ΜΑΗΣ ΧΑΜΕΝΟΣ- ΜΑΗΣ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ

13/06/2016

observatory-time-the-lovers

Αυτός ο Μάης του ’16 απουσιάζει ολοκληρωτικά από το blog. Μια αναπάντεχη κακοτυχία , που όμως ήταν μάλλον τύχη, με οδήγησαν σε ιατρικές εξετάσεις, νοσοκομεία, φόβους, ένα σύντομο πέρασμα από την κοιλάδα του σκότους και μια αναγέννηση. Σημασία δεν έχουν οι λεπτομέρειες. Σημασία έχει η διαδρομή, που μέσα από κύκλωπες και λαιστρυγόνες -πραγματικούς και φανταστικούς- μ’ έβγαλε στην αμμουδιά όπου πολλά αναθεωρούνται. Και κυρίως ο Χρόνος. Ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις με αυτόν, τώρα όμως νομίζω πως μπορώ να του φερθώ πιο φιλικά και πιο πραγματικά.

Η απουσία του Μάη και οι αναθεωρήσεις δεν έχουν να κάνουν όμως μόνο με την προσωπική μου διαδρομή. Είναι και τα κοινά που έχουν φτάσει πια σε οριακό σημείο. Νιώθω ότι πλέον τα έχουμε πει όλα, τα έχουμε ακούσει όλα, και οι σοφές σκέψεις και οι χυδαιότητα έχουν αγγίξει πια ταβάνι. Όσο και αν τα χάνουμε κάθε λίγο και λιγάκι με κάποιες λεπτομέρειες των δημοσίων πραγμάτων, κατά βάθος τίποτα δεν μας εκπλήσσει πια. Τουλάχιστον εμένα. Και είμαι σίγουρη και άλλους πολλούς.

Και τί μένει; Μα η αγάπη των φίλων. Των φίλων που μου συμπαραστάθηκαν, που μου έδιναν θάρρος, που νιάστηκαν, που με φρόντισαν. Που άλλαξαν τα προγράμματά τους για χάρη μου. Των φίλων των παλιών και των πιο πρόσφατων. Που ήταν παρόντες. Άλλοι με πρακτικές φροντίδες. Κι εκείνοι που βρίσκονταν μακρυά με την καθημερινή επικοινωνία. Άλλοι με το λουλούδι και άλλοι με τη λιχουδιά. Και πάνω απ’ όλα η αγάπη από τον άγγελό μου. Μάης κερδισμένος.


Aux armes, citoyens!

25/11/2015

isis2

Μ.Γ.  – ATHENS VOICE 25/11/2015

Όταν το 1931 ο Φριτς Λανγκ σκηνοθέτησε την αριστουργηματική ταινία “Μ” (“Ο δράκος του Ντύσσελντορφ”), ανέδειξε τη συμμαχία της αστυνομίας με τον οργανωμένο υπόκοσμο, προκειμένου να συλληφθεί ο “Μ”, ο σήριαλ κίλλερ που σκότωνε παιδάκια. (ένας εξαιρετικός Πήτερ Λώρε). Η ταινία αργότερα θεωρήθηκε προφητική για τη συμμαχία των δυνάμεων που ανήκαν σε διαφορετικά ιδεολογικά στρατόπεδα, αλλά ενώθηκαν κατά του Χίτλερ. Και πράγματι τότε οι διαφορές παραμερίστηκαν μπροστά στο μείζον, την εξόντωση του κατά συρροήν δολοφόνου της εποχής, του ναζισμού. m-fritz-lang

Πλατιά συμμαχία κατά του Ισλαμοφασισμού

Σήμερα βρισκόμαστε πάλι στην ίδια θέση. Ο σύγχρονος φασισμός έχει την αποτρόπαια μορφή ενός ακραίου, διεστραμμένου Ισλάμ, βγαλμένου από τα κατάβαθα του πιο βάρβαρου παρελθόντος της ανθρωπότητας. Ο Ισλαμοφασισμός επιτίθεται. Μετά τη φρίκη της σφαγής στο Παρίσι είναι φανερό ότι ο πόλεμος έχει κηρυχθεί κατά της Δύσης συνολικά. Οι Τζιχαντιστές δεν χτύπησαν στρατιωτικούς στόχους σε αντίποινα για τις αεροπορικές επιδρομές της Γαλλίας, αλλά ανύποπτους, αθώους πολίτες, την ίδια την “ανώμαλη” πόλη, όπως την χαρακτήρισαν, την πόλη κατ’ εικόνα και ομοίωση της ανοιχτής κοινωνίας. Η επίθεση είναι κατά του ίδιου του πολιτισμού μας. Στο Παρίσι και στην Παλμύρα. Στην Άγκυρα, στο Λίβανο, στο ρωσικό αεροπλάνο. Αλλά και εναντίον όσων μουσουλμάνων τολμούν να μη συμφωνούν μαζί τους. Απειλές και χτυπήματα παντού. Με πρόθεση γενοκτονική. Ο πόλεμος είναι ήδη εδώ. Δεν θα αμυνθούμε;

Ήδη η Γαλλία και η Ρωσία απαντούν. Ο Ομπάμα δείχνει αποφασισμένος. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε η στιγμή ν’ αποκτήσει κοινή εξωτερική πολιτική (χωρίς βέτο, με αποφάσεις πλειοψηφικές). Χρειάζεται μια πλατιά συμμαχία όλων των δημοκρατικών χωρών, όπως κατά του Χίτλερ. Στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου τα πράγματα δεν ήταν αυτονόητα, όπως τα βλέπουμε εκ των υστέρων. Πολλοί πολιτικοί στη Δύση πρέσβευαν μια “πολιτική κατευνασμού” απέναντι στη Γερμανία, κάποιοι άκουγαν με ενδιαφέρον τα κηρύγματα του Χίτλερ, διάφοροι πασιφιστές έλεγαν “δεν έχουμε τίποτα να μοιράσουμε με τους Γερμανούς εργάτες”, και οι κομμουνιστές υποστήριζαν τυφλά το σύμφωνο Μολότωφ -Ρίμπεντροπ μέχρι ν’αλλάξει πολιτική ο Στάλιν. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα υπερίσχυσε η άποψη του Τσώρτσιλ…

Σήμερα η κατάσταση είναι ακόμα πιο περίπλοκη, τα στρατόπεδα λιγώτερο καθαρά και οι παίκτες περισσότεροι: Ιράν, Τουρκία, Ισραήλ, Λίβανος, Χεζμπολάχ… Το ίδιο μπερδεμένη είναι και η κατάσταση στην αντίσταση, που επιπλέον είναι αδύναμη και χωρίς συνοχή: ο Ελεύθερος Συριακός Στρατός (Free Syrian Army, μια χαλαρή συμμαχία διαφόρων μετριοπαθών ανταρικών οργανώσεων), οι Κούρδοι, αλλά και η Αλ Νούσρα, παρακλάδι της Αλ Κάϊντα που ανταγωνίζεται το ISIS σε μακάβριες επιδόσεις. Η πολυπλοκότητα της κατάστασης όμως δεν πρέπει να μας αποτρέψει από τον στόχο: τη συντριβή του ISIS. Με την νομιμοποίηση του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ.

Μπορούμε να συμμαχήσουμε με τον Πούτιν, όπως τότε με τον Στάλιν; Νομίζω ότι πρέπει να το προσπαθήσουμε. Σιγουρα όμως όχι με τον Άσαντ- μην ξεχνάμε ότι αυτός ξεκίνησε τον εμφύλιο, χτυπώντας στο ψαχνό άοπλους διαδηλωτές, που ζητούσαν ελευθερίες. Τέσσερα χρόνια τώρα σκοτώνει τον ίδιο του τον λαό, ακόμη και με χημικά όπλα, ενώ χιλιάδες αντιφρονούντες είναι κλεισμένοι σε στρατόπεδα και φυλακές απερίγραπτης φρίκης. Ωστόσο ο πόλεμος κατά του ISIS νομίζω έχει προτεραιότητα. Πρέπει να νικηθεί κατά κράτος, ολοκληρωτικά. Και στην εδαφική του επικράτεια και στα παρακλάδια του. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


OI ΔΙΔΥΜΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΟΙ ΠΟΛΥΝΕΚΡΕΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ 13/11/15

14/11/2015

12239617_10206347468100447_4855174625171583034_n

ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ!

Κονσέρτο, ποδόσφαιρο, εστιατόριο, καφέ, μια πόλη ανοιχτή, κόσμος στους δρόμους να διασκεδάζει, Παρίσι ζωντανό σύμβολο της ανοιχτής κοινωνίας μας, της ζωής. Και από την άλλη μεριά οι οπαδοί της τελετής θανάτου. Θα τους αφήσουμε;


ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ, Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΖΑΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.

06/11/2015

CSUkYIAWcAElm_O

Ο ΚΥΝΙΣΜΟΣ, πρόχειρα συγκαλυμμένος! Η κυβέρνηση προσπαθεί να συνδέσει προσφυγικό με δημοσιονομικό, να χρησιμοποιήσει το προσφυγικό πρόβλημα για να εκβιάσει τους εταίρους της Ελλάδας να συναινέσουν στην χαλάρωση του δημοσιονομικού! Κυριολεκτικά πατάει επί πτωμάτων! Εκμεταλλεύεται τους κατατρεγμένους συνανθρώπους μας, την πραγματική ανθρωπιστική καταστροφή για να αποφύγει την εφαρμογή των μέτρων. Των μέτρων που την έχουν φέρει σε απίστευτο ξεχαρβάλωμα, σε πλήρη πανικό, αφού παραμένει εγκλωβισμένη στον παραλογισμό της υπερφορολόγησης ως μονόδρομου, και δεν διανοείται να μειώσει τα έξοδα του κράτους ή/και να κάνει γενναίες αποκρατικοποιήσεις.

Και πριν από λίγο καιρό νόμιζε ότι μπορούσε να εκβιάσει με μοχλό τα γεωπολιτικά, επισείοντας το «χαρτί» Πούτιν, χωρίς να συγκινείται- ως υποτιθέμενη αριστερά- για το ποιόν του Πούτιν και του καθεστώτος του. Δεν της βγήκε. Τώρα, μαζί με διάφορες «ανθρωπιστικές» φιοριτούρες, επισείουν ως «άσσο» το προσφυγικό. Ναυτία. Ελπίζω να μην τους βγει ούτε και τώρα.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ. Υπάρχει; Μέχρι στιγμής αποφάσεις υλοποιούν μόνο τα κράτη, ενώ η Ε.Ε. ως ενιαίο σύνολο μόνο συζητά. Εκείνη η ιδέα να γίνουν κέντρα καταγραφής-διαλογής-παροχής ασύλου στις όμορες με τη Συρία Χώρες τί απέγινε; Αν αντιδρούν οι κυβερνήσεις Τουρκίας, Λιβάνου, Ιορδανίας ας το ξέρουμε. Έχει κάνει μέχρι τώρα προσπάθειες, έχει κάποιο σχέδιο η Ε.Ε. προς αυτή την κατεύθυνση; Ο μόνος τρόπος να μην θαλασσοπνίγονται οι άνθρωποι είναι να υπάρξει νόμιμη είσοδος των προσφύγων στην Ε.Ε. (το έχει επισημάνει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και ο ευρωβουλευτής του ΠΟΤΑΜΙΟΥ Μίλτος Κύρκος). Και όσοι παίρνουν άσυλο, στη συνέχεια να παίρνουν νομίμως αεροπλάνα, τραίνα, πούλμαν και να πηγαίνουν στις χώρες προορισμού τους. Εννοείται ότι προϋπόθεση γι αυτό είναι να συναποφασίσουν οι χώρες της Ε.Ε. το μερίδιο (quota) που μπορεί να αναλάβει η κάθε μία, αλλά και άλλες χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Αυστραλία. Για τις πλούσιες αραβικές χώρες ας μη μιλάμε καλύτερα, όσο και αν είναι άδικο. Κανείς δεν θα θέλει να πάει σε χώρες ανελεύθερες, γι αυτό και οι πρόσφυγες δεν πηγαίνουν- και θα ήταν πολύ κακό για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα να τις πιέσουμε να δεχτούν.


Η ΜΕΡΚΕΛ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ

21/10/2015

Μ.Γ.  ATHENS VOICE 21/10/15

( GUIDO BERGMANN / BUNDESREGIERUNG/REUTERS)

( GUIDO BERGMANN / BUNDESREGIERUNG/REUTERS)

Την Μέρκελ την έχω υποστηρίξει πολλές φορές. Ενάντια στους συμπατριώτες μου που την συγκρίνουν με τους ναζί. Ενάντια στην άκρα δεξιά της Γερμανίας που την πολεμάει για την πολιτική ανοιχτών συνόρων για τους πρόσφυγες πολέμου. Και την παραδέχτηκα όταν πρόσφατα κατέκρινε με σθένος τις ανατολικοευρωπαϊκές κυβερνήσεις που κλείνουν την πόρτα στους κατατρεγμένους, ξεχνώντας την ίδια τους την ιστορία: «Εμείς οι Ανατολικοευρωπαίοι – ανάμεσά τους κι εγώ – ξέρουμε από την πείρα μας ότι η απομόνωση δεν βοηθά»…«η άρνηση να δεχτούμε τους πρόσφυγες … αποτελεί κίνδυνο για την Ευρώπη».

Ωστόσο με τον Ερντογάν φάνηκε πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Για να πετύχει την συγκράτηση των προσφυγικών ροών από την Τουρκία προς την Ευρώπη με ισχυροποίηση των συνοριακών ελέγχων, ξεπαγώνει τις ενταξιακές διαδικασίες της Τουρκίας, δίνοντας έμφαση μόνο στη σταθερότητα, χωρίς λέξη για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία του τύπου, τον εξισλαμισμό και τόσα άλλα που διαπράττει ο νέος σουλτάνος.

Χωρίς καμιά αναφορά στις κατηγορίες κατά της Τουρκίας ότι ανέχεται την διείσδυση ευρωπαίων πολιτών μέσω του εδάφους της προς τον ISIS. Χωρίς συζήτηση για την πρόσφατη φρικτή σφαγή στην ‘Αγκυρα, για την οποία έχει κατηγορηθεί το βαθύ κράτος ότι τουλάχιστον έκανε τα στραβά μάτια προς τους τρομοκράτες. Η καγγελάριος περιορίστηκε μόνο σε κάποιες παραινέσεις για λύση του Κουρδικού. Ο επικεφαλής των Πρασίνων της Γερμανίας, Τζεμ Έζντεμιρ- τουρκικής καταγωγής ο ίδιος- στηλίτευσε αμείλικτα την τουρκική κυβέρνηση, για το μπλακ-άουτ που έρριξε στα τηλεοπτικά και διαδικτυακά μέσα μετά την τραγωδία, για τον υπουργό που δεν παραδέχτηκε ότι υπήρχε θέμα ανεπαρκούς ασφάλειας και επεσήμανε τους κινδύνους να πέσει η Τουρκία στο χάος.

Παραμονές εκλογών στην Τουρκία, η Άνγκελα Μέρκελ έδωσε στον Ερντογάν ανεπίτρεπτη αβάντα, που γυρίζει σε βάρος των δημοκρατών της Τουρκίας και ειδικώτερα σε βάρος του κόμματος HDP (“Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα”, που ξεκίνησε από φιλοκουρδικό άλλά έχει εξελιχθεί σε κόμμα δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, της οικολογίας, των διεκδικήσεων όλων των τμημάτων του πληθυσμού). Και μόνο η εμφάνισή της στο πλάϊ του Ερντογάν πάνω σ’ εκείνους τους απερίγραπτου κιτς θρόνους ήταν αξιοθρήνητη. (Τα σκηνικά του Σουλεϊμάν ήταν πολύ πιο καλόγουστα). Η αισθητική και η γλώσσα του σώματος συχνά είναι πιο “πολιτική” απ’ όσο οι πολιτικές δηλώσεις.

Και όλα αυτά τα δωράκια για ποιο αντάλλαγμα; Την συνεργασία της Τουρκικής κυβέρνησης για την αναχαίτηση των προσφυγικών ροών. Ένας στόχος τουλάχιστον αμφιλεγόμενος: με περίπου 3 εκατομμύρια πρόσφυγες από τη Συρία στο τουρκικό έδαφος, και από 1 εκατομμύριο στις άλλες όμορες χώρες, Λίβανο και Ιορδανία, είναι αστείοι οι αριθμοί προσφύγων που αποφάσισε μέχρι στιγμής η Ευρωπαϊκή Ένωση να δεχτεί στο έδαφός της. (χώρια οι χώρες που δεν θέλουν κανέναν). Επιπλέον, όταν τρέχει κανείς να γλυτώσει τη ζωή του, κανένα μέτρο αποτροπής δεν τον συγκρατεί. Οι στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των διακινητών, μπορεί σε πρώτη φάση να φέρουν κάποια μείωση, αλλά το κύριο αποτέλεσμα θα είναι να αυξηθούν οι ταρίφες των διακινητών- και οι κίνδυνοι. Οι πρόσφυγες έχουν αυξηθεί γιατί, μετά την πρώτη φυγή στις όμορες χώρες που τους δέχτηκαν θέλοντας και μη, έχουν φτάσει σε σημείο να μην μπορούν πια ν’ αντέξουν τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, την απουσία δικαιωμάτων, την έλλειψη δυνατότητας εργασίας. Τόσο μεγάλοι αριθμοί προσφύγων κινδυνεύουν να αποσταθεροποιήσουν αυτές τις χώρες που δεν είναι δα και πρότυπα σταθερότητας. Η φρικτή σφαγή στην Άγκυρα ήταν κρούσμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Αν πραγματικά μας ενδιαφέρει να σωθούν ζωές, πρέπει να καθιερωθεί ασφαλής και νόμιμη είσοδος για τους πρόσφυγες στην Ευρώπη. Να δημιουργηθούν εκτός Ευρώπης κέντρα υποδοχής, καταγραφής και παροχής ασύλου και άδειας μετεγκατάστασης για όσους επιθυμούν, με ορθολογική και ισότιμη κατανομή μεταξύ των ευρωπαίκών χωρών. Για κάθε κοινωνία η ύπαρξη τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων είναι πρόβλημα που δεν μπορούμε ν’ αγνοήσουμε, αν δεν θέλουμε να δυναμώσει και άλλο η ξενοφοβία. Ωστόσο πρέπει να βρούμε εργαλεία ώστε ν’ αμβλυνθεί το πρόβλημα σε αρμονία πάντα με τις ανθρωπιστικές αξίες της Ευρώπης.

Και η Ελληνική διπλωματίια; Με εθνικιστικές ιδεοληψίες αναντίστοιχες προς την σύγχρονη πραγματικότητα, αρνήθηκε την συνεργασία με την Τουρκία, σύμμαχο χώρα του ΝΑΤΟ, ενώ θα μπορούσε να διαπραγματευτεί σοβαρά πλεονεκτήματα για την ασφάλεια της χώρας. Οι ουσιαστικές εγγυήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ασφάλεια των συνόρων της Ελλάδας που είναι σύνορα της Ευρώπης, θα είχε ένα πολύ πρακτικό αποτέλεσμα: την δραστική μείωση των αμυντικών μας δαπανών, που ακόμα και σήμερα, με την οικονομία κατεστραμμένη, παραμένουν κατά πολύ οι υψηλότερες της Ευρώπης, στερώντας πόρους από κοινωνικές και αναπτυξιακές επενδύσεις.

 

 

 


«ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΜΑΣ» (που δε θα γίνει φθινοπωρινός ήλιος* )

27/08/2015

Το άρθρο δημοσιευμένο και στην ATHENS VOICE με τίτλο «ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑΣ ΜΑΣ»  (που δε θα γίνει φθινοπωρινός ήλιος)

105644-235123

Ύστερα από ενάμισι μήνα αυτού του περίεργου και αγχωτικού καλοκαιριού του 2015, αφού μείναμε εμβρόντητοι μπροστά σε κάθε είδους ψέματα, χυδαιότητες και κουτοπόνηρες ίντριγκες, αφού ζήσαμε ξανά κι ξανά τη Μέρα ης Μαρμότας όπου τις δειλές σπίθες ελπίδας διαδέχονταν τα κύματα απελπισίας σε μιαν ατέρμονη περιδίνηση, στο τέλος νιώσαμε ότι τα είδαμε όλα, ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί…

Ωστόσο, χωρίς να διεκδικούμε πρωτοτυπία, ας επιχειρήσουμε έναν απολογισμό:

1. Αποφύγαμε την έξοδο από την Ευρωζώνη και την απότομη καταστροφή. Ο Τσίπρας και οι δικοί του είδαν την άβυσσο να χάσκει και τα καζάνια τη κολάσεως και έντρομοι την τελευταία στιγμή έκαναν πίσω. Ήδη έπεσε το χρήμα της πρώτης δόσης.

2. Ίνα πληρωθεί το ρηθέν εν έτει 2011 υπό του προφήτου Γεωργίου του Γλυνού: «Το τρίτο Μνημόνιο θα το υπογράψει ο Τσίπρας!» (Δεν τον πιστεύαμε τότε τον αξέχαστο φίλο μας, όχι γιατί δεν βλέπαμε τρίτο μνημόνιο, αλλά γιατί δεν φανταζόμαστε τον Τσίπρα πρωθυπουργό!)

3. Όπως και οι προηγούμενες, έτσι και αυτή η κυβέρνηση (έτσι και χειρότερα!) ρίχνει το βάρος στη φορολογία και όχι στις μεταρρυθμίσεις που θα βοηθούσαν να γίνει μια κανονική, σύγχρονη χώρα αυτό το σοβιετο-οθωμανικό υβρίδιο που κατοικούμε. Και αν οι προηγούμενες κυβερνήσεις είχαν φανεί αναξιόπιστες, η εθνικο-λαϊκιστική κυβέρνηση της «αξιοπρέπειας» ξεπέρασε κάθε όριο αναξιοπιστίας, σε βαθμό που το τρίτο μνημόνιο να προϋποθέτει απείρως πιο ασφυκτικούς και ταπεινωτικούς ελέγχους και εχέγγυα.

4. Αντίθετα προς τον πανικό που σπέρνουν πολιτικοί και ΜΜΕ (με ελάχιστες εξαιρέσεις), τα περισσότερα διαρθρωτικά /μεταρρυθμιστικά μέτρα του μνημονίου είναι προς το γενικό καλό και την ανάπτυξη.

5. Έξι μήνες ήταν αρκετοί για να επιβεβαιωθεί γι’ άλλη μια φορά, αυτό που έχει καταγραφεί ιστορικά: Όποτε η Αριστερά πάρει την εξουσία, είτε στο κράτος, είτε στα συνδικάτα, είτε στα πανεπιστήμια, παίρνει διαζύγιο από τη δημοκρατία, επιβάλλεται με τον αυταρχισμό, προσπαθεί να αλώσει όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς θεσμούς, καταφεύγει σε όλα αυτά για τα οποία κατηγορεί μονίμως τους αντιπάλους της: ευνοιοκρατία, νεποτισμό, διαφθορά, υποταγή σε αντικοινωνικά αιτήματα διαφόρων λόμπυ. Αλλά εκεί που είναι το φόρτε της, είναι στο ψεύδος, ή μάλλον στη γλώσσα του newspeak που βαφτίζει το άσπρο μαύρο. Πάλι καλά που σήμερα δεν εξοντώνει τους αντιπάλους της αλλά περιορίζεται στις ύβρεις και στη συκοφαντία. Και είναι ευτύχημα που για όλο και περισσότερους ανθρώπους έχει πια καταπέσει ο θρύλος του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς».

6. Τα μνημόνια διέλυσαν το πολιτικό κατεστημένο της χώρας: η δεξιά διασπάστηκε και η ΝΔ καταγράφει πολύ μικρότερα ποσοστά, το ΠΑΣΟΚ αποδεκατίστηκε, η ΔΗΜΑΡ εξαφανίστηκε. Και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ με τη σειρά του διασπάται με πολύν πάταγο. Αυτό δείχνει ότι τα αίτια είναι βαθύτερα, διαπερνούν ολόκληρη την κοινωνία. Δεν είναι τυχαίο ότι πιάνει στον κόσμο η ρητορική «δεν φταίμε εμείς – οι κακοί ξένοι φταίνε!». Όλα τα κυβερνητικά κόμματα κλαυθμύριζαν διαρκώς: «Εμείς δεν τα θέλουμε τα μέτρα, μα τα επιβάλλουν οι Ευρωπαίοι!» Και συνεχίζουν ακόμα. Αντί να παίξουν διαπαιδαγωγικό ρόλο, κολάκεψαν και υπέθαλψαν ό,τι πιο παρωχημένο, ανορθολογικό και ευθυνόφοβο υπάρχει στον εθνικό ψυχισμό. Η σχέση με την Ευρώπη είναι πάντα αμφίθυμη. Και μόνο ο όρος «διαπραγμάτευση» παραπέμπει σε πολεμικούς αντιπάλους. Μεταξύ εταίρων η κατάλληλη διαδικασία είναι η συνεργασία για να λυθούν τα προβλήματα.

7. Τα τρία κόμματα τη φιλοευρωπαϊκής/δημοκρατικήςαντιπολίτευσης επέδειξαν πατριωτικό ρεαλισμό και το τρίτο μνημόνιο ψηφίστηκε χάρη στις δικές τους ψήφους, ενώ τα κυβερνητικά στελέχη συνεχίζουν να τους βρίζουν. Είδαμε ότι η παράδοξη κατάσταση στη Βουλή δεν κράτησε πολύ, ο ΣΥΡΙΖΑ διασπάστηκε και επισήμως. Ωστόσο εκλογική συνεργασία σε κάποιου είδους φιλοευρωπαϊκό μέτωπο δεν διαγράφεται στον ορίζοντα. Ούτε υπάρχει αντι-Τσίπρας.

8. Κατή τη γνώμη μου, το πιο ελπιδοφόρο πολιτικό γεγονός της τελευταίας περιόδου είναι το κίνημα ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ και συνακόλουθα το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Χωρίς να έχω κανένα φετίχ με την άμεση δημοκρατία- το αντίθετο μάλιστα- και χωρίς να υποτιμώ τη συμβολή των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων που έμμεσα ενθάρρυναν τη συμμετοχή των φίλων και οπαδών τους, είναι πολύ σημαντικό που η ισχυρή μειοψηφία του 40% (+) από την κοινωνία των πολιτών, μέχρι τώρα λίγο-πολύ σιωπηλή, όρθωσε το ανάστημά της, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και χάρη στη συστηματική δουλειά εκατοντάδων εθελοντών – είτε κομματικά ενταγμένων είτε ανένταχτων- φτάσαμε στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του ΝΑΙ. Οι 25 χιλιάδες ειρηνικών και δημοκρατικών διαδηλωτών δεν δείλιασαν, παρά την κατασυκοφάντηση και τις χυδαίες επιθέσεις από αρθρογράφους και υπουργούς ακόμα της κυβέρνησης. Είμαι ευτυχής που έζησα αυτές τις αχειραγώγητες, όλο παλμό συγκεντρώσεις -είχα χρόνια να ζήσω τέτοια εμπειρία. Αν οι οπαδοί του ΟΧΙ ήταν λογιών λογιών- από σκληροπυρηνικούς αντιευρωπαϊστές, παλαιοκομμουνιστές και αναρχικούς έως ευκολόπιστους που τους έπεισε ο Τσίπρας ότι δεν παιζόταν η θέση της χώρας στο ευρώ, αντίθετα οι οπαδοί του ΝΑΙ είναι ομοιογενείς και συνεπείς στην ευρωπαϊκή ταυτότητα της Ελλάδας, όχι μόνο σε οικονομικό αλλά και σε πολιτισμικό επίπεδο. Και δικαιωθήκαμε: το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ. Αποτελούμε ένα πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο που η δράση του πρέπει να έχει συνέχεια. Ένα είδος συνέχειας είναι οι 40000 υπογραφές κατά της Κωνσταντοπούλου. Αυτό το πολύτιμο ανθρώπινο κεφάλαιο τα φιλευρωπαϊκά κόμματα μπορούν να το αξιοποιήσουν χωρίς να το καπελώσουν. Δύσκολο αλλά κατά τη γνώμη μου εφικτό.

9. Και τώρα; Πάλι εκλογές; Πάλι η μέρα της Μαρμότας; Πάλι ανασφάλεια, πάλι φτου κι απ’ την αρχή; Ποιο αποτέλεσμα θα εξασφάλιζε την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων; Και αν το αποτέλεσμα θα είναι μονόδρομος για οικουμενική κυβέρνηση συνεργασίας, γιατί αυτό να μην γινόταν χωρίς το οικονομικό και χρονικό κόστος των εκλογών;

10. Τους έχω βαρεθεί (που θα ‘λεγε και ο Μπίρμαν).

* «Now is the winter of our discontent, made glorious summer by this sun of York» Σαίξπηρ, Ριχάρδος ΙΙΙ

 


Γιατί αισθάνομαι Ευρωπαία

11/05/2015

Mε αφορμή την ημέρα της Ευρώπης  96657-216543

logo  Athens Voice 11/5/15  

Αισθάνομαι Ευρωπαία γιατί πιστεύω ότι η Ευρώπη είναι η περιοχή του πλανήτη με την περισσότερη δημοκρατία, την πιο ανοιχτή κοινωνία, με τον μεγαλύτερο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο περιβάλλον, με το καλύτερο κοινωνικό κράτος σε συνδυασμό με την πιο εκτεταμένη ευημερία.

Αισθάνομαι Ευρωπαία και ευγνώμων γιατί δεν γνώρισα πόλεμο.

Αισθάνομαι Ευρωπαία γιατί ο πολιτισμός της Ευρώπης είναι ο δικός μου πολιτισμός, ο πολιτισμός του Κλεισθένη και των Γκράκχων, του Αριστοτέλη, του Αβερρόη, του Σπινόζα και του Έρασμου, του Ικτίνου, του Ισίδωρου και του Mies van der Rohe, του Λεονάρντο και του Μαγκρίτ, του Βικτόρ Ουγκώ και του Αντρέ Μαλρώ, του Ντοστογιέφσκι, του Κάφκα και του Όσκαρ Ουάιλντ, του Μπρετόν, του Καστοριάδη, του Ζαχάρωφ, της Σιμόν Βάϊλ και της Χάννα Άρεντ, του Ντράγιερ, του Μπέργκμαν και του Φελλίνι, του Μπετόβεν, του Νίνο Ρότα, του Χατζηδάκη και των Μπιτλς, του Λούις Κάρολ και των Μόντυ Πάϋθον, του… της.. των…

Αισθάνομαι Ευρωπαία γιατί πιστεύω ότι, όχι μόνο η Ελλάδα, αλλά κάθε λαός της Ευρώπης έχει την ιδιαιτερότητά του, την κουλτούρα του, τη φιλοπατρία του. Και όλα αυτά δικαιούνται να είναι εξίσου σεβαστά.

Αισθάνομαι Ευρωπαία γιατί δεν συμμερίζομαι τις αυταπάτες που διατρέχουν την ελληνική κοινωνία, αυταπάτες που υπέθαλψαν όσο μπορούσαν και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά ακόμα περισσότερο η σημερινή κυβέρνηση, με ψέματα, “ευφημισμούς” και ιδεοληψίες, εκμεταλλευόμενη την ανασφάλεια και την κρίση ταυτότητας των Ελλήνων:

Δεν συμμερίζομαι την αμφισβήτηση του δημοκρατικού φρονήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θεωρώ ότι η Ευρώπη υπάρχει περίπτωση να “μην ανέχεται τη δημοκρατία”, όπως είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. (δήλωση που για μένα σημαίνει, ότι ο ίδιος δεν αισθάνεται Ευρωπαίος).

Δεν συμμερίζομαι τις αυταπάτες γύρω από την έννοια της εθνικής κυριαρχίας, που μένουν προσκολλημένες στον 19ο αιώνα. Η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει εθελούσια παραίτηση από κάποιες πλευρές της εθνικής κυριαρχίας και παραχώρησή τους στον υπερεθνικό οργανισμό για το μεγαλύτερο όφελος όλων. Καμιά μεμονωμένη χώρα της Ευρώπης, ακόμα και η πιο ισχυρή, δεν μπορεί να έχει δυνατή φωνή μέσα στον παγκοσμιοποιημένο πλανήτη μας. Η ρητορική περί “εθνικής περηφάνειας” και “αναφαίρετης εθνικής κυριαρχίας” είναι όργανο των εθνικιστών, των λαϊκιστών, των οπαδών της έθνικής απομόνωσης.

Δεν συμμετέχω στην ιδέα ότι τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι εχθροί με τους οποίους πρέπει να διαπραγματευτούμε λες και κάνουμε συνθήκη μετά από πόλεμο. Αισθάνομαι Ευρωπαία και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα βλέπω ως ισότιμους εταίρους της Ελλάδας (και όχι σαν εχθρούς με τους οποίους πρέπει να διαπραγματευτούμε λες και κάνουμε συνθήκη μετά από πόλεμο.) Παρά τα λάθη και τις ακαμψίες, η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι μια ζωντανή διαδικασία, οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται δεν είναι απαίτηση του “εχθρού” αλλά απαίτηση της πραγματικότητας, για να γίνει η Ελλάδα ένα ευρωπαϊκό κράτος. Η εμμονή στην άρνησή της πραγματικότητας δεν είναι “ηρωϊκή αντίσταση”.

Τέλος, αισθάνομαι Ευρωπαία γιατί νομίζω πως η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μέλλον μόνον αν προχωρήσει την πολιτική και οικονομική της ολοκλήρωση, μόνο αν γίνει Ομοσπονδία με πολύ περισσότερους κοινούς θεσμούς και κανόνες.


Μια πόλη σε κατάσταση πολιορκίας

11/05/2015

05032013404Μια ανακοίνωση του ΤΟΜΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ- ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ

Σε μια στιγμή τόσο κρίσιμη για το σύνολο της χώρας και το άμεσο μέλλον της, ίσως μοιάζει δυσανάλογο να ασχολούμαστε με την πόλη, ωστόσο στην πόλη θα εξακολουθούμε να ζούμε οι περισσότεροι και μετά τις όποιες γενικώτερες εξελίξεις-ευνοϊκές ή καταστροφικές. Πέρα από τις ιδιομορφίες κάθε πόλης, ό,τι συμβαίνει στην Αθήνα αφορά λίγώτερο ή περισσότερο τις πόλεις σε όλη τη χώρα.

Η Αθήνα, και ιδιαίτερα το κέντρο της, η βιτρίνα της αστικής ζωής, βρίσκεται σε κατάσταση πολιορκίας. Σωστός σχεδιασμός με Ρυθμιστικά, χρήσεις γής, αναπλάσεις, όλα όσα θα θέλαμε να δούμε να υλοποιούνται για τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας, μοιάζουν σαν χλωμά φαντάσματα μπροστά στην ζοφερή πραγματικότητα: Μια πόλη όπου έχει κυριαρχίσει η ασχήμια, ο βανδαλισμός, η αυθαιρεσία, η ανομία.
Πρόσφατα διαπιστώσαμε για πολλοστή φορά, ότι μια κεντρική περιοχή, τα Εξάρχεια, είναι φέουδο κάποιων κατ’ όνομα “αντιεξουσιαστών”, στην πραγματικότητα εξουσιαστών που εφαρμόζουν την δική τους ωμή εξουσία και εννοούν ν’ αποφασίζουν αυθαίρετα ποιοί είναι και ποιοί δεν είναι δεκτοί στην επικράτειά “τους”. Κάτι σαν τους άγραφους νόμους του φαρ-ουέστ.
Κατοικίες και δημόσιοι χώροι, ιστορικά κτίρια και πολύτιμα μνημεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, υφίστανται καθημερινά απίστευτη ρύπανση και βανδαλισμούς.
Με την οποιαδήποτε αφορμή ομάδες επιδίδονται σε ιεροτελεστίες βαρβαρότητας, καίγοντας και καταστρέφοντας δημόσια και ιδιωτικά αγαθά.
Το πρόσφατο κύμα καταλήψεων και η αντιμετώπισή του από την πολιτεία, προοιωνίζει τα χειρότερα και για το μέλλον.
Παράλληλα οι αυθαίρετες καταλήψεις πεζοδρόμων και πεζοδρομίων από τροχοφόρα και εμπορικές δραστηριότητες καλά κρατούν.

Το χειρότερο όμως είναι ότι οι κάτοικοι της Αθήνας όλα αυτά τα δέχονται σαν να είναι κάτι φυσικό. Ελάχιστοι δείχνουν να ενδιαφέρονται για τον δημόσιο χώρο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

17/04/2015
SMIRNA2

Έλληνες πρόσφυγες από Μικρασία 1922

Syrian refugees

Σύροι πρόσφυγες 2014

 

άρθρο μου στα ΝΕΑ 17/4/15

Η αναπληρώτρια υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής είπε πρόσφατα στους δημοσιογράφους: «Για να βοηθήσετε, να αρχίσετε να τους αποκαλείτε πρόσφυγες, γιατί αν μιλάτε για μετανάστες ή λαθρομετανάστες, η Ε.Ε. δεν θα εγκρίνει κονδύλια». Λεπτομέρεια που πέρασε απαρατήρητη, αλλά χαρακτηριστική της νοοτροπίας της κυβέρνησης (αλλά και των προηγούμενων κυβερνήσεων) σε σχέση με την Ευρώπη: όχι να δούμε πώς θα προσπαθήσουμε να λύσουμε τα προβλήματα, αλλά πώς θα κοροϊδέψουμε τους εταίρους μας για να μας δώσουν λεφτά. (‘Οπως επί χρόνια τους κοροϊδεύαμε με ψεύτικη αγροτική παραγωγή για να μας δίνουν επιδοτήσεις. Τι κεφάλια αιγοπρόβατα, τί κεφάλια προσφύγων!).

Σύμφωνα με τα πιο αξιόπιστα στοιχεία, το 60-80% των ξένων που μπαίνουν παράτυπα στη χώρα είναι όντως πρόσφυγες πολέμου από τη Συρία. Αναμενόμενο. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNCR) μόνο φέτος 31.500 άνθρωποι διέσχισαν τη Μεσόγειο προς Ιταλία και Ελλάδα. Είναι υποχρέωσή μας, σε συνεργασία με την Ε.Ε. για τεχνική και οικονομική βοήθεια και σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο για τους πρόσφυγες και τη Χάρτα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ε.Ε., να εκπονήσουμε ένα οργανωμένο πρόγραμμα υποδοχής, περίθαλψης, ταυτοποίησης και χορήγησης ασύλου σε όσους το δικαιούνται, με ό,τι αυτό νομίμως συνεπάγεται (δικαίωμα παραμονής, πρόσβαση στη στέγη και στην εργασία, δικαίωμα μετακίνησης και ολιγόμηνης παραμονής σε άλλα κράτη).

Από την άλλη μεριά, κανένα από τα κόμματα που κυβέρνησαν δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται για τις τσαπατσουλιές της σημερινής κυβέρνησης, με αποτέλεσμα την ασφυξία των νησιών και του κέντρου της Αθήνας, που ξαναγεμίζει με άπορους και ανέστιους, εύκολη λεία του κάθε ρατσιστή, αλλά και -ας μην κρυβόμαστε- πρόβλημα για τη δημόσια ασφάλεια. Ποιός αρμόδιος νοιάστηκε όλα αυτά τα χρόνια για τη δημιουργία χώρων υποδοχής και φιλοξενίας με ανθρώπινες συνθήκες;

Πάντως ήρθε η στιγμή στην Ε.Ε. συνολικά να συναποφασιστεί η ικανότητα κάθε χώρας για την υποδοχή του αριθμού προσφύγων που θα της αναλογεί. Ωστόσο αυτό πρέπει να γίνει με τη συνεργασία μεταξύ των χωρών-μελών και όχι με ανόητες μονομερείς εκβιαστικές δηλώσεις, ότι με το κύμα προσφύγων θα στείλουμε από την Ελλάδα τζιχαντιστές στην Ευρώπη! Η σύγχυση μεταξύ προσφύγων και τζιχαντιστών είναι κοινωνικά επικίνδυνη. Όπως είπε και ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, A.Guterres «Οι πρόσφυγες καθίστανται αποδιοπομπαίοι τράγοι για μια σειρά προβλημάτων, από την τρομοκρατία μέχρι την οικονομική δυσπραγία, και θεωρούνται απειλή για τον τρόπο ζωής των κοινοτήτων υποδοχής. Ωστόσο…η κύρια απειλή δεν προέρχεται από τους πρόσφυγες, αλλά οι ίδιοι οι πρόσφυγες έχουν υπάρξει θύματα απειλής». Εξ άλλου η UNCR υποστηρίζει ότι η μεγαλύτερη ροή προσφύγων και μεταναστών έρχεται στην Δύση αεροπορικά. Είναι λογικό να υποθέσει κανείς ότι οι επίδοξοι τρομοκράτες χρησιμοποιούν αυτό το μέσο και όχι τα σαπιοκάραβα.
Τέλος καθήκον της αναπτυγμένης, δημοκρατικής Ευρώπης είναι να πάρει υπόψη της, ότι πάνω από 3.900.000 Σύροι πρόσφυγες έχουν καταφύγει σε Λίβανο, Τουρκία, Ιορδανία, Ιράκ, Αίγυπτο. Οι αριθμοί τρομάζουν, ωστόσο το πρόβλημα αυτών των χωρών είναι στο κατώφλι μας.


ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ MAD ΜΑΧ;

04/04/2015

mad-max-wifemad_max2

Άρθρο μου που δημοσιεύτηκε στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ το 16/3/2009. Τότε, όσοι φίλοι μου αριστεριστές, αντιεξουσιαστές και συνασπισμικοί μού είχαν απομείνει (τους περισσότερους τους είχα «χάσει» επί Μιλόσεβιτς), αντί να προβληματιστούν, μού έκοψαν την καλημέρα. Το άρθρο δεν είναι προφητικό, τα έντονα σημάδια υπήρχαν από τότε. Και δυστυχώς όσα έγραφα τότε ισχύουν σήμερα και με κυβερνητική βούλα !!! ((Η εφημερίδα κακώς μου είχε αλλάξει τον τίτλο και τον είχε κάνει «Έχουν όρια τα ανθρώπινα δικαιώματα;») .

Της Μελίττας Γκουρτσογιάννη

Παραφράζοντας τα λόγια του Γερμανού ιερέα στον καιρό των ναζί: «Οταν έκαιγαν μαγαζιά δεν συμπαραστάθηκα στους ιδιοκτήτες γιατί δεν είμαι «μικροαστός μαγαζάτορας», όταν προπηλάκιζαν πανεπιστημιακούς δεν συμπαραστάθηκα γιατί δεν είμαι πανεπιστημιακός, όταν γρονθοκοπούσαν τον Πανούση δεν συμπαραστάθηκα γιατί δεν είμαι ο Πανούσης, όταν έβαλαν γκαζάκι στον Δοξιάδη δεν συμπαραστάθηκα γιατί δεν είμαι «κολωνακιώτης συγγραφέας», όταν επιτέθηκαν στον πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας δεν συμπαραστάθηκα γιατί δεν είμαι «κατεστημένο», όταν πυροβόλησαν το Alter δεν συμπαραστάθηκα γιατί δεν είμαι τηλεοπτικός σταθμός. Τώρα που μου έριξαν χειροβομβίδα ποιος θα μου συμπαρασταθεί;»
Ευτυχώς όμως και για τα παραλίγο θύματα και για την ίδια τη δημοκρατία υπάρχουν ακόμα πολλοί που συμπαραστέκονται και διαμαρτύρονται κατά της βίας, από όποια πλευρά κι αν προέρχεται.
Οσο κι αν ο κατ’ εξοχήν στόχος της χειροβομβίδας, δηλαδή το «Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα», σε αντίφαση με το όνομά του διαμαρτύρεται εναντίον της βίας επιλεκτικά, μόνο όταν η βία επιβεβαιώνει τα πολιτικά του στερεότυπα (π.χ. Κούνεβα), ενώ αντίθετα υποστηρίζει πολλές πράξεις βίας ως «κινηματικές», όπως τις βίαιες εκδηλώσεις του Δεκέμβρη 2008. Στο Πολυτεχνείο ένα τεράστιο πανό του Δικτύου απαιτεί «λευτεριά» για τους συλληφθέντες του Δεκέμβρη. Οχι δίκαιη δίκη, όχι ανθρωπιστική μεταχείριση, αλλά αποφυλάκιση!
Το ίδιο ισχύει, με ελάχιστες εξαιρέσεις, και για το νεφέλωμα Συνασπισμού/ ΣΥΡΙΖΑ – αριστεριστών – αναρχοαυτόνομων, μια συμμαχία που αποτελεί κράτος εν κράτει μέσα στα πανεπιστήμια και ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία σε καθηγητές και φοιτητές.
Αυτή τη στιγμή θα είχε νόημα μια πλατιά διαδήλωση υπέρ της δημοκρατίας και κατά της βίας και της τρομοκρατίας.
Οπως συνέβη πριν από λίγες μέρες στην Ουγγαρία, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών κομμάτων, σε πορεία διαμαρτυρίας κατά της δολοφονίας δύο Ρομά από ρατσιστές, ή όπως στην Ισπανία σε επανειλημμένες παλλαϊκές διαδηλώσεις κατά της ΕΤΑ.
Πού είναι όμως οι δημοκρατικοί πολίτες; Αυτό που κάποτε ονομαζόταν «δημοκρατική κοινή γνώμη» βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Τριάντα τόσα χρόνια μετά τη δικτατορία, τα δημοκρατικά αντανακλαστικά έχουν ατονήσει. Στις διαδηλώσεις για τον Γρηγορόπουλο και την Κούνεβα θα έπρεπε να είναι παρών όλος ο κόσμος και όλα τα πολιτικά κόμματα. Αντί γι’ αυτό, στις διαδηλώσεις διαμαρτυρίας δίνουν όλο και περισσότερο τον τόνο τα αντιδημοκρατικά έκτροπα (όπως η πρόσφατη εμπρηστική επίθεση κατά της «Απογευματινής»). Αυτό φυσικά αποτρέπει όλο και περισσότερο τους απλούς πολίτες να συμμετέχουν, προσελκύει όλο και περισσότερους ταραξίες και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

Η δημοκρατία σε κίνδυνο

Υπερβολή; Μακάρι. Η κατάσταση είναι σοβαρή και ξεφεύγει από τον στενό περίβολο των Εξαρχείων. Η κουλτούρα βίας κερδίζει συνεχώς έδαφος -κατάσταση απαράδεκτη μέσα στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, όσο ανώριμο και αν είναι αυτό. Δεν αναφέρομαι μόνο στην καθαυτό ένοπλη τρομοκρατία που έκανε την επανεμφάνισή της με ακόμη πιο αποτρόπαια χαρακτηριστικά, όπως χτυπήματα σε μαζικούς χώρους. Με ανησυχεί ότι η ίδια η έννοια του απαραβίαστου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει μικρή θέση μέσα στην ελληνική κοινωνία. Αυτό βέβαια αφορά και το γενικότερο επίπεδο πολιτισμού. Κατακεραυνώνεται η ακραία βία κάποιων αναρχοαυτόνομων ομάδων, και πολύ σωστά, αλλά θεωρείται θεμιτό οι αγρότες να κόβουν τη χώρα στα δύο ή κάποιοι αρχαιολόγοι να μη σέβονται το πρώτο μνημείο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς!
Αυθαιρεσία, βία και γενικευμένη ανομία κυριαρχούν σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, όπου από τους επικεφαλής έως τον τελευταίο πολίτη κανείς δεν θέλει ούτε να καταλογίσει ούτε ν’ αναλάβει καμία ευθύνη για οτιδήποτε. Το κλίμα αυτό μέσα σε ένα περιβάλλον οικονομικής κρίσης εμπνέει ανησυχίες για τα χειρότερα.

Στόχος και η ελευθερία του λόγου

Πολλές από τις πρόσφατες εκδηλώσεις βίας βάλλουν κατευθείαν κατά της ελευθερίας του λόγου. Καταφέρονται εναντίον όσων συμπολιτών μας έχουν το θάρρος της γνώμης τους. Διανοούμενοι, πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι και άλλοι έχουν υποστεί ελαφρότερη ή σοβαρότερη βία -από αβγά και γιαούρτια έως σιδερογροθιές, γκαζάκια και σφαίρες, μόνο και μόνο επειδή οι δράστες δεν συμφωνούσαν με τις απόψεις που αυτοί είχαν διατυπώσει δημόσια. Το αν συμφωνεί κανείς με το περιεχόμενο όσων γράφονται δεν έχει καμία σημασία. Πάντα επίκαιρος ο Βολταίρος: «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θ’ αγωνιστώ για το δικαίωμά σου να το λες».
Επίσης, δεν έχει καμία σημασία με τι τίτλους αυτοπροσδιορίζονται οι ίδιοι οι δράστες αυτών των πράξεων βίας. Αυταπατώνται αν θεωρούν τους εαυτούς τους κληρονόμους του Μάη ’68. Στην πραγματικότητα, τα ιδεολογικά τους πρότυπα μάλλον πρέπει να αναζητηθούν στην «Πολιτιστική Επανάσταση» του Μάο και στον Πολ Ποτ, ιδιαίτερα για το μίσος κατά των διανοουμένων.
Οι πράξεις καταστολής της ελευθερίας του λόγου ένα όνομα έχουν: Φασιστικές! Και το αποτέλεσμά τους είναι η χειρότερη μορφή λογοκρισίας: Η αυτολογοκρισία!
Ας αποφασίσουμε: θέλουμε να ζούμε σε μιαν ανοιχτή κοινωνία ελευθερίας, πολιτισμού και διαλόγου, ή σε μια κοινωνία MAD ΜΑΧ;

* Αρχιτέκτων, μέλος του πανελλαδικού συμβουλίου των Οικολόγων Πράσινων. (Οι απόψεις που εκφράζονται είναι προσωπικές)

© Copyright 2008 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.