Ο ΝΤΑΝΥ ΚΟΝ-ΜΠΕΝΤΙΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

09/12/2017

(ραδιόφωνο EUROPE1) http://www.europe1.fr/emissions/leurope-a-la-une/il-ne-faut-pas-croire-que-si-erdogan-se-deplace-en-grece-cest-simplement-pour-etre-gentil-3515210

Μην φανταστούμε ότι η επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα είναι μόνο και μόνο μια κίνηση αβροφροσύνης.

Ντανύ Κον-Μπεντιτ, σήμερα θα μας πάτε στην Ελλάδα, γιατί γίνεται μια ιστορική επίσημη επίσκεψη: ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν έφτασε χτες το βράδι στην Αθήνα και είναι εκεί και σήμερα. Είναι η πρώτη επίσκεψη στην Ελλάδα ενός προέδρου της Τουρκίας εδώ και 65 χρόνια, -οι σχέσεις των δύο χωρών ήταν για καιρό ψυχρές. Ο Ρ. Τ. Ερντογάν έρχεται με ένα συγκεκριμένο αίτημα που αφορά τους αξιωματικούς του τουρκικού στρατού.

– Ακριβώς. Μην φανταστούμε ότι η επίσκεψη του Ερντογάν στην Ελλάδα είναι μόνο και μόνο μια κίνηση αβροφροσύνης. Πρώτα έδωσε μια συμέντευξη σε μια μεγάλη ελληνική ημερήσια εφημερίδα, όπου είπε, 1ον: “κοιτάξτε, η Συνθήκη της Λωζάννης του 1923 στην οποία ρυθμίστηκαν τα σύνορα, όλα αυτά άκυρα, πρέπει να τα ξαναδούμε από την αρχή”. Kαι 2ον, όλος ο τουρκικός τύπος γράφει “Πηγαίνω να φέρω πίσω τους 8 Τούρκους αξιωματικούς”. Τους αξιωματικούς που το 2016 μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, έφυγαν από την Τουρκία, πήραν ένα ελικόπτερο, προσγειώθηκαν στην Ελλάδα, ζήτησαν άσυλο, οι νομικοί κύκλοι είπαν ότι πρέπει να τους δεχτούμε στην Ελλάδα, ενώ ο Τσίπρας ήθελε να τους εκδόσει, και ορίστε, τώρα ο Ερντογάν λέει “Μπα, δεν πρέπει να γίνεται έτσι, οι δικαστές είναι γραφειοκράτες, πρέπει ν’ αποφασίζουν οι πολιτικοί.

Ωστόσο μήπως ο Αλέξης Τσίπρας απέναντί του έχει κάτι να διαπραγματευτεί σε αντάλλαγμα με τους 8 αξιωματικούς;

-Μα, πρώτα πρώτα διαπραγματεύτηκε το ότι δεν υπάρχει θέμα διαπραγμάτευσης σχετικά με τα σύνορα, και ότι τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου παραμένουν όπως είναι. Δεύτερον οικονομικές συμφωνίες, όπως περισσότερη σύνδεση με φέρρυ-μπόουτ που έχουν ανάγκη. Και τρίτον ο Ερντογάν πρέπει να κρατήσει τα σύνορα κλειστά για τους πρόσφυγες. Άρα έχει πολλά να χάσει αν ο κ.Ερντογάν αποφασίσει να κάνει τα αντίθετα.

Πάντως διαπιστώνουμε λίγο και την αντίληψη που έχει ο Ερντογάν για την δικαιοσύνη. Έκανε το ίδιο και σε άλλες χώρες εκτός από την Ελλάδα;

– Μα βέβαια. Όταν ο πρώην καγκελάριος Σρέντερ ήταν διαπραγματευτής για την απελευθέρωση των Γερμανών δημοσιογράφων που ήταν στη φυλακή, ο Ερντογάν πρότεινε: “Ακούστε, θα κάνουμε ανταλλαγή. Θ’ αφήσω ελεύθερους όλους τους δημοσιογράφους σας κι εσείς θα μου δώσετε όλους τους Τούρκους στρατιωτικούς που ζήτησαν άσυλο στη Γερμανία”. Και όταν ο Σρέντερ του είπε ότι αυτό το αποφασίζει η Δικαιοσύνη, ο Ερντογάν είπε “εγώ δεν έχω να κάνω με τη Δικαιοσύνη, εσείς θα πάρετε τους δημοσιογράφους σας κι εγώ θα πάρω τους αξιωματικούς μου”. Αυτή είναι η αντίληψή του για τον κόσμο. Και ελπίζω ότι ο Τσίπρας δεν θα απελάσει τους 8 αξιωμάτικούς και ότι μπορεί να τους πάρει μια άλλη ευρωπαϊκή χώρα- γιατί όχι η Γαλλία- και έτσι ο Ερντογάν θα ικανοποιηθεί, δεν θα βρίσκονται πια στην Ελλάδα. Αλλά ούτε και στην Τουρκία.

Advertisements

Επίσκεψη Ερντογάν

09/12/2017

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ήρθε κι έφυγε. Και πολλοί μείναμε με την απορία γιατί τον προσκάλεσαν. Επίσης νομίζω πως ήταν σφάλμα όλων όσων έθιξαν θέμα Συνθήκης Λωζάννης, ιδιαίτερα βέβαια του Προέδρου της Δημοκρατίας, γιατί η ισχύς της είναι κάτι αυτονόητα και τα αυτονόητα δεν τα βάζουμε σε συζήτηση.  Οι επίσημες ομιλίες Τσίπρα και Ερντογάν ήταν σε πολιτισμένο τόνο και όσες αντιρρήσεις και να έχει κανείς για την διακυβέρνηση Τσίπρα δεν μπορεί να μην παρατηρήσει τη διαφορά στη ρητορική ανάμεσα σε έναν πρωθυπουργό δημοκρατικής χώρας και σε έναν αυταρχικό δυνάστη.  Στην συνέντευξή του την προηγουμένη της επίσκεψής του στον Παπαχελά μιλώντας πιο ανεπίσημα, μας έδωσε μεταξύ άλλων και ένα ανατριχιαστικό δείγμα της αντίληψής του περί δικαιοσύνης και διάκρισης των εξουσιών, με θέμα την απαίτησή του για έκδοση των 8 Τούρκων αξιωματικών που κατέφυγαν στην Ελλάδα (τους οποίους ο ίδιος έχει ήδη καταδικάσει χωρίς δίκη ως πραξικοπηματίες και τρομοκράτες) :

«(…) Οταν οι Τούρκοι πραξικοπηματίες ήρθαν στην Ελλάδα και αναζήτησαν καταφύγιο, κάλεσα αμέσως τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Του είπα: «Αγαπητέ μου φίλε, αυτή είναι η κατάσταση. Δραπέτευσαν από την Τουρκία και προσγειώθηκαν στην Ελλάδα. Αυτά τα άτομα οργάνωσαν πραξικόπημα –ή επιχείρησαν να οργανώσουν πραξικόπημα– και θέλω την έκδοσή τους στην Τουρκία». Αυτό ήταν την πρώτη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος. Και μου είπε ότι θα δρομολογήσει την κατάσταση και ότι σε 15 με 20 ημέρες θα εκδίδονταν στην Τουρκία. Αυτό είπε. Αλλά, δυστυχώς, αυτή τη στιγμή βρίσκονται ακόμη στην Ελλάδα. Πρέπει να παρακολουθήσουμε αυτές τις εξελίξεις αρκετά διεξοδικά. Αν ένα τέτοιο γεγονός είχε διαπραχθεί εναντίον της Ελλάδας, εμείς θα ήμασταν πολύ προσεκτικοί, τη στιγμή που θα έπρεπε να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Θα είχαμε αμέσως θέσει υπό κράτηση αυτά τα άτομα και θα τα εκδίδαμε στην Ελλάδα. Απόπειρα πραξικοπήματος. Τι είναι η απόπειρα πραξικοπήματος; Πώς το τόλμησαν; (…)

– Το πρόβλημα είναι, κύριε πρόεδρε, πως η ελληνική Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη, σύμφωνα με το ελληνικό Σύνταγμα, και επίσης πως πρέπει να τηρήσει και τους ευρωπαϊκούς κανόνες δικαίου σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα.  Άρα δεν υπάρχουν περιθώρια για να κάνουν κάτι σαν αυτό που ζητάτε.

– Αλέξη, μετά την κράτηση υπάρχει μια περίοδος κατά την οποία η κυβέρνηση θα μπορούσε εύκολα να μας είχε εκδώσει αυτούς τους ανθρώπους. Έχουμε υποφέρει πολύ και ξέρουμε πως και η Ελλάδα έχει υποφέρει πολύ από πραξικοπηματίες. Νομίζω λέγονταν «18 Μαρτίου» ή «17 Σεπτεμβρίου» οι πραξικοπηματίες. Η διάσημη τρομοκρατική οργάνωση στην Ελλάδα…

– Η «17 Νοέμβρη».

Εχετε υποφέρει αρκετά στα χέρια τους κι εμείς έχουμε υποφέρει αρκετά από το PKK και τώρα έχουμε τους «Γκιουλενιστές», πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι. Εάν είχαμε εμείς μέλη της «17 Νοέμβρη», θα σας τους είχαμε εκδώσει αμέσως, αυτό θα είχαμε κάνει. Και οι τρομοκράτες, όταν έχουν συλληφθεί στην Ελλάδα, πρέπει να εκδοθούν στην Τουρκία. Εάν το αφήσετε στην κρίση της Δικαιοσύνης, κανένα αποτέλεσμα δεν πρόκειται να έρθει. Δεν θα είστε σε θέση να βγάλετε αποτελέσματα. Η Δικαιοσύνη δεν φαίνεται να νοιάζεται τόσο όσο εμείς, και για να διευκολύνεις τη δουλειά της δικαστικής εξουσίας, θα πρέπει πρώτα, ως εκτελεστική εξουσία, ως κυβέρνηση, να πάρεις τα απαραίτητα μέτρα πριν αναθέσεις την υπόθεση στη Δικαιοσύνη. (τα bold δικά μου)

Πρέπει να τελειώσουμε τη διαδικασία ως μέλη του εκτελεστικού σώματος. Και επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας. Διότι οι επικεφαλής της αστυνομίας κάνουν τη δουλειά τους μέσα στο πλαίσιο που τους αναθέτουμε, δεν κάνουν κάτι ενάντια στον νόμο. Προφανώς είναι υπόλογοι απέναντι στον νόμο, ενεργούν μέσα στο πλαίσιο του νόμου. Επειδή η άμεση δράση θα μπορούσε να είχε ληφθεί αρκετά γρήγορα στο πλαίσιο του νόμου, όμως η Δικαιοσύνη χρειάζεται περισσότερο χρόνο και δεν μπορεί να λειτουργήσει άμεσα.

Η γραφειοκρατία είναι διαφορετική από οτιδήποτε άλλο και μπορεί να «κάθεται» και να παρατείνεται. Κι έρχεται κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι οι δράστες είναι κάπου αλλού και οικογένειες συνεχίζουν να υποφέρουν.  Η καθυστερημένη Δικαιοσύνη δεν είναι Δικαιοσύνη, κι αυτό είναι μια καθυστέρηση στην απονομή της. Οταν «τραβάει» και συνεχίζει να «τραβάει», τότε αυτό δεν μπορεί πλέον να αποκαλείται Δικαιοσύνη. Δεν πρέπει αυτό να το επιτρέψουμε, υπάρχουν χώρες με τις οποίες έχουμε ολοκληρώσει σε σύντομο χρονικό διάστημα τη διαδικασία έκδοσης, δυστυχώς με την Ελλάδα έχουμε κολλήσει.

ολόκληρη η συνέντευξη εδώ 

Οι ομιλίες Τσίπρα και Ερντογάν


ΑΚΑΙΡΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ…

06/12/2017

του 

από τα ΝΕΑ και τη ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ 2/12/17

Η Ελλάδα ορθώς επίσης αντιτάχθηκε στις προσπάθειες  διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων  Οι γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Τουρκίας και η προοπτική ένταξης θα πρέπει να παραμείνουν ανοιχτές (και) ως μέσο πίεσης για την επιστροφή της Τουρκίας στη δημοκρατική κανονικότητα. Το επισήμανε πρόσφατα και ο Γερμανός υπουργός Ευρωπαϊκών υποθέσεων Μ.Ρότ (SPD).  Η διακοπή των σχέσεων δεν θα εξυπηρετούσε κανένα χρήσιμο στόχο. Το αντίθετο, θα έσπρωχνε πιθανότατα την Τουρκία σε ακόμη αυταρχικότερες πρακτικές και σπασμωδικές ενέργειες στην εξωτερική της πολιτική. Η πρόσκληση όμως για επίσκεψη του Ερντογάν, ως εάν να μη συμβαίνει τίποτα, ξεπερνά κάθε θεμιτό όριο. Δείχνει ότι η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης στερείται από οποιοδήποτε ηθικό περιεχόμενο. Είναι τυφλή πολιτική ρεαλισμού, εξυπηρέτησης (ή δήθεν εξυπηρέτησης) συμφερόντων παρά πολιτική αξιών όπως θα πρέπει να (επιδιώκει να) είναι η πολιτική μιας (υποτίθεται) αριστερής κυβέρνησης που δεν χάνεται σε στεγνό ρεαλισμό.  Αλλά δεν είναι το μόνο ενοχλητικό σύμπτωμα   πολιτικής άνευ αξιών. Οι γλοιώδεις έπαινοι  του Έλληνα πρωθυπουργού  στον Ντ. Τραμπ – έπαινοι που απολύτως κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν έχει απευθύνει– αποτελούν ένα επιπλέον σύμπτωμα ηθικά ανερμάτιστης συμπεριφοράς έξω από αξίες και όρια. Όπως άλλωστε και η κυβερνητική επιλογή  να μπλοκάρει τη Δήλωση της ΕΕ για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κίνα  και  η πώληση όπλων στη Σ. Αραβία

Μια επίσκεψη εργασίας  στο πλαίσιο μιας ήδη προδιαγεγραμμένης   διαδικασίας θα μπορούσε να γίνει ανεκτή ως αναγκαίο κακό. Η συγκεκριμένη όμως επίσκεψη ξεφεύγει από τη λογική αυτή. Είναι- επιεικώς –  πέρα για πέρα άκαιρη. Εκτός ίσως  εάν  κάποιοι βλέπουν στο πρόσωπο του Ερντογάν  πολιτικά πρότυπα  συμπεριφοράς άξια  για μίμηση;

*Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών


Ελλάδα-Σαουδική Αραβία – Υεμένη: ΤΟ ΑΝΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ

28/11/2017

A boy walks as he collects toys from the rubble of a house destroyed by a recent air strike in Yemen’s northwestern city of Saada May 27, 2015. REUTERS/Stringer – RTX1ET4O

Η Ελληνική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ προσπάθησε (προσπαθεί;) να πουλήσει στην κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας πυρομαχικά και βόμβες. Μπλεγμένη υπόθεση με μεσάζοντες, πράκτορες, διπλωμάτες, στρατιωτικούς, αντάξια ενός σεναρίου του ΛεΚαρρέ, αν δεν είχε έντονο και το στοιχείο του γελοίου…

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΕ ΛΑΘΟΣ ΒΑΣΗ.
Ο μέχρι τώρα προβληματισμός και η πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή και στα media – με την λαμπρή εξαίρεση της δημοσιογραφικής έρευνας του Τάσου Τέλλογλου- επικεντρώνεται κυρίως στο ρόλο του μεσάζοντα, στα ζητήματα αδιαφάνειας και παρατυπιών. Μπαίνει εντελώς στο περιθώριο το ζήτημα σε ποιό κράτος επιχειρείται να πουληθούν ή έχουν ήδη πουληθεί τα όπλα. Και δεν εννοώ μόνο το ηθικό μέρος της ενέργειας, το γεγονός δηλαδή ότι η Σαουδική Αραβία είναι ένα από τα επιτιθέμενα κράτη που έχουν λιώσει τον λαό της Υεμένης και προκαλέσει απερίγραπτη ανθρωπιστική κρίση, εκτός από τους θανάτους αμάχων και πείνα και χολέρα. Εννοώ και το νομικό μέρος από τη σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου, το οποίο απαγορεύει πώληση όπλων από ένα κράτος σε ένα άλλο που επιδίδεται σε επιθετικό πόλεμο και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα. (Arms Trade Treaty 2014 ). Kαι καλά, η κυβέρνηση έχει αποδείξει πολλές φορές τον κυνισμό της. Αλλά η αντιπολίτευση; Η Νέα Δημοκρατία δυστυχώς μέχρι στιγμής προσπερνά και την ηθική πλευρά αλλά και την πλευρά του Διεθνούς Δικαίου, που θα μπορούσε να την χρησιμοποιήσει ως ένα πολύ αποτελεσματικό πολιτικό όπλο.  ΝΔ, Δημ.Συμπαράταξη και Ποτάμι απασχολήθηκαν κυρίως από το γεγονός ότι η Ελλάδα έχασε λεφτά, λόγω της ματαίωσης της πώλησης. Και ότι μόνο οι 200000 οβίδες που εύλογα εικάζεται ότι θα κατέληγαν στη μαύρη αγορά ήταν «βρώμικο εμπόριο». Και οι 100000 προς τη Σαουδική Αραβία; Ξεπλένονται; Είναι κρίμα που για άλλη μία φορά οι δημοκράτες άφησαν τις αντιπολεμικές ευαισθησίες σε κάποιους «αντιιμπεριαλιστές» του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ, των αριστεριστών και των αναρχικών  με την όψιμη και επιλεκτική αποτίμηση των γεγονότων. Επιλεκτική γιατί «ξεχνούν» το ρόλο του Ιράν (με τη λογική βέβαια του»ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου») όπως ξεχνούν και τους βομβαρδισμούς της Ρωσίας στη Συρία, στο πλευρό του Άσαντ. 

ΤΟ ΑΝΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΝΕ ΧΕΡΙ-ΧΕΡΙ: Η Arms Trade Treaty που έχει υπογράψει και η Ελλάδα, μαζί με καμιά 90αριά άλλες χώρες, ορίζει ότι απαγορεύεται η πώληση όπλων σε χώρες που τα χρησιμοποιούν για επιθετικούς σκοπούς σε τρίτες χώρες, και επιτρέπεται μόνο σε χώρες που δέχονται επίθεση. Επίσης απαγορεύει πώληση όπλων σε αντάρτες εναντίον κυρίαρχου κράτους, εκτός εάν οι εξεγερμένοι πληθυσμοί απειλούνται με γενοκτονία.

Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημάνουμε και τον ρόλο του Ιράν που υποστηρίζει τους σιίτες αντάρτες Χούτι. Οι Χούτι είναι σιίτες που ξεσηκώθηκαν εναντίον μιας απάνθρωπης κυβέρνησης και πολεμούν υπό σημαία όπου αναγράφονται τα συνθήματα: «Ο θεός είναι μεγάλος, θάνατος στις ΗΠΑ, θάνατος στο Ισραήλ, κατάρα σε όλους τους Εβραίους, νίκη στο Ισλάμ.» Έτσι προκλήθηκε αυτός ο εμφύλιος που χαρακτηρίζεται ως «πόλεμος δι’ αντιπροσώπων (proxy war)» Σαουδικής Αραβίας- Ιραν (σουνιτών -σιιτών) για την γεωστρατηγική κυριαρχία στην περιοχή. (Ένα άλλο μέτωπο αυτής της σύγκρουσης είναι η Συρία). 

ikathir001p4

Η Υεμένη είναι άλλη μια ιστορική και όμορφη χώρα της Μέσης Ανατολής με αρχαίο πολιτισμό και λαμπρή παραδοσιακή αρχιτεκτονική. (τί έχει απομείνει άραγε;) Το εθνικό τους αφήγημα είναι ότι είναι απόγονοι της θρυλικής βασίλισσας του Σαβά.  

Το ρεπορτάζ του Τάσου Τέλλογλου στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 

Η ανακοινωση της Διεθνούς Αμνηστείας για το θέμα (27/11) :

ΕΛΛAΔΑ: ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Η ΠΩΛΗΣΗ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ ΣΤΗ ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΑΒΙAΖΕΙ ΤΗ ΣΥΝΘΗΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΛΩΝ

Η Διεθνής Αμνηστία θέλει να εκφράσει τις σοβαρές ανησυχίες της σχετικά με την πώληση πολεμικού υλικού από την Ελλάδα προς τη Σαουδική Αραβία και τον πραγματικό κίνδυνο που υπάρχει να χρησιμοποιηθούν στη σύγκρουση στην Υεμένη. Η Ελλάδα έχει επικυρώσει τη Συνθήκη για το Εμπόριο Όπλων στις 30 Μαρτίου 2016, η οποία έχει τεθεί σε ισχύ για την χώρα μας στις 30 Μάϊου του ιδίου έτους. Με αυτόν τον τρόπο η Ελλάδα έχει δεσμευτεί ότι δεν θα προχωράει σε πώληση όπλων, όταν υπάρχει πιθανότητα να χρησιμοποιηθούν για παραβιάσεις της διεθνούς νομοθεσίας. Η Διεθνής Αμνηστία καλεί την Ελλάδα να ανακαλέσει άμεσα την πώληση και μεταβίβαση πολεμικού εξοπλισμού στη Σαουδική Αραβία  και να αρνηθεί να εγκρίνει τη μεταφορά, προς τα μέρη της σύγκρουσης στην Υεμένη, κάθε είδους συμβατικών όπλων, πυρομαχικά και εξαρτήματα πολεμικού εξοπλισμού. Όπως είναι γνωστό, ένας στρατιωτικός συνασπισμός, υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, έχει εμπλακεί σε μια βίαιη σύγκρουση στην Υεμένη, από τον Μάρτιο του 2015, και έχει πραγματοποιήσει πολυάριθμες επιθέσεις που παραβιάζουν το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, συμπεριλαμβανομένων αδιάκριτων και δυσανάλογων αεροπορικών επιθέσεων, οι οποίες έχουν σκοτώσει και τραυματίσει πολλούς πολίτες. Αυτές οι αεροπορικές επιδρομές έχουν στοχεύσει νοσοκομεία, σχολεία, αγορές και τζαμιά. Ορισμένες από αυτές τις επιθέσεις αποτελούν εγκλήματα πολέμου. Η Διεθνής Αμνηστία έχει τεκμηριώσει τουλάχιστον 35 αεροπορικές επιδρομές του συνασπισμού υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, οι οποίοι φαίνεται να έχουν παραβιάσει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, σκοτώνοντας τουλάχιστον 504 πολίτες, συμπεριλαμβανομένων 153 παιδιών. Ο ΟΗΕ και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Υεμένη έχουν τεκμηριώσει δεκάδες ακόμη. Η πλειοψηφία των θανάτων αμάχων οφείλεται σε αεροπορικές επιθέσεις από το συνασπισμό αυτό. Σύμφωνα με το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, τουλάχιστον 5,295 πολίτες, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 1.184 παιδιών, έχουν επιβεβαιωθεί ότι σκοτώθηκαν και άλλοι 8.749 πολίτες τραυματίστηκαν από τότε που ξεκίνησε η σύγκρουση τον Μάρτιο του 2015. Ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων πιθανόν να υπερβαίνει αυτούς τους αριθμούς. Η Διεθνής Αμνηστία έχει τεκμηριώσει ότι οι χιλιάδες θάνατοι αμάχων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που προκαλούνται από αεροπορικές επιδρομές του συνασπισμού υπό τη Σαουδική Αραβία, παραβιάζουν το δίκαιο του πολέμου και συνιστούν εγκλήματα πολέμου. Αυτό σημαίνει πως η Ελλάδα δεν πρέπει να πουλήσει 300.000 βλήματα τύπου 105 mm στη Σαουδική Αραβία για χρήση στην Υεμένη, δεδομένου του πραγματικού κινδύνου για χρήση σε παράνομες επιθέσεις. Όλες οι πλευρές της σύγκρουσης φαίνεται να έχουν διαπράξει σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο συνασπισμός υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας πρόσφατα κατέστησε αυστηρότερους όρους όσον αφορά τον αποκλεισμό από την Υεμένη μετά την εκτόξευση πυραύλου στο Ριάντ και 29 πλοία που μεταφέρουν βασικές προμήθειες έχουν εμποδιστεί από το συνασπισμό να προσεγγίσουν το λιμάνι της Χοντέιντα. Περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι χρήζουν ανάγκη βοήθειας και σύμφωνα με τον ΟΗΕ και τις ανθρωπιστικές υπηρεσίες, τα τρόφιμα και τα φάρμακα και όλες οι ζωτικές προμήθειες θα εξαντληθούν μέσα σε λίγες εβδομάδες.

 

 


Η συνέντευξη του Βόλφγκανγκ Σόϋμπλε στον Αλέξη Παπαχελά, ΣΚΑΙ 24/10/217- ένας απολογισμός

25/10/2017

Η τελευταία συνέντευξη του μέχρι προχτές Υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας, αμέσως πριν αναλάβει την προεδρία της Bundestag

(LeLo CaNa ViDeos)

 


Μικρό αφιέρωμα στις γερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές 25-9-2017

27/09/2017

Η σημερινή Bundestag

Image may contain: text

CDU-CSU Χριστιανοδημοκράτες & Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας

SPD Σοσιαλδημοκράτες  AfD Εναλλακτική για τη Γερμανία (άκρα δεξιά)

FDP Φιλελεύθεροι   Les Verts Πράσινοι   Die Linke Η Αριστερά

Οι εκλογές αυτές έχουν μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, για όλους μας. Η ευχή μου να μην πιάσει την τρίτη θέση το AfD δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Μικρή παρηγοριά ότι οι Πράσινοι πέρασαν την Αριστερά και δεν είναι οι τελευταίοι. Όσο για την Τζαμάϊκα, είναι μακρύς ο δρόμος…Αλλά είναι μονόδρομος, εκτός αν το SPD αλλάξει γνώμη. Δεν θα είναι η καλύτερη λύση, γιατί τότε οι ακροδεξιοί θα είναι αντιπολίτευση. Ήδη έχουν αρχίσει να αποθρασύνονται.

Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ DANY COHN BENDID

Daniel Cohn-Bendit: «Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός!»

Paris Match 26/09/2017 συνέντευξη στον Eric Hacquemand     

Paris Match. Οι εκλογές ήταν επιτυχία της Angela Merkel; 

Daniel Cohn-Bendit. Όχι. Αυτή τη φορά η Άνγκελα Μέρκελ δεν πέτυχε τον στόχο της. Ασφαλώς, η πολιτική του οικογένεια βγήκε πρώτη από την κάλπη. Αλλά στην πραγματικότητα έχασε πολλές ψήφους από τις τελευταίες εκλογές. Αναγκαστικά διαπιστώνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων της Καγκελαρίου απορροφήθηκαν από την άκρα γερμανική δεξιά. Από δώ και πέρα είναι αποδυναμωμένη.

Πιστεύετε σε έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους της FDP και τους Πράσινους;

Ναι. Η Angela Merkel δεν έχει πραγματικά την επιλογή. Ο άλλος μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, η σοσιαλδημοκρατία, αποφάσισε να είναι στην αντιπολίτευση και να μην είναι μέρος ενός μεγάλου συνασπισμού. Επιπλέον, κανείς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιστρέψει στις κάλπες και να πάρει το παίγνιο της μη κυβερνητικής ικανότητας. Επομένως, θα χρειαστεί χρόνος, αλλά στο τέλος θα υπάρξει μια συμμαχία μεταξύ της Angela Merkel, της FDP και των Πρασίνων.

Σε τι αποδίδετε την δυναμική είσοδο της άκρας δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο;

Η προσφυγική πολιτική της Angela Merkel έπαιξε βασικό ρόλο. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη σε αυτό το θέμα. Ήδη από το 1995, όταν ο Χέλμουτ Κολ άνοιξε τότε τις πόρτες στους Βόσνιους που έφευγαν από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, η άκρα δεξιά έχει κάνει μια σημαντική επιτυχία σε τοπικό επίπεδο. Η Καγκελάριος είχε το πολιτικό θάρρος να υποδεχτεί τους ανθρώπους που έφευγαν από τις ζώνες των συγκρούσεων. Δυστυχώς πλήρωσε το τίμημα στις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» είναι λειψό: οι κοινωνικές ανισότητες υπάρχουν πάντα. Και αυτό το κοκτέιλ έκανε ζημιά, ειδικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για την Angela Merkel;

Προσοχή, η Μέρκελ δεν είναι καθόλου όμηρος της άκρας δεξιάς. Υπενθυμίζω ότι το 87% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε το AFD! Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός! Απλά ο Καγκελάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να κυβερνά όπως και πριν, ««business as usual». Στην πραγματικότητα, αν θέλει να λάβει υπ’ όψη της την προειδοποίηση, θα πρέπει να αλλάξει ορισμένες πτυχές της πολιτικής της. Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Γερμανία εμφανιζόταν ως εξαίρεση. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν είναι πια.

Οι εκλογές αυτές κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν την συνεννόηση του ζευγαριού Merkel-Macron;

Όχι. Η Angela Merkel γνωρίζει ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να μπει σε κίνηση. Η γαλλο-γερμανική συνεννόηση, αν και δεν αρκεί από μόνη της, είναι πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για μια νέα ευρωπαϊκή δυναμική. Η Μέρκελ και η Macron δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσουν! Εκτός αν θέλουν να την βουλιάξουν την Ευρώπη, κάτι που δεν θέλουν … Είμαι λοιπόν μάλλον αισιόδοξος.

Έχει δίκιο ο Εμμανουέλ Μακρόν να είναι επιθετικός;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που βάζει στο τραπέζι το σχέδιό του για την Ευρώπη. Θέτει έτσι προ των ευθυνών τους απέναντι στην Ευρώπη τους γερμανούς πολιτικούς που θα αναλάβουν το καθήκον να υλοποιήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Στη συνέχεια θ’ αρχίσουν οι συζητήσεις…

Μήπως όμως τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τον υποχρεώνουν να κατεβάσει τον πήχυ των φιλοδοξιών του για την Ευρώπη;

Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Ευρώπη δεν είναι λαίκή αγορά! Δεν είμαστε στο παζάρι … Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την δική του ιδέα για την οικοδόμηση της Ευρώπης. Το διατυπώνει με σαφήνεια, με πολύ καλό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλητές του θα συμφωνήσουν σε όλα. Ούτε σημαίνει ότι αυτός θα δώσει αυτό ή το άλλο. Αλλά εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να πάει μπροστά, πρέπει πρώτα να παρουσιαστεί το σχέδιό. Και να μην αρχίσουν οι μικρο-υπολογισμοί, που θ’ αρχίσουν να ροκανίζουν τις προτάσεις του.

Ωστόσο ο πρόεδρος θέλει να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, ενώ ο σύμμαχος της Merkel, το FDP, δεν τον θέλει …

Ο Εμμανουέλ Μακρόν προτείνει έναν επενδυτικό προϋπολογισμό για να ξαναπάρει μπρος η Ευρώπη. Δήλωσε όμως επίσης ότι η Γαλλία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα δικά της ελλείμματα. Μην τρελλαινόμαστε λοιπόν! Πρέπει να μεσολαβήσει μια περίοδος για να κατακάτσουν τα πράγματα. Η Angela Merkel, οι Πράσινοι και το FDP ξέρουν καλά ότι σε έναν συνασπισμό όλοι πρέπει να είναι παρόντες. Έτσι λοιπόν, keep cool, boys !

Η διατήρηση του υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble , γνωστού για την αυστηρότητα του, θα ήταν καλό μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει πολλά και έχει δικαίωμα να πάρει πια τη σύνταξή του. Η FDP ζητά αυτή τη θέση. Αλλά όλα αυτά είναι μικρή κουζίνα. Ας τους αφήσουμε να διαπραγματευτούν. Σίγουρα οι γερμανικές εκλογές δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα σταματήσουν την οικοδόμηση της Ευρώπης.


25 Σεπτεμβρίου 2017: ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΠΕΣΜΕΡΓΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!

25/09/2017

Image may contain: 9 people, people standing

Εκτός από τις εκλογές στη Γερμανία, υπάρχει και μια διεθνής πολιτική «λεπτομέρεια» που αφορά 8,35 εκατομμύρια ανθρώπους: Αύριο 25/9/17 γίνεται δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν με ερώτημα την ανεξαρτησία από το Ιράκ και την δημιουργία χωριστού κράτους. Είναι οι γενναίοι Κούρδοι Πεσμεργκά, που κυρίως αυτοί πολέμησαν σώμα με σώμα τους τρομοκράτες του ISIS, τους κατατρόπωσαν σε πολλές μάχες, ήταν ο πολιορκητικός κριός της διεθνούς συμμαχίας κατά των φανατικών ισλαμιστών. Και η ανθρωπότητα τους χρωστάει. Επιπλέον, έχουν κατακτήσει έναν σημαντικό βαθμό εσωτερικής δημοκρατίας, εκκοσμίκευσης και ισότητας των δύο φύλων. Αντί να τους υποστηρίξει η διεθνής κοινότητα είναι επιφυλακτική έως αρνητική. Η Ε.Ε. χαρακτήρισε το δημοψήφισμα «αντιπαραγωγικό». Και φυσικά το Ιράκ, η Τουρκία και η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετες και απειλούν.

Παρακάτω το άρθρο του  Bernard-Henri Lévi στο περιοδικό Le Point (μετ. ΜΓ)

Δικαιοσύνη για τους Κούρδους!

του Bernard-Henri Lévi

Η ψυχρότητα της διεθνούς κοινότητας σχετικά με το δημοψήφισμα των Κούρδων στις 25 Σεπτεμβρίου αποτελεί αίσχος!

Έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που τον έχουν καταδιώξει από εξορία σε εξορία, που τον έχουν αραβοποιήσει με το ζόρι, τον έχουν βομβαρδίσει με χημικά και εξαναγκάσει να καταφύγει στα βουνά, έναν λαό που εδώ κι έναν αιώνα αντιστάθηκε παραδειγματικά σε αλλεπάλληλα κύματα κατακτητών που του επιτέθηκαν αψηφώντας τη γεωγραφική του θέση και μια ιστορία χιλιάδων χρόνων.

Με την πτώση του Σαντάμ Χουσεϊν, η επαρχία έγινε τελικά αυτόνομη και όταν το 2014 πλάκωσε το τσανάμι του ISIS στην αρχαία Μεσοποταμία και τα ιρακινά στρατεύματα αυτοδιαλύθηκαν, η κουρδική περιοχή ήταν η πρώτη που οργανώθηκε για αντεπίθεση και η πρώτη που κατόρθωσε να συγκρατήσει τους βαρβάρους σε ένα μέτωπο 1000 χιλιομέτρων και να σώσει το Κουρδιστάν, το Ιράκ και τον κοινό μας πολιτισμό.

Και ακόμα είναι αυτοί οι Κούρδοι που στη μάχη της Μοσούλης πέρασαν στην επίθεση στην πεδιάδα της Νινευί, άνοιξαν τις πύλες της πόλης και χάρις στην γενναιότητά τους έπληξαν το Ισλαμικό Κράτος στη καρδιά του.

Να όμως που έφτασε η ώρα του λογαριασμού και ο κόσμος, αντί να τους πει ευχαριστώ, με εκπληκτικό κυνισμό τους λέει: “λυπούμαστε, φίλοι Κούρδοι, εσείς που σταθήκατε τόσο χρήσιμοι δύο χρόνια τώρα κατά της τρομοκρατίας, δεν σας χρειαζόμαστε πια, ευχαριστούμε πολύ, μια μέρα θα τα ξαναπούμε”

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ανεξαρτησία θα έβαζε σε κίνδυνο την σταθερότητα της περιοχής. Λες και η εμπόλεμη Συρία, η αφύπνιση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του Ιράν, και το Ιράκ το ίδιο, αυτό το ψευδο-κράτος, το τεχνητό δημιούργημα των Βρετανών που είναι έτοιμο να διαλυθεί, δεν αποτελούν απείρως πιο μεγάλους κινδύνους από το μικρό Κουρδιστάν, το φιλοδυτικό, το εκκοσμικευμένο και δημοκρατικό, που έχει κοινοβούλιο και ελεύθερο τύπο!

Κάποιοι επιμένουν ότι η ανεξαρτησία θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα των τεσσάρων χωρών όπου είναι διασκορπισμένο το κουρδικό έθνος (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Τουρκία). Ξέρουμε ωστόσο ότι αυτό το δημοψήφισμα δεν αφορά παρά μόνο τους Κούρδους του Ιράκ, οι οποίοι καθόλου δεν φιλοδοξούν να σχηματίσουν ένα μεγάλο Κουρδιστάν μαζί με τους “αδερφούς” τους της Τουρκίας ή της Συρίας που έχουν συνήθως κρυπτο-μαρξιστικές ηγεσίες και με τους οποίους οι ιδεολογικές διαφορές τους είναι τεράστιες! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σοσιαλδημοκρατία2: Ζητείται σοσιαλδημοκρατία

05/09/2017

AV Logo  5/8/17

http://www.athensvoice.gr/politiki/ziteitai-sosialdimokratia

 

 

makrkyr

του Ηλία Μακρή -Καθημερινή 3/9/17

Η προσπάθεια για δημιουργία «μεγάλου προοδευτικού φορέα», ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, είναι σίγουρα χρήσιμες. Προσωπικά προτιμώ τον όρο «σοσιαλδημοκρατία» γιατί αυτό είναι το πολιτικό ρεύμα που ιστορικά στάθηκε ανάμεσα στη συντηρητική δεξιά και την παραδοσιακή (κομμουνιστογενή) αριστερά, παντρεύοντας τα αναπτυξακά επιτεύγματα με το κοινωνικό κράτος και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Οι περισσότερες κατακτήσεις των εργαζομένων κατά τον 20ό αιώνα είχαν σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Ωστόσο, από τη σημερινή συζήτηση για τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα λείπει ο πιο βασικός προβληματισμός.

Εξηγούμαι: Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν πρωθύστερη την εκλογή αρχηγού. Οι βασικές τάσεις των υποψηφίων έχουν φανεί, ο Καμίνης και ο Θεοδωράκης είναι εκείνοι που έχουν ξεκάθαρη μεταρρυθμιστική και σύγχρονη ευρωπαϊκή θέση με σαφή απόσταση από τον εθνικολαϊκισμό. Ατέρμονες ιδεολογικές συζητήσεις φοβάμαι ότι θα οδηγούσαν το εγχείρημα σε βάλτωμα. Ωστόσο, δεν κατανοώ πώς είναι δυνατόν να μη θίγεται το βασικό πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω: Πρόκειται για τη μεγάλη κρίση, έως και κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στη Γαλλία η σοσιαλδημοκρατία επέλεξε τον αριστεριστή Αμόν και εξαφανίστηκε. Στην Αγγλία ο ανεκδιήγητος Κόρμπυν (αλήθεια έχει ακόμα σύμβουλο τον Βαρουφάκη;) υπάρχει μόνο λόγω της πλήρους σύγχυσης της χώρας με το Brexit και της εξίσου ανεκδιήγητης κυβέρνησης. Στην Ολλανδία βαριά ήττα, στην Ισπανία ο Sánchez έχει συνδέσει την τύχη του με τους Podemos  και παλεύει για μια θέση στον ήλιο, στην Ιταλία το σοσιαλιστικό κόμμα έχει καταρρεύσει εδώ και δεκαετίες (από τον καιρό των «καθαρών χεριών») και από τότε ο κεντρώος χώρος ψάχνει απεγνωσμένα την ταυτότητά του. Μόνο στη Γερμανία φαινόταν ως χθες ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι ακόμα κόμμα εξουσίας, αλλά και εκεί ο Σουλτς κυνηγά ασθμαίνοντας τη Μέρκελ.

Πώς είναι δυνατόν αυτά να μη συζητούνται στην Ελλάδα, έστω στους κόλπους αυτού του ιδεολογικού ρεύματος; Για άλλη μια φορά δίνεται η αίσθηση, παρά τη φιλοευρωπαϊκή ρητορεία, ότι είμαστε κλεισμένοι στην επαρχιώτικη γυάλα μας. Πριν από τις «ίσες αποστάσεις» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και τις αστειότητες περί «βεβήλωσης» της μνήμης του Α. Παπανδρέου, οι υποψήφιοι ηγέτες του χώρου αλλά και όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι πρέπει να προβληματιστούμε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας. Απέτυχε το κοινωνικό κράτος όπως το ξέραμε; Απέτυχε η σοσιαλδημοκρατία να δώσει σαφή απάντηση στς προκλήσεις της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, του προσφυγικού, του εφιάλτη της τρομοκρατίας; Μπήκαμε σε φάση ιδεολογικής ηγεμονίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και γιατί;

Μερικά από τα πλήθος ερωτήματα που πρέπει να τεθούν, αν όχι τώρα, πότε;

Μελίττα Γκουρτσογιάννη


Σοσιαλδημοκρατία 1: Περικλή Βαλλιάνου*: Αμφιβολίες και αγωνίες για την Κεντροαριστερά

04/09/2017

ΤΟ ΒΗΜΑ 03/09/2017

Μακάρι ο κεντρώος χώρος να ενωθεί ως η κρίσιμη μάζα που θα γείρει την πλάστιγγα προς μια γνήσια ευρωπαϊκή πορεία, έξω από τους εθνικορθοδοξοσταλινικούς αταβισμούς που ερήμωσαν τη χώρα. Κεντρικός του στόχος σήμερα θα έπρεπε να είναι η επαναβεβαίωση των φιλελεύθερων αξιών. Η θεσμική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων υπερτερεί κάθε κομματικής ή κυβερνητικής σκοπιμότητας. Η αποτελεσματική κοινωνική προστασία μπορεί να χρηματοδοτηθεί μόνο από τη δίκαιη φορολόγηση της έντιμης επιχειρηματικότητας. Η παιδεία είναι καλλιέργεια της αδέσμευτης κριτικής σκέψης των ατόμων και όχι εμφύτευση σε παθητικές συνειδήσεις κυρίαρχων ιδεολογιών. Αυτές οι αρχές ποινικοποιήθηκαν από των εσμό των πολιτικών και πολιτικολογούντων της συμφοράς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.
Ο πολιτικός φιλελευθερισμός δημιούργησε τη νεότερη Ελλάδα. Υποστύλωσε τον αγώνα του ’21 και του προσέδωσε την πανευρωπαϊκή του διάσταση συμβάλλοντας καταλυτικά στην ευόδωσή του. Ηταν επίσης η ιδεολογική προμετωπίδα του αναγεννητικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (μαρξιστική επί δεκαετίες) ήταν το πάντρεμα των κοινωνικών αιτημάτων του σοσιαλισμού με τις φιλελεύθερες αρχές, την πολυκομματική δημοκρατία και την κοινωνικά υπεύθυνη ελεύθερη οικονομία.
Ο λενινοσταλινισμός πολέμησε λυσσαλέα τη σοσιαλδημοκρατία. Στην Ιταλία, πριν και μετά την άνοδο στην εξουσία του φασισμού, οι κομμουνιστές όριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως τον κύριο εχθρό. Ομοίως και στη Γερμανία μέχρι το 1933. Η συμφωνία Χίτλερ – Στάλιν το 1939 έλυσε τα χέρια των ναζί για την κατάκτηση της Ευρώπης από τον αρκτικό κύκλο μέχρι την Κρήτη. Τα ναζιστικά τανκς που κατέκτησαν τη Γαλλία το 1940 και την Ελλάδα το 1941 έκαιγαν σοβιετικό πετρέλαιο. 4.000 γερμανοί κομμουνιστές πολιτικοί εξόριστοι στη Σοβιετική Ενωση παραδόθηκαν στον Χίτλερ και εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα θανάτου. Τον Νοέμβριο του 1940 στο Βερολίνο ο Μολότοφ διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ τη μοιρασιά του κόσμου σε ναζιστικές και σταλινικές σφαίρες επιρροής. Ο Χίτλερ είχε φυσικά ήδη αποφασίσει την επίθεση κατά της ΣΕ, αλλά ο Στάλιν (παρότι το είχε πληροφορηθεί) αρνιόταν να το πιστέψει. Οι σοβιετικές αποστολές πετρελαίου, σπανίων μετάλλων και τροφίμων στη Γερμανία συνεχίζονταν κανονικά μέχρι λίγες ημέρες πριν από τη ναζιστική εισβολή. Ο σοβιετικός λαός πολέμησε κατόπιν με φριχτές θυσίες για την απελευθέρωση της πατρίδας του και την ήττα του ναζισμού στην Ευρώπη και κάθε ελεύθερος άνθρωπος του οφείλει ευγνωμοσύνη. Στον σοβιετικό λαό – όχι στον Στάλιν.
Αυτά σχετικά με το ερώτημα του σεβαστού και αγαπημένου Μίκη (που κάποτε, αν ενθυμούμαι καλώς, ήταν σημαιοφόρος της ανανεωτικής, αντισταλινικής Αριστεράς) «πού θα βρισκόταν σήμερα ο κόσμος χωρίς τον Στάλιν;». Απάντηση: ούτε ο φασισμός ούτε ο ναζισμός θα είχαν επικρατήσει, ο σοβιετικός λαός δεν θα είχε υποστεί το δολοφονικό όργιο της Γεζοβστσίνα και ο σοβιετικός στρατός, ξεκοιλιασμένος από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν θα είχε συντριβεί το καλοκαίρι του 1941 με αμέτρητα θύματα στις τάξεις του και ανάμεσα στους αμάχους.
Εχουν επίγνωση οι δικοί μας σοσιαλδημοκράτες για τις παραπάνω ιστορικές αλήθειες που είναι κοινός τόπος πλέον από δεκαετίες στην Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Αριστεράς; Πιστεύουν ότι το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι κάποιος σατανικός «νεοφιλελευθερισμός» που ποτέ δεν υπήρξε;
Εχω αμφιβολίες και αγωνίες. Οι υποψηφιότητες Καμίνη και Θεοδωράκη έδωσαν πνοή στο εγχείρημα της ενότητας. Οι δύο αυτοί έχουν αυτή τη στιγμή την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι όντως επιθυμούν την υπέρβαση των αγκυλώσεων του εθνολαϊκισμού. Μαζί με την ηλεκτρονική ψηφοφορία (που όπως θυμόμαστε στα πανεπιστήμια έσπασε το θράσος των «ριζοσπαστών» της γροθιάς και της μαγκούρας) θα προσελκύσουν στις διαδικασίες πολλούς που διαφορετικά θα απείχαν.
Θα υπερφαλαγγίσουν όμως παγιωμένους μηχανισμούς και ψυχαναγκαστικές κομματικές ταυτίσεις; Ή το εμφυλιοπολεμικό «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» του κ. Λαλιώτη, εν διατεταγμένη βεβαίως υπηρεσία, εξακολουθεί να ηδονίζει σημαντικές «κεντροαριστερές» μάζες; Η «Κεντροαριστερά των ονείρων» όλων αυτών περιλαμβάνει άραγε τους κ.κ. Πολάκη, Κυρίτση, Κοτζιά, τις κυρίες Αυλωνίτου και Γιαννακάκη; Τα ερωτήματα απευθύνονται κυρίως στην κυρία Γεννηματά, την επικρατέστερη λογικά των υποψηφίων – αν και δεν υποτιμώ την κριτική της προς την κυβέρνηση σε επί μέρους θέματα. Πάντως, η εκλογή της θα σημάνει παλινόρθωση του παλαιοπασοκισμού, με τον Γ. Παπανδρέου να προσβλέπει στην ανάκτηση του πατρογονικού του.
Ακόμα κι αν εκλεγεί ένας εκ των ανανεωτών υποψηφίων θα τον κυνηγάει το πρωθύστερο του εγχειρήματος. Ποιο θα είναι το κόμμα του, άραγε, και ποιοι οι οπαδοί του; Μέχρι τις εκλογές θα εξακολουθούν να υπάρχουν όλα τα μετέχοντα κόμματα. Οι χαμένοι θα πειθαρχήσουν στην ηγεσία του νικητή; Ηδη ακούγονται αμφισβητήσεις της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας! Ενας υπερτροφικός «αρχηγός» που, παραμονές εκλογών, δεν εδίστασε να βανδαλίσει το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό επιδιώκοντας μια θλιβερή προσωπική εκδίκηση θα καταδεχτεί άραγε να ακολουθήσει τον Καμίνη ή τον Θεοδωράκη; Και ένας αρχηγίσκος κόμματος-σφραγίδα που ψήφισε την απλή αναλογική επειδή είναι από τα γεννοφάσκια του τόσο περιπαθώς «αριστερός», όπως μας είπε, αδιαφορώντας στο όνομα του «ιδανικού» του για τη γενική διάλυση της χώρας, θα συγκατατεθεί στη ρήξη με τον συριζέικο εθνοσταλινισμό που παίρνει τέτοιες «προοδευτικές» πρωτοβουλίες (και τώρα θέλει να τις ενσωματώσει κιόλας στο Σύνταγμα); Υπάρχουν και οι σημαίνουσες παρουσίες Βενιζέλου και Διαμαντοπούλου, που είναι εκτός εγχειρήματος, και άρα εκ των πραγμάτων το υπονομεύουν.
Τέλος: μετά από τόσο καιρό παλινωδιών, προσωπικών διενέξεων, λογοδιάρροιας και αναποφασιστικότητας, υπάρχει άραγε ακόμα ο ανέστιος κόσμος της Κεντροαριστεράς που περιμένει τον αρχηγό του, ή τα ιμάτιά της έχουν ήδη διαμοιραστεί;
*Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 


Αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Κουμάνταρο

22/03/2017

Η αυτοβιογραφία του στο blog του Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΝΑ

: «Γεννήθηκα το Γενάρη του 1954 στην Αθήνα, στη Κυψέλη. Τέλειωσα το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχω εργαστεί ως πλασιέ βιβλίων, ερευνητής αγοράς πόρτα – πόρτα, παραγωγός διαφημίσεων για περιοδικό, οικοδόμος, ιδιοκτήτης του μπαρ ΤΡΑΜ, μπάρμαν, Disk Jokey και κυρίως σα δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην «Ελευθεροτυπία. Μέλος της Ενώσεως Συντακτών παραιτήθηκα από τη δημοσιογραφία το 1996, θεωρώντας το τρόπο άσκησής της, λόγω του μονοπωλίου των εκδοτών – καναλαρχών, ως μια από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη αιτία για το σύγχρονο βάλτωμα της ελληνικής κοινωνίας. 
Πήρα ενεργά μέρος στο φοιτητικό αντιδικτατορικό και στο λαϊκό κίνημα τη περίοδο 1971 – 1980. Φυλακίστηκα από το δικτατορικό καθεστώς και κλήθηκα ως μάρτυρας κατηγορίας στις δίκες των βασανιστών και του Πολυτεχνείου μετά τη μεταπολίτευση του 1974.
Εκλέχτηκα στα πρώτα μεταδικτατορικά συμβούλεια της ΕΦΕΕ και των φοιτητών της Νομικής. Από το 1980 παραμένω πολιτικά ανένταχτος». 

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Γιατί σημασία έχει και το πώς ανταποκρίνεσαι σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές- και με τί κόστος-, αλλά και αν στη συνέχεια δεν κολλάς αλλά εξελίσσεσαι. (πολύ χάρηκα που τον ξαναβρήκα στο ΠΟΤΑΜΙ, στην Επιτροπή Διαλόγου)
Τον Μάιο του 1974 συνελήφθησαν από τη Χούντα 36 μέλη και στελέχη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ) και της Αντιφασιστικής Αντιϊμπεριαλιστικής Σπουδαστικής Παράταξης Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ)


Οι συλληφθέντες: Π. Στάγκος, Χ. Μπίστης, Γ. Μήλιος, Δ. Κουμάνταρος, Α. Τσάρας, Ν. Παπαμιλτιάδης, Α. Αποστολίδης, Ν. Λιβέριος, Ε. Φαμελιάδου, Ι. Δημακόπουλος, Ν. Σκούφος, Ν. Μαστοράκης, Μ. Παπαδομανώλης, Μ. Καρατζάς, Γ. Καρατράτζης, Ι. Μαργαρίτης, Ι. Χαραλαμπίδης, Γ. Κοτανίδης, Ν. Κουτρέσης, Π. Παπαδομανώλη, Α. Παντελάκη, Ι. Κουβάρας, Σ. Σάλουστρος, Γ. Δραμουντάνης, Α. Κυνηγός, Π. Πιπέρης, Γ. Νίκαινας, Α. Μορδώχ, Δ. Αλεξάς, Α. Κουρτέσης, Σ. Λουκάτος, Α. Παπαντωνίου, Ε. Δραμουντάνης, Ε. Εφεντάκης, Δ. Τοπαλιάν, Α. Καπροδάκης.

– από το αρχείο της ΕΡΤ:

Και ένα από τα τελευταία κείμενα στο blog του:

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

«Και τώρα πως κλειδώσανε την πόρτα τους τ’ αμπέλια μας,
πως λίγνεψε το φως πάνω στη στέγη και στα δέντρα.»
(Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη»)

Τι κάνουμε μάγκες μου; Κλώθουμε τ’ αυγά. Ύστερα από 7 χρόνια φλομώσαμε στους κάθε λογής πολιτικάντηδες, που κάναν πολιτικό επάγγελμα τη μιζέρια τους. Πολλοί όχι όλοι.

Πιστεύετε ότι με το υπάρχον επίπεδο του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, θα δούμε προκοπή;

Είναι σε τέτοια κρίση και φανερή ανημπόρια η Ελλάδα και ό,τι συγκροτεί την ελληνική κοινωνία, που θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Γιατί ο κάθε ένας και η κάθε μιά μας είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτό το χάλι, είμαστε το ίδιο το χάλι.

Η μοναδική διέξοδος είναι ν’ αποφασίσουν χίλιοι, δέκα χιλιάδες πολίτες,όλων των γενεών και όλων των επαγγελμάτων, που δεν καλύπτονται από τα υπάρχοντα δημοκρατικά φιλοευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, να συγκροτηθούν αρχικά διαδικτυακά.

Με στόχους
Α. Να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Β. Να μπει τέλος στην αναξιοκρατική καταστροφική κομματική κρατική διοίκηση.
Γ. Να προσκληθούν όλοι οι πολίτες κι όλοι οι συλλογικοί κοινωνικοί φορείς, η διασπορά, οι φίλοι της Ελλάδας ανά τον κόσμο, να δημιουργήσουμε ένα κοινό μέτωπο δημοκρατίας, διαφάνειας, δημιουργίας.
Που θα στρέψει το καράβι σε ένα ιστορικής σημασίας εγχείρημα: » Ό άποικος είναι άποικος όσο δεν μπορεί να είναι ένοικος».
Μπορούμε και θέλουμε 200 χρόνια μετά το 1821, να καταφερουμε να διαφεντεύσουμε τον εαυτό μας; Να μετατρέψουμε την Αγανάκτηση σε Δημιουργία.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σύγχρονη ΦΑΝΕΡΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που τολμηρά, αργά και βασανιστικά, θα συμβάλλει σε μιαν Ελληνική Επανίδρυση, Αναγέννηση. Σε ένα νέο πολιτισμό φιλοτιμίας, συνέργειας, δημιουργίας, σε μια κρατική διαχείρηση που θα πλαισιωθεί από ότι ικανότερο και ηθικότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία.
Δ. Η επόμενη κυβέρνηση να συγκροτηθεί με την αναλογική επιρροή όλων των φιλοευρωπαϊκών δημοκρατικών κομμάτων, που θα επιλεξουν για πρωθυπουργό και υπουργούς τα πιιο αξιόλογα κι έντιμα στελέχη που διαθέτει η κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό.

Η αρχική διαδικτυακή συσπείρωση χιλίων, δέκα χιλιάδων πολιτών, μπορεί να συμπεριλαμβάνει μέλη κομμάτων δίχως αποκλεισμούς αλλά και διχως προνόμια. Ως ισότιμα άτομα.

Θα ήθελα τη γνώμη σας. Το μπορούμε; Ξεκινάμε τώρα να το κάνουμε; Θα βρούμε τον τρόπο.