H ιστορία της Ευρώπης μας

19/03/2017

Πόσο καλά ξέρουμε την ιστορία της Ευρώπης; Ας το διαπιστώσουμε χάρη στα μορφωτικά αλλά και πολύ διασκεδαστικά ντοκυμανταίρ της ARTE. Από την αρχαία Ελλάδα μέχρι την Ενωμένη Ευρώπη του σήμερα, οι περιπέτειες του γεωγραφικού και πολιτιστικού χώρου που είναι η κοινή πατρίδα λαών σε διαρκή κίνηση. (διαθέσιμο έως 12 Ιουνίου)

1/10 Η αυγή του πολιτισμού

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-001-A/notre-europe-quelle-histoire-1-10

2/10 αυτοκράτορες και θεοί

http://www.arte.tv/guide/fr/062161-002-A/notre-europe-quelle-histoire-2-10

3/10 Η Ευρώπη και το Ισλάμ τον Μεσαίωνα
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-003-A/notre-europe-quelle-histoire-3-10

4/10 Από τον Μεσαίωνα στην Αναγέννηση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-004-A/notre-europe-quelle-histoire-4-10

5/10 Ανάμεσα σε Παράδεισο και Κόλαση
http://www.arte.tv/guide/fr/062161-005-A/notre-europe-quelle-histoire-5-10

6/10 Στη σκιά του Βασιλιά-Ήλιου
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-6-10

7/10 όνειρα ελευθερίας και η άνοιξη των λαών
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-7-10

8/10 Πορεία προς την άβυσσο
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-8-10

9/10 Νεκροθάφτες και ουτοπιστές
http://www.arte.tv/…/0621…/notre-europe-quelle-histoire-9-10

10/10 Η ανακάλυψη της ειρήνης
http://www.arte.tv/…/062…/notre-europe-quelle-histoire-10-10

Annette Frier (à gauche) et Antonia de Rendinger (droite)

 

 


Αρκάς – Φεβρουάριος 2017

21/02/2017

16832163_1380575048679999_6662501660123937643_n


Ένα αντίο στον Λουκιανό Κηλαηδόνη (1943-2017)

10/02/2017

Άλλο ένα κομμάτι των νιάτων μας έφυγε. Πρώτη γνωριμία Πολυτεχνείο Θεσσαλονίκης. Μετά μας έκανε όλους μια μεγάλη παρέα…

Μέσα σε μια εποχή που ακόμα «έκλαιγε η μάνα μου στο μνήμα» και βασίλευε το μπουζούκι ως εθνική μουσική, ο Λουκιανός έδωσε μουσική και στιχουργική έκφραση  στη χαρά της ζωής, απενοχοποίησε το ελαφρό τραγούδι, μας θύμισε τα ακούσματα των παιδικών μας χρόνων στα οικογενειακά τραπέζια, στο σχολείο και στις κατασκηνώσεις, μια κουλτούρα της πόλης (που έφερνε τη ρετσινιά του μικροαστισμού), έβαλε ακόμα και τον πατριωτισμό στις πραγματικές του διαστάσεις. Χωρίς όμως νοσηρή νοσταλγία. Και παραπέρα τα συνέδεσε με τη σύγχρονη ποπ κουλτούρα μιας μεγάλης χαρούμενης νεολαιίστικης παρέας, ανοιχτής στον κόσμο. Με τον δικό του απολύτως αυτόνομο τρόπο, που κανείς δεν μπορούσε να κατατάξει κάτω από μία ταμπέλα και να τον οικειοποιηθεί.

Και ένα πολύ ωραίο κείμενο του Μιχάλη Τσιντσίνη , ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08.02.2017

Λουκιάνος Κηλαηδόνης: Η ακαταμάχητη γοητεία του ελαφρού

http://www.kathimerini.gr/895308/opinion/epikairothta/politikh/loykianos-khlahdonhs-h-akatamaxhth-gohteia-toy-elafroy

Κάθε φορά που νεκροφιλάμε έναν δημιουργό αποχαιρετούμε και την Ελλάδα του. Η Ελλάδα του τάδε, η Ελλάδα του δείνα. Ο Κηλαηδόνης δεν είχε δική του Ελλάδα.Δεν είχε, γιατί ο Λουκιανός δεν διεκδίκησε ποτέ περιωπή εθνικού καλλιτέχνη. Δεν ανήκε στο είδος του δημιουργού που έγραφε για να υπηρετήσει ένα –διακηρυγμένο ή ανομολόγητο– πολιτικό ή αισθητικό πρόγραμμα. Εγραφε απλώς τραγούδια. Και μάλιστα τραγούδια ελαφρά.

Οχι ότι δεν είχε κάνει το «αγροτικό» του στο πολιτικό τραγούδι. Τα «Μικροαστικά» ανήκουν στους αντιστασιακούς δίσκους, που δεν εξάντλησαν την ακτινοβολία τους στα διψασμένα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης. Αλλά ακόμη κι αυτά τα πολιτικά τραγούδια ήταν της μικρής κλίμακας. Δεν ήταν θούριοι. Δεν έπασχαν από τον επαναστατικό στόμφο που βάραινε τα εμβατήρια της εποχής, ούτε φώναζαν από θυμό.

Προτού το πολιτικό τραγούδι προλάβει να τον σφραγίσει, προτού τον μετατρέψει σε στρατευμένο εμψυχωτή για φεστιβαλική χρήση, ο Κηλαηδόνης κατάφερε να του ξεφύγει. Κατάφερε να μείνει αταξινόμητος. Ούτε πολιτικός, ούτε έντεχνος, ούτε λαϊκός. Τα εμβατήρια του «Λούκι» ήταν εμβατήρια της καθημερινής ζωής. Της αστικής ζωής μιας κοινωνίας που μπορούσε πια να μη μιλάει μόνο για τραύματα και οράματα. Που μπορούσε, επιτέλους, να τραγουδάει για τα ασήμαντα.

Οι παρέες. Τα πάρτι. Τα σινεμά. Τα ματς της Κυριακής. Οι γκόμενες – όπως τις ονόμαζε η ρυπαρή εκείνη γλώσσα που δεν την είχε ακόμη θεραπεύσει η πολιτική ορθότητα. Ολο αυτό το νεοελληνικό σύμπαν ο «Λούκι» το σατίριζε, χωρίς να το κατακρίνει, και το υμνούσε, χωρίς να το κολακεύει, με φωνή που δεν απηχούσε μόνο τον ήρεμο σφυγμό μιας νέας συλλογικής ανεμελιάς. Εμοιαζε κιόλας να συστήνει κι ένα νέο είδος ανδρικής ευαισθησίας που δεν είχε ανάγκη ούτε την εκζήτηση του εντέχνου ούτε τον νταλκά του λαϊκού λυγμού. Που άρθρωνε ακομπλεξάριστα το συναίσθημα χωρίς να έχει χρεία συναισθηματισμού.

Ελλάδα του «Λούκι»; Οχι, δεν υπήρξε. Ο Κηλαηδόνης δεν όρισε την εποχή του. Εκείνη τον όρισε. Η εποχή της ακμής του, η δεκαετία του ’80, δεν ήταν μια εποχή που προοριζόταν να τη νοσταλγεί κανείς στο μέλλον. Και όμως. Ξαφνικά, τριάντα χρόνια μετά, εκείνη η χώρα του σκυλάδικου και του ρωμαλέου πασοκισμού, η χώρα της «Αυριανής» και της μονοπωλιακής τηλεόρασης, του πληθωρισμού και της καταναλωτικής λιγούρας, λατρεύεται σαν τόπος ανεπανάληπτης μακαριότητας. Μπορεί πολιτικά να ήταν πρωτόγονη. Μπορεί με τα σημερινά μέτρα να ήταν κακόγουστη. Αλλά ακόμη και αυτές οι υστερήσεις συγχωρούνται τώρα ως πολιτική και στυλιστική αθωότητα.

Ομως, αν τα τραγούδια του «Λούκι» ακούγονται σήμερα σαν χάδι, δεν είναι επειδή διεκδικούν αντιπροσωπευτικότητα ιστορικής μαρτυρίας. Δεν είναι τάχα κιβωτός της δεκαετίας του ’80. Η «ηθογραφία» τους συγκινεί όχι γι’ αυτά που διασώζει, αλλά επειδή εμμέσως θυμίζει πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που έχει μόνο μέλλον. Που μοιάζει να κινείται από ιστορικό αυτοματισμό προς ολοένα και μεγαλύτερη ευημερία. Ολοένα και περισσότερη ελευθερία. Θυμίζει πώς είναι να ζεις σε μια χώρα που δεν τη σκιάζει διαρκώς το ασήκωτο σύννεφο μιας επαπειλούμενης καταστροφής.

Οχι, ο «Λούκι» δεν ήταν εθνικός. Ηταν ελαφρός. Υπηρετούσε μια τέχνη που δεν έπαιρνε τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά. Και μιλούσε για μια ζωή που δεν έπαιρνε τη ζωή στα σοβαρά.

Ελεγε σ’ ένα τραγούδι του, όχι από τα πολύ γνωστά: «Υπάρχουν κάποια πράγματα που αγάπησα/ Που πίστεψα, που κράτησα/ Υπάρχουν κάποια πράγματα που αγάπησα/ Που με ’καναν ν’ αντέξω και να μην τρελαθώ».

Από τι πιάνεται κανείς για να μην τρελαθεί; Από τα δόγματα; Από τα κόμματα; Από τα αμελητέα, λέει ο «Λούκι». Από τα ευτελή.
«Αγάπησα ας πούμε, τα ζεστά κρουασάν/ Τα αλήτικα τζιν και τ’ άσπρα μπουφάν/ Βιτρίνες στη Σταδίου, ειδικά Κυριακές/ Αγάπησα τις γόμες τις πολύ μαλακές».

Η Σταδίου πια είναι αδύνατο να αγαπηθεί. Ειδικά τις έρημες Κυριακές.

looky

 

 

 

 

 

 


ELBPHILHARMONIE: η συναυλία εγκαινίων

19/01/2017

Η συναυλία εγακαινίων της Elbphilharmonie, του Μεγάρου της Φιλαρμονικής του Έλβα, της νέας αίθουσας συναυλιών του Αμβούργου. (11/1/17) Μια πλατιά γκάμα συμφωνικής μουσικής, από το μπαρόκ έως τις πιο σύγχρονες συνθέσεις, με κορωνίδα το φινάλε της Ενάτης του Μπετόβεν. Αξίζουν οι 4 ώρες παρακολούθηση. Διαθέσιμη online στο ARTE.

e54689c32466e067

http://concert.arte.tv/fr/concert-ouverture-elbphilharmonie-hambourg


TO ΜΕΓΑΡΟ ΤΗΣ ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗΣ ΤΟΥ ΕΛΒΑ

19/01/2017

 

e54689c32466e067

Το νέο αρχιτεκτονικό κόσμημα του Αμβούργου ακούει στο όνομα ELBPHILHARMONIE. To συγκρότημα, δημιουργία του αρχιτεκτονικού γραφείου HERZOG & DE MEURON και του μάγου της ακουστικής  Yasuhisa Toyota, εκτός από την αίθουσα συναυλιών, περιλαμβάνει και δεύτερη αίθουσα μουσικής, ένα ξενοδοχείο, εστιατόριο και διαμερίσματα. Χτίστηκε πάνω σε νησάκι του ποταμού Έλβα, πάνω από μια παλιά αποθήκη. Στην κυρίως αίθουσα η πλατεία και τα θεωρεία είναι διαμορφωμένα γύρω από τον χώρο της ορχήστρας, η οποία βρίσκεται στο κέντρο. Έτσι, δεν υπάρχουν καλές και λιγώτερο καλές θέσεις- όλες οι θέσεις είναι ισάξιες. Το θαύμα ακουστικής δημιουργήθηκε χάρις στην ειδική κυψελωτή επένδυση των τοίχων. Τα εγκαίνια έγιναν στις 11 Ιανουαρίου.elbphilharmonie-weisse-hautimageselbphilharmonie-hamburg4

2a3500db45e2d289c69588d21f3398e7

elbphilharmonie-hamburg-architecture-_dezeen_2364_col_0-852x568arc-4-2040-sec-ee-101123

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

herzog-de-meuron

Jacques Herzog & Pierre de Meuron

2629605

Yasuhisa Toyota


ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;

14/01/2017

Με αφορμή τα κατορθώματα του ΣΥΡΙΖΑ, πολύς λόγος γίνεται πάλι για το ποιά είναι η πραγματική Αριστερά.

Εγώ δεν θα πώ «αυτή δεν είναι αριστερά» γιατί ΚΑΙ αυτή είναι αριστερά. Όπως χριστιανισμός ήταν ΚΑΙ ο Άϊ Φραγκίσκος ΚΑΙ η Ιερά Εξέταση. Kαι ο πιο ειδεχθής σταλινισμός και η αριστερά των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων, και η αριστερά του Μπερλινγκουέρ και του Κύρκου, και η αριστερά του Χότζα.

Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ανήκα στην mainstream ευρω-αριστερά, στην αριστερά των σαλονιών, της υποκρισίας και του πουριτανισμού, που κοπτόταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά καταδίκαζε τη Σοβιετική Ένωση με μισό στόμα, την Κούβα ποτέ, ποτέ τα εγκλήματα των κομμουνιστών στον Ισπανικό ή στον Ελληνικό Εμφύλιο. Και που έσπευδε να περιβάλει με καχυποψία όποιον διανοούμενο τολμούσε να το κάνει.

Ώσπου κάποτε οι κριτικές φωνές δεν ήταν πια μεμονωμένοι «ύποπτοι» διανοούμενοι αλλά έγιναν κύμα μαζικό. Από τότε που πολιτικοποιήθηκα, ιδεολογικά και συναισθηματικά με κέρδισε η Νέα Αριστερά, η εναλλακτική, η αριστερά του Αμερικάνικου νεολαιΐστικου κινήματος, του Γαλλικού, του Γερμανικού και Ιταλικού Μάη, την αριστερά του Κον-Μπεντίτ και του Γιόσκα Φίσερ, των Μαύρων Πανθήρων, της φεμινιστικής και σεξουαλικής επανάστασης και της επανάστασης του ροκ-εντ-ρολλ. Και φυσικά η αριστερά του Καστοριάδη, του Μαρκούζε, του Χάβελ, της Solidarnosc. Δεν ανήκω λοιπόν στις τάξεις αυτών (μεταξύ τους και πολλοί φίλοι μου) που νοσταλγούν το ΚΚΕ εσωτερικού και θρηνούν την αριστερά που ηττήθηκε. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε το πρόσωπο του κόσμου, άνοιξε τα μυαλά των ανθρώπων, άλλαξε τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες, την καθημερινότητα, τον πολιτιστικό μας πρόσωπο. Παρά τις υπερβολές, τις «τριτοκοσμικές» παρεκκλίσεις και τον δηλητηριώδη καρπό της τρομοκρατίας, η «άλλη» αριστερά ήταν η πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που καρπός της είναι όλα τα σημερινά επιτεύγματα στις νέες τεχνολογίες, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις ΜΚΟ, στο οικολογικό κίνημα. Ακόμα και ο τρόπος που οι ευρωπαϊκοί λαοί αγκάλιασαν την έννοια της Ενωμένης Ευρώπης έχει σχέση με αυτά τα κινήματα. Στις δεκαετίες του ’60 και ’70 μπήκαν οι σπόροι και είμαι πολύ ευτυχής και περήφανη που τα νιάτα μου τα έζησα εκείνα τα χρόνια.


Οι σημαντικές προσωπικότητες που έφυγαν το 2016- οι πιο αγαπημένοι μου

28/12/2016

Άλλοι έφυγαν σε βαθειά γεράματα, αφού μας είχαν προσφέρει ολοκληρωμένο έργο, άλλοι έφυγαν σε μέση ηλικία και είχαν ακόμα πολλά να προσφέρουν, άλλοι εντελώς πρόωρα και αναπάντεχα. Ο κατάλογος δεν είναι πλήρης, γιατί είναι υποκειμενικός: Είναι αυτοί που θα θυμάμαι πάντα για όσα ένιωσα πως μου προσέφεραν:

leonard-cohen

LEONARD COHEN, τροβαδούρος

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

ZAHA HADID, αρχιτέκτων

GENE WILDER, ηθοποιός

GENE WILDER, ηθοποιός

umbertoeco

UMBERTO ECO, συγγραφέας, γλωσσολόγος

DAVID BOWIE

DAVID BOWIE, συνθέτης-τραγουδιστής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

alanrickmanharrypotter

HARPER LEE,συγγραφέας

HARPER LEE,συγγραφέας

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

ΝΤΑΡΙΟ ΦΟ, θεατρ. συγγραφέας & ηθοποιός

 

 

 

 

 

 

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης ("Ο άνθρωπος από μάρμαρο")

ΑΝΤΡΕΪ ΒΑΪΝΤΑ, σκηνοθέτης («Ο άνθρωπος από μάρμαρο»)

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης ("Ο ελαφοκυνηγός")

MIKE CIMINO, σκηνοθέτης («Ο ελαφοκυνηγός»)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Και δύο μέλη της οικογένειας των «STAR WARS» Η CARRIE FISHER (η πριγκίπισσα Λέϊα) και ο KENNY BAKER (R2D2)

carrie_fisher-birthday-todayr2d2 Last but not least: O συνθέτης και σαξοφωνίστας της τζαζ «GATO» BARBIERI και οι 65 καλλιτέχνες της χορωδίας του Κόκκινου Στρατού που βρήκαν τραγικό θάνατο παραμονές πρωτοχρονιάς ας αεροπορικό δυστύχημα.

 

 


Ο Πρασινοσκούφης

14/12/2016

   Αρχή Δωδεκαήμερου σήμερα, δώδεκα μέρες από τα Χριστούγεννα, μέρα που βγαίνουν οι καλλικάντζαροι! Ο Πρασινοσκούφης» της Πιπίνας Τσιμικάλη (1903 – 1987) είναι ένα από τα αγαπημένα μου παιδικά παραμύθια. Ένα σκανταλιάρικο μικρό καλλικαντζαράκι, που εξαιτίας της τρέλας του για τις τηγανίτες, δεν προλαβαίνει να φύγει με τους άλλους καλλικαντζάρους, ξεμένει στον Πάνω Κόσμο και περνάει ολόκληρη τη χρονιά, από των Φώτων έως τα επόμενα Χριστούγεννα κρυμμένος στο μύλο του κυρ-Κώστα. Ξεκαρδιστικές περιπέτειες, αταξίες, ο μύλος και το κτήμα, ζώα και άνθρωποι γίνονται άνω -κάτω, προς μεγάλη τέρψη των μικρών αναγνωστών. Οι καλλικάντζαροι είναι τα ελληνικά ξαδερφάκια των αντίστοιχων ξωτικών σε όλες τις χώρες: τα Leprechaun  της Ιρλανδίας, τα Troll των Σκανδιναυών, όλα τα μικροσκοπικά («Little people») και γοργοπόδαρα Elf  και Goblin, σαν τον Puck από το «Oνειρο καλοκαιρινής νύχτας», που τρελαίνονται να στήνουν φάρσες στους ανθρώπους, όχι πάντα αθώες. Αλλά και στη σύγχρονη εποχή τα μικρά ανθρωποποιημένα ζωάκια του Ντίσνεϋ και των Looney Tunes  πέφτουν στην ίδια κατηγορία, όπως και οι πιο σύγχρονοι Ντόμπυ, το Σπιτικό Ξωτικό στον Χάρρυ Πόττερ και ο Ε.Τ. ο εξωγήινος. 

Κόκκινη κλωστή δεμένη λοιπόν, να πώς αρχίζει το παραμύθι:

Πέρυσι την παραμονή των Φώτων έγινε το κακό. Όλοι οι καλικάντζαροι που είχαν σκορπιστεί στα κεραμίδια και στις καμινάδες των σπιτιών του χωριού ήταν έτοιμοι. Με το πρώτο που θα ’βλεπαν τον παπα-Θύμιο να βγαίνει με την αγιαστούρα του, θα ’φευγαν, θα ’τρεχαν κουτρουβαλώντας μακριά στ’ ανήλιαγο και πυκνό δάσος, πίσω απ’ το ψηλό βουνό. Εκεί, κάτω από ένα γέρικο έλατο, περίμενε ανοιχτή μια μικρή τρύπα που κατέβαινε, με κάτι μικρούτσικα σκαλοπάτια, βαθιά μέσα στην κατοικία τους. Ήταν ένα σπήλαιο μικρούτσικο κι αυτό, μα όμορφο και γεμάτο από λαμπερά γυαλιά και πετράδια, κόκκινα, πράσινα, κίτρινα, άσπρα και γαλάζια, που λαμποκοπούσαν σα να βρίσκονταν έξω και να τα χτύπαε το φως κι ο ήλιος.

Μόλις έμπαινε κι ο τελευταίος καλικάντζαρος, η τρύπα έκλεινε μοναχή της και δεν μπορούσε πια να βγει κανένας έξω στη γη, παρά μονάχα του χρόνου τα Χριστούγεννα, που ξανάνοιγε πάλι μοναχή της.

Το ’ξεραν αυτό οι καλικάντζαροι, μα δεν τους ένοιαζε. Έτσι γινόταν από παλιά, από τότε που βρέθηκαν, και είχαν συνηθίσει. Έπειτα, δεν τους έλειπε και τίποτα μέσα στη σπηλιά. Και φαγητά είχε το κελάρι τους και νεράκι καθαρό έβγαζε ο βράχος και βιβλία είχαν που τους τα διάβαζε ο παππούς, και τη δουλειά τους. Άλλοι μαγείρευαν, άλλοι συγύριζαν τη σπηλιά, άλλοι πελεκούσαν κι έδιναν όμορφα σχήματα στα πετράδια. Ως και μουσικοί ήταν ακόμα, που έπαιζαν όργανα στις γιορτές. Χώρια πια που τα βράδια, γύρω στο μακρύ τραπέζι, έλεγε καθένας την ιστορία του, πώς τα πέρασε τις δώδεκα μέρες πάνου στη γη. Κοντολογίς, δεν περνούσανε και άσχημα.

Εκείνη τη χρονιά, η πρώτη δουλειά του Πρασινοσκούφη, του μικρού καλικάντζαρου, καθώς βγήκε πάνου στη γη, ήταν να τρέξει στα κεραμίδια του μύλου του μπαρμπα-Κώστα. Ήξερε πως ζυγώνει ο καιρός που θα ’φτιαχνε η θεία Κώσταινα τις τηγανίτες. Κι απ’ όσες τηγανίτες είχε δοκιμάσει ο Πρασινοσκούφης, αυτές του άρεσαν πιο πολύ. Έξω φαίνονταν ροδοκόκκινες και τραγανιστές, μα μόλις τις τρύπαγε το δόντι γίνονταν μαλακές, σα λουκούμι, κι έλιωναν στο στόμα.

Από τα κεραμίδια ανέβηκε στην καμινάδα και γλίστρησε σιγά σιγά πιο κάτου να ιδεί. Επιτυχία! Η θεία Κώσταινα έψηνε τηγανίτες, κι ο μπαρμπα-Κώστας με τα παιδιά καθισμένοι στο τραπέζι περίμεναν. Και σε μια στιγμή που η μυλωνού σήκωσε τα μάτια της από το τηγάνι και κοίταξε τον άντρα της, που κάτι της είπε, ο Πρασινοσκούφης βούτηξε κι άρπαξε την πρώτη.

Κι η μυλωνού τηγάνιζε, κι ο Πρασινοσκούφης άπλωνε το χεράκι του και σούφρωνε, όποτε έβρισκε ευκαιρία. Σιγά σιγά, μάλιστα, ξεθάρρεψε και τις βουτούσε στο βάζο με το μέλι που ήταν δίπλα. Στο τέλος έκρυψε και δύο, τις τελευταίες, σ’ ένα κούφωμα της καμινάδας, για να τις φάει αργότερα.

Ε, από το μύλο του μπαρμπα-Κώστα δεν ξεκόλλησε ο Πρασινοσκούφης όλες τις ημέρες, από του Χριστού μέχρι την παραμονή των Φώτων! Καλύτερα να πούμε πως από το τζάκι του μπαρμπα-Κώστα δεν ξεκόλλησε. Εκεί ήταν χωμένος και την παραμονή κι έτρωγε τηγανίτες, κι ούτε άκουσε το σύνθημα που έδωσε ο γερο-καλικάντζαρος, ο παππούς του, που ήτανε και αρχηγός, για να σηκωθούν να φύγουν. Σε λίγο που τις έφαγε ανέβηκε να ιδεί, μα ήταν αργά! Οι καλικάντζαροι είχαν φύγει! Άρχισε τότε να τρέχει κατά το δάσος μ’ όλα του τα δυνατά κι έφτασε ίσα ίσα τη στιγμή που έκλεινε η πόρτα της σπηλιάς τους.

Ω, δυστυχία μου, είπε τότε το κακόμοιρο, τι θα γίνω τώρα ολομόναχο: Πού να πάω και πού να σταθώ; Αν ήταν τουλάχιστο καλοκαίρι, κάπου θα έβρισκα στο δάσος να τρυπώσω και να φάω τίποτα! Μα με τέτοιον καιρό θα κοκαλώσω!

Πραγματικά, στο ψηλό και πυκνό δάσος δεν έβλεπες τίποτ’ άλλο παρά ένα παχύ στρώμα κάτασπρου χιονιού, και τα δέντρα ήτανε κι αυτά γεμάτα χιόνι, από την κορυφή μέχρι τα κάτω κλαδιά, που έγερναν από το βάρος του. Το δάσος απλωνόταν ήσυχο και σιωπηλό, τ’ αγρίμια, μικρά και μεγάλα, είχαν τρυπώσει στις φωλιές τους, και μονάχα κάπου κάπου φαινόνταν πάνω στο χιόνι τίποτα αχνάρια από λύκο ή αλεπού.

Άσχημα τα πράγματα! είπε ο Πρασινοσκούφης. Μα δεν τα ’χασε. Έκαμε μερικές βόλτες έξω από την τρύπα της σπηλιάς και κοίταζε τ’ αχνάρια των παπουτσιών του. Ήταν μικρότερα από τ’ αχνάρια της αλεπούς και πιο κοντά το ένα με το άλλο. Κι ήταν φυσικό αυτό, γιατί όλος όλος ο Πρασινοσκούφης δεν ήταν ψηλότερος από μια πιθαμή. Ευτυχώς που η σκουφίτσα του ήταν ψηλή και μυτερή και του χάριζε λίγο ανάστημα. Έξαφνα χτύπησε το κεφάλι του.

Βρε, είπε, δεν πηγαίνω πάλι στης θείας Κώσταινας να περάσω το χειμώνα μου; Φωτιά στο τζάκι έχει και τον τρόπο τον ξέρω να σουφρώνω τις πίτες από το τηγάνι της. Καλά θα περάσω!


ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥ ’60 ΤΟΥΣ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ; ΤΙ ΑΠΟΜΕΝΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΔΡΟΜΕΙΣ ΤΟΥ ’60;

10/12/2016

Μόνο η νοσταλγία;

Ωραία περάσαμε στου Σαββόπουλου. Στην ωραία αίθουσα του «Παρνασσού», την αίθουσα όπου «η «Μαρία Βοναπάρτη, μαζί με τον Παύλο Νιρβάνα θέλησαν να βραβεύσουν τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη για το έργο του- αλλά ο ίδιος δεν παρευρέθηκε, γιατί ντρεπόταν την τόση επισημότητα…» όπως μας πληροφόρησε ο Νιόνιος.  Και πρόσθεσε ότι τον ρωτούν γιατί συναυλία σε αυτό τον χώρο του «παραδοσιακού κατεστημένου» και απαντά: «Εδώ και πολύ καιρό το κατεστημένο έχει φύγει από τον Παρνασσό, (έχει πάει) εκεί που χτίζουν τους πρυτάνεις, εκεί που σπάνε τα αγάλματα και τις προθήκες … οπότε από μια άποψη ο Παρνασσός. είναι η εναλλακτική πρόταση»! (έγραψε πάλι!)

(φωτο από την ανάρτηση στο facebook της Μαρίας Τοπάλη)

Η ζωή αλλάζει δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία (Σαββόπουλος)

Life is What Happens To You While You’re Busy Making Other Plans (Lennon)

Είμαστε ως επί το πλείστον ένα κοινό ζωηρό, συγκινημένο -και ηλικιωμένο. Παρά την παρουσία και ταλαντούχων νέων μουσικών, της Κατερίνας Πολέμη, του Θέμου Σκανδάμη, της Εύης Μάζη και τους βιρτουόζους Γιώτη Κιουρτσόγλου και Δημήτρη Λάππα, παρά τον ωραίο πανηγυριώτικο διάκοσμο με τα φωτάκια και τις σημαιούλες, παρά το απαράμιλλο αφηγηματικό χάρισμα του φίλου μας του παραμυθά, η νοσταλγία κυριάρχησε. Νοσταλγία για τα νιάτα μας που δε γυρίζουν πίσω (τόσο κλισέ, μα τόσο αληθινό!), τους έρωτες που πέρασαν, τους φίλους που μας άφησαν…Και όταν ο τροβαδούρος μας θύμισε «ήρθε η ώρα ν’ αποφασίσεις, με ποιούς θα πας και ποιούς θ’ αφήσεις» είμαι σίγουρη ότι πολλοί σκεφτήκαμε, ότι ξέρουμε ποιούς ν’ αφήσουμε, αλλά δεν ξέρουμε με ποιούς να πάμε…

 


2. Ο ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΟΦΕΛΗ ΚΑΙ ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΠΟΡΕΙΑΣ

21/11/2016

globalisation

(…) Είναι βέβαια αλήθεια, ότι τα τελευταία χρόνια οι δημοκρατίες αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις. Με επιπτώσεις εδώ στην Ελλάδα, με επιπτώσεις στις ΗΠΑ, με επιπτώσεις σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η πρώτη πρόκληση αφορά το παράδοξο της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας. Οι ίδιες δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης, της τεχνολογίας και της ενοποίησης, που πρόσφεραν τόσα πολλά στην πρόοδο και δημιούργησαν τόσον πλούτο, παρουσίασαν και βαθιά ρήγματα. Σε ολόκληρο τον κόσμο η ενοποίηση, η στενότερη συνεργασία, η αύξηση του εμπορίου και των ανταλλαγών, καθώς και το Διαδίκτυο, όλα αυτά βελτίωσαν τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων, έσωσαν οικογένειες από την έσχατη φτώχεια, θεράπευσαν ασθένειες, βοήθησαν τους ανθρώπους να ζουν περισσότερο, τους έδωσαν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εκπαίδευση και ευκαιρίες πρωτοφανείς στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Συχνά λέω στους νέους των ΗΠΑ, αν μπορούσατε να διαλέξετε σε ποιά συγκεκριμένη ιστορική στιγμή θα γεννηθείτε χωρίς να ξέρετε από πριν ποιός θα είσαστε, χωρίς να ξέρετε αν θα γεννηθείτε σε πλούσια ή σε φτωχή οικογένεια, ούτε σε ποια χώρα, ούτε αν θα είσαστε άντρας ή γυναίκα, αν έπρεπε να διαλέξετε στα τυφλά, θα θέλατε να διαλέξετε το σήμερα. Γιατί ποτέ πιο πριν η ανθρωπότητα, ως σύνολο, δεν ήταν πλουσιότερη, πιο μορφωμένη, πιο υγιής, λιγότερο βίαια από ό,τι σήμερα. Δύσκολο να το φανταστεί κανείς, αν παρακολουθεί τα καθημερινά δελτία ειδήσεων, αλλά είναι αλήθεια. Και πολλά από αυτά τα οφέλη έχουν να κάνουν με την ενοποιημένη, παγκοσμιοποιημένη οικονομία.

Ωστόσο για δεκαετίες οι υπόγειες τάσεις έδειχναν ότι σε πολλές χώρες και σε πολλές κοινότητες άρχισαν να παρουσιάζονται κρούσματα μιας τεράστιας αποδιοργάνωσης. Η τεχνολογία και ο αυτοματισμός σημαίνουν ότι το ίδιο προϊόν παράγεται από λιγότερους εργαζομένους. Σημαίνει ότι θέσεις εργασίας και βιομηχανική παραγωγή μπορούν να περάσουν τα σύνορα προς άλλες χώρες με χαμηλότερα μεροκάματα και μικρότερη προστασία των δικαιωμάτων. Σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι και οι επαγγελματικές ενώσεις τους έχουν λιγότερη διαπραγματευτική δύναμη για καλύτερους μισθούς και καλύτερες παροχές και δυσκολία να είναι ανταγωνιστικοί μέσα σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης αγοράς εργασίας. Οικογένειες σκληρά εργαζομένων ανησυχούν μήπως τα παιδιά τους δεν ζήσουν καλύτερα από τους ίδιους, εξαιτίας του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Είδαμε δει επίσης ότι αυτή η παγκόσμια ενοποίηση μεγαλώνει με αυξανόμενο ρυθμό τις ανισότητες, τόσο μεταξύ των εθνών, όσο και στο εσωτερικό τους. Και όταν βλέπουμε διάφορους ανθρώπους της παγκόσμιας ελίτ και πάμπλουτες επιχειρήσεις να λειτουργούν απροκάλυπτα με τους δικούς τους κανόνες, φοροδιαφεύγοντας, εκμεταλλευόμενοι τρύπες του νόμου, όταν οι πλούσιοι και ισχυροί φαίνονται να παίζουν στα δάχτυλα το σύστημα και να συσσωρεύουν τεράστιο πλούτο, την ίδια στιγμή που οικογένειες της μεσαίας και της εργατικής τάξης παλεύουν για να ενώσουν τις δυό άκρες, όλα αυτά τροφοδοτούν ένα βαθύ συναίσθημα αδικίας και την πεποίθηση ότι οι οικονομίες μας γίνονται όλο και πιο μεροληπτικές.

Αυτή λοιπόν η ανισότητα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για την οικονομία και τη δημοκρατία. Η ανισότητα κάποτε ήταν ανεκτή γιατί οι άνθρωποι δεν γνώριζαν πόσο άνισα είναι τα πράγματα, σήμερα όμως δεν είναι πια ανεκτή, γιατί όλοι έχουν ένα κινητό τηλέφωνο και μπορούν να διαπιστώσουν αυτή την ανισότητα. Και στο μικρότερο Αφρικανικό χωριό οι άνθρωποι είναι ενήμεροι για το πώς ζουν οι κάτοικοι του Λονδίνου ή της Ν.Υόρκης. Και το πιο φτωχό παιδί έχει αντίληψη για όλα όσα έχουν οι άλλοι που αυτό δεν έχει. Επομένως δεν είναι μόνο η ανισότητα που μεγαλώνει αλλά και η επίγνωση αυτής της ανισότητας. Και αυτό αποτελεί επικίνδυνο μείγμα που απειλεί τις δημοκρατίες μας.

Γι αυτό και η αντιμετώπιση της ανισότητας αποτέλεσε κομβικό σημείο της οικονομικής μου πολιτικής. Στην Αμερική και στις περισσότερες χώρες με προηγμένες οικονομίες της αγοράς, θέλουμε οι άνθρωποι να επιβραβεύονται για τα επιτεύγματά τους, όταν πχ. επινοούν ένα νέο προϊόν, ή μια νέα υπηρεσία που γίνεται δημοφιλής και βοηθά πολλούς ανθρώπους. Όταν όμως ο διευθύνων σύμβουλος μιας εταιρίας κερδίζει σε μια μέρα περισσότερα απ’ όσα ένας μέσος εργάτης σ’ έναν ολόκληρο χρόνο, όταν είναι όλο και πιο δύσκολο ένας εργάτης ν’ ανέβει την μισθολογική κλίμακα, όταν βλέπουμε να κλείνει μια βιομηχανία που έτρεφε μιαν ολόκληρη πόλη, όλα αυτά πυροδοτούν την αίσθηση ότι η παγκοσμιοποίηση ωφελεί μόνον όσους είναι στην κορυφή. Και η αντίδραση μπορεί να τραβήξει προς τα κάτω την ανάπτυξη ολόκληρης της χώρας και να προκαλέσει ύφεση. Μπορεί επίσης να οδηγήσει σε πολιτικές που δημιουργούν ένα νοσηρό ανταγωνισμό με άλλες χώρες. Αντί για μια κατάσταση αμοιβαίου κέρδους (win-win), έχουμε το αντίθετο: οι άνθρωποι να πιστεύουν στο “ο θάνατός σου, η ζωή μου” και να υψώνονται τοίχοι και εμπόδια.

Στις προηγμένες οικονομίες κάθε τόσο εμφανίζονται κινήματα, τόσο της δεξιάς , όσο και της αριστεράς, που θέλουν να σταματήσουν την ενοποίηση, να φρενάρουν την τεχνολογία και να ξαναφέρουν δουλειές και βιομηχανικούς κλάδους που έχουν εξαφανιστεί εδώ και δεκαετίες. Αυτή η επιθυμία της οπισθοχώρησης από την παγκοσμιοποίηση είναι κατανοητή. Όταν οι άνθρωποι νιώθουν να χάνουν τον έλεγχο του μέλλοντός τους, θέλουν να πάνε προς τα πίσω. Το είδαμε εδώ στην Ελλάδα. Το είδαμε στην Ευρώπη. Το είδαμε στις ΗΠΑ. Το είδαμε στην ψήφο των Βρετανών που θέλουν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη.

Αλλά λόγω της φύσης της τεχνολογίας, σας βεβαιώνω ότι δεν είναι δυνατόν να αποκοπούμε ο ένας από τον άλλον. Σήμερα ζούμε μέσα σε μια παγκόσμια αλυσίδα παροχής αγαθών. Η ανάπτυξή μας δημιουργείται μέσω της καινοτομίας και μέσω ιδεών που διασχίζουν τα σύνορα συνεχώς. Οι αυριανές δουλειές θα είναι διαφορετικές από τις σημερινές. Δεν μπορούμε λοιπόν να βρούμε τις απαντήσεις στο παρελθόν, πρέπει να τις αναζητήσουμε μπροστά.

Δεν μπορούμε να κόψουμε τους δεσμούς που μας εξασφάλισαν τόση πρόοδο και τόσον πλούτο. Γιατί όταν ο ανταγωνισμός για πόρους θεωρείται μηδενικού αθροίσματος, μπαίνουμε στο δρόμο της σύγκρουσης στο εσωτερικό κάθε χώρας και μεταξύ των χωρών. Έχω λοιπόν τη σταθερή πεποίθηση ότι η πιο βάσιμη ελπίδα για την πρόοδο της ανθρωπότητας παραμένει η ελεύθερη αγορά, συνδυασμένη με την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Έχω ωστόσο υποστηρίξει ότι ο δρόμος που έχει πάρει η παγκοσμιοποίηση σήμερα χρειάζεται διόρθωση πορείας. Στα επόμενα χρόνια και στις επόμενες δεκαετίες οι χώρες μας πρέπει να εξασφαλίσουν τα οφέλη της ενοποιημένης παγκόσμιας οικονομίας να γίνονται κτήμα περισσότερων ανθρώπων και οι αρνητικές επιπτώσεις να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά.

Στ’ αλήθεια την πορεία που πρέπει να χαράξουμε την ξέρουμε. Ξέρουμε πώς πρέπει να οργανώσουμε οικονομίες χωρίς τόσο μεγάλους αποκλεισμούς. Απλώς συχνά δεν υπάρχει η πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο. Ξέρουμε ότι χρειάζονται τολμηρές πολιτικές που δίνουν ώθηση στην ανάπτυξη και υποστηρίζουν θέσεις εργασίας. Ξέρουμε ότι πρέπει να δώσουμε στους εργαζόμενους μεγαλύτερη διαπραγματευτική δυνατότητα και καλύτερες αποδοχές. Ξέρουμε πώς, αν οι εργαζόμενοι αμείβονται καλύτερα, και οι επιχειρήσεις πάνε καλύτερα, γιατί οι πελάτες τους έχουν χρήματα να ξοδέψουν.

Ξέρουμε ότι πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο στους ανθρώπους, στην εκπαίδευση των νέων μας, να τους δώσουμε ευκαιρίες να αποκτήσουν δεξιότητες και κατάρτιση, ώστε να είναι ανταγωνιστικοί μέσα στην παγκόσμια οικονομία. Πρέπει να εξασφαλίσουμε τις συνθήκες, ώστε οι νέοι που έχουν ζήλο για μάθηση και δουλειά να λάβουν την εκπαίδευση που χρειάζονται και την απαραίτητη επαγγελματική κατάρτιση, χωρίς να επιβαρύνονται με δυσανάλογα δάνεια.

Ξέρουμε ότι πρέπει να ενθαρρύνουμε την επιχειρηματικότητα, να κάνουμε ευκολότερο το ξεκίνημα και τη λειτουργία μιας επιχείρησης. Ξέρουμε ότι πρέπει να ενισχύσουμε την κοινωνική συνοχή, ώστε το δίκτυο κοινωνικής ασφάλισης, που περιλαμβάνει ποιοτική περίθαλψη και σύνταξη, να καλύπτει και εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν εργαστεί συνεχώς στην ίδια δουλειά επί 30, 40, 50 χρόνια.

Πρέπει να εκσυγχρονίσουμε τις υποδομές μας, πράγμα που θα επαναφέρει ανθρώπους στην αγορά εργασίας. Πρέπει να δώσουμε ώθηση στις επιστήμες, στην έρευνα και στην ανάπτυξη που αποτελούν τον σπινθήρα για την δημιουργία νέων βιομηχανιών. Στις εμπορικές μας συναλλαγές πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι το εμπόριο θα λειτουργεί προς όφελός μας και όχι εναντίον μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επιμείνουμε να ισχύσουν υψηλά στάνταρ σε όλες τις χώρες, όσον αφορά την υποστήριξη θέσεων εργασίας, την ισχυρή προστασία των εργαζομένων, την ισχυρή προστασία του περιβάλλοντος, έτσι ώστε, υπό συνθήκες πάντα ελεύθερων εμπορικών ανταλλαγών οι άνθρωποι όλων των χωρών να βλέπουν τα πλεονεκτήματά τους στην καθημερινή τους ζωή. Και όχι τα οφέλη να πηγαίνουν μόνο στις μεγάλες πολυεθνικές. (…)