Η (κυριολεκτικά) ιστορική συνέντευξη του Γιουνκέρ στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ και στην Ε.Βαρβιτσιώτη:

28/01/2020

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  26.01.2020 

Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στην «Κ»: Αν δεν ήμουν εγώ το 2015, θα είχατε βγει από το ευρώ

«Πραγματικά πιστεύω ότι αν δεν ήμουν εγώ, η Ελλάδα θα είχε βγει από το ευρώ το 2015», μας λέει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Από το 2014 που ανέλαβε τα ηνία της Ε.Ε., ο Λουξεμβούργιος πολιτικός βρέθηκε αντιμέτωπος με μία σειρά από πρωτόγνωρες κρίσεις. Από την αποχώρηση ενός μέλους της Ε.Ε. για πρώτη φορά, στη μεγαλύτερη μεταναστευτική κρίση στην ιστορία της Ένωσης και στις εντάσεις με τις ΗΠΑ – ο κ. Γιούνκερ λέει χωρίς να διστάζει ότι το μοναδικό ζήτημα που τον κρατούσε ξάγρυπνο κατά τη διάρκεια της προεδρίας του δεν ήταν άλλο από εκείνο της Ελλάδας.

Τον συναντάμε για πρώτη φορά –παρά τα δεκάδες αιτήματα για συνέντευξη που είχε κάνει η «Κ» κατά τη διάρκεια της θητείας του– στο μικρό πλέον γραφείο που διατηρεί στον όγδοο όροφο του Βerlaymont. Το γραφείο συνήθως είναι ακατάστατο, μας είχαν προειδοποιήσει συνεργάτες του. Και όντως ένα φλιτζάνι μισοτελειωμένου καφέ, στοίβες από χαρτιά και βέβαια τα δύο παλιάς τεχνολογίας Nokia τηλέφωνα που χρησιμοποιεί παρά τις εκκλήσεις ετών των συναδέλφων του να τα αλλάξει, τον περιβάλλουν. Με αυτά συνήθιζε να καλεί φίλους και γνωστούς στην Ελλάδα, «τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα» κατά τη διάρκεια της κρίσης, για να δει πώς ήταν η ατμόσφαιρα και στους δρόμους της Αθήνας αλλά και στην επαρχία και έτσι να καταλάβει τι πραγματικά συνέβαινε στη χώρα.

6d2a9476  «Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Κατά τη διάρκεια της προεδρίας μου στο Eurogroup αλλά και ως επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ένιωσα ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίστηκε με τρόπο που λάμβανε υπόψη την αξιοπρέπεια των Ελλήνων», μας λέει. Ο 66χρονος, πλέον, κ. Γιούνκερ, που πολλοί τον αποκαλούν «ζωντανή ιστορία της Ε.Ε.», πέρα του του ότι κατέχει το ρεκόρ μακροβιότερου πρωθυπουργού στην Ένωση (πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου για 18 χρόνια) είναι και ο απόλυτος γνώστης του ευρώ. Πέρα του ότι ήταν βασικός αρχιτέκτονας της Συνθήκης του Μάαστριχτ που είχε ανοίξει τον δρόμο για τη δημιουργία του κοινού νομίσματος, ο ίδιος βρισκόταν στο τιμόνι της Ευρωζώνης όταν η κρίση είχε ξεσπάσει ως πρόεδρος του Eurogroup. Ενώ στη συνέχεια μεγάλο μέρος της θητείας του ως προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής το αφιέρωσε στο να κρατήσει τη χώρα μας μέσα στο ευρώ, όπως περιγράφει στη συνέντευξη που μας παραχώρησε.

– Πότε ήταν η πρώτη φορά που αντιληφθήκατε ότι η Ελλάδα θα αντιμετώπιζε οικονομικά προβλήματα;
– Ήταν κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του Καραμανλή. Στην Ελλάδα οι πολιτικοί δεν το είχαν απολύτως καταλάβει. Του έλεγα ότι η Ελλάδα έχει τεράστιο πρόβλημα στα δημοσιονομικά της και στο δημόσιο χρέος της και θα χρειαστεί μεγάλες μεταρρυθμίσεις. Τα ίδια συνέχισα να λέω και στον Γιώργο Παπανδρέου και στον Αντώνη Σαμαρά και στον Αλέξη Τσίπρα. Δεν θυμάμαι ακριβώς την πρώτη φορά, αλλά το γεγονός ότι η Ελλάδα έγινε μέλος της Ευρωζώνης με στοιχεία όχι και τόσο ακριβή με έκαναν να έχω πάντα στο μυαλό μου τον κίνδυνο που κρυβόταν.

– Ήταν σωστή απόφαση η αρχική ανάμειξη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην Ε.Ε. και ότι τελικά παρέμεινε μέχρι το τέλος;
– Ήμουν εναντίον της συμμετοχής του ΔΝΤ το 2010. Είχα πει στη Μέρκελ στις 10 Μαρτίου του 2010, που είχε έρθει να με δει στο Λουξεμβούργο, ότι δεν θέλω το ΔΝΤ να είναι μέρος της διαδικασίας. Όπως η Καλιφόρνια όταν είχε προβλήματα δεν πήγαινε στο Ταμείο αλλά στην Ουάσιγκτον, γιατί εμείς οι Ευρωπαίοι να χρειαζόμαστε μία τέτοια βοήθεια;

– Αν είχε λάβει η κυβέρνηση Παπανδρέου εγκαίρως μέτρα, θα είχαμε αποφύγει την κρίση;
– Μιλούσα με τον Γιώργο Παπανδρέου και όταν εξελέγη είχε έρθει αμέσως να με δει στο Λoυξεμβούργο. Στην Ελλάδα, όμως, το πρόβλημα βρίσκεται στα κόμματα. Βγαίνει ένα κόμμα και λέει ότι θα κάνει ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που έκανε το προηγούμενο. Το ΠΑΣΟΚ έλεγε ότι θα κάνει ακριβώς τα αντίθετα από τη Νέα Δημοκρατία. Πάντα ήταν περίεργη η κατάσταση στην Ελλάδα, απόλυτη πόλωση ανάμεσα στη Δεξιά και στην Αριστερά. Μερικές φορές μου δινόταν η εντύπωση ότι ένιωθαν μεγαλύτερη ευθύνη για τα συμφέροντα του κόμματός τους και λιγότερο για τα συμφέροντα της χώρας τους. Τα κόμματα στην Ελλάδα δεν τα πήγαν καλά.

– Υπήρχε η υπόσχεση στην κυβέρνηση Σαμαρά ότι αν επιτευχθεί πρωτογενές πλεόνασμα, τότε θα ξεκινούσε η ελάφρυνση για το χρέος. Γιατί δεν έγινε τελικά;
– Οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν ήταν ανοιχτοί σε κάτι τέτοιο. Κυρίως οι Γερμανοί αλλά και άλλοι δεν ήθελαν να φανούν ότι δίνουν πολλά εύσημα όταν ξεκινούσε η ανάκαμψη στη χώρα. Θυμάμαι συναντήσεις που είχα με Γάλλους, Γερμανούς αλλά και άλλους γι’ αυτό το ενδεχόμενο, αλλά η απόφαση που πάρθηκε ήταν να μη δοθεί αυτή η δυνατότητα στην Ελλάδα. Ίσως τελικά να ήταν σωστή, καθώς έτσι έδειχνε στους Έλληνες ότι πρέπει πρώτα να λύσετε τα προβλήματά σας μόνοι.

– Τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά αν στο τέλος του 2014 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν ήταν σε μεταβατική περίοδο (άλλαζε από Επιτροπή Μπαρόζο σε Γιούνκερ).  Θα μπορούσε τότε να είχε ολοκληρωθεί το πρόγραμμα;
– Αν δεν ήμουν πρόεδρος του Eurogroup και δεν είχα αυτή τη στενή σχέση με την Ελλάδα, όλο το εγχείρημα θα αποτύγχανε. Πολλές κυβερνήσεις μου έλεγαν στο τηλέφωνο, αυτός δεν είναι ο ρόλος σου, είναι θέμα των κρατών-μελών και όχι της Επιτροπής. Το 2015 απαντούσα ότι αν δεν υπήρχε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κανένας δεν θα φρόντιζε την Ελλάδα και τους παρέπεμπα σε άρθρο της συνθήκης που έλεγε ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι υπεύθυνη για να διασφαλίζει τα γενικά συμφέροντα της Ε.Ε. Αυτό είναι μια μεγάλη εντολή! Τη χρησιμοποίησα και τόνιζα ότι δεν είναι στο συμφέρον της Ε.Ε. να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη.

Κανένας στην Ε.Ε. δεν κατάλαβε γιατί έγινε το δημοψήφισμα

– Τον Ιανουάριο του 2015 υπήρχε κάποια καλή θέληση από τους Ευρωπαίους να προχωρήσουν σε μια πιο καλή συμφωνία με την Ελλάδα και κατά πόσον χάθηκε αυτή η ευκαιρία με τους χειρισμούς τού τότε υπουργού οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη;
– Ο Βαρουφάκης δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο σε όλη αυτή την περίοδο. Νομίζω δεν πρέπει να πέρασα πάνω από δέκα λεπτά μαζί του. Αυτός ο χρόνος ήταν βέβαια αρκετός για να γράψει βιβλία. Δεν συμμετείχε σε όλες τις συναντήσεις και στο βιβλίο του –που δεν το διάβασα– λέει ότι είμαι παντελώς άχρηστος. Επιτρέψτε μου να του ανταποδώσω το κομπλιμέντο. Σπαταλούσαμε την ώρα και την ενέργειά μας. Στη συνέχεια, ο Τσίπρας ανακάλυψε ότι ο τρόπος που ο Βαρουφάκης μιλούσε στους συναδέλφους του στο Eurogroup ήταν αντιπαραγωγικός.


«Το πρώτο εξάμηνο του 2015 ήταν πιο εύκολο να πείσω τον Τσίπρα να πάρει αποφάσεις από το να πείσω τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να τον εμπιστευθούν», λέει ο κ. Γιούνκερ.

– Ποια ήταν η στιγμή που η Ελλάδα έφτασε πιο κοντά στην έξοδο από το ευρώ;
– Το πρώτο εξάμηνο του 2015. Περίεργα πράγματα συνέβαιναν. Ο Τσίπρας ερχόταν εδώ με περίεργες ιδέες για το τι έπρεπε να γίνει, επέμενε στην κοινωνική διάσταση του προβλήματος. Το βασικό ζήτημα που αντιμετώπιζα δεν ήταν να πείσω τον Αλέξη Τσίπρα να πάρει αποφάσεις, αυτό ήταν πολύ πιο εύκολο από το να πείσω τους υπόλοιπους Ευρωπαίους να τον εμπιστευθούν. Ειδικά μετά το δημοψήφισμα. Η πίεση τότε ήταν τεράστια και δεν ήταν από ένα κράτος-μέλος, αλλά από επτά-οκτώ κράτη-μέλη που τότε επιθυμούσαν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.

– Πόσο σας σόκαρε η απόφαση του δημοψηφίσματος;
– Πολύ, γιατί δεν με είχε προειδοποιήσει. Με τον Τσίπρα από την αρχή είχαμε μια καλή σχέση, εμπιστοσύνης, αν εξαιρέσει κανείς το δημοψήφισμα. Το κείμενο επίσης του δημοψηφίσματος, που κάλεσε τον ελληνικό λαό να καταψηφίσει, ήταν ένα παλιό κείμενο συμφωνίας. Τότε έδωσα μια συνέντευξη Τύπου καλώντας τους Ελληνες να ψηφίσουν «Ναι». Ηξερα ότι δεν θα κέρδιζε το «Ναι», αλλά το «Οχι», καθώς οι πληροφορίες που δίνονταν στον ελληνικό λαό ήταν λάθος. Αλλά εγώ έπρεπε να προετοιμαστώ για το μέλλον. Η βασική μου έννοια ήταν να διατηρήσω τον δίαυλο επικοινωνίας με την Ελλάδα ανοιχτό, να μπορέσω να επανασυνδεθώ με την κυβέρνηση Τσίπρα και βασικά με την ελληνική κοινωνία. Αυτή ήταν η βασική μου ανησυχία τη στιγμή που είχα ζητήσει να ψηφίσουν «Ναι» και είχε βγει το «Οχι». Ο Τσίπρας, μετά το δημοψήφισμα, έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτά που υποσχόταν.

– Σας εξήγησε ποτέ γιατί το έκανε;
– Είχα την εντύπωση, παρότι δεν μου το είπε ποτέ με αυτόν τον τρόπο, ότι το έκανε για εσωτερικούς λόγους. Ηθελε να έχει μια νέα εντολή, παρόλο που έκανε ακριβώς το αντίθετο από την εντολή αυτή. Οι προτάσεις που έθεσε προς ψήφιση δεν ήταν οι τελευταίες, αλλά προτάσεις που είχαν τεθεί πριν από δύο μήνες.

– Για εσάς το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν «Ναι» ή «Οχι» στην Ευρώπη;
– Οι Ελληνες ψήφισαν «Οχι», όχι γιατί ήθελαν να βγουν από την Ευρώπη, αλλά βασιζόμενοι σε ένα λάθος κείμενο, μια λάθος εξήγηση. Εγώ, παρ’ όλα αυτά, διατήρησα φιλικές σχέσεις με τον Τσίπρα. Το δημοψήφισμα ήταν ένα λάθος, όμως προσπάθησα μέσα από το λάθος αυτό να δημιουργήσω μια νέα βάση στη σχέση μας, και το καταφέραμε αυτό. Αλλά κανένας στην Ε.Ε. δεν κατάλαβε γιατί έγινε το δημοψήφισμα.

Εκείνη ήταν μια επικίνδυνη στιγμή. Το μισό Κολέγιο (σ.σ. των Επιτρόπων) ήθελε να δει την Ελλάδα να βγαίνει από την Ευρωζώνη, ακόμα και πριν από τον Ιούνιο. Θυμάμαι είχα συγκαλέσει μια έκτακτη συνάντηση για την Ελλάδα και ρώτησα τους επιτρόπους να μου πουν τι γνώριζαν για την Ελλάδα. Πώς είναι η καθημερινότητα στη χώρα, πώς συμπεριφέρονται οι Ελληνες, πώς υποφέρουν, αν υποφέρουν. Και απόλυτη σιγή κυριάρχησε στην αίθουσα. Οι αποφάσεις δεν αφορούν την ελληνική κυβέρνηση, αλλά τον ελληνικό λαό. Αυτόν πρέπει να έχετε στην καρδιά και στο μυαλό σας, τους είπα.

Οι Πρέσπες

– Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις με τον Αλέξη Τσίπρα, τον Μάρτιο του 2015, αναφέρατε ότι η επίλυση του Μακεδονικού θα ήταν πολύ σημαντική για την Επιτροπή, που εκείνη τη στιγμή κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες για να βοηθήσει την Ελλάδα. Πόσο σημαντική ήταν για εσάς η επίλυση του Μακεδονικού;
– Για εμένα ήταν σημαντικό να του τονίσω σε εκείνη τη φάση πόση σημασία θα είχε μια τέτοια εξέλιξη για ολόκληρη την Ευρώπη. Και ο Τσίπρας το κατάφερε παρά την αντιπολίτευση της Ν.Δ. και τις αντιδράσεις από τη Βόρεια Ελλάδα. Νομίζω πως η κίνηση αυτή άλλαξε την ατμόσφαιρα και τα συγχαρητήρια πάνε και στον Ζάεφ.

Γνώριζα πόσο δύσκολη ήταν μια τέτοια συμφωνία για την Ελλάδα, άλλωστε ο Αντώνης Σαμαράς είχε παραιτηθεί το 1992 για αυτό ακριβώς το θέμα. Από τη στιγμή που την πέρασε από τη Βουλή, ο Τσίπρας θεωρήθηκε ως κάποιος που θα ήθελε να βοηθήσει τις ευρωπαϊκές διαδικασίες στην περιοχή. Μην ξεχνάτε, όμως, ότι η συμφωνία (του Ιουλίου 2015) είχε γίνει πριν από τη συμφωνία των Πρεσπών.

– Πότε άρχισαν οι Ευρωπαίοι να βλέπουν τον Τσίπρα διαφορετικά, σαν κάποιον που μπορεί να παίξει ρόλο στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή; Επαιξε ρόλο η διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης;

– Και ναι και όχι. Ως Ευρωπαϊκή Επιτροπή βοηθήσαμε την Ελλάδα απεριόριστα στέλνοντας δισεκατομμύρια για τη διαχείριση του μεταναστευτικού. Ακόμη δεν είμαστε ικανοποιημένοι με την κατάσταση στα νησιά. Είχα επαφές με την περιοχή, τηλεφωνούσα συχνά στον φούρναρη στην Κω για να μου πει πώς είναι η κατάσταση, δυστυχώς πέθανε πρόσφατα, τέτοιοι άνθρωποι μου μετέφεραν το πώς ήταν τα πράγματα. Η Ελλάδα δεν αντιμετώπισε το προσφυγικό, ειδικά στα νησιά, με επιτυχία. Οταν κάναμε τη συμφωνία με την Τουρκία, η Τουρκία πήρε μεγάλο βάρος της μεταναστευτικής κρίσης.

Ημουν έντονα αντίθετος στο Σχέδιο Β

– Είναι αλήθεια ότι κατά τη διάρκεια της θητείας σας, το 2015, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ξεκίνησαν να επανασχεδιάζουν το Σχέδιο Β σε περίπτωση εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ;
– Ναι, αλλά ήμουν έντονα αντίθετος. Eλεγα μη μιλάτε για ένα Σχέδιο Β, υπάρχει μόνο το Σχέδιο Α της παραμονής της Ελλάδα στην Ευρωζώνη. Το είχαμε έτοιμο, αλλά δεν αναφερόμουν ποτέ στο σχέδιο αυτό. Το καθήκον μου ήταν να το έχω στην τσέπη μου, αλλά ποτέ δεν ήμουν οπαδός του Σχεδίου Β. Αν τότε το υποστήριζα αυτό, θα είχε γίνει πραγματικότητα.

– Πόσο πιο έτοιμη ήταν η Ε.Ε. να αντιμετωπίσει μια έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ το 2015 σε σχέση με το 2012, που πάλι η χώρα είχε χάσει την αξιοπιστία της και βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού;
– Το 2015 το κυρίαρχο συναίσθημα που επικρατούσε ανάμεσα στα κράτη-μέλη ήταν να αφήσουμε την Ελλάδα να βρεθεί για λίγο χρόνο εκτός της Ευρωζώνης, μια άποψη που δεν υπήρχε το 2012. Εγώ πότε δεν πίστεψα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν η σωστή οδός. Τη στιγμή που βρίσκεσαι εκτός, είσαι εκτός για πάντα.

Η «Κ» συνάντησε τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ στο μικρό γραφείο που διατηρεί στον όγδοο όροφο του Βerlaymont. Μπροστά του είχε ένα φλιτζάνι μισοτελειωμένου καφέ, στοίβες από χαρτιά και βέβαια τα δύο παλιάς τεχνολογίας τηλέφωνα που χρησιμοποιεί παρά τις εκκλήσεις ετών των συναδέλφων του να τα αλλάξει.

– Αυτό που δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα είναι κατά πόσον η Γερμανίδα καγκελάριος Aγκελα Μέρκελ ήταν έτοιμη να αφήσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ. Εσείς τι πιστεύετε;
– Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στην αρχή ήταν αρκετά υποστηρικτικός προς την Ελλάδα, ενώ αντιθέτως η Μέρκελ δεν ήταν. Οσο περνούσε ο χρόνος, ο Σόιμπλε απογοητευόταν όλο και περισσότερο από τις ελληνικές ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και στο τέλος ήταν υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. Η Μέρκελ δεν ήταν της ίδιας άποψης. Δεν λέω ότι χρησιμοποίησα αυτές τις δύο διαφορετικές απόψεις για κάποιο σκοπό, αλλά γνώριζα τις ιδέες του Σόιμπλε καλύτερα από τη Μέρκελ και τις απόψεις της Μέρκελ καλύτερα από τον Σόιμπλε. Στο τέλος της ημέρας, η Μέρκελ δεν ήταν έτοιμη να αφήσει την Ελλάδα να βγει από το ευρώ, ενώ ο Σόιμπλε ήταν επίμονος.

– Ποιος ήταν ο «ήρωας» και ποιος ο «κακός» της ελληνικής κρίσης;
– Ο ελληνικός λαός είναι ο ήρωας και μερικοί πολιτικοί που δεν έπραξαν το σωστό στο παρελθόν είναι οι «κακοί» της ιστορίας της κρίσης.

Το Brexit

Και ενώ η παραμονή της Ελλάδας στη Ζώνη του Ευρώ το 2015 είναι ίσως το πιο σημαντικό επίτευγμα της θητείας του, όπως επανειλημμένα έχει δηλώσει ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, το μεγαλύτερο λάθος που έκανε ο Λουξεμβούργιος πολιτικός είναι συνυφασμένο με το Βrexit. Το γεγονός ότι τον έπεισε ο πρώην πρωθυπουργός της Αγγλίας Ντέιβιντ Κάμερον να μην αναμειχθεί στο δημοψήφισμα που θα έκρινε την παραμονή της χώρας στην Ε.Ε. παραμένει για τον Γιούνκερ τεράστιο λάθος. Ο Κάμερον τόνισε αυστηρά στον τότε πρόεδρο της Επιτροπής να μην αναμειχθεί σε ένα τόσο εσωτερικό ζήτημα του Ηνωμένου Βασιλείου και ο Γιούνκερ τον άκουσε. Ομως το γεγονός ότι ειπώθηκαν τόσο πολλά ψέματα για την Ε.Ε. κατά τη διάρκεια της εκστρατείας, και η Επιτροπή δεν είχε τη δυνατότητα να τα αντικρούσει, ήταν κάτι που του στοίχισε. Μέχρι σήμερα θεωρεί ότι αυτή η σιγή έπαιξε ρόλο στο αποτέλεσμα και στην έξοδο της χώρας από την Ε.Ε.

Μετά τον διορισμό του προηγούμενου προέδρου της Επιτροπής Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στην επενδυτική τράπεζα Goldman Sachs και τις αρνητικές αντιδράσεις που προκάλεσε η κίνηση αυτή, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή του Γιούνκερ έβαλε αυστηρούς κανόνες για το τι θα μπορούσε να κάνει ένας απερχόμενος πρόεδρος της Επιτροπής.

Πλέον υπάρχει μια περίοδος τριών ετών μετά τη λήξη της θητείας στην Επιτροπή κατά τη διάρκεια της οποίας είναι λίγα αυτά που μπορεί να κάνει ο πρώην πρόεδρος του ισχυρού οργανισμού. Ο ίδιος θα διατηρήσει το γραφείο που του έχει παραχωρηθεί στο Berlaymont, αλλά προτεραιότητά του, όπως έχει δηλώσει αυτές τις μέρες, είναι να κοιμηθεί, να γράψει βιβλία για την Ευρώπη και τις εμπειρίες του στις Βρυξέλλες, «χωρίς να γίνει αγενής προς τους άλλους».

Από την Ελλάδα θα κρατήσει το γεγονός ότι κάθε φορά που την επισκέπτεται έχει την αίσθηση ότι ο Ελληνας πολίτης τού αναγνωρίζει τον θετικό ρόλο που διαδραμάτισε για τη σωτηρία της χώρας. Συγχρόνως αναγνωρίζει ότι, παρά τις διαφορές των τελευταίων πρωθυπουργών, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης «είναι πραγματικοί Ελληνες πατριώτες και Ευρωπαίοι, το απέδειξαν και είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσουν να το αποδεικνύουν».

Ο σκύλος από τη Σάμο

«Παρόλο που αγαπάω τόσο πολύ την Ελλάδα και έχω επισκεφθεί τη χώρα σας τόσες φορές, δεν ξέρω καμία ελληνική λέξη πέρα από το «ναι» – που στη γλώσσα μου όμως σημαίνει το αντίθετο, δηλαδή «όχι», μας λέει ο Γιούνκερ κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Ετσι, όταν απέκτησε έναν σκύλο από τη Σάμο πριν από δεκαπέντε χρόνια, τον Πλάτωνα, του έλεγε στα λουξεμβουργιανά να μην κάνει κάτι (nee), και εκείνος έκανε ακριβώς το αντίθετο.

Έντυπη

 


Γιώργος Παγουλάτος: Η αδύναμη καρδιά της Ευρώπης

20/01/2020

Δυστυχώς, αν εξαιρέσουμε το Green Deal, οι αποφάσεις στην Ευρώπη παίρνονται ολοένα και περισσότερο σε δια-κυβερνητικό επίπεδο και όχι σε επίπεδο οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Καθημερινή 19.01.2020

Η Ευρώπη μιλάει πολλές γλώσσες, αλλά η γλώσσα της παγκόσμιας ισχύος δεν είναι μία από αυτές. Χειρότερα από πολιτική αδυναμία, αυτό συνιστά ιστορική αμέλεια.

Η νέα Κομισιόν, υπό την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, έθεσε ψηλά τον πήχυ της διεθνούς φιλοδοξίας, αυτοπροσδιοριζόμενη ως «γεωπολιτική». Η προηγούμενη Επιτροπή Γιούνκερ ήταν «πολιτική», υπονοώντας μια ευφυέστερη διαχείριση των πολλαπλών κρίσεων της Ε.Ε. – με κυριότερη τότε την κρίση της Ελλάδας. Η «πολιτική» Επιτροπή Γιούνκερ ήταν επιτυχής, και τα χειρότερα αποσοβήθηκαν. Θα είναι εξίσου επιτυχής η παρούσα Επιτροπή;

Το ξεκίνημα δεν ήταν το καλύτερο δυνατό. Με το καλημέρα σας, η Ε.Ε. είχε να διαχειριστεί τις συνέπειες των μονομερών πρωτοβουλιών Τραμπ: την εγκατάλειψη των Κούρδων και την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία, την κρίση της Λιβύης, όπου η Τουρκία επίσης στέλνει στρατό. Και βέβαια την τυχοδιωκτική δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί από αμερικανικό drone, που κονιορτοποίησε ό,τι είχε απομείνει από τη συμφωνία JCPOA για τον έλεγχο των πυρηνικών του Ιράν – από τα σημαντικότερα κοινά επιτεύγματα εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε. με την κυβέρνηση

Ομπάμα. Τώρα το Ιράν βαίνει ακάθεκτο προς ολοκλήρωση του πυρηνικού του προγράμματος, και η Μέση Ανατολή κυλάει σε νέο κύκλο έντασης.

Σε όλα αυτά, η ευρωπαϊκή αντίδραση ήταν υποτονική, όταν δεν ήταν ανύπαρκτη. Ελλείψει συναπόφασης, η Ε.Ε. έχει υποκατασταθεί από σχηματισμούς τύπου Ε3 (Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία), που προσπαθούν να διασώσουν κάποια προσχήματα ευρωπαϊκής πολιτικής.

Αυτό είναι κρίμα, γιατί η Ευρώπη παραμένει δύναμη καλού στον πλανήτη. Σε κορυφαία ζητήματα, όπως η αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η Ε.Ε. έχει ηγετικό ρόλο. Η ευρωπαϊκή πράσινη συμφωνία είναι το πιο φιλόδοξα αρθρωμένο πρόγραμμα που έχει διατυπωθεί, εξακτινώνεται σε κάθε τομέα πολιτικής, απαντά στις αγωνίες των Ευρωπαίων πολιτών, κινητοποιεί τις αγορές. Είναι ένα σχέδιο για το οποίο η Ευρώπη δικαιούται να είναι υπερήφανη. Ομως, κατά πολλά άλλα, όπως συχνά συμβαίνει, οι ευγενείς φιλοδοξίες των Βρυξελλών γειώνονται στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Κεντρικός ανασταλτικός παράγοντας, η δυσλειτουργική πλέον σχέση Παρισιού – Βερολίνου. Η στενή γαλλογερμανική συνεργασία ήταν πάντα η καρδιά της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Κανένα ευρωπαϊκό άλμα δεν πραγματοποιήθηκε χωρίς οι δύο χώρες να συνεργάζονται στενά.

Ο πρόεδρος Μακρόν, ο μόνος ηγέτης με ευρωπαϊκό όραμα, έχει μείνει χωρίς συνομιλητή. Το Βερολίνο τον κατηγορεί για σπασμωδικές κινήσεις εντυπωσιασμού, αλλά οι ευθύνες ανήκουν κυρίως στο Βερολίνο. Ο Μακρόν προχώρησε σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, αλλά η Γερμανία τον άφησε εκκρεμή στην Ευρωζώνη. Ο προϋπολογισμός της Ευρωζώνης είναι μόνο κατ’ όνομα. Η τραπεζική ενοποίηση και το κοινό σύστημα εγγύησης καταθέσεων σέρνεται. Η υιοθέτηση ενός κοινού ευρω-τίτλου (safe asset) βρίσκεται σε βαθιά ψύξη.

Χωρίς περισσότερη ενοποίηση στο ευρώ, η Ε.Ε. θα αδυνατεί να μετατρέψει το εμπορικό της εκτόπισμα σε πολιτική επιρροή και το κοινό της νόμισμα σε εργαλείο οικονομικής ισχύος. Θα μένει ανυπεράσπιστη απέναντι σε κράτη που μεταφράζουν την οικονομική τους υπεροχή σε μοχλό εκβιασμού και το παγκόσμιο νόμισμά τους σε όπλο.

Στη ρίζα του προβλήματος, η αδυναμία της γερμανικής κυβέρνησης. Πρώτον, διότι μετά μακρά περίοδο ανάπτυξης, η οικονομία της επιβραδύνεται. Δεύτερον, διότι η άλλοτε κυρίαρχη του παιχνιδιού καγκελάριος Μέρκελ βρίσκεται σε πορεία εξόδου, με την πολιτική απίσχνανση που αυτό συνεπάγεται. Τρίτον, λόγω αδυναμίας του κυβερνητικού εταίρου, που το μόνο που τον κρατάει είναι ο φόβος ότι μια αποχώρηση θα οδηγούσε σε νέα δεινή ήττα στις εκλογές.

Ακόμα βαθύτερα, πηγή της γερμανικής αδυναμίας είναι το γερμανικό μοντέλο οικονομικής ανταγωνιστικότητας. Βασίζοντας την ανάπτυξή της στον δυναμισμό των εξαγωγών της, η Γερμανία κατέστησε εαυτήν εξαιρετικά ευάλωτη σε εξωτερικές πιέσεις και διακυμάνσεις του παγκόσμιου εμπορίου. Το τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα, σύμβολο του οικονομικού δυναμισμού της Γερμανίας, είναι παραδόξως η πηγή της αδυναμίας της. Και μαζί και ολόκληρης της Ευρώπης.

Οι γερμανικές εξαγωγές και τα εργοστάσια αυτοκινήτων στην Κίνα καθιστούν τη Γερμανία επιρρεπή στην πίεση της Κίνας για το 5G. Το Πεκίνο την απειλεί πως εάν το θεωρήσει κίνδυνο ασφάλειας, θα θεωρήσει κι εκείνο επικίνδυνα τα γερμανικά αυτοκίνητα. Οι τεράστιες εξαγωγές γερμανικών προϊόντων στις ΗΠΑ καθιστούν το Βερολίνο ευάλωτο στους εκβιασμούς Τραμπ, όσο η Γερμανία έχει τα περισσότερα να χάσει από έναν εμπορικό πόλεμο. Και το μέγεθος των γερμανικών εξαγωγών και επενδύσεων στην Τουρκία καθιστούν τη Γερμανία διστακτική σε αυστηρότερες κυρώσεις προς την Αγκυρα, ακόμη κι όταν αυτές απαιτούνται για να ανασχεθεί ο τουρκικός μιλιταρισμός στην περιοχή. Η οικονομική ευρωστία ενίοτε παράγει πολιτική εξάντληση.

* Ο κ. Γιώργος Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης, γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ.

 

 


Το Ιράν, ο Τραμπ και ο κόσμος

13/01/2020

3 Ιανουαρίου 2020: Ο ΠΥΡΟΜΑΝΗΣ!
Τον τελευταίο καιρό έχει δημιουργηθεί στο Ιράν ένα λαϊκό κίνημα υπέρ των ελευθεριών και κατά της διαφθοράς. (ξεκινώτας με αφορμή την τιμή της βενζίνης). Στις 3 /1 ο Τραμπ διέταξε την εξόντωση του ιρανού στρατηγού Κασεμ Σουλεϊμανί, με βομβαρδισμό από drone στο έδαφος του Ιράκ, κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Ο Σουλεϊμανί δε ήταν καμία αθώα περιστερά, ήταν αρχηγός των «Φρουρών της Επανάστασης» και ιδιαίτερα του σκληρού βραχίονά τους, της τρομερής Quds, υπεύθυνης για επιχειρήσεις μη συμβατικού πολέμου και μυστικών στρατιωτικών αποστολών. Θεωρείτο ο Νο 2 στην ιεραρχία του ιρανικού καθεστώτος. Ωστόσο με την κίνησή του αυτή  ο Τραμπ, όχι μόνο παίζει με τη φωτιά, αλλά κατάφερε να ενώσει πάλι τους πάντες στο Ιράν πίσω από τη σημαία του εθνικισμού και τω μουλάδων. Αυτό θα πεί επιτυχία!  Προφανώς παρά τα παχιά λόγια «μπλαμπλαμπλα δημοκρατία» ουσιαστικά αδιαφορεί για τις δημοκρατικές ελευθερίες των Ιρανών. Όπως και το ιρανικό καθεστώς αδιαφορεί για τις ζωές των υπηκόων του: Στις επιμνημόσυνες διαδηλώσεις που ακολούθησαν, όπου εκατοντάδες χιλιάδες ορκίζονταν εκδίκηση κατά του Αμερικανικού Σατανά, περίπου 56 άνθρωποι έχασα τη ζωή τους από ποδοπάτημα.

11 Ιανουαρίου: ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΛΑΘΟΣ!
Τελικά το Ιράν πήρε εκδίκηση για τον θάνατο του Σουλεϊμανί. 176+56= 232 θύματα στο λογαριασμό του καθεστώτος. Κατά λάθος χτύπησαν με ρουκέτα το επιβατικό αεροπλάνο και σκότωσαν 176 πολίτες. Και οι 56 που ποδοπατήθηκαν στην κηδεία του Σουλεϊμανί, λάθος και αυτό, λάθος οργάνωσης του πλήθους. – Όπως λάθος ήταν και το Τσερνόμπυλ.
Προφανώς δεν εννοώ ότι αυτά έγιναν σκόπιμα. Ωστόσο, όταν ένα καθεστώς είναι τυραννικό και ανελεύθερο, όταν ο τύπος είναι φιμωμένος και δεν υπάρχει αξιόπιστη πληροφόρηση, όταν δεν υπάρχει έλεγχος και λογοδοσία της εξουσίας, όταν οι κατώτεροι τρέμουν τους ανώτερους στην ιεραρχία (πόσο μάλλον όταν οι ανώτεροι είναι σεπτοί θρησκευτικοί ηγέτες, κυριολεκτικά ελέω θεού), τότε κανείς δε θέλει να αναλάβει τις ευθύνες του, τα ρίχνει ο ένας στον άλλον και όλοι μαζί στον εξωτερικό εχθρό, επικρατεί σύγχυση και πανικός και τότε γίνονται τα μοιραία λάθη. Τώρα το ιρανικό καθεστώς θα κόψει μερικά κεφάλια (ίσως και κυριολεκτικά) μια που δεν μπορεί να κουκουλώσει τα γεγονότα, για να φανεί «σοβαρό» στην διεθνή κοινότητα. Ωστόσο στο εσωτερικό θα συνεχίσει να επικρατεί το ανάθεμα στον αμερικανικό Σατανά. Και βέβαια πολλοί στη Δύση και στη χώρα μας θα πουν ότι τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα γίνονταν αν δεν είχε κάνει την επίθεση ο Τραμπ.
Αλλοίμονο στους Ιρανούς και στις Ιρανές που ποθούν ελευθερία…

Image may contain: one or more people, crowd, night and outdoor

12 Ιανουαρίου: Ατέλειωτος ο θρήνος για τα θύματα της ολέθριας απόφασης των Ιρανών «Φρουρών της Επανάστασης». Αγρυπνίες στον Καναδά. στην Ουκρανία, στο Ιράν. Ιδιαίτερα πληγμένη η ιρανική κοινότητα του Καναδά. Πολλά από τα θύματα ήταν Ιρανοί φοιτητές που σπούδαζαν στον Καναδά. Στο Ιράν όμως ο θρήνος πνίγηκε στην οργή κατά της κυβέρνησης,που προσπάθησε να τα κουκουλώσει, κατά των Φρουρών της Επανάστασης, κατά του ίδιου του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη Χαμενεΐ, ακόμα και κατά του ίδιου του Σουλεϊμανί: «Θάνατος στους ψεύτες!» «Δολοφόνοι» «Να φύγει ο δικτάτορας!» φώναζαν τα πλήθη σήμερα, δεύτερη μέρα των διαμαρτυριών.Τις προηγούμενες εβδομάδες οι ειρηνικές διαμαρτυρίες κατά της διαφθοράς και υπέρ των ελευθεριών αντιμετωπίστηκαν από το καθεστώς με αληθινά πυρά και άγνωστο αριθμό νεκρών (1500 κατά τους υπολογισμούς της Διεθνούς Αμνηστείας) και ακολούθησαν βίαιες διαδηλώσεις. Η εκτέλεση του Σουλεϊμανί έφερε εκατοντάδες χιλιάδες στους δρόμους με τις ευλογίες της κυβέρνησης και με εθνικιστικά και αντιαμερικανικά συνθήματα. Ωστόσο η κατάρριψη του αεροπλάνου ανέτρεψε πάλι τα δεδομένα, αν και όπως ήταν φυσικό σε αριθμούς μικρότερους, αλλά με μεγάλη ένταση. Άλλωστε τί έχει πια να φοβηθεί κάποιος που σκοτώθηκε το παιδί του και μάλιστα με τόσο εξωφρενικά παράλογο τρόπο;
Image may contain: 2 people, people standing, night and outdoor

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

04/06/2019

 …και οι αυτοδιοικητικές εκλογές

Το 1989 έπεφτε νεκρός ένας δημοκράτης πολιτικός και δημοσιογράφος, που στα χρόνια της χούντας μας έδινε θάρρος από τα ραδιοφωνικά κύματα της Deutsche Welle. Έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες των αυτόκλητων δικαστών και δημίων της 17Ν.
30 χρόνια μετά, ο γιος του δολοφονημένου, αφού έδωσε πρώτα δείγματα καλής δουλειάς σε άλλες περιοχές, εκλέγεται δήμαρχος της Αθήνας. Και ο δολοφόνος, καταδικασμένος από την δικαιοσύνη της δημοκρατίας, βρίσκεται στη φυλακή.

Image may contain: 1 person, suit and closeupΑποτέλεσμα εικόνας για Παύλος ΜπακογιάννηςImage may contain: 1 person, smiling, closeup


«Τι είναι προοδευτικό σήμερα; » – ένα παρεμβατικό κείμενο που υπογράφεται από 64 ενεργούς πολίτες συμβάλλει στην διευκρίνιση πολιτικών εννοιών και επιχειρεί να διαλύσει τη σύγχυση που μαστίζει τον ανάπηρο δημόσιο διάλογο

11/05/2019

«Τι είναι προοδευτικό σήμερα; Στη χώρα επικρατεί μια γενική παράλυση. Η μεσαία τάξη, ραχοκοκαλιά της ελληνικής δημοκρατίας, συρρικνώνεται. Ατομικά αδιέξοδα και συλλογική ματαίωση υποσκάπτουν κάθε απόπειρα να βγούμε από το τέλμα. H χώρα αποτυγχάνει εκεί όπου άλλες κοινωνίες λύνουν τα προβλήματά τους. Η απόστασή μας από τον ανεπτυγμένο κόσμο καθημερινά μεγαλώνει. Παράγοντας αυτής της κρίσης είναι η γιγάντωση του λαϊκισμού που οδήγησε τη χώρα στα χέρια των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Στέρησε την οικονομική μας ελευθερία για πολλά περισσότερα χρόνια από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Οδήγησε την εγχώρια αγορά σε ασφυξία λόγω των capital controls. Αποθάρρυνε τις ιδιωτικές επενδύσεις εξαιτίας της βαριάς υπερφορολόγησης. Εξώθησε τις επιχειρήσεις στην παραοικονομία ή σε άλλες φορολογικές έδρες και τους εργαζόμενους στην αδήλωτη εργασία. Μεγέθυνε το brain drain. Εθρεψε τα άκρα και την αποχή. Οξυνε την κρίση εμπιστοσύνης προς τη δημοκρατία.

Τριτοκοσμικές αντιλήψεις, αριστερίστικη ιδεοληψία, ψευδής ευρωπαϊσμός, πελατειακή προσδοκία και πρακτική εφαρμογή ενός σχεδίου εκτεταμένης εξάρτησης των λαϊκών στρωμάτων από επιδόματα και διορισμούς υποδύονται την πρόοδο. Στην πραγματικότητα οδηγούν σε κυβερνητικές παρεμβάσεις ελέγχου της Δικαιοσύνης, χειραγώγησης των ΜΜΕ, ποινικών διώξεων πολιτικών αντιπάλων, διχαστικού πολιτικού κλίματος. Αλλά και αποδιάρθρωσης κάθε αναγεννητικής προσπάθειας στην εκπαίδευση. Αυτή η Ελλάδα δεν αξίζει στους Ελληνες. Η στροφή στην αντι-πολιτική ή τη μη πολιτική δεν είναι λύση αλλά πηγή περαιτέρω δεινών. Καιρός να γυρίσουμε σελίδα και να συζητήσουμε ξανά τι σημαίνει “προοδευτικό” στη χώρα μας.

Προοδευτική πολιτική σήμερα δεν είναι αυτή που χαϊδεύει τους ολοκληρωτισμούς του 20ού αιώνα ή τα εμφυλιοπολεμικά πάθη που κάποιοι εμμονικά προσπαθούν να ανασύρουν από τα ερμάρια της Ιστορίας. Δεν είναι αυτή που ενοχοποιεί την επιχειρηματικότητα και απαξιώνει την εργασία και την αριστεία. Που μεταχειρίζεται τον διχαστικό λόγο και ανέχεται την πολιτική βία και τους βανδαλισμούς. Που υποστηρίζει αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Που εργαλειοποιεί τη Δικαιοσύνη. Που υποτάσσεται χωρίς αντίλογο στα κελεύσματα των ισχυρών της Γης για ατομικά πολιτικά οφέλη. Που επιβραβεύει την ευκολία, την ημιμάθεια και τη λιγότερη προσπάθεια σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει πτυχία μελλοντικής ανεργίας και χαμηλών αμοιβών. Η υποβάθμιση των δημοκρατικών θεσμών και της κοινοβουλευτικής διαδικασίας, η ανομία, οι νέες ανισότητες και η υπονόμευση της εμπιστοσύνης των πολιτών προς τη Δημοκρατία και το κράτος δικαίου δεν είναι πρόοδος. Το κλίμα ανασφάλειας, φόβου, αυθαιρεσίας και απογοήτευσης που έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα δεν είναι πρόοδος. Ο εκφασισμός της κοινωνίας καραδοκεί ακριβώς εξαιτίας αυτής της πολιτικής.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα συνδέει τη Δημοκρατία με την ανάπτυξη, την ποιοτική εργασία, την κοινωνική κινητικότητα και την προσωπική αυτονομία. Διακρίνει το ρεαλιστικό από το ανέφικτο και εργάζεται για το πρώτο. Προσδιορίζει τον κανόνα και την εξαίρεση. Δουλεύει συστηματικά για να μπορεί ο καθένας και η καθεμιά να πραγματώσει τον δικό του και τον δικό της δρόμο ευτυχίας, σε ένα πλαίσιο καθημερινής και συλλογικής προόδου. Προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα και την ιδιωτική πρωτοβουλία, την ιδιωτικότητα και την ιδιοκτησία. Σχεδιάζει και υλοποιεί πολιτικές υπέρ της Ελλάδας που παράγει και εξάγει. Ενθαρρύνει την επιχειρηματικότητα, ιδίως των νέων. Προστατεύει τον ανταγωνισμό και διευκολύνει την παραγωγή πλούτου από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Κινητροδοτεί τις επενδύσεις και αποθαρρύνει τη διαφθορά. Κατανοεί τις σαρωτικές τεχνολογικές αλλαγές στην αγορά εργασίας και υπερασπίζεται τα νέα εργασιακά δικαιώματα. Προστατεύει το περιβάλλον και προωθεί τη βιώσιμη ανάπτυξη. Αναγνωρίζει ότι οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και της τεχνολογικής αλλαγής παράγουν ανισότητες στις χώρες που μένουν αδρανείς και γνωρίζει πότε να παρέμβει για να διορθώσει τις αποτυχίες των αγορών. Κατανέμει δίκαια τους καρπούς της ανάπτυξης και της ευημερίας και επιμερίζει με πνεύμα αλληλεγγύης τα βάρη της κρίσης.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα φροντίζει για την ταχεία απονομή της Δικαιοσύνης και την αποκατάσταση του κράτους δικαίου. Ασκεί αποτελεσματική και αποδοτική δημόσια διοίκηση με διαφάνεια, αξιολόγηση, λογοδοσία. Προσφέρει ποιοτικά δημόσια αγαθά παιδείας και υγείας. Απλώνει αποφασιστικά δίχτυ προστασίας για τους αδύναμους και μειώνει τις ανισότητες. Υπερασπίζεται το λαϊκό αίτημα για προστασία και αντιμετώπιση της ανασφάλειας στις πόλεις, στην ύπαιθρο και στα σύνορα της επικράτειας. Εγγυάται την ασφάλεια των πολιτών ως προϋπόθεση ελευθερίας και Δημοκρατίας, την ασφάλεια και υγιεινή των πόλεων. Επενδύει στην οικονομία της γνώσης, σε μια δημόσια εκπαίδευση υψηλής ποιότητας ως εργαλείο κοινωνικής κινητικότητας και δικαιοσύνης και τη συνδέει με την παραγωγική διαδικασία.

Η πραγματική προοδευτική πολιτική σήμερα αντιλαμβάνεται τον σύγχρονο πατριωτισμό ως αναπόσπαστο συστατικό μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής ταυτότητας και προοπτικής. Πιστεύει (από πεποίθηση και όχι τακτική) ότι η Ελλάδα ανήκει αδιαπραγμάτευτα στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. Συμβάλλει στην περαιτέρω ενοποίηση της Ε.Ε. ως μοναδικού δρόμου υπέρβασης των σημερινών αδιεξόδων και επιβίωσης στον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας. Ασκεί πίεση στην Ευρώπη να προστατεύσει τα σύνορα της επικράτειάς της. Ενθαρρύνει την ευρωπαϊκή προοπτική και τις σχέσεις καλής γειτονίας με τις βαλκανικές χώρες και επιδιώκει πολυμερείς συνεργασίες για την ανάπτυξη της οικονομίας και την ευημερία των πολιτών. Και βέβαια εκπροσωπεί αξιόπιστα τη χώρα στους διεθνείς οργανισμούς.

Η προοδευτική πολιτική υπηρετείται από άξιους ανθρώπους, πολίτες του κόσμου που πιστεύουν γνήσια σε αυτή και είναι πρόθυμοι να συνεισφέρουν στα δημόσια πράγματα ανιδιοτελώς. Ανθρωποι της αλήθειας, της ελευθερίας, του μόχθου, της τεχνολογίας, δεκτικοί στις προκλήσεις του αύριο και ικανοί να τις διαγνώσουν. Οι προοδευτικοί πολίτες αυτής της χώρας που επί χρόνια συμμετέχουμε στα κοινά, υποστηρίζοντας όλα αυτά τα αιτήματα, θα αναγνωρίσουμε ως προοδευτική την κυβέρνηση εκείνη που θα υποσχεθεί ότι θα επικεντρώσει τις δυνάμεις της στην ανασύνταξη της μεσαίας τάξης, στη μείωση της φορολογίας, στην αποκομματικοποίηση του κράτους με εργαλείο την αξιολόγηση, στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στη βελτίωση της δημόσιας υγείας και παιδείας, στην αντιμετώπιση του δημογραφικού ζητήματος και στην αναδιοργάνωση του ασφαλιστικού συστήματος στην καθολικά αποδεκτή δομή των τριών πυλώνων κοινωνικής ασφάλισης.

Η πρόοδος δεν είναι αξίωση κενή νοήματος. Παραμένει ζωντανό αίτημα που υπερβαίνει τον παραδοσιακό άξονα Αριστεράς-Δεξιάς. Εμείς, οι προοδευτικοί πολίτες, δηλώνουμε αποφασισμένοι να το υπερασπιστούμε απέναντι στους σφετεριστές του, υποστηρίζοντας τις δυνάμεις που εκφράζουν σήμερα πιο αυθεντικά αυτά τα προοδευτικά αιτήματα, πέρα και πάνω από επίπλαστες διαχωριστικές γραμμές του παρελθόντος. Διότι αυτά τα αιτήματα υπηρετούν στην πράξη τα συμφέροντα των αδύναμων πολιτών, των μεσαίων στρωμάτων, των δημιουργικών ανθρώπων».

Βασίλης Αλεβιζάκος, πολιτικός επιστήμονας,  Μιχάλης Αναστασόπουλος, νομικός σύμβουλος, Γιάννης Αντωνίου, Αλέξης Βασιλείου, χειρουργός ΩΡΛ, Θάνος Βερέμης, ομότιμος καθηγητής, Ρωμανός Γεροδήμος, αν. καθηγητής, Γιώργος Γιαννόπουλος, συγκοινωνιολόγος, Σωτήρης Γκορίτσας, σκηνοθέτης, Θανάσης Γκούγκλας, λέκτορας, Αχιλλέας Γραβάνης, καθηγητής, Διονύσης Γουσέτης, πολιτικός μηχανικός, Γρηγόρης Δημητριάδης, μηχανικός, Αποστόλης Δημητρόπουλος, δρ Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Ηρακλής Δημόπουλος, καθηγητής, Γιώργος Δουκίδης, καθηγητής, Μάριος Θεμιστοκλέους, γιατρός, Ορέστης Καλογήρου, καθηγητής, Στάθης Καλύβας, Gladstone Professor, Αναστάσιος Καντιάνης, δρ Νομικής, Μάνος Καραγιάννης, αν. καθηγητής, Τριαντάφυλλος (Ακης) Καρατράντος, διεθνολόγος, Λεωνίδας Καστανάς, εκπαιδευτικός, Θάνος Καψάλης, εκπαιδευτικός, Στέλιος Κουτνατζής, λέκτορας, Αντώνης Κυπραίος, στέλεχος επιχειρήσεων, Δημήτρης Κυριακόπουλος, καθηγητής μαθηματικών, Δημήτρης Λάιος, δικηγόρος, Χάρης Λαμπρόπουλος, οικονομολόγος, Λυκούργος Λιαρόπουλος, ομότιμος καθηγητής, Γιώργος Λιγνός, ναυτιλιακά, Σπύρος Λιούκας, Κώστας Λάβδας, καθηγητής, Mανούσος Μαραγκουδάκης, καθηγητής, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ηθοποιός-σκηνοθέτης, Μάνια Μαύρη, αν. καθηγήτρια, Νίκος Μηλαπίδης, δικηγόρος, Γιάννος Μητσός, οικονομολόγος, Στρατής Μούγερ, επιχειρηματίας, Γιώργος Μπούστρας, καθηγητής, Eκτορας Νασιώκας, γιατρός, Μιλτιάδης Νεκτάριος, καθηγητής, Σωτήρης Ντάλης, επικ. καθηγητής, Δημήτρης Οικονόμου, ψυχίατρος, Δημήτρης Οικονόμου, αρχιτέκτων, Γιώργος Παγουλάτος, καθηγητής, Γιώργος Πολίτης, επ. καθηγητής, Σάκης Παπαθεοδώρου, επιχειρηματίας, Χρήστος Παπαγεωργίου, τέως αν. καθηγητής, Παναγιώτης Σταμαδιάνος, δικηγόρος, Θεόδωρος Σταματίου, οικονομολόγος, Πάνος Σταμπουλίδης, στέλεχος επιχειρήσεων, Νικόλαος Σταυρακάκης, καθηγητής, Γρηγόρης Τασούλας, πολιτικός μηχανικός, Δέσποινα Τρυπιλιώτη, σύμβουλος επενδύσεων, Πάνος Τσακλόγλου, καθηγητής, Κώστας Υφαντής, καθηγητής, Δημήτρης Φαρμάκης, καρδιολόγος, Χρήστος Φραγκονικολόπουλος, καθηγητής, Βασίλης Χατζόπουλος, καθηγητής, Ευη Χατζηανδρέου, δρ Δημόσιας Υγείας, Γιώργος Χατζηθεοφάνους, υποστράτηγος ε.α., Παναγιώτης Χριστιάς, αν. καθηγητής, Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας.


ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ: η συζήτηση που θα έπρεπε να είχε γίνει εδώ και χρόνια…

22/01/2019

… από μια υπεύθυνη πολιτική τάξη. Άν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ίσως να μην είχαμε φτάσει στον σημερινό εθνικιστικό παροξυσμό. 

Στις 21/1/19,  τρεις μέρες πριν από την ψήφιση στη Βουλή της συμφωνίας για το Μακεδονικό, το ΠΟΤΑΜΙ οργάνωσε μια συζήτηση γύρω από το θέμα, με βάση συγκεκριμένα ερωτήματα που κυκλοφορούν από την άποψη της εσωτερικής πολιτικής, της γεωπολιτικής, της οικονομίας, της ιστορικής έρευνας, της πολιτιστικής κληρονομιάς και του ταυτοτικού προτάγματος.

Ομιλητές: οι καθηγητές Νίκος Αλιβιζάτος, Γιάννης Αρμακόλας, Θάνος Βερέμης, Αλέξης Ηρακλείδης, Μιχάλης Σταθόπουλος, Δημήτρης ΑντωνίουΑντιγόνη Λυμπεράκη, Μαριλένα Κοππά, Δημήτρης Ψυχογιός, Γιάννης Κωνσταντινίδης, ο Λουκάς Τσούκαλης του ΕΛΙΑΜΕΠ, ο πρ.αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων Χρήστος Ροζάκης, οι πρέσβεις ε.τ Δημήτρης Μοσχόπουλος και Aριστείδης Αγαθοκλής, οι δημοσιογράφοι/ columnist Νίκος Δήμου, Πάσχος Μανδραβέλης, Μιχάλης Μητσός, Τάσος Τέλλογλου, η Οντίν Λιναρδάτου, και last but not least ο Στέφανος Μάνος. Τα ερωτήματα έθετε ο Παύλος Τσίμας.

Image may contain: 1 person, crowd

Στην εκδήλωση η προσέλευση ήταν εξαιρετικά μεγάλη. Την επαύριο της παραίτησης δύο βουλευτών του κόμματος και την απώλεια της ιδιότητας της κοινοβουλευτικής ομάδας, πλήθος κόσμου όχι μόνο από τον περίγυρο του Ποταμιού αλλά και πρόσωπα από άλλα κόμματα ή ανεξάρτητοι. Είμαστε όλοι και όλες εκεί. Όχι μόνον λόγω του θέματος και των λαμπρών ομιλητών, γνωστών για την πρωτοτυπία του πνεύματος και το θάρρος της γνώμης τους, αλλά και με κίνητρο την έκφραση συμπάθειας προς το Ποτάμι, που παρά τα λάθη του δεν του άξιζε τέτοια μεταχείριση…

Image may contain: 3 people, including Miltos Kyrkos, people smiling, people standing and beardImage may contain: 2 people, eyeglassesImage may contain: 4 people, people standingImage may contain: Stefanos Manos, suitImage may contain: Nikos Dimou, textImage may contain: 1 personImage may contain: 1 personImage may contain: George Pagoulatos, eyeglasses and closeupImage may contain: 1 person, closeup

 

 


ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΥΠΙΣΤΙΑΣ

15/01/2019

(απειλητικές αφίσες κατά βουλευτών που θα ψηφίσουν τη Συμφωνία των Πρεσπών εμφανίστηκαν σε πόλεις της Β. Ελλάδας)

Σήμερα 13/1/19, ο πρωθυπουργός Τσίπρας απέδειξε ότι δεν τον ενδιαφέρει ΟΥΤΕ η συμφωνία με την γειτονική νυν Βόρεια Μακεδονία περισσότερο από την παραμονή του στην εξουσία. Γιατί αλλιώς δεν θα ρισκάριζε (σύμφωνα με τα λεγόμενά του πάντα) Ακόμα και αν θεωρεί ότι έχει εξασφαλίσει τις 151 ψήφους, ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να πάει στραβά την τελευταία στιγμή. Το γεγονός ότι έδωσε χρονική προτεραιότητα στην ψήφο εμπιστοσύνης δείχνει την κρυφή του επιθυμία να πετάξει το μπαλλάκι της συμφωνίας στον Μητσοτάκη- θέτοντας σε μεγάλο κίνδυνο την γεωπολιτική θέση της χώρας. Γιατί πλέον δεν τον ενδιαφέρει να κάνει το καλό παιδί στους Ευρωπαίους, αφού δεν παίρνει πια λεφτά. Τον ενδιαφέρει να συσπειρώσει αφελείς αριστερούς ψηφοφόρους με ένα «εγώ έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά οι σκοτεινές δυνάμεις…»

Ζούμε τραγελαφικές καταστάσεις. Η αντιπολίτευση, υποτίθεται ακραιφνώς φιλοευρωπαϊκή και ποτισμένη με τα νάματα των δημοκρατικών αξιών της Ευρώπης, κάνει κριτική στην Μέρκελ και γενικώτερα στους Ευρωπαίους επειδή υποστηρίζουν τον Τσίπρα. Τώρα το θυμήθηκαν. Όταν υποστήριζαν την κυβέρνηση Σαμαρά_Βενιζέλου ήταν καλοί. Και αντιστοίχως, για την τότε αντιπολίτευση του Τσίπρα η Μέρκελ ήταν ο εχθρός. Τα ίδια τρελλά και με τις ΗΠΑ! Έχω κουραστεί ν’ ακούω για τις κωλοτούμπες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν ακούω σχεδόν καθόλου ότι ευτυχώς που τις έκανε τις κωλοτούμπες. Ναι, σίγουρα κωλοτούμπα από μια αδιανόητη κατάσταση που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δημιούργησε. Για σκεφτείτε όμως ο Τσίπρας να ήταν Λαφαζάνης και να μην τα γύριζε; Πολύ λίγοι και λίγες είνι αυτοί στον πολιτικό χώρο (κυρίως στον ευρύτερο, όπως η Διαμαντοπούλου) που, χωρίς να παραβλέπουν τα λάθη και των μέσα και των έξω, προσπαθούν να συμβάλλουν για να πάμε παρακάτω.

Πάντως όσοι λένε «εκλογές τώρα», δηλαδή η ΝΔ, το ΚΙΝΑΛ και διάφοροι υποτίθεται φιλελεύθεροι που κατάπιαν τον εθνικισμό αμάσητο, στην ουσία εύχονται ακριβώς αυτό: να πάει για επικύρωση στην επόμενη κυβέρνηση δηλ. Μητσοτάκη, να μην επικυρωθεί, με αποτέλεσμα η απομόνωση της Ελλάδας στον διεθνή στίβο να είναι χειρότερη και από τότε που η χώρα υποστήριζε τον Μιλόσεβιτς! Μια απομονωμένη, κατάπτυστη, προγονόπληκτη χώρα, που αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ενός μικρού, αδύναμου λαού που προσπαθεί να βγεί από το ντουλάπι, που αδιαφορεί για την διείσδυση του Πούτιν στα Βαλκάνια και τη ζημιά που αυτό θα φέρει στην Ευρωπαϊκή Ένωση- και στην ίδια. Και βέβαια μια χώρα πλήρως αναξιόπιστη για να προσελκύσει επενδύσεις. Όσοι θα ήθελαν (κι εγώ μαζί) μια κυβέρνηση Μητσοτάκη απερίσπαστη να προσπαθήσει να βάλει μπρός την οικονομία θα έπρεπε να εύχονται η Συμφωνία των Πρεσπών να περάσει ΤΩΡΑ.

Κατά τη γνώμη μου η σωστή στάση των βουλευτών είναι ΟΧΙ στην ψήφο εμπιστοσύνης- ΝΑΙ στη συμφωνία των Πρεσπών. Και αυτή τη στάση τηρεί μόνο το ΠΟΤΑΜΙ, προς τιμήν του. Φυσικά μέσα στο κλίμα μισαλλοδοξίας που κυριαρχεί, οι βουλευτές του που θα υπερψηφίσουν, θα ακούσουν τις χειρότερες ύβρεις- ήδη τις ακούν. Είναι τρομερό πόσο έχει επικρατήσει το δύο μέτρα και δύο σταθμά. Γιατί μην ξεχνάμε την ανάλογη λάσπη που έριχναν οι ΑΝΕΛ κατά των βουλευτών που ίσως είχαν την πρόθεση να ψηφίσουν για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Σταύρο Δήμα (τον παλιό εκείνο τον καιρό) και να αποτρέψουν τις εκλογές του ’15.

Φυσικά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί, αν η κοινή γνώμη είχε διαπαιδαγωγηθεί με μακρόχρονη καμπάνια από έναν υπεύθυνο πολιτικό κόσμο ώστε να αποβάλει τις εθνικιστικές φενάκες και τη νοοτροπία του αιώνια αδικημένου. Και η διένεξη με τη γειτονική χώρα να μην είχε μετατραπεί σε μείζον εθνικό ζήτημα, αλλά σε αντικείμενο νηφάλιου διακανονισμού. Έγινε ακριβώς το αντίθετο. Σε σημείο να φοβόμαστε επιθετικές πράξεις «αλυτρωτισμού» από έναν πληθυσμό 2 εκατομμυρίων! Και βέβαια η αριστερά, παρά τις αντεθνικιστικές της κορώνες, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον εθνικιστικό παροξυσμό γιατί η νοοτροπία του «αιώνια αδικημένου» βρίσκεται στο DNA της…

ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ ΚΑΙ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ στον 9.84

κατά τη γνώμη μου ο Πάσχος Μανδραβέλλης εκφράζει την πιο νηφάλια, ισορροπημένη και ακριβοδίκαια άποψη για το θέμα.


ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ 2019 -2

03/01/2019

Κώστας Σημίτης: «Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα θα προσφύγει ξανά σε δανεισμό από την ΕΕ»

ΤΟ ΒΗΜΑ 30/12/18

Σε όλη την πολιτική διαδρομή σας συνδέσατε το όνομά σας με το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και της συμμετοχής της Ελλάδας στον πυρήνα της. Ποιό πιστεύετε ότι είναι σήμερα το μέλλον της Ευρώπης, χωρίς στιβαρή ηγεσία, με όλες αυτές τις αντίρροπες δυνάμεις που δεν της επιτρέπουν να προχωρήσει στα αναγκαία βήματα;

«Η ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι συναρτημένη με την παγκοσμιοποίηση. Οσο προχωρεί η παγκοσμιοποίηση υπό την πίεση των οικονομικών και τεχνολογικών εξελίξεων τόσο πιο πιεστική θα είναι η ανάγκη ευρωπαϊκής συνεργασίας. Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που εξασφάλισε κατά την οικονομική κρίση τη χρηματοδότηση των κρατών-μελών είναι ένα παράδειγμα. Η κοινή πορεία που έχει αποφασισθεί, θα συνεχισθεί παρά τις διάφορες αντιρρήσεις – και μάλιστα θα επεκταθεί. Η σημερινή εικόνα αντικρουόμενων απόψεων που προκαλεί το ερώτημά σας δεν δικαιολογεί την αμφισβήτηση της εξελικτικής πορείας της ευρωπαϊκής συνεννόησης. Και στο παρελθόν υπήρξαν σημαντικές διαφορές που ξεπεράστηκαν. Η ίδρυση της ΟΝΕ, π.χ., ήταν αντικείμενο έντονης διαμάχης. Το ότι η άγνωστη σε εμάς κυρία Κραμπ-Καρενμπάουερ θα διαδεχθεί την κυρία Μέρκελ (που έπαιζε πρωτεύοντα ρόλο στην Ενωση) παραβλέπει ότι και η κυρία Μέρκελ ήταν επίσης, κάποτε, τελείως άγνωστη. Δεν είναι τα πρόσωπα που καθορίζουν τις εξελίξεις αλλά οι κοινωνικο-οικονομικές δυνάμεις κάθε χώρας, οι επιδιώξεις, τα συμφέροντα, τα οράματά τους. Αυτά και στη Γερμανία και στις άλλες χώρες επιδιώκουν οφέλη, δραστηριότητες, κέρδη.

Στο ερώτημά σας, το σημερινό πρόβλημα προκύπτει από το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει ακόμη διαμορφώσει μια συνολική πολιτική οικονομικής διακυβέρνησης, έναν νέο τρόπο αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της. Δεν υπάρχουν διαδικασίες για τη συστηματική προώθηση οικονομικής ανάπτυξης, που θα κατανέμουν (κατά το δυνατόν) ισόρροπα τις ωφέλειές της σε όλα τα μέλη. Στο σύμπλεγμα που συνιστά σήμερα η Ενωση, το πρόβλημα δεν είναι η επανάκτηση από κάθε χώρα της χαμένης αυτονομίας της αλλά η διαμόρφωση μιας κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής – που να ταιριάζει στις σύγχρονες συνθήκες υπέρβασης των συνόρων και να ανταποκρίνεται ταυτόχρονα στις ανάγκες και στις ιδιαιτερότητες των πληθυσμών της Ενωσης. Εχουν γίνει πολλές προτάσεις. Θα αναφέρω μία: την ύπαρξη ενός προϋπολογισμού της ζώνης του ευρώ για την παροχή δημόσιων αγαθών – όπως δημόσια έργα ή χρηματοδοτήσεις ερευνών – ή τη στήριξη των κρατών-μελών όταν προβαίνουν σε μεταρρυθμίσεις. Υπήρχαν πολλές αντιρρήσεις για την αναγκαιότητά του. Στις 14 Δεκεμβρίου 2018 αποφασίστηκε όμως, κατά τη Σύνοδο των πρωθυπουργών των κρατών-μελών, η αποδοχή της αρχής αυτής. Τα χρήματα του προϋπολογισμού θα χρησιμοποιηθούν για να προχωρήσει η σύγκλιση των μελών και να προωθηθεί η ανταγωνιστικότητα». Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Μακεδονικό: Νικόλα Δημητρώφ: ΘΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΣΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΘΑΥΜΑΤΑ

14/12/2018

Η συνέντευξη του ΔΗΜΗΤΡΩΦ, υπ. εξωτερικών της FYROM στην Monde: Σοβαρότητα, μετριοπάθεια, δημοκρατικό πνεύμα, ευρωπαϊκός προσανατολισμός και αισιοδοξία. Επίσης από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Marc Semo φαίνεται ποιά είναι τα σημαντικά ζητήματα στην υπόθεση (μετάφραση Μ.Γ.)

https://www.lemonde.fr/…/macedoine-nous-allons-montrer-que-…

Πιστεύετε ότι η συμφωνία θα κυρωθεί στο Κοινοβούλιο;

Η επίτευξη ενισχυμένης πλειοψηφίας είναι πάντα δύσκολη στην πολιτική, αλλά η πρόκληση αυτή τη φορά είναι τόσο σημαντική που θα δείξουμε ότι στα Βαλκάνια μπορούν να γίνουν θαύματα. Μας λείπουν μόνο δέκα ψήφοι. Ελπίζουμε να ολοκληρώσουμε την ψηφοφορία μέσα στον Ιανουάριο, ώστε η συμφωνία στη συνέχεια να έχει εγκριθεί και από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, πριν ξεκινήσει η προεκλογική εκστρατεία για τις ευρωπαϊκές εκλογές. Η αντίθεση της Ελληνικής εθνικιστικής δεξιάς προς αυτόν τον συμβιβασμό είναι εξίσου ισχυρή με εκείνη της Μακεδονικής εθνικιστικής δεξιάς.

Πώς εξηγείτε τη μαζική αποχή των ψηφοφόρων στο δημοψήφισμα, ακόμη και όταν η συμφωνία για το όνομα αποκαλύπτει τελικά τη δυνατότητα ένταξης στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ;

Οι εκλογικοί κατάλογοι δεν ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί εγγεγραμμένοι ζουν τώρα στο εξωτερικό. Στις τελευταίες κοινοβουλευτικές εκλογές του Δεκεμβρίου 2016, μόλις 1,2 εκατομμύρια από τους περίπου 1,8 εκατομμύρια εγγεγραμμένους ψηφοφόρους πήγαν στις κάλπες. Στο δημοψήφισμα, προσήλθαν 660.000 και οι 610.000 ψήφισαν ΝΑΙ. Η απαρτία δεν επετεύχθη, αλλά το πολιτικό νόημα της ψηφοφορίας είναι σαφές. Η συμφωνία νομιμοποιήθηκε παρά την έντονο μποϊκοτάζ της αντιπολίτευσης. Το ζήτημα του ονόματος είναι πράγματι πολύ ευαίσθητο επειδή αγγίζει την ίδια την ταυτότητα του έθνους. Τελικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δημοψήφισμα είναι παντού ένα δύσκολο εργαλείο, διότι οι ψηφοφόροι δεν ψηφίζουν κατ ‘ανάγκην το ζήτημα στο οποίο ερωτώνται.

Η απροθυμία αρκετών ευρωπαϊκών πρωτευουσών, συμπεριλαμβανομένου του Παρισιού, για τη διεύρυνση της ΕΕ προς τα Βαλκάνια δεν προκαλεί απογοήτευση για τους Μακεδόνες;

Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το 86% των Μακεδόνων τάσσεται υπέρ της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα Βαλκάνια είναι σαν ένα νησί που περιβάλλεται από κράτη-μέλη. Δεν θα υπάρξει σταθερότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη εάν οι Βαλκανικές χώρες δεν ενταχθούν τελικά στην Ένωση. Ωστόσο γνωρίζουμε επίσης ότι δεν υπάρχει σύντομος δρόμος για την ένταξη. Πρέπει να φανούμε αντάξιοί της. Πρέπει να πραγματοποιήσουμε τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, να διασφαλίσουμε την ισορροπία των εξουσιών, το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας, την καταπολέμηση της διαφθοράς, τα ελεύθερα μέσα ενημέρωσης. Η διαδικασία είναι εξίσου σημαντική όσο και αυτός καθεαυτός ο τελικός στόχος. Στην περιοχή, γνωρίσαμε πολλούς ηγέτες υπερβολικά ισχυρούς που είχαν υπερβολική δύναμη στα χέρια τους. Τώρα ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ισχυρούς θεσμούς.

Πώς κρίνετε τη στάση της Ουγγαρίας, η οποία δίνει άσυλο στον εθνικιστή πρώην πρωθυπουργό της Μακεδονίας Νίκολα Γκρουέφσκι, φυγόδικο μετά την καταδίκη του για διαφθορά;

Με τη Βουδαπέστη έχουμε πολλά κοινά συμφέροντα και την ίδια επιθυμία για ευρωπαϊκά Βαλκάνια. Ο πρώην πρωθυπουργός διέφυγε από τη δικαιοσύνη και βρήκε καταφύγιο στην Ουγγαρία. Χρησιμοποιούμε όλες τις νομικές διαδικασίες για να επιτύχουμε την έκδοσή του.

Η σταθεροποίηση των Βαλκανίων συνεπάγεται επίσης μια συμφωνία αναγνώρισης μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, η οποία θα μπορούσε να υλοποιηθεί μέσω ανταλλαγής εδαφών. Αυτό δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο;

Είναι βασικό να υπάρξει λύση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Ωστόσο υπάρχουν δύο αντίθετες απόψεις για το πώς θα φτάσει κανείς εκεί. Η μία βασίζεται στις μεταρρυθμίσεις και στην ενσωμάτωση των αξιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπότε τα σύνορα γίνονται όλο και λιγότερο σημαντικά, όπως μεταξύ Γαλλίας και Βελγίου ή μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Η άλλη άποψη επικεντρώνεται σε εδαφικά ζητήματα. Σε μια περιοχή τόσο ανάμεικτη, πρέπει να αποφύγουμε τη χάραξη νέων συνόρων πάνω σε εθνικές βάσεις.


Η απάντηση του Μακρόν στα «Κίτρινα Γιλέκα».

12/12/2018

Προς το παρόν δεν φαίνεται να τους πείθει. Στα πάμπολλα πάνελ των γαλλικών καναλιών υπήρχαν «γιλέκα» που έλεγαν καθαρά ότι θέλουν να παραιτηθεί ο Μακρόν. (και να έρθει η Λε Πεν;) Ένα περίεργο στοιχείο που παρατήρησα είναι ότι διάφοροι, από διαφορετικές ομάδες κίτρινων γιλέκων σε διάφορα σημεία της Γαλλίας ζητούσαν το ίδιο πράγμα: δημοψήφισμα.  Δημοψήφισμα για ποιό πράγμα; Όπως και στο ελληνικό Σύνταγμα, στο γαλλικό απαγορεύεται δημοψήφισμα για τη δημοσιονομική πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης. ΄Τυχαίο; Έχει πέσει κάποια «γραμμή» από κάποιο κόμμα; Από την άλλη, σήμερα (12/12) στη Monde αναφέρεται ότι σε πολλούς λογαριασμούς sτο facbook των ομάδων των Κίτρινων Γιλέκων εμφανίστηκε αυτή ακριβώς η θεωρία συνωμοσίας. Αυτό δείχνει τί συνοθύλευμα είναι αυτό το κίνημα. Θα ριψοκινδυνέψω μια πρόβλεψη: Παρά την καχυποψία, και εν όψει των εξαγγελιών για παροχές, το επόμενο Σάββατο η συμμετοχή θα είναι σαφώς μικρότερη, οι πιο λογικοί θα πάνε σπίτια τους και το κίνημα θα αρχίσει να φθίνει.

 

Le revenu d’un travailleur au smic augmenté de 100 euros par mois

La hausse de la CSG annulée pour les retraités touchant moins de 2 000 euros par mois

Une prime de fin d’année demandée aux employeurs « qui le peuvent»

Les heures supplémentaires défiscalisées. Pas de retour sur la suppression de l’ISF

Lutte contre l’évasion fiscale

« Françaises, Français, nous voilà ensemble au rendez-vous de notre pays et de notre avenir. Les événements de ces dernières semaines dans l’Hexagone et outremer ont profondément troublé la Nation. Ils ont mêlé des revendications légitimes et un enchaînement de violences inadmissibles et je veux vous le dire d’emblée : ces violences ne bénéficieront d’aucune indulgence.

Nous avons tous vu le jeu des opportunistes qui ont essayé de profiter des colères sincères pour les dévoyer. Nous avons tous vu les irresponsables politiques dont le seul projet était de bousculer la République, cherchant le désordre et l’anarchie. Aucune colère ne justifie qu’on s’attaque à un policier, à un gendarme, qu’on dégrade un commerce ou des bâtiments publics. Notre liberté n’existe que parce que chacun peut exprimer ses opinions, que d’autres peuvent ne pas les partager sans que personne n’ait à avoir peur de ces désaccords.

Quand la violence se déchaîne, la liberté cesse. C’est donc désormais le calme et l’ordre républicain qui doivent régner. Nous y mettrons tous les moyens car rien ne se construira de durable tant qu’on aura des craintes pour la paix civile. J’ai donné en ce sens au gouvernement les instructions les plus rigoureuses. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »