Ο Jürgen Habermas για την Ευρώπη, και τις γαλλικές εκλογές

23/04/2017

Οι εκλογές στη Γαλλία μας αφορούν όλους τους Ευρωπαίους. Τα παλιά σχήματα σε πολλές χώρες καταρρέουν. Η αριστερά αποδεικνύεται στην καλύτερη περίπτωση αιθεροβάμων, στην χειρότερη απολύτως  καιροσκοπική- και σε όλες τις περιπτώσεις λαϊκιστική. Η σοσιαλδημοκρατία σε Γαλλία, Αγγλία, Ελλάδα, Ιταλία τείνει προς πλήρη περιθωριοποίηση και η δεξιά συνήθως είναι βουτηγμένη στα σκάνδαλα.  Ωστόσο τ’ ανακλαστικά των Ευρωπαίων αποδεικνύονται αρκετά δυνατά απέναντι στον όλεθρο της άκρας δεξιάς: Ούτε στην Αυστρία, ούτε στην Ολλανδία πέτυχαν, ούτε αύριο στην Γαλλία δεν θα πετύχει, ενώ στην Γερμανία πέφτει συνεχώς. Παραμένει βέβαια το όνειδος Τραμπ-Brexit. Η παγκοσμιοποίηση, η επανάσταση των νέων τεχνολογιών, η κλιματική αλλαγή, οι βιβλικού μεγέθους μετακινήσεις πληθυσμών, η τρομοκρατία,  φέρνουν τα πάνω-κάτω και υποχρεώνουν τον πολιτικό κόσμο να αναζητήσει νέα σχήματα, πέρα από το στερεότυπο δεξιάς-αριστεράς. Στην Ευρώπη ένας ουσιαστικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στις φιλοευρωπαϊκές και στις αντιευρωπαϊκές/εθνικιστικές δυνάμεις.  Εκεί συμπυκνώνονται όλα όσα παραδοσιακά τα χαρακτηρίζαμε «προοδευτικά» ή «αντιδραστικά». 

Ας ακούσουμε έναν από τους τελευταίους Ευρωπαίους σοφούς, τον μοναδικό επιζώντα της «Σχολής της Φρανκφούρτης» (Adorno-Marcuse-Habermas), που φώτισαν τα νιάτα μας προς την «άλλη» αριστερά.

Αποτέλεσμα εικόνας για habermasΣυνέντευξη: Με τις απαντήσεις του στο ερωτηματολόγιο της Monde και της Zeit, ο διάσημος φιλόσοφος και θεωρητικός της “Σχολής της Φρανκφούρτης” και συγγραφέας ενός σημαντικού έργου για την Ευρώπη (La Constitution de l’Europe, Gallimard, 2012), εκτιμά ότι η εκλογή του υποψηφίου του “Εμπρός” (En marche!) θα είναι σημάδι μιας άνευ προηγουμένου, σωτήριας πολιτικής ανασυγκρότησης.

Τί σκέπτεσθε για την πολιτική κατάσταση στην Γαλλία;

Παρατηρώ μια κάποια κατάθλιψη να διακατέχει στους Γάλλους συναδέλφους μου. Αν κάποιος δεν κάνει παρά να μοιρολογεί για μια κατάσταση που γίνεται όλο και πιο κρίσιμη, τότε γίνεται και ο ίδιος σύμπτωμα της εν λόγω κατάστασης. Σίγουρα είναι πιο εύκολο να βλέπεις την κατάσταση ως γείτονας από την άλλη πλευρά του Ρήνου, αλλά με δεδομένη αυτή την επιφύλαξη, δεν βλέπω στην πολιτική κατάσταση στη Γαλλία μόνο σύγχυση, αλλά διακρίνω και σημάδια ενός ευπρόσδεκτου ξεκαθαρίσματος.

Σε ποιο βαθμό πρέπει να φοβόμαστε ότι μπορεί η Λε Πεν να φτάσει στα Ηλίσια, υπό την σκιά της σοβαρής κρίσης που έπληξε την 5η Δημοκρατία και τα παραδοσιακά κόμματα δεξιάς και αριστεράς;

Η υποψηφιότητα του Εμμανουέλ Μακρόν, έξω από όλα τα θεσμοθετημένα κόμματα, αν καταλήξει σε νίκη, θα σημαδέψει μια πραγματική τομή στην ιστορία της Γαλλικής Δημοκρατίας από την μεταπολεμική περίοδο μέχρι σήμερα. Αυτή η πρωτοβουλία θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα ολόκληρη την πολιτική σχηματοποίηση μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, που με τον καιρό έχει πάθει αγκύλωση. Αν αυτή η υπερκομματική απόπειρα προερχόταν από έναν άνθρωπο της αριστεράς θα ανησυχούσα: αυτός που πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι υπεράνω κομμάτων δεν είναι απολίτικος, είναι απλά επικίδυνος. Όμως ο υποψήφιος Μακρόν, που έχει καλές πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές, θα έδινε μάλλον ώθηση σε μια επανασύνθεση των πολιτικών δυνάμεων που αναμένεται εδώ και πολύν καιρό.

Στο παραδοσιακό στρατόπεδο οι πολιτικές δυνάμεις αποδείχτηκαν ανίκανες για οποιονδήποτε συμβιβασμό και κατέληξαν σε παράλυση. Είναι φανερό πως δεν είναι ικανές να θέσουν με κατάλληλο τρόπο τα σωστά ερωτήματα και να χαράξουν τις σωστές κατευθύνσεις για την διαμόρφωση της πολιτικής βούλησης στους κόλπους του λαού. Μια τέτοια επανασυγκρότηση θα μπορούσε να συρρικνώσει τη φούσκα του Εθνικού Μετώπου που έχει στο μεταξύ αποκτήσει σημαντικό όγκο.

Tελικά τo εύλογο ερώτημα δεν είναι να επιλέξουμε μεταξύ του “υπέρ” ή του “κατά” των Βρυξελλών. Είναι να επιλέξουμε το “πώς” θα συνεργαστούμε για να πάμε μπροστά, τώρα περισσότερο από ποτέ. Η παρούσας κατάσταση, με τους λαούς να βρίσκονται υπό κηδεμονία εις βάρος της δημοκρατίας, με τους λαούς να ανακαλούνται συνεχώς στην τάξη για οικονομικούς λόγους και να εξωθούνται με αυστηρότητα στην υπακοή, αυτή η κατάσταση αν διαιωνιστεί θα έβαζε τη σφραγίδα για την πλήρη αποσύνθεση.

Λόγω έλλειψης χώρου σε αυτή την συνέντευξη, θα περιοριστώ να θίξω δύο βασικά ερωτήματα: θέλουμε έναν κοινό ευρωπαίκό οικονομικό χώρο που θα υπηρετεί τα κανσόρτσιoυμ; Η, μετά το brexit και τον Τραμπ, θέλουμε έναν σκληρό ευρωπαϊκό πυρήνα ικανό να δρα σε πλανητικό επίπεδο, αφού τα έθνη-κράτη μας είναι πολύ αδύναμα και δεν μπορεί το καθένα από μόνο του, στη γωνιά του, να υπερασπιστεί τον φιλελεύθερο τρόπο της ζωής μας και να ασκήσει έλεγχο πάνω στον αποτρελλαμένο χρηματοπιστωτικό καπιταλισμό, επαναδιαμορφώνοντάς τον με πολιτικά μέσα;

Σε ποιό βαθμό η κατάσταση στη Γαλλία τροφοδοτεί την κρίση ολόκληρης της Ευρώπης;

Μου φαίνεται πως η ερώτηση πρέπει ν’ αντιστραφεί: Η άνοδος του δεξιού λαϊκισμού έχει ως βασική αιτία την ανικανότητα των εθνικών κυβερνήσεων να συνεργαστούν αρμονικά με τις Βρυξέλλες. Ένα φανερό παράδειγμα σχετικά με αυτό είναι η πολιτική της κρίσης που επιβλήθηκε υπό την αιγίδα της Γερμανικής κυβέρνησης- μια πολιτική που δεν έλυσε την ολοένα και διευρυνόμενη οικονομική κρίση, αλλά που αντίθετα επιδείνωσε τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ βορρά και νότου και διαίρεσε βαθειά την Ευρώπη.

Τα αισθήματα δυσφορίας που γεννήθηκαν απ’ όλες τις μεριές στο δημόσιο χώρο των περίκλειστων εθνικών κρατών συνέκλιναν σε μια γενική απόρριψη των Βρυξελλών ρίχνονυάς τους το φταίξιμο, άποψη άστοχη και παντελώς λανθασμένη. Στην πραγματικότητα, όλοι αυτοί που κάθονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να πουν αμήν σε όλες τις πολιτικές που υιοθετούνται, δεν είναι άλλοι από αυτούς που έχουν την εξουσία ατο κάθε κράτος-μέλος.

Σε αυτήν την κατάσταση υπάρχει λοιπόν κάποια αχτίδα ελπίδας, που ίσως μας δίνουν η τέχνη, η λογοτεχνία, η πνευμτική κληρονομιά αυτού του μεγάλου έθνους;

Σίγουρα δεν είναι η βαρειά και θλιβερή ηττοπάθεια του Μισέλ Ουελμπέκ, όπως εκτυλίσσεται στην “Υποταγή” αυτό που θα μας δώσει την παραμικρή παρηγοριά. Και ούτε πρέπει να περιμένουμε τίποτα από το μακάβριο θέαμα που παρουσιάζουν εκείνοι οι διανοούμενοι πού στη διαδρομή τους προς τα δεξιά της πολιτικής σκακιέρας, έχασαν τον μπούσουλα.

Η προσφορά της Γαλλίας στην σύγχρονη Ευρώπη δεν είναι μόνο οι τεράστιες μορφές της διανόησης, οι μεγάλοι δάσκαλοι και φιλόσοφοι του Διαφωτισμού- από το Βολταίρο ως τον Ρουσσώ. Τα γραπτά τους γέννησαν έναν τρόπο σκέψης ανεξάρτητο και αυτοκριτικό, ο οποίος στον καιρό του σημάδεψε βαθειά και τον Καντ, τον πιο σημαντικό δικό μας φιλόσοφο, που υπήρξε ο πιο σταθερός και ο πιο αξιόπιστος σε πολιτικό επίπεδο.

Το ίδιο πνεύμα, φλογερό και ασυμβίβαστο, ανεπηρέαστο από τις διάφορες τάσεις του συρμού, συνεχίστηκε στη Γαλλία, μέχρι τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς, – αναφέρομαι στον Pierre Bourdieu, στον Jacques Derrida, στον Michel Foucault, τόσους στοχαστές που μελέτησαν βαθειά την διαλεκτική της Aufklärung, του Διαφωτισμού, χωρίς ποτέ να προδώσουν το πνεύμα του. Αυτές οι μεγάλες δημόσιες φωνές σήμερα μας λείπουν. Ωστόσο είμαι σίγουρος ότι είναι έτοιμες να αναδυθούν και να ακουστούν φωνές νεώτερες και εξίσου εμπνευσμένες.



ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ 60 ΧΡΟΝΙΑ – happy birthday!

26/03/2017

25 Μαρτίου 2017: γιορτάστηκαν στη Ρώμη τα 60 χρόνια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με συναίσθηση της κρίσιμης καμπής στην οποία βρίσκεται το τολμηρότερο ειρηνικό πολιτικό πείραμα της ιστορίας.

Διακήρυξη των αρχηγών των 27 κρατών μελών και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Εμείς, οι ηγέτες των 27 κρατών μελών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ αισθανόμαστε υπερήφανοι για τα επιτεύγματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: η οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ενότητας αποτελεί ένα τολμηρό και μακρόπνοο σχέδιο. Πριν από εξήντα χρόνια, ανακάμπτοντας από την τραγωδία δύο παγκοσμίων πολέμων, αποφασίσαμε να ενωθούμε και να αναγεννήσουμε από τις στάχτες της την ήπειρό μας. Οικοδομήσαμε μια μοναδική Ένωση με κοινά θεσμικά όργανα και ισχυρές αξίες, μια κοινότητα ειρήνης, ελευθερίας, δημοκρατίας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων και κράτους δικαίου, μια σημαντική οικονομική δύναμη με ασύγκριτα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και πρόνοιας.

Η ευρωπαϊκή ενότητα ξεκίνησε σαν ένα όραμα λίγων και μετουσιώθηκε σε ελπίδα των πολλών. Τότε η Ευρώπη έγινε πάλι μία. Σήμερα, είμαστε ενωμένοι και δυνατότεροι: εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων σε όλη την Ευρώπη επωφελούνται από τη ζωή σε μια διευρυμένη Ένωση, που έχει ξεπεράσει τους παλαιούς διαχωρισμούς.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει πρωτοφανείς προκλήσεις, τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και στο εσωτερικό της: περιφερειακές συρράξεις, τρομοκρατία, αυξανόμενες μεταναστευτικές πιέσεις, προστατευτισμό, κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες. Όλοι μαζί, είμαστε αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις σε έναν ταχύτατα μεταβαλλόμενο κόσμο και να προσφέρουμε στους πολίτες μας ασφάλεια, καθώς και νέες ευκαιρίες.

Θα καταστήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση ισχυρότερη και πιο ανθεκτική, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ενότητα και αλληλεγγύη μεταξύ μας και με την τήρηση κοινών κανόνων. Η ενότητα είναι αναγκαιότητα, αλλά και ελεύθερη επιλογή μας. Το κάθε κράτος μόνο του θα είχε περιθωριοποιηθεί από την παγκόσμια δυναμική. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να επηρεάσουμε τη δυναμική αυτή και να προστατεύσουμε τα κοινά μας συμφέροντα και τις κοινές μας αξίες. Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη.

Στα επόμενα δέκα χρόνια επιθυμούμε μια Ένωση ασφαλή, ευημερούσα, ανταγωνιστική, βιώσιμη και κοινωνικά υπεύθυνη, με τη βούληση και την ικανότητα να διαδραματίζει βασικό ρόλο στον πλανήτη και να διαμορφώνει την παγκοσμιοποίηση. Επιθυμούμε μια Ένωση όπου οι πολίτες της θα έχουν νέες ευκαιρίες για πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη. Επιθυμούμε μια Ένωση που θα παραμένει ανοικτή στις ευρωπαϊκές χώρες που σέβονται τις αξίες μας και δεσμεύονται να τις προάγουν.

Σε αυτούς τους καιρούς των αλλαγών και έχοντας επίγνωση των ανησυχιών των πολιτών μας, δεσμευόμαστε ως προς την Aτζέντα της Ρώμης και υποσχόμαστε ότι θα εργαστούμε προς τις παρακάτω κατευθύνσεις:

1. Μια Ευρώπη ασφαλή και προστατευμένη:

Mια Ένωση, όπου όλοι οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς και μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα, με τα εξωτερικά μας σύνορα ασφαλή, με μια αποτελεσματική, υπεύθυνη και βιώσιμη μεταναστευτική πολιτική που θα σέβεται τους διεθνείς κανόνες. Μια Ευρώπη αποφασισμένη να καταπολεμήσει την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα.

2. Μια Ευρώπη ευημερούσα και βιώσιμη:

Μια Ένωση που δημιουργεί ανάπτυξη και θέσεις απασχόλησης. Μια Ένωση στην οποία μια ισχυρή, διασυνδεδεμένη και εξελισσόμενη Ενιαία Αγορά που ενσωματώνει την τεχνολογική εξέλιξη, και ένα σταθερό και ισχυροποιούμενο ενιαίο νόμισμα θα ανοίγουν δρόμους ανάπτυξης, συνοχής, ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και συναλλαγών, ιδιαίτερα για τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις. Μια Ένωση που προωθεί τη διαρκή και βιώσιμη ανάπτυξη μέσα από επενδύσεις, διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και που εργάζεται για την ολοκλήρωση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Μια Ένωση όπου οι οικονομίες θα συγκλίνουν. Μια Ένωση με ενέργεια ασφαλή και οικονομικά προσιτή και περιβάλλον καθαρό και ασφαλές.

3. Μια κοινωνική Ευρώπη:

Μια Ένωση βασισμένη στη βιώσιμη ανάπτυξη, που προωθεί την οικονομική και κοινωνική πρόοδο, καθώς αλλά και τη συνοχή και τη σύγκλιση, προασπίζοντας παράλληλα την ακεραιότητα της εσωτερικής αγοράς. Μια Ένωση που θα λαμβάνει υπόψη την ποικιλομορφία των εθνικών συστημάτων και τον βασικό ρόλο που παίζουν οι κοινωνικοί εταίροι. Μια Ένωση που προάγει την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών καθώς και τα δικαιώματα και τις ίσες ευκαιρίες για όλους. Μια Ένωση που καταπολεμά την ανεργία, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια. Μια Ένωση όπου οι νέοι έχουν άριστη εκπαίδευση και κατάρτιση και μπορούν να σπουδάζουν και να αναζητούν εργασία απ’ άκρη σ’ άκρη σε όλη την ήπειρο. Μια Ένωση που διατηρεί την πολιτιστική μας κληρονομιά και προωθεί την πολιτιστική πολυμορφία.

4. Μια Ευρώπη ισχυρότερη μέσα στην παγκόσμια σκηνή:

Μια Ένωση που θα διευρύνει τις υφιστάμενες εταιρικές σχέσεις, θα οικοδομεί νέες και θα προάγει τη σταθερότητα και την ευημερία στην άμεση γειτονειά της στ’ ανατολικά και νότια, αλλά και στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική και παγκοσμίως. Μια Ένωση έτοιμη να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να συνδράμει στη δημιουργία μιας πιό ανταγωνιστικής και πιο ολοκληρωμένης αμυντικής βιομηχανίας. Μια Ένωση με δέσμευση για την ενίσχυση της κοινή της ασφάλειας και άμυνας, σε συνεργασία και συμπληρωματικά με τον Οργανισμό Βορειοατλαντικού Συμφώνου, λαμβάνοντας υπόψη τις εθνικές συγκυρίες και τις νομικές δεσμεύσεις. Μια Ένωση που συμμετέχει ενεργά στα Ηνωμένα Έθνη και υπερασπίζεται ένα πολυμερές σύστημα βασισμένο σε κανόνες, μια Ευρώπη υπερήφανη για τις αξίες της, που προστατεύει τους πολίτες της, προωθεί το ελεύθερο και δίκαιο εμπόριο καθώς και μια θετική παγκόσμια πολιτική για το κλίμα.

Θα επιδιώξουμε αυτούς τους στόχους, με την βαθειά πεποίθηση ότι το μέλλον της Ευρώπης είναι στα χέρια μας και ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί το καλύτερο μέσο για την επίτευξη των στόχων μας. Δεσμευόμαστε ότι θα ακούμε και θα ανταποκρινόμαστε στις ανησυχίες που εκφράζουν οι πολίτες μας και ότι θα συνεργαζόμαστε με τα εθνικά μας κοινοβούλια. Θα συνεργαζόμαστε στο αποδοτικότερο κάθε φορά επίπεδο, είτε είναι το επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε το εθνικό, ή το περιφερειακό ή το τοπικό, με πνεύμα εμπιστοσύνης και καλόπιστης συνεργασίας, μεταξύ των κρατών μελών και μεταξύ αυτών και των θεσμικών οργάνων της ΕΕ, σύμφωνα με την αρχή της επικουρικότητας. Θα δώσουμε τον απαραίτητο χώρο για ελιγμούς στα διάφορα επίπεδα, ώστε να ενισχυθεί η καινοτομία και το αναπτυξιακό δυναμικό της Ευρώπης. Θέλουμε μια Ένωση μεγάλη στα μεγάλα ζητήματα και μικρή στα μικρά. Θα προάγουμε δημοκρατικές, αποτελεσματικές και διαφανείς διαδικασίες λήψης αποφάσεων και καλύτερα αποτελέσματα.

Εμείς, ως ηγέτες, συνεργαζόμενοι στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και μέσα στα θεσμικά μας όργανα, θα διασφαλίσουμε την εφαρμογή των σημερινών διακηρύξεων, ώστε να αποτελέσουν την αυριανή πραγματικότητα. Είμαστε ενωμένοι για το καλύτερο. Η Ευρώπη είναι το κοινό μας μέλλον.

 

Παράλληλα έγινε και μεγάλη πορεία της κίνησης MARCH FOR EUROPE, για μια ομοσπονδιακή ενοποίηση της Ευρώπης. Η πανευρωπαϊκή αυτή κίνηση είναι πρωτοβουλία των φεντεραλιστικών ομάδων THE UNION OF EUROPEAN FEDERALISTS (UEF), THE SPINELLI GROUP,  YOUNG EUROPEAN FEDERALISTS (JEF EUROPE), STAND UP FOR EUROPE, THE EUROPEAN MOVEMENT INTERNATIONAL (για περισσότερα http://www.marchforeurope2017.eu/organisers/). Νωρίτερα την ίδια μέρα η κίνηση οργάνωσε και ένα forum για το μέλλον της Ευρώπης με το σύνθημα Η ΕΥΡΩΠΗ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ,  στο οποίο πήραν μέρος μεταξύ άλλων η Isabelle DURANT, πρόεδρος τού Spinelli Group, ο Guy VERHOFSTADT, ευρωβουλευτής , πρόεδρος της ομάδας των Φιλελευθέρων και διαπραγματευτής για το Brexit εκ μέρους του Ευρωκοινοβουλίου, η Monica FRASSONI, συν-πρόεδρος του Ευρωπαϊκού πράσινου Κόμματος, η Sylvie GOULARD, ευρωβουλευτής,  η Kalypso NIKOLAÏDIS, καθηγήτρια διεθνών Σπουδών στην Οξφόρδη, ο Λουκάς ΤΣΟΥΚΑΛΗΣ καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθήνας,  o Roberto GUALTIERI, επικεφαλής της Επιτροπής Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου, η Danuta HÜBNER, επικεφαλής της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου και αρκετοί άλλοι ευρωβουλευτές, πανεπιστημιακοί και διανοητές. 

Το March for Europe απηύθυνε την παρακάτω έκκληση προς τους αρχηγούς των κρατών μελών και τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, με τις υπογραφές εκατοντάδων μελών της ευρωπαϊκής ακαδημαϊκής κοινότητας, διανοουμένων και απλών πολιτών (μεταξύ άλλων Αnthony Giddens, Monica Frassoni, Άννα Διαμαντοπούλου,  Λουκάς Τσούκαλης,  Τάκης Αναστόπουλος, Danuta Huebner, Ιωακείμ Γρυσπολάκης  Joachim Gryspolakis, Emma Bonino, Enrique Baron Crespo, Enrico Letta, Δημήτρης Σωτηρόπουλος):

«Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, ανησυχούμε και φοβόμαστε. Η οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση έχει φτωχοποιήσει πολλούς εξ ημών. Υπάρχει κίνδυνος η ανεργία των νέων να δημιουργήσει μία χαμένη γενιά. Η ανισότητα μεγαλώνει και η κοινωνική συνοχή κινδυνεύει. Η ΕΕ περιβάλλεται από σκηνικά πολέμου και αστάθειας από την Ουκρανία ως την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική. Η ροή των προσφύγων και μεταναστών αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό που πρέπει να το αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί με ανθρώπινη και προοδευτική ματιά. Σε πολλά Κράτη Μέλη παρατηρούμε τάσεις αυταρχισμού και άνοδο εθνικιστικών και ξενοφοβικών δυνάμεων. Η δημοκρατία και οι βασικές αξίες του Ευρωπαϊκού σύγχρονου πολιτισμού δέχονται επίθεση. Η ίδια η ΕΕ βρίσκεται υπό αμφισβήτηση αν και έχει εξασφαλίσει την ειρήνη, τη δημοκρατία και την ευημερία εδώ και δεκαετίες.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, έχουμε κουραστεί πια από τους πολιτικούς σε εθνικό επίπεδο. Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι οι επόμενες τοπικές ή εθνικές εκλογές. Ζητούν Ευρωπαϊκές λύσεις για τα Ευρωπαϊκά προβλήματα αλλά στη συνέχεια οι ενέργειές τους καθιστούν τις λύσεις αυτές αδύνατον να εφαρμοσθούν ή αναποτελεσματικές. Αγνοούν λογικές προτάσεις της Επιτροπής ή δεν εφαρμόζουν ήδη ληφθείσες αποφάσεις, ακόμα κι όταν έχουν συμφωνηθεί από όλους. Τη μία ημέρα ισχυρίζονται ότι η Ευρώπη πρέπει να δράσει και την επομένη διαμαρτύρονται για τις δράσεις που έχει αναλάβει. Ζητούμε από τους πολιτικούς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε χώρας να σταματήσουν να εμφανίζουν την ενοποίηση ως ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, στρέφοντας έτσι το ένα κράτος εναντίον του άλλου. Σε έναν ανεξάρτητο κόσμο, κανένα κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει όλες τις βασικές ανάγκες και τις εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη των πολιτών της. Σε αυτό το πλαίσιο, η ενοποίηση και μία υπερεθνική κυβέρνηση είναι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος. Το Ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο που βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία και την κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να επιβιώσει μόνο εντός ενός πολυεπιπέδου πλαισίου κυβέρνησης, με βάση την αρχή της επικουρικότητας.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, γνωρίζουμε ότι η παγκοσμιοποίηση μετασχηματίζει τον κόσμο. Χρειαζόμαστε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση που να καλλιεργεί τις κοινές μας αξίες και να συμβάλλει στη λύση των παγκοσμίων προβλημάτων που απειλούν την ανθρωπότητα. Ο κόσμος χρειάζεται μία εξωστρεφή κοσμοπολίτικη Ευρώπη που θα βοηθήσει να χτιστεί μία πιο αποτελεσματική και δημοκρατική παγκόσμια διακυβέρνηση που θα αντιμετωπίσει την κλιματική αλλαγή, την ειρήνη, την παγκόσμια φτώχεια και τη μετάβαση σε μία περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη οικονομία.

Εμείς, οι Ευρωπαίοι πολίτες, αναγνωρίζουμε την ΕΕ ως ημιτελή Res Publica (δημόσια υπόθεση). Διαθέτει έναν γελοίο προϋπολογισμό (0,9% του ΑΕΠ) και καμία οικονομική αυτονομία από τα Κράτη Μέλη ενώ οι τρέχουσες αρμοδιότητες της είναι παρωχημένες για να ανταποκριθούν επιτυχώς στις προκλήσεις των σημερινών κρίσεων. Διαθέτει μία νομοθετική, δικαστική διοίκηση ομοσπονδιακής μορφής και κεντρική τράπεζα. Αλλά η δημοκρατία δίνει την ευκαιρία στους πολίτες να επιλέξουν την κυβέρνηση τους και να την υποχρεώσουν να λογοδοτήσει. Για να μπορέσει η Ένωση να εργαστεί και www.marchforeurope2017.eu να λαμβάνει δημοκρατικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένων θεμάτων προϋπολογισμού, εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής, και μετασχηματισμού των Συνθηκών, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα οι αποφάσεις να λαμβάνονται από ειδική πλειοψηφία που να αντιπροσωπεύει τη θέληση της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών και κρατών. Η Επιτροπή θα πρέπει να εξελιχτεί σε μία πλήρης μορφής κυβέρνηση που θα θέτει και θα προωθεί μία πολιτική ατζέντα που θα νομιμοποιείται μέσω των εκλογών. Τα Ευρωπαϊκά κόμματα πρέπει να παρουσιάσουν τους υποψηφίους τους για τις Ευρωπαϊκές εκλογές για την Προεδρία. Η άλλη εναλλακτική είναι ένας άμεσα εκλεγμένος Πρόεδρος της ΕΕ που συγχωνεύει τις Προεδρίες της Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Την 14η Φεβρουαρίου 1984 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υιοθέτησε το Σχέδιο Συνθήκης για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το λεγόμενο Σχέδιο Spinelli, που στοχεύει σε μία πολιτική ένωση, το οποίο αγνόησαν τα Κράτη Μέλη. Την 14η Φεβρουαρίου 2017, ζητήσαμε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το μόνο άμεσα εκλεγμένο σώμα της ΕΕ να αναλάβει μία νέα πρωτοβουλία για την επανεκκίνηση της ΕΕ σε ενισχυμένη δημοκρατική βάση. Η συζήτηση για μία τραπεζική, χρηματοπιστωτική ενεργειακή, αμυντική και πολιτική ένωση όπως και μία ένωση σε θέματα ασφάλειας έχει νόημα μόνο μέσα σε μία γνήσια δημοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση με όλες αυτές τις πολιτικές να υπόκεινται σε μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση.

Την 25η Μαρτίου 2017, οι Ηγέτες κρατών και κυβερνήσεων θα εορτάσουν τις Συνθήκες της Ρώμης που ίδρυσαν την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και την Euratom το 1957. Τους ζητούμε να σταθούν στο ύψος του οράματος των Ιδρυτών. Πρέπει να ανοίξουν το δρόμο για την επανίδρυση της ΕΕ με βάση την πρόταση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και να εκμεταλλευτούν άμεσα τα εργαλεία των Συνθηκών της Λισαβώνας για την ενίσχυση των θεσμών και των πολιτικών της ΕΕ, ιδιαίτερα των πολιτικών εξωτερικών υποθέσεων και ασφάλειας, οικονομικών και κοινωνικών. Καλούμε την Ευρωπαϊκή νεολαία, την κοινωνία των πολιτών, τους εργαζομένους, τους επιχειρηματίες, τον ακαδημαϊκό κόσμο, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τους Ευρωπαίους πολίτες να συμμετέχουν στη διαδήλωση στη Ρώμη, στις 25 Μαρτίου. Μαζί θα δώσουμε στους πολιτικούς ηγέτες τη δύναμη και το κουράγιο να ωθήσουν την ΕΕ προς μία νέα αρχή. Η Ευρωπαϊκή ενότητα είναι το κλειδί για την επίλυση των κοινών μας προβλημάτων, την διαφύλαξη των αξιών μας και την εξασφάλιση της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας.»

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

φωτο Jean-Baptiste Mathieu

 

οι συμμετέχοντες από το ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ

Φυσικά δεν έλειψαν και οι αντι-ευρωπαϊκές διαδηλώσεις ακροδεξιών και ακροαριστερών και αναρχικών. H αστυνομία φρόντισε να μην συναντηθούν αντίπαλες ομάδες και κατάσχεσε αρκετά όπλα και επικίνδυνα σύνεργα.


ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ ΜΕΤΑ ΤΟ BREXIT?

14/01/2017

Συζήτηση στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών (Science Po) στις 25 Ιουνίου 2016 με τους:

Ντανιελ Κον-Μπεντίτ (Πράσινοι)

Reneau Dehousse, διευθυντή του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών της Σχολής Πολιτικών Επιστημών

Εμμανουέλ Μακρόν, (τότε) υπουργό οικονομίας και βιομηχανίας και ψηφιακής τεχνολογίας

Συλβί Γκουλάρ, ευρωβοτλευτή (Φιλελεύθεροι -ALDE)

τη συζήτηση συντονίζει ο Ζαν Κατρμέρ, δημοσιογράφος (Liberation)


Ας ξαναδημιουργήσουμε την Ευρώπη

01/07/2016

Χάρτης πορείας από 32 ευρωπαϊκές προσωπικότητες

Guy-VerhofstadtimagesDany 2Roberto_Saviano_2Σεβόμαστε απόλυτα την ψήφο των Βρετανών πολιτών, αν και αυτή τους η απόφαση μας λυπεί. Ωστόσο, θεωρούμε πως είναι πολύ σημαντικό να μην επιτρέψουμε στο Brexit να ανακόψει την ενέργειά μας. Τουναντίον, μπορεί και πρέπει να βοηθήσει έτσι ώστε η ενέργειά μας να αναζωπυρωθεί. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να ξαναβρούν τον εαυτό τους και να σταθούν επάξια απέναντι στις σημαντικές συλλογικές προκλήσεις που ανακύπτουν.

Ήρθε λοιπόν η στιγμή για να επαναφέρουμε τις προτάσεις της Έκκλησηςτης 9ης Μαΐου που δημοσιεύτηκε ταυτόχρονα σε δέκα χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά από πρωτοβουλία προσωπικοτήτων από ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας των πολιτών, του χώρου του πολιτισμού και της πολιτικής. Το κείμενο αυτό προτείνει ένα «Χάρτη Πορείας για μια Νέα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση» που μπορεί να εφαρμοστεί ήδη από το επόμενο φθινόπωρο και που βασίζεται σε έξι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες:

  1. Ενίσχυση της δημοκρατίας και προάσπιση του ευρωπαϊκού πολιτισμού,
  1. Ένα νέο βήμα στον τομέα της ασφάλειας, της άμυνας και της προστασίας των Ευρωπαίων πολιτών,
  2. Συντεταγμένη στρατηγική υποδοχής και ενσωμάτωσης των προσφύγων και, ενδεχομένως, προετοιμασία των συνθηκών επιστροφής τους σε βάθος χρόνου στις χώρες τους,
  3. Μια νέα ευρωπαϊκή βιομηχανική πολιτική βασισμένη στην αειφόρο ανάπτυξη απαλλαγμένη από τη χρήση άνθρακα, με στόχο τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας και τη μαζική δημιουργία θέσεων εργασίαςσε τοπικό επίπεδο,
  4. Ολοκλήρωση της ευρωζώνης, έτσι ώστε να λειτουργεί αποτελεσματικά και να μην αποτελεί μηχανισμό αναπαραγωγής ανισοτήτων, καθώς και
  5. Θέσπιση ενός προγράμματος «Έρασμος» για μαθητές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης το οποίο θα φέρει κοντά νέους που ανήκουν στην ίδια γενιά στην Ευρώπη.

Η απήχηση της Έκκλησής μας ήταν σημαντική. Απλοί πολίτες μας έτειναν χείρα βοηθείας, βουλευτές προτείνουν να χρησιμοποιηθεί η έκκληση ως αφετηρία για την ανάκαμψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών επιθυμούν να τη θέσουν στον πυρήνα της προβληματικής τους, ενώ ορισμένοι αρχηγοί κρατών —μεταξύ των οποίων και ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας— μας κάλεσαν σε συνάντηση για να συζητήσουμε το θέμα.

Φιλοδοξία μας είναινα συμβάλουμε στη δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα επιτρέψουν να αγκαλιάσουν ξανά οι Ευρωπαίοι πολίτες το ευρωπαϊκό εγχείρημα, σχεδιάζοντας από κοινού το μέλλον μας με στόχο το συνολικό συμφέρον. Ο φιλόδοξος αλλά και ρεαλιστικός Χάρτης Πορείας επικεντρώνεται στις ανάγκες και τις ανησυχίες των συμπολιτών μας. Εάν δεν εφαρμοστεί γρήγορα, θα επιταχυνθεί η αποξένωση των Ευρωπαίων πολιτών από τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα ενισχυθεί η απειλή της εκ των έσω κατάρρευσης της Ε.Ε. Μία άνευ προηγουμένου οπισθοδρόμηση απειλεί τις δημοκρατίες μας.

Σε έναν κόσμο γεμάτο από προκλήσεις γεωπολιτικές, ασφάλειας, μετανάστευσης, κλιματικών μεταβολώνκαι διεθνούς οικονομίας, είναι απαραίτητη μια ενωμένη, ισχυρή και αποτελεσματική Ευρώπη. Ως εγγυήτρια της εθνικής πολυμορφίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων, ως παράγοντας ενσωμάτωσης των μεταναστών, δημιουργίας θέσεων εργασίας, μείωσης των ανισοτήτων και επιρροής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να αναδειχθεί σε μια μεγάλη δημοκρατική, οικονομική, πολιτισμική, και οικολογική δύναμη σε έναν κόσμο πολλαπλών πόλων, όπου σύντομα οι Ευρωπαίοι θα αποτελούν μόνο το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού.Αυτή είναι η προϋπόθεση για να μπορούν οι συμπολίτες μαςνα ατενίζουν και πάλι το μέλλον με εμπιστοσύνη.

Εδώ και μια δεκαετία οι πολέμιοι του ευρωπαϊκού εγχειρήματος κυριαρχούν στον δημόσιο λόγο. Επικρίνουν γενικά και αφηρημένα την αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέματα ασφάλειας, εξωτερικής ή αμυντικής πολιτικής, αλλά αρνούνται να της δώσουν τα κατάλληλα μέσα δράσης. Ήρθε η ώρα να σπάσουμε αυτό το φαύλο κύκλο του παραλόγου! Ας δώσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τις αρμοδιότητες που χρειάζεται για να μπορεί να δρα και να βελτιώνει σταθερά τη ζωή μας.

Έξι πρωτοβουλίες, έξι επείγουσες καταστάσεις. Φιλοδοξούμε επίσης να καταστήσουμε πιο αποτελεσματικά τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και προτείνουμε να αναλάβει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρωτοβουλία γιαμια νέα ανοικτή και διαφανήΣυνθήκη που θα προκύψει μέσα από τον διάλογο με την κοινωνία. Πρόθεσή μας είναι η προσαρμογή των Συνθηκών στα διακυβεύματα της εποχής μας. Με αυτό λοιπόν τον τρόπο, θα υιοθετήσουμε μια νέα Συνθήκη που θα επιτρέψει σε όσες χώρες το επιθυμούν να προχωρήσουν μαζί.

Για να γίνει ο στόχος μας πράξη, χρειάζεται οι πολίτες των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης  να ενστερνιστούν την πρωτοβουλία μας. Νατη συζητήσουν, να την αμφισβητήσουν ή να τη συμπληρώσουν με δικές τους προτάσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να ξαναγίνει υπόθεση όλων μας και όχι αυτών που αποσκοπούν στον αφανισμό της. Μόνο ένα τέτοιο κίνημα των πολιτών μπορεί να παροτρύνει τις κυβερνήσεις μας να αναλάβουν δράση. Καλούμε όσους συμμερίζονται αυτήν την πεποίθηση να ενώσουν τις δυνάμεις τους μαζί μας! Ας ξεκινήσουμε τώρα όλοι μαζί έναν μεγάλο ευρωπαϊκό διάλογο γιατο ποιες είναι οι προσδοκίες μας από την  Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι ώστε αυτή να να καταστεί ωφέλιμη για όλους μας!

Ενωθείτε μαζί μας και υπογράψτε το Χάρτη Πορείας  εδώwww.m9m.eu

Οι συνδημιουργοί του Χάρτη Πορείας για μια Νέα Ευρωπαϊκή Αναγέννηση είναι:

Guillaume Klossa (FR), συγγραφέας, ο εισάγων το Χάρτη, ιδρυτής της EuropaNova, πρώην Sherpa στην ομάδα προβληματισμού για το μέλλον της Ευρώπης (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο)

LászlóAndor (HU), οικονομολόγος, πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος

Lionel Baier (CH), κινηματογραφιστής

Michel Barnier (FR), πρώην υπουργός Εξωτερικών και πρώην Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα

Mercedes Bresso (IT), Ευρωβουλευτής, πρώην Πρόεδρος της Επιτροπής των Περιφερειών

Elmar Brok (DE), Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα,  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

DanielCohn-Bendit (DE-FR), πρώην πρόεδρος της ομάδας «Πρασίνων», Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Philippede Buck (BE), πρώην γενικός διευθυντής της BusinessEurope, μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής,

Georgios Dassis (GR), συνδικαλιστής, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής

Paul Dujardin (BE), Διευθύνων Σύμβουλος του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών (Bozar) στις Βρυξέλλες

Joschka Fischer (DE), πρώην υπουργός Εξωτερικών και Αντικαγκελάριος της Γερμανίας

Cynthia Fleury (FR), φιλόσοφος

Felipe González(ES), τέως πρωθυπουργός, πρώην πρόεδρος της ομάδας προβληματισμού για το μέλλον της Ευρώπης (Ευρωπαϊκό Συμβούλιο)

Danuta Huebner (PL), πρώην Ευρωπαία Επίτροπος, πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Catiuscia  Marini (IT), Πρόεδρος της ομάδας σοσιαλιστών στην ΕπιτροπήΠεριφερειών, Πρόεδρος της Περιφέρειας της Ούμπρια

Robert Menasse (AT), συγγραφέας

Christophe  Leclercq (FR), επιχειρηματίας στον κόσμο των μέσων ενημέρωσης και ιδρυτής της EurActiv

JoLeinen (DE), Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κινήματος, Ευρωβουλευτής

Sofi Oksanen (FIN), συγγραφέας

Maria João Rodrigues (PT), μέλος των ομάδων της Προεδρίας της ΕΕ, πρώην Υπουργός, Αντιπρόεδρος της Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Roberto Saviano (IT), συγγραφέας

Nicolas Schmit (LU), Υπουργός Εργασίας, Απασχόλησης και Μετανάστευσης του Λουξεμβούργου

Gesine Schwan (DE), Πρόεδρος της πλατφόρμας Διακυβέρνησης Humboldt-Viadrina

Philippe van Parijs (BE), φιλόσοφος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, το Καθολικό Πανεπιστήμιο της Louvain (UCL) και το Καθολικό Πανεπιστήμιο του Leuven (KUL) και πρώην επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ

KirstenvandenHul (NL), συγγραφέας και εκδότρια

Davidvan Reybrouck (BE), συγγραφέας, ιδρυτής της συλλογικότητας Brussels Poetry και της συνόδου  G1000 (Δημοκρατική πλατφόρμα για την καινοτομία)

Petre Roman (RO), τέως πρωθυπουργός της Ρουμανίας,  πρώην Πρόεδρος της Γερουσίας

ClaudiaŢapardel (RO) Ευρωβουλευτής, Μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων

Guy Verhofstadt (BE), τέως  πρωθυπουργός, πρόεδρος της Ομάδας ALDE, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Guillaume Vicaire (FR), Διευθύνων Σύμβουλος της εκδοτικής ομάδας Editis

Cédric Villani (FR), μαθηματικός, μετάλλιο Fields

Sasha Waltz (DE), χορογράφος, χορεύτρια και ιδρυτής της εταιρείας χορού SashaWaltzand Guests.


JO COX: ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.

17/06/2016

100864341_Undated_Labour_Party_handout_photo_of_Batley_and_Spen_MP_Jo_Cox_who_has_been_shot_in_Birst-large_trans++qVzuuqpFlyLIwiB6NTmJwfSVWeZ_vEN7c6bHu2jJnT8

Και ένα άρθρο που θα έπρεπε να προβληματίσει, όλους όσους παίρνουν αψήφιστα τη ρητορική μίσους, τη λεκτική ενθάρρυνση ή δικαιολόγηση της βίας, είτε με θρησκευτικά, είτε με ιδεολογικά κίνητρα και πού μπορεί να οδηγήσει. Επίσης επειδή ήδη τονίζεται η εκδοχή της ψυχικής διαταραχής του συγκεκριμένου δολοφόνου, ας επισημάνουμε ότι φανατισμός και ψυχική διαταραχή είναι συνήθως στοιχεία αλληλοσυμπληρούμενα και η διαταραχή με κανέναν τρόπο δεν συνιστά στοιχείο για επιείκεια.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΙΣΧΟΥΣ
του Alex Massie THE SPECTATOR 16/6/16
http://blogs.spectator.co.uk/2016/06/a-day-of-infamy/

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Και όταν είναι καταιγιστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό. Ήταν ήδη μια θλιβερή και ταπεινωτική μέρα, ακόμη και πριν ακούσαμε την φριχτή είδηση για τη δολοφονία της βουλευτού των Εργατικών Jo Cox έξω από την έδρα της εκλογικής της περιφέρειας στο Yorkshire.

Η πολιτική είναι, μεταφορικά μιλώντας, ένα σπορ που έχει να κάνει με την επαφή. Πρόκειται για σκληρή δουλειά, γιατί είναι σημαντική δουλειά. Μετράει πολύ και μετράει ακόμα πιο πολύ, όταν το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα ψηλό. Αλλά όπως ακριβώς στον αθλητισμό ο ρόλος της ποιότητας φαίνεται στο υψηλότερο επίπεδο, όταν έχουμε το πιο μεγάλο διακύβευμα και παίζονται τα πάντα, έτσι και στην πολιτική ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται και μάλιστα όταν έχει ουσιώδη σημασία.

Ένα δημοψήφισμα είναι μία από εκείνες τις στιγμές που αυτό μετράει. Δεν υπάρχει επανάληψη, σε περίπτωση ήττας δεν μπορεί κανείς να παρηγορηθεί ότι τουλάχιστον υπάρχει πάντα μια επόμενη σεζόν. Όχι, η ήττα είναι μόνιμη και για πάντα. Γι ‘αυτό ένα δημοψήφισμα είναι πιο άσχημο από τις βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές συχνά κερδίζουν οι «λάθος» άνθρωποι, αλλά η νίκη τους είναι μόνο -και πάντοτε- προσωρινή. Θα υπάρξει και επόμενη μέρα και μια επόμενη φορά. Οι εκλογές είναι μια διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα είναι μια απόφαση χωρίς δυνατότητα έφεσης. Έτσι, ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται. Η αφίσα που παρουσίασε ο Nigel Farage σήμερα κατέβηκε σε επίπεδο τόσο πολύ χαμηλό, ακόμη σε σύγκριση για ό,τι ο ίδιος μας έχει συνηθίσει.

13450259_1085092108228296_1574710073246673941_n

Δεν έπεσε η μάσκα της πανουργίας, γιατί μάσκα δεν υπήρχε καθόλου. Η αφίσα ούρλιαζε «ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ», και το σύνθημα φιγουράρει πάνω από μια μεγάλη ουρά σκουρόχρωμους πρόσφυγες που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα. Το μήνυμα ήταν κάθε άλλο παρά διακριτικό: Βρετανία ψήφισε ΕΞΟΔΟ (Leave), ειδ’ αλλιώς θα μας κατακλύσουν οι μελαμψοί! Να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας! Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω! Ξέρεις τι εννοώ, έτσι δεν είναι: Αν θέλετε να έχετε για γείτονα έναν Τούρκο ή έναν Σύρο ψηφίστε ΠΑΡΑΜΟΝΗ (Remain). Τόσο απλά. Κοινή λογική. Έτσι δεν είναι;

Και μετά, σήμερα το απόγευμα, ένα μέλος του κοινοβουλίου 42 ετών, που συμβαίνει – τί σύμπτωση!- να ήταν μία βουλευτής που αγωνιζόταν για να να κάνει η Βρετανία περισσότερα για να βοηθήσει τους απελπισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από το σφαγείο της Συρίας, αυτή η βουλευτής πυροβολήθηκε, μαχαιρώθηκε, δολοφονήθηκε.

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


REALISM FOR EUROPE ND TURKEY (ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ)

28/04/2016

του 

BERLIN – Relations between Europe and Turkey have long been characterized by a deep contradiction. Whereas security cooperation (especially during the Cold War) and economic ties have been strong, the vital foundations of democracy – human rights, press freedom, minority rights, and an independent judiciary to enforce the rule of law – have remained weak in Turkey. History, too, has divided the two sides, as the dispute over recognition of the Armenian genocide during World War I attests.

After the ruling Justice and Development Party (AKP) assumed power under Abdullah Gül in 2002 and later under Recep Tayyip Erdoğan, these conflicts seemed to have been resolved. During its first years in government, the AKP wanted Turkey to join the European Union and to modernize the economy. And it delivered real reforms – particularly in areas, such as the judiciary, essential to progress toward EU membership.

But Erdoğan always kept open a “neo-Ottoman” option, which would orient Turkey toward the Middle East and the Muslim world. That became evident in 2007, when German Chancellor Angela Merkel and then-French President Nicolas Sarkozy together de facto closed the door to EU membership for Turkey, and in a manner that humiliated Erdoğan.In recent days, however, the fraught relations between Europe and Turkey have taken a bizarre turn. The Turkish government has twice summoned Germany’s ambassador to protest against a short satirical clip about Erdoğan shown on regional German television, even demanding that the clip be banned.

There can be no doubt that Turkey’s skilled and experienced diplomats understand Germans’ relationship with press freedom and freedom of opinion – fundamental values of the EU which Turkey wants to join. The question is how much of this understanding still filters through to President Erdoğan.

Relations could deteriorate further this spring, when Germany’s Bundestag votes on a resolution calling for the mass murder of Armenians in 1915 to be categorized as genocide. The motion will most likely be adopted by a large cross-party majority, aggravating tensions with Erdoğan’s government.

But, despite these recent conflicts, the EU and its member states must not lose sight of the fact that the decades-old partnership with Turkey is of paramount interest to both sides. Now and in the future, Europe needs Turkey, and Turkey needs Europe.

The price for this partnership, however, can never be the abandonment of democratic principles; on the contrary, Turkey urgently needs to institutionalize these principles for the sake of its own modernization. What is required is to focus on sustaining the relationship and reducing tensions as much as possible.

Partnership or not, Europe cannot free itself from its geopolitical neighborhood. Ever since the nineteenth century, Europe has had to deal with the so-called “Eastern question,” which at the outset concerned how to address the consequences of the Ottoman Empire’s decline. The Ottoman legacy led to several Balkan wars, which ultimately triggered World War I.

Now, a century later, the Eastern question has returned to Europe, and it is just as dangerous, even if it does not currently entail any risk of war on the continent. The Balkans – an undoubtedly European region – will remain at peace as long as a belief in a future within the EU remains alive. But the Middle East and North Africa are trapped in a power vacuum, giving rise to political crises, civil disorder, war, terror, and untold losses to the economy and human welfare.

America’s intervention in Iraq, followed by the weakening (whether real or perceived) of its security guarantee for the region, has led to open strategic rivalry between the leading Sunni power, Saudi Arabia, and the leading Shia power, Iran. Turkey, too, is involved in that game.

Meanwhile, most Arab states are unable to provide adequate jobs and opportunities to increasingly young populations, fueling support for religious extremism. The conflict between Israel and the Palestinians is escalating once again, as is Kurdish militancy. And the fighting in Syria (and to a certain extent Iraq), by calling into question the century-old borders established under the WWI-era Sykes-Picot agreement, is destabilizing the region and fueling the seemingly endless flows of refugees making their way to Europe.

Russia’s military intervention in Syria, moreover, raised the specter of a direct military clash with a NATO member state, when Turkey shot down a Russian military plane. Should the Kremlin, which has withdrawn its forces, decide to return, the risk of such a conflict, with all its uncertain consequences, would return as well.

Today’s version of the Eastern question, like the century-old variant, poses enormous risks for Europe’s security. And it could easily culminate in a forsaken and alienated Turkey, isolated on the margins of both Europe and the Middle East, with its democratic potential exhausted by the irresolvable Kurdish question.

Against this backdrop, a clash of values will almost certainly continue to define relations between Europe and Turkey. But, as has been true for a century, much more – both sides’ fundamental security interests – will be in the balance as well.

 


ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ: ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

25/04/2016

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=794667

Παίρνεις την αλήθεια μου
και μου 
την κάνεις λιώμα…
 Διονύσης Σαββόπουλος, «Ο πολιτευτής» (από τη συλλογή «Ρεζέρβα»)
Μου θύμισε πριν από λίγες μέρες μια κουβέντα που είχαμε. Το 1985 ο Κώστας Λαλιώτης είχε εντυπωσιαστεί, όπως και εγώ, με τη συνέντευξη του Γερμανού πολιτικού Κουρτ Μπίντενκοπφ, ο οποίος υπήρξε ο εγκέφαλος της αναγέννησης των γερμανών Χριστιανοδημοκρατών έπειτα από πολλά χρόνια αντιπολίτευσης.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
1973. Η Γερμανία ετοιμάζεται για μεγάλες αλλαγές. Η κυριαρχία του SPD, η χρυσή εποχή της διακυβέρνησης των Βίλι Μπραντ και Χέλμουτ Σμιτ, φτάνει στο τέλος της. Η περίοδος οικονομικής ανάπτυξης και αποκατάστασης της τιμής της  μεταχιτλερικής Γερμανίας που σφραγίστηκε με την παρουσία των Αντενάουερ και Ερχαρντ στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια έχει εξαντληθεί. Ένας Βαυαρός πολιτικός, ο Φραντς Γιόζεφ Στράους, πρόεδρος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης, διεκδικεί  να επικρατήσει στην Ομοσπονδία και να επιβληθεί του αδελφού κόμματος στην εκλογική μάχη. Ο Στράους υπήρξε αντιφατικό άτομο. Από τη μια, εκπροσωπούσε τη συντηρητική Δεξιά του Ψυχρού Πολέμου. Από την άλλη, με μια οικονομική πολιτική προσέλκυσης επενδύσεων στο κρατίδιο, πέτυχε να εγκατασταθούν στο Μόναχο οι σημαντικότερες εταιρείες, με αποτέλεσμα πρωτιά στην ανάπτυξη και στην απασχόληση. Επιπλέον οι καλές σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και οι αυταρχικές παρεμβάσεις στον Τύπο – υπόθεση «Spiegel» – τον καθιστούν εύκολο πόλο λαϊκισμού.
Απέναντί του βρίσκεται ένας νέος, φιλόδοξος, άχρωμος και κεντρώος πολιτικός, ο Χέλμουτ Κολ, ο οποίος αποφασίζει να διεκδικήσει την καγκελαρία.
Μια ομάδα νέων πολιτικών έχει εμφανιστεί στο στερέωμα της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης (CDU). Γκάισλερ, Σόιμπλε, Λάμερτς, μερικά από τα ονόματα. Προσπαθούν να απογαλακτίσουν το κόμμα τους από τον ακραίο συντηρητισμό που επικρατούσε στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο, που συμπίπτει με τον Ψυχρό Πόλεμο και την ανάγκη της αφοπλισμένης και διαιρεμένης Γερμανίας για ασφάλεια και προστασία. Ετσι κι αλλιώς ο Μπραντ είχε κάνει το μεγάλο βήμα με τη λεγόμενη Ρεαλπολιτίκ, την πραγματιστική πολιτική, με ανοίγματα προς τον ανατολικό του γεωπολιτικό χώρο. Και ο Σμιτ είχε μπολιάσει τον ευρωπαϊσμό και τη δυναμική ανάπτυξη με άλλους πιο σύγχρονους και αποτελεσματικούς όρους.
Το 1973 λοιπόν ο γενικός γραμματέας του CDU Κουρτ Μπίντενκοπφ κλείνει το συνέδριο του κόμματος με μια ιστορική ομιλία. Ο Μπίντενκοπφ, καθηγητής Πανεπιστημίου, είχε τη φήμη της «μηχανής σκέψης» για το κόμμα του. Και όχι μόνο. Ο ίδιος δεν είχε στόφα ηγέτη. Και βρέθηκε στη δεύτερη σειρά των κυβερνητικών αξιωμάτων. Ως πρόσφατα υπήρξε εκλεγμένος πρωθυπουργός κρατιδίου της τέως Ανατολικής Γερμανίας. Η σκέψη του όμως κυριάρχησε και κυριαρχεί ακόμη.
Στην περίφημη λοιπόν ομιλία του είπε μεταξύ άλλων και μια φράση που έγινε ακαδημαϊκό και πολιτικό εργαλείο. Στα πανεπιστήμια και στα κομματικά γραφεία. Και έδωσε τροφή για την ομάδα των εκσυγχρονιστών της Χριστιανοδημοκρατικής Ενωσης στην πορεία για την επικράτηση των ιδεών της κατ’ αρχάς στο κόμμα και μετά στην κατάκτηση και στη διατήρηση της εξουσίας για 12 χρόνια από τον Κολ. Ο οποίος δεν ανήκε στην ομάδα αλλά ενστερνίστηκε και μετέφρασε τον λόγο τους. Ας δούμε για λίγο τη ροή της σκέψης του Μπίντενκοπφ στο τέλος της ομιλίας του.
«Η γλώσσα δεν είναι μόνο το μέσον της επικοινωνίας. Η γλώσσα είναι ένα σημαντικό μέσον στρατηγικής. Αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας είναι μια επανάσταση νέου είδους. Είναι η επανάσταση της κοινωνίας μέσω της γλώσσας. Η βίαιη κατάκτηση των κυβερνητικών κτιρίων δεν είναι πλέον προϋπόθεση για έναν επαναστατικό μετασχηματισμό της κρατικής τάξης. Οι επαναστάσεις σήμερα πραγματοποιούνται με άλλους τρόπους. Αντί για κυβερνητικά κτίρια, καταλαμβάνονται οι έννοιες με τις οποίες κυβερνώνται. Η μοντέρνα επανάσταση κατακτά τις έννοιες και όχι τα μέσα παραγωγής. Πρέπει να ανακτήσουμε το κουράγιο να μιλήσουμε και στην πολιτική Γερμανικά. (χειροκροτήματα) Η διασφάλιση της «κοινωνικής οικονομίας της αγοράς» πρέπει να επαναδιατυπωθεί. Η ευημερία είναι σημαντική προϋπόθεση της ελευθερίας. Αλλά η ελευθερία πρέπει να είναι δυνατή ακόμη και αν η ευημερία απειλείται. (χειροκροτήματα). Τότε μόνο έχει η ελεύθερη τάξη έννοια. Η ελευθερία μας δεν γεννήθηκε από την ευημερία. Εχει τις ρίζες της στη γνώση, στον πόνο και στην εμπειρία της μη ύπαρξης ελευθερίας. Αντλεί τη δύναμή της από την κοινή πίστη στον άνθρωπο». (θερμά χειροκροτήματα).

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Η καταδίκη του Κάρατζιτς

25/03/2016

Μπορούμε να χαρούμε και για κάτι: μετά από πολύχρονη δίκη, καταδικάστηκε σε 40 χρόνια φυλακή ο σφαγέας της Σρεμπρένιτσα, ένας από τους υπευθύνους για τη γενοκτονία στη Βοσνία και τον αιματηρό εμφύλιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας Ράντοβαν Κάρατζιτς. Βέβαια θα του άξιζαν περισσότερο πολλαπλά ισόβια, αλλά ας μην χαλάσουμε τις καρδιές μας. Διέφευγε επί 13 χρόνια, αλλά τελικά η δικαιοσύνη τον έπιασε. Δείτε και το λινκ από παλαιότερο άρθρο στο blog μου με τα ονόματα όσων υπογράφαμε στην 10η επέτειο της Σρεμπρένιτσα και απαιτούσαμε την έρευνα και τη σύλληψη των Ελλήνων «εθελοντών’ που συμμετείχαν στη σφαγή. Είμαστε μια ωραία συντροφιά που οι φασίστες στη χώρα μας μας είχαν προγράψει και ζητούσαν την κεφαλή μας επί πίνακι. Σήμερα όλοι όσοι υποστήριζαν τότε τον μεγάλο «ήρωα» Κάρατζιτς τώρα μούγκα. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε…

11 ΙΟΥΛΙΟΥ 2010: 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΣΡΕΜΠΡΕΝΙΤΣΑ

karadzic_papoulias_arsenis_mousionis

Τα παιχνίδια που παίζει η Ιστορία: αντιγράφω ενδεικτικά μερικές υπογραφές από την έκκληση των 163 πολιτών 11.7.06: Μιχάλης Παπαγιαννάκης,  Σταύρος Τσακυράκης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Σία Αναγνωστοπούλου, Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Γρηγόρης Βαλλιανάτος, Σταύρος Θεοδωράκης, Θανάσης Γεωργακόπουλος, Βασιλική Γεωργιάδου, Διονύσης Γουσέτης,  Άννα Δαμιανίδη, Σπύρος Δανέλλης,  Νίκος Δήμου, Νίκος Μπίστης, Πέρσα Ζέρη, Μυρσίνη Ζορμπά, Αλέξης Ηρακλείδης, Ηλίας Κανέλλης, Γκασμέντ Καπλάνι, Άννα Καραμάνου, Αντύπας Καρίπογλου, Πέτρος Κουναλάκης, Μιχάλης Κυριακίδης, Αντώνης Λιάκος, Νικήτας Λιοναράκης, Θάνος Λίποβατς, Πάσχος Μανδραβέλης, Στέφανος Μάνος, Νίκος Μαραντζίδης, Μάνος Ματσαγγάνης, Νίκος Μεγγρέλης, Μιχάλης Μητσός, Ρένα Μόλχο, , Νίκος Μυλωνάς, Τέτα Παπαδοπούλου, Κωστής Παπαϊωάννου, Σίσσυ Βωβού, Ζαν Κοέν, Θανάσης Παπανδρόπουλος, Γιώργος Σιακαντάρης, Δημήτρης Σκάλκος, Ριχάρδος Σωμερίτης, Μαρία Τοπάλη, Μιχάλης Τρεμόπουλος και η υποφαινομένη.

 


ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ, ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ

05/03/2016

Και πάλι καλά!…

…αφού κατόρθωσαν μέσα σε 8 ώρες να γράψουν κείμενο που δεν περιέχει κάτι μη ορθό πολιτικά. Δηλαδή τα αυτονόητα, σύμφωνα και με το Διεθνές Δίκαιο και τη Συνθήκη της Γενεύης. Λείπουν βέβαια πολλά, που θα έκαναν το κείμενο απόδειξη ότι η Ελλάδα έχει πραγματική πολιτική για το τεράστιο θέμα. Λείπει π.χ. μια πιο αποφασιστική άποψη για τον τρόπο τερματισμού του πολέμου και μια καταγγελία-έστω και με διπλωματική γλώσσα- για το ρόλο της Ρωσσίας που ενισχύοντας σαφώς τον Άσαντ και χτυπώντας δήθεν τους τζιχαντιστές, αλλά στην πράξη τους μετριοπαθείς αντιστασιακούς, ενίσχυσε το αίσθημα απελπισίας των προσφύγων και εξ αντικειμένου (ή και από πρόθεση) αύξησε τις ροές. Αλλά εκείνο που λείπει κυρίως είναι η απεύθυνση στην κοινωνία των πολιτών, που χωρίς αυτήν δεν μπορεί να μπεί τίποτα σε πράξη. Οι πολιτικοί ηγέτες έχουν έναν διαπαιδαγωγικό ρόλο να παίξουν προς την κοινωνία, δεν ζουν στη γυάλα, πρέπει να ενθαρρύνουν τις πρωτοβουλίες αλληλεγγύης αλλά και να καταδικάσουν απερίφραστα την μαζική ρατσιστική υστερία των τοπικών κοινωνιών που αντιδρούν στη δημιουργία κέντρων φιλοξενίας.

Μένει να να δούμε και τις πράξεις. Ήδη η πρώτη πράξη της κυβέρνησης να διορίσει τον Βίτσα γεν.συντονιστή δεν προμηνύει κάτι καλό. Ο Γιάννης Μουζάλας κάηκε, αναλαμβάνοντας έναν ρόλο που τον ξεπερνούσε εξ αντικειμένου και λόγω συνθηκών και λόγω της φύσης αυτής της κυβέρνησης, ωστόσο ως άνθρωπος που έχει δουλέψει επί του πεδίου για χρόνια, θα έπρεπε να είχε αξιοποιηθεί με μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων και με δυνατό επιτελείο συνεργατών. (Μ.Γ.)

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

«Τα γεγονότα που μεσολάβησαν, ύστερα από την Σύσκεψη των Πολιτικών Αρχηγών της 28ης Νοεμβρίου 2015, όχι μόνον επιβεβαίωσαν αλλά και ενίσχυσαν καταλυτικώς την διαπίστωση πως το Προσφυγικό ζήτημα είναι κοινό –κατ’ ουσίαν υπαρξιακό- όλων των Κρατών-Μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

I. Στο πλαίσιο τούτο η Ελλάδα:

Α. Με πνεύμα Ανθρωπισμού και Αλληλεγγύης έναντι των Προσφύγων αλλά και θωρακίζοντας την ασφάλεια του Ελληνικού Λαού, θα σεβασθεί στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της, με τον τρόπο που αυτές καθορίζονται από τις αποφάσεις των αρμόδιων οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Β. Φυλάσσει και τα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Υπ’ αυτό το πνεύμα όχι μόνον συνεργάζεται με την Frontex, αλλά επιζητεί και επιδιώκει την δραστική ενίσχυσή της και την τελική ταχύτατη μετεξέλιξή της σ’ Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή, πάντοτε με σεβασμό της εθνικής της κυριαρχίας ως προς την διασφάλιση των συνόρων της. Και ύστερα από μια τέτοια κατάληξη δηλώνει πρόθυμη να φιλοξενήσει την έδρα της Ευρωπαϊκής Ακτοφυλακής. Περαιτέρω δε συνεργάζεται πλήρως στο πεδίο των συμπεφωνημένων αποστολών του ΝΑΤΟ και υπό τον αυτονόητο όρο ότι και η Τουρκία σέβεται τις δικές της αντίστοιχες υποχρεώσεις.

Γ. Ενισχύει τις ανοιχτές δομές προσωρινής φιλοξενίας Προσφύγων, παραλλήλως προς την ενίσχυση των προαναχωρησιακών κέντρων παράτυπων μεταναστών.

II. Η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει:

Α. Να επιβάλλει σ’ όλα, ανεξαιρέτως, τα Κράτη-Μέλη της τον πλήρη σεβασμό των υποχρεώσεών τους, ως προς τον δίκαιο και αναλογικό επιμερισμό των Προσφύγων, καθιστώντας σαφές ότι μονομερείς ενέργειες δεν είναι επιτρεπτές και ότι όσοι τις επιλέγουν θα έχουν τις ανάλογες συνέπειες. Στο πλαίσιο αυτό, οφείλει επίσης να καταστήσει σαφές προς όλα τα Κράτη-Μέλη ότι οι χώρες πρώτης γραμμής, και ειδικότερα η Ελλάδα, δεν μπορούν ν’ αναλάβουν όλο το βάρος της φιλοξενίας των Προσφύγων που εισέρχονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά μόνο το βάρος που τους αναλογεί με βάση τον πληθυσμό τους. Στο ίδιο πλαίσιο η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να επιταχύνει την εφαρμογή των αποφάσεων για μετεγκατάσταση των Προσφύγων τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Τουρκία.

Β. Να προωθήσει, το ταχύτερο δυνατόν, προγράμματα επιστροφών παράτυπων μεταναστών, ενεργοποιώντας υφιστάμενες Συμφωνίες Επανεισδοχής και συνάπτοντας νέες.

Γ. Να προωθήσει την συνεργασία με την Τουρκία, προκειμένου αυτή αφενός ν’ ανακόψει αμέσως τις ροές Προσφύγων προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και, αφετέρου, ν’ αναλάβει, επίσης αμέσως, την ευθύνη δημιουργίας σταθερού και αξιόπιστου μηχανισμού μετακίνησης των προσφύγων από την Τουρκία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επισημαίνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να λάβει σοβαρώς υπόψη ότι η Τουρκία δεν έχει εκπληρώσει συγκεκριμένες υποχρεώσεις, τις οποίες ανέλαβε κατά την Σύνοδο Κορυφής της 29ης Νοεμβρίου 2015.

Δ. Να παράσχει, εγκαίρως, την απαιτούμενη συνδρομή προς την Χώρα μας, κυρίως ως προς την συνεχή οικονομική και υλικοτεχνική της ενίσχυση για την υπό όρους ανθρωπισμού περίθαλψη των Προσφύγων, λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ελλάδα υφίσταται, περισσότερο από κάθε άλλο Κράτος-Μέλος, τις επιπτώσεις του Προσφυγικού.

Ε. Να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο ως προς τον τερματισμό του πολέμου στην Συρία –ο οποίος και αποτελεί την σημαντικότερη αιτία δημιουργίας και διαιώνισης του Προσφυγικού- προκειμένου να διευκολυνθεί έτσι και η κατά το δυνατόν ταχύτερη επιστροφή των Προσφύγων στις εστίες τους.

III. Η τρέχουσα συγκυρία αποδεικνύει την ανάγκη ν’ αναθεωρηθεί καταλλήλως η Συμφωνία Δουβλίνο ΙΙ, ακόμη κι αν η αναθεώρηση αυτή έχει αρχικώς μεταβατικό χαρακτήρα λόγω επείγοντος, έως ότου προετοιμασθεί πλήρως και ολοκληρωθεί οριστικώς».


Γιόσκα Φίσερ: ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

04/02/2016

Το αβέβαιο και ίσως ζοφερό μέλλον του πλανήτη -και ειδικότερα της Ευρώπης- και ένα κάλεσμα προς όλους τους σκεπτόμενους ανθρώπους, είτε βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, είτε είναι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, είτε πολίτες.  

από το PROJECT SYNDICATE  1/2/16  (το άρθρο έχει δημοσιευτεί και στα ΝΕΑ του Σαββάτου 30/1, αλλά με αρκετές παραλείψεις. Ακολουθεί η πλήρης μετάφραση από Μ.Γ.)

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ  του Γιόσκα Φίσερ

ΒΕΡΟΛΙΝΟ.

imagesΤο 2016 ξεκίνησε κάθε άλλο παρά ήρεμα. Η πτώση των τιμών των μετοχών στην Κίνα αποσταθεροποίησε τις αγορές σε όλο τον κόσμο. Οι αναδυόμενες οικονομίες φαίνεται να έχει παγώσει. Η τιμή του πετρελαίου έχει κάνει βουτιά, παρασέρνοντας τους παραγωγούς πετρελαίου σε κρίση. Η Βόρεια Κορέα κάνει επίδειξη της πυρηνικής της δύναμης. Και στην Ευρώπη, η συνεχιζόμενη προσφυγική κρίση υποδαυλίζει ένα τοξικό κύμα εθνικισμού, που απειλεί να διαλύσει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προσθέστε σε όλα αυτά και τις νεο-ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες της Ρωσίας και την απειλή της ισλαμικής τρομοκρατίας, τότε το μόνο που λείπει από την εικόνα ενός έτους Αποκάλυψης είναι και μια επδρομή από κομήτες στον ουρανό.

Όπου και να κοιτάξει κανείς, το χάος φαίνεται να κερδίζει έδαφος. Η διεθνής τάξη που σφυρηλατήθηκε μέσα στις φλόγες του εικοστού αιώνα, μοιάζει να χάνεται και δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα τί θα την αντικαταστήσει.

Τις προκλήσεις, που έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε, δεν είναι δύσκολο να τις πούμε με τα ονόματά τους: παγκοσμιοποίηση, ψηφιοποίηση, κλιματική αλλαγή, και ούτω καθεξής. Αυτό που δεν είναι σαφές είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα δοθεί η απάντηση – αν δοθεί. Μέσα σε ποιές πολιτικές δομές, με πρωτοβουλία τίνος, και με βαση ποιούς κανόνες τα ζητήματα αυτά θα είναι αντικείμενο διαπραγματεύσειων – ή, αν οι διαπραγματεύσεις αποτύχουν, θα πυροδοτήσουν συγκρούσεις;

Η πολιτική και η οικονομική τάξη- ιδιαίτερα σε παγκόσμια κλίμακα – δεν προκύπτουν απλά μέσω ειρηνικής συναίνεσης ή μέσω της αδιαφιλονίκητης επικράτησης του ισχυροτέρου. Ανέκαθεν υπήρξαν αποτέλεσμα μιας μάχης για κυριαρχία ανάμεσα σε αντίπαλες δυνάμεις– μάχης συχνά άγριας, αιματηρής και μακρόχρονης. Μόνο μέσα από συγκρούσεις εδραιώνονται οι νέοι στυλοβάτες, οι νέοι θεσμοί και οι νέοι πρωταγωνιστές μιας νέας τάξης πραγμάτων.

Η φιλελεύθερη δυτική τάξη που υπήρχε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου βασίστηκε στην παγκόσμια ηγεμονία των Ηνωμένων Πολιτειών. Ως η μόνη πραγματικά παγκόσμια δύναμη, οι ΗΠΑ ήταν κυρίαρχες όχι μόνο στη σφαίρα της σκληρής στρατιωτικής ισχύος (καθώς και στην οικονομική και χρηματοπιστωτική σφαίρα), αλλά και σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της ήπιας ισχύος (για παράδειγμα στην κουλτούρα, στη γλώσσα, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην τεχνολογία, στη μόδα).

Σήμερα, η Pax Americana, που εξασφάλιζε σε μεγάλο βαθμό την παγκόσμια σταθερότητα, έχει αρχίσει να ξεφτίζει- κυρίως στη Μέση Ανατολή και στην Κορεατική Χερσόνησο. Οι ΗΠΑ μπορεί να είναι ακόμα η ισχυρότερη δύναμη στον κόσμο, αλλά ούτε μπορούν πλέον ούτε θέλουν να παίζουν το ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα ή να κάνουν τις θυσίες που απαιτούνται για την εγγύηση της παγκόσμιας τάξης. Πράγματι, σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, με όλο και μεγαλύτερη ενοποίηση στα πεδία της επικοινωνίας, της τεχνολογίας και – όπως είδαμε πρόσφατα- της μετακίνησης πληθυσμών, τα κέντρα εξουσίας εξασθενούν και διασπείρονται. Ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος από την ίδια του τη φύση ξεφεύγει από την επικράτηση μιας παγκόσμιας τάξης όπως αυτή είχε επιβληθεί κατά τον εικοστό αιώνα. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »