αρχεία,ο τύπος, οι εικόνες, η κληρονομιά. (βλ. και προηγούμενο άρθρο για την αρχιτεκτονική ). Ακόμα και η Prefecture de Paris, η Διεύθυνση της Αστυνομίας, παρουσίασε έκθεση με τίτλο Derrière les boucliers – Mai 68, (πίσω από τις ασπίδες), όπου η αστυνομία διεκτραγωδεί τις δύσκολες μέρες που πέρασε τότε και επιχειρεί να συγκρίνει τους διαδηλωτές του Μάη με το σημερινό black block. 

Κεντρικός εορτασμός δεν έγινε. Εικάζω ότι σε αυτό έπαιξε ρόλο ο Κον-Μπεντίτ, που σιχαίνεται τα μουσειακά. Πάντως ο Ντανύ έκανε μαζί με άλλον έναν βετεράνο του Μάη, αλλά πάντοτε ενεργό, τον φίλο του σκηνοθέτη Ρομαίν Γκουπίλ («Πεθαίνοντας στα ’30»), το τηλεοπτικό φιλμ La Traversée, όπου ο Ντανύ συναντά και συζητά σημερινά προβλήματα με ομάδες πολιτών, αγρότες, εργάτες, δεξιούς, αριστερούς ακόμα και ακροδεξιούς- προσπαθώντας να καταλάβει και πώς σκέπτονται- τοπικούς άρχοντες, μέλη ΜΚΟ – και τον Μακρόν.

ΛΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΧΘΕΣ! Κατά τα άλλα οι συνδικαλιστικές οργανώσεις μαζί με την Gauche de la Gauche του Μελανσόν και των άλλων ακροαριστερών, χωρίς να το ομολογούν, δείχνουν να αναπολούν τον «παλιό καλό Μάη» για να κάνουν «αντίσταση» στον Μακρόν, αποσιωπώντας πόσο λυσσαλέα αντίθετοι ήταν οι προκάτοχοί τους (ΚΚΓ και επίσημος συνδικαλισμός) εκείνα τα χρόνια προς το κίνημα του ’68.

Ρεπορτάζ από τη διαδήλωση της 26ης Μαϊου :
Η διαδήλωση κατά των μεταρρυθμίσεων του Μακρόν με τ’ όνομα «Λαϊκή Πλημμυρίδα» ήταν λαϊκή αλλά όχι και πλημμυρίδα. Αν πάρει κανείς υπόψη του ότι την κάλεσαν τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CGT, CFDT) και καμιά 60αριά κόμματα και ομάδες της άκρας αριστεράς και διάφορες ΜΚΟ, το αποτέλεσμα δεν το λες και τρελλή επιτυχία: 33000 σύμφωνα με ανεξάρτητους καταμετρητές- 80000 μου είπε κάποιος της CGT. Αλλά πέρα από αριθμούς, τα συνθήματα «καταλήψεις παντού» («ZAD PARTOUT» αναφορά στην κατάληψη στην Notre Dame de Landes εναντίον του νέου αεροδρομίου , το οποίο έτσι και αλλιώς ματαιώθηκε από πέρσι!), «συμπαράσταση στους σιδηροδρομικούς», «ελεύθερη Γάζα», «Σύνταγμα από τους πολίτες», πολλές παλαιστινιακές σημαίες, πανώ με τον Τσε Γκεβάρα, και παντού τα φορτηγά της CGT να διαλαλούν τη «Διεθνή».

Τόσα χρόνια έχουν περάσει, δεν έχουν καταλάβει τίποτα! Άκριτος λαϊκισμός. Βέβαια τα οικονομικά αιτήματα κυριαρχούσαν, υπάρχει ένα εύλογο αίσθημα αδικίας λόγω των σημαντικών παραχωρήσεων που έχει κάνει ο Μακρόν προς την εργοδοσία. Αλλά και αυτά εκφράζονταν με λαϊκίστικο πνεύμα.(Μακρόν κλέφτη , δώσε μου πίσω τη σύνταξή μου!»). Ευτυχώς η Γαλλία δεν είναι ούτε Ιταλία, ούτε Ελλάδα. Πάντως δεν έλλειπε το κέφι και η γνωστή γαλλική πρωτοτυπία. Και μια υποσημείωση: Δυό μέρες μετά, η Γαλλική Φοιτητική Ένωση (UNEF) εξέλεξε επικεφαλής μια μουσουλμάνα με μαντήλα! (φωτο) Θρίαμβος του αριστερού politically correct!  Αυτό και αν είναι πρόοδος! Αυτό και αν είναι φόρος τιμής στο αίτημα σεξουαλικής χειραφέτηση; του Μάη του ’68! 

 

 

Περπατώντας στο Παρίσι: Μετά το τελευταίο μου ταξίδι πριν 4 χρόνια, περίμενα να δώ πολύ περισσότερες μαντήλες να κυκλοφορούν. Δεν παρατήρησα κάτι τέτοιο, τουλάχιστον στο ευρύτερο κέντρο. Αντίθετα αυτό που χτύπαγε στο μάτι ήταν η κοσμοπλημμύρα ανθρώπων της κίτρινης φυλής! Εκτός από τους Γάλλους κινεζικής και βιετναμικής καταγωγής, το Παρίσι ήταν γεμάτο Κινέζους και Γιαπωνέζους τουρίστες και άλλους επισκέπτες. Μιλάμε 3 στους 10! Οι Γιαπωνέζες κατά κανόνα πολύ design chic. Σε πολλές γραμμές του μετρό οι οδηγίες προς τους τουρίστες δίνονταν και στα κινέζικα. Το ίδιο και στην είσοδο του Λούβρου.

Παρίσι αγαπημένο, όλοι στους δρόμους και στα café λόγω του εξαιρετικού καιρού, η rue Mouffetard, η αγορά του Σαιν-Ζερμαίν, τα μαγαζιά του Μαραί, το κανάλι της Βιλέτ, οι ωραίες εκθέσεις στα μουσεία, τα νέα έργα σύγχρονης αρχιτεκτονικής με την υπογραφή των Ζαν Νουβέλ, Ρένζο Πιάνο, Φρανκ Γκέρυ, Ντομινικ Περρώ. Αλλά και αρκετά αντίσκηνα αστέγων. Το παραδοσιακό και το καινούργιο, μια πόλη που προσφέρει σε κατοίκους και επισκέπτες μια αέναη φαντασμαγορία. PARIS JE T’ AIME!


FORGET MAY ’68

15/05/2018

Το άρθρο μου στην ATHENS VOICE

Ξεχάστε τον Μάη του ’68

Αντιγράφεις το σχέδιο (πρωτότυπο ή από φωτoγραφία) σε χαρτί μεγέθους αφίσας, με τις επιφάνειες σε έντονο ασπρόμαυρο κοντράστ. Βάζεις από πάνω ένα τελάρο αντίστοιχου μεγέθους όπου είναι τεντωμένη μια οθόνη από λεπτό μετάξι. Ξεπατικώνεις το σχέδιο πάνω στην οθόνη με κόλλα που φράζει τους πόρους του υφάσματος στα τμήματα που αντιστοιχούν με τις άσπρες επιφάνειες της εικόνας. Βάζεις κάτω από το τελάρο ένα πάκο χαρτιά. Ρίχνεις τη μπογιά -κατά προτίμηση κόκκινη, μαύρη, αλλά και μωβ ή πορτοκαλί- και την περνάς με ένα ξύλο στο τελάρο, οπότε βάφονται μόνο τα μέρη που δεν έχουν κόλλα. Βγάζεις το πρώτο χαρτί και το επαναλαμβάνεις όσες φορές θέλεις. Έτσι γεννιέται μια αφίσα του Μάη΄68. Στο περίφημο Atelier populaire.

Ε, λοιπόν, όση σχέση έχει αυτή η πρόχειρη μεταξοτυπία με την σημερινή ψηφιακή εικόνα, όση σχέση έχει ένα σύνθημα γραμμένο στον τοίχο με ένα tweet, άλλη τόση σχέση είχαν τα προβλήματα και οι καταστάσεις της άνοιξης του 1968 με τα σημερινά. Στην παιδεία, στην κοινωνία στον πολιτισμό, στην πολιτική. Ένας από τους πρωταγωνιστές του Μάη, ο μόνος ίσως από τους γνωστούς που ούτε αποσύρθηκε, ούτε έμεινε κολλημένος αλλά προχώρησε πολιτικά, ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ, πριν από μερικά χρόνια έγραψε FORGET ’68*. Με την έννοια ότι δεν έχει νόημα να μένουμε καθηλωμένοι και να μηρυκάζουμε παλιές δόξες ή παλιά σφάλματα, αλλά να πηγαίνουμε μπροστά. Και ήταν φυσική εξέλιξη η πολιτική πορεία του Ντανύ επί χρόνια στο Ευρωκοινοβούλιο με το Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα, το οποίο πρώτο υποστήριξε ”δεν είμαστε ούτε αριστερά, ούτε δεξιά. Είμαστε μπροστά”. Πολύ πριν πεί το ίδιο ο Μακρόν. Και ούτε είναι τυχαίο ότι ο Κον-Μπεντίτ σήμερα υποστηρίζει τον Μακρόν.

Ας δούμε ένα επίκαιρο, όσο και σημαντικό παράδειγμα:Πρόσφατα έγιναν διαδηλώσεις και καταλήψεις κάποιων πανεπιστημίων από φοιτητές και “αλληλέγγυες” πολιτικές ομάδες που αντιδρούν στο μεταρρυθμιστικό σχέδιο του Μακρόν για επιλογή στα πανεπιστήμια. Πολλοί νοσταλγοί στη χώρα μας νόμισαν ότι οι σημερινές καταλήψεις πανεπιστημίων και οι απεργίες ορισμένων κλάδων μοιάζουν με τους αγώνες του Μάη. Καμιά σχέση. Η πραγματικότητα είναι ότι στα γαλλικά Πανεπιστήμια εισάγονται όλοι οι κάτοχοι μπακαλορεά, οι οποίοι με την πάροδο των χρόνων αυξάνονται κατά γεωμετρική πρόοδο και η επιλογή έχει γίνει συγκριτικά ευκολώτερη. Έτσι η λειτουργία των σχολών δυσχεραίνεται, λόγω του μεγάλου αριθμού, και επιπλέον στο τέλος του πρώτου έτους τουλάχιστον οι μισοί εισαχθέντες εγκαταλείπουν. Με αποτέλεσμα αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή των ίδιων, αλλά και στρέβλωση της αγοράς εργασίας. Πολλά πανεπιστήμια για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα δέχονται φοιτητές με κλήρο. Σε αυτό το σημείο επεμβαίνει το ξεδιάλεγμα της μεταρρύθμισης Μακρόν με βαθμολογικά κριτήρια, θεραπεύοντας την παραπλανητική “ισότητα” της κλήρωσης. Φυσικά πολλές σχολές με κύρος πάντα έκαναν επιλογή με διάφορους τρόπους και κυρίως οι Μεγάλες Σχολές (Grandes Ecoles) έτσι κι αλλιώς συνεχίζουν να είναι όπως πάντα η ελίτ των ελίτ μετά από αυστηρότατη επιλογή. Γι αυτό και όταν καταλήφθηκε για λίγες μέρες και η περίφημη Ecole Normale Superière, ο πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ δεν παρέλειψε να επισημάνει με χιούμορ το οξύμωρο του πράγματος. Η μεταρρύθμιση εντάσσεται σε ευρύτερη στρατηγική για ν’ ανταποκριθούν τα γαλλικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα στον ανταγωνισμό με τα αντίστοιχα άλλων χωρών, κυρίως εκτός Ευρώπης. Και θα ήταν ενδιαφέρον να έβαζε κανείς το ερώτημα σε αυτούς που δε θέλουν τις μεταρρυθμίσεις, αν προτιμούν την πρωτοκαθεδρία της έρευνας, της τεχνολογίας, της επιστήμης να την έχει το αυταρχικό, αντιδημοκρατικό κράτος της Κίνας.

Η διαμάχη για τη μεταρρύθμιση στα πανεπιστήμια είναι ένα μόνο από τα πολλά παραδείγματα που αγγίζουν τον πυρήνα του θέματος. Ο κόσμος που ζούμε σήμερα είναι ένας πολύ διαφορετικός κόσμος από τα sixties του 20ού. Η παγκοσμιοποίηση, αναπόφευκτη για τον μικρό μας πλανήτη, που γίνεται ολοένα μικρότερος χάρις στις νέες τεχνολογίες, έκανε μια μερική αναδιανομή του πλούτου από τον Πρώτο Κόσμο προς τον Τρίτο Κόσμο. Στην Ευρώπη, αν και εξακολουθούμε να έχουμε την μεγαλύτερη ευημερία, την καλύτερη κοινωνική προστασία, την καλύτερη προστασία του περιβάλλοντος και την περισσότερη πολιτιστική καλλιέργεια, μετράμε απώλειες. Αυτή είναι και μια σημαντική αιτία για την κρίση της σοσιαλδημοκρατίας, που τον 20ό αιώνα είχε οικοδομήσει την πολιτική της πάνω στο κράτος προνοίας και τις εργασιακές κατακτήσεις. Σήμερα ζητούμενο είναι η δημιουργία πλούτου δηλαδή η οικονομική μεγέθυνση (growth) αλλά και ο χαρακτήρας της ανάπτυξης που είναι άρρηκτα δεμένη με την κλιματική αλλαγή, το δημογραφικό, το μεταναστευτικό/προσφυγικό, το κράτος προνοίας και την επελαύνουσα επανάσταση των εργασιακών σχέσεων λόγω της ρομποτικής. Οι πολιτικές που αφορούν αυτά τα ζητήματα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν.

Αποτέλεσμα εικόνας για artificial intelligence

Η εξέγερση του Μάη- και όχι μόνο του γαλλικού- βρήκε μιαν Ευρώπη που ανθούσε οικονομικά και πολιτιστικά αλλά είχε πολιτικές ηγεσίες που κουβαλούσαν ακόμα αναντίστοιχους αυταρχισμούς και αναχρονισμούς. Τα προτάγματα του Μάη, παρά τις υπερβολές και τις ανοησίες, ήταν οι ψηφίδες μιας μεγάλης πολιτιστικής επανάστασης που νίκησε. Τίποτα δεν θα ήταν πια όπως πριν. Η κοινωνία έγινε μια καλύτερη κοινωνία σε πολλά ζητήματα που σήμερα τα θεωρούμε αυτονόητα. Ωστόσο πιθανόν σήμερα να είμαστε στο κατώφλι μιας νέας πολιτιστικής επανάστασης, όπου δεν χωράνε οι ταμπέλες του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Μπροστά μας – και κυρίως μπροστά στα παιδιά και στα εγγόνια μας- ανοίγονται προκλήσεις που ίσως δεν μπορούμε ακόμα να τις φανταστούμε. Οι αλλαγές είναι ιλιγγιώδεις. Προλαβαίνουμε;

* τίτλος βιβλίου των D.Cohn-Bendit, Stephane Paoli & Jean Viard, ed. l‘aube, 2009

 

 


ΜΑΗΣ ’68: Οι αφίσες

11/05/2018

 

 

Mai 68
Affiche Mai 68

Mai 68
Affiche Mai 68