Καταλωνία 4: Ένας λαός διχασμένος

09/10/2017

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Βαρκελώνη, εκφράζοντας την αντίθεση τους στο ενδεχόμενο ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Με σημαίες της Ισπανίας, της Καταλωνίας και της Ευρώπης. Μπρος στον ολοφάνερο διχασμό του κόσμου δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ένα επιπλέον ζήτημα: Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η απόσχιση από το κεντρικό κράτος και η ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους χρειάζεται σαφώς ενισχυμένη πλειοψηφία. Δεν αρκεί ένα 50%. Ούτε μια συμμετοχή του μισού πληθυσμού.

a-prounion23

Advertisements

Καταλωνία 3

06/10/2017

Μια ανάλυση του Αντώνη Τριφύλλη στον 9.84Στάση των δύο με τον Άρη Τόλιο 6/10/ από το 1:34΄


Καταλωνία 2

06/10/2017

Μια ενδιαφέρουσα και ισορροπημένη εκτίμηση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη, καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, ΕΚΠΑ. Επιπλέον σε άλλη συνέντευξη διαβεβαιώνει ότι με κανέναν τρόπο μια ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας δεν θα σήμαινε αυτόματη παραμονή στην Ε.Ε., αλλά θα έπρεπε 1. να αναγνωριστεί η Καταλωνία ως ανεξάρτητο κράτος 2. να ξεκινήσει από την αρχή αίτηση και διαδικασία ένταξης.


HOMMAGE TO CATALONIA?

05/10/2017

Για την γενιά μου, και την προηγούμενη, η Καταλωνία είναι ένας μύθος. Στα νιάτα μας την χαιρετίσαμε ως προπύργιο της αντίστασης κατά του Φράνκο, αγαπήσαμε την αφήγηση του Όργουελ, που παραλίγο να δώσει τη ζωή του στον Ισπανικό Εμφύλιο και ονειρευτήκαμε με τα πρωτοπόρα πειράματα αυτοδιαχείρησης από τις αναρχικές κοινότητες κατά τον Εμφύλιο. Και αργότερα, όσοι επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη μείναμε έκθαμβοι με την πολιτιστική της κληρονομιά, τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά έργα που την κάνουν μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου.

Θεωρώ λοιπόν απλουστευτική και μονόπλευρη τη στάση του ευρωπαϊκού τύπου και πολλών ευρωπαίων πολιτικών καθώς και την αμήχανη «ουδετερότητα» των θεσμών της Ε.Ε. και την αβασάνιστη επίκληση της νομιμότητας στην Καταλωνία. Οι Καταλανοί που είναι υπέρ του δημοψηφίσματος χαρακτηρίζονται όλοι συλλήβδην ως ακραίοι εθνικιστές, αντιευρωπαίοι, συμφεροντολόγοι κλπ. Οι πολίτες που είδαμε να πηγαίνουν προς τις κάλπες χαρούμενοι ή με δάκρυα στα μάτια ήταν φανερό ότι βίωναν τη στιγμή ως χειραφέτηση. Αυτό δεν μπορούμε να το περιφρονήσουμε. Ιδίως όταν η νομιμότητα προσπάθησε να επιβληθεί με μαζική βία αδιακρίτως, πάνω σε νέους και γέρους, μετριοπαθείς και μαχητικούς. Βέβαια όλοι εξέφρασαν «αποτροπιασμό» για την «δυσανάλογη αστυνομική βία». Ωστόσο  πολλοί εδώ στη χώρα μας, και όχι μόνο, σχεδόν κοντεύουν να πουν το αλήστου μνήμης “καλά τους κάνανε”! Και να συγκρίνουν την περίπτωση της Καταλωνίας με μια οποιαδήποτε “τοπική κοινωνία” πχ με την Θράκη και άλλα επιπόλαια (και επικίνδυνα).

Αλλά οι Καταλάνοι δεν είναι απλά κάποιοι τοπικιστές. Είναι διακριτό έθνος μέσα στην Ισπανική Επικράτεια, με δική του γλώσσα (όχι διάλεκτο), αναγνωρισμένη ως co-official language από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2005) και δική της κουλτούρα. Δεν έχει κανείς παρά ν’ ακούσει τα τραγούδια τους.
Μου κάνει μάλιστα κατάπληξη που διάφοροι για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους ντόπιους εθνικιστές, αναγνωρίζουν (και σωστά) το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στους κατοίκους της FYROM για να λέγονται Μακεδόνες και να τους αναγνωρίζεται το δικό τους κράτος και η δική τους γλώσσα, αλλά να έχουν ξαφνικά άλλα μέτρα και σταθμά για τους Καταλάνους.

Φυσικά το ζήτημα της απόσχισης είναι προβληματικό από πολλές απόψεις, τα οικονομικά δημοσιονομικά κίνητρα είναι σαφώς εγωϊστικά, θυμίζουν φεουδαρχικές εποχές όπου οι επαρχίες ξεσηκώνονταν κατά των φόρων του βασιλιά. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος υπό συνθήκες απαγόρευσης και καταστολής εκ των πραγμάτων δεν έχει αξιοπιστία. Και βέβαια οι ακρότητες τύπου «Ραχόϋ=Φράνκο» είναι καταδικαστέες. Ωστόσο είναι ακρότητες φραστικές, ενώ οι ακρότητες της αστυνομικής καταστολής με το παραπάνω υλικές. Γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με την καταστολή εναντίον καταστροφών και άλλων βίαιων ενεργειών, αλλά με την άγρια καταστολή μιας ειρηνικής εκλογικής διαδικασίας.

Όσο για την περίφημη αντισυνταγματικότητα, αυτοί που θέλουν ανεξαρτησία εξ ορισμού δεν την αναγνωρίζουν, αλλιώς θα ήταν με το κεντρικό κράτος. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό για να λέει κανείς “ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται”. Πάση θυσία; Και εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει το δικαίωμά τους για αυτοπροσδιορισμό;

Δυστυχώς μετά τα γεγονότα η πόλωση ευνοεί μόνο τους εκατέρωθεν ακραίους. Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα παίξει ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού. Μέχρι στιγμής δεν το κάνει. Και βέβαια άν κάποτε ευτυχήσουμε να δούμε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κάτω από αυτή την ομπρέλλα θα πραγματοποιείτο και το όραμα της Ευρώπης των Περιφερειών, τα κράτη θα ατονούσαν και ζητήματα σαν της Καταλωνίας ή της Σκωτίας θα μπορούσαν να λύνονται χωρίς τριβές και συγκρούσεις.

O Guy Verhοfstadt , πρόεδρος των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο, για τα γεγονότα στην Καταλωνία: «I don’t want to interfere in the domestic issues of Spain but I absolutely condemn what happened today in Catalonia. On one hand, the separatist parties went forward with a so-called referendum that was forbidden by the Constitutional Court, knowing all too well that only a minority would participate as 60 % of the Catalans are against separation. And on the other hand – even when based on court decisions – the use of disproportionate violence to stop this. In the European Union we try to find solutions through political dialogue and with respect for the constitutional order as enshrined in the Treaties, especially in art. 4. It’s high time for de-escalation. Only a negotiated solution in which all political parties, including the opposition in the Catalan Parliament, are involved and with respect for the Constitutional and legal order of the country, is the way forward.

Και ο συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων/EFA στο  Ευρωκοινοβούλιο Philippe Lamberts : “What is happening in Catalonia now is not only a Spanish issue: it goes to the core of the European Union. This is because the European Union is built on the conscious decision to live together on this continent, settling our differences through dialogue, negotiation and compromise, rather than through violence. “Our motto is unity in diversity, a diversity we choose to see as an asset rather than as a weakness. All of this is at stake in the constitutional and political crisis in Spain. This is why Presidents Juncker and Tusk cannot sit on the fence. If it is an internal matter, it is also one that concerns the European Union.”


Ο Jürgen Habermas για την Ευρώπη, και τις γαλλικές εκλογές

23/04/2017

Οι εκλογές στη Γαλλία μας αφορούν όλους τους Ευρωπαίους. Τα παλιά σχήματα σε πολλές χώρες καταρρέουν. Η αριστερά αποδεικνύεται στην καλύτερη περίπτωση αιθεροβάμων, στην χειρότερη απολύτως  καιροσκοπική- και σε όλες τις περιπτώσεις λαϊκιστική. Η σοσιαλδημοκρατία σε Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Ιταλία τείνει προς πλήρη περιθωριοποίηση και η δεξιά συνήθως είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα.  Ωστόσο τ’ ανακλαστικά των Ευρωπαίων αποδεικνύονται αρκετά δυνατά απέναντι στον όλεθρο της άκρας δεξιάς: Ούτε στην Αυστρία, ούτε στην Ολλανδία πέτυχαν, ούτε αύριο στην Γαλλία δεν θα πετύχει, ενώ στην Γερμανία πέφτει συνεχώς. Παραμένει βέβαια το όνειδος Τραμπ-Brexit. Η παγκοσμιοποίηση, η επανάσταση των νέων τεχνολογιών, η κλιματική αλλαγή, οι βιβλικού μεγέθους μετακινήσεις πληθυσμών, η τρομοκρατία,  φέρνουν τα πάνω-κάτω και υποχρεώνουν τον πολιτικό κόσμο να αναζητήσει νέα σχήματα, πέρα από το στερεότυπο δεξιάς-αριστεράς. Στην Ευρώπη ένας ουσιαστικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στις φιλοευρωπαϊκές και στις αντιευρωπαϊκές/εθνικιστικές δυνάμεις.  Εκεί συμπυκνώνονται όλα όσα παραδοσιακά τα χαρακτηρίζαμε «προοδευτικά» ή «αντιδραστικά». 

Ας ακούσουμε έναν από τους τελευταίους Ευρωπαίους σοφούς, τον μοναδικό επιζώντα της «Σχολής της Φρανκφούρτης» (Adorno-Marcuse-Habermas), που φώτισαν τα νιάτα μας προς την «άλλη» αριστερά.

Αποτέλεσμα εικόνας για habermasΣυνέντευξη: Με τις απαντήσεις του στο ερωτηματολόγιο της Monde και της Zeit, ο διάσημος φιλόσοφος και θεωρητικός της “Σχολής της Φρανκφούρτης” και συγγραφέας ενός σημαντικού έργου για την Ευρώπη (La Constitution de l’Europe, Gallimard, 2012), εκτιμά ότι η εκλογή του υποψηφίου του “Εμπρός” (En marche!) θα είναι σημάδι μιας άνευ προηγουμένου, σωτήριας πολιτικής ανασυγκρότησης.

Τί σκέπτεσθε για την πολιτική κατάσταση στην Γαλλία;

Παρατηρώ μια κάποια κατάθλιψη να διακατέχει στους Γάλλους συναδέλφους μου. Αν κάποιος δεν κάνει παρά να μοιρολογεί για μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο κρίσιμη, τότε γίνεται και ο ίδιος σύμπτωμα της εν λόγω κατάστασης. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να βλέπεις την κατάσταση ως γείτονας από την άλλη πλευρά του Ρήνου, αλλά με δεδομένη αυτή την επιφύλαξη, δεν βλέπω στην πολιτική κατάσταση στη Γαλλία μόνο σύγχυση, αλλά διακρίνω και σημάδια ενός ευπρόσδεκτου ξεκαθαρίσματος.

Σε ποιο βαθμό πρέπει να φοβόμαστε ότι μπορεί η Λε Πεν να φτάσει στα Ηλίσια, υπό την σκιά της σοβαρής κρίσης που έπληξε την 5η Δημοκρατία και τα παραδοσιακά κόμματα δεξιάς και αριστεράς;

Η υποψηφιότητα του Εμμανουέλ Μακρόν, έξω από όλα τα θεσμοθετημένα κόμματα, αν καταλήξει σε νίκη, θα σημαδέψει μια πραγματική τομή στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Αυτή η πρωτοβουλία θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την πολιτική σχηματοποίηση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, που με τον καιρό έχει πάθει αγκύλωση. Αν αυτή η υπερκομματική απόπειρα προερχόταν από έναν άνθρωπο της αριστεράς θα ανησυχούσα: αυτός που πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι υπεράνω κομμάτων δεν είναι απολίτικος, είναι απλά επικίδυνος. Όμως ο υποψήφιος Μακρόν, που έχει καλές πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές, θα έδινε μάλλον ώθηση σε μια επανασύνθεση των πολιτικών δυνάμεων που αναμένεται εδώ και πολύν καιρό.

Στο παραδοσιακό στρατόπεδο οι πολιτικές δυνάμεις αποδείχτηκαν ανίκανες για οποιονδήποτε συμβιβασμό και κατέληξαν σε παράλυση. Είναι φανερό πως δεν είναι ικανές να θέσουν με κατάλληλο τρόπο τα σωστά ερωτήματα και να χαράξουν τις σωστές κατευθύνσεις για την διαμόρφωση της πολιτικής βούλησης στους κόλπους του λαού. Μια τέτοια επανασυγκρότηση θα μπορούσε να συρρικνώσει τη φούσκα του Εθνικού Μετώπου που έχει στο μεταξύ αποκτήσει σημαντικό όγκο.

Tελικά τo εύλογο ερώτημα δεν είναι να επιλέξουμε μεταξύ του “υπέρ” ή του “κατά” των Βρυξελλών. Είναι να επιλέξουμε το “πώς” θα συνεργαστούμε για να πάμε μπροστά, τώρα περισσότερο από ποτέ. Η παρούσας κατάσταση, με τους λαούς να βρίσκονται υπό κηδεμονία εις βάρος της δημοκρατίας, με τους λαούς να ανακαλούνται συνεχώς στην τάξη για οικονομικούς λόγους και να εξωθούνται με αυστηρότητα στην υπακοή, αυτή η κατάσταση αν διαιωνιστεί θα έβαζε τη σφραγίδα για την πλήρη αποσύνθεση.

Λόγω έλλειψης χώρου σε αυτή την συνέντευξη, θα περιοριστώ να θίξω δύο βασικά ερωτήματα: θέλουμε έναν κοινό ευρωπαίκό οικονομικό χώρο που θα υπηρετεί τα κανσόρτσιoυμ; Η, μετά το brexit και τον Τραμπ, θέλουμε έναν σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα ικανό να δρα σε πλανητικό επίπεδο, αφού τα έθνη-κράτη μας είναι πολύ αδύναμα και δεν μπορεί το καθένα από μόνο του, στη γωνιά του, να υπερασπιστεί τον φιλελεύθερο τρόπο της ζωής μας και να ασκήσει έλεγχο πάνω στον αποτρελλαμένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, επαναδιαμορφώνοντάς τον με πολιτικά μέσα;

Σε ποιό βαθμό η κατάσταση στη Γαλλία τροφοδοτεί την κρίση ολόκληρης της Ευρώπης;

Μου φαίνεται πως η ερώτηση πρέπει ν’ αντιστραφεί: Η άνοδος του δεξιού λαϊκισμού έχει ως βασική αιτία την ανικανότητα των εθνικών κυβερνήσεων να συνεργαστούν αρμονικά με τις Βρυξέλλες. Ένα φανερό παράδειγμα σχετικά με αυτό είναι η πολιτική της κρίσης που επιβλήθηκε υπό την αιγίδα της Γερμανικής κυβέρνησης- μια πολιτική που δεν έλυσε την ολοένα και διευρυνόμενη οικονομική κρίση, αλλά που αντίθετα επιδείνωσε τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ βορρά και νότου και διαίρεσε βαθειά την Ευρώπη.

Τα αισθήματα δυσφορίας που γεννήθηκαν απ’ όλες τις μεριές στο δημόσιο χώρο των περίκλειστων εθνικών κρατών συνέκλιναν σε μια γενική απόρριψη των Βρυξελλών ρίχνονυάς τους το φταίξιμο, άποψη άστοχη και παντελώς λανθασμένη. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί που κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να πουν αμήν σε όλες τις πολιτικές που υιοθετούνται, δεν είναι άλλοι από αυτούς που έχουν την εξουσία ατο κάθε κράτος-μέλος.

Σε αυτήν την κατάσταση υπάρχει λοιπόν κάποια αχτίδα ελπίδας, που ίσως μας δίνουν η τέχνη, η λογοτεχνία, η πνευμτική κληρονομιά αυτού του μεγάλου έθνους;

Σίγουρα δεν είναι η βαρειά και θλιβερή ηττοπάθεια του Μισέλ Ουελμπέκ, όπως εκτυλίσσεται στην “Υποταγή” αυτό που θα μας δώσει την παραμικρή παρηγοριά. Και ούτε πρέπει να περιμένουμε τίποτα από το μακάβριο θέαμα που παρουσιάζουν εκείνοι οι διανοούμενοι πού στη διαδρομή τους προς τα δεξιά της πολιτικής σκακιέρας, έχασαν τον μπούσουλα.

Η προσφορά της Γαλλίας στην σύγχρονη Ευρώπη δεν είναι μόνο οι τεράστιες μορφές της διανόησης, οι μεγάλοι δάσκαλοι και φιλόσοφοι του Διαφωτισμού- από το Βολταίρο ως τον Ρουσσώ. Τα γραπτά τους γέννησαν έναν τρόπο σκέψης ανεξάρτητο και αυτοκριτικό, ο οποίος στον καιρό του σημάδεψε βαθειά και τον Καντ, τον πιο σημαντικό δικό μας φιλόσοφο, που υπήρξε ο πιο σταθερός και ο πιο αξιόπιστος σε πολιτικό επίπεδο.

Το ίδιο πνεύμα, φλογερό και ασυμβίβαστο, ανεπηρέαστο από τις διάφορες τάσεις του συρμού, συνεχίστηκε στη Γαλλία, μέχρι τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς, – αναφέρομαι στον Pierre Bourdieu, στον Jacques Derrida, στον Michel Foucault, τόσους στοχαστές που μελέτησαν βαθειά την διαλεκτική της Aufklärung, του Διαφωτισμού, χωρίς ποτέ να προδώσουν το πνεύμα του. Αυτές οι μεγάλες δημόσιες φωνές σήμερα μας λείπουν. Ωστόσο είμαι σίγουρος ότι είναι έτοιμες να αναδυθούν και να ακουστούν φωνές νεώτερες και εξίσου εμπνευσμένες.



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 60 ΧΡΟΝΙΑ – happy birthday!

26/03/2017

25 Μαρτίου 2017: γιορτάστηκαν στη Ρώμη τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με συναίσθηση της κρίσιμης καμπής στην οποία βρίσκεται το τολμηρότερο ειρηνικό πολιτικό πείραμα της ιστορίας.

Διακήρυξη των αρχηγών των 27 κρατών μελών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Εμείς, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας αποτελεί ένα τολμηρό και μακρόπνοο σχέδιο. Πριν από εξήντα χρόνια, ανακάμπτοντας από την τραγωδία δύο παγκοσμίων πολέμων, αποφασίσαμε να ενωθούμε και να αναγεννήσουμε από τις στάχτες της την ήπειρό μας. Οικοδομήσαμε μια μοναδική Ένωση με κοινά θεσμικά όργανα και ισχυρές αξίες, μια κοινότητα ειρήνης, ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, μια σημαντική οικονομική δύναμη με ασύγκριτα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας.

Η ευρωπαϊκή ενότητα ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Τότε η Ευρώπη έγινε πάλι μία. Σήμερα, είμαστε ενωμένοι και δυνατότεροι: εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη επωφελούνται από τη ζωή σε μια διευρυμένη Ένωση, που έχει ξεπεράσει τους παλαιούς διαχωρισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό της: περιφερειακές συρράξεις, τρομοκρατία, αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, προστατευτισμό, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Όλοι μαζί, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο και να προσφέρουμε στους πολίτες μας ασφάλεια, καθώς και νέες ευκαιρίες.

Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και με την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας. Το κάθε κράτος μόνο του θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να επηρεάσουμε τη δυναμική αυτή και να προστατεύσουμε τα κοινά μας συμφέροντα και τις κοινές μας αξίες. Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Στα επόμενα δέκα χρόνια επιθυμούμε μια Ένωση ασφαλή, ευημερούσα, ανταγωνιστική, βιώσιμη και κοινωνικά υπεύθυνη, με τη βούληση και την ικανότητα να διαδραματίζει βασικό ρόλο στον πλανήτη και να διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση. Επιθυμούμε μια Ένωση όπου οι πολίτες της θα έχουν νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Επιθυμούμε μια Ένωση που θα παραμένει ανοικτή στις ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τις αξίες μας και δεσμεύονται να τις προάγουν.

Σε αυτούς τους καιρούς των αλλαγών και έχοντας επίγνωση των ανησυχιών των πολιτών μας, δεσμευόμαστε ως προς την Aτζέντα της Ρώμης και υποσχόμαστε ότι θα εργαστούμε προς τις παρακάτω κατευθύνσεις:

1. Μια Ευρώπη ασφαλή και προστατευμένη:

Mια Ένωση, όπου όλοι οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα εξωτερικά μας σύνορα ασφαλή, με μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τους διεθνείς κανόνες. Μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.

2. Μια Ευρώπη ευημερούσα και βιώσιμη:

Μια Ένωση που δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης. Μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη Ενιαία Αγορά που ενσωματώνει την τεχνολογική εξέλιξη, και ένα σταθερό και ισχυροποιούμενο ενιαίο νόμισμα θα ανοίγουν δρόμους ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και συναλλαγών, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Μια Ένωση που προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και που εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν. Μια Ένωση με ενέργεια ασφαλή και οικονομικά προσιτή και περιβάλλον καθαρό και ασφαλές.

3. Μια κοινωνική Ευρώπη:

Μια Ένωση βασισμένη στη βιώσιμη ανάπτυξη, που προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο, καθώς αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, προασπίζοντας παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που παίζουν οι κοινωνικοί εταίροι. Μια Ένωση που προάγει την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και τα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Μια Ένωση που καταπολεμά την ανεργία, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια. Μια Ένωση όπου οι νέοι έχουν άριστη εκπαίδευση και κατάρτιση και μπορούν να σπουδάζουν και να αναζητούν εργασία απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την ήπειρο. Μια Ένωση που διατηρεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και προωθεί την πολιτιστική πολυμορφία.

4. Μια Ευρώπη ισχυρότερη μέσα στην παγκόσμια σκηνή:

Μια Ένωση που θα διευρύνει τις υφιστάμενες εταιρικές σχέσεις, θα οικοδομεί νέες και θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονειά της στ’ ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως. Μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει στη δημιουργία μιας πιό ανταγωνιστικής και πιο ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας. Μια Ένωση με δέσμευση για την ενίσχυση της κοινή της ασφάλειας και άμυνας, σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συγκυρίες και τις νομικές δεσμεύσεις. Μια Ένωση που συμμετέχει ενεργά στα Ηνωμένα Έθνη και υπερασπίζεται ένα πολυμερές σύστημα βασισμένο σε κανόνες, μια Ευρώπη υπερήφανη για τις αξίες της, που προστατεύει τους πολίτες της, προωθεί το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο καθώς και μια θετική παγκόσμια πολιτική για το κλίμα.

Θα επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, με την βαθειά πεποίθηση ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια μας και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των στόχων μας. Δεσμευόμαστε ότι θα ακούμε και θα ανταποκρινόμαστε στις ανησυχίες που εκφράζουν οι πολίτες μας και ότι θα συνεργαζόμαστε με τα εθνικά μας κοινοβούλια. Θα συνεργαζόμαστε στο αποδοτικότερο κάθε φορά επίπεδο, είτε είναι το επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε το εθνικό, ή το περιφερειακό ή το τοπικό, με πνεύμα εμπιστοσύνης και καλόπιστης συνεργασίας, μεταξύ των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Θα δώσουμε τον απαραίτητο χώρο για ελιγμούς στα διάφορα επίπεδα, ώστε να ενισχυθεί η καινοτομία και το αναπτυξιακό δυναμικό της Ευρώπης. Θέλουμε μια Ένωση μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά. Θα προάγουμε δημοκρατικές, αποτελεσματικές και διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς, ως ηγέτες, συνεργαζόμενοι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μέσα στα θεσμικά μας όργανα, θα διασφαλίσουμε την εφαρμογή των σημερινών διακηρύξεων, ώστε να αποτελέσουν την αυριανή πραγματικότητα. Είμαστε ενωμένοι για το καλύτερο. Η Ευρώπη είναι το κοινό μας μέλλον.

 

Παράλληλα έγινε και μεγάλη πορεία της κίνησης MARCH FOR EUROPE, για μια ομοσπονδιακή ενοποίηση της Ευρώπης. Η πανευρωπαϊκή αυτή κίνηση είναι πρωτοβουλία των φεντεραλιστικών ομάδων THE UNION OF EUROPEAN FEDERALISTS (UEF), THE SPINELLI GROUP,  YOUNG EUROPEAN FEDERALISTS (JEF EUROPE), STAND UP FOR EUROPE, THE EUROPEAN MOVEMENT INTERNATIONAL (για περισσότερα http://www.marchforeurope2017.eu/organisers/). Νωρίτερα την ίδια μέρα η κίνηση οργάνωσε και ένα forum για το μέλλον της Ευρώπης με το σύνθημα Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ,  στο οποίο πήραν μέρος μεταξύ άλλων η Isabelle DURANT, πρόεδρος τού Spinelli Group, ο Guy VERHOFSTADT, ευρωβουλευτής , πρόεδρος της ομάδας των Φιλελευθέρων και διαπραγματευτής για το Brexit εκ μέρους του Ευρωκοινοβουλίου, η Monica FRASSONI, συν-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού πράσινου Κόμματος, η Sylvie GOULARD, ευρωβουλευτής,  η Kalypso NIKOLAÏDIS, καθηγήτρια διεθνών Σπουδών στην Οξφόρδη, ο Λουκάς ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας,  o Roberto GUALTIERI, επικεφαλής της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, η Danuta HÜBNER, επικεφαλής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου και αρκετοί άλλοι ευρωβουλευτές, πανεπιστημιακοί και διανοητές. 

Το March for Europe απηύθυνε την παρακάτω έκκληση προς τους αρχηγούς των κρατών μελών και τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, με τις υπογραφές εκατοντάδων μελών της ευρωπαϊκής ακαδημαϊκής κοινότητας, διανοουμένων και απλών πολιτών (μεταξύ άλλων Αnthony Giddens, Monica Frassoni, Άννα Διαμαντοπούλου,  Λουκάς Τσούκαλης,  Τάκης Αναστόπουλος, Danuta Huebner, Ιωακείμ Γρυσπολάκης  Joachim Gryspolakis, Emma Bonino, Enrique Baron Crespo, Enrico Letta, Δημήτρης Σωτηρόπουλος):

«Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, ανησυχούμε και φοβόμαστε. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση έχει φτωχοποιήσει πολλούς εξ ημών. Υπάρχει κίνδυνος η ανεργία των νέων να δημιουργήσει μία χαμένη γενιά. Η ανισότητα μεγαλώνει και η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει. Η ΕΕ περιβάλλεται από σκηνικά πολέμου και αστάθειας από την Ουκρανία ως την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Η ροή των προσφύγων και μεταναστών αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί με ανθρώπινη και προοδευτική ματιά. Σε πολλά Κράτη Μέλη παρατηρούμε τάσεις αυταρχισμού και άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών δυνάμεων. Η δημοκρατία και οι βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού δέχονται επίθεση. Η ίδια η ΕΕ βρίσκεται υπό αμφισβήτηση αν και έχει εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία εδώ και δεκαετίες.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, έχουμε κουραστεί πια από τους πολιτικούς σε εθνικό επίπεδο. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι οι επόμενες τοπικές ή εθνικές εκλογές. Ζητούν Ευρωπαϊκές λύσεις για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αλλά στη συνέχεια οι ενέργειές τους καθιστούν τις λύσεις αυτές αδύνατον να εφαρμοσθούν ή αναποτελεσματικές. Αγνοούν λογικές προτάσεις της Επιτροπής ή δεν εφαρμόζουν ήδη ληφθείσες αποφάσεις, ακόμα κι όταν έχουν συμφωνηθεί από όλους. Τη μία ημέρα ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη πρέπει να δράσει και την επομένη διαμαρτύρονται για τις δράσεις που έχει αναλάβει. Ζητούμε από τους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε χώρας να σταματήσουν να εμφανίζουν την ενοποίηση ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, στρέφοντας έτσι το ένα κράτος εναντίον του άλλου. Σε έναν ανεξάρτητο κόσμο, κανένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις βασικές ανάγκες και τις εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη των πολιτών της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ενοποίηση και μία υπερεθνική κυβέρνηση είναι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να επιβιώσει μόνο εντός ενός πολυεπιπέδου πλαισίου κυβέρνησης, με βάση την αρχή της επικουρικότητας.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, γνωρίζουμε ότι η παγκοσμιοποίηση μετασχηματίζει τον κόσμο. Χρειαζόμαστε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση που να καλλιεργεί τις κοινές μας αξίες και να συμβάλλει στη λύση των παγκοσμίων προβλημάτων που απειλούν την ανθρωπότητα. Ο κόσμος χρειάζεται μία εξωστρεφή κοσμοπολίτικη Ευρώπη που θα βοηθήσει να χτιστεί μία πιο αποτελεσματική και δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, την ειρήνη, την παγκόσμια φτώχεια και τη μετάβαση σε μία περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη οικονομία.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, αναγνωρίζουμε την ΕΕ ως ημιτελή Res Publica (δημόσια υπόθεση). Διαθέτει έναν γελοίο προϋπολογισμό (0,9% του ΑΕΠ) και καμία οικονομική αυτονομία από τα Κράτη Μέλη ενώ οι τρέχουσες αρμοδιότητες της είναι παρωχημένες για να ανταποκριθούν επιτυχώς στις προκλήσεις των σημερινών κρίσεων. Διαθέτει μία νομοθετική, δικαστική διοίκηση ομοσπονδιακής μορφής και κεντρική τράπεζα. Αλλά η δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλέξουν την κυβέρνηση τους και να την υποχρεώσουν να λογοδοτήσει. Για να μπορέσει η Ένωση να εργαστεί και www.marchforeurope2017.eu να λαμβάνει δημοκρατικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων προϋπολογισμού, εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, και μετασχηματισμού των Συνθηκών, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα οι αποφάσεις να λαμβάνονται από ειδική πλειοψηφία που να αντιπροσωπεύει τη θέληση της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών και κρατών. Η Επιτροπή θα πρέπει να εξελιχτεί σε μία πλήρης μορφής κυβέρνηση που θα θέτει και θα προωθεί μία πολιτική ατζέντα που θα νομιμοποιείται μέσω των εκλογών. Τα Ευρωπαϊκά κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν τους υποψηφίους τους για τις Ευρωπαϊκές εκλογές για την Προεδρία. Η άλλη εναλλακτική είναι ένας άμεσα εκλεγμένος Πρόεδρος της ΕΕ που συγχωνεύει τις Προεδρίες της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Την 14η Φεβρουαρίου 1984 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε το Σχέδιο Συνθήκης για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λεγόμενο Σχέδιο Spinelli, που στοχεύει σε μία πολιτική ένωση, το οποίο αγνόησαν τα Κράτη Μέλη. Την 14η Φεβρουαρίου 2017, ζητήσαμε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ να αναλάβει μία νέα πρωτοβουλία για την επανεκκίνηση της ΕΕ σε ενισχυμένη δημοκρατική βάση. Η συζήτηση για μία τραπεζική, χρηματοπιστωτική ενεργειακή, αμυντική και πολιτική ένωση όπως και μία ένωση σε θέματα ασφάλειας έχει νόημα μόνο μέσα σε μία γνήσια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση με όλες αυτές τις πολιτικές να υπόκεινται σε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση.

Την 25η Μαρτίου 2017, οι Ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων θα εορτάσουν τις Συνθήκες της Ρώμης που ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και την Euratom το 1957. Τους ζητούμε να σταθούν στο ύψος του οράματος των Ιδρυτών. Πρέπει να ανοίξουν το δρόμο για την επανίδρυση της ΕΕ με βάση την πρόταση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και να εκμεταλλευτούν άμεσα τα εργαλεία των Συνθηκών της Λισαβώνας για την ενίσχυση των θεσμών και των πολιτικών της ΕΕ, ιδιαίτερα των πολιτικών εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας, οικονομικών και κοινωνικών. Καλούμε την Ευρωπαϊκή νεολαία, την κοινωνία των πολιτών, τους εργαζομένους, τους επιχειρηματίες, τον ακαδημαϊκό κόσμο, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τους Ευρωπαίους πολίτες να συμμετέχουν στη διαδήλωση στη Ρώμη, στις 25 Μαρτίου. Μαζί θα δώσουμε στους πολιτικούς ηγέτες τη δύναμη και το κουράγιο να ωθήσουν την ΕΕ προς μία νέα αρχή. Η Ευρωπαϊκή ενότητα είναι το κλειδί για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων, την διαφύλαξη των αξιών μας και την εξασφάλιση της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας.»

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

 

οι συμμετέχοντες από το ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Φυσικά δεν έλειψαν και οι αντι-ευρωπαϊκές διαδηλώσεις ακροδεξιών και ακροαριστερών και αναρχικών. H αστυνομία φρόντισε να μην συναντηθούν αντίπαλες ομάδες και κατάσχεσε αρκετά όπλα και επικίνδυνα σύνεργα.


ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟ BREXIT?

14/01/2017

Συζήτηση στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Science Po) στις 25 Ιουνίου 2016 με τους:

Ντανιελ Κον-Μπεντίτ (Πράσινοι)

Reneau Dehousse, διευθυντή του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών

Εμμανουέλ Μακρόν, (τότε) υπουργό οικονομίας και βιομηχανίας και ψηφιακής τεχνολογίας

Συλβί Γκουλάρ, ευρωβοτλευτή (Φιλελεύθεροι -ALDE)

τη συζήτηση συντονίζει ο Ζαν Κατρμέρ, δημοσιογράφος (Liberation)


Ας ξαναδημιουργήσουμε την Ευρώπη

01/07/2016

Χάρτης πορείας από 32 ευρωπαϊκές προσωπικότητες

Guy-VerhofstadtimagesDany 2Roberto_Saviano_2Σεβόμαστε απόλυτα την ψήφο των Βρετανών πολιτών, αν και αυτή τους η απόφαση μας λυπεί. Ωστόσο, θεωρούμε πως είναι πολύ σημαντικό να μην επιτρέψουμε στο Brexit να ανακόψει την ενέργειά μας. Τουναντίον, μπορεί και πρέπει να βοηθήσει έτσι ώστε η ενέργειά μας να αναζωπυρωθεί. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να σταθούν επάξια απέναντι στις σημαντικές συλλογικές προκλήσεις που ανακύπτουν.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή για να επαναφέρουμε τις προτάσεις της Έκκλησηςτης 9ης Μαΐου που δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα σε δέκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από πρωτοβουλία προσωπικοτήτων από ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας των πολιτών, του χώρου του πολιτισμού και της πολιτικής. Το κείμενο αυτό προτείνει ένα «Χάρτη Πορείας για μια Νέα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση» που μπορεί να εφαρμοστεί ήδη από το επόμενο φθινόπωρο και που βασίζεται σε έξι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες:

  1. Ενίσχυση της δημοκρατίας και προάσπιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού,
  1. Ένα νέο βήμα στον τομέα της ασφάλειας, της άμυνας και της προστασίας των Ευρωπαίων πολιτών,
  2. Συντεταγμένη στρατηγική υποδοχής και ενσωμάτωσης των προσφύγων και, ενδεχομένως, προετοιμασία των συνθηκών επιστροφής τους σε βάθος χρόνου στις χώρες τους,
  3. Μια νέα ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική βασισμένη στην αειφόρο ανάπτυξη απαλλαγμένη από τη χρήση άνθρακα, με στόχο τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και τη μαζική δημιουργία θέσεων εργασίαςσε τοπικό επίπεδο,
  4. Ολοκλήρωση της ευρωζώνης, έτσι ώστε να λειτουργεί αποτελεσματικά και να μην αποτελεί μηχανισμό αναπαραγωγής ανισοτήτων, καθώς και
  5. Θέσπιση ενός προγράμματος «Έρασμος» για μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το οποίο θα φέρει κοντά νέους που ανήκουν στην ίδια γενιά στην Ευρώπη.

Η απήχηση της Έκκλησής μας ήταν σημαντική. Απλοί πολίτες μας έτειναν χείρα βοηθείας, βουλευτές προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η έκκληση ως αφετηρία για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών επιθυμούν να τη θέσουν στον πυρήνα της προβληματικής τους, ενώ ορισμένοι αρχηγοί κρατών —μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας— μας κάλεσαν σε συνάντηση για να συζητήσουμε το θέμα.

Φιλοδοξία μας είναινα συμβάλουμε στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν να αγκαλιάσουν ξανά οι Ευρωπαίοι πολίτες το ευρωπαϊκό εγχείρημα, σχεδιάζοντας από κοινού το μέλλον μας με στόχο το συνολικό συμφέρον. Ο φιλόδοξος αλλά και ρεαλιστικός Χάρτης Πορείας επικεντρώνεται στις ανάγκες και τις ανησυχίες των συμπολιτών μας. Εάν δεν εφαρμοστεί γρήγορα, θα επιταχυνθεί η αποξένωση των Ευρωπαίων πολιτών από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ενισχυθεί η απειλή της εκ των έσω κατάρρευσης της Ε.Ε. Μία άνευ προηγουμένου οπισθοδρόμηση απειλεί τις δημοκρατίες μας.

Σε έναν κόσμο γεμάτο από προκλήσεις γεωπολιτικές, ασφάλειας, μετανάστευσης, κλιματικών μεταβολώνκαι διεθνούς οικονομίας, είναι απαραίτητη μια ενωμένη, ισχυρή και αποτελεσματική Ευρώπη. Ως εγγυήτρια της εθνικής πολυμορφίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ως παράγοντας ενσωμάτωσης των μεταναστών, δημιουργίας θέσεων εργασίας, μείωσης των ανισοτήτων και επιρροής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αναδειχθεί σε μια μεγάλη δημοκρατική, οικονομική, πολιτισμική, και οικολογική δύναμη σε έναν κόσμο πολλαπλών πόλων, όπου σύντομα οι Ευρωπαίοι θα αποτελούν μόνο το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού.Αυτή είναι η προϋπόθεση για να μπορούν οι συμπολίτες μαςνα ατενίζουν και πάλι το μέλλον με εμπιστοσύνη.

Εδώ και μια δεκαετία οι πολέμιοι του ευρωπαϊκού εγχειρήματος κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο. Επικρίνουν γενικά και αφηρημένα την αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα ασφάλειας, εξωτερικής ή αμυντικής πολιτικής, αλλά αρνούνται να της δώσουν τα κατάλληλα μέσα δράσης. Ήρθε η ώρα να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο του παραλόγου! Ας δώσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις αρμοδιότητες που χρειάζεται για να μπορεί να δρα και να βελτιώνει σταθερά τη ζωή μας.

Έξι πρωτοβουλίες, έξι επείγουσες καταστάσεις. Φιλοδοξούμε επίσης να καταστήσουμε πιο αποτελεσματικά τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προτείνουμε να αναλάβει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρωτοβουλία γιαμια νέα ανοικτή και διαφανήΣυνθήκη που θα προκύψει μέσα από τον διάλογο με την κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η προσαρμογή των Συνθηκών στα διακυβεύματα της εποχής μας. Με αυτό λοιπόν τον τρόπο, θα υιοθετήσουμε μια νέα Συνθήκη που θα επιτρέψει σε όσες χώρες το επιθυμούν να προχωρήσουν μαζί.

Για να γίνει ο στόχος μας πράξη, χρειάζεται οι πολίτες των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης  να ενστερνιστούν την πρωτοβουλία μας. Νατη συζητήσουν, να την αμφισβητήσουν ή να τη συμπληρώσουν με δικές τους προτάσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ξαναγίνει υπόθεση όλων μας και όχι αυτών που αποσκοπούν στον αφανισμό της. Μόνο ένα τέτοιο κίνημα των πολιτών μπορεί να παροτρύνει τις κυβερνήσεις μας να αναλάβουν δράση. Καλούμε όσους συμμερίζονται αυτήν την πεποίθηση να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί μας! Ας ξεκινήσουμε τώρα όλοι μαζί έναν μεγάλο ευρωπαϊκό διάλογο γιατο ποιες είναι οι προσδοκίες μας από την  Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ώστε αυτή να να καταστεί ωφέλιμη για όλους μας!

Ενωθείτε μαζί μας και υπογράψτε το Χάρτη Πορείας  εδώwww.m9m.eu

Οι συνδημιουργοί του Χάρτη Πορείας για μια Νέα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση είναι:

Guillaume Klossa (FR), συγγραφέας, ο εισάγων το Χάρτη, ιδρυτής της EuropaNova, πρώην Sherpa στην ομάδα προβληματισμού για το μέλλον της Ευρώπης (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο)

LászlóAndor (HU), οικονομολόγος, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος

Lionel Baier (CH), κινηματογραφιστής

Michel Barnier (FR), πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα

Mercedes Bresso (IT), Ευρωβουλευτής, πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών

Elmar Brok (DE), Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα,  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

DanielCohn-Bendit (DE-FR), πρώην πρόεδρος της ομάδας «Πρασίνων», Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Philippede Buck (BE), πρώην γενικός διευθυντής της BusinessEurope, μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,

Georgios Dassis (GR), συνδικαλιστής, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Paul Dujardin (BE), Διευθύνων Σύμβουλος του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών (Bozar) στις Βρυξέλλες

Joschka Fischer (DE), πρώην υπουργός Εξωτερικών και Αντικαγκελάριος της Γερμανίας

Cynthia Fleury (FR), φιλόσοφος

Felipe González(ES), τέως πρωθυπουργός, πρώην πρόεδρος της ομάδας προβληματισμού για το μέλλον της Ευρώπης (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο)

Danuta Huebner (PL), πρώην Ευρωπαία Επίτροπος, πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Catiuscia  Marini (IT), Πρόεδρος της ομάδας σοσιαλιστών στην ΕπιτροπήΠεριφερειών, Πρόεδρος της Περιφέρειας της Ούμπρια

Robert Menasse (AT), συγγραφέας

Christophe  Leclercq (FR), επιχειρηματίας στον κόσμο των μέσων ενημέρωσης και ιδρυτής της EurActiv

JoLeinen (DE), Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος, Ευρωβουλευτής

Sofi Oksanen (FIN), συγγραφέας

Maria João Rodrigues (PT), μέλος των ομάδων της Προεδρίας της ΕΕ, πρώην Υπουργός, Αντιπρόεδρος της Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Roberto Saviano (IT), συγγραφέας

Nicolas Schmit (LU), Υπουργός Εργασίας, Απασχόλησης και Μετανάστευσης του Λουξεμβούργου

Gesine Schwan (DE), Πρόεδρος της πλατφόρμας Διακυβέρνησης Humboldt-Viadrina

Philippe van Parijs (BE), φιλόσοφος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Louvain (UCL) και το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Leuven (KUL) και πρώην επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ

KirstenvandenHul (NL), συγγραφέας και εκδότρια

Davidvan Reybrouck (BE), συγγραφέας, ιδρυτής της συλλογικότητας Brussels Poetry και της συνόδου  G1000 (Δημοκρατική πλατφόρμα για την καινοτομία)

Petre Roman (RO), τέως πρωθυπουργός της Ρουμανίας,  πρώην Πρόεδρος της Γερουσίας

ClaudiaŢapardel (RO) Ευρωβουλευτής, Μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων

Guy Verhofstadt (BE), τέως  πρωθυπουργός, πρόεδρος της Ομάδας ALDE, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Guillaume Vicaire (FR), Διευθύνων Σύμβουλος της εκδοτικής ομάδας Editis

Cédric Villani (FR), μαθηματικός, μετάλλιο Fields

Sasha Waltz (DE), χορογράφος, χορεύτρια και ιδρυτής της εταιρείας χορού SashaWaltzand Guests.


JO COX: ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

17/06/2016

100864341_Undated_Labour_Party_handout_photo_of_Batley_and_Spen_MP_Jo_Cox_who_has_been_shot_in_Birst-large_trans++qVzuuqpFlyLIwiB6NTmJwfSVWeZ_vEN7c6bHu2jJnT8

Και ένα άρθρο που θα έπρεπε να προβληματίσει, όλους όσους παίρνουν αψήφιστα τη ρητορική μίσους, τη λεκτική ενθάρρυνση ή δικαιολόγηση της βίας, είτε με θρησκευτικά, είτε με ιδεολογικά κίνητρα και πού μπορεί να οδηγήσει. Επίσης επειδή ήδη τονίζεται η εκδοχή της ψυχικής διαταραχής του συγκεκριμένου δολοφόνου, ας επισημάνουμε ότι φανατισμός και ψυχική διαταραχή είναι συνήθως στοιχεία αλληλοσυμπληρούμενα και η διαταραχή με κανέναν τρόπο δεν συνιστά στοιχείο για επιείκεια.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΙΣΧΟΥΣ
του Alex Massie THE SPECTATOR 16/6/16
http://blogs.spectator.co.uk/2016/06/a-day-of-infamy/

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Και όταν είναι καταιγιστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό. Ήταν ήδη μια θλιβερή και ταπεινωτική μέρα, ακόμη και πριν ακούσαμε την φριχτή είδηση για τη δολοφονία της βουλευτού των Εργατικών Jo Cox έξω από την έδρα της εκλογικής της περιφέρειας στο Yorkshire.

Η πολιτική είναι, μεταφορικά μιλώντας, ένα σπορ που έχει να κάνει με την επαφή. Πρόκειται για σκληρή δουλειά, γιατί είναι σημαντική δουλειά. Μετράει πολύ και μετράει ακόμα πιο πολύ, όταν το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα ψηλό. Αλλά όπως ακριβώς στον αθλητισμό ο ρόλος της ποιότητας φαίνεται στο υψηλότερο επίπεδο, όταν έχουμε το πιο μεγάλο διακύβευμα και παίζονται τα πάντα, έτσι και στην πολιτική ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται και μάλιστα όταν έχει ουσιώδη σημασία.

Ένα δημοψήφισμα είναι μία από εκείνες τις στιγμές που αυτό μετράει. Δεν υπάρχει επανάληψη, σε περίπτωση ήττας δεν μπορεί κανείς να παρηγορηθεί ότι τουλάχιστον υπάρχει πάντα μια επόμενη σεζόν. Όχι, η ήττα είναι μόνιμη και για πάντα. Γι ‘αυτό ένα δημοψήφισμα είναι πιο άσχημο από τις βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές συχνά κερδίζουν οι «λάθος» άνθρωποι, αλλά η νίκη τους είναι μόνο -και πάντοτε- προσωρινή. Θα υπάρξει και επόμενη μέρα και μια επόμενη φορά. Οι εκλογές είναι μια διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα είναι μια απόφαση χωρίς δυνατότητα έφεσης. Έτσι, ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται. Η αφίσα που παρουσίασε ο Nigel Farage σήμερα κατέβηκε σε επίπεδο τόσο πολύ χαμηλό, ακόμη σε σύγκριση για ό,τι ο ίδιος μας έχει συνηθίσει.

13450259_1085092108228296_1574710073246673941_n

Δεν έπεσε η μάσκα της πανουργίας, γιατί μάσκα δεν υπήρχε καθόλου. Η αφίσα ούρλιαζε «ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ», και το σύνθημα φιγουράρει πάνω από μια μεγάλη ουρά σκουρόχρωμους πρόσφυγες που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα. Το μήνυμα ήταν κάθε άλλο παρά διακριτικό: Βρετανία ψήφισε ΕΞΟΔΟ (Leave), ειδ’ αλλιώς θα μας κατακλύσουν οι μελαμψοί! Να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας! Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω! Ξέρεις τι εννοώ, έτσι δεν είναι: Αν θέλετε να έχετε για γείτονα έναν Τούρκο ή έναν Σύρο ψηφίστε ΠΑΡΑΜΟΝΗ (Remain). Τόσο απλά. Κοινή λογική. Έτσι δεν είναι;

Και μετά, σήμερα το απόγευμα, ένα μέλος του κοινοβουλίου 42 ετών, που συμβαίνει – τί σύμπτωση!- να ήταν μία βουλευτής που αγωνιζόταν για να να κάνει η Βρετανία περισσότερα για να βοηθήσει τους απελπισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από το σφαγείο της Συρίας, αυτή η βουλευτής πυροβολήθηκε, μαχαιρώθηκε, δολοφονήθηκε.

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


REALISM FOR EUROPE ND TURKEY (ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ)

28/04/2016

του 

BERLIN – Relations between Europe and Turkey have long been characterized by a deep contradiction. Whereas security cooperation (especially during the Cold War) and economic ties have been strong, the vital foundations of democracy – human rights, press freedom, minority rights, and an independent judiciary to enforce the rule of law – have remained weak in Turkey. History, too, has divided the two sides, as the dispute over recognition of the Armenian genocide during World War I attests.

After the ruling Justice and Development Party (AKP) assumed power under Abdullah Gül in 2002 and later under Recep Tayyip Erdoğan, these conflicts seemed to have been resolved. During its first years in government, the AKP wanted Turkey to join the European Union and to modernize the economy. And it delivered real reforms – particularly in areas, such as the judiciary, essential to progress toward EU membership.

But Erdoğan always kept open a “neo-Ottoman” option, which would orient Turkey toward the Middle East and the Muslim world. That became evident in 2007, when German Chancellor Angela Merkel and then-French President Nicolas Sarkozy together de facto closed the door to EU membership for Turkey, and in a manner that humiliated Erdoğan.In recent days, however, the fraught relations between Europe and Turkey have taken a bizarre turn. The Turkish government has twice summoned Germany’s ambassador to protest against a short satirical clip about Erdoğan shown on regional German television, even demanding that the clip be banned.

There can be no doubt that Turkey’s skilled and experienced diplomats understand Germans’ relationship with press freedom and freedom of opinion – fundamental values of the EU which Turkey wants to join. The question is how much of this understanding still filters through to President Erdoğan.

Relations could deteriorate further this spring, when Germany’s Bundestag votes on a resolution calling for the mass murder of Armenians in 1915 to be categorized as genocide. The motion will most likely be adopted by a large cross-party majority, aggravating tensions with Erdoğan’s government.

But, despite these recent conflicts, the EU and its member states must not lose sight of the fact that the decades-old partnership with Turkey is of paramount interest to both sides. Now and in the future, Europe needs Turkey, and Turkey needs Europe.

The price for this partnership, however, can never be the abandonment of democratic principles; on the contrary, Turkey urgently needs to institutionalize these principles for the sake of its own modernization. What is required is to focus on sustaining the relationship and reducing tensions as much as possible.

Partnership or not, Europe cannot free itself from its geopolitical neighborhood. Ever since the nineteenth century, Europe has had to deal with the so-called “Eastern question,” which at the outset concerned how to address the consequences of the Ottoman Empire’s decline. The Ottoman legacy led to several Balkan wars, which ultimately triggered World War I.

Now, a century later, the Eastern question has returned to Europe, and it is just as dangerous, even if it does not currently entail any risk of war on the continent. The Balkans – an undoubtedly European region – will remain at peace as long as a belief in a future within the EU remains alive. But the Middle East and North Africa are trapped in a power vacuum, giving rise to political crises, civil disorder, war, terror, and untold losses to the economy and human welfare.

America’s intervention in Iraq, followed by the weakening (whether real or perceived) of its security guarantee for the region, has led to open strategic rivalry between the leading Sunni power, Saudi Arabia, and the leading Shia power, Iran. Turkey, too, is involved in that game.

Meanwhile, most Arab states are unable to provide adequate jobs and opportunities to increasingly young populations, fueling support for religious extremism. The conflict between Israel and the Palestinians is escalating once again, as is Kurdish militancy. And the fighting in Syria (and to a certain extent Iraq), by calling into question the century-old borders established under the WWI-era Sykes-Picot agreement, is destabilizing the region and fueling the seemingly endless flows of refugees making their way to Europe.

Russia’s military intervention in Syria, moreover, raised the specter of a direct military clash with a NATO member state, when Turkey shot down a Russian military plane. Should the Kremlin, which has withdrawn its forces, decide to return, the risk of such a conflict, with all its uncertain consequences, would return as well.

Today’s version of the Eastern question, like the century-old variant, poses enormous risks for Europe’s security. And it could easily culminate in a forsaken and alienated Turkey, isolated on the margins of both Europe and the Middle East, with its democratic potential exhausted by the irresolvable Kurdish question.

Against this backdrop, a clash of values will almost certainly continue to define relations between Europe and Turkey. But, as has been true for a century, much more – both sides’ fundamental security interests – will be in the balance as well.