ΒΡΑΒΕΙΟ ΖΑΧΑΡΟΦ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ 2017: στην αντιπολίτευση της Βενεζουέλας

15/12/2017

Ένα πληροφοριακό podcast του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου: ttps://www.youtube.com/watch?v=EoNnqJmiBKk

To φετινό βραβείο Ζαχάρωφ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία της σκέψης απονέμεται στην δημοκρατική αντιπολίτευση της Βενεζουέλας. Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου Ταγιάνι αναγγέλλει τη βράβευση. Διάφοροι κομμουνιστές ευρωβουλευτές γελάνε κοροϊδευτικά ή φωνάζουν, κάποιος απευθύνεται στον Ταγιάνι στα ιταλικά με ένα «ντροπή σου». Ο Ταγιάνι εκνευρισμένος τους καλεί να σεβαστούν την απόφαση της πλειοψηφίας, ενώ καταχειροκροτείται. Διακρίνουμε τους Κούλογλου και Χρυσόγονο που δεν χειροκροτούν (αυτό δα έλειπε!) αλλά κοιτάζουν αμήχανα. Το βραβείο παραλαμβάνουν μέλη της αντιπολίτευσης ή αντιπρόσωποί τους, γιατί οι ίδιοι είναι στη φυλακή. Η τελετή τελειώνει με σύσσωμο το Κοινοβούλιο να τους χειροκροτεί. Πλην Λακεδεμονίων: Η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών της ομάδας της Αριστεράς (GUE/NGL) είτε απουσιάζουν επιδεικτικά, είτε μένουν καρφωμένοι στις θέσεις τους, μεταξύ αυτών και ο Δ.Παπαδημούλης, που για άλλη μία φορά ντρόπιασε την Ελλάδα.

Και ένα σχόλιο του Μίλτου Κύρκου, ευρωβουλευτή με το Ποτάμι (αντιγράφω από το facebook): «Δεν έχουμε περιέργεια για το γιατί οι βουλευτές της GUE απείχαν απο την απονομή του Βραβείου Ζαχάρωφ στη δημοκρατική αντιπολίτευση της Βενεζουέλας. Ξέρουμε ότι 159 θάνατοι, 300 φυλακισμένοι, ακόμη και η απαγόρευση κομμάτων να συμμετέχουν στις προεδρικές εκλογές είναι ψιλά γράμματα. Η περιέργεια μας είναι εάν βραβευόταν σήμερα ο Αντρέι Ζαχάρωφ, οι βουλευτές της GUE θα έμεναν στην αίθουσα;»

υ.γ. Κάποιοι αριστεροί προβάλλουν το επιχείρημα ότι η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα είναι «δεξιά». Ακόμα και αν είναι έτσι, οι δεξιοί που αγωνίζονται κατά του φασισμού, φυλακίζονται και δολοφονούνται δεν αξίζουν υποστήριξη; Δηλαδή στα χρόνια της Χούντας στη χώρα μας αντιστασιακοί ήταν μόνο οι αριστεροί; Δεξιοί, κεντροδεξιοί και κεντρώοι όπως η Βιργινία Τσουδερού, ο Νίκος Παπάς με το κίνημα του ναυτικού, ο Γιάγκος Πεσματζόγλου δεν άξιζαν υποστήριξη επειδή δεν ήταν αριστεροί; Δε θα ξεχάσω ακόμα και σ’εκείνα τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης πόσο οι αριστεροί και αριστεριστές προσπαθούσαν να μειώσουν ακόμα και τον Αλέξανδρο Παναγούλη, και ζωντανό και μετά θάνατον.

Advertisements

Η μετα-αποικιακή ζώνη άνεσης

04/12/2017

της Σώτης Τριανταφύλλου

ΤΑ  ΝΕΑ 02/12/2017

Μόλις διάβασα ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Εντουάρ Λουίς, συγγραφέα και ακτιβιστή της άκρας αριστεράς, που έχει μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία. Πρόκειται για το χρονικό ενός βιασμού: την παραμονή των Χριστουγέννων ένας νεαρός Αλγερινός, ο Ρεντά, βιάζει τον Εντουάρ και προσπαθεί να τον στραγγαλίσει. Αλλά ο Εντουάρ, που ως μέλος της χρυσής νεολαίας εντρυφά στον Νίτσε και στην όπερα, δικαιολογεί τις πράξεις του Ρεντά: φταίει η φτώχεια την οποία αποδίδει στην αποικιοκρατία και στον ρατσισμό. Ο Ρεντά δεν είναι άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του: η βία, λέει ο μεγαλόψυχος συγγραφέας, προκύπτει από τις κοινωνικές δομές· ο Ρεντά είναι ο τελευταίος κρίκος των φρικαλεοτήτων που υπέστησαν οι Αλγερινοί. Γι’ αυτό, το θύμα δεν θέλει να μηνύσει τον βιαστή του· εξάλλου, είναι εναντίον της καταστολής και των φυλακών. Μόνον όταν πρόκειται για Αλγερινούς, σπεύδω να προσθέσω· αν ο βιαστής ήταν Γάλλος, θα του άξιζε να σαπίσει στο κελί.
Στη συνέχεια, εφόσον αυτή είναι η ιδεολογία που κυριαρχεί στη γαλλική λογοτεχνία, έπεσε στα χέρια μου ένα παρόμοιο βιβλίο του Πατρίκ Σαμουαζό, ο οποίος κατάγεται από τη Μαρτινίκα αλλά αρνείται να κατανοήσει ότι το νησί του δεν είναι «αποικία», αλλά υπερπόντιο γαλλικό έδαφος. Δεν υπάρχουν γαλλικές αποικίες. Κι όμως ο κ. Σαμουαζό, διάσημος στη Γαλλία, επιτίθεται λάβρος εναντίον της αποικιοκρατίας όχι ως παρελθόν αλλά ως παρόν ― μολονότι, επιμένω, η Μαρτινίκα έγινε γαλλικός νομός, με τη θέληση των κατοίκων της, το 1946. Ο Πατρίκ Σαμουαζό κατηγορεί τις δυτικές χώρες για απρόθυμη υποδοχή μεταναστών, χωρίς να αναφέρει τι κάνει τους ανθρώπους να φεύγουν από τη χώρα τους και να μην κατευθύνονται σε χώρες πολιτιστικά συγγενικές με τις δικές τους. Αν και η Δύση είναι ρατσιστική και αντιδημοκρατική, συνωστίζονται στις θύρες της.
Η εξήγηση είναι εύκολη: όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στον Τρίτο Κόσμο είναι συνέπεια της αποικιοκρατίας· όσα δυσάρεστα συμβαίνουν με τους ξένους πληθυσμούς στη Δύση – άρνηση κοινωνικής ένταξης, ρατσιστικό και θρησκευτικό μίσος εναντίον της χώρας υποδοχής, σχολική αποτυχία, υψηλά ποσοστά παραβατικότητας, τρομοκρατία, βία εναντίον των γυναικών, αντισημιτισμός, γκετοποίηση – είναι κι αυτά συνέπειες της αποικιοκρατίας. Το ρολόι της Ιστορίας έχει σταματήσει και μαζί μ’ αυτό έχει σταματήσει το μυαλό μας: όταν οι ευρωπαϊκές αρχές συλλαμβάνουν εγκληματίες που τυγχάνουν μη-«λευκοί», κατηγορούνται για αποικιοκρατική και ρατσιστική συμπεριφορά – στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι δικάζονται καθημερινά για γεγονότα που αφορούν γενιές νεκρών.
Η μετα-αποικιακή μωρολογία έχει δημιουργήσει μια ζώνη άνεσης όπου καταφεύγουμε όταν μας λείπουν τα εργαλεία της κατανόησης τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος. Η αριστερή προπαγάνδα κολακεύει τον Τρίτο Κόσμο αντί να τον βοηθήσει· αντί να παρέμβει δημιουργικά στην οικονομική του ανάπτυξη, στην ειρήνη, στη χρηστή διοίκηση, στην απελευθέρωσή του από την τρομακτική επίδραση της θρησκείας και των πρωτόγονων εθίμων. Η αριστερά, θωπεύοντας τους «αποικιοκρατούμενους» – αν και δεν υπάρχουν αποικίες εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα – ενισχύει τον εγκλεισμό τους στο παρελθόν, σε ένα είδος νηπιακής ηλικίας της Ιστορίας. Και αρθρώνει, με τη γνωστή της μεροληψία, τον μονομερή καταγγελτικό λόγο του «ρατσισμού». Όμως, αν θέλουμε να δούμε τι σημαίνει ρατσισμός πρέπει να πάμε στην Αλγερία – όπου διώκονται, επισήμως, οι υποσαχάριοι πληθυσμοί – ή στη Λιβύη όπου γίνεται δουλεμπόριο με όρους του 19ου αιώνα. Εκεί ο ρατσισμός δεν είναι στραβά βλέμματα και υποτιμητικές χειρονομίες· είναι κρατική πολιτική και λαϊκή απαίτηση. Η θρησκευτική μισαλλοδοξία στις μουσουλμανικές χώρες είναι θεσμική· εν τέλει, ο χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία που μπορούμε να καθυβρίσουμε ανενόχλητοι. Όσο για τα «τείχη», γίνεται πολύς λόγος για την Ευρώπη των τειχών αλλά όχι για το τείχος μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου – και πάει λέγοντας.
Η μετα-αποικιακή συνείδηση περιέχει μια θέαση της Ιστορίας που, εξαιτίας της αμείλικτης προπαγάνδας, τροφοδοτεί νοοτροπία θύματος, συμπλέγματα κατωτερότητας, ένστικτα εκδίκησης, παρανοειδή καχυποψία και προδοτολογία. Υπό αυτή την έννοια, στις ΗΠΑ, οι Αφροαμερικανοί ηγέτες που υιοθετούν μετα-αποικιακή ρητορική, εκτός του ότι προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στους μαύρους, εξοστρακίζουν όποιο μέλος της κοινότητας δεν υποκύπτει στην ενιαία σκέψη. Η κοινωνική συμφιλίωση θεωρείται ξεπούλημα στον εχθρό.
Ο ναρκισσισμός του θύματος εξελίσσεται σε ναρκισσισμό ενός φαντασιακού πολιτισμού. Όσοι νιώθουν αποικιοκρατούμενοι – περιέργως, έτσι νιώθουν πολλοί Έλληνες – έχουν την τάση να καυχώνται για έναν πολιτισμό που είναι δήθεν ανώτερος από εκείνον του αποικιοκράτη. Αντί δηλαδή να αναρωτιόμαστε τι συνέβαλε στις αποτυχίες, στις ξένες κατακτήσεις, στην καθήλωση σε μια παγίδα της Ιστορίας, επινοούμε ηθική και πολιτιστική ανωτερότητα χωρίς να αναρωτιόμαστε για τις δικές μας ευθύνες, για τα δικά μας ελαττώματα και εγκλήματα.
Όταν ο Ντανιέλ Λεφέβρ, ιστορικός ειδικευμένος στην αποικιοκρατία, έγραψε το βιβλιαράκι «Να τελειώνουμε επιτέλους με την αποικιοκρατική μεταμέλεια», η γαλλική αριστερά έπεσε κυριολεκτικά να τον φάει – και κατά κάποιον τρόπο τον έφαγε· ο Λεφέβρ αρρώστησε και πέθανε. Πρώτες στην κατακραυγή ήταν φυσικά οι εφημερίδες «Le Monde» και «Libération» που προσπαθούν να πείσουν τους Γάλλους ότι η δυτική ευημερία οφείλεται στα «φτηνά» εργατικά χέρια από τις πρώην αποικίες (δεν υπάρχουν φτηνά και ακριβά χέρια: υπάρχουν φτηνές και ακριβές δουλειές οι οποίες ορίζονται με νόμους). Αλλά η ευημερία δεν οφείλεται τόσο σε χέρια, όσο σε μυαλά· προπάντων, οφείλεται στη δυνατότητα των ανθρώπων να προχωρούν λειαίνοντας τις διαφορές τους και ερμηνεύοντας την Ιστορία με όρους επιτευγμάτων, όχι εγκλημάτων. Το παρελθόν ― το λέει η λέξη ― είναι ο χρόνος που έχει περάσει. Οι πολιτικοί και οι διανοούμενοι που ξύνουν τις παλιές πληγές, εκτός του ότι διατυπώνουν πολλά ψέματα, απομονώνουν τους πρώην αποκιοκρατούμενους καθιστώντας τους «διαφορετικούς» (μια ιδιαίτερη μορφή ρατσισμού σαν εκείνη που δείχνει ο «ανώτερος» Εντουάρ στον Ρεντά). Στη συνέχεια, αναδεικνύουν σε αξία την επιλεγόμενη «διαφορετικότητα» κατακερματίζοντας το κοινωνικό σώμα και ευνοώντας τον κοινοτισμό από τον οποίον τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει.

Η συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε στον Αλέξη Παπαχελά, ΣΚΑΙ 24/10/217- ένας απολογισμός

25/10/2017

Η τελευταία συνέντευξη του μέχρι προχτές Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, αμέσως πριν αναλάβει την προεδρία της Bundestag

(LeLo CaNa ViDeos)

 


Καταλωνία 4: Ένας λαός διχασμένος

09/10/2017

Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σήμερα στην πρωτεύουσα της Καταλωνίας Βαρκελώνη, εκφράζοντας την αντίθεση τους στο ενδεχόμενο ανεξαρτησίας της περιφέρειας. Με σημαίες της Ισπανίας, της Καταλωνίας και της Ευρώπης. Μπρος στον ολοφάνερο διχασμό του κόσμου δεν μπορεί κανείς παρά να σκεφτεί ένα επιπλέον ζήτημα: Ένα τόσο σοβαρό ζήτημα, όπως η απόσχιση από το κεντρικό κράτος και η ανακήρυξη ανεξάρτητου κράτους χρειάζεται σαφώς ενισχυμένη πλειοψηφία. Δεν αρκεί ένα 50%. Ούτε μια συμμετοχή του μισού πληθυσμού.

a-prounion23


Καταλωνία 3

06/10/2017

Μια ανάλυση του Αντώνη Τριφύλλη στον 9.84Στάση των δύο με τον Άρη Τόλιο 6/10/ από το 1:34΄


Καταλωνία 2

06/10/2017

Μια ενδιαφέρουσα και ισορροπημένη εκτίμηση του Παναγιώτη Ιωακειμίδη, καθηγητή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, ΕΚΠΑ. Επιπλέον σε άλλη συνέντευξη διαβεβαιώνει ότι με κανέναν τρόπο μια ανεξαρτητοποίηση της Καταλωνίας δεν θα σήμαινε αυτόματη παραμονή στην Ε.Ε., αλλά θα έπρεπε 1. να αναγνωριστεί η Καταλωνία ως ανεξάρτητο κράτος 2. να ξεκινήσει από την αρχή αίτηση και διαδικασία ένταξης.


HOMMAGE TO CATALONIA?

05/10/2017

Για την γενιά μου, και την προηγούμενη, η Καταλωνία είναι ένας μύθος. Στα νιάτα μας την χαιρετίσαμε ως προπύργιο της αντίστασης κατά του Φράνκο, αγαπήσαμε την αφήγηση του Όργουελ, που παραλίγο να δώσει τη ζωή του στον Ισπανικό Εμφύλιο και ονειρευτήκαμε με τα πρωτοπόρα πειράματα αυτοδιαχείρησης από τις αναρχικές κοινότητες κατά τον Εμφύλιο. Και αργότερα, όσοι επισκεφτήκαμε τη Βαρκελώνη μείναμε έκθαμβοι με την πολιτιστική της κληρονομιά, τα παραδοσιακά και τα σύγχρονα αρχιτεκτονικά έργα που την κάνουν μια από τις ωραιότερες πόλεις του κόσμου.

Θεωρώ λοιπόν απλουστευτική και μονόπλευρη τη στάση του ευρωπαϊκού τύπου και πολλών ευρωπαίων πολιτικών καθώς και την αμήχανη «ουδετερότητα» των θεσμών της Ε.Ε. και την αβασάνιστη επίκληση της νομιμότητας στην Καταλωνία. Οι Καταλανοί που είναι υπέρ του δημοψηφίσματος χαρακτηρίζονται όλοι συλλήβδην ως ακραίοι εθνικιστές, αντιευρωπαίοι, συμφεροντολόγοι κλπ. Οι πολίτες που είδαμε να πηγαίνουν προς τις κάλπες χαρούμενοι ή με δάκρυα στα μάτια ήταν φανερό ότι βίωναν τη στιγμή ως χειραφέτηση. Αυτό δεν μπορούμε να το περιφρονήσουμε. Ιδίως όταν η νομιμότητα προσπάθησε να επιβληθεί με μαζική βία αδιακρίτως, πάνω σε νέους και γέρους, μετριοπαθείς και μαχητικούς. Βέβαια όλοι εξέφρασαν «αποτροπιασμό» για την «δυσανάλογη αστυνομική βία». Ωστόσο  πολλοί εδώ στη χώρα μας, και όχι μόνο, σχεδόν κοντεύουν να πουν το αλήστου μνήμης “καλά τους κάνανε”! Και να συγκρίνουν την περίπτωση της Καταλωνίας με μια οποιαδήποτε “τοπική κοινωνία” πχ με την Θράκη και άλλα επιπόλαια (και επικίνδυνα).

Αλλά οι Καταλάνοι δεν είναι απλά κάποιοι τοπικιστές. Είναι διακριτό έθνος μέσα στην Ισπανική Επικράτεια, με δική του γλώσσα (όχι διάλεκτο), αναγνωρισμένη ως co-official language από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (2005) και δική της κουλτούρα. Δεν έχει κανείς παρά ν’ ακούσει τα τραγούδια τους.
Μου κάνει μάλιστα κατάπληξη που διάφοροι για να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους ντόπιους εθνικιστές, αναγνωρίζουν (και σωστά) το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στους κατοίκους της FYROM για να λέγονται Μακεδόνες και να τους αναγνωρίζεται το δικό τους κράτος και η δική τους γλώσσα, αλλά να έχουν ξαφνικά άλλα μέτρα και σταθμά για τους Καταλάνους.

Φυσικά το ζήτημα της απόσχισης είναι προβληματικό από πολλές απόψεις, τα οικονομικά δημοσιονομικά κίνητρα είναι σαφώς εγωϊστικά, θυμίζουν φεουδαρχικές εποχές όπου οι επαρχίες ξεσηκώνονταν κατά των φόρων του βασιλιά. Η διαδικασία του δημοψηφίσματος υπό συνθήκες απαγόρευσης και καταστολής εκ των πραγμάτων δεν έχει αξιοπιστία. Και βέβαια οι ακρότητες τύπου «Ραχόϋ=Φράνκο» είναι καταδικαστέες. Ωστόσο είναι ακρότητες φραστικές, ενώ οι ακρότητες της αστυνομικής καταστολής με το παραπάνω υλικές. Γιατί δεν έχουμε να κάνουμε με την καταστολή εναντίον καταστροφών και άλλων βίαιων ενεργειών, αλλά με την άγρια καταστολή μιας ειρηνικής εκλογικής διαδικασίας.

Όσο για την περίφημη αντισυνταγματικότητα, αυτοί που θέλουν ανεξαρτησία εξ ορισμού δεν την αναγνωρίζουν, αλλιώς θα ήταν με το κεντρικό κράτος. Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό για να λέει κανείς “ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται”. Πάση θυσία; Και εναντίον αυτών που υποτίθεται ότι πρέπει να προστατεύει και να εξασφαλίζει το δικαίωμά τους για αυτοπροσδιορισμό;

Δυστυχώς μετά τα γεγονότα η πόλωση ευνοεί μόνο τους εκατέρωθεν ακραίους. Ας ελπίσουμε ότι η Ε.Ε. θα παίξει ρόλο διαιτητή και ειρηνοποιού. Μέχρι στιγμής δεν το κάνει. Και βέβαια άν κάποτε ευτυχήσουμε να δούμε μια Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία, κάτω από αυτή την ομπρέλλα θα πραγματοποιείτο και το όραμα της Ευρώπης των Περιφερειών, τα κράτη θα ατονούσαν και ζητήματα σαν της Καταλωνίας ή της Σκωτίας θα μπορούσαν να λύνονται χωρίς τριβές και συγκρούσεις.

O Guy Verhοfstadt , πρόεδρος των Φιλελευθέρων στο Ευρωκοινοβούλιο, για τα γεγονότα στην Καταλωνία: «I don’t want to interfere in the domestic issues of Spain but I absolutely condemn what happened today in Catalonia. On one hand, the separatist parties went forward with a so-called referendum that was forbidden by the Constitutional Court, knowing all too well that only a minority would participate as 60 % of the Catalans are against separation. And on the other hand – even when based on court decisions – the use of disproportionate violence to stop this. In the European Union we try to find solutions through political dialogue and with respect for the constitutional order as enshrined in the Treaties, especially in art. 4. It’s high time for de-escalation. Only a negotiated solution in which all political parties, including the opposition in the Catalan Parliament, are involved and with respect for the Constitutional and legal order of the country, is the way forward.

Και ο συν-πρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων/EFA στο  Ευρωκοινοβούλιο Philippe Lamberts : “What is happening in Catalonia now is not only a Spanish issue: it goes to the core of the European Union. This is because the European Union is built on the conscious decision to live together on this continent, settling our differences through dialogue, negotiation and compromise, rather than through violence. “Our motto is unity in diversity, a diversity we choose to see as an asset rather than as a weakness. All of this is at stake in the constitutional and political crisis in Spain. This is why Presidents Juncker and Tusk cannot sit on the fence. If it is an internal matter, it is also one that concerns the European Union.”


Ο Jürgen Habermas για την Ευρώπη, και τις γαλλικές εκλογές

23/04/2017

Οι εκλογές στη Γαλλία μας αφορούν όλους τους Ευρωπαίους. Τα παλιά σχήματα σε πολλές χώρες καταρρέουν. Η αριστερά αποδεικνύεται στην καλύτερη περίπτωση αιθεροβάμων, στην χειρότερη απολύτως  καιροσκοπική- και σε όλες τις περιπτώσεις λαϊκιστική. Η σοσιαλδημοκρατία σε Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Ιταλία τείνει προς πλήρη περιθωριοποίηση και η δεξιά συνήθως είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα.  Ωστόσο τ’ ανακλαστικά των Ευρωπαίων αποδεικνύονται αρκετά δυνατά απέναντι στον όλεθρο της άκρας δεξιάς: Ούτε στην Αυστρία, ούτε στην Ολλανδία πέτυχαν, ούτε αύριο στην Γαλλία δεν θα πετύχει, ενώ στην Γερμανία πέφτει συνεχώς. Παραμένει βέβαια το όνειδος Τραμπ-Brexit. Η παγκοσμιοποίηση, η επανάσταση των νέων τεχνολογιών, η κλιματική αλλαγή, οι βιβλικού μεγέθους μετακινήσεις πληθυσμών, η τρομοκρατία,  φέρνουν τα πάνω-κάτω και υποχρεώνουν τον πολιτικό κόσμο να αναζητήσει νέα σχήματα, πέρα από το στερεότυπο δεξιάς-αριστεράς. Στην Ευρώπη ένας ουσιαστικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στις φιλοευρωπαϊκές και στις αντιευρωπαϊκές/εθνικιστικές δυνάμεις.  Εκεί συμπυκνώνονται όλα όσα παραδοσιακά τα χαρακτηρίζαμε «προοδευτικά» ή «αντιδραστικά». 

Ας ακούσουμε έναν από τους τελευταίους Ευρωπαίους σοφούς, τον μοναδικό επιζώντα της «Σχολής της Φρανκφούρτης» (Adorno-Marcuse-Habermas), που φώτισαν τα νιάτα μας προς την «άλλη» αριστερά.

Αποτέλεσμα εικόνας για habermasΣυνέντευξη: Με τις απαντήσεις του στο ερωτηματολόγιο της Monde και της Zeit, ο διάσημος φιλόσοφος και θεωρητικός της “Σχολής της Φρανκφούρτης” και συγγραφέας ενός σημαντικού έργου για την Ευρώπη (La Constitution de l’Europe, Gallimard, 2012), εκτιμά ότι η εκλογή του υποψηφίου του “Εμπρός” (En marche!) θα είναι σημάδι μιας άνευ προηγουμένου, σωτήριας πολιτικής ανασυγκρότησης.

Τί σκέπτεσθε για την πολιτική κατάσταση στην Γαλλία;

Παρατηρώ μια κάποια κατάθλιψη να διακατέχει στους Γάλλους συναδέλφους μου. Αν κάποιος δεν κάνει παρά να μοιρολογεί για μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο κρίσιμη, τότε γίνεται και ο ίδιος σύμπτωμα της εν λόγω κατάστασης. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να βλέπεις την κατάσταση ως γείτονας από την άλλη πλευρά του Ρήνου, αλλά με δεδομένη αυτή την επιφύλαξη, δεν βλέπω στην πολιτική κατάσταση στη Γαλλία μόνο σύγχυση, αλλά διακρίνω και σημάδια ενός ευπρόσδεκτου ξεκαθαρίσματος.

Σε ποιο βαθμό πρέπει να φοβόμαστε ότι μπορεί η Λε Πεν να φτάσει στα Ηλίσια, υπό την σκιά της σοβαρής κρίσης που έπληξε την 5η Δημοκρατία και τα παραδοσιακά κόμματα δεξιάς και αριστεράς;

Η υποψηφιότητα του Εμμανουέλ Μακρόν, έξω από όλα τα θεσμοθετημένα κόμματα, αν καταλήξει σε νίκη, θα σημαδέψει μια πραγματική τομή στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Αυτή η πρωτοβουλία θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την πολιτική σχηματοποίηση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, που με τον καιρό έχει πάθει αγκύλωση. Αν αυτή η υπερκομματική απόπειρα προερχόταν από έναν άνθρωπο της αριστεράς θα ανησυχούσα: αυτός που πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι υπεράνω κομμάτων δεν είναι απολίτικος, είναι απλά επικίδυνος. Όμως ο υποψήφιος Μακρόν, που έχει καλές πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές, θα έδινε μάλλον ώθηση σε μια επανασύνθεση των πολιτικών δυνάμεων που αναμένεται εδώ και πολύν καιρό.

Στο παραδοσιακό στρατόπεδο οι πολιτικές δυνάμεις αποδείχτηκαν ανίκανες για οποιονδήποτε συμβιβασμό και κατέληξαν σε παράλυση. Είναι φανερό πως δεν είναι ικανές να θέσουν με κατάλληλο τρόπο τα σωστά ερωτήματα και να χαράξουν τις σωστές κατευθύνσεις για την διαμόρφωση της πολιτικής βούλησης στους κόλπους του λαού. Μια τέτοια επανασυγκρότηση θα μπορούσε να συρρικνώσει τη φούσκα του Εθνικού Μετώπου που έχει στο μεταξύ αποκτήσει σημαντικό όγκο.

Tελικά τo εύλογο ερώτημα δεν είναι να επιλέξουμε μεταξύ του “υπέρ” ή του “κατά” των Βρυξελλών. Είναι να επιλέξουμε το “πώς” θα συνεργαστούμε για να πάμε μπροστά, τώρα περισσότερο από ποτέ. Η παρούσας κατάσταση, με τους λαούς να βρίσκονται υπό κηδεμονία εις βάρος της δημοκρατίας, με τους λαούς να ανακαλούνται συνεχώς στην τάξη για οικονομικούς λόγους και να εξωθούνται με αυστηρότητα στην υπακοή, αυτή η κατάσταση αν διαιωνιστεί θα έβαζε τη σφραγίδα για την πλήρη αποσύνθεση.

Λόγω έλλειψης χώρου σε αυτή την συνέντευξη, θα περιοριστώ να θίξω δύο βασικά ερωτήματα: θέλουμε έναν κοινό ευρωπαίκό οικονομικό χώρο που θα υπηρετεί τα κανσόρτσιoυμ; Η, μετά το brexit και τον Τραμπ, θέλουμε έναν σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα ικανό να δρα σε πλανητικό επίπεδο, αφού τα έθνη-κράτη μας είναι πολύ αδύναμα και δεν μπορεί το καθένα από μόνο του, στη γωνιά του, να υπερασπιστεί τον φιλελεύθερο τρόπο της ζωής μας και να ασκήσει έλεγχο πάνω στον αποτρελλαμένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, επαναδιαμορφώνοντάς τον με πολιτικά μέσα;

Σε ποιό βαθμό η κατάσταση στη Γαλλία τροφοδοτεί την κρίση ολόκληρης της Ευρώπης;

Μου φαίνεται πως η ερώτηση πρέπει ν’ αντιστραφεί: Η άνοδος του δεξιού λαϊκισμού έχει ως βασική αιτία την ανικανότητα των εθνικών κυβερνήσεων να συνεργαστούν αρμονικά με τις Βρυξέλλες. Ένα φανερό παράδειγμα σχετικά με αυτό είναι η πολιτική της κρίσης που επιβλήθηκε υπό την αιγίδα της Γερμανικής κυβέρνησης- μια πολιτική που δεν έλυσε την ολοένα και διευρυνόμενη οικονομική κρίση, αλλά που αντίθετα επιδείνωσε τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ βορρά και νότου και διαίρεσε βαθειά την Ευρώπη.

Τα αισθήματα δυσφορίας που γεννήθηκαν απ’ όλες τις μεριές στο δημόσιο χώρο των περίκλειστων εθνικών κρατών συνέκλιναν σε μια γενική απόρριψη των Βρυξελλών ρίχνονυάς τους το φταίξιμο, άποψη άστοχη και παντελώς λανθασμένη. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί που κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να πουν αμήν σε όλες τις πολιτικές που υιοθετούνται, δεν είναι άλλοι από αυτούς που έχουν την εξουσία ατο κάθε κράτος-μέλος.

Σε αυτήν την κατάσταση υπάρχει λοιπόν κάποια αχτίδα ελπίδας, που ίσως μας δίνουν η τέχνη, η λογοτεχνία, η πνευμτική κληρονομιά αυτού του μεγάλου έθνους;

Σίγουρα δεν είναι η βαρειά και θλιβερή ηττοπάθεια του Μισέλ Ουελμπέκ, όπως εκτυλίσσεται στην “Υποταγή” αυτό που θα μας δώσει την παραμικρή παρηγοριά. Και ούτε πρέπει να περιμένουμε τίποτα από το μακάβριο θέαμα που παρουσιάζουν εκείνοι οι διανοούμενοι πού στη διαδρομή τους προς τα δεξιά της πολιτικής σκακιέρας, έχασαν τον μπούσουλα.

Η προσφορά της Γαλλίας στην σύγχρονη Ευρώπη δεν είναι μόνο οι τεράστιες μορφές της διανόησης, οι μεγάλοι δάσκαλοι και φιλόσοφοι του Διαφωτισμού- από το Βολταίρο ως τον Ρουσσώ. Τα γραπτά τους γέννησαν έναν τρόπο σκέψης ανεξάρτητο και αυτοκριτικό, ο οποίος στον καιρό του σημάδεψε βαθειά και τον Καντ, τον πιο σημαντικό δικό μας φιλόσοφο, που υπήρξε ο πιο σταθερός και ο πιο αξιόπιστος σε πολιτικό επίπεδο.

Το ίδιο πνεύμα, φλογερό και ασυμβίβαστο, ανεπηρέαστο από τις διάφορες τάσεις του συρμού, συνεχίστηκε στη Γαλλία, μέχρι τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς, – αναφέρομαι στον Pierre Bourdieu, στον Jacques Derrida, στον Michel Foucault, τόσους στοχαστές που μελέτησαν βαθειά την διαλεκτική της Aufklärung, του Διαφωτισμού, χωρίς ποτέ να προδώσουν το πνεύμα του. Αυτές οι μεγάλες δημόσιες φωνές σήμερα μας λείπουν. Ωστόσο είμαι σίγουρος ότι είναι έτοιμες να αναδυθούν και να ακουστούν φωνές νεώτερες και εξίσου εμπνευσμένες.



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 60 ΧΡΟΝΙΑ – happy birthday!

26/03/2017

25 Μαρτίου 2017: γιορτάστηκαν στη Ρώμη τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με συναίσθηση της κρίσιμης καμπής στην οποία βρίσκεται το τολμηρότερο ειρηνικό πολιτικό πείραμα της ιστορίας.

Διακήρυξη των αρχηγών των 27 κρατών μελών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Εμείς, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας αποτελεί ένα τολμηρό και μακρόπνοο σχέδιο. Πριν από εξήντα χρόνια, ανακάμπτοντας από την τραγωδία δύο παγκοσμίων πολέμων, αποφασίσαμε να ενωθούμε και να αναγεννήσουμε από τις στάχτες της την ήπειρό μας. Οικοδομήσαμε μια μοναδική Ένωση με κοινά θεσμικά όργανα και ισχυρές αξίες, μια κοινότητα ειρήνης, ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, μια σημαντική οικονομική δύναμη με ασύγκριτα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας.

Η ευρωπαϊκή ενότητα ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Τότε η Ευρώπη έγινε πάλι μία. Σήμερα, είμαστε ενωμένοι και δυνατότεροι: εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη επωφελούνται από τη ζωή σε μια διευρυμένη Ένωση, που έχει ξεπεράσει τους παλαιούς διαχωρισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό της: περιφερειακές συρράξεις, τρομοκρατία, αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, προστατευτισμό, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Όλοι μαζί, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο και να προσφέρουμε στους πολίτες μας ασφάλεια, καθώς και νέες ευκαιρίες.

Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και με την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας. Το κάθε κράτος μόνο του θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να επηρεάσουμε τη δυναμική αυτή και να προστατεύσουμε τα κοινά μας συμφέροντα και τις κοινές μας αξίες. Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Στα επόμενα δέκα χρόνια επιθυμούμε μια Ένωση ασφαλή, ευημερούσα, ανταγωνιστική, βιώσιμη και κοινωνικά υπεύθυνη, με τη βούληση και την ικανότητα να διαδραματίζει βασικό ρόλο στον πλανήτη και να διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση. Επιθυμούμε μια Ένωση όπου οι πολίτες της θα έχουν νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Επιθυμούμε μια Ένωση που θα παραμένει ανοικτή στις ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τις αξίες μας και δεσμεύονται να τις προάγουν.

Σε αυτούς τους καιρούς των αλλαγών και έχοντας επίγνωση των ανησυχιών των πολιτών μας, δεσμευόμαστε ως προς την Aτζέντα της Ρώμης και υποσχόμαστε ότι θα εργαστούμε προς τις παρακάτω κατευθύνσεις:

1. Μια Ευρώπη ασφαλή και προστατευμένη:

Mια Ένωση, όπου όλοι οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα εξωτερικά μας σύνορα ασφαλή, με μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τους διεθνείς κανόνες. Μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.

2. Μια Ευρώπη ευημερούσα και βιώσιμη:

Μια Ένωση που δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης. Μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη Ενιαία Αγορά που ενσωματώνει την τεχνολογική εξέλιξη, και ένα σταθερό και ισχυροποιούμενο ενιαίο νόμισμα θα ανοίγουν δρόμους ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και συναλλαγών, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Μια Ένωση που προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και που εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν. Μια Ένωση με ενέργεια ασφαλή και οικονομικά προσιτή και περιβάλλον καθαρό και ασφαλές.

3. Μια κοινωνική Ευρώπη:

Μια Ένωση βασισμένη στη βιώσιμη ανάπτυξη, που προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο, καθώς αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, προασπίζοντας παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που παίζουν οι κοινωνικοί εταίροι. Μια Ένωση που προάγει την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και τα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Μια Ένωση που καταπολεμά την ανεργία, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια. Μια Ένωση όπου οι νέοι έχουν άριστη εκπαίδευση και κατάρτιση και μπορούν να σπουδάζουν και να αναζητούν εργασία απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την ήπειρο. Μια Ένωση που διατηρεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και προωθεί την πολιτιστική πολυμορφία.

4. Μια Ευρώπη ισχυρότερη μέσα στην παγκόσμια σκηνή:

Μια Ένωση που θα διευρύνει τις υφιστάμενες εταιρικές σχέσεις, θα οικοδομεί νέες και θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονειά της στ’ ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως. Μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει στη δημιουργία μιας πιό ανταγωνιστικής και πιο ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας. Μια Ένωση με δέσμευση για την ενίσχυση της κοινή της ασφάλειας και άμυνας, σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συγκυρίες και τις νομικές δεσμεύσεις. Μια Ένωση που συμμετέχει ενεργά στα Ηνωμένα Έθνη και υπερασπίζεται ένα πολυμερές σύστημα βασισμένο σε κανόνες, μια Ευρώπη υπερήφανη για τις αξίες της, που προστατεύει τους πολίτες της, προωθεί το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο καθώς και μια θετική παγκόσμια πολιτική για το κλίμα.

Θα επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, με την βαθειά πεποίθηση ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια μας και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των στόχων μας. Δεσμευόμαστε ότι θα ακούμε και θα ανταποκρινόμαστε στις ανησυχίες που εκφράζουν οι πολίτες μας και ότι θα συνεργαζόμαστε με τα εθνικά μας κοινοβούλια. Θα συνεργαζόμαστε στο αποδοτικότερο κάθε φορά επίπεδο, είτε είναι το επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε το εθνικό, ή το περιφερειακό ή το τοπικό, με πνεύμα εμπιστοσύνης και καλόπιστης συνεργασίας, μεταξύ των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Θα δώσουμε τον απαραίτητο χώρο για ελιγμούς στα διάφορα επίπεδα, ώστε να ενισχυθεί η καινοτομία και το αναπτυξιακό δυναμικό της Ευρώπης. Θέλουμε μια Ένωση μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά. Θα προάγουμε δημοκρατικές, αποτελεσματικές και διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς, ως ηγέτες, συνεργαζόμενοι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μέσα στα θεσμικά μας όργανα, θα διασφαλίσουμε την εφαρμογή των σημερινών διακηρύξεων, ώστε να αποτελέσουν την αυριανή πραγματικότητα. Είμαστε ενωμένοι για το καλύτερο. Η Ευρώπη είναι το κοινό μας μέλλον.

 

Παράλληλα έγινε και μεγάλη πορεία της κίνησης MARCH FOR EUROPE, για μια ομοσπονδιακή ενοποίηση της Ευρώπης. Η πανευρωπαϊκή αυτή κίνηση είναι πρωτοβουλία των φεντεραλιστικών ομάδων THE UNION OF EUROPEAN FEDERALISTS (UEF), THE SPINELLI GROUP,  YOUNG EUROPEAN FEDERALISTS (JEF EUROPE), STAND UP FOR EUROPE, THE EUROPEAN MOVEMENT INTERNATIONAL (για περισσότερα http://www.marchforeurope2017.eu/organisers/). Νωρίτερα την ίδια μέρα η κίνηση οργάνωσε και ένα forum για το μέλλον της Ευρώπης με το σύνθημα Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ,  στο οποίο πήραν μέρος μεταξύ άλλων η Isabelle DURANT, πρόεδρος τού Spinelli Group, ο Guy VERHOFSTADT, ευρωβουλευτής , πρόεδρος της ομάδας των Φιλελευθέρων και διαπραγματευτής για το Brexit εκ μέρους του Ευρωκοινοβουλίου, η Monica FRASSONI, συν-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού πράσινου Κόμματος, η Sylvie GOULARD, ευρωβουλευτής,  η Kalypso NIKOLAÏDIS, καθηγήτρια διεθνών Σπουδών στην Οξφόρδη, ο Λουκάς ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας,  o Roberto GUALTIERI, επικεφαλής της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, η Danuta HÜBNER, επικεφαλής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου και αρκετοί άλλοι ευρωβουλευτές, πανεπιστημιακοί και διανοητές. 

Το March for Europe απηύθυνε την παρακάτω έκκληση προς τους αρχηγούς των κρατών μελών και τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, με τις υπογραφές εκατοντάδων μελών της ευρωπαϊκής ακαδημαϊκής κοινότητας, διανοουμένων και απλών πολιτών (μεταξύ άλλων Αnthony Giddens, Monica Frassoni, Άννα Διαμαντοπούλου,  Λουκάς Τσούκαλης,  Τάκης Αναστόπουλος, Danuta Huebner, Ιωακείμ Γρυσπολάκης  Joachim Gryspolakis, Emma Bonino, Enrique Baron Crespo, Enrico Letta, Δημήτρης Σωτηρόπουλος):

«Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, ανησυχούμε και φοβόμαστε. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση έχει φτωχοποιήσει πολλούς εξ ημών. Υπάρχει κίνδυνος η ανεργία των νέων να δημιουργήσει μία χαμένη γενιά. Η ανισότητα μεγαλώνει και η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει. Η ΕΕ περιβάλλεται από σκηνικά πολέμου και αστάθειας από την Ουκρανία ως την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Η ροή των προσφύγων και μεταναστών αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί με ανθρώπινη και προοδευτική ματιά. Σε πολλά Κράτη Μέλη παρατηρούμε τάσεις αυταρχισμού και άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών δυνάμεων. Η δημοκρατία και οι βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού δέχονται επίθεση. Η ίδια η ΕΕ βρίσκεται υπό αμφισβήτηση αν και έχει εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία εδώ και δεκαετίες.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, έχουμε κουραστεί πια από τους πολιτικούς σε εθνικό επίπεδο. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι οι επόμενες τοπικές ή εθνικές εκλογές. Ζητούν Ευρωπαϊκές λύσεις για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αλλά στη συνέχεια οι ενέργειές τους καθιστούν τις λύσεις αυτές αδύνατον να εφαρμοσθούν ή αναποτελεσματικές. Αγνοούν λογικές προτάσεις της Επιτροπής ή δεν εφαρμόζουν ήδη ληφθείσες αποφάσεις, ακόμα κι όταν έχουν συμφωνηθεί από όλους. Τη μία ημέρα ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη πρέπει να δράσει και την επομένη διαμαρτύρονται για τις δράσεις που έχει αναλάβει. Ζητούμε από τους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε χώρας να σταματήσουν να εμφανίζουν την ενοποίηση ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, στρέφοντας έτσι το ένα κράτος εναντίον του άλλου. Σε έναν ανεξάρτητο κόσμο, κανένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις βασικές ανάγκες και τις εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη των πολιτών της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ενοποίηση και μία υπερεθνική κυβέρνηση είναι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να επιβιώσει μόνο εντός ενός πολυεπιπέδου πλαισίου κυβέρνησης, με βάση την αρχή της επικουρικότητας.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, γνωρίζουμε ότι η παγκοσμιοποίηση μετασχηματίζει τον κόσμο. Χρειαζόμαστε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση που να καλλιεργεί τις κοινές μας αξίες και να συμβάλλει στη λύση των παγκοσμίων προβλημάτων που απειλούν την ανθρωπότητα. Ο κόσμος χρειάζεται μία εξωστρεφή κοσμοπολίτικη Ευρώπη που θα βοηθήσει να χτιστεί μία πιο αποτελεσματική και δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, την ειρήνη, την παγκόσμια φτώχεια και τη μετάβαση σε μία περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη οικονομία.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, αναγνωρίζουμε την ΕΕ ως ημιτελή Res Publica (δημόσια υπόθεση). Διαθέτει έναν γελοίο προϋπολογισμό (0,9% του ΑΕΠ) και καμία οικονομική αυτονομία από τα Κράτη Μέλη ενώ οι τρέχουσες αρμοδιότητες της είναι παρωχημένες για να ανταποκριθούν επιτυχώς στις προκλήσεις των σημερινών κρίσεων. Διαθέτει μία νομοθετική, δικαστική διοίκηση ομοσπονδιακής μορφής και κεντρική τράπεζα. Αλλά η δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλέξουν την κυβέρνηση τους και να την υποχρεώσουν να λογοδοτήσει. Για να μπορέσει η Ένωση να εργαστεί και www.marchforeurope2017.eu να λαμβάνει δημοκρατικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων προϋπολογισμού, εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, και μετασχηματισμού των Συνθηκών, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα οι αποφάσεις να λαμβάνονται από ειδική πλειοψηφία που να αντιπροσωπεύει τη θέληση της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών και κρατών. Η Επιτροπή θα πρέπει να εξελιχτεί σε μία πλήρης μορφής κυβέρνηση που θα θέτει και θα προωθεί μία πολιτική ατζέντα που θα νομιμοποιείται μέσω των εκλογών. Τα Ευρωπαϊκά κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν τους υποψηφίους τους για τις Ευρωπαϊκές εκλογές για την Προεδρία. Η άλλη εναλλακτική είναι ένας άμεσα εκλεγμένος Πρόεδρος της ΕΕ που συγχωνεύει τις Προεδρίες της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Την 14η Φεβρουαρίου 1984 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε το Σχέδιο Συνθήκης για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λεγόμενο Σχέδιο Spinelli, που στοχεύει σε μία πολιτική ένωση, το οποίο αγνόησαν τα Κράτη Μέλη. Την 14η Φεβρουαρίου 2017, ζητήσαμε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ να αναλάβει μία νέα πρωτοβουλία για την επανεκκίνηση της ΕΕ σε ενισχυμένη δημοκρατική βάση. Η συζήτηση για μία τραπεζική, χρηματοπιστωτική ενεργειακή, αμυντική και πολιτική ένωση όπως και μία ένωση σε θέματα ασφάλειας έχει νόημα μόνο μέσα σε μία γνήσια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση με όλες αυτές τις πολιτικές να υπόκεινται σε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση.

Την 25η Μαρτίου 2017, οι Ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων θα εορτάσουν τις Συνθήκες της Ρώμης που ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και την Euratom το 1957. Τους ζητούμε να σταθούν στο ύψος του οράματος των Ιδρυτών. Πρέπει να ανοίξουν το δρόμο για την επανίδρυση της ΕΕ με βάση την πρόταση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και να εκμεταλλευτούν άμεσα τα εργαλεία των Συνθηκών της Λισαβώνας για την ενίσχυση των θεσμών και των πολιτικών της ΕΕ, ιδιαίτερα των πολιτικών εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας, οικονομικών και κοινωνικών. Καλούμε την Ευρωπαϊκή νεολαία, την κοινωνία των πολιτών, τους εργαζομένους, τους επιχειρηματίες, τον ακαδημαϊκό κόσμο, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τους Ευρωπαίους πολίτες να συμμετέχουν στη διαδήλωση στη Ρώμη, στις 25 Μαρτίου. Μαζί θα δώσουμε στους πολιτικούς ηγέτες τη δύναμη και το κουράγιο να ωθήσουν την ΕΕ προς μία νέα αρχή. Η Ευρωπαϊκή ενότητα είναι το κλειδί για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων, την διαφύλαξη των αξιών μας και την εξασφάλιση της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας.»

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

 

οι συμμετέχοντες από το ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Φυσικά δεν έλειψαν και οι αντι-ευρωπαϊκές διαδηλώσεις ακροδεξιών και ακροαριστερών και αναρχικών. H αστυνομία φρόντισε να μην συναντηθούν αντίπαλες ομάδες και κατάσχεσε αρκετά όπλα και επικίνδυνα σύνεργα.


ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟ BREXIT?

14/01/2017

Συζήτηση στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Science Po) στις 25 Ιουνίου 2016 με τους:

Ντανιελ Κον-Μπεντίτ (Πράσινοι)

Reneau Dehousse, διευθυντή του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών

Εμμανουέλ Μακρόν, (τότε) υπουργό οικονομίας και βιομηχανίας και ψηφιακής τεχνολογίας

Συλβί Γκουλάρ, ευρωβοτλευτή (Φιλελεύθεροι -ALDE)

τη συζήτηση συντονίζει ο Ζαν Κατρμέρ, δημοσιογράφος (Liberation)