ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

04/06/2019

 …και οι αυτοδιοικητικές εκλογές

Το 1989 έπεφτε νεκρός ένας δημοκράτης πολιτικός και δημοσιογράφος, που στα χρόνια της χούντας μας έδινε θάρρος από τα ραδιοφωνικά κύματα της Deutsche Welle. Έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες των αυτόκλητων δικαστών και δημίων της 17Ν.
30 χρόνια μετά, ο γιος του δολοφονημένου, αφού έδωσε πρώτα δείγματα καλής δουλειάς σε άλλες περιοχές, εκλέγεται δήμαρχος της Αθήνας. Και ο δολοφόνος, καταδικασμένος από την δικαιοσύνη της δημοκρατίας, βρίσκεται στη φυλακή.

Image may contain: 1 person, suit and closeupΑποτέλεσμα εικόνας για Παύλος ΜπακογιάννηςImage may contain: 1 person, smiling, closeup


«Τι είναι προοδευτικό σήμερα; » – ένα παρεμβατικό κείμενο που υπογράφεται από 64 ενεργούς πολίτες συμβάλλει στην διευκρίνιση πολιτικών εννοιών και επιχειρεί να διαλύσει τη σύγχυση που μαστίζει τον ανάπηρο δημόσιο διάλογο

11/05/2019

«Τι είναι προοδευτικό σήμερα; Στη χώρα επικρατεί μια γενική παράλυση. Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά της ελληνικής δημοκρατίας, συρρικνώνεται. Ατομικά αδιέξοδα και συλλογική ματαίωση υποσκάπτουν κάθε απόπειρα να βγούμε από το τέλμα. H χώρα αποτυγχάνει εκεί όπου άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους. Η απόστασή μας από τον ανεπτυγμένο κόσμο καθημερινά μεγαλώνει. Παράγοντας αυτής της κρίσης είναι η γιγάντωση του λαϊκισμού που οδήγησε τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στέρησε την οικονομική μας ελευθερία για πολλά περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οδήγησε την εγχώρια αγορά σε ασφυξία λόγω των capital controls. Αποθάρρυνε τις ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της βαριάς υπερφορολόγησης. Εξώθησε τις επιχειρήσεις στην παραοικονομία ή σε άλλες φορολογικές έδρες και τους εργαζόμενους στην αδήλωτη εργασία. Μεγέθυνε το brain drain. Εθρεψε τα άκρα και την αποχή. Οξυνε την κρίση εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικές αντιλήψεις, αριστερίστικη ιδεοληψία, ψευδής ευρωπαϊσμός, πελατειακή προσδοκία και πρακτική εφαρμογή ενός σχεδίου εκτεταμένης εξάρτησης των λαϊκών στρωμάτων από επιδόματα και διορισμούς υποδύονται την πρόοδο. Στην πραγματικότητα οδηγούν σε κυβερνητικές παρεμβάσεις ελέγχου της Δικαιοσύνης, χειραγώγησης των ΜΜΕ, ποινικών διώξεων πολιτικών αντιπάλων, διχαστικού πολιτικού κλίματος. Αλλά και αποδιάρθρωσης κάθε αναγεννητικής προσπάθειας στην εκπαίδευση. Αυτή η Ελλάδα δεν αξίζει στους Ελληνες. Η στροφή στην αντι-πολιτική ή τη μη πολιτική δεν είναι λύση αλλά πηγή περαιτέρω δεινών. Καιρός να γυρίσουμε σελίδα και να συζητήσουμε ξανά τι σημαίνει “προοδευτικό” στη χώρα μας.

Προοδευτική πολιτική σήμερα δεν είναι αυτή που χαϊδεύει τους ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα ή τα εμφυλιοπολεμικά πάθη που κάποιοι εμμονικά προσπαθούν να ανασύρουν από τα ερμάρια της Ιστορίας. Δεν είναι αυτή που ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και απαξιώνει την εργασία και την αριστεία. Που μεταχειρίζεται τον διχαστικό λόγο και ανέχεται την πολιτική βία και τους βανδαλισμούς. Που υποστηρίζει αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη. Που υποτάσσεται χωρίς αντίλογο στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης για ατομικά πολιτικά οφέλη. Που επιβραβεύει την ευκολία, την ημιμάθεια και τη λιγότερη προσπάθεια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει πτυχία μελλοντικής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών. Η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η ανομία, οι νέες ανισότητες και η υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν είναι πρόοδος. Το κλίμα ανασφάλειας, φόβου, αυθαιρεσίας και απογοήτευσης που έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα δεν είναι πρόοδος. Ο εκφασισμός της κοινωνίας καραδοκεί ακριβώς εξαιτίας αυτής της πολιτικής.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα συνδέει τη Δημοκρατία με την ανάπτυξη, την ποιοτική εργασία, την κοινωνική κινητικότητα και την προσωπική αυτονομία. Διακρίνει το ρεαλιστικό από το ανέφικτο και εργάζεται για το πρώτο. Προσδιορίζει τον κανόνα και την εξαίρεση. Δουλεύει συστηματικά για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να πραγματώσει τον δικό του και τον δικό της δρόμο ευτυχίας, σε ένα πλαίσιο καθημερινής και συλλογικής προόδου. Προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, την ιδιωτικότητα και την ιδιοκτησία. Σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές υπέρ της Ελλάδας που παράγει και εξάγει. Ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, ιδίως των νέων. Προστατεύει τον ανταγωνισμό και διευκολύνει την παραγωγή πλούτου από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κινητροδοτεί τις επενδύσεις και αποθαρρύνει τη διαφθορά. Κατανοεί τις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και υπερασπίζεται τα νέα εργασιακά δικαιώματα. Προστατεύει το περιβάλλον και προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αναγνωρίζει ότι οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής αλλαγής παράγουν ανισότητες στις χώρες που μένουν αδρανείς και γνωρίζει πότε να παρέμβει για να διορθώσει τις αποτυχίες των αγορών. Κατανέμει δίκαια τους καρπούς της ανάπτυξης και της ευημερίας και επιμερίζει με πνεύμα αλληλεγγύης τα βάρη της κρίσης.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα φροντίζει για την ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Ασκεί αποτελεσματική και αποδοτική δημόσια διοίκηση με διαφάνεια, αξιολόγηση, λογοδοσία. Προσφέρει ποιοτικά δημόσια αγαθά παιδείας και υγείας. Απλώνει αποφασιστικά δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους και μειώνει τις ανισότητες. Υπερασπίζεται το λαϊκό αίτημα για προστασία και αντιμετώπιση της ανασφάλειας στις πόλεις, στην ύπαιθρο και στα σύνορα της επικράτειας. Εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών ως προϋπόθεση ελευθερίας και Δημοκρατίας, την ασφάλεια και υγιεινή των πόλεων. Επενδύει στην οικονομία της γνώσης, σε μια δημόσια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας ως εργαλείο κοινωνικής κινητικότητας και δικαιοσύνης και τη συνδέει με την παραγωγική διαδικασία.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πατριωτισμό ως αναπόσπαστο συστατικό μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής ταυτότητας και προοπτικής. Πιστεύει (από πεποίθηση και όχι τακτική) ότι η Ελλάδα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. Συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ε.Ε. ως μοναδικού δρόμου υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων και επιβίωσης στον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας. Ασκεί πίεση στην Ευρώπη να προστατεύσει τα σύνορα της επικράτειάς της. Ενθαρρύνει την ευρωπαϊκή προοπτική και τις σχέσεις καλής γειτονίας με τις βαλκανικές χώρες και επιδιώκει πολυμερείς συνεργασίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία των πολιτών. Και βέβαια εκπροσωπεί αξιόπιστα τη χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Η προοδευτική πολιτική υπηρετείται από άξιους ανθρώπους, πολίτες του κόσμου που πιστεύουν γνήσια σε αυτή και είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στα δημόσια πράγματα ανιδιοτελώς. Ανθρωποι της αλήθειας, της ελευθερίας, του μόχθου, της τεχνολογίας, δεκτικοί στις προκλήσεις του αύριο και ικανοί να τις διαγνώσουν. Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας που επί χρόνια συμμετέχουμε στα κοινά, υποστηρίζοντας όλα αυτά τα αιτήματα, θα αναγνωρίσουμε ως προοδευτική την κυβέρνηση εκείνη που θα υποσχεθεί ότι θα επικεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, στη μείωση της φορολογίας, στην αποκομματικοποίηση του κράτους με εργαλείο την αξιολόγηση, στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στη βελτίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, στην αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος και στην αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος στην καθολικά αποδεκτή δομή των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης.

Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα Αριστεράς-Δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων».

Βασίλης Αλεβιζάκος, πολιτικός επιστήμονας,  Μιχάλης Αναστασόπουλος, νομικός σύμβουλος, Γιάννης Αντωνίου, Αλέξης Βασιλείου, χειρουργός ΩΡΛ, Θάνος Βερέμης, ομότιμος καθηγητής, Ρωμανός Γεροδήμος, αν. καθηγητής, Γιώργος Γιαννόπουλος, συγκοινωνιολόγος, Σωτήρης Γκορίτσας, σκηνοθέτης, Θανάσης Γκούγκλας, λέκτορας, Αχιλλέας Γραβάνης, καθηγητής, Διονύσης Γουσέτης, πολιτικός μηχανικός, Γρηγόρης Δημητριάδης, μηχανικός, Αποστόλης Δημητρόπουλος, δρ Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Ηρακλής Δημόπουλος, καθηγητής, Γιώργος Δουκίδης, καθηγητής, Μάριος Θεμιστοκλέους, γιατρός, Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής, Στάθης Καλύβας, Gladstone Professor, Αναστάσιος Καντιάνης, δρ Νομικής, Μάνος Καραγιάννης, αν. καθηγητής, Τριαντάφυλλος (Ακης) Καρατράντος, διεθνολόγος, Λεωνίδας Καστανάς, εκπαιδευτικός, Θάνος Καψάλης, εκπαιδευτικός, Στέλιος Κουτνατζής, λέκτορας, Αντώνης Κυπραίος, στέλεχος επιχειρήσεων, Δημήτρης Κυριακόπουλος, καθηγητής μαθηματικών, Δημήτρης Λάιος, δικηγόρος, Χάρης Λαμπρόπουλος, οικονομολόγος, Λυκούργος Λιαρόπουλος, ομότιμος καθηγητής, Γιώργος Λιγνός, ναυτιλιακά, Σπύρος Λιούκας, Κώστας Λάβδας, καθηγητής, Mανούσος Μαραγκουδάκης, καθηγητής, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ηθοποιός-σκηνοθέτης, Μάνια Μαύρη, αν. καθηγήτρια, Νίκος Μηλαπίδης, δικηγόρος, Γιάννος Μητσός, οικονομολόγος, Στρατής Μούγερ, επιχειρηματίας, Γιώργος Μπούστρας, καθηγητής, Eκτορας Νασιώκας, γιατρός, Μιλτιάδης Νεκτάριος, καθηγητής, Σωτήρης Ντάλης, επικ. καθηγητής, Δημήτρης Οικονόμου, ψυχίατρος, Δημήτρης Οικονόμου, αρχιτέκτων, Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής, Γιώργος Πολίτης, επ. καθηγητής, Σάκης Παπαθεοδώρου, επιχειρηματίας, Χρήστος Παπαγεωργίου, τέως αν. καθηγητής, Παναγιώτης Σταμαδιάνος, δικηγόρος, Θεόδωρος Σταματίου, οικονομολόγος, Πάνος Σταμπουλίδης, στέλεχος επιχειρήσεων, Νικόλαος Σταυρακάκης, καθηγητής, Γρηγόρης Τασούλας, πολιτικός μηχανικός, Δέσποινα Τρυπιλιώτη, σύμβουλος επενδύσεων, Πάνος Τσακλόγλου, καθηγητής, Κώστας Υφαντής, καθηγητής, Δημήτρης Φαρμάκης, καρδιολόγος, Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, καθηγητής, Βασίλης Χατζόπουλος, καθηγητής, Ευη Χατζηανδρέου, δρ Δημόσιας Υγείας, Γιώργος Χατζηθεοφάνους, υποστράτηγος ε.α., Παναγιώτης Χριστιάς, αν. καθηγητής, Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας.


ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: η συζήτηση που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια…

22/01/2019

… από μια υπεύθυνη πολιτική τάξη. Άν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ίσως να μην είχαμε φτάσει στον σημερινό εθνικιστικό παροξυσμό. 

Στις 21/1/19,  τρεις μέρες πριν από την ψήφιση στη Βουλή της συμφωνίας για το Μακεδονικό, το ΠΟΤΑΜΙ οργάνωσε μια συζήτηση γύρω από το θέμα, με βάση συγκεκριμένα ερωτήματα που κυκλοφορούν από την άποψη της εσωτερικής πολιτικής, της γεωπολιτικής, της οικονομίας, της ιστορικής έρευνας, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του ταυτοτικού προτάγματος.

Ομιλητές: οι καθηγητές Νίκος Αλιβιζάτος, Γιάννης Αρμακόλας, Θάνος Βερέμης, Αλέξης Ηρακλείδης, Μιχάλης Σταθόπουλος, Δημήτρης ΑντωνίουΑντιγόνη Λυμπεράκη, Μαριλένα Κοππά, Δημήτρης Ψυχογιός, Γιάννης Κωνσταντινίδης, ο Λουκάς Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο πρ.αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων Χρήστος Ροζάκης, οι πρέσβεις ε.τ Δημήτρης Μοσχόπουλος και Aριστείδης Αγαθοκλής, οι δημοσιογράφοι/ columnist Νίκος Δήμου, Πάσχος Μανδραβέλης, Μιχάλης Μητσός, Τάσος Τέλλογλου, η Οντίν Λιναρδάτου, και last but not least ο Στέφανος Μάνος. Τα ερωτήματα έθετε ο Παύλος Τσίμας.

Image may contain: 1 person, crowd

Στην εκδήλωση η προσέλευση ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Την επαύριο της παραίτησης δύο βουλευτών του κόμματος και την απώλεια της ιδιότητας της κοινοβουλευτικής ομάδας, πλήθος κόσμου όχι μόνο από τον περίγυρο του Ποταμιού αλλά και πρόσωπα από άλλα κόμματα ή ανεξάρτητοι. Είμαστε όλοι και όλες εκεί. Όχι μόνον λόγω του θέματος και των λαμπρών ομιλητών, γνωστών για την πρωτοτυπία του πνεύματος και το θάρρος της γνώμης τους, αλλά και με κίνητρο την έκφραση συμπάθειας προς το Ποτάμι, που παρά τα λάθη του δεν του άξιζε τέτοια μεταχείριση…

Image may contain: 3 people, including Miltos Kyrkos, people smiling, people standing and beardImage may contain: 2 people, eyeglassesImage may contain: 4 people, people standingImage may contain: Stefanos Manos, suitImage may contain: Nikos Dimou, textImage may contain: 1 personImage may contain: 1 personImage may contain: George Pagoulatos, eyeglasses and closeupImage may contain: 1 person, closeup

 

 


ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΥΠΙΣΤΙΑΣ

15/01/2019

(απειλητικές αφίσες κατά βουλευτών που θα ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών εμφανίστηκαν σε πόλεις της Β. Ελλάδας)

Σήμερα 13/1/19, ο πρωθυπουργός Τσίπρας απέδειξε ότι δεν τον ενδιαφέρει ΟΥΤΕ η συμφωνία με την γειτονική νυν Βόρεια Μακεδονία περισσότερο από την παραμονή του στην εξουσία. Γιατί αλλιώς δεν θα ρισκάριζε (σύμφωνα με τα λεγόμενά του πάντα) Ακόμα και αν θεωρεί ότι έχει εξασφαλίσει τις 151 ψήφους, ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να πάει στραβά την τελευταία στιγμή. Το γεγονός ότι έδωσε χρονική προτεραιότητα στην ψήφο εμπιστοσύνης δείχνει την κρυφή του επιθυμία να πετάξει το μπαλλάκι της συμφωνίας στον Μητσοτάκη- θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο την γεωπολιτική θέση της χώρας. Γιατί πλέον δεν τον ενδιαφέρει να κάνει το καλό παιδί στους Ευρωπαίους, αφού δεν παίρνει πια λεφτά. Τον ενδιαφέρει να συσπειρώσει αφελείς αριστερούς ψηφοφόρους με ένα «εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά οι σκοτεινές δυνάμεις…»

Ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις. Η αντιπολίτευση, υποτίθεται ακραιφνώς φιλοευρωπαϊκή και ποτισμένη με τα νάματα των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης, κάνει κριτική στην Μέρκελ και γενικώτερα στους Ευρωπαίους επειδή υποστηρίζουν τον Τσίπρα. Τώρα το θυμήθηκαν. Όταν υποστήριζαν την κυβέρνηση Σαμαρά_Βενιζέλου ήταν καλοί. Και αντιστοίχως, για την τότε αντιπολίτευση του Τσίπρα η Μέρκελ ήταν ο εχθρός. Τα ίδια τρελλά και με τις ΗΠΑ! Έχω κουραστεί ν’ ακούω για τις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ακούω σχεδόν καθόλου ότι ευτυχώς που τις έκανε τις κωλοτούμπες. Ναι, σίγουρα κωλοτούμπα από μια αδιανόητη κατάσταση που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε. Για σκεφτείτε όμως ο Τσίπρας να ήταν Λαφαζάνης και να μην τα γύριζε; Πολύ λίγοι και λίγες είνι αυτοί στον πολιτικό χώρο (κυρίως στον ευρύτερο, όπως η Διαμαντοπούλου) που, χωρίς να παραβλέπουν τα λάθη και των μέσα και των έξω, προσπαθούν να συμβάλλουν για να πάμε παρακάτω.

Πάντως όσοι λένε «εκλογές τώρα», δηλαδή η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και διάφοροι υποτίθεται φιλελεύθεροι που κατάπιαν τον εθνικισμό αμάσητο, στην ουσία εύχονται ακριβώς αυτό: να πάει για επικύρωση στην επόμενη κυβέρνηση δηλ. Μητσοτάκη, να μην επικυρωθεί, με αποτέλεσμα η απομόνωση της Ελλάδας στον διεθνή στίβο να είναι χειρότερη και από τότε που η χώρα υποστήριζε τον Μιλόσεβιτς! Μια απομονωμένη, κατάπτυστη, προγονόπληκτη χώρα, που αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός μικρού, αδύναμου λαού που προσπαθεί να βγεί από το ντουλάπι, που αδιαφορεί για την διείσδυση του Πούτιν στα Βαλκάνια και τη ζημιά που αυτό θα φέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση- και στην ίδια. Και βέβαια μια χώρα πλήρως αναξιόπιστη για να προσελκύσει επενδύσεις. Όσοι θα ήθελαν (κι εγώ μαζί) μια κυβέρνηση Μητσοτάκη απερίσπαστη να προσπαθήσει να βάλει μπρός την οικονομία θα έπρεπε να εύχονται η Συμφωνία των Πρεσπών να περάσει ΤΩΡΑ.

Κατά τη γνώμη μου η σωστή στάση των βουλευτών είναι ΟΧΙ στην ψήφο εμπιστοσύνης- ΝΑΙ στη συμφωνία των Πρεσπών. Και αυτή τη στάση τηρεί μόνο το ΠΟΤΑΜΙ, προς τιμήν του. Φυσικά μέσα στο κλίμα μισαλλοδοξίας που κυριαρχεί, οι βουλευτές του που θα υπερψηφίσουν, θα ακούσουν τις χειρότερες ύβρεις- ήδη τις ακούν. Είναι τρομερό πόσο έχει επικρατήσει το δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γιατί μην ξεχνάμε την ανάλογη λάσπη που έριχναν οι ΑΝΕΛ κατά των βουλευτών που ίσως είχαν την πρόθεση να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα (τον παλιό εκείνο τον καιρό) και να αποτρέψουν τις εκλογές του ’15.

Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ώστε να αποβάλει τις εθνικιστικές φενάκες και τη νοοτροπία του αιώνια αδικημένου. Και η διένεξη με τη γειτονική χώρα να μην είχε μετατραπεί σε μείζον εθνικό ζήτημα, αλλά σε αντικείμενο νηφάλιου διακανονισμού. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Σε σημείο να φοβόμαστε επιθετικές πράξεις «αλυτρωτισμού» από έναν πληθυσμό 2 εκατομμυρίων! Και βέβαια η αριστερά, παρά τις αντεθνικιστικές της κορώνες, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον εθνικιστικό παροξυσμό γιατί η νοοτροπία του «αιώνια αδικημένου» βρίσκεται στο DNA της…

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ ΚΑΙ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ στον 9.84

κατά τη γνώμη μου ο Πάσχος Μανδραβέλλης εκφράζει την πιο νηφάλια, ισορροπημένη και ακριβοδίκαια άποψη για το θέμα.


ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 2019 -2

03/01/2019

Κώστας Σημίτης: «Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα προσφύγει ξανά σε δανεισμό από την ΕΕ»

ΤΟ ΒΗΜΑ 30/12/18

Σε όλη την πολιτική διαδρομή σας συνδέσατε το όνομά σας με το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και της συμμετοχής της Ελλάδας στον πυρήνα της. Ποιό πιστεύετε ότι είναι σήμερα το μέλλον της Ευρώπης, χωρίς στιβαρή ηγεσία, με όλες αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις που δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει στα αναγκαία βήματα;

«Η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι συναρτημένη με την παγκοσμιοποίηση. Οσο προχωρεί η παγκοσμιοποίηση υπό την πίεση των οικονομικών και τεχνολογικών εξελίξεων τόσο πιο πιεστική θα είναι η ανάγκη ευρωπαϊκής συνεργασίας. Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εξασφάλισε κατά την οικονομική κρίση τη χρηματοδότηση των κρατών-μελών είναι ένα παράδειγμα. Η κοινή πορεία που έχει αποφασισθεί, θα συνεχισθεί παρά τις διάφορες αντιρρήσεις – και μάλιστα θα επεκταθεί. Η σημερινή εικόνα αντικρουόμενων απόψεων που προκαλεί το ερώτημά σας δεν δικαιολογεί την αμφισβήτηση της εξελικτικής πορείας της ευρωπαϊκής συνεννόησης. Και στο παρελθόν υπήρξαν σημαντικές διαφορές που ξεπεράστηκαν. Η ίδρυση της ΟΝΕ, π.χ., ήταν αντικείμενο έντονης διαμάχης. Το ότι η άγνωστη σε εμάς κυρία Κραμπ-Καρενμπάουερ θα διαδεχθεί την κυρία Μέρκελ (που έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην Ενωση) παραβλέπει ότι και η κυρία Μέρκελ ήταν επίσης, κάποτε, τελείως άγνωστη. Δεν είναι τα πρόσωπα που καθορίζουν τις εξελίξεις αλλά οι κοινωνικο-οικονομικές δυνάμεις κάθε χώρας, οι επιδιώξεις, τα συμφέροντα, τα οράματά τους. Αυτά και στη Γερμανία και στις άλλες χώρες επιδιώκουν οφέλη, δραστηριότητες, κέρδη.

Στο ερώτημά σας, το σημερινό πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει ακόμη διαμορφώσει μια συνολική πολιτική οικονομικής διακυβέρνησης, έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της. Δεν υπάρχουν διαδικασίες για τη συστηματική προώθηση οικονομικής ανάπτυξης, που θα κατανέμουν (κατά το δυνατόν) ισόρροπα τις ωφέλειές της σε όλα τα μέλη. Στο σύμπλεγμα που συνιστά σήμερα η Ενωση, το πρόβλημα δεν είναι η επανάκτηση από κάθε χώρα της χαμένης αυτονομίας της αλλά η διαμόρφωση μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής – που να ταιριάζει στις σύγχρονες συνθήκες υπέρβασης των συνόρων και να ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στις ανάγκες και στις ιδιαιτερότητες των πληθυσμών της Ενωσης. Εχουν γίνει πολλές προτάσεις. Θα αναφέρω μία: την ύπαρξη ενός προϋπολογισμού της ζώνης του ευρώ για την παροχή δημόσιων αγαθών – όπως δημόσια έργα ή χρηματοδοτήσεις ερευνών – ή τη στήριξη των κρατών-μελών όταν προβαίνουν σε μεταρρυθμίσεις. Υπήρχαν πολλές αντιρρήσεις για την αναγκαιότητά του. Στις 14 Δεκεμβρίου 2018 αποφασίστηκε όμως, κατά τη Σύνοδο των πρωθυπουργών των κρατών-μελών, η αποδοχή της αρχής αυτής. Τα χρήματα του προϋπολογισμού θα χρησιμοποιηθούν για να προχωρήσει η σύγκλιση των μελών και να προωθηθεί η ανταγωνιστικότητα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μακεδονικό: Νικόλα Δημητρώφ: ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ

14/12/2018

Η συνέντευξη του ΔΗΜΗΤΡΩΦ, υπ. εξωτερικών της FYROM στην Monde: Σοβαρότητα, μετριοπάθεια, δημοκρατικό πνεύμα, ευρωπαϊκός προσανατολισμός και αισιοδοξία. Επίσης από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Marc Semo φαίνεται ποιά είναι τα σημαντικά ζητήματα στην υπόθεση (μετάφραση Μ.Γ.)

https://www.lemonde.fr/…/macedoine-nous-allons-montrer-que-…

Πιστεύετε ότι η συμφωνία θα κυρωθεί στο Κοινοβούλιο;

Η επίτευξη ενισχυμένης πλειοψηφίας είναι πάντα δύσκολη στην πολιτική, αλλά η πρόκληση αυτή τη φορά είναι τόσο σημαντική που θα δείξουμε ότι στα Βαλκάνια μπορούν να γίνουν θαύματα. Μας λείπουν μόνο δέκα ψήφοι. Ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε την ψηφοφορία μέσα στον Ιανουάριο, ώστε η συμφωνία στη συνέχεια να έχει εγκριθεί και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, πριν ξεκινήσει η προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Η αντίθεση της Ελληνικής εθνικιστικής δεξιάς προς αυτόν τον συμβιβασμό είναι εξίσου ισχυρή με εκείνη της Μακεδονικής εθνικιστικής δεξιάς.

Πώς εξηγείτε τη μαζική αποχή των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα, ακόμη και όταν η συμφωνία για το όνομα αποκαλύπτει τελικά τη δυνατότητα ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί εγγεγραμμένοι ζουν τώρα στο εξωτερικό. Στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2016, μόλις 1,2 εκατομμύρια από τους περίπου 1,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους πήγαν στις κάλπες. Στο δημοψήφισμα, προσήλθαν 660.000 και οι 610.000 ψήφισαν ΝΑΙ. Η απαρτία δεν επετεύχθη, αλλά το πολιτικό νόημα της ψηφοφορίας είναι σαφές. Η συμφωνία νομιμοποιήθηκε παρά την έντονο μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης. Το ζήτημα του ονόματος είναι πράγματι πολύ ευαίσθητο επειδή αγγίζει την ίδια την ταυτότητα του έθνους. Τελικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δημοψήφισμα είναι παντού ένα δύσκολο εργαλείο, διότι οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν κατ ‘ανάγκην το ζήτημα στο οποίο ερωτώνται.

Η απροθυμία αρκετών ευρωπαϊκών πρωτευουσών, συμπεριλαμβανομένου του Παρισιού, για τη διεύρυνση της ΕΕ προς τα Βαλκάνια δεν προκαλεί απογοήτευση για τους Μακεδόνες;

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το 86% των Μακεδόνων τάσσεται υπέρ της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα Βαλκάνια είναι σαν ένα νησί που περιβάλλεται από κράτη-μέλη. Δεν θα υπάρξει σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη εάν οι Βαλκανικές χώρες δεν ενταχθούν τελικά στην Ένωση. Ωστόσο γνωρίζουμε επίσης ότι δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την ένταξη. Πρέπει να φανούμε αντάξιοί της. Πρέπει να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, να διασφαλίσουμε την ισορροπία των εξουσιών, το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Η διαδικασία είναι εξίσου σημαντική όσο και αυτός καθεαυτός ο τελικός στόχος. Στην περιοχή, γνωρίσαμε πολλούς ηγέτες υπερβολικά ισχυρούς που είχαν υπερβολική δύναμη στα χέρια τους. Τώρα ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ισχυρούς θεσμούς.

Πώς κρίνετε τη στάση της Ουγγαρίας, η οποία δίνει άσυλο στον εθνικιστή πρώην πρωθυπουργό της Μακεδονίας Νίκολα Γκρουέφσκι, φυγόδικο μετά την καταδίκη του για διαφθορά;

Με τη Βουδαπέστη έχουμε πολλά κοινά συμφέροντα και την ίδια επιθυμία για ευρωπαϊκά Βαλκάνια. Ο πρώην πρωθυπουργός διέφυγε από τη δικαιοσύνη και βρήκε καταφύγιο στην Ουγγαρία. Χρησιμοποιούμε όλες τις νομικές διαδικασίες για να επιτύχουμε την έκδοσή του.

Η σταθεροποίηση των Βαλκανίων συνεπάγεται επίσης μια συμφωνία αναγνώρισης μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, η οποία θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω ανταλλαγής εδαφών. Αυτό δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο;

Είναι βασικό να υπάρξει λύση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Ωστόσο υπάρχουν δύο αντίθετες απόψεις για το πώς θα φτάσει κανείς εκεί. Η μία βασίζεται στις μεταρρυθμίσεις και στην ενσωμάτωση των αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε τα σύνορα γίνονται όλο και λιγότερο σημαντικά, όπως μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου ή μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Η άλλη άποψη επικεντρώνεται σε εδαφικά ζητήματα. Σε μια περιοχή τόσο ανάμεικτη, πρέπει να αποφύγουμε τη χάραξη νέων συνόρων πάνω σε εθνικές βάσεις.


Η απάντηση του Μακρόν στα «Κίτρινα Γιλέκα».

12/12/2018

Προς το παρόν δεν φαίνεται να τους πείθει. Στα πάμπολλα πάνελ των γαλλικών καναλιών υπήρχαν «γιλέκα» που έλεγαν καθαρά ότι θέλουν να παραιτηθεί ο Μακρόν. (και να έρθει η Λε Πεν;) Ένα περίεργο στοιχείο που παρατήρησα είναι ότι διάφοροι, από διαφορετικές ομάδες κίτρινων γιλέκων σε διάφορα σημεία της Γαλλίας ζητούσαν το ίδιο πράγμα: δημοψήφισμα.  Δημοψήφισμα για ποιό πράγμα; Όπως και στο ελληνικό Σύνταγμα, στο γαλλικό απαγορεύεται δημοψήφισμα για τη δημοσιονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. ΄Τυχαίο; Έχει πέσει κάποια «γραμμή» από κάποιο κόμμα; Από την άλλη, σήμερα (12/12) στη Monde αναφέρεται ότι σε πολλούς λογαριασμούς sτο facbook των ομάδων των Κίτρινων Γιλέκων εμφανίστηκε αυτή ακριβώς η θεωρία συνωμοσίας. Αυτό δείχνει τί συνοθύλευμα είναι αυτό το κίνημα. Θα ριψοκινδυνέψω μια πρόβλεψη: Παρά την καχυποψία, και εν όψει των εξαγγελιών για παροχές, το επόμενο Σάββατο η συμμετοχή θα είναι σαφώς μικρότερη, οι πιο λογικοί θα πάνε σπίτια τους και το κίνημα θα αρχίσει να φθίνει.

 

Le revenu d’un travailleur au smic augmenté de 100 euros par mois

La hausse de la CSG annulée pour les retraités touchant moins de 2 000 euros par mois

Une prime de fin d’année demandée aux employeurs « qui le peuvent»

Les heures supplémentaires défiscalisées. Pas de retour sur la suppression de l’ISF

Lutte contre l’évasion fiscale

« Françaises, Français, nous voilà ensemble au rendez-vous de notre pays et de notre avenir. Les événements de ces dernières semaines dans l’Hexagone et outremer ont profondément troublé la Nation. Ils ont mêlé des revendications légitimes et un enchaînement de violences inadmissibles et je veux vous le dire d’emblée : ces violences ne bénéficieront d’aucune indulgence.

Nous avons tous vu le jeu des opportunistes qui ont essayé de profiter des colères sincères pour les dévoyer. Nous avons tous vu les irresponsables politiques dont le seul projet était de bousculer la République, cherchant le désordre et l’anarchie. Aucune colère ne justifie qu’on s’attaque à un policier, à un gendarme, qu’on dégrade un commerce ou des bâtiments publics. Notre liberté n’existe que parce que chacun peut exprimer ses opinions, que d’autres peuvent ne pas les partager sans que personne n’ait à avoir peur de ces désaccords.

Quand la violence se déchaîne, la liberté cesse. C’est donc désormais le calme et l’ordre républicain qui doivent régner. Nous y mettrons tous les moyens car rien ne se construira de durable tant qu’on aura des craintes pour la paix civile. J’ai donné en ce sens au gouvernement les instructions les plus rigoureuses. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


O Μεγάλος Πόλεμος και οι επιπτώσεις του που προετοίμασαν τον Δεύτερο Παγκόσμιο- 100 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης (Armistice)

12/11/2018

Ένα ντοκυμανταίρ των DEUTSHE WELLE

τελετή μνήμης για τα 100 χρόνια από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Παρίσι, Αψίδα του Θριάμβου: μαθητές και μαθήτριες λυκείου διαβάζουν κείμενα στρατιωτών- μαρτυρίες από το μέτωπο.

και η ομιλία του Μακρόν

 


Σώτη Τριανταφύλλου: Μερικές σκέψεις για την άνοδο της εθνικιστικής δεξιάς παντού στον κόσμο (σχεδόν)

11/11/2018

Athens Voice 5/11/18

Όποιος δεν συμφωνεί μαζί μας είναι φασίστας -όπως έγραφε ο Όργουελ το 1946· «φασιστικό» είναι οτιδήποτε ανεπιθύμητο. Ο όρος έχει στρογγυλοκαθίσει στη σύγχρονη γλώσσα με αποτέλεσμα να τον εκστομίζουν άνθρωποι που δεν ξέρουν τι σημαίνει πέραν του ότι είναι κάτι «κακό»· άρα, όποιος χαρακτηρίζεται φασίστας αποκλείεται από τον κοινωνικό διάλογο. Προχωρούμε στις παραλλαγές του φασίστα: ρατσιστής, σεξιστής, ομοφοβικός, ισλαμοφοβικός· ή όλα μαζί. Σύμφωνα με μια λενινιστική οπτική, φασισμός είναι η τρομοκρατική κυριαρχία του μεγάλου κεφαλαίου, η οποία αντιτίθεται στην κυριαρχία του προλεταριάτου: όμως, τόσο ο ναζισμός, όσο ο φασισμός και ο κομμουνισμός έχουν κοινές ρίζες, θεμελιώδεις συγγένειες· και όχι μόνον επειδή οδηγούν σε ολοκληρωτικά συστήματα.

Η αριστερά και οι υπερευαίσθητες ψυχές βλέπουν στην άνοδο της δεξιάς τον κίνδυνο του εκφασισμού. Δίκιο έχουν. Οι ηγέτες των κομμάτων της λαϊκής δεξιάς, Μαρίν Λεπέν, Βίκτορ Όρμπαν, Ματέο Σαλβίνι, Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι άνθρωποι με τους οποίους θα κάναμε παρέα. Ακόμα λιγότερο με τον Ζαΐχ Μπολσονάρου ο οποίος είναι φασίστας με την ακριβή έννοια του όρου. Τούτου λεχθέντος, το πρόβλημα είναι πιο σύνθετο: ανέκαθεν, το μίσος του αδυνάτου καθαγιαζόταν (π.χ. οι Μαύροι Πάνθηρες δοξάστηκαν παρότι ήταν μιλιταριστές, ρατσιστές και σεξιστές) ώσπου ο αδύναμος καταλαμβάνει θέση ισχύος… Οποιαδήποτε στάση του ισχυρού κρίνεται με διαφορετικό μέτρο. Σήμερα, μπορείς να κατηγορείς για φασισμό έναν λευκό αλλά, αν κατηγορήσεις έναν μαύρο (μολονότι ο μαύρος ρατσισμός είναι πιο εκδηλωτικός από τον λευκό), χαρακτηρίζεσαι ρατσιστής και σου αφαιρείται το δικαίωμα του λόγου. Φασίστες θεωρούνται λοιπόν οι κάθε λογής αντιπαθητικοί άνθρωποι: οι πλούσιοι, όσοι πιστεύουν στον νόμο και στην τάξη, οι συντηρητικοί… Ο καθένας μπορεί να προσθέσει όποιο χαρακτηριστικό θεωρεί πιο αντιπαθητικό. Αλλά, αν δούμε την ιστορία, φασίστες ήταν ανέκαθεν οι φτωχοί, οι μικροαστοί, οι φιλήσυχοι ή/και αγανακτισμένοι πολίτες, οι κομφορμιστές. Άλλοτε οι φασίστες ήταν συντηρητικοί, άλλοτε δεν ήταν. Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι δεν ήταν «συντηρητικοί»· είχαν οράματα ανατροπής και δυστοπίας. Oι φουτουριστές που θαύμαζαν τον φασισμό δεν ήταν συντηρητικοί· ήταν, με τον τρόπο τους, επαναστάτες. Κι ενώ οι φασίστες της δεκαετίας του 1930 ήταν εναντίον των μπολσεβίκων, ο φασισμός και ο μπολσεβικισμός αγωνίζονταν για κυριαρχία στον ίδιο ταξικό χώρο και οι επαναστατικές ιδέες δεν διαχωρίζονταν εύκολα από τις φασιστικές: Ο φασισμός ταξινομήθηκε ως «δεξιός» στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο ενώ όπου επικράτησε είχε εγκαταστήσει κράτος προνοίας και φαινόταν να εκπροσωπεί τον «μικρό άνθρωπο» σε όλη του τη μικροαστική λαμπρότητα. Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν ήταν εκείνος που άρχισε να χρησιμοποιεί τον όρο με τον οργουελικό τρόπο: ό,τι δεν ήταν επιθυμητό ήταν «φασιστικό»· «φασιστικό» χαρακτήρισε ακόμα και το υποτιθέμενο πραξικόπημα του Τρότσκι. Ο αντιφασίστας ταυτίστηκε με τον πατριώτη και τον κομμουνιστή, με τον επαναστάτη. Όμως, τόσο οι φασίστες όσο και οι αντιφασίστες πίστευαν στο κράτος, στην «πρόοδο» και προπάντων στην πατρίδα.

Το φαινόμενο που εντείνεται από την Ιταλία μέχρι τη Βραζιλία εμπεριέχει βεβαίως στοιχεία της φασιστικής παράδοσης, αλλά ο πυρήνας του είναι ο εθνικισμός που δεν αποτελεί αποκλειστικότητα της δεξιάς. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια εκδίκηση των «συντηρητικών» πολιτών, δηλαδή εκείνων που εμφορούνται από παραδοσιακές αξίες -που είναι, π.χ., χριστιανοί, φοβούνται τις αλλαγές, έχουν επαρχιακή νοοτροπία ή πιστεύουν ότι η πατρίδα τους είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο επειδή τους γέννησε. Αλλά οι συντηρητικοί είναι εξίσου επιρρεπείς στον φασισμό με τους επαναστάτες, όχι περισσότερο. Τo 1969, όταν ένας καθηγητής του πανεπιστημίου Κορνέλ διάβασε σε κοινό αριστερών φοιτητών μια ομιλία του Μουσολίνι χωρίς να αποκαλύψει το όνομα του ρήτορα, το αμφιθέατρο σείστηκε από ενθουσιασμό -αλλά βεβαίως κανείς από τους ριζοσπάστες φοιτητές, που επιδίδονταν εκείνη την εποχή σε καταλήψεις και εκφοβισμό καθηγητών, δεν έβλεπαν τον φασίστα στον καθρέφτη τους. Αν αναλύσει κανείς τις επιρροές, τα αναγνώσματα και τα ινδάλματα της παγκόσμιας αριστεράς θα βρεθεί μπροστά σ’ ένα συνονθύλευμα από στρατιωτική έξαρση, συνδικαλιστική μαχητικότητα, υπαρξιστική ανία, καταστροφικότητα και αυτοκαταστροφικότητα, καθώς και το παλιό σύνθημα épater le bourgeois το οποίο μοιράζεται με την αντισυστημική άκρα δεξιά. Το μίσος ανάμεσα στους κομμουνιστές, τους αναρχικούς και τους φασίστες δεν οφείλεται στις αγεφύρωτες διαφορές τους αλλά σε μια σειρά από ανομολόγητες ομοιότητες, μία εκ των οποίων είναι η κολακεία και στρατολόγηση του κοινωνικού περιθωρίου. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΗΠΑ: ενδιάμεσες εκλογές Κονγκρέσσου (Midterm)

11/11/2018

Οι γυναίκες πήραν την καλύτερη εκδίκηση απέναντι στον χυδαίο σεξιστή και ρατσιστή Τραμπ: Μπήκαν στο Κογκρέσσο! 103 νέες εκλεγμένες + άλλες 10 που διατήρησαν τη θέση τους: Σε πείσμα του Τραμπ, μερικές πρωτιές, στην συντριπτική τους πλειψηφία Δημοκράτισσες και από περιοχές -προπύργια του λευκού συντηρητικού άνδρα (πχ. Τέξας, Αλαμπάμα):
1α + 1β: Οι πρώτες Ινδιάνες (Native American) Sharice Davids (επιπλέον LGBT) και Debra Haaland 2. Alexandria Ocasio-Cortez, η νεότερη (29) και Λατίνα. 3. Η πρώτη Αμερικανο-Βιετναμέζα Stephanie Murphy 4. Mazie Hirono, η πρώτη Αμερικανο-Ασιάτισσα από το 2006. 5+6 Rashida Tlaib (η πρώτη Παλαιστίνια) και Ilhan Omar, οι πρώτες μουσουλμάνες 7. Veronica Escobar, μία από τις πολλές Λατίνες και βέβαια πολλές Αφροαμερικάνες: Maxine Waters, Lauren Underwood, Alma Adams, Yvette Clarke, Terri Sewell και άλλες.  Και ειδική μνεία στον Ελληνοαμερικανό  Κρις Πάππας που έγινε το πρώτο ανοιχτά ομοφυλόφιλο μέλος του Κογκρέσου στο Νιου Χάμσαϊρ.

Image may contain: 2 people, people smiling, closeup