Μικρό αφιέρωμα στις γερμανικές κοινοβουλευτικές εκλογές 25-9-2017

27/09/2017

Η σημερινή Bundestag

Image may contain: text

CDU-CSU Χριστιανοδημοκράτες & Χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας

SPD Σοσιαλδημοκράτες  AfD Εναλλακτική για τη Γερμανία (άκρα δεξιά)

FDP Φιλελεύθεροι   Les Verts Πράσινοι   Die Linke Η Αριστερά

Οι εκλογές αυτές έχουν μεγάλη σημασία για την Ευρώπη, για όλους μας. Η ευχή μου να μην πιάσει την τρίτη θέση το AfD δυστυχώς δεν πραγματοποιήθηκε. Μικρή παρηγοριά ότι οι Πράσινοι πέρασαν την Αριστερά και δεν είναι οι τελευταίοι. Όσο για την Τζαμάϊκα, είναι μακρύς ο δρόμος…Αλλά είναι μονόδρομος, εκτός αν το SPD αλλάξει γνώμη. Δεν θα είναι η καλύτερη λύση, γιατί τότε οι ακροδεξιοί θα είναι αντιπολίτευση. Ήδη έχουν αρχίσει να αποθρασύνονται.

Η ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ DANY COHN BENDID

Daniel Cohn-Bendit: «Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός!»

Paris Match 26/09/2017 συνέντευξη στον Eric Hacquemand     

Paris Match. Οι εκλογές ήταν επιτυχία της Angela Merkel; 

Daniel Cohn-Bendit. Όχι. Αυτή τη φορά η Άνγκελα Μέρκελ δεν πέτυχε τον στόχο της. Ασφαλώς, η πολιτική του οικογένεια βγήκε πρώτη από την κάλπη. Αλλά στην πραγματικότητα έχασε πολλές ψήφους από τις τελευταίες εκλογές. Αναγκαστικά διαπιστώνουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ψήφων της Καγκελαρίου απορροφήθηκαν από την άκρα γερμανική δεξιά. Από δώ και πέρα είναι αποδυναμωμένη.

Πιστεύετε σε έναν συνασπισμό με τους Φιλελεύθερους της FDP και τους Πράσινους;

Ναι. Η Angela Merkel δεν έχει πραγματικά την επιλογή. Ο άλλος μεγάλος χαμένος των εκλογών αυτών, η σοσιαλδημοκρατία, αποφάσισε να είναι στην αντιπολίτευση και να μην είναι μέρος ενός μεγάλου συνασπισμού. Επιπλέον, κανείς δεν έχει κανένα συμφέρον να επιστρέψει στις κάλπες και να πάρει το παίγνιο της μη κυβερνητικής ικανότητας. Επομένως, θα χρειαστεί χρόνος, αλλά στο τέλος θα υπάρξει μια συμμαχία μεταξύ της Angela Merkel, της FDP και των Πρασίνων.

Σε τι αποδίδετε την δυναμική είσοδο της άκρας δεξιάς στο γερμανικό κοινοβούλιο;

Η προσφυγική πολιτική της Angela Merkel έπαιξε βασικό ρόλο. Η γερμανική κοινή γνώμη είναι πολύ ευαίσθητη σε αυτό το θέμα. Ήδη από το 1995, όταν ο Χέλμουτ Κολ άνοιξε τότε τις πόρτες στους Βόσνιους που έφευγαν από τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας, η άκρα δεξιά έχει κάνει μια σημαντική επιτυχία σε τοπικό επίπεδο. Η Καγκελάριος είχε το πολιτικό θάρρος να υποδεχτεί τους ανθρώπους που έφευγαν από τις ζώνες των συγκρούσεων. Δυστυχώς πλήρωσε το τίμημα στις κάλπες. Από την άλλη πλευρά, το γερμανικό «οικονομικό θαύμα» είναι λειψό: οι κοινωνικές ανισότητες υπάρχουν πάντα. Και αυτό το κοκτέιλ έκανε ζημιά, ειδικά στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Ποιος είναι ο κίνδυνος για την Angela Merkel;

Προσοχή, η Μέρκελ δεν είναι καθόλου όμηρος της άκρας δεξιάς. Υπενθυμίζω ότι το 87% των ψηφοφόρων δεν επέλεξε το AFD! Η άκρα δεξιά δεν είναι ο γερμανικός λαός! Απλά ο Καγκελάριος πίστευε ότι θα μπορούσε να κυβερνά όπως και πριν, ««business as usual». Στην πραγματικότητα, αν θέλει να λάβει υπ’ όψη της την προειδοποίηση, θα πρέπει να αλλάξει ορισμένες πτυχές της πολιτικής της. Τα τελευταία χρόνια, με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η Γερμανία εμφανιζόταν ως εξαίρεση. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν είναι πια.

Οι εκλογές αυτές κινδυνεύουν να υποθηκεύσουν την συνεννόηση του ζευγαριού Merkel-Macron;

Όχι. Η Angela Merkel γνωρίζει ότι σήμερα η Ευρώπη πρέπει να μπει σε κίνηση. Η γαλλο-γερμανική συνεννόηση, αν και δεν αρκεί από μόνη της, είναι πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για μια νέα ευρωπαϊκή δυναμική. Η Μέρκελ και η Macron δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να συμφωνήσουν! Εκτός αν θέλουν να την βουλιάξουν την Ευρώπη, κάτι που δεν θέλουν … Είμαι λοιπόν μάλλον αισιόδοξος.

Έχει δίκιο ο Εμμανουέλ Μακρόν να είναι επιθετικός;

Ναι. Ο γάλλος πρόεδρος έχει δίκιο που βάζει στο τραπέζι το σχέδιό του για την Ευρώπη. Θέτει έτσι προ των ευθυνών τους απέναντι στην Ευρώπη τους γερμανούς πολιτικούς που θα αναλάβουν το καθήκον να υλοποιήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Στη συνέχεια θ’ αρχίσουν οι συζητήσεις…

Μήπως όμως τα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών τον υποχρεώνουν να κατεβάσει τον πήχυ των φιλοδοξιών του για την Ευρώπη;

Όχι, κατηγορηματικά όχι. Η Ευρώπη δεν είναι λαίκή αγορά! Δεν είμαστε στο παζάρι … Ο Εμμανουέλ Μακρόν έχει την δική του ιδέα για την οικοδόμηση της Ευρώπης. Το διατυπώνει με σαφήνεια, με πολύ καλό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συνομιλητές του θα συμφωνήσουν σε όλα. Ούτε σημαίνει ότι αυτός θα δώσει αυτό ή το άλλο. Αλλά εάν το ευρωπαϊκό εγχείρημα πρόκειται να πάει μπροστά, πρέπει πρώτα να παρουσιαστεί το σχέδιό. Και να μην αρχίσουν οι μικρο-υπολογισμοί, που θ’ αρχίσουν να ροκανίζουν τις προτάσεις του.

Ωστόσο ο πρόεδρος θέλει να δημιουργηθεί ένας ευρωπαϊκός προϋπολογισμός, ενώ ο σύμμαχος της Merkel, το FDP, δεν τον θέλει …

Ο Εμμανουέλ Μακρόν προτείνει έναν επενδυτικό προϋπολογισμό για να ξαναπάρει μπρος η Ευρώπη. Δήλωσε όμως επίσης ότι η Γαλλία θα πρέπει να αντιμετωπίσει τα δικά της ελλείμματα. Μην τρελλαινόμαστε λοιπόν! Πρέπει να μεσολαβήσει μια περίοδος για να κατακάτσουν τα πράγματα. Η Angela Merkel, οι Πράσινοι και το FDP ξέρουν καλά ότι σε έναν συνασπισμό όλοι πρέπει να είναι παρόντες. Έτσι λοιπόν, keep cool, boys !

Η διατήρηση του υπουργού Οικονομικών Wolfgang Schäuble , γνωστού για την αυστηρότητα του, θα ήταν καλό μήνυμα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Αυτός ο άνθρωπος έχει ήδη κάνει πολλά και έχει δικαίωμα να πάρει πια τη σύνταξή του. Η FDP ζητά αυτή τη θέση. Αλλά όλα αυτά είναι μικρή κουζίνα. Ας τους αφήσουμε να διαπραγματευτούν. Σίγουρα οι γερμανικές εκλογές δημιουργούν διαφορετικές συνθήκες. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτές οι εκλογές θα σταματήσουν την οικοδόμηση της Ευρώπης.

Advertisements

25 Σεπτεμβρίου 2017: ΟΙ ΚΟΥΡΔΟΙ ΠΕΣΜΕΡΓΚΑ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!

25/09/2017

Image may contain: 9 people, people standing

Εκτός από τις εκλογές στη Γερμανία, υπάρχει και μια διεθνής πολιτική «λεπτομέρεια» που αφορά 8,35 εκατομμύρια ανθρώπους: Αύριο 25/9/17 γίνεται δημοψήφισμα στο ιρακινό Κουρδιστάν με ερώτημα την ανεξαρτησία από το Ιράκ και την δημιουργία χωριστού κράτους. Είναι οι γενναίοι Κούρδοι Πεσμεργκά, που κυρίως αυτοί πολέμησαν σώμα με σώμα τους τρομοκράτες του ISIS, τους κατατρόπωσαν σε πολλές μάχες, ήταν ο πολιορκητικός κριός της διεθνούς συμμαχίας κατά των φανατικών ισλαμιστών. Και η ανθρωπότητα τους χρωστάει. Επιπλέον, έχουν κατακτήσει έναν σημαντικό βαθμό εσωτερικής δημοκρατίας, εκκοσμίκευσης και ισότητας των δύο φύλων. Αντί να τους υποστηρίξει η διεθνής κοινότητα είναι επιφυλακτική έως αρνητική. Η Ε.Ε. χαρακτήρισε το δημοψήφισμα «αντιπαραγωγικό». Και φυσικά το Ιράκ, η Τουρκία και η Ρωσία είναι κάθετα αντίθετες και απειλούν.

Παρακάτω το άρθρο του  Bernard-Henri Lévi στο περιοδικό Le Point (μετ. ΜΓ)

Δικαιοσύνη για τους Κούρδους!

του Bernard-Henri Lévi

Η ψυχρότητα της διεθνούς κοινότητας σχετικά με το δημοψήφισμα των Κούρδων στις 25 Σεπτεμβρίου αποτελεί αίσχος!

Έχουμε να κάνουμε με έναν λαό που τον έχουν καταδιώξει από εξορία σε εξορία, που τον έχουν αραβοποιήσει με το ζόρι, τον έχουν βομβαρδίσει με χημικά και εξαναγκάσει να καταφύγει στα βουνά, έναν λαό που εδώ κι έναν αιώνα αντιστάθηκε παραδειγματικά σε αλλεπάλληλα κύματα κατακτητών που του επιτέθηκαν αψηφώντας τη γεωγραφική του θέση και μια ιστορία χιλιάδων χρόνων.

Με την πτώση του Σαντάμ Χουσεϊν, η επαρχία έγινε τελικά αυτόνομη και όταν το 2014 πλάκωσε το τσανάμι του ISIS στην αρχαία Μεσοποταμία και τα ιρακινά στρατεύματα αυτοδιαλύθηκαν, η κουρδική περιοχή ήταν η πρώτη που οργανώθηκε για αντεπίθεση και η πρώτη που κατόρθωσε να συγκρατήσει τους βαρβάρους σε ένα μέτωπο 1000 χιλιομέτρων και να σώσει το Κουρδιστάν, το Ιράκ και τον κοινό μας πολιτισμό.

Και ακόμα είναι αυτοί οι Κούρδοι που στη μάχη της Μοσούλης πέρασαν στην επίθεση στην πεδιάδα της Νινευί, άνοιξαν τις πύλες της πόλης και χάρις στην γενναιότητά τους έπληξαν το Ισλαμικό Κράτος στη καρδιά του.

Να όμως που έφτασε η ώρα του λογαριασμού και ο κόσμος, αντί να τους πει ευχαριστώ, με εκπληκτικό κυνισμό τους λέει: “λυπούμαστε, φίλοι Κούρδοι, εσείς που σταθήκατε τόσο χρήσιμοι δύο χρόνια τώρα κατά της τρομοκρατίας, δεν σας χρειαζόμαστε πια, ευχαριστούμε πολύ, μια μέρα θα τα ξαναπούμε”

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ανεξαρτησία θα έβαζε σε κίνδυνο την σταθερότητα της περιοχής. Λες και η εμπόλεμη Συρία, η αφύπνιση των αυτοκρατορικών φιλοδοξιών του Ιράν, και το Ιράκ το ίδιο, αυτό το ψευδο-κράτος, το τεχνητό δημιούργημα των Βρετανών που είναι έτοιμο να διαλυθεί, δεν αποτελούν απείρως πιο μεγάλους κινδύνους από το μικρό Κουρδιστάν, το φιλοδυτικό, το εκκοσμικευμένο και δημοκρατικό, που έχει κοινοβούλιο και ελεύθερο τύπο!

Κάποιοι επιμένουν ότι η ανεξαρτησία θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα των τεσσάρων χωρών όπου είναι διασκορπισμένο το κουρδικό έθνος (Ιράκ, Ιράν, Συρία, Τουρκία). Ξέρουμε ωστόσο ότι αυτό το δημοψήφισμα δεν αφορά παρά μόνο τους Κούρδους του Ιράκ, οι οποίοι καθόλου δεν φιλοδοξούν να σχηματίσουν ένα μεγάλο Κουρδιστάν μαζί με τους “αδερφούς” τους της Τουρκίας ή της Συρίας που έχουν συνήθως κρυπτο-μαρξιστικές ηγεσίες και με τους οποίους οι ιδεολογικές διαφορές τους είναι τεράστιες! Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Σοσιαλδημοκρατία2: Ζητείται σοσιαλδημοκρατία

05/09/2017

AV Logo  5/8/17

http://www.athensvoice.gr/politiki/ziteitai-sosialdimokratia

 

 

makrkyr

του Ηλία Μακρή -Καθημερινή 3/9/17

Η προσπάθεια για δημιουργία «μεγάλου προοδευτικού φορέα», ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, είναι σίγουρα χρήσιμες. Προσωπικά προτιμώ τον όρο «σοσιαλδημοκρατία» γιατί αυτό είναι το πολιτικό ρεύμα που ιστορικά στάθηκε ανάμεσα στη συντηρητική δεξιά και την παραδοσιακή (κομμουνιστογενή) αριστερά, παντρεύοντας τα αναπτυξακά επιτεύγματα με το κοινωνικό κράτος και τον πολιτικό φιλελευθερισμό. Οι περισσότερες κατακτήσεις των εργαζομένων κατά τον 20ό αιώνα είχαν σοσιαλδημοκρατικό πρόσημο. Ωστόσο, από τη σημερινή συζήτηση για τη σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα του 21ου αιώνα λείπει ο πιο βασικός προβληματισμός.

Εξηγούμαι: Δεν είμαι από εκείνους που θεωρούν πρωθύστερη την εκλογή αρχηγού. Οι βασικές τάσεις των υποψηφίων έχουν φανεί, ο Καμίνης και ο Θεοδωράκης είναι εκείνοι που έχουν ξεκάθαρη μεταρρυθμιστική και σύγχρονη ευρωπαϊκή θέση με σαφή απόσταση από τον εθνικολαϊκισμό. Ατέρμονες ιδεολογικές συζητήσεις φοβάμαι ότι θα οδηγούσαν το εγχείρημα σε βάλτωμα. Ωστόσο, δεν κατανοώ πώς είναι δυνατόν να μη θίγεται το βασικό πρόβλημα που ανέφερα παραπάνω: Πρόκειται για τη μεγάλη κρίση, έως και κατάρρευση της σοσιαλδημοκρατίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Στη Γαλλία η σοσιαλδημοκρατία επέλεξε τον αριστεριστή Αμόν και εξαφανίστηκε. Στην Αγγλία ο ανεκδιήγητος Κόρμπυν (αλήθεια έχει ακόμα σύμβουλο τον Βαρουφάκη;) υπάρχει μόνο λόγω της πλήρους σύγχυσης της χώρας με το Brexit και της εξίσου ανεκδιήγητης κυβέρνησης. Στην Ολλανδία βαριά ήττα, στην Ισπανία ο Sánchez έχει συνδέσει την τύχη του με τους Podemos  και παλεύει για μια θέση στον ήλιο, στην Ιταλία το σοσιαλιστικό κόμμα έχει καταρρεύσει εδώ και δεκαετίες (από τον καιρό των «καθαρών χεριών») και από τότε ο κεντρώος χώρος ψάχνει απεγνωσμένα την ταυτότητά του. Μόνο στη Γερμανία φαινόταν ως χθες ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι ακόμα κόμμα εξουσίας, αλλά και εκεί ο Σουλτς κυνηγά ασθμαίνοντας τη Μέρκελ.

Πώς είναι δυνατόν αυτά να μη συζητούνται στην Ελλάδα, έστω στους κόλπους αυτού του ιδεολογικού ρεύματος; Για άλλη μια φορά δίνεται η αίσθηση, παρά τη φιλοευρωπαϊκή ρητορεία, ότι είμαστε κλεισμένοι στην επαρχιώτικη γυάλα μας. Πριν από τις «ίσες αποστάσεις» από ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και τις αστειότητες περί «βεβήλωσης» της μνήμης του Α. Παπανδρέου, οι υποψήφιοι ηγέτες του χώρου αλλά και όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι πρέπει να προβληματιστούμε για τα αίτια της κατάρρευσης της σοσιαλδημοκρατίας. Απέτυχε το κοινωνικό κράτος όπως το ξέραμε; Απέτυχε η σοσιαλδημοκρατία να δώσει σαφή απάντηση στς προκλήσεις της πολυπολιτισμικής κοινωνίας, του προσφυγικού, του εφιάλτη της τρομοκρατίας; Μπήκαμε σε φάση ιδεολογικής ηγεμονίας του οικονομικού φιλελευθερισμού και γιατί;

Μερικά από τα πλήθος ερωτήματα που πρέπει να τεθούν, αν όχι τώρα, πότε;

Μελίττα Γκουρτσογιάννη


Σοσιαλδημοκρατία 1: Περικλή Βαλλιάνου*: Αμφιβολίες και αγωνίες για την Κεντροαριστερά

04/09/2017

ΤΟ ΒΗΜΑ 03/09/2017

Μακάρι ο κεντρώος χώρος να ενωθεί ως η κρίσιμη μάζα που θα γείρει την πλάστιγγα προς μια γνήσια ευρωπαϊκή πορεία, έξω από τους εθνικορθοδοξοσταλινικούς αταβισμούς που ερήμωσαν τη χώρα. Κεντρικός του στόχος σήμερα θα έπρεπε να είναι η επαναβεβαίωση των φιλελεύθερων αξιών. Η θεσμική κατοχύρωση των ατομικών δικαιωμάτων υπερτερεί κάθε κομματικής ή κυβερνητικής σκοπιμότητας. Η αποτελεσματική κοινωνική προστασία μπορεί να χρηματοδοτηθεί μόνο από τη δίκαιη φορολόγηση της έντιμης επιχειρηματικότητας. Η παιδεία είναι καλλιέργεια της αδέσμευτης κριτικής σκέψης των ατόμων και όχι εμφύτευση σε παθητικές συνειδήσεις κυρίαρχων ιδεολογιών. Αυτές οι αρχές ποινικοποιήθηκαν από των εσμό των πολιτικών και πολιτικολογούντων της συμφοράς που κυβέρνησαν και κυβερνούν.
Ο πολιτικός φιλελευθερισμός δημιούργησε τη νεότερη Ελλάδα. Υποστύλωσε τον αγώνα του ’21 και του προσέδωσε την πανευρωπαϊκή του διάσταση συμβάλλοντας καταλυτικά στην ευόδωσή του. Ηταν επίσης η ιδεολογική προμετωπίδα του αναγεννητικού εγχειρήματος του Ελ. Βενιζέλου. Η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (μαρξιστική επί δεκαετίες) ήταν το πάντρεμα των κοινωνικών αιτημάτων του σοσιαλισμού με τις φιλελεύθερες αρχές, την πολυκομματική δημοκρατία και την κοινωνικά υπεύθυνη ελεύθερη οικονομία.
Ο λενινοσταλινισμός πολέμησε λυσσαλέα τη σοσιαλδημοκρατία. Στην Ιταλία, πριν και μετά την άνοδο στην εξουσία του φασισμού, οι κομμουνιστές όριζαν τους σοσιαλδημοκράτες ως τον κύριο εχθρό. Ομοίως και στη Γερμανία μέχρι το 1933. Η συμφωνία Χίτλερ – Στάλιν το 1939 έλυσε τα χέρια των ναζί για την κατάκτηση της Ευρώπης από τον αρκτικό κύκλο μέχρι την Κρήτη. Τα ναζιστικά τανκς που κατέκτησαν τη Γαλλία το 1940 και την Ελλάδα το 1941 έκαιγαν σοβιετικό πετρέλαιο. 4.000 γερμανοί κομμουνιστές πολιτικοί εξόριστοι στη Σοβιετική Ενωση παραδόθηκαν στον Χίτλερ και εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα θανάτου. Τον Νοέμβριο του 1940 στο Βερολίνο ο Μολότοφ διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ τη μοιρασιά του κόσμου σε ναζιστικές και σταλινικές σφαίρες επιρροής. Ο Χίτλερ είχε φυσικά ήδη αποφασίσει την επίθεση κατά της ΣΕ, αλλά ο Στάλιν (παρότι το είχε πληροφορηθεί) αρνιόταν να το πιστέψει. Οι σοβιετικές αποστολές πετρελαίου, σπανίων μετάλλων και τροφίμων στη Γερμανία συνεχίζονταν κανονικά μέχρι λίγες ημέρες πριν από τη ναζιστική εισβολή. Ο σοβιετικός λαός πολέμησε κατόπιν με φριχτές θυσίες για την απελευθέρωση της πατρίδας του και την ήττα του ναζισμού στην Ευρώπη και κάθε ελεύθερος άνθρωπος του οφείλει ευγνωμοσύνη. Στον σοβιετικό λαό – όχι στον Στάλιν.
Αυτά σχετικά με το ερώτημα του σεβαστού και αγαπημένου Μίκη (που κάποτε, αν ενθυμούμαι καλώς, ήταν σημαιοφόρος της ανανεωτικής, αντισταλινικής Αριστεράς) «πού θα βρισκόταν σήμερα ο κόσμος χωρίς τον Στάλιν;». Απάντηση: ούτε ο φασισμός ούτε ο ναζισμός θα είχαν επικρατήσει, ο σοβιετικός λαός δεν θα είχε υποστεί το δολοφονικό όργιο της Γεζοβστσίνα και ο σοβιετικός στρατός, ξεκοιλιασμένος από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν θα είχε συντριβεί το καλοκαίρι του 1941 με αμέτρητα θύματα στις τάξεις του και ανάμεσα στους αμάχους.
Εχουν επίγνωση οι δικοί μας σοσιαλδημοκράτες για τις παραπάνω ιστορικές αλήθειες που είναι κοινός τόπος πλέον από δεκαετίες στην Ευρώπη, περιλαμβανομένης και της Αριστεράς; Πιστεύουν ότι το πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα είναι κάποιος σατανικός «νεοφιλελευθερισμός» που ποτέ δεν υπήρξε;
Εχω αμφιβολίες και αγωνίες. Οι υποψηφιότητες Καμίνη και Θεοδωράκη έδωσαν πνοή στο εγχείρημα της ενότητας. Οι δύο αυτοί έχουν αυτή τη στιγμή την έξωθεν καλή μαρτυρία ότι όντως επιθυμούν την υπέρβαση των αγκυλώσεων του εθνολαϊκισμού. Μαζί με την ηλεκτρονική ψηφοφορία (που όπως θυμόμαστε στα πανεπιστήμια έσπασε το θράσος των «ριζοσπαστών» της γροθιάς και της μαγκούρας) θα προσελκύσουν στις διαδικασίες πολλούς που διαφορετικά θα απείχαν.
Θα υπερφαλαγγίσουν όμως παγιωμένους μηχανισμούς και ψυχαναγκαστικές κομματικές ταυτίσεις; Ή το εμφυλιοπολεμικό «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» του κ. Λαλιώτη, εν διατεταγμένη βεβαίως υπηρεσία, εξακολουθεί να ηδονίζει σημαντικές «κεντροαριστερές» μάζες; Η «Κεντροαριστερά των ονείρων» όλων αυτών περιλαμβάνει άραγε τους κ.κ. Πολάκη, Κυρίτση, Κοτζιά, τις κυρίες Αυλωνίτου και Γιαννακάκη; Τα ερωτήματα απευθύνονται κυρίως στην κυρία Γεννηματά, την επικρατέστερη λογικά των υποψηφίων – αν και δεν υποτιμώ την κριτική της προς την κυβέρνηση σε επί μέρους θέματα. Πάντως, η εκλογή της θα σημάνει παλινόρθωση του παλαιοπασοκισμού, με τον Γ. Παπανδρέου να προσβλέπει στην ανάκτηση του πατρογονικού του.
Ακόμα κι αν εκλεγεί ένας εκ των ανανεωτών υποψηφίων θα τον κυνηγάει το πρωθύστερο του εγχειρήματος. Ποιο θα είναι το κόμμα του, άραγε, και ποιοι οι οπαδοί του; Μέχρι τις εκλογές θα εξακολουθούν να υπάρχουν όλα τα μετέχοντα κόμματα. Οι χαμένοι θα πειθαρχήσουν στην ηγεσία του νικητή; Ηδη ακούγονται αμφισβητήσεις της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας! Ενας υπερτροφικός «αρχηγός» που, παραμονές εκλογών, δεν εδίστασε να βανδαλίσει το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό επιδιώκοντας μια θλιβερή προσωπική εκδίκηση θα καταδεχτεί άραγε να ακολουθήσει τον Καμίνη ή τον Θεοδωράκη; Και ένας αρχηγίσκος κόμματος-σφραγίδα που ψήφισε την απλή αναλογική επειδή είναι από τα γεννοφάσκια του τόσο περιπαθώς «αριστερός», όπως μας είπε, αδιαφορώντας στο όνομα του «ιδανικού» του για τη γενική διάλυση της χώρας, θα συγκατατεθεί στη ρήξη με τον συριζέικο εθνοσταλινισμό που παίρνει τέτοιες «προοδευτικές» πρωτοβουλίες (και τώρα θέλει να τις ενσωματώσει κιόλας στο Σύνταγμα); Υπάρχουν και οι σημαίνουσες παρουσίες Βενιζέλου και Διαμαντοπούλου, που είναι εκτός εγχειρήματος, και άρα εκ των πραγμάτων το υπονομεύουν.
Τέλος: μετά από τόσο καιρό παλινωδιών, προσωπικών διενέξεων, λογοδιάρροιας και αναποφασιστικότητας, υπάρχει άραγε ακόμα ο ανέστιος κόσμος της Κεντροαριστεράς που περιμένει τον αρχηγό του, ή τα ιμάτιά της έχουν ήδη διαμοιραστεί;
*Ο κ. Περικλής Σ. Βαλλιάνος είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

 


Αποχαιρετισμός στον Δημήτρη Κουμάνταρο

22/03/2017

Η αυτοβιογραφία του στο blog του Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΘΕΝΑ

: «Γεννήθηκα το Γενάρη του 1954 στην Αθήνα, στη Κυψέλη. Τέλειωσα το Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχω εργαστεί ως πλασιέ βιβλίων, ερευνητής αγοράς πόρτα – πόρτα, παραγωγός διαφημίσεων για περιοδικό, οικοδόμος, ιδιοκτήτης του μπαρ ΤΡΑΜ, μπάρμαν, Disk Jokey και κυρίως σα δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικούς σταθμούς και στην «Ελευθεροτυπία. Μέλος της Ενώσεως Συντακτών παραιτήθηκα από τη δημοσιογραφία το 1996, θεωρώντας το τρόπο άσκησής της, λόγω του μονοπωλίου των εκδοτών – καναλαρχών, ως μια από τις σημαντικότερες, αν όχι τη σημαντικότερη αιτία για το σύγχρονο βάλτωμα της ελληνικής κοινωνίας. 
Πήρα ενεργά μέρος στο φοιτητικό αντιδικτατορικό και στο λαϊκό κίνημα τη περίοδο 1971 – 1980. Φυλακίστηκα από το δικτατορικό καθεστώς και κλήθηκα ως μάρτυρας κατηγορίας στις δίκες των βασανιστών και του Πολυτεχνείου μετά τη μεταπολίτευση του 1974.
Εκλέχτηκα στα πρώτα μεταδικτατορικά συμβούλεια της ΕΦΕΕ και των φοιτητών της Νομικής. Από το 1980 παραμένω πολιτικά ανένταχτος». 

Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι. Γιατί σημασία έχει και το πώς ανταποκρίνεσαι σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές- και με τί κόστος-, αλλά και αν στη συνέχεια δεν κολλάς αλλά εξελίσσεσαι. (πολύ χάρηκα που τον ξαναβρήκα στο ΠΟΤΑΜΙ, στην Επιτροπή Διαλόγου)
Τον Μάιο του 1974 συνελήφθησαν από τη Χούντα 36 μέλη και στελέχη του Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος Ελλάδας (ΕΚΚΕ) και της Αντιφασιστικής Αντιϊμπεριαλιστικής Σπουδαστικής Παράταξης Ελλάδας (ΑΑΣΠΕ)


Οι συλληφθέντες: Π. Στάγκος, Χ. Μπίστης, Γ. Μήλιος, Δ. Κουμάνταρος, Α. Τσάρας, Ν. Παπαμιλτιάδης, Α. Αποστολίδης, Ν. Λιβέριος, Ε. Φαμελιάδου, Ι. Δημακόπουλος, Ν. Σκούφος, Ν. Μαστοράκης, Μ. Παπαδομανώλης, Μ. Καρατζάς, Γ. Καρατράτζης, Ι. Μαργαρίτης, Ι. Χαραλαμπίδης, Γ. Κοτανίδης, Ν. Κουτρέσης, Π. Παπαδομανώλη, Α. Παντελάκη, Ι. Κουβάρας, Σ. Σάλουστρος, Γ. Δραμουντάνης, Α. Κυνηγός, Π. Πιπέρης, Γ. Νίκαινας, Α. Μορδώχ, Δ. Αλεξάς, Α. Κουρτέσης, Σ. Λουκάτος, Α. Παπαντωνίου, Ε. Δραμουντάνης, Ε. Εφεντάκης, Δ. Τοπαλιάν, Α. Καπροδάκης.

– από το αρχείο της ΕΡΤ:

Και ένα από τα τελευταία κείμενα στο blog του:

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ;

«Και τώρα πως κλειδώσανε την πόρτα τους τ’ αμπέλια μας,
πως λίγνεψε το φως πάνω στη στέγη και στα δέντρα.»
(Γιάννης Ρίτσος, «Ρωμιοσύνη»)

Τι κάνουμε μάγκες μου; Κλώθουμε τ’ αυγά. Ύστερα από 7 χρόνια φλομώσαμε στους κάθε λογής πολιτικάντηδες, που κάναν πολιτικό επάγγελμα τη μιζέρια τους. Πολλοί όχι όλοι.

Πιστεύετε ότι με το υπάρχον επίπεδο του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού, θα δούμε προκοπή;

Είναι σε τέτοια κρίση και φανερή ανημπόρια η Ελλάδα και ό,τι συγκροτεί την ελληνική κοινωνία, που θα έπρεπε να ντρεπόμαστε. Γιατί ο κάθε ένας και η κάθε μιά μας είμαστε συνυπεύθυνοι για αυτό το χάλι, είμαστε το ίδιο το χάλι.

Η μοναδική διέξοδος είναι ν’ αποφασίσουν χίλιοι, δέκα χιλιάδες πολίτες,όλων των γενεών και όλων των επαγγελμάτων, που δεν καλύπτονται από τα υπάρχοντα δημοκρατικά φιλοευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα, να συγκροτηθούν αρχικά διαδικτυακά.

Με στόχους
Α. Να ανανεωθεί το πολιτικό προσωπικό της χώρας.
Β. Να μπει τέλος στην αναξιοκρατική καταστροφική κομματική κρατική διοίκηση.
Γ. Να προσκληθούν όλοι οι πολίτες κι όλοι οι συλλογικοί κοινωνικοί φορείς, η διασπορά, οι φίλοι της Ελλάδας ανά τον κόσμο, να δημιουργήσουμε ένα κοινό μέτωπο δημοκρατίας, διαφάνειας, δημιουργίας.
Που θα στρέψει το καράβι σε ένα ιστορικής σημασίας εγχείρημα: » Ό άποικος είναι άποικος όσο δεν μπορεί να είναι ένοικος».
Μπορούμε και θέλουμε 200 χρόνια μετά το 1821, να καταφερουμε να διαφεντεύσουμε τον εαυτό μας; Να μετατρέψουμε την Αγανάκτηση σε Δημιουργία.
Μπορούμε να δημιουργήσουμε τη σύγχρονη ΦΑΝΕΡΗ ΦΙΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που τολμηρά, αργά και βασανιστικά, θα συμβάλλει σε μιαν Ελληνική Επανίδρυση, Αναγέννηση. Σε ένα νέο πολιτισμό φιλοτιμίας, συνέργειας, δημιουργίας, σε μια κρατική διαχείρηση που θα πλαισιωθεί από ότι ικανότερο και ηθικότερο διαθέτει η ελληνική κοινωνία.
Δ. Η επόμενη κυβέρνηση να συγκροτηθεί με την αναλογική επιρροή όλων των φιλοευρωπαϊκών δημοκρατικών κομμάτων, που θα επιλεξουν για πρωθυπουργό και υπουργούς τα πιιο αξιόλογα κι έντιμα στελέχη που διαθέτει η κοινωνία και το πολιτικό της προσωπικό.

Η αρχική διαδικτυακή συσπείρωση χιλίων, δέκα χιλιάδων πολιτών, μπορεί να συμπεριλαμβάνει μέλη κομμάτων δίχως αποκλεισμούς αλλά και διχως προνόμια. Ως ισότιμα άτομα.

Θα ήθελα τη γνώμη σας. Το μπορούμε; Ξεκινάμε τώρα να το κάνουμε; Θα βρούμε τον τρόπο.

 


100 χρόνια από τη Ρώσσικη Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917 και το πραξικόπημα των μπολσεβίκων του Οκτώβρη.

01/03/2017

Δύο αφιερώματα του ARTE

1. Lénine, une autre histoire de la révolution russe

Λένιν, μια άλλη ιστορία της ρωσσικής επανάστασης

Οι απαρχές της επανάστασης του Φεβρουαρίου έως την εξέγερση του Οκτωβρίου, την οποία αποφάσισε και οδήγησε με επιτυχία ο Λένιν- που, σε αντίθεση προς τον θρύλο του, και αυτός , όπως και όλος ο κόσμος, για αρκετό διάστημα αμφιταλαντευόταν μπροστά στην λαόλαπα των γεγονότων. Ο  σκηνοθέτης  Cédric Tourbe, μαζί με τον ιστορικό Marc Ferro και τον πολιτικό επιστήμονα Μichel Dobry αναπαριστά βήμα βήμα την εκρηκτική αλυσίδα των γεγονότων. Με εκπληκτική διαύγεια σχολιάζουν τα τρομερά αρχεία που ζωντανεύουν την Ρωσσία του ’17 και τον ερχομό της επανάστασης. Με όχημα τη φωνή δύο πολύ εύγλωττων αυτοπτών μαρτύρων, του επαναστάτη σοσιαλιστή Nicolas Soukhanov και της γαλλίδας δημοσιογράφου Marilye Markovitch, το φιλμ δείχνει με κάθε λεπτομέρεια, πώς ο Λένιν κατόρθωσε στην ακραία στιγμή να πάρει το πάνω χέρι. Το φιλμ με μεγάλη επιτυχία κατορθώνει να μεταδώσει τον αναβρασμό, την ευφορία, το ξέσπασμα ενός λαού, του πιο πολυπληθούς και του πιο καταπιεσμένου στον δυτικό κόσμο, του λαού που σε μια ιστορική στιγμή αμφισβήτισε όχι μόνο την απολυταρχία, αλλά και κάθε μορφή εξουσίας. (σημ. του ARTE)

 

2. Edition spéciale: L’abdication du tsar Nicolas II 

Έκτακτο ειδησεογραφικό αφιέρωμα: Η παραίτηση του τσάρου Νικολάου ΙΙ 

Ιδιοφυής ιδέα: ρεπορτάζ αφιερωμένο στην Ρώσικη Επανάσταση σαν να γινόταν σήμερα, στην εποχή της τηλεόρασης, των ειδικών ανταποκριτών, του Ιντερνετ, του twitter και του fb. Από τον Τσάρο Νικόλαο, τα Σοβιέτ, τον Λένιν, τον Τρότσκυ, έως τον Ρασπούτιν, τον κοσμηματοποιό του τσάρου Fabergé και την κοινότητα των Ρώσσων καλλιτεχνών στο Παρίσι (Chagalle κλπ), όλα δοσμένα με τον σύγχρονο τρόπο ενός πλήρους ειδησεογραφικού δελτίου. Génial! (on line έως 7 Μαρτίου). Σκηνοθεσία André Meier.

 


Η τελευταία συνέντευξη τύπου του Μπαράκ Ομπάμα 18/1/2017

19/01/2017

αποσπάσματα από την πλήρη απομαγνητοφώνηση των New York Times:

ΓΙΑ ΤΑ ΜΜΕ:

I spent a lot of time on my — in my farewell address talking about the state of our democracy. It goes without saying that essential to that is a free press. That is part of how this place, this country, this grand experiment of self-government has to work. It doesn’t work if we don’t have a well-informed citizenry, and you are the conduit through which they receive the information about what’s taking place in the halls of power. So America needs you and our democracy needs you. We need you to establish a baseline of facts and evidence that we can use as a starting point for the kind of reasoned and informed debates that ultimately lead to progress. And so my hope is is that you will continue with the same tenacity that you showed us, to do the hard work of getting to the bottom of stories and getting them right and to push those of us in power to be the best version of ourselves and to push this country to be the best version of itself. I have no doubt that you will do so, I’m looking forward to being an active consumer of your work, rather than always the subject of it. I want to thank you all for your extraordinary service to our democracy.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΗ ΡΩΣΣΙΑ:

Number one, I think it is in America’s interest and the world’s interest that we have a constructive relationship with Russia. That’s been my approach throughout my presidency. Where our interests have overlapped we’ve worked together.

At the beginning of my term, I did what I could to encourage Russia to be a constructive member of the international community and tried to work with the president and the government of Russia in helping them diversify their economy, improve their economy, use the incredible talents of the Russian people in more constructive ways.

I think it’s fair to say that after President Putin came back into the presidency, that an escalating anti-American rhetoric and an approach to global affairs that seem to be premised on the idea that whatever America’s trying to do must be bad for Russians, so we want to try to counter act whatever they do. That returned to an adversarial spirit that I think existed during the Cold War, has made the relationship more difficult.

And it was hammered home when Russia went into Crimea and portions of Ukraine. The reason we imposed the sanctions, recall, was not because of nuclear weapons issues, it was because the independence and sovereignty of a country, Ukraine, had been encroached upon by force, by Russia. That wasn’t our judgment, that was the judgment of the entire international community.

And, Russia continues to occupy Ukrainian territory and meddle in Ukrainian affairs and support military surrogates who have violated basic international laws and international norms. What I’ve said to the Russians, is as soon as you stop doing that, the sanctions will be removed. And I think it would probably best serve, not only American interests, but also the interests of preserving international norms if we made sure that we don’t confuse why these sanctions have been imposed with a whole set of other issues.

On nuclear issues, in my first term we negotiated the START II Treaty and that has substantially reduced our nuclear stock piles, both Russia and the United States. I was prepared to go further, I told President Putin I was prepared to go further. They have been unwilling to negotiate.

If President-elect Trump is able to restart those talks in a serious way, I think there remains a lot of room for our two countries to reduce their our stock piles. And part of the reason we’ve have been successful on our non-proliferation agenda and on our nuclear security agenda, is because we were leading by example. I hope that continues.

But I think it’s important just to remember that the reason sanctions have been put in place against Russia, has to do with their actions in Ukraine. And it is important for the United States to stand up for the basic principal that big countries don’t go around and invade and bully smaller countries.

I’ve said before, I expect Russia and Ukraine to have a strong relationship. They are historically bound together in all sorts of cultural and social ways, but Ukraine is an independent country and this is a good example of the vital role that America has to continue to play, around the world, in preserving basic norms and values. Whether it’s advocating on behalf of human rights, advocating on behalf of women’s rights, advocating on behalf of freedom of the press.

You know, the United States has not always been perfect in this regard, there are times where we — by necessity are dealing with allies or friends or partners, who themselves are not meeting the standards that we would like to see met when it comes to international rules and norms.

But I can tell you that in every multilateral setting in the United Nations, in the G-20, in the G-7, the United States typically has been on the right side of these issues and it is important for us to continue to be on the right side of these issues because if we, the largest, strongest country and democracy in the world, are not willing to stand up on behalf of these values, then certainly China, Russia and others will not.

ΓΙΑ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ:

I did not mean that I was going to be running for anything anytime soon. So, what I meant is that it’s important for me to take some time to process this amazing experience that we’ve gone through… But as I said before, I’m still a citizen. And I think it is important for Democrats or progressive who feel that they came out on the wrong side of this election to be able to distinguish between the normal back-and-forth, ebb-and-blow of policy. Now, are we going to raise taxes or are we going to lower taxes? Are we going to, you know, expand this program or eliminate this program? You know, how — how concerned are we about air pollution or climate change?

Those are all normal parts of the debate. And as I’ve said before, in a democracy sometimes you’re going to win on those issues and sometimes you’re going to lose. I’m confident about the rightness of my positions on a lot of these points, but we’ve got a new president and a Congress that are going to make their same determinations. And there will be a back-and-forth in Congress around those issues. And you guys will report on all that.

But there’s a difference between that normal functioning of politics and certain issues or certain moments where I think our core values may be at stake. I put in that category if I saw systematic discrimination being ratified in some fashion. I put in that category explicit or functional obstacles to people being able to vote, to exercise their franchise. I’d put in that category institutional efforts to silence dissent or the press. And for me at least, I would put in that category efforts to roundup kids who have grown up here and for all practical purposes are American kids, and send them someplace else, when they love this country. They are our kids’ friends and their classmates, and are now entering into community colleges or in some cases serving in our military, that the notion that we would just arbitrarily or because of politics punish those kids, when they didn’t do anything wrong themselves, I think would be something that would merit me speaking out. It doesn’t mean that I would get on the ballot anyway.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΥΒΑ:

We underwent a monumental shift in our policy towards Cuba. My view was after 50 years of a policy not working, it made sense for us to try to reopen diplomatic relations, to engage a Cuban government, to be honest with them about the strong disagreements we have around, you know, political oppression and treatment of dissenters and freedom of press and freedom of religion, but that to make progress for the Cuban people, our best shot was to suddenly have the Cuban people interacting with Americans and seeing the incredible success of the Cuban-American community and engaging in commerce and business and trade, and that it was through that process of opening up these bilateral relations that you would see over time serious and significant improvement.

Given that shift in the relationship, the policy that we had in place with wet foot, dry foot, which treated Cuban immigrants completely different from folks from El Salvador or Guatemala or Nicaragua or any other part of the world, one that made a distinction between whether you got here by land or by foot. You know, that was a carryover of a old way of thinking that didn’t make sense in this day and age, particularly as we’re opening up travel between the two countries.

And so, you know, we had very length think consultations with the Department of Homeland Security, we had some tough negotiations with the Cuban government, but arrived at a policy which we both think is both fair and appropriate to the changing nature of the relationship between the two countries.

ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ:  I continue to be significantly worried about the Israeli-Palestinian issue. And I’m worried about it both because I think the status quo is unsustainable, that it is dangerous for Israel, that it is bad for Palestinians, it is bad for the region and it is bad for America’s national security. And you know, I came into this office wanting to do everything I could to encourage serious peace talks between Israelis and Palestinians. And we invested a lot of energy, a lot of time, a lot of effort first year, second year, all the way until last year. Ultimately, what has always been clear is that we cannot force the parties to arrive at peace. What we can do is facilitate, provide a platform, encourage, but we can’t force them to do it. But in light of shifts in Israeli politics and Palestinian politics, a rightward drift in Israeli politics, weakening of President Abbas’ ability to move and take risks on behalf of peace in the Palestinian territories.

In light of all the dangers that have emerged in the region and the understandable fears that Israelis may have about the chaos and rise of groups like ISIL and the deterioration of Syria, in light of all those things, what we at least wanted to do, understanding that the two parties wouldn’t actually arrive at a final status agreement, is to preserve the possibility of the two-state solution because we do not see an alternative to it.

And I’ve said this directly to Prime Minister Netanyahu, I’ve said it inside of Israel, I’ve said it to Palestinians as well. I don’t see how this issue gets resolved in a way that maintains Israel as both Jewish and a democracy. Because if you do not have two states, then in some form or fashion you are extending an occupation, functionally you end up having one state in which millions of people are disenfranchised and operate as second class residents.

You can’t even call them citizens necessarily. And so – so the goal of the resolution was to simply say that the settlements, the growth of the settlements are creating a reality on the ground that increasingly will make a two-state solution impossible. And we’ve believed consistent with the position that has been taken with previous U.S. administrations for decades now that it was important for us to send a signal, a wakeup call that this moment may be passing.

And Israeli voters and Palestinians need to understand that this moment may be passing. And – and hopefully, that then creates a debate inside both Israeli and Palestinian communities that won’t result immediately in peace but at least will lead to a more sober assessment of what the alternatives are. So, the president-elect will have his own policy. The ambassador or the candidate for the ambassadorship obviously has very different views than I do.

That is their prerogative, that’s part of what happens after elections, and I think my views are clear. We’ll see how – how their approach plays itself out. I don’t want to – I don’t want to project today what could end up happening but obviously it’s a volatile environment. What we’ve seen in the past is when sudden unilateral moves are made that speak to some of the core issues and sensitivities of either side, that can be explosive.

And what we’ve tried to do in the transition is just provide the context in which the president-elect may want to make some of these decisions.

ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ LGBT:

 I could not be prouder of the transformation that’s taken place in our society just in the last decade. And, I’ve said before, I think we made some useful contributions to it, but the primary heroes in this stage of our — our growth as a Democracy and a society are all the individual activists and sons and daughters and couples who courageously said, this is who I am and I’m proud of it.

And, that opened people’s minds and opened their hearts. And, eventually, laws caught up. But, I don’t think any of that would have happened without the activism, in some cases loud and noisy, but in some cases just quiet and very personal. And — and I think that what we did as an administration was to help to — the society to move in a better direction, but to do so in a way that didn’t create an enormous backlash and was — was systematic and respectful of the fact, you know, in some cases these issues were controversial.

I think the way we handled, for example, don’t ask, don’t tell, being methodical about it, working with the joint chiefs, making sure we showed this would not have an impact on the effectiveness of the greatest military on Earth. And then to have Defense Secretary Bob Gates and Chairman Mike Mullen and joint chiefs who were open to evidence and ultimately worked with me to do the right thing.

I am proud of that, but again, none of that would have happened without this incredible transformation that was happening in society out there. You know, when I gave Ellen the Presidential Medal of Freedom, I meant what I said. I think somebody that kind and likable, projecting into, you know, living rooms around the country. You know, that changed attitudes. And that wasn’t easy to do for her. And that’s just one small example of what was happening in countless communities all across the country.

So — so I’m proud that in certain places we maybe provided a good block down field to help the movement advance. I don’t think it is something that will be reversible because American society has changed, the attitudes of young people, in particular, have changed. That doesn’t mean there aren’t going to be some fights that are important, legal issues, issues surrounding transgender persons. There’s still going to be some battles that need to take place. But, if you talk to young people, Malia, Sasha’s generation, even if their Republicans, even if their Conservative, many of them will tell you, I don’t understand how you would discriminate against somebody because of sexual orientation. That’s just sort of burned into them in — in pretty powerful ways.

ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΣΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΚΛΕΓΕΙΝ ΚΑΙ ΕΚΛΕΓΕΣΘΑΙ

 I think we’re going to see people of merit rise up from every race, faith, corner of this country. Because that’s America’s strength. When we have everybody getting a chance and everybody’s on the field, we end up being better.

Michelle and I, we always have our — the Olympic team here. And it’s a lot of fun, first of all, just because, you know, anytime you’re meeting somebody who’s the best at anything, it’s impressive. And these mostly very young people are all just so healthy looking and they just beam and exude fitness and health. And so we have a great time talking to them. But they are of all shapes, sizes, colors. You know, the genetic diversity that is on display is remarkable. And if you look at Simone Biles, and then you look at a Michael Phelps, they’re completely different. And it’s precisely because of those differences that we’ve got people here who can excel at any sport. And by the way, more than half of our medals came from women. And the reason is is because we had the foresight several decades ago with something called Title IX to make sure that women got opportunities in sports, which is why our women compete better, because they have more opportunities than folks in other countries.

So, you know, I use that as a metaphor and if in fact we continue to keep opportunity open to everybody, then yeah, we’re going to have a woman president. We’re going to have a Latino president. And we’ll have a Jewish president, a Hindu president. You know, who knows who we’re going to have.

I suspect we’ll have a whole bunch of mixed up presidents at some point that nobody really knows what to call them. And that’s fine.

Now, what do I worry about? …I worry about inequality because I think that if we are not investing in making sure everybody plays a role in this economy, the economy will not grow as fast and I think it will also lead to further and further separation between us as Americans — not just along racial lines. I mean, there are a whole bunch of folks who voted for the president-elect because they feel forgotten and disenfranchised.

They feel as if they’re being looked down on. They feel as if their kids aren’t going to have the same opportunities as they did.

And you don’t want to — you don’t want to have an America in which a very small sliver of people are doing really well, and everybody else is fighting for scraps, as I said last week. Because that’s oftentimes when racial divisions get magnified, because people think, well, the only way I’m going to get ahead is if I make sure somebody else gets less; somebody who doesn’t look like me or doesn’t worship the same place I do.

That’s not a good recipe for our democracy. I worry about, as I said in response to a previous question, making sure that the basic machinery of our democracy works better. We are the only country in the advanced world that makes it harder to vote rather than easier. And that dates back. There’s an ugly history to that that we should not be shy about talking about(…) The reason that we are the only country among advanced democracies that makes it harder to vote is — it traces directly back to Jim Crow and the legacy of slavery and it became sort of acceptable to restrict the franchise (ph). And that’s not who we are. That shouldn’t be who we are. That’s not when America works best. So I hope that people pay a lot of attention to making sure that everybody has a chance to vote. Make it easier, not harder.

This whole notion of election — voting fraud, this is something that has constantly been disproved, this — this is fake news. The notion that there are a whole bunch of people out there who are going out there and are not eligible to vote and want to vote. We have the opposite problem. We have a whole bunch of people who are eligible to vote who don’t vote. And so the idea that we put in place a whole bunch of barriers to people voting doesn’t make sense. And then the — you know, as I said before, political gerrymandering that makes your vote matter less because politicians have decided you live in a district where everybody votes the same way you do so that these aren’t competitive races and we get 90 percent Democratic districts, 90 percent Republican districts, that’s bad for our democracy too. I worry about that.

I think it is very important for us to make sure that our criminal justice system is fair and just, but I also think it’s also very important to make sure that it is not politicized, that it maintains an integrity that is outside of partisan politics at every level. I think at some point, we’re going to have to spend — and this will require some action by the Supreme Court, we have to re- examine just the flood of endless money that goes into our politics, which I think is very unhealthy.

So there are a whole bunch of things I worry about there. And as I said in my speech on Tuesday, we’ve got more work to do on race. It is not — it is simply not true that things have gotten worse. They haven’t. Things are getting better and I have more confidence on racial issues in the next generation than I do in our generation or the previous generation. I think kids are smarter about it. They’re more tolerant. They are more inclusive by instinct than we are, and hopefully, my presidency maybe helped that along a little bit.

But you know, we — when we feel stress, when we feel pressure, when we’re just fed information that encourages some of our worst instincts, we tend to fall back into some of the old racial fears and racial divisions and racial stereotypes, and it’s very hard for us to break out of those and to listen and to think about people as people and to imagine being in that person’s shoes.

And by the way, it’s no longer a black and white issue alone. You got Hispanic folks and you got Asian folks, this is not just the same old battles that — we’ve got this stew that’s bubbling up from people everywhere and we’re going to have to make sure that we in our own lives and our own families and work places do a better job of treating everybody with basic respect and understanding that not everybody starts off in the same situation and imaging what would it be like if you were born in an inner city and had no job prospects anywhere within a 20 mile radius or how does it feel being born in some rural county where there’s no job opportunities within in a 20 mile radius and seeing those two things as connected as opposed to separate.

So, you know, we got work to do, but overall, I think on this front, the trend lines, ultimately, I think will be good. (…)


H ΚΥΠΡΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΟΤΙ Η ΡΩΣΣΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ

16/01/2017

vladimir-putinkotzias

CYPRUS FEARS RUSSIA COULD WRECK REUNIFICATION

By SARA STEFANINI 1/12/17- POLITICΟ

Moscow has plenty to gain from keeping Greek and Turkish Cypriots divided. 

GENEVA — As Cypriot leaders tussle with Greece, Turkey and the U.K. over the most delicate parts of an agreement to reunify the island, there’s a growing fear that Russia could spoil a deal. That’s because the Kremlin has little to gain from the end of a four-decade split between Greek and Turkish Cypriots.

A peace deal would ease tensions between the European Union and Turkey, open the way to formal cooperation between the EU and NATO (blocked because Turkey and Cyprus don’t officially recognize each other), give Turkey a new source of natural gas imports and hand Brussels a diplomatic success story after a series of blows last year. None of those advance Russia’s interests.

The fear on the Greek Cypriot side is that Moscow is using social and mass media, as well as ties to fringe nationalist political parties and the Greek Orthodox Church, to undermine the settlement talks.

The government is aware of Russian activities and monitoring the situation,” said a source close to the government of Nicos Anastasiades, Cyprus’ internationally recognized president and the Greek Cypriot leader.

The concern comes amid reports of the Kremlin intervening in U.S. and European elections with cyberattacks, “fake news” propaganda and support for populist and anti-establishment movements.

Russia isn’t directly involved in the discussions underway this week in Geneva between Anastasiades and Mustafa Akıncı, president of the self-declared Turkish Cypriot state, and, as of Thursday, officials from Greece, Turkey, the U.K., the United Nations and the European Union. But the worry is that it will use its soft power to influence public opinion, especially if the two sides reach a peace deal and start campaigning for a referendum in the coming months. There’s some indication that Moscow has already started to do that. Russia’s ambassador to Cyprus, Stanislav Osadchiy, has drawn criticism on the island over the past month by sending mixed messages about his government’s position on reunification.

In what the Greek Cypriot newspaper Politis described as a “political blunder,” Osadchiy was the only foreign representative to attend a seminar in late December between five smaller political parties, where the focus was on opposing reunification and attacking Anastasiades’ role in the talks. He was quickly summoned to the Cypriot foreign ministry to explain, Politis reported. A few days later, Osadchiy stressed his government’s support for a settlement deal, as well as its readiness to attend the Geneva meeting if the U.N. Security Council’s five permanent members were invited.

We first of all support the solution, we expect difficult days ahead, but Russia sincerely wants a solution to the Cyprus problem and we hope that one will be achieved in Geneva,” Osadchiy said on December 30, according to the Famagusta Gazette. The Russian embassy in Cyprus could not be reached for comment. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 2017 -Καλή Χρονιά!

29/12/2016

donald-trumpmerkel2

Greek Prime Minister Alexis Tsipras gestures as he leaves an EU summit in Brussels on Friday, June 26, 2015. EU leaders, in a second day of meetings, discussed migration, the Greek bailout and European defense. (AP Photo/Geert Vanden Wijngaert)

96657-216543-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae5711127ac3618803288b45edanastasiadis-akintzi

(κάπως ρεαλιστικές, με χαμηλά τον πήχυ):

1.Καθαίρεση Τραμπ (δεν είναι όνειρο, οι πολιτικές και νομικές διεργασίες έχουν ήδη αρχίσει!) %ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%82%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%ce%b5%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%aertx1z33f-606x416siriaki-antipoliteusi-sizitisei-mono-asant-nekro-620x404wilders-640x480

TOPSHOT - Activists dressed as polar bears are pictured as activists gather for a demonstration to form a giant red line at the Avenue de la Grande armee boulevard in Paris on December 12, 2015, as a proposed 195-nation accord to curb emissions of the heat-trapping gases that threaten to wreak havoc on Earth's climate system is to be presented at the United Nations conference on climate change COP21 in Le Bourget, on the outskirts of Paris.  AFP PHOTO / ALAIN JOCARD / AFP / ALAIN JOCARD        (Photo credit should read ALAIN JOCARD/AFP/Getty Images)

 

2. Εκλογή Μέρκελ- και καταβαράθρωση AfD. 

3. Επανένωση της Κύπρου (στα συν: ποτέ οι σχέσεις των ηγετών Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δεν ήταν καλύτερες, ούτε μεγαλύτερη η αποφασιστικότητά τους για λύση. Στα πλην: Ερντογάν.) 

4. Μη εκλογή Λεπέν 

5. Καταβαράθρωση Wilders στην Ολλανδία. 

6. Πτώση κυβέρνησης Τσίπρα- εκλογές- NO GREXIT. 

7. H E.E. αποφασίζει συγκεκριμένες quotas για την υποδοχή προσφύγων υποχρεωτικές για κάθε κράτος-μέλος με επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση μη συμμόρφωσης. 

8. Παραπομπή των Άσαντ & Πούτιν στο Διεθνές Δικαστήριο για Εγκλήματα Πολέμου (και εδώ ο ΟΗΕ δειλά-δειλά έχει ξεκινήσει συγκρότηση αρμόδιας επιτροπής). 

9. Η Ιταλία γλυτώνει την πτώχευση. 

10. Μπαίνει η μπουλντόζα στο Ελληνικό.
Και εκτός συναγωνισμού: Παγκόσμια εφαρμογή Εφαρμογή της Συνθήκης του Παρισιού για το κλίμα (μην το θεωρείτε ευκολάκι επειδή το ψήφισαν!)

(όπως ίσως προσέξατε δεν υπάρχει δυστυχώς ούτε ειρήνη στη Συρία, ούτε οριστική συντριβή της τρομοκρατίας, ούτε συγκρότηση στην Ελλάδα του δημοκρατικού-κεντρώου κόμματος- είπαμε να είμαστε ρεαλιστές!)

 

 

 


Ολόκληρη η ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στην Αθήνα (κέντρο Πολιτισμού Στ.Νιάρχος 16/11/2016)

16/11/2016

Ύμνος στη Δημοκρατία. Τη  Δημοκρατία που πολλές φορές την θεωρούμε δεδομένη, αλλά κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή…