9 Μαϊου τα γενέθλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης

09/05/2018

Στις 9 Μαΐου 1950, ελάχιστα χρόνια μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, ο Ζαν Μοννέ και ο Ρόμπερτ Σουμάν, ανήγγειλαν την πρώτη ευρωπαϊκή κοινότητα, την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (CECA), με τη ιδέα ότι το κοινό οικονομικό συμφέρον θα απέτρεπε μελλοντικούς πολέμους μέσα στην Ευρώπη. Στη Γαλλία αντέδρασαν με αποτροπιασμό και οι άκρα δεξιά (το έθνος μας πάνω απ’ όλα!) και η άκρα αριστερά (συμμαχία με αυτούς που μας έσφαξαν!). Ωστόσο η Κοινότητα περπάτησε και το 1957 σχηματίστηκε η Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά, πρόγονος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

O Ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο ‘Υμνος της Χαράς από την 9η Συμφωνία του Μπετόβεν. Εδώ με σολίστ τους Jonas Kaufmann (τενόρος) René Pape (μπάσσος) Waltraud Meier (μετζο-σοπράνο) Anne Schwanewilms (σοπράνο) υπό την διεύθυνση του Ντάνιελ Μπαρενμπόϊμ.

Zean Monnet

Robert Schuman

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΕΜΜΑΝΟΥΕΛ ΜΑΚΡΟΝ ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ 17/4/18

18/04/2018

Ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας κάλεσε σε «επανεφεύρεση της Ευρωπαϊκής κυριαρχίας» απέναντι στον «πειρασμό του αυταρχισμού»:
“Aν στην Ευρώπη αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την προσήλωσή μας προς τη δημοκρατία θα πάρουμε λάθος δρόμο. (…) η δημοκρατία είναι η καλύτερη ευκαιρία για μας.” (…) «Η απάντηση δεν είναι η αυταρχική δημοκρατία αλλά η δημοκρατία στην εξουσία.”

(ακολουθούν εκτεταμένα αποσπάσματα. Μετάφραση, bold και επεξηγήσεις σε παρένθεση με λοξά γράμματα M.Γ.)

(…) Έχω κάνει εδώ και πολλούς μήνες προτάσεις και συζητήσεις, και ειδικώτερα στη Σορβόννη, και κρίνω σήμερα απαραίτητο να ανταλλάξουμε απόψεις στον χώρο αυτόν, όπου η Ευρώπη μας ζεί κάθε μέρα, με τις διαφορετικές της ευαισθησίες, τις συγκλίσεις και τις αποκλίσεις της, και όπου εσείς (οι ευρωβουλευτές) διαμορφώνετε τους απαραίτητους συμβιβασμούς, ώστε να προχωρεί μπροστά. Ζούμε σε ένα πλαίσιο, όπου κάνει πάλι την εμφάνισή του, ένα είδος ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου, ένα πλαίσιο, όπου οι μεταξύ μας διαφορές, συχνά και οι εθνικοί εγωϊσμοί μας, δείχνουν να είναι πιο σημαντικοί από αυτά που μας ενώνουν απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο. Πλαίσιο όπου η ανελευθερία ασκεί όλο και μεγαλύτερη γοητεία. Ωστόσο οι γεωπολιτικές απειλές φορτώνουν την Ευρώπη ολοένα και με μεγαλύτερες ευθύνες. Μεγάλες διεθνείς συγκρούσεις στην Ανατολή, όπως και στο Σαχέλ, αλλά και ανάδυση μεγάλων αυταρχικών δυνάμεων με στρατηγική σαφή και επεξεργασμένη, που έχει στόχο να θέσει υπό αμφισβήτηση την πολυμέρεια των διακρατικών σχέσεων. Πολυμέρεια, στο πλαίσιο της οποίας η Ευρώπη είχε κατακτήσει μια διακριτή θέση και μια σημαντική επιρροή, αλλά ταυτόχρονα πλαίσιο ευνοϊκό για τη συλλογική οικοδόμηση της ειρήνης. Η σημερινή ανταλλαγή απόψεων μας βρίσκει και σε μια στιγμή όπου συμβαίνουν μεγάλοι μετασχηματισμοί στο πεδίο της ψηφιακής τεχνολογίας, στην υπερθέρμανση του κλίματος και σε επιπτώσεις που κλονίζουν τα θεμέλια της βιομηχανικής κοινωνίας, που πραγματοποίησε τους μεγάλους συμβιβασμούς μας, επιπτώσεις που γεννούν φόβους και μας επιβάλλουν να ξαναδούμε κάποιες βασικές ισορροπίες και να ξανασκεφτούμε τη γραμματική της συλλογικής μας δράσης. (…)

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας δύο βαθιές μου πεποιθήσεις. Η πρώτη: Aν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την προσήλωσή μας προς τη δημοκρατία και όλα αυτά που η δημοκρατία προσφέρει στην Ευρώπη, ανοίγεται μπροστά μας λάθος δρόμος. Η δεύτερη: μέσα σε αυτό το πλαίσιο μπορούμε και οφείλουμε να οικοδομήσουμε μια νέα Ευρωπαϊκή κυριαρχία (souveraineté) που θα μας δώσει τα εφόδια για ν’ απαντήσουμε στους συμπολίτες μας ξεκάθαρα και σταθερά ότι μπορούμε να τους προστατεύσουμε, και επίσης για ν’ αντιμετωπίσουμε τις ταραχές του πλανήτη. Πραγματικά, μέσα σ’ έναν κόσμο δύσκολο, έχω την βαθειά πεποίθηση ότι η δημοκρατία είναι για μας η καλύτερη δυνατότητα. (…) Το χειρότερο λάθος θα ήταν να εγκαταλείψουμε το δικό μας μοντέλο διακυβέρνησης, τολμώ να πω, την ίδια μας την ταυτότητα. ” (…) Η ταυτότητά μας είναι πάνω απ’ όλα αυτή η δημοκρατία, που σέβεται το άτομο, τις μειονότητες, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, αυτη που κάποτε ονομάζαμε -και που ακόμα διεκδικώ- “φιλελεύθερη δημοκρατία”. «Δεν θέλω ν’ αφήσω να εγκατασταθεί αυτή η θανατηφόρα αυταπάτη που έσπρωξε την ήπειρό μας στο χείλος του γκρεμού- και αυτό μην το ξεχνάμε. Είναι η αυταπάτη της ισχύος, η χίμαιρα του εθνικισμού, της εγκατάλειψης των ελευθεριών. Και απορρίπτω την ιδέα που κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη, ότι δήθεν η δημοκρατία είναι καταδικασμένη σε ανικανότητα. Απέναντι στον αυταρχισμό που μας περικυκλώνει, η απάντηση δεν είναι η αυταρχική δημοκρατία αλλά η δημοκρατία στην εξουσία.”(…) 

(…) Σε ποιό άλλο μέρος του κόσμου υπάρχει η επιδίωξη για πρόοδο στον οικονομικό, γεωπολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα αλλά ταυτόχρονα και ο σεβασμός των μειονοτήτων, η ελευθερία των συνειδήσεων, η ισότητα ανδρών-γυναικών, ο σεβασμός της ιδιωτικής ζωής; Σε ποιό άλλο μέρος ισχύουν όλα αυτά με τόση ζωντάνια και τόση δύναμη; (…)

Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα κράτη ακόμα και μέσα σε αυτό το ημικύκλιο, (στην Ευρωβουλή), αλλά πέρα από τις όποιες διαφορές, αυτό το μοντέλο δημοκρατίας που μας ενώνει είναι μοναδικό στον κόσμο. Η ταυτότητα της Ευρώπης είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια δημοκρατία που εξασφαλίζει την ελευθερία, είναι μια κοινή κουλτούρα μοναδική στον κόσμο, που συνδυάζει το πάθος για την ελευθερία, την λαχτάρα για ισότητα, την αγάπη για την διαφορετικότητα ιδεών, γλωσσών, τοπίων. Αυτό το ευρωπαϊκό μοντέλο δεν είναι ούτε αφηρημένο, ούτε παρωχημένο. Σήμερα παίρνει σάρκα και οστά μέσα από την συλλογική μας φροντίδα για την προστασία του περιβάλλοντος, του κλίματος, της υγείας. Εξελίσσεται μέσα από τον τρόπο που προσεγγίζουμε την ψηφιακή επανάσταση, γιατί μόνο εμείς οι Ευρωπαίοι εξασφαλίζουμε σε τέτοιο βαθμό την ελευθερία της καινοτομίας με παράλληλη φροντίδα για σωστούς ρυθμιστικούς κανόνες και προστασία της ιδιωτικής ζωής. Αυτή η ταυτότητά μας κάνει να ξεχωρίζουμε προφανώς από τις αυταρχικές δυνάμεις του πλανήτη, αλλά (και αυτό πρέπει να το δούμε) σήμερα πια και από μερικούς πολύ στενούς μας συμμάχους. (…)

(…) Πρέπει ν’ ακούσουμε την οργή των λαών της Ευρώπης. Οι λαοί δεν χρειάζονται διαπαιδαγώγιση, χρειάζονται ένα νέο σχέδιο, αποτελεσματικό στην καθημερινότητα. Και αυτοί που εμπορεύονται και οξύνουν την οργή αυτή προτείνουν ως μοναδικό μέλλον την αδιέξοδη οδό της επιστροφής στον καταστροφικό εθνικισμό του χθες(…)

Λοιπόν στον επόμενο χρόνο ας οργανώσουμε μια συστηματική συζήτηση γύρω από πεποιθήσεις και προτάσεις. Δεν μπορούμε πια να συνεχίσουμε ό,τι κάναμε μέχρι χθες, δηλαδή να μην συζητάμε για την Ευρώπη, να μοιραζόμαστε τα πόστα και να κατηγορούμε τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο για όλα τα δεινά. (…) Γι αυτό, ξεκινώντας τον ανήφορο των ευρωεκλογών και διαθέτοντας περιορισμένο χρόνο λόγω προεκλογικής καμπάνιας, πρέπει να αναβιώσουμε τoν δημόσιο διάλογο, να δημιουργήσουμε έναν ευρωπαϊκό δημόσιο χώρο, που πολλές φορές συχνά αφήσαμε ακαλλιέργητο. Με αυτό το πνεύμα προσπάθειας και καινοτομίας είναι και οι προτάσεις μου για διαβουλεύσεις με τους πολίτες. Από σήμερα κιόλας στη Γαλλία θα ξεκινήσω μια συζήτηση ειλικρινή, ανοιχτή, χωρίς καλλιέπειες, δύσκολη, αλλά απαραίτητη για να δούμε τί μας ενώνει και τί μας χωρίζει, για να βγούμε από τις απλουστευτικές εναλλακτικές του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ ως απάντηση σε ένα πρόβλημα του οποίου δεν εξετάζουμε ούτε τις προϋποθέσεις, ούτε τα σχετικά κείμενα. Και να κάνουμε με δημοκρατικό τρόπο έναν δημόσιο διάλογο κρίσιμο για την Ευρώπη, την Ευρώπη μας (…)

Η δεύτερη πεποίθησή μου που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι η αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Υποστηρίζοντας την ιδέα της ευρωπαϊκής κυριαρχίας δεν υποστηρίζουμε μια ιδέα αφηρημένη, ούτε τη διάλυση των εθνικών μας κυριαρχιών. Όχι. Μπροστά στις μεγάλες αναταραχές του κόσμου, μπροστά στους μεγάλους μετασχηματισμούς που βιώνουμε, χρειαζόμαστε μια κυριαρχία πιο ισχυρή από την δική μας (εθνική) κυριαρχία., που δεν θα αντικαταστήσει αλλά θα συμπληρώσει τις εθνικές κυριαρχίες, που μόνο αυτή, απέναντι στις μεγάλες μεταναστεύσεις λαών, στην παγκόσμια ανασφάλεια, στους οικονομικούς, κοινωνικούς και περιβαλλοντικούς μετασχηματισμούς θα μπορέσει να δώσει σωστές απαντήσεις.(…)

“Σε σχέση με το προσφυγικό/μεταναστευτικό πρέπει να ξεμπλοκάρουμε την τοξική διαμάχη γύρω από την ρύθμιση του κανονισμού του Δουβλίνου και την μετεγκατάσταση των προσφύγων, να πάμε πιο πέρα από αυτή τη διαμάχη και να οικοδομήσουμε την εσωτερική και εξωτερική αλληλεγγύη που χρειάζεται η Ευρώπη. Προτείνω τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού προγράμματος που θα υποστηρίζει οικονομικά απευθείας τις τοπικές συλλογικότητες που υποδέχονται και εντάσσουν στην κοινωνία τους πρόσφυγες. (…)

Ένα τρίτο μέτωπο είναι η μεταρρύθμιση της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, απαραίτητη πριν από την εκπνοή αυτής της θητείας (του Ευρωκοινοβουλίου), ο καθορισμός ενός φύλλου πορείας, που θα επιτρέψει τη σταδιακή πρόοδο προς την τραπεζική ένωση και την δημιουργία μιας δημοσιονομικής ικανότητας ευνοϊκής για την σταθερότητα και την σύγκλιση μέσα στην Ευρωζώνη.

Τελικά, αυτό που μας κρατάει μαζί δεν είναι μόνο ένα νόμισμα κια μια Συνθήκη, είναι μια αίσθηση του ανήκειν, με άλλα λόγια μια κουλτούρα που μπορώ να επικαλεστώ, γιατί είναι βασικό να έχουμε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια που προοδεύουν πραγματικά, ή να εργαστούμε για τη διεύρυνση του Erasmus. Θέλω όμως να επισημάνω και μία από τις τρέχουσες εργασίες σας, πολύ σπουδαία κατά τη γνώμη μου, αυτή των πνευματικών δικαιωμάτων, της προστασίας των δημιουργών και της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Οι κοινωνίες μας διαποτίζονται από αυτό το πλούσιο μείγμα πολιτισμού, χωρίς αυτό η Ευρώπη δεν θα ήταν η ήπειρος της ζωηρής πολυμορφίας και της δημιουργικής ιδιοφυϊας.(…)

Ανήκω σε μια γενιά που δεν γνώρισε τον πόλεμο, που έχει την πολυτέλεια να μπορεί να ξεχνά αυτά που έζησαν οι προπάτορές της. Υπάρχουν πολλοί που νομίζουν ότι μπορούμε να συνεχίζουμε τις αιώνιες αντιπαραθέσεις, τις χθεσινές βεβαιότητες που έχουμε συνηθίσει, τις γνωστές και καλοκουρδισμένες διαφορές. Ωστόσο εγώ κατάγομαι από μια περιοχή και μια οικογένεια που γνώρισε όλα τα αιματοβαμμένα κεφάλαια της πρόσφατης ιστορίας μας. Οι επιλογές λοιπόν είναι απλές: δεν θέλω να ανήκω σε μια γενιά που υπνοβατεί. Δεν θέλω να ανήκω σε μια γενιά που θα ξεχνά το παρελθόν της και θα εθελοτυφλεί μπροστά στα δεινά του δικού της παρόντος.

Στους καιρούς που έρχονται ο καθένας θα ξαναπάρει τις ευθύνες του, ωστόσο θέλω να ανήκω σε μια γενιά αποφασισμένη να υπερασπιστεί με σθένος τη δημοκρατία της, γιατί η λέξη δημοκρατία δεν αντιπροσωπεύει μια συνήθεια, δεν είναι μια λέξη με την οποία έχουμε βολευτεί, είναι μια λέξη με όλη τη σημασία της, γιατί είναι καρπός των αγώνων του παρελθόντος. Θέλω να ανήκω σε μια γενιά που θα υπερασπιστεί την ευρωπαϊκή κυριαρχία, γιατί την έχουμε κερδίσει με αγώνες, γιατί έχει νόημα και γιατί αυτή τη στιγμή είναι η προϋπόθεση που θα επιτρέψει στις επόμενες γενιές να επιλέξουν οι ίδιες το μέλλον τους. Και δεν θα υποκύψω ποτέ στη γοητεία κανενός αυταρχικού καθεστώτος, δε θα υποχωρήσω σε εύκολες λύσεις του παρόντος. Αλλά νομίζω ότι η ευθύνη όλων μας τους επόμενους μήνες είναι να οργανώσουμε τον πραγματικό δημόσιο διάλογο για την Ευρώπη, να αναγνωρίσουμε τα πραγματικά ευρωπαϊκά διακυβεύματα, που μόνον αυτά θα επιτρέψουν στους λαούς μας να επιλέξουν: Αυτούς που θέλουν μιαν Ευρώπη χωρίς προτάσεις, μιαν Ευρώπη της αναδίπλωσης, μιαν Ευρώπη “κατά τα ειωθότα” ή αυτούς που είναι έτοιμοι για μιαν Ευρώπη φιλόδοξη, με αναγεννημένη κυριαρχία, με ζωντανή δημοκρατία, την δημοκρατία στην οποία πιστεύουμε. Σας ευχαριστώ.

Το πλήρες κείμενο στα γαλλικά


H συνέντευξη του Εμμανουέλ Μακρόν- ένας χρόνος προεδρίας

18/04/2018

Συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με δύο σκληρούς αντιπάλους.


ΒΡΑΒΕΙΟ ΖΑΧΑΡΟΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 2017: στην αντιπολίτευση της Βενεζουέλας

15/12/2017

Ένα πληροφοριακό podcast του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: ttps://www.youtube.com/watch?v=EoNnqJmiBKk

To φετινό βραβείο Ζαχάρωφ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της σκέψης απονέμεται στην δημοκρατική αντιπολίτευση της Βενεζουέλας. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Ταγιάνι αναγγέλλει τη βράβευση. Διάφοροι κομμουνιστές ευρωβουλευτές γελάνε κοροϊδευτικά ή φωνάζουν, κάποιος απευθύνεται στον Ταγιάνι στα ιταλικά με ένα «ντροπή σου». Ο Ταγιάνι εκνευρισμένος τους καλεί να σεβαστούν την απόφαση της πλειοψηφίας, ενώ καταχειροκροτείται. Διακρίνουμε τους Κούλογλου και Χρυσόγονο που δεν χειροκροτούν (αυτό δα έλειπε!) αλλά κοιτάζουν αμήχανα. Το βραβείο παραλαμβάνουν μέλη της αντιπολίτευσης ή αντιπρόσωποί τους, γιατί οι ίδιοι είναι στη φυλακή. Η τελετή τελειώνει με σύσσωμο το Κοινοβούλιο να τους χειροκροτεί. Πλην Λακεδεμονίων: Η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών της ομάδας της Αριστεράς (GUE/NGL) είτε απουσιάζουν επιδεικτικά, είτε μένουν καρφωμένοι στις θέσεις τους, μεταξύ αυτών και ο Δ.Παπαδημούλης, που για άλλη μία φορά ντρόπιασε την Ελλάδα.

Και ένα σχόλιο του Μίλτου Κύρκου, ευρωβουλευτή με το Ποτάμι (αντιγράφω από το facebook): «Δεν έχουμε περιέργεια για το γιατί οι βουλευτές της GUE απείχαν απο την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ στη δημοκρατική αντιπολίτευση της Βενεζουέλας. Ξέρουμε ότι 159 θάνατοι, 300 φυλακισμένοι, ακόμη και η απαγόρευση κομμάτων να συμμετέχουν στις προεδρικές εκλογές είναι ψιλά γράμματα. Η περιέργεια μας είναι εάν βραβευόταν σήμερα ο Αντρέι Ζαχάρωφ, οι βουλευτές της GUE θα έμεναν στην αίθουσα;»

υ.γ. Κάποιοι αριστεροί προβάλλουν το επιχείρημα ότι η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα είναι «δεξιά». Ακόμα και αν είναι έτσι, οι δεξιοί που αγωνίζονται κατά του φασισμού, φυλακίζονται και δολοφονούνται δεν αξίζουν υποστήριξη; Δηλαδή στα χρόνια της Χούντας στη χώρα μας αντιστασιακοί ήταν μόνο οι αριστεροί; Δεξιοί, κεντροδεξιοί και κεντρώοι όπως η Βιργινία Τσουδερού, ο Νίκος Παπάς με το κίνημα του ναυτικού, ο Γιάγκος Πεσματζόγλου δεν άξιζαν υποστήριξη επειδή δεν ήταν αριστεροί; Δε θα ξεχάσω ακόμα και σ’εκείνα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πόσο οι αριστεροί και αριστεριστές προσπαθούσαν να μειώσουν ακόμα και τον Αλέξανδρο Παναγούλη, και ζωντανό και μετά θάνατον.


Η μετα-αποικιακή ζώνη άνεσης

04/12/2017

της Σώτης Τριανταφύλλου

ΤΑ  ΝΕΑ 02/12/2017

Μόλις διάβασα ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Εντουάρ Λουίς, συγγραφέα και ακτιβιστή της άκρας αριστεράς, που έχει μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία. Πρόκειται για το χρονικό ενός βιασμού: την παραμονή των Χριστουγέννων ένας νεαρός Αλγερινός, ο Ρεντά, βιάζει τον Εντουάρ και προσπαθεί να τον στραγγαλίσει. Αλλά ο Εντουάρ, που ως μέλος της χρυσής νεολαίας εντρυφά στον Νίτσε και στην όπερα, δικαιολογεί τις πράξεις του Ρεντά: φταίει η φτώχεια την οποία αποδίδει στην αποικιοκρατία και στον ρατσισμό. Ο Ρεντά δεν είναι άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του: η βία, λέει ο μεγαλόψυχος συγγραφέας, προκύπτει από τις κοινωνικές δομές· ο Ρεντά είναι ο τελευταίος κρίκος των φρικαλεοτήτων που υπέστησαν οι Αλγερινοί. Γι’ αυτό, το θύμα δεν θέλει να μηνύσει τον βιαστή του· εξάλλου, είναι εναντίον της καταστολής και των φυλακών. Μόνον όταν πρόκειται για Αλγερινούς, σπεύδω να προσθέσω· αν ο βιαστής ήταν Γάλλος, θα του άξιζε να σαπίσει στο κελί.
Στη συνέχεια, εφόσον αυτή είναι η ιδεολογία που κυριαρχεί στη γαλλική λογοτεχνία, έπεσε στα χέρια μου ένα παρόμοιο βιβλίο του Πατρίκ Σαμουαζό, ο οποίος κατάγεται από τη Μαρτινίκα αλλά αρνείται να κατανοήσει ότι το νησί του δεν είναι «αποικία», αλλά υπερπόντιο γαλλικό έδαφος. Δεν υπάρχουν γαλλικές αποικίες. Κι όμως ο κ. Σαμουαζό, διάσημος στη Γαλλία, επιτίθεται λάβρος εναντίον της αποικιοκρατίας όχι ως παρελθόν αλλά ως παρόν ― μολονότι, επιμένω, η Μαρτινίκα έγινε γαλλικός νομός, με τη θέληση των κατοίκων της, το 1946. Ο Πατρίκ Σαμουαζό κατηγορεί τις δυτικές χώρες για απρόθυμη υποδοχή μεταναστών, χωρίς να αναφέρει τι κάνει τους ανθρώπους να φεύγουν από τη χώρα τους και να μην κατευθύνονται σε χώρες πολιτιστικά συγγενικές με τις δικές τους. Αν και η Δύση είναι ρατσιστική και αντιδημοκρατική, συνωστίζονται στις θύρες της.
Η εξήγηση είναι εύκολη: όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στον Τρίτο Κόσμο είναι συνέπεια της αποικιοκρατίας· όσα δυσάρεστα συμβαίνουν με τους ξένους πληθυσμούς στη Δύση – άρνηση κοινωνικής ένταξης, ρατσιστικό και θρησκευτικό μίσος εναντίον της χώρας υποδοχής, σχολική αποτυχία, υψηλά ποσοστά παραβατικότητας, τρομοκρατία, βία εναντίον των γυναικών, αντισημιτισμός, γκετοποίηση – είναι κι αυτά συνέπειες της αποικιοκρατίας. Το ρολόι της Ιστορίας έχει σταματήσει και μαζί μ’ αυτό έχει σταματήσει το μυαλό μας: όταν οι ευρωπαϊκές αρχές συλλαμβάνουν εγκληματίες που τυγχάνουν μη-«λευκοί», κατηγορούνται για αποικιοκρατική και ρατσιστική συμπεριφορά – στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι δικάζονται καθημερινά για γεγονότα που αφορούν γενιές νεκρών.
Η μετα-αποικιακή μωρολογία έχει δημιουργήσει μια ζώνη άνεσης όπου καταφεύγουμε όταν μας λείπουν τα εργαλεία της κατανόησης τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος. Η αριστερή προπαγάνδα κολακεύει τον Τρίτο Κόσμο αντί να τον βοηθήσει· αντί να παρέμβει δημιουργικά στην οικονομική του ανάπτυξη, στην ειρήνη, στη χρηστή διοίκηση, στην απελευθέρωσή του από την τρομακτική επίδραση της θρησκείας και των πρωτόγονων εθίμων. Η αριστερά, θωπεύοντας τους «αποικιοκρατούμενους» – αν και δεν υπάρχουν αποικίες εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα – ενισχύει τον εγκλεισμό τους στο παρελθόν, σε ένα είδος νηπιακής ηλικίας της Ιστορίας. Και αρθρώνει, με τη γνωστή της μεροληψία, τον μονομερή καταγγελτικό λόγο του «ρατσισμού». Όμως, αν θέλουμε να δούμε τι σημαίνει ρατσισμός πρέπει να πάμε στην Αλγερία – όπου διώκονται, επισήμως, οι υποσαχάριοι πληθυσμοί – ή στη Λιβύη όπου γίνεται δουλεμπόριο με όρους του 19ου αιώνα. Εκεί ο ρατσισμός δεν είναι στραβά βλέμματα και υποτιμητικές χειρονομίες· είναι κρατική πολιτική και λαϊκή απαίτηση. Η θρησκευτική μισαλλοδοξία στις μουσουλμανικές χώρες είναι θεσμική· εν τέλει, ο χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία που μπορούμε να καθυβρίσουμε ανενόχλητοι. Όσο για τα «τείχη», γίνεται πολύς λόγος για την Ευρώπη των τειχών αλλά όχι για το τείχος μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου – και πάει λέγοντας.
Η μετα-αποικιακή συνείδηση περιέχει μια θέαση της Ιστορίας που, εξαιτίας της αμείλικτης προπαγάνδας, τροφοδοτεί νοοτροπία θύματος, συμπλέγματα κατωτερότητας, ένστικτα εκδίκησης, παρανοειδή καχυποψία και προδοτολογία. Υπό αυτή την έννοια, στις ΗΠΑ, οι Αφροαμερικανοί ηγέτες που υιοθετούν μετα-αποικιακή ρητορική, εκτός του ότι προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στους μαύρους, εξοστρακίζουν όποιο μέλος της κοινότητας δεν υποκύπτει στην ενιαία σκέψη. Η κοινωνική συμφιλίωση θεωρείται ξεπούλημα στον εχθρό.
Ο ναρκισσισμός του θύματος εξελίσσεται σε ναρκισσισμό ενός φαντασιακού πολιτισμού. Όσοι νιώθουν αποικιοκρατούμενοι – περιέργως, έτσι νιώθουν πολλοί Έλληνες – έχουν την τάση να καυχώνται για έναν πολιτισμό που είναι δήθεν ανώτερος από εκείνον του αποικιοκράτη. Αντί δηλαδή να αναρωτιόμαστε τι συνέβαλε στις αποτυχίες, στις ξένες κατακτήσεις, στην καθήλωση σε μια παγίδα της Ιστορίας, επινοούμε ηθική και πολιτιστική ανωτερότητα χωρίς να αναρωτιόμαστε για τις δικές μας ευθύνες, για τα δικά μας ελαττώματα και εγκλήματα.
Όταν ο Ντανιέλ Λεφέβρ, ιστορικός ειδικευμένος στην αποικιοκρατία, έγραψε το βιβλιαράκι «Να τελειώνουμε επιτέλους με την αποικιοκρατική μεταμέλεια», η γαλλική αριστερά έπεσε κυριολεκτικά να τον φάει – και κατά κάποιον τρόπο τον έφαγε· ο Λεφέβρ αρρώστησε και πέθανε. Πρώτες στην κατακραυγή ήταν φυσικά οι εφημερίδες «Le Monde» και «Libération» που προσπαθούν να πείσουν τους Γάλλους ότι η δυτική ευημερία οφείλεται στα «φτηνά» εργατικά χέρια από τις πρώην αποικίες (δεν υπάρχουν φτηνά και ακριβά χέρια: υπάρχουν φτηνές και ακριβές δουλειές οι οποίες ορίζονται με νόμους). Αλλά η ευημερία δεν οφείλεται τόσο σε χέρια, όσο σε μυαλά· προπάντων, οφείλεται στη δυνατότητα των ανθρώπων να προχωρούν λειαίνοντας τις διαφορές τους και ερμηνεύοντας την Ιστορία με όρους επιτευγμάτων, όχι εγκλημάτων. Το παρελθόν ― το λέει η λέξη ― είναι ο χρόνος που έχει περάσει. Οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι που ξύνουν τις παλιές πληγές, εκτός του ότι διατυπώνουν πολλά ψέματα, απομονώνουν τους πρώην αποκιοκρατούμενους καθιστώντας τους «διαφορετικούς» (μια ιδιαίτερη μορφή ρατσισμού σαν εκείνη που δείχνει ο «ανώτερος» Εντουάρ στον Ρεντά). Στη συνέχεια, αναδεικνύουν σε αξία την επιλεγόμενη «διαφορετικότητα» κατακερματίζοντας το κοινωνικό σώμα και ευνοώντας τον κοινοτισμό από τον οποίον τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει.

Η συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε στον Αλέξη Παπαχελά, ΣΚΑΙ 24/10/217- ένας απολογισμός

25/10/2017

Η τελευταία συνέντευξη του μέχρι προχτές Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, αμέσως πριν αναλάβει την προεδρία της Bundestag

(LeLo CaNa ViDeos)

 


Καταλωνία 4: Ένας λαός διχασμένος

09/10/2017

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Βαρκελώνη, εκφράζοντας την αντίθεση τους στο ενδεχόμενο ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Με σημαίες της Ισπανίας, της Καταλωνίας και της Ευρώπης. Μπρος στον ολοφάνερο διχασμό του κόσμου δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ένα επιπλέον ζήτημα: Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η απόσχιση από το κεντρικό κράτος και η ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους χρειάζεται σαφώς ενισχυμένη πλειοψηφία. Δεν αρκεί ένα 50%. Ούτε μια συμμετοχή του μισού πληθυσμού.

a-prounion23


Καταλωνία 3

06/10/2017

Μια ανάλυση του Αντώνη Τριφύλλη στον 9.84Στάση των δύο με τον Άρη Τόλιο 6/10/ από το 1:34΄


Καταλωνία 2

06/10/2017

Μια ενδιαφέρουσα και ισορροπημένη εκτίμηση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη, καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, ΕΚΠΑ. Επιπλέον σε άλλη συνέντευξη διαβεβαιώνει ότι με κανέναν τρόπο μια ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας δεν θα σήμαινε αυτόματη παραμονή στην Ε.Ε., αλλά θα έπρεπε 1. να αναγνωριστεί η Καταλωνία ως ανεξάρτητο κράτος 2. να ξεκινήσει από την αρχή αίτηση και διαδικασία ένταξης.


HOMMAGE TO CATALONIA?

05/10/2017

Για την γενιά μου, και την προηγούμενη, η Καταλωνία είναι ένας μύθος. Στα νιάτα μας την χαιρετίσαμε ως προπύργιο της αντίστασης κατά του Φράνκο, αγαπήσαμε την αφήγηση του Όργουελ, που παραλίγο να δώσει τη ζωή του στον Ισπανικό Εμφύλιο και ονειρευτήκαμε με τα πρωτοπόρα πειράματα αυτοδιαχείρησης από τις αναρχικές κοινότητες κατά τον Εμφύλιο. Και αργότερα, όσοι επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη μείναμε έκθαμβοι με την πολιτιστική της κληρονομιά, τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά έργα που την κάνουν μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου.

Θεωρώ λοιπόν απλουστευτική και μονόπλευρη τη στάση του ευρωπαϊκού τύπου και πολλών ευρωπαίων πολιτικών καθώς και την αμήχανη «ουδετερότητα» των θεσμών της Ε.Ε. και την αβασάνιστη επίκληση της νομιμότητας στην Καταλωνία. Οι Καταλανοί που είναι υπέρ του δημοψηφίσματος χαρακτηρίζονται όλοι συλλήβδην ως ακραίοι εθνικιστές, αντιευρωπαίοι, συμφεροντολόγοι κλπ. Οι πολίτες που είδαμε να πηγαίνουν προς τις κάλπες χαρούμενοι ή με δάκρυα στα μάτια ήταν φανερό ότι βίωναν τη στιγμή ως χειραφέτηση. Αυτό δεν μπορούμε να το περιφρονήσουμε. Ιδίως όταν η νομιμότητα προσπάθησε να επιβληθεί με μαζική βία αδιακρίτως, πάνω σε νέους και γέρους, μετριοπαθείς και μαχητικούς. Βέβαια όλοι εξέφρασαν «αποτροπιασμό» για την «δυσανάλογη αστυνομική βία». Ωστόσο  πολλοί εδώ στη χώρα μας, και όχι μόνο, σχεδόν κοντεύουν να πουν το αλήστου μνήμης “καλά τους κάνανε”! Και να συγκρίνουν την περίπτωση της Καταλωνίας με μια οποιαδήποτε “τοπική κοινωνία” πχ με την Θράκη και άλλα επιπόλαια (και επικίνδυνα).

Αλλά οι Καταλάνοι δεν είναι απλά κάποιοι τοπικιστές. Είναι διακριτό έθνος μέσα στην Ισπανική Επικράτεια, με δική του γλώσσα (όχι διάλεκτο), αναγνωρισμένη ως co-official language από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2005) και δική της κουλτούρα. Δεν έχει κανείς παρά ν’ ακούσει τα τραγούδια τους.
Μου κάνει μάλιστα κατάπληξη που διάφοροι για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους ντόπιους εθνικιστές, αναγνωρίζουν (και σωστά) το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στους κατοίκους της FYROM για να λέγονται Μακεδόνες και να τους αναγνωρίζεται το δικό τους κράτος και η δική τους γλώσσα, αλλά να έχουν ξαφνικά άλλα μέτρα και σταθμά για τους Καταλάνους.

Φυσικά το ζήτημα της απόσχισης είναι προβληματικό από πολλές απόψεις, τα οικονομικά δημοσιονομικά κίνητρα είναι σαφώς εγωϊστικά, θυμίζουν φεουδαρχικές εποχές όπου οι επαρχίες ξεσηκώνονταν κατά των φόρων του βασιλιά. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος υπό συνθήκες απαγόρευσης και καταστολής εκ των πραγμάτων δεν έχει αξιοπιστία. Και βέβαια οι ακρότητες τύπου «Ραχόϋ=Φράνκο» είναι καταδικαστέες. Ωστόσο είναι ακρότητες φραστικές, ενώ οι ακρότητες της αστυνομικής καταστολής με το παραπάνω υλικές. Γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με την καταστολή εναντίον καταστροφών και άλλων βίαιων ενεργειών, αλλά με την άγρια καταστολή μιας ειρηνικής εκλογικής διαδικασίας.

Όσο για την περίφημη αντισυνταγματικότητα, αυτοί που θέλουν ανεξαρτησία εξ ορισμού δεν την αναγνωρίζουν, αλλιώς θα ήταν με το κεντρικό κράτος. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό για να λέει κανείς “ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται”. Πάση θυσία; Και εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει το δικαίωμά τους για αυτοπροσδιορισμό;

Δυστυχώς μετά τα γεγονότα η πόλωση ευνοεί μόνο τους εκατέρωθεν ακραίους. Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα παίξει ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού. Μέχρι στιγμής δεν το κάνει. Και βέβαια άν κάποτε ευτυχήσουμε να δούμε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κάτω από αυτή την ομπρέλλα θα πραγματοποιείτο και το όραμα της Ευρώπης των Περιφερειών, τα κράτη θα ατονούσαν και ζητήματα σαν της Καταλωνίας ή της Σκωτίας θα μπορούσαν να λύνονται χωρίς τριβές και συγκρούσεις.

O Guy Verhοfstadt , πρόεδρος των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο, για τα γεγονότα στην Καταλωνία: «I don’t want to interfere in the domestic issues of Spain but I absolutely condemn what happened today in Catalonia. On one hand, the separatist parties went forward with a so-called referendum that was forbidden by the Constitutional Court, knowing all too well that only a minority would participate as 60 % of the Catalans are against separation. And on the other hand – even when based on court decisions – the use of disproportionate violence to stop this. In the European Union we try to find solutions through political dialogue and with respect for the constitutional order as enshrined in the Treaties, especially in art. 4. It’s high time for de-escalation. Only a negotiated solution in which all political parties, including the opposition in the Catalan Parliament, are involved and with respect for the Constitutional and legal order of the country, is the way forward.

Και ο συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων/EFA στο  Ευρωκοινοβούλιο Philippe Lamberts : “What is happening in Catalonia now is not only a Spanish issue: it goes to the core of the European Union. This is because the European Union is built on the conscious decision to live together on this continent, settling our differences through dialogue, negotiation and compromise, rather than through violence. “Our motto is unity in diversity, a diversity we choose to see as an asset rather than as a weakness. All of this is at stake in the constitutional and political crisis in Spain. This is why Presidents Juncker and Tusk cannot sit on the fence. If it is an internal matter, it is also one that concerns the European Union.”