ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ

01/07/2018

του Joschka Fischer 

Project Syndicate 22/6/18     (μετάφραση Μ.Γ.)

Είναι πλέον σαφές ότι ο εικοστός πρώτος αιώνας μας εισάγει σε μια νέα παγκόσμια τάξη. Η αβεβαιότητα και η αστάθεια που συνδέονται με αυτή τη διαδικασία εξαπλώνονται σε όλο τον πλανήτη, ωστόσο η Δύση ανταποκρίθηκε είτε με δισταγμό, είτε με νοσταλγία για παλαιότερες μορφές εθνικισμού που στο παρελθόν απέτυχαν και ασφαλώς δεν θα λειτουργήσουν ούτε τώρα.

Ακόμα και ο πιο αθεράπευτα αισιόδοξος θεσμός, η Διάσκεψη Κορυφής του G7 στο Κεμπέκ, νωρίτερα αυτό το μήνα, ήταν απόδειξη ότι η γεωπολιτική Δύση θρυμματίζεται  και χάνει την παγκόσμια σημασία της και ότι ο μεγάλος καταστροφέας αυτής της αμερικανικής εμπνεύσεως και αμερικανικής ηγεσίας διεθνούς τάξης δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Βεβαίως, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μάλλον σύμπτωμα παρά αιτία της αποσύνθεσης της Δύσης, ωστόσο επιταχύνει την διαδικασία δραματικά.

Οι ρίζες αυτού του αισθήματος δυσφορίας της Δύσης μπορούν να ανιχνευτούν πίσω στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τότε που η διπολική παγκόσμια τάξη έδωσε τη θέση της στην οικονομική παγκοσμιοποίηση, επιτρέποντας την εμφάνιση νέων δυνάμεων όπως η Κίνα. Τις επόμενες δεκαετίες, η Αμερική, όπως φαίνεται, κατέληξε να θεωρεί τις ιστορικές συμμαχίες της μάλλον ως βάρος παρά ως πλεονέκτημα.

Αυτό ισχύει όχι μόνο για την Ευρώπη, την Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, αλλά και για τους όμορους γείτονες της Αμερικής, τον Καναδά και το Μεξικό. Η απόφαση του Tραμπ να επιβάλει δασμούς στις εισαγωγές χάλυβα και αλουμινίου προκάλεσε βαθύ διχασμό μεταξύ ΗΠΑ και Καναδά κατά τη Σύνοδο Κορυφής του Κεμπέκ και η διάστασή τους σχετικά με το εμπόριο είναι βέβαιο ότι θα έχει πολύ ευρύτερες πολιτικές επιπτώσεις.

Επί τέσσερις αιώνες η Ευρώπη και ο Βόρειος Ατλαντικός είχαν την κυριαρχία στην παγκόσμια οικονομία. Οχι πλέον. Η στροφή του παγκοσμίου οικονομικού κέντρου βαρύτητας από τη διατλαντική περιοχή προς την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού γεννά μια νέα γεωγραφία της εξουσίας που καθόλου δεν συμπίπτει με τον νοητικό γεωπολιτικό χάρτη του 20ού αιώνα- πόσο μάλλον του 19ου.

Αν και οι ΗΠΑ παραμένουν η ηγετική υπερδύναμη του κόσμου, η Κίνα έχει αναδυθεί ως η νέα και ταυτόχρονα αρχαία γεωπολιτική δύναμη. Με πληθυσμό 1,4 δισεκατομμυρίων και μια τεράστια εγχώρια αγορά, η Κίνα ήδη πετάει το γάντι στις ΗΠΑ για την παγκόσμια οικονομική, πολιτική και τεχνολογική ηγεσία.

Όποιος έχει επισκεφθεί τους διαδρόμους της εξουσίας στο Πεκίνο γνωρίζει ότι οι Κινέζοι ηγέτες έχουν δικό τους χάρτη του κόσμου. Στον χάρτη αυτόν, η Κίνα – το «Μεσαίο Βασίλειο» – βρίσκεται στο κέντρο, ενώ η Ευρώπη και οι ΗΠΑ στριμώχνονται στην αριστερή και δεξιά άκρη αντίστοιχα. Με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη – αυτό το περίεργο ανακάτεμα μικρών και μεσαίων εθνικών κρατών- έχουν ήδη διασπαστεί και μετακομίσει στα περιθώρια.

Οι ΗΠΑ αρχικά αντέδρασαν διαισθητικά στις γεωπολιτικές αλλαγές αυτού του αιώνα με  την «στροφή προς την Ασία». Ωστόσο η Αμερική εδώ και πολύν καιρό έχει παρουσία τόσο στον Ατλαντικό όσο και στον Ειρηνικό και ως η τελευταία παγκόσμια δύναμη είναι σε θέση να προβλέπει τις ιστορικές γεωπολιτικές αλλαγές με τρόπο που να προστατεύει τα δικά της συμφέροντα.

Από την άλλη πλευρά μέσα στη σημερινή ιστορική μεσοβασιλεία η Ευρώπη υπνοβατεί.   Οι Ευρωπαίοι ασχολούνται σε μεγάλο βαθμό με ενδοσκόπηση, αρχαίες έχθρες και όνειρα γλυκά του δέκατου ένατου αιώνα, τότε που ακόμη κυβερνούσαν τον κόσμο. Και αυτή η στενή οπτική έχει ενισχυθεί από γεγονότα όπως η εκλογή του Tραμπ και το δημοψήφισμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

‘Ενα σενάριο πολιτικής/επιστημονικής φαντασίας

01/07/2018

Πάμπλουτος Ολιγάρχης μεγάλης γαλαξιακής αλλά προβληματικής Αυτοκρατορίας, αφήνει την πατρίδα του και εγκαθίσταται σε μικρό πλανήτη, ένα rogue state του ηλιακού συστήματος. Έχει αποκτήσει περιουσία αγοράζοντας για ένα κομμάτι ψωμί περιουσιακά στοιχεία του ancien régime της αυτοκρατορίας όταν αυτό κατέρρεε. Στον μικρό πλανήτη αγοράζει επιχειρήσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες και ΜΜΕ. Με σχέδιο να κάνει υποχείριο της Aυτοκρατορίας την κυβέρνηση τού μικρού πλανήτη που ήδη είναι αρκετά φιλική προς την μεγάλη χώρα και να την χρησιμοποιήσει ως Δούρειο Ίππο εναντίον της γαλαξιακής Ομοσπονδίας της Δημοκρατικής Συμμαχίας. Έλα όμως που παρά τις προβλέψεις, η κυβέρνηση τού μικρού πλανήτη κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και, αντί να κόψει, ενισχύει τους δεσμούς της με την γαλαξιακή Δημοκρατική Συμμαχία υποστηρίζοντας την ενίσχυσή της στρατιωτικής της δύναμης μέσω της προσχώρησης σημαντικών κατοικημένων αστεροειδών. Τότε ο Ολιγάρχης εκμεταλλευόμενος τα εθνικιστικά, τοπικιστικά και ποδοσφαιρικά αισθήματα των κατοίκων τού μικρού πλανήτη εξυφαίνει συνωμοσία για να ρίξει την κυβέρνηση και να κερδίσει πόντους στην πλανητική σκακιέρα προς όφελος της Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά συμβαίνουν σε μακρινό Γαλαξία. Η συνέχεια στην οθόνη.


Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΤΑ- συνέδριο του e κύκλος

24/06/2018

11-12/6/17   το πλήρες συνέδριο (πρόγραμμα και video)

ομιλίες που ξεχώρισα:

εισαγωγική ομιλία Ευάγγελου Βενιζέλου

ομιλία Χρήστου Χωμενίδη (Κύκλος 3: Ελληνική και ευρωπαϊκή ταυτότητα)

από τον κύκλο 4 : Εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας ξεχώρισα τις ομιλίες των Πέτρου Ευθυμίου και Δημήτρη Καιρίδη (video 6)

από τον κύκλο 5: Η τέταρτη βιομηχανική επανάσταση εξελίσσεται και στην Ελλάδα ξεχώρισα τις ομιλίες των Γιάννη Μαστρογεωργίου (δείτε την παρουσίαση εδώ)και Νίκου Μαυρίδη, (video 8)

από τον κύκλο 6: Μπορεί να εφαρμοστεί ένα εθνικό σχέδιο ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας; ξεχώρισα τις ομιλίες των Αχιλλέα Γραβάνη, (δείτε την παρουσίαση εδώ)Άννας Διαμαντοπούλου, και Κώστα Καρτάλη και την παρέμβαση του Τάσου Γιαννίτση (video 9)

 


Κλείνει το κεφάλαιο «Η Μακεδονία είναι μία» -ανοίγει το κεφάλαιο «Βόρεια Μακεδονία» μέλος του ΝΑΤΟ, μέλος της Ε.Ε. με προοπτική καλής γειτονίας με την Ελλάδα.

22/06/2018

Ο αρραβώνας υπογράφτηκε στο ωραίο χωριό Ψαράδες , στη μαγευτική Πρέσπα. Η συμφωνία επικυρώθηκε από τη Βουλή της Βόρειας Μακεδονίας (FYROM τυπικά ακόμα), θα ακολουθήσει δημοψήφισμα στη γειτονική χώρα και αλλαγή σε κάποια σημεία του Συντάγματός της που θεωρούνται ότι θίγουν ελληνικές ευαισθησίες. Αν γίνουν όλα αυτά -και υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να γίνουν γιατί συναινεί και η Αλβανική μειονότητα που αποτελεί το 25%- θα έρθει προς επικύρωση και στην Ελληνική Βουλή.

Image may contain: 3 people, people smiling, people standing

Ειρωνεία της Ιστορίας. Μια κυβέρνηση που έχει κάνει λάθος σχεδόν σε όλα, και έχει πάει τη χώρα πολύ πίσω, οι συγκυρίες το έφεραν να κάνει κάτι σωστό και να συμβάλλει στη διαδικασία να κλείσει επιτέλους ένα χρονίζον πρόβλημα, που δεν θα ήταν τόσο σημαντικό ούτε τόσο χρονίζον, αν δεν είχε εξογκωθεί σε κλίμακα «εθνικού ζητήματος». Για καλή τύχη του Αλέξη Τσίπρα, στη γειτονική χώρα έπεσε η κυβέρνηση των ακραίων και παράλογων εθνικιστών, που αν και Σλάβοι, επικαλούνταν μέχρι και αρχαιοελληνικές ρίζες (!) και συνέβη να εκλεγεί πρωθυπουργός ένας σοβαρός, πραγματιστής, μη εθνικιστής, ευρωπαϊστής, ο Ζόραν Ζάεφ. Αποφασισμένος να βγάλει τη χώρα του από την απομόνωση, να εξασφαλίσει την προστασία του ΝΑΤΟ και την ανάπτυξη μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η καλή τύχη του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι συμπίπτουν τα συμφέροντα και της Ελλάδας, και της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας.

Έχω υποστηρίξει εδώ και χρόνια ότι η λήξη της εκκρεμότητας είναι σύμφωνη με τα ανθρώπινα δικαιώματα, το Διεθνές Δίκαιο του πολιτισμένου κόσμου αλλά και με το συμφέρον της Ελλάδας. Η συμφωνία που υπεγράφη στην Πρέσπα είναι ΚΑΛΗ. Η Ελλάδα πέτυχε σε αυτό που είχε δίκιο, δηλαδή να προστεθεί στο όνομα της χώρας ένας επιθετικός προσδιορισμός για να ξεχωρίζει από την Ελληνική Μακεδονία. Και απέτυχε εκεί που είχε άδικο, δηλαδή να αφαιρεθεί από τους γείτονες το δικαίωμα να λέγονται μακεδονικό έθνος και η γλώσσα τους μακεδονική. Και βέβαια τις γελoιότητες περί καταγωγής από Μεγαλέξαντρους κλπ, ευτυχώς τις έχουν ήδη καταλάβει μόνοι τους οι γείτονες και τις εγκατέλειψαν. (Δεν είναι διαπραγματευτική νίκη της Ελλάδας αυτό, είναι η επικράτηση της αυτονόητης ιστορικής αλήθειας). Όπως φαίνεται οι Ευρωπαίοι & Αμερικάνοι έδωσαν στην ελληνική κυβέρνηση να καταλάβει ότι πρέπει να συναινέσει σε αυτό, που στο κάτω κάτω αποτελούσε διαχρονικά θέση της Αριστεράς.(Μόνο που η Αριστερά δεν τολμούσε να την πει καθαρά και να διαπαιδαγωγήσει τους πολίτες με καμπάνιες που θα βοηθούσαν ένα μέρος του πληθυσμού ν’ απαγκιστρωθεί από τον εθνικισμό. Γιατί πέρα από το κατά φαντασίαν εθνικό ζήτημα, υπάρχει η πραγματικότητα: Ο Πούτιν χρησιμοποιεί τη διείσδυση στα Δυτικά Βαλκάνια ως ένα από τα μέσα για να υπονομεύσει την Ε.Ε. Τώρα ανοίγει ο δρόμος για την ένταξη των χωρών αυτών σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και θα του ψαλιδιστούν τα φτερά. Όφελος για την Ευρώπη, όφελος για την Ελλάδα, όφελος για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Φυσικά οι εθνικιστές εκατέρωθεν έχουν άλλη γνώμη. Και όπως φαίνεται στην Ελλάδα είναι αναλογικά πιο πολλοί. Δυστυχώς. Ο εθνικιστής δεν είναι αναγκαστικά ακροδεξιός σε όλα τα ζητήματα. Ο εθνικισμός είναι υποκατηγορία της άκροδεξιάς ιδεολογίας. Κάθε εθνικιστής δεν είναι φασίστας (πλησιάζει ωστόσο) αλλά κάθε φασίστας είναι οπωσδήποτε και εθνικιστής. Το να χαϊδεύεις τ’ αυτιά αυτών που διαδηλώνουν εναντίον του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού ενός άλλου έθνους, λέγοντας ότι αυτοί δεν είναι εθνικιστές αλλά πατριώτες ή έστω υπερπατριώτες, μόνο και μόνο επειδή είναι πολλοί, αυτό είναι η επιτομή του λαϊκισμού και της κυνικής ψηφοθηρίας.

Ακόμα χειρότερο είναι μην αναγνωρίζεις στον γειτονικό λαό ούτε καν το δικαίωμά τους να λέγονται μακεδονικό έθνος και η γλώσσα τους μακεδονική, πράγμα που ισχύει εδώ και περίπου 100 χρόνια. Για διάφορους ιστορικούς (ναι, διαθέτουν και άλλοι λαοί ιστορία!) και γεωπολιτικούς λόγους δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ούτε στην Βουλγαρική, ούτε στην Σερβική ταυτότητα και ας ανήκουν στα νοτιοσλαβικά φύλα. Πολλοί εθνικιστές στην Ελλάδα και Βουλγαρία επιχειρηματολογούν ότι η δημιουργία μιας Μακεδονικής εθνότητας είναι ένα σύγχρονο, τεχνητό κατασκεύασμα. Ωστόσο η διεθνής επιστημονική κοινότητα των ιστορικών επισημαίνει ότι στην πραγματικότητα όλα τα σύγχρονα έθνη είναι λίγο-πολύ πρόσφατες κατασκευές, με αφετηρία πολιτικά κίνητρα και βασισμένες σε καταγωγικούς «μύθους», και τα εθνικά αυτά κράτη πολύ λίγη σχέση έχουν με τις μεγάλες μεσαιωνικές αυτοκρατορίες από τις οποίες προήλθαν.

Στη χώρα μας η έξαρση του εθνικισμού μαρτυρά μια βαθιά κρίση ταυτότητας. Όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Ας το παραδεχτούμε, όχι για να βρούμε δικαιολογίες, ούτε για να πετάμε αναθέματα ο ένας στον άλλον, αλλά για να προβληματιστούμε με στόχο να απαλλαγούμε από τις εθνικιστικές χίμαιρες που, όπως ξέρουμε από την ιστορία, μόνο συμφορές έχουν φέρει.

το μακεδονικό αλφαβητάρι που εκδόθηκε το 1925 από το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας για χρήση στα δημοτικά σχολεία της μειονότητας

Όσο για την μακεδονική γλώσσα, η «ανύπαρκτη» αυτή γλώσσα, που την έχω ακούσει μετ’αυτιά μου να μιλιέται στη Θεσσαλονίκη και την οποία οι Έλληνες την αποκαλούσαν «μακεδόνικα» ή «εντόπικα» προέρχεται μεν γλωσσολογικά από κλάδο της βουλγαρικής, αλλά είναι προστατευόμενη γλώσσα (όχι διάλεκτος) από το European Charter for Regional or Minority Languages. Την γλώσσα αυτή την μιλούσε στην ελληνική Μακεδονία μια εθνοτική ομάδα  σλαβοφώνων που υπήρχε στην «μακεδονική σαλάτα» της οθωμανικής Αυτοκρατορίας και εξακολουθεί να υπάρχει στις περιοχές Φλώρινας, Πέλλας, Ημαθίας και Καστοριάς, αποδεκατισμένη μετά από διωγμούς και μετά την φυγή μεγάλου μέρους τους στη Γιουγκοσλαβία στο τέλος του εμφυλίου μαζί με τους αντάρτες του ΔΣΕ και την άρνηση του επαναπατρισμού τους από το ελληνικό κράτος στη δεκαετία του ’80. Αυτοί που έχουν απομείνει είναι πια τόσο λίγοι, (5000; 10 000;) και δεν έχουν τον κρίσιμο πληθυσμό για ν’ αποτελούν μειονότητα και είναι γελοίο να θεωρούνται στοιχείο αλυτρωτισμού και απειλής. Χρειάζεται μεγάλο θράσος και αλαζονεία να λες σε έναν άλλο λαό «δεν είσαι έθνος» η γλώσσα σου δεν υπάρχει (στην καλύτερη περίπτωση ότι είναι διάλεκτος). Από πού αντλείται αυτό το δικαίωμα; Κατά τα άλλα ενοχλεί τους Έλληνες που οι Τούρκοι, με την ίδια αλαζονεία προς ένα μικρότερο αριθμητικά έθνος μας βρίζουν καθημερινά. Διάφοροι που τόσον καιρό διατείνονται ότι είναι φιλελεύθεροι καταγγέλλουν την συμφωνία για το νέο Μακεδονικό ως κακή συμφωνία, επειδή «τους δώσαμε» το μακεδονικό έθνος και τη μακεδονική γλώσσα. Λες και ήταν δικά μας με κάποιου είδους πατέντα, για να τα δώσουμε. Λες και μπορεί ένα έθνος να απαγορεύσει σε ένα άλλο έθνος την εθνική του οντότητα, να του αφαιρέσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού του. Όσοι είναι πραγματικά φιλελεύθεροι -δεξιοί ή αριστεροί- ας το παραδεχτούν: ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΕΙ ΑΔΙΚΟ. 

Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΕΧΑΣΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΑΝAΔΕΙΧΤΕΙ ΩΣ STATESMAN
Το λέω με πραγματική λύπη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με το Μακεδονικό αυτοπαγιδεύτηκε σε ένα αδιέξοδο και έχασε την ευκαιρία να διαπαιδαγωγήσει την κοινωνία στις φιλελεύθερες προοδευτικές αξίες, που μέχρι τώρα έδειχνε πως είναι και δικές του αξίες. Και όχι μόνον αυτό. Αν έδειχνε αυτή την πολιτική τόλμη, θα έχανε μεν ένα μέρος από το κόμμα του- τους δεξιούς εθνικιστές και οπαδούς του αυταρχισμού- αλλά θα κέρδιζε πολύ περισσότερους από τον κεντρώο φιλελεύθερο χώρο, που αυτή τη στιγμή δεν έχει πραγματική ηγεσία. Θα μπορούσε έτσι να σχηματίσει και να ηγηθεί μιας πραγματικά φιλελεύθερης, ευρωπαϊκής, προοδευτικής παράταξης και να καταφέρει συντριπτικό χτύπημα στον εθνικολαϊκισμό και τις αριστερές ιδεοληψίες. Αλλά τότε δεν θα ήταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά ο Μακρόν.

διαβάστε τα άρθρα:

Μανώλης Καψής : Ένα μυστικό κρυμμένο στους βάλτους του Μακεδονικού (στο Capital.gr-αποσύρθηκε)

Σε όλη αυτή την ιστορία του Μακεδονικού υπάρχει ένα καλά κρυμμένο μυστικό. Μια «δυσάρεστη» αλήθεια που κανείς δεν ξεστομίζει. Και που είναι, και ήταν, στην καρδιά των ελληνικών φόβων για τον αλυτρωτισμό (;) των γειτόνων. Λες και αν το πούμε και το ομολογήσουμε, θα ξυπνήσουν οι εφιάλτες και οι εθνικισμοί του 19ου και του 20ού αιώνα. Αδίκως όμως…

Αυτό το μυστικό εξηγεί και τους φόβους της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας να αποδεχθεί στα σύνορά μας ένα άλλο κράτος με το όνομα Μακεδονία. (Αμφιβάλλω πάντως ότι αυτός είναι ο λόγος που χιλιάδες συμπολίτες μας βγαίνουν στους δρόμους με το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι μία και είναι Ελληνική»). Ποιο είναι αυτό το μυστικό;

Ότι για πολλά χρόνια, πριν αλλά και λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, υπήρχε στη Μακεδονία ένας γηγενής πληθυσμός, ορθόδοξος μεν, σλαβόφωνος δε, που δεν είχε ελληνική εθνική συνείδηση. Άλλοι τους έλεγαν σλαβομακεδόνες, άλλοι απλά ντόπιους. Αλλά όλοι ήθελαν να ξεχάσουν την ύπαρξή τους…

Τα στατιστικά στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των σλαβόφωνων της Μακεδονίας είναι σχετικά ασαφή. Σύμφωνα πάντως με την απογραφή του 1928 (μετά δηλαδή την εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμού με τη Βουλγαρία) στον μεν νομό Φλωρίνης ήταν 38.562 άτομα, δηλαδή το 31% του πληθυσμού, στον δε νόμο Πέλλης ήταν 19.537 άτομα, δηλαδή το 20% του πληθυσμού. Όπως όμως σημειώνει στο βιβλίο του «Μετά το 1922» ο Γιώργος Μαυρογορδάτος, «σε εμπιστευτική μελέτη του Νομάρχη Φλωρίνης Π. Καλλιγά, το 1930, στον νομό του, οι σλαβόφωνοι ήταν 76.370 (61%)». Δηλαδή διπλάσιοι από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία. (Βλ.: Γ. Μαυρογορδάτος, Μετά το 1922, Η Παράταση του Διχασμού, εκδόσεις Παττάκη).

Προσοχή! Όχι ότι όλοι αυτοί ήταν εχθρικοί με την ελληνική εθνική ιδέα. Πολλοί εξ αυτών, ίσως οι περισσότεροι, ήταν σλαβόφωνοι μεν, Έλληνες δε. Ήταν οι λεγόμενοι Πατριαρχικοί ή Γραικομάνοι. Σλαβόφωνοι δηλαδή, αλλά πιστοί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και με ελληνική εθνική συνείδηση. Άλλοι όμως όχι…

Ορισμένοι  θεωρούσαν τους εαυτούς τους Βούλγαρους. Ήταν οι λεγόμενοι Εξαρχικοί. Και άλλοι δεν ήταν τίποτα από τα δύο. Δεν αισθάνονταν ούτε Έλληνες, ούτε Βούλγαροι. Είναι αυτοί που εμείς ονομάσαμε Σλαβομακεδόνες.

Ο καταλύτης που άλλαξε τη συνταγή της… Μακεδονικής Σαλάτας, ήταν η μαζική άφιξη στη Μακεδονία των προσφύγων από τη Μικρά Ασία. Οι πληθυσμιακές ισορροπίες άλλαξαν δραματικά και οι ντόπιοι έγιναν μια μικρή μειοψηφία. Όπως έγραψε ο ιστορικός Φίλιππος Ηλίου: «Γιατί θέλουμε να ξεχνάμε ότι η ελληνική Μακεδονία έγινε ελληνική κατά τον διανυόμενο αιώνα, μέσα από σπαρακτικό ξερίζωμα πληθυσμών, με αμοιβαίες ανταλλαγές πληθυσμών, με τον ερχομό των Μικρασιατών Ελλήνων μετά την Καταστροφή; Η σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση της Μακεδονίας είναι κατά κύριο λόγο αποτέλεσμα των ανταλλαγών πληθυσμών και όχι της επιβίωσης γηγενών ελληνικών πληθυσμιακών συνόλων». (Βλ.: Ψηφίδες ιστορίας και πολιτικής του 20ού αιώνα, εκδόσεις Πόλις, 2007).

Πολλοί γηγενείς σλαβόφωνοι, με την άφιξη των προσφύγων, προτίμησαν να φύγουν για τη Βουλγαρία. Όσοι έμειναν αντιμετώπισαν την εχθρότητα των νέων κατοίκων, που τους θεωρούσαν Βούλγαρους και ξένους, και αργότερα τον αυταρχισμό του καθεστώτος Μεταξά. Η σλαβομακεδονική απαγορεύθηκε διά ροπάλου.

Θα ακολουθήσει ο Εμφύλιος, η σύμπραξη πολλών σλαβόφωνων γηγενών  με τον ΔΣΕ και η αποχώρηση, κατόπιν, των περισσότερων στις χώρες του υπαρκτού. Όταν το 1982 η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου θα θεσμοθετήσει τον επαναπατρισμό των πολιτικών προσφύγων του Εμφυλίου, θα αποκλείσει τους «μη Έλληνες το γένος». (Βλ.: 10 + 1 ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μακεδονικό, Κ. Καρπόζηλος και Δημ. Χριστόδουλος, εκδόσεις Πόλις).

Αποτέλεσμα; Αυτό που για δεκαετίες αποτελούσε τον φόβο του ελληνικού κράτους, ότι δηλαδή μια εθνοτική μειονότητα, με ξένη συνείδηση, θα ζητήσει να ενωθεί με ένα γειτονικό σλαβικό κράτος, να αποτελεί πλέον ιστορικό παρελθόν… Η σλαβομακεδονική μειονότητα πια δεν υπάρχει. Χάθηκε στην μεγάλη περιπέτεια του 20ού αιώνα.

Ο φόβος συνεπώς θα έπρεπε να έχει εκλείψει. Ανήκει σε άλλον αιώνα. Όμως το βάρος της ιστορίας είναι εδώ, παρόν. Οι παλαιοί φόβοι δύσκολα εξαφανίζονται. Πόσο μάλλον οι μύθοι…

Γιώργος Παγουλάτος (facebook)Η μόνη φιλική χώρα στα σύνορά μας, η μόνη που δεν έχει αλυτρωτικές ή επεκτατικές βλέψεις εναντίον μας, που εξαρτάται από μας για την οικονομική επιβίωσή της, με την οποία έχουμε σχέσεις στενής οικονομικής συνεργασίας από τη δεκαετία του ’90, η μόνη που αποτελεί αντικειμενικά σύμμαχο της Ελλάδας, και απέναντι στην οποία βρισκόμαστε σε θέση ισχύος, είναι η πΓΔΜ. Με αυτή τη χώρα, που θα μπορούσε να αποτελεί σταθερό σύμμαχο (ή δυνάμει προτεκτοράτο μας –για τους πιο κυνικούς), έχουμε καταφέρει ένα τέταρτο του αιώνα τώρα να είμαστε σε μια διένεξη την οποία ΚΑΝΕΙΣ λογικός άνθρωπος στον υπόλοιπο κόσμο δεν μπορεί να κατανοήσει.

Η λύση της «Βόρειας Μακεδονίας», και το συνολικό πακέτο που συμφωνήθηκε, είναι ένας έντιμος συμβιβασμός, που επιλύει μια παράλογη και βλαπτική για τα εθνικά μας συμφέροντα εκκρεμότητα, με τρόπο εθνικά επωφελή. Οι τακτικισμοί των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, η προφανής πρόθεση του Τσίπρα να διεμβολίσει την αντιπολίτευση και να δημιουργήσει πρόβλημα στην ΝΔ, όλα αυτά είναι οφθαλμοφανή και δεδομένα. Δεν αναιρούν όμως την ανάγκη να κλείσει επιτέλους αυτό το ζήτημα, που τόσο εθνικό διπλωματικό μας κεφάλαιο κατασπατάλησε, ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να αφιερώσουμε τις δυνάμεις μας στην αντιμετώπιση της πραγματικής εξωτερικής απειλής, που δεν έρχεται βέβαια από τα Σκόπια αλλά από την Τουρκία.

Ντανυ Κον-Μπεντιτ: Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΥΦΕΡΠΟΥΣΑ ΒΛΑΚΕΙΑ
στον ραδιοσταθμό EUROP 1 για το συλλαλητήριο στην Ελλάδα:
«Λένε η Μακεδονία είμαστε εμείς, δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία. Και αυτό κρατάει εδώ και καμιά 30αριά χρόνια, από την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα μέχρι τώρα ονομάζεται FYROM, αλλά είπαν φτάνει πια, θέλουν να λέγονται Μακεδονία. Εδώ όμως έρχεται ο εθνικισμός και λαϊκισμός των Ελλήνων, όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά λένε «αποκλείεται η Μακεδονία είμαστε εμείς!»
(δημοσιογράφος: μα υπάρχει περιοχή στην Ελλάδα που λέγεται Μακεδονία) 
Ντανύ: «Ναι στη Βόρειο Ελλάδα, στην περιοχή γύρω από τη Θεσσαλονίκη»
(δημ.: αυτό δεν δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών;) Ντανύ: Δηλητηριάζει και όχι μόνο τις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά ακόμα και ολόκληρη την Ευρώπη. Μιλάμε για αλλόκοτα πράματα, κάτι σαν άμπρα-καντάμπρα : π.χ. σε ποιόν ανήκει ο Μέγας Αλέξανδρος; Το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Μακεδονίας-της μη ελληνικής Μακεδονίας- ονομάζεται Μέγας Αλέξανδρος και αυτό οι Έλληνες το θεωρούν πρόκληση. Εξάλλου ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν άνθρωπος της Αριστεράς, ήταν επικεφαλής του εθνικιστικού συλλαλητηρίου «θέλουν να κλέψουν την ουσία της Ελλάδας, η Ελλάδα δεν θα είναι πια η ίδια!» Είναι κάτι το απίστευτο.Πάντως μέσα σε όλα αυτά υποβόσκει και μια έλλειψη λαϊκής υποστήριξης προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται…Και ο ΟΗΕ που λειτουργεί ως διαιτητής δίνει δύο εκδοχές λύσης: η Μακεδονία να ονομαστεί Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία, αλλά οι Έλληνες λένε «αποκλείεται». Αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα στη Μακεδονία το 61% θα έλεγε ΟΚ, ας ονομαστούμε Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία. Στην Ελλάδα όμως το 71% συνολικά και το 61% των ψηφοφόρων της Αριστεράς λένε αποκλείεται. Και έτσι το ζήτημα δεν διευθετείται. Βλέπουμε λοιπόν ξεκάθαρα ότι ο εθνικισμός είναι μια υφέρπουσα βλακεία.

Και το δικό μου άρθρο:  Η γιαγιά η Μακεδόνα  ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ  ­ 29/04/2008

 

 

 

 

 


Η χαμένη δεκαετία

13/05/2018

του Φώτη Γεωργελέ          Athens Voice 9/5/18

Η τηλεοπτική μετάδοση από τη Βουλή εστιάζει στα κυβερνητικά έδρανα. Μια παρέα υπουργών μοιράζεται ένα αστείο, γελάνε. Η εύθυμη ατμόσφαιρα δεν προκαλεί εντύπωση. Η κοινή γνώμη έχει πια αντιληφθεί ότι οι μειώσεις συντάξεων και οι φόροι, αφορμή κάποτε για δραματικές συνεδριάσεις με διασπάσεις κομμάτων και αποχωρήσεις βουλευτών, τώρα ψηφίζονται με χαρούμενη αποφασιστικότητα. Η εικόνα είναι εντυπωσιακή για έναν άλλο λόγο, γιατί είναι κρυφή εικόνα, κανείς δεν βλέπει πραγματικά αυτό που πρέπει να δει.

Αν όμως κάποιος είχε φύγει από τη χώρα πριν 10 χρόνια, χωρίς καμία επαφή με ό,τι συμβαίνει έκτοτε και του ζητούσες να περιγράψει αυτή την εικόνα, τι θα έβλεπε; Έναν πρώην νεολαίο της ΚΝΕ, νυν αρχηγό του Σύριζα, ένα στέλεχος του Συνασπισμού, έναν βουλευτή της ΝΔ, τον αρχηγό της καραμανλικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, έναν υπουργό του Πασόκ, έναν σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου και έναν συνδικαλιστή της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς.

Το 2010, το ελληνικό σύστημα εξουσίας έδωσε τον νυν υπέρ πάντων αγώνα. Και τον κέρδισε. Ηττημένη ήταν η ελληνική κοινωνία. Με μια σκληρή, ανελέητη μάχη, διαφύλαξε όπως και όσο μπορούσε το χρεοκοπημένο μοντέλο. Προσπάθησε να εκβιάσει τη συνέχιση της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, χωρίς να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις που θα έκαναν την οικονομία βιώσιμη αλλά θα μείωναν τον δικό του ρόλο. Αντιμετώπισε τους δανειστές ως αντιπάλους και με «διαπραγματεύσεις», «ισοδύναμα» και «πολιτικές λύσεις» προσπάθησε να διατηρήσει ανέπαφο το παρασιτικό σύστημα. Το πελατειακό κράτος συνεχίζει να αντιστέκεται με επιτυχία σε κάθε μεταρρύθμιση. Για να το επιτύχει, εφηύρε έναν εχθρό, τους «ξένους», ώστε να καμουφλάρει την αιτία της χρεοκοπίας και να διασωθεί.

Όποιοι, λίγοι, πολιτικοί προσπάθησαν να ψελλίσουν την αλήθεια και να οδηγήσουν την Ελλάδα στην έξοδο από την κρίση, εφαρμόζοντας έστω και σπασμωδικά τις αναγκαίες αλλαγές, στοχοποιήθηκαν ως «εχθροί του λαού», πράκτορες του Σόρρος, νεοφιλελεύθεροι, γερμανοτσολιάδες, δοσίλογοι και μερκελιστές. Η οικονομία μεταξύ 2010 και 2013 καταστράφηκε από τις δολιοφθορές, περισσότερο από ό,τι τη χτύπησε η κρίση. Η Αθήνα κάηκε, ο τουρισμός υπονομεύτηκε, άνθρωποι δολοφονήθηκαν. Η τυχοδιωκτική πολιτική του ελληνικού πολιτικού συστήματος, με αποκορύφωμα το δραματικό εξάμηνο του 2015, έκανε σαφή σε όλους τον εκβιασμό της παρασιτικής κομματοκρατίας: Δεν θα δίσταζε να μετατρέψει τη χώρα σε Βενεζουέλα της Μεσογείου προκειμένου να μη χάσει τα προνόμιά της. Με οποιοδήποτε κόστος. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


H ομιλία του Μακρόν στο Αμερικανικό Κογκρέσσο 25/4/18

26/04/2018


«Ασφαλείς ήρωες στην Ελλάδα είναι μόνον οι νεκροί ήρωες» -γράφει ο Πέτρος Ευθυμίου

22/04/2018

από ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΗ ΤΡΙΦΥΛΛΗ και το TheCaller.grΑποτέλεσμα εικόνας για νεκροί του πολυτεχνείου

Την 21 Απριλίου του 1967, οι μαθητές της Β’ Λυκείου του Ε΄ Γυμνασίου Αρρένων Εξαρχείων, είμασταν ήδη βετεράνοι των κάθε μορφής κινητοποιήσεων της  ταραγμένης  δεκαετίας του 1960.  Το βάπτισμα το είχαμε πάρει στις κινητοποιήσεις για την Κύπρο του 1963. «Πρωτάκια» τότε εμείς, ακολουθήσαμε τα παλληκάρια της έκτης τάξης, που γκρέμισαν την πόρτα  και παρέσυραν όλο το σχολείο  σε μια πορεία, που, από την οδό Τοσίτσα στο Μουσείο και το Πολυτεχνείο κατέληξε μέσω της Σταδίου και της Κοραή στα Προπύλαια.

Αλλωστε, το Ε’ Γυμνάσιο ήταν «φυσικά» πολιτικοποιημένο. Πέντε, τουλάχιστον, μαθητές του, είχαν εκτελεστεί απο τους Γερμανούς στην Κατοχή για συμμετοχή στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα. Οι μαθητές των μεγαλύτερων τάξεων είχαν προλάβει τον υπερεθνικόφρονα καθηγητή, που διαβεβαίωνε κάθε τόσο τους ακροατές του, ότι είχε επιζήσει από τους «συμμορίτας μαθητάς του» διότι η χειροβομβίδα που του έρριξαν ήταν ιταλική και όχι αγγλική ή γερμανική.

Γύρω από το σχολείο, τα Εξάρχεια γινόταν δεύτερο σχολείο. Δεν ήταν μόνον η πλειοψηφία των φοιτητών (τα Εξάρχεια ήταν τότε η κατεξοχήν συνοικία που στην οποία κατοικούσαν οι φοιτητές από την επαρχία), που έπαιζε ρόλο σ αυτό. Ηταν επίσης η γειτονιά μιας ορισμένης –τουλάχιστον- διανόησης, που έδωσε τον τόνο σε πολλά, στην έντεχνη μουσική, στο θέατρο, την ζωγραφική.  Δίπλα μας περνούσε ο Σταύρος  Ξαρχάκος (απόφοιτος επίσης του Πέμπτου) , στον λόφο Στρέφη άκουσα πρώτη φορά μαγεμένος την ευγενή μορφή του Νίκου Χουλιαρά να τραγουδάει την «χαλασιά μου». Στην πλατεία Εξαρχείων επίσης την ίδια εποχή κυριαρχούσε ο Αλέφαντος και μας μυούσε στον κόσμο των μπεχλιβάνηδων ο Ανδρέας Μαζαράκης.

Από τον Ιούλιο του 1965 ως τον Απρίλη του 1967, αρκετές δεκάδες μαθητές του Πέμπτου, αριστεύσαμε και στην τέχνη των διαδηλώσεων. Είμασταν πεπεισμένοι, πως «η Δημοκρατία θα νικήσει». Δεν φοβόμασταν καμιά εκτροπή. Αλλωστε, όλοι οι καθοδηγητές μας, είτε στην Αριστερά, είτε στην Κεντροαριστερά, μας διαβεβαίωναν, πως δεν μπορεί να επιχειρηθεί δικτατορία, αλλά και να τολμήσουν κάποιοι, θα συντριβούν από τον λαό.

Στο Πανεπιστήμιο μου στα Γιάννενα, ήμουν ο εκδότης του περιοδικού “Σηματωρός” το 1972 (τό έκλεισε η χούντα στο δεύτερο τεύχος και ήταν η πρώτη σύλληψη μου από τις τέσσερις συνολικά συλλήψεις μου του 72-74 από την Ασφάλεια, πρός “σωφρονισμό”). Δούλεψα  το 70-73 επίσης με τον Χάρη Καμπουρίδη , τον Ερατοσθένη Καψωμένο, τον Παναγιώτη Νούτσο για τις πολιτιστικές δράσεις στο Πανεπιστήμιο. Για να αποκτήσουμε την Κινηματογραφική Λέσχη Φοιτητών Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που αποδείχτηκε μια εστία αντίστασης κατά της χούντας και μαζικοποίησης του παράπλευρα αναπτυσσόμενου φοιτητικού κινήματος. Σε όλες αυτές τις προσπάθειες συσπείρωσης των δημοκρατικών φοιτητών απέναντι στη χούντα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων σημαντικό ρόλο έπαιξαν οι καθηγητές Φάνης Κακριδής και Μανόλης Παπαθωμόπουλος, οι οποίοι και διώχθηκαν από το καθεστώς για το φρόνημα και το δημοκρατικό ήθος που επέδειξαν. Οπως επίσης αξίζει να σημειωθεί ο κορυφαίος ρόλος στην δημιουργία  και ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος στα Γιάννενα της Πόπης Βουτσινά (της “μικρής Αντιγόνης” του ΕΑΤ ΕΣΑ, όπως την αποθανάτισε ο συγκρατούμενος της Μίμης Μαρωνίτης), του ατρόμητου απέναντι στους βασανιστές του Νίκου Ράπτη και του αδιάλλακτα μαχητικού Σταύρου Κουρεμένου.

Στην εξέγερση του Πολυτεχνείου του 1973, η Γενική Συνέλευση των φοιτητών στα Γιάννενα, με εξέλεξε στην Επιτροπή Αγώνα, έτσι ώστε, γι αυτή την πλευρά της δράσης μου, να συλληφθώ και να περάσω τη γνωστή διαδρομή της ανάκρισης από την Ασφάλεια και την ΕΣΑ.

Τα πέντε μέλη της “Επιτροπής Αγώνα” του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων στην εξέγερση του Νοέμβρη, ήταν οι Πέτρος Ευθυμίου, Μανόλης Κολοκυθάς,  Σπύρος Παπαδόπουλος,  Σταύρος Ναξάκης, Δανιήλ Σπαρτιάτης. Αλλά, φυσικά, τόσοι και τόσες είναι αυτοί που συμπαρατάχθηκαν με πάθος και κόστος στην εξέγερση. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου είχε πάψει να είναι η αντίσταση των οργανώσεων και των λίγων δεκάδων μελών τους κατά της χούντας. Ηταν η ώρα που την  Ιστορία την γράφουν οι πολλοί.

Εχοντας αυτή την βιωματική σχέση με την δικτατορία και την αντίσταση, καταθέτω μετά από πενήντα χρόνια, χωρίς φόβο και πάθος την αλήθεια, που πολλοί και ποικίλοι μύθοι επιχειρούν να ωραιοποιήσουν, να συγκαλύψουν, ή να συκοφαντήσουν.

Η αλήθεια –όπως εγώ τουλάχιστον την βίωσα- είναι ότι ο ελληνικός λαός δεν αντιστάθηκε στην Χούντα ενεργά. Δεν υπάρχει ίχνος αναλογίας για παράδειγμα στην παλλαική ενεργό στράτευση του 41-44 στην Εθνική Αντίσταση με την Αντίσταση του 67-74.

Φυσικά και δεκάδες χιλιάδες “φακελωμένοι” αριστεροί συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και στάλθηκαν σε φυλακές και ξερονήσια. Αλλά αυτοί ήταν στελέχη και πολιτικός χώρος με παλιούς λογαριασμούς. Εννοώ ότι στην περίοδο 1967-1972 –ως το φοιτητικό κίνημα- συγκριτικά πολλοί λίγοι πολίτες  επέλεξαν να στρατευθούν ενεργά και οργανωμένα στην αντίσταση κατά του χουντικού καθεστώτος. Με όποιο τρόπο και να το υπολογίσει κανείς, τα μέλη των αντιστασιακών οργανώσεων είναι αμφίβολο αν ξεπέρασαν τις εκατοντάδες, και με τον περίγυρο των συμπαθούντων να αριθμούσαν τελικά κάποιες λίγες χιλιάδες.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει –με κανέναν τρόπο- ότι ο ελληνικός λαός αποδέχτηκε την χούντα ή, έστω , ανέχθηκε την δικτατορία.

Εκτός από τους χαφιέδες, τους επαγγελματίες εθνικόφρονες, και τα οικονομικά λαμόγια που αγκάλιασαν το καθεστώς, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κράτησε απόσταση από την χούντα. Εστω με την μορφή των ανεκδότων, με την παρακολούθηση ξένων σταθμών για πραγματική ενημέρωση, με την περιφρόνηση και αποξένωση που επιφύλασσε στους εκπροσώπους του καθεστώτος, ο λαός έδωσε σαφές σήμα ότι η χούντα είναι ξένο σώμα στον κοινωνικό κορμό. Γι αυτό άλλωστε, με ορατό και χυδαίο τρόπο, η χούντα καθιστούσε σαφές ότι το κύριο όπλο επιβολής της είναι η βία και ο φόβος.

Ταυτόχρονα, ήταν φανερό, ότι υπήρχε πάντα  στον λαό, «φωτιά κάτω από την στάχτη», κατά την έξοχη διατύπωση του Τζον Στάινμπεκ για την αντίσταση κατά του ναζισμού.

Στην κηδεία του Γιώργου Παπανδρέου, του «Γέρου της Δημοκρατίας» το 1968, στην κηδεία του Γιώργου Σεφέρη το 1971,  στο  μνημόσυνο του Γερου το 1973, δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες λαού, έδειξαν ότι μπορεί να σπάσουν το φράγμα του φόβου και να δράσουν ομαδικά κατά της χούντας. Δεν υπήρχε όμως αντίστοιχα η οργανωμένη και πειστική δύναμη για να δώσει σταθερή κατευθυνση και έκφραση σ αυτή την διαθεσιμότητα.

Η Αντίσταση των οργανώσεων, είχε δύο βασικά διαφορετικά χαρακτηριστικά.  Υπήρχαν καταρχήν οι οργανώσεις που αποτελούσαν προέκταση των προδικατορικών κομμάτων και πολιτικών δυνάμεων. Για παράδειγμα άλλες αντιστασιακές οργανώσεις δημιούργησε και κατηύθυνε το ΚΚΕ (Εσωτερικού) άλλες το ΚΚΕ (που τότε λεγόταν «εξωτερικού»). Πολλές οργανώσεις αντιστοιχούσαν στην παλαιά «αριστερά του Κέντρου». Αλλες ομάδες αντιστοιχούσαν στην Δεξιά που κάλυπτε η  στάση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου και άλλες εξέφραζαν τον φιλοβασιλικό χώρο.

Λίγο πολύ όλες αυτές οι δυνάμεις συστοιχήθηκαν στα αντίστοιχα κόμματα της Μεταπολίτευσης. Αξίζει όμως να σημειωθεί, ότι στην μεγάλη τους πλειοψηφία , οι κομματικοί οργανισμοί δεν ανέδειξαν ποτέ στην ηγεσία τους αντιστασιακούς που με ρίσκο και κόστος, με παράτολμες ενέργειες, με φυλακές και διώξεις τίμησαν το νόημα της έννοιας του πολίτη. Ισως γιατί, τα κόμματα, που γρήγορα μεταβάλλονται σε γραφειοκρατικούς οργανισμούς εξουσίας, ήταν καχύποπτα απέναντι στους αγωνιστές της δικτατορίας, οι οποίοι, στον εφτάχρονο αγώνα, είχαν διαμορφωθεί πολιτικά με αυτόνομο και ακηδεμόνευτο τρόπο.  Αξίζει, πιστεύω, να διερευνηθεί η αναλογία της  επιφύλαξης με την οποία  αντιμετώπιζε η ηγεσία του ΚΚΕ  τους «καπετάνιους», που γέννησε και ανέπτυξε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας το 41-44, με την τύχη των αγωνιστών κατά της δικτατορίας στην μεταπολιτευτική συγκρότηση των κομμάτων. Ο  Αρης Βελουχιώτης και ο Αλέκος Παναγούλης αποτελούν, ενδεχομένως,  τα κλασικά εμβληματικά πρόσωπα για την  διερεύνηση αυτής της αναλογίας.

Υπήρχαν όμως και πολυάριθμες οργανώσεις, οι οποίες δεν είχαν αντιστοιχία με τα προδικτατορικά πολιτικά κόμματα και δεν επιδίωκαν την παλινόστηση του παλαιού κοματικού  καθεστώτος. Αυτές οι οργανώσεις, διεκδικούσαν μια διαφορετική μεταδικτατορική Ελλάδα, με πραγματική δημοκρατία, απαλλαγμένη από τις στρεβλώσεις της προδικτατορικής πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικης ζωής.

Νομίζω μάλιστα, ότι η πολιτική ιδιοφυΐα του Ανδρέα Παπανδρέου είναι ότι με την ίδρυση του ΠαΣοΚ εξέφρασε την δυναμική αυτού του αυθεντικού νέου ρεύματος, που απελευθέρωσε ο αντιδικτατορικός αγώνας.

Η πραγματική τομή επομένως, που έφερε η δικτατορία, είναι ότι αυτή η σχετικά μικρή, αριθμητικά,  «μαγιά», των αντιστασιακών οργανώσεων, με τις προκηρύξεις, τις βόμβες, το στραπατσάρισμα της βιτρίνας του καθεστώτος στις δίκες, με απολογίες-φωτιά, έδρασαν ως καταλύτης στην συνείδηση μιας νέας γενιάς. Είτε σε ανθρώπους, όπως εγώ, που η δικτατορία με βρήκε 17 χρονών, είτε στους αμέσως επερχόμενους, αυτούς που ονομάστηκαν «γενιά του Πολυτεχνείου».

Θυμάμαι ότι μοίραζα υλικό που κατήγγειλε τα βασανιστήρια σε μια ομάδα του ΠΑΜ με την Μαργαρίτα Γιαραλή, την Σελήνη Σαββινίδου και τόσους και τόσες άλλες. Το 1976 βάφτισα την κόρη μου Σελήνη, από την ομορφιά που έδωσε, μέσα μου,  στο όνομα, η Σαββινίδου.

Οσοι αγωνιστήκαμε οργανωμένα το 1967 με 1972, είμασταν τελικά σαν τους Κουρήτες που προστάτευσαν την γέννηση του Δία. Την ώρα που είχε καταρρεύσει ο προδικτατορικός πολιτικός κόσμος, μια νέα γενιά έμπαινε στο προσκήνιο, χωρίς δεσμά και εξαρτήσεις. Μια γενιά με ανοιχτούς ορίζοντες, καθώς ρουφάγαμε διψασμένα την εξέγερση του Μάη του 68, το κίνημα κατά του πολέμου στο Βιετνάμ στην Αμερική, μας ενέπνεε ο Τσέ, αλλά είμασταν αλληλέγγυοι στον Γιάν Πάλλατς. Ακούγαμε Θεοδωράκη , Χατζηδάκη, Ξαρχάκο, Μαρκόπουλο, Σαββόπουλο, αλλά ακούγαμε και Μπήτλς και Ρόλλινγκ Στόουνς , και ρόκ και σοουλ, και αγαπάγαμε εξίσου τον Ξυλούρη όσο και το Γούντστοκ.

Αυτοί οι πρώτοι ,ακηδεμόνευτοι απο το προδικτατορικό πολιτικό σκηνικό πυρήνες, αποτέλεσαν, σε έναν σημαντικό βαθμό το περιβάλλον της γέννησης του φοιτητικού κινήματος, που άρχισε δειλά το 1971, εξαπλώθηκε το 1972 και κορυφώθηκε στο Πολυτεχνείο το 1973.  Το φοιτητικό κίνημα ήταν ο πραγματικός καταλύτης της απονομιμοποίησης της χούντας και εν τέλει της κατάρρευσης της, μετά την προδοσία της Κύπρου.

Ηταν επίσης το φοιτητικό κίνημα η εκφραση του Δία της λαικής οργής. Γι αυτό και η εξέγερση του Πολυτεχνείου έγινε σύμβολο παλλαικού και όχι μονον φοιτητικού αγώνα εναντίον της Χούντας.

Ταυτόχρονα, η γενιά της αντιδικτατορικής αντίστασης και η γενιά του Πολυτεχνείου, αποτέλεσαν καταλυτικό παράγοντα ανανέωσης της πολιτικής και των θεσμών της . Το βιβλίο αναφοράς του Κώστα Κορνέτη “Τα παιδιά της δικτατορίας”, εύστοχα ειπώθηκε, ότι “καταδεικνύει –χωρίς να εξωραίζει- πως σε αντίθεση με την πρόσφατη δαιμονοποίηση της, η περίφημη “Γενιά του Πολυτεχνείου” αναδείχθηκε σε βασικό φορέα εκσυγχρονισμού της ελληνικής κοινωνίας, τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης.”

Συμπυκνώνοντας αυτή την προσωπική βιωματική μαρτυρία, νομίζω ότι “μόνον τιμή πρέπει” σε όσους τάχθηκαν τότε στις Θερμοπύλες του χρέους. Και ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο βλακώδες ιστορικά, από να μπερδεύεις διαφορετικής κατηγορίας στάσεις και δράσεις, με διαφορετικής τάξεως και αιτιολογίας αποτελέσματα. Κανείς δεν διανοήθηκε να κατηγορήσει τους επαναστάτες του 1821 για την Επανάσταση, επειδή μετά την εκδίωξη των Τούρκων δυναστών, έγιναν όσα δεν μας αρέσουν, απο την λυμφατική μετεπαναστατική δημοκρατία, ως τα εξαρτημένα από τις ξένες δυνάμεις κόμματα.

Ομως στην  Ελλάδα της κρίσης, υπάρχουν πλήθη που κραυγάζουν ότι “η Χούντα δεν έπεσε το 73” αλλά κυβερνά αδιάλειπτα την χώρα, ενώ όσοι αγωνίστηκαν εναντίον της, είναι οι υπαίτιοι της σημερινής κακοδαιμονίας.

Στην ζωή μου νιώθω πάντα εκπαιδευτικός. Το  ιστορικό και διατηρητέο Τρίτο Δημοτικό Σχολείο που τέλειωσα στην Λάρισα, έχει τώρα μέτωπο στην μετονομασθείσα “Οδό Ηρώων Πολυτεχνείου”. Σκέφτομαι με τρόμο την θέση του δασκάλου αν ένα παιδί,  που έχει ακούσει σε ενα πρωινάδικο ότι “την χώρα την χρεωκόπησε η γενιά του Πολυτεχνείου” τον ρωτήσει αν πρόκειται για τους ίδιους “Ηρωες του Πολυτεχνείου” που τιμούν στην σχολική γιορτή και ονομάτισαν και τον δρόμο του σχολείου τους.

Αλλά είναι γνωστό, ότι ασφαλείς ήρωες στην Ελλάδα είναι μόνον οι νεκροί ήρωες.

 

 


21 Απριλίου 2018- είναι απίστευτο να έχουν περάσει 51 χρόνια από εκείνη τη μέρα

22/04/2018

Image may contain: 3 people

Στo Graphic Novel » Οι ΦΑΛΑΓΓΕΣ ΤΗΣ ΜΑΥΡΗΣ ΤΑΞΗΣ» ο ιδιοφυής εικονογράφος Ένκι Μπιλάλ και ο σεναριογράφος Christin διηγούνται την ιστορία μιας ομάδας γηραιών κομμουνιστών, βετεράνων μιας από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες του Ισπανικού Εμφυλίου που κυνηγάει να εκδικηθεί μια άλλη ομάδα εξίσου γηραιών ακροδεξιών φαλλαγιτών/φρανκιστών. Αγώνας αλληλοεξόντωσης ενώ η κοινωνία της δεκαετίας του ’80 περνάει αδιάφορη, έχοντας εντελώς νέα προβλήματα να την απασχολούν. Πόσες φορές, ιδίως σε μέρες επετείων αισθάνομαι ότι το ίδιο επαναλαμβάνεται στην Ελλάδα ξανά και ξανά. Μια κοινωνία που δεν αντλεί διδάγματα από το παρελθόν, που δεν μπορεί-και κανείς δεν την βοηθά- να αντιμετωπίσει τα σημερινά ολωσδιόλου νέα προβλήματα.


Παλιότερο άρθρο πιο επίκαιρο παρά ποτέ: Η καταστροφική μη επέμβαση στη Συρία

20/04/2018

https://melittag.wordpress.com/2016/09/04/%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%AD%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1/

της Anne Applebaum αρθρογράφου- Washington Post 29/8/16

https://www.washingtonpost.com/opinions/global-opinions/what-exactly-nonintervention-has-produced-in-syria/2016/08/29/45826402-6e08-11e6-9705-23e51a2f424d_story.html?postshare=3011472525819354&tid=ss_tw&utm_term=.a5cdc542df1

(AFP/AFP/Getty Images)

(AFP/AFP/Getty Images)

Δεν ξέρω τι θα είχε συμβεί εάν,κάποια Δευτέρα πριν από τρία χρόνια, ο Βρετανός πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον δεν είχε κάνει την ανοησία να φέρει στη Βουλή των Κοινοτήτων ψηφοφορία για επέμβαση στη Συρία και να τη χάσει. Ίσως, αν είχε δώσει μεγαλύτερη προσοχή, αν είχε δείξει περισσότερο ενδιαφέρον και αν είχε πεί στους συναδέλφους του να γυρίσουν από τις διακοπές τους, ίσως να είχε πετύχει. Μπορεί η επέμβαση να είχε γίνει. Ίσως να είχε βοηθήσει στον τερματισμό της σύγκρουσης – ή ίσως και να είχε αποτύχει.

Δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ωστόσο ξέρουμε τι συνέβη αντί γι αυτό. Η Βρετανία απέσυρε την υποστήριξή της στην αποστολή για τον τερματισμό της χρήσης χημικών όπλων εκ μέρους του Bashar al-Assad, του δικτάτορα της Συρίας. Τρομαγμένος από την ψηφοφορία της Βουλής των Κοινοτήτων, ο Πρόεδρος Ομπάμα άλλαξε και αυτός γνώμη. Το πρωί της 30ης Αυγούστου 2013, ο υπουργός εξωτερικώνJohn Kerry καλούσε σε δράση: “Η Ιστορία είναι γεμάτη από ηγέτες που έχουν προειδοποιήσει κατά της αδράνειας, της αδιαφορίας, και ιδιαίτερα κατά της σιωπής- πράγμα που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.» Ωστόσο την επομένη, ο πρόεδρος δηλώνει ότι όλα τα σχέδια για επέμβαση ματαιώνονται. Οι Γάλλοι, αιφνιδιασμένοι δενθέλησαν να κάνουν τίποτα μόνοι τους και έτσι αποσύρθηκαν δυστυχώς και αυτοί. «Ήταν μια μεγάλη έκπληξη”, είχε δηλώσει ο Γάλλος πρωθυπουργός στον Jeffrey Goldberg του Atlantic. «Αν είχαμε πραγματιποιήσει τους βομβαρδισμούς, όπως ήταν προγραμματισμένο, νομίζω ότι τα πράγματα θα ήταν σήμεραδιαφορετικά.»

Επαναλαμβάνω: Ίσως μια ΗΠΑ-βρετανο-γαλλική επέμβαση να είχε καταλήξει σε καταστροφή. Αν ναι, σήμερα θα πενθούσαμε τις συνέπειες. Αλλά μερικές φορές έχει σημασία να θρηνούμε και τις συνέπειες μιας μη επέμβασης. Άλλωστε, μετά από τρία χρόνια, γνωρίζουμε πλέον ποιά αποτελέσματα έφερε αυτή η μη επέμβαση:

Θάνατοι: Οι εκτιμήσεις των θυμάτων πολέμου κυμαίνονται μεταξύ155.000 και 400.000, ανάλογα με το ποιοί καταμετρώνται. Πρόσφατα, το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε καταγράψει συνολικά 14,711 νεκρά παιδιά. Από την ανακήρυξη του ισλαμικό “κράτους” στη Συρία, υπολογίζεται ότι έχουν εκτελεστεί 2.350 άμαχοι από τους τζιχαντιστές. Στη Συρία το προσδόκιμο ζωής έχει πέσει από 80 στα 55 χρόνια.

Πρόσφυγες. Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), μέχρι τον Αύγουστο του ’16 είχαν καταγραφεί4,8 εκατομμύρια Σύριοι πρόσφυγες. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν επιπλέον 2 εκατομμύρια πρόσφυγες που παραμένουν στο εσωτερικό της Συρίας, αλλά έχουν εκτοπιστεί από τα σπίτια τους. Τα τρία τέταρτα των ατόμων που τράπηκαν σε φυγή είναι γυναίκες και παιδιά. Οι περισσότεροι δεν έχουν στην κατοχή τους τίποτα εκτός από τα ρούχα που φοράνε. Για να κάνουμε μια σύγκριση, η προσφυγική κρίση από τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90 δημιούργησε 2,3 εκατομμύρια πρόσφυγες, αριθμό που τότε θεωρήθηκε ως η χειρότερη προσφυγική κρίση από τη δεκαετία του 1940. Η συριακή κρίση είναι τρεις φορές μεγαλύτερη.


Φυσικές καταστροφές
. Οι αρχαίες πόλεις του Χαλεπίου, της Μπόσρα και της Παλμύρας υπέστησαν ανεπανόρθωτες καταστροφές. Η Δαμασκός έχειπάθει σοβαρή ζημιά. Σε όλη τη χώρα οι υποδομές- δρόμοι, γέφυρες, εργοστάσια-έχουνκαταστραφεί.Σχολεία καινοσοκομεία έχουν ισοπεδωθεί. Μόνο τον περασμένο μήνα, η Συριακή κυβέρνηση βομβάρδισε τέσσερα αυτοσχέδια νοσοκομεία και μια τράπεζα αίματος στο Χαλέπι.

Αποσταθεροποίηση της περιοχής. Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων βρίσκονται στην Τουρκία, στον Λίβανο, στην Ιορδανία, στο Ιράκ και στην Αίγυπτο, όπου ασκούν μια τεράστια οικονομική και πολιτική πίεση πάνω σε πιο φτωχά και πιο ευάλωτα κράτη. Το ένα πέμπτο των κατοίκων του Λιβάνου είναι πρόσφυγες από τη Συρία, αναλογία που μπορεί να διαταράξει την ευαίσθητη πολιτική ισορροπία σε αυτή τη χώρα. Στην Ιορδανία έχουν ξεσπάσει ταραχές σε στρατόπεδα προσφύγων. Στην Τουρκία, οι παρενέργειες του Συριακού πολέμου προκαλούν και έξαρση των εντάσεων με την κουρδική μειονότητα και άλλες ομάδες στο εσωτερικό της χώρας, καθώς και υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, λαθρεμπορίου καιαναταράξεις κατά μήκος των συνόρων. Η Τουρκία, που είναι μέλος του ΝΑΤΟ, παρασύρεται στη σύγκρουση όλο και βαθύτερα: εάνδεχθεί επίθεση από το Ισλαμικό “Κράτος”, ίσως το ΝΑΤΟ να πρέπει ν’ απαντήσει.

Αποσταθεροποίηση της Ευρώπης. Εν μέρει εξαιτίας του πολέμου στη Συρία, εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη διασχίζοντας με πλοίο τη Μεσόγειο ή με τα πόδια μέσω Βαλκανίων. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ύπατης Αρμοστείας που δημοσιεύτηκαν τον Μάιο, μόνο το 2016 πνίγηκαν πάνω από 2.000 άνθρωποι -από τη Συρία και την Αφρική-, περισσότεροι από τους νεκρούς του 2015 την ίδια περίοδο. Τα νησιά της Ελλάδας και της Ιταλίας έχουν κατακλυστεί από πρόσφυγες. Η απροθυμία ή η αδυναμία υης Ευρωπαϊκής Ένωσης να ελέγξει τιςπροσφυγικές ροές συνέβαλαν στην περαιτέρω υπονόμευση της αξιοπιστίας των θεσμών της.

Άνοδος της ξενοφοβίας σε όλη τη Δύση. Το θέαμα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που βαδίζουν ή πλέουν προς την Ευρώπη έχει πυροδοτήσει ένα άνευ προηγουμένου κύμα ξενοφοβίας. Οι εκλογές στην Αυστρία και στην Πολωνία επηρεάστηκαν κατά ένα μέρος από τη ρητορική κατά των προσφύγων, η οποία έπαιξε επίσης ρόλο και στο αποτέλεσμα του Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο. Τα ακροδεξιά και εθνικιστικά κόμματα σε Ουγγαρία, Γαλλία, Γερμανία και Ιταλία χρησιμοποιούν με επιτυχία το φόβο για τους Σύρους πρόσφυγες και κερδίζουν λαϊκή υποστήριξη. Το ίδιο και η προεκλογική καμπάνια του Donald Trump στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Για να συνοψίσω: Φυσική, ανθρωπιστική και πολιτική ζημιά σε πρωτοφανή κλίμακα. Διαρκείς απειλές για την ασφάλεια. Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι. Πιθανόν όλα αυτά να είναι προτιμώτερα από την άλλη επιλογή, εκείνη που το Βρετανικό Κοινοβούλιο και ο Αμερικανός Πρόεδρο έβρισκαν τόσο δυσάρεστη. Ωστόσο η κατάληξη μόνο ως εξαιρετική επιτυχία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί.

29/8/16

 


Η στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ- Γαλλίας-Βρετανίας εναντίον θέσεων έρευνας, παραγωγής και χρήσης χημικών όπλων στη Συρία- Μια κριτική αποτίμηση

18/04/2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ILAN GOLDENBERGΟ ΤΡΑΜΠ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΚΕΙ.

Μια σοβαρή κριτική αποτίμηση της προχτεσινής στρατιωτικής επέμβασης από έναν πρώην σύμβουλο του Ομπάμα σε θέματα εθνικής ασφαλείας, πρώην στέλεχος του Πενταγώνου και του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ.

TRUMP WAS RIGHT TO HIT SYRIA. BUT HE SHOULD STOP THERE
By ILAN GOLDENBERG April 14, 2018
https://www.politico.com/…/04/14/trump-syria-goldenberg-217…

Thank goodness: President Trump’s decision to launch limited missile strikes against chemical weapons facilities in Syria was an appropriate use of force—and a relief after a week when it appeared the White House was considering a much bigger attack.
As a former Pentagon and State Department official, and as someone who has long advocated for greater American military involvement in Syria, I believe a significant intervention now would be a huge mistake that would only harm the United States and the Syrian people. Trump should continue to show restraint.
I served in the Obama administration and supported most of his policies, but I always disagreed with his approach to Syria and believed that if the United States had aggressively armed a moderate opposition early on in the conflict, while it still existed, and combined it with missile strikes, a no-fly zone or the establishment of safe zones, we could have overthrown Syrian dictator Bashar Assad and ended the war sooner.
I was not alone. Syria was the most divisive foreign policy issue inside the Obama administration, with roughly an equal divide between those who advocated doing more and those who feared getting sucked in.
I welcomed Trump’s decision last year to launch 59 U.S. Tomahawk cruise missiles at Syria’s Sharyrat airbase in response to a chemical weapon attack against his own people. It was a limited strike, with limited risks, designed to achieve a clear and limited objective – deterring Assad’s use of chemical weapons. Which is why I also supported last night’s limited strikes to remind Assad that the use of chemical weapons comes with a cost.
But what I cannot support is what we heard about during most of the past week and might still be on the table if Assad continues using chemical weapons – much more comprehensive missile strikes that could last days, include a broad array of regime facilities, and significantly increase the risks of inadvertently killing Russian troops and getting us into a low-grade war with Russia. Such an approach makes little sense today unless it can be coupled with a broader strategy that can translate it into a meaningful political outcome that ends the war. And there is no evidence that such a strategy is on the table. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »