ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ

26/09/2017

Στα πλαίσια του Διεθνούς Φεστιβάλ Λογοτεχνίας του Βερολίνου που γίνεται κάθε Σεπτέμβρη, εφέτος δημιουργήθηκε το video «What matters» – (Αυτό που έχει σημασία), όπου 30 συγγραφείς, καλλιτέχνες και φοιτητές απ’ όλο τον κόσμο μνημονεύουν την ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, διαβάζοντας ο καθένας και η καθεμία από ένα άρθρο στη γλώσσα του. (αγγλικοί υπότιτλοι)

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

ΟΗΕ 10 Δεκεμβρίου του 1948,

Άρθρο 1 Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα. Είναι προικισμένοι με λογική και συνείδηση και οφείλουν να συμπεριφέρονται μεταξύ τους με πνεύμα αδελφοσύνης.

Άρθρο 2 Κάθε άνθρωπος είναι υποκείμενο όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναφέρονται στην παρούσα Διακήρυξη, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση, όπως το φύλο, η γλώσσα, η θρησκεία, οι πολιτικές ή άλλες πεποιθήσεις, η εθνική ή κοινωνική καταγωγή, η περιουσία, η γέννηση ή οποιαδήποτε άλλη κατάσταση. Επίσης δεν είναι επιτρεπτό να γίνεται καμία διάκριση λόγω του πολιτικού, νομικού ή διεθνούς καθεστώτος της χώρας από την οποία προέρχεται κανείς, είτε πρόκειται για χώρα ή εδαφική περιοχή ανεξάρτητη, είτε για χώρα μη ανεξάρτητη, υπό εποπτεία ή υπό οποιονδήποτε άλλο περιορισμό κυριαρχίας.

Άρθρο 3 Κάθε άτομο έχει δικαίωμα στη ζωή, την ελευθερία και την προσωπική του ασφάλεια.

Άρθρο 4 Κανείς δεν επιτρέπεται να ζει υπό καθεστώς δουλείας ή καταναγκαστικής εργασίας. Η δουλεία και το δουλεμπόριο υπό οποιαδήποτε μορφή απαγορεύονται.

Άρθρο 5 Κανείς δεν επιτρέπεται να υποβάλλεται σε βασανιστήρια ή σε σκληρή, απάνθρωπη, ταπεινωτική μεταχείριση ή ποινή.

Άρθρο 6 Κάθε άτομο όπου και αν βρίσκεται έχει δικαίωμα να γίνεται σεβαστό από το νόμο.

Άρθρο 7 Όλοι είναι ίσοι απέναντι στο νόμο και έχουν εξίσου δικαίωμα στην προστασία του νόμου, χωρίς καμιά απολύτως διάκριση. Όλοι δικαιούνται να προστατευτούν από διακρίσεις που παραβιάζουν την παρούσα Διακήρυξη αλλά και από προκλήσεις τέτοιων διακρίσεων.

Άρθρο 8 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ασκεί αποτελεσματικά ένδικα μέσα στα αρμόδια εθνικά δικαστήρια κατά πράξεων που παραβιάζουν τα θεμελιώδη δικαιώματα που του αναγνωρίζουν το Σύνταγμα και ο νόμος.

Άρθρο 9 Κανείς δεν μπορεί να συλλαμβάνεται, να κρατείται ή να εξορίζεται αυθαίρετα.

Άρθρο 10 Κάθε άτομο δικαιούται ισονομία, σε μια δίκαιη και δημόσια δίκη από δικαστήριο ανεξάρτητο και αμερόληπτο, που θα αποφασίσει για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του και για το βάσιμο της κατηγορίας εναντίον του.

Άρθρο 11 1. Όποιος κατηγορείται για ποινικό αδίκημα πρέπει να θεωρείται αθώος, μέχρι να διαπιστωθεί η ενοχή του σύμφωνα με το νόμο, σε δημόσια δίκη κατά την οποία θα έχουν εξασφαλιστεί όλες οι απαραίτητες για την υπεράσπισή του εγγυήσεις. 2. Κανείς δεν μπορεί να καταδικαστεί για πράξεις ή παραλείψεις οι οποίες κατά το χρόνο που τελέστηκαν δε συνιστούσαν αξιόποινο αδίκημα κατά το εθνικό ή το διεθνές δίκαιο. Ούτε μπορεί να επιβληθεί ποινή βαρύτερη από εκείνη που ίσχυε κατά το χρόνο που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη.

Άρθρο 12 1. Κανείς δεν επιτρέπεται να υποστεί αυθαίρετες επεμβάσεις στην ιδιωτική του ζωή, την οικογένεια, την κατοικία ή την αλληλογραφία του, ούτε προσβολές της τιμής και της υπόληψής του. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να τον προστατεύουν οι νόμοι από επεμβάσεις και προσβολές αυτού του είδους.

Άρθρο 13 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να κυκλοφορεί ελεύθερα και να εκλέγει τον τόπο διαμονής του στο εσωτερικό ενός κράτους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εγκαταλείπει οποιαδήποτε χώρα, ακόμη και τη δική του, και να επιστρέφει στη χώρα του.

Άρθρο 14 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα λόγω διωγμών να ζητά άσυλο και να του παρέχεται άσυλο σε άλλες χώρες. 2. Κανείς δεν μπορεί να επικαλεστεί αυτό το δικαίωμα σε περίπτωση δίωξης που δεν εδράζεται σε πολιτικούς λόγους ή για ενέργειες αντίθετες προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 15 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια ιθαγένεια. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιθαγένειά του, ούτε το δικαίωμα να αλλάξει ιθαγένεια.

Άρθρο 16 1. Ο άνδρας και η γυναίκα, όταν φθάσουν σε ηλικία γάμου, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια, χωρίς κανέναν περιορισμό λόγω φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας. 2. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς το γάμο, κατά τη διάρκειά του και κατά τη λύση του. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλόνυμφων. 3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και έχει δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.

Άρθρο 17 1. Κάθε άτομο μόνο του ή μαζί με άλλους έχει δικαίωμα στην ιδιοκτησία. 2. Κανείς δεν μπορεί να στερηθεί αυθαίρετα την ιδιοκτησία του.

Άρθρο 18 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την  ελευθερία για αλλαγή θρησκείας ή πίστης, όπως και την ελευθερία, μόνο ή μαζί με άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά,  να  εκδηλώνει τη θρησκεία του ή  τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις του με τη διδασκαλία, την πρακτική,  τη λατρεία και με την τέλεση θρησκευτικών τελετών.

Άρθρο 19 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της γνώμης και της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει το να εκφράζει τις απόψεις του χωρίς να υφίσταται δυσμενείς συνέπειες καθώς και το να αναζητά, να παίρνει και να διαδίδει πληροφορίες και ιδέες, με οποιοδήποτε μέσο έκφρασης και οπουδήποτε στον κόσμο.

Άρθρο 20 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συνέρχεται και να συνεταιρίζεται ελεύθερα για ειρηνικούς σκοπούς. 2. Κανείς δεν μπορεί να εξαναγκαστεί να συμμετέχει σε κάποιο σωματείο.

Άρθρο 21 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στη διακυβέρνηση της χώρας του είτε άμεσα, είτε έμμεσα με αντιπροσώπους ελεύθερα εκλεγμένους. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να γίνεται δεκτό με ίσους όρους στις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας του. 3. Η λαϊκή θέληση είναι το θεμέλιο της κρατικής εξουσίας. Η θέληση αυτή πρέπει να εκφράζεται με τίμιες εκλογές, οι οποίες πρέπει να διεξάγονται περιοδικά, με καθολική, ισότιμη και μυστική ψηφοφορία ή με αντίστοιχη διαδικασία που να εξασφαλίζει την ελευθερία της εκλογής.

Άρθρο 22 Κάθε άτομο ως μέλος του κοινωνικού συνόλου έχει δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση και δικαιούται, μέσω της εθνικής προσπάθειας και της διεθνούς συνεργασίας και σύμφωνα πάντα με την οργάνωση και τις οικονομικές δυνατότητες κάθε κράτους, να εξασφαλίζει την ικανοποίηση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων που είναι απαραίτητα για την αξιοπρέπεια και την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του.

Άρθρο 23 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να εργάζεται και να επιλέγει το επάγγελμά του, να έχει κατάλληλες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και να προστατεύεται από την ανεργία. 2. Όλοι, χωρίς καμιά διάκριση, έχουν δικαίωμα ίσης αμοιβής για ίση εργασία. 3. Κάθε εργαζόμενος έχει δικαίωμα δίκαιης και ικανοποιητικής αμοιβής, ώστε ο ίδιος και η οικογένειά του να ζουν αξιοπρεπώς, και η οποία συμπληρώνεται, αν είναι απαραίτητο, και με άλλους τρόπους κοινωνικής προστασίας. 4. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να ιδρύει μαζί με άλλους συνδικάτα και να συμμετέχει σε συνδικάτα για την υπεράσπιση των συμφερόντων του.

Άρθρο 24 Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην ανάπαυση και στον ελεύθερο χρόνο, όπως και σε λογικό περιορισμό του χρόνου εργασίας καθώς και σε περιοδικές άδειες μετ’ αποδοχών.

Άρθρο 25 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει στο ίδιο και στην οικογένειά του υγεία και ευημερία, ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες και κοινωνική ασφάλιση. Έχει επίσης δικαίωμα σε ασφάλιση για την ανεργία, την ασθένεια, την αναπηρία, τη χηρεία, τη γεροντική ηλικία, όπως και για όλες τις άλλες περιπτώσεις που στερείται τα μέσα για να συντηρηθεί, εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη θέλησή του. 2. Η μητρότητα και η παιδική ηλικία δικαιούνται ειδική μέριμνα και περίθαλψη. Όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα αν έχουν γεννηθεί εντός ή εκτός γάμου, απολαμβάνουν την ίδια κοινωνική προστασία.

Άρθρο 26. 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Η εκπαίδευση πρέπει να παρέχεται δωρεάν τουλάχιστον στη στοιχειώδη και βασική βαθμίδα της. Η στοιχειώδης εκπαίδευση πρέπει να είναι υποχρεωτική. Η τεχνική και επαγγελματική εκπαίδευση πρέπει να εξασφαλίζεται για όλους, ενώ η ανώτατη εκπαίδευση πρέπει να είναι εξίσου προσιτή σε όλους ανάλογα με τις ικανότητές τους.2. Η εκπαίδευση πρέπει να αποβλέπει στην πλήρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου και στην ενίσχυση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών. Πρέπει να προάγει την κατανόηση, την ανεκτικότητα και τη φιλία ανάμεσα σε όλα τα έθνη και όλες τις φυλές και τις θρησκευτικές ομάδες, και να προωθεί την ανάπτυξη των δραστηριοτήτων των Ηνωμένων Εθνών για τη διατήρηση της ειρήνης. 3. Οι γονείς έχουν κατά προτεραιότητα το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της παιδείας που θα δοθεί στα παιδιά τους.

Άρθρο 27 1. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα να συμμετέχει ελεύθερα στην πνευματική ζωή της κοινότητας, να απολαμβάνει τις καλές τέχνες και να μοιράζεται την επιστημονική πρόοδο και τα αγαθά της. 2. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα προστασίας των ηθικών και υλικών αποκτημάτων του που απορρέουν από κάθε είδους επιστημονική, λογοτεχνική ή καλλιτεχνική παραγωγή.

Άρθρο 28. Κάθε άτομο έχει το δικαίωμα σε μια κοινωνική, διεθνή τάξη, όπου τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που αναφέροντα στην παρούσα Διακήρυξη να μπορούν να υλοποιούνται σε όλη τους την έκταση.

Άρθρο 29. 1. Το άτομο έχει υποχρεώσεις απέναντι στην κοινότητα μέσα στο πλαίσιο της οποίας και μόνο είναι δυνατή η ελεύθερη και ολοκληρωμένη ανάπτυξη της προσωπικότητάς του. 2. Το άτομο κατά την άσκηση των δικαιωμάτων του και την απόλαυση των ελευθεριών του στους μόνους περιορισμούς που πρέπει να υπόκειται είναι αυτοί που ορίζονται από τους νόμους, με αποκλειστικό σκοπό την εξασφάλιση της αναγνώρισης και του σεβασμού των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των άλλων ανθρώπων και της ικανοποίησης των δίκαιων απαιτήσεων της ηθικής, της δημόσιας τάξης και της εν γένει ευημερίας σε μια δημοκρατική κοινωνία. 3. Τα δικαιώματα αυτά και οι ελευθερίες δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση να ασκούνται αντίθετα προς τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών.

Άρθρο 30. Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.   

 

O προσωπικότητες που διαβάζουν τα άρθρα της διακήρυξης:

Νίνα Χος, γερμανίδα ηθοποιός («Το τραγούδι του φοίνικα») -Γερμανικά

Νταβίντ Γκρόσσμαν, ισραηλινός συγγραφέας -Εβραϊκά

Άϊ Γουέϊγουέϊ, κινέζος εικαστικός καλλιτέχνης και ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων- Κινεζικά

Πάττι Σμιθ, αμερικανίδα συνθέτις και τραγουδίστρια- Αγγλικά

Βίκτωρ Γιεροφέγιεφ, ρώσσος συγγραφέας,-Ρωσσικά

Ελνάθαν Τζών, νιγηριανός σατιρικός συγγραφέας & δικηγόρος- Χάουζα

Νίλς Λάντγκρεν, σουηδός τρομπονίστας της τζαζ- Σουηδικά

Πετίνα Γκαππάχ, συγγραφέας και δικηγόρος από τη Ζιμπάμπουε -Σόνα

Γκότσε Σμιλέβσκι, συγγραφέας από τη Δημοκρατία της Μακεδονίας- Μακεδόνικα

Χέρτα Μύλλερ, γερμανορουμάνα συγγραφέας & ποιήτρια (Νόμπελ λογοτεχνίας 2009)- ρουμανικά

Εύα Μάττες, γερμανο-αυστριακή ηθοποιός («Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα φον Καντ»)- γερμανικά

Ελφρίντε Γέλινεκ, αυστριακή συγγραφέας ( Νόμπελ Λογοτεχνίας, 2004)- γερμανικά

Πρίγια Μπασίλ, βρεταννή συγγραφέας και πολιτική ακτιβίστρια- Αγγλικά

Ντέιβιντ Βαν Ρέιμπρουκ, βέλγος ιστορικός, αρχαιολόγος και συγγραφέας- ολλανδικά

Βόλφ Μπίρμαν, ο τροβαδούρος της δημοκρατικής αντίστασης στην DDR- γερμανικά

Σαμμιουλάχ Ρασουλί, πέρσης πρόσφυγας – Φαρσί

Τζέφφρυ Γιάνγκ, -Αγγλικά

Νόρα Τζιαννόρι -Ιταλικά

Βιβιάν Γουέστγουντ, αγγλίδα designer μόδας- Αγγλικά

Τζαν Ντουντάρ, τούρκος δημοσιογράφος-αρχισυντάκτης της Τζουμχουρριέτ – πολιτικός πρόσφυγας-Τουρκικά

Μαρτίνα Γκέντεκ, γερμανίδα ηθοποιός («Οι ζωές των άλλων»)- γερμανικά

Χάρης Βλαβιανός, έλληνας συγγραφέας, ποιητής και δοκιμιογράφος- Ελληνικά

Pankaj Mishra, ινδός συγγραφέας και δοκιμιογράφος- Ινδικά

Κάρλα Παρκ, μαθήτρια -γερμανικά

Fadhil Al Azzawi, ιρακινός συγγραφέας- Αραβικά

Ναμπίχα Ικμπάλ, αγγλίδα μουσικός και παραγωγός ραδιοφώνου.- Αγγλικά

Σάϊμον Ράττλ, άγγλος αρχιμουσικός- Αγγλικά

Λίνα Μερουάνε, χιλιανή συγγραφέας- Ισπανικά

Τομ Βλάστσιχα, γερμανός ηθοποιός (Game of thrones) -Γερμανικά

Ραφαέλ Ντελπλάνκ, γαλλίδα φοιτήτρια- Γαλλικά

Advertisements

Η ημέρα της γυναίκας και οι σκλάβες του Ισλάμ

09/03/2017

Άρθρο μου στην Athens Voice  9/3/17

 

 

Τις μαστιγώνουν και τις λιθοβολούν μέχρι θανάτου. Τις πουλάνε και τις αγοράζουν, τις κάνουν σκλάβες του σεξ. Τις παντρεύουν με το ζόρι, συχνά μικρά κοριτσάκια με ενήλικες άντρες. Ακρωτηριάζουν τα γεννητικά τους όργανα. Τους αρνούνται την μόρφωση και τη συμμετοχή στη δημόσια ζωή. Τις υποχρεώνουν να φορούν διαρκώς τσαντόρ, νικάμπ, χιτζάμπ, μαντήλες. Παραλλαγές υπάρχουν από χώρα σε χώρα, αλλά όλες οι χώρες του Ισλάμ, άλλες λιγώτερο άλλες περισσότερο, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: την υποτίμηση της γυναίκας, την κατάφωρη ανισότητα. Και έχουμε δει ότι από τις χώρες καταγωγής αυτό επεκτείνεται και μέσα στις χώρες υποδοχής μεταναστών και προσφύγων.

Θεωρώ αδιανόητο να “τιμούμε” την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας χωρίς να δίνουμε προτεραιότητα στα δεινά των μουσουλμάνων γυναικών. Σε σύγκριση με αυτά, οι ανισότητες μεταξύ ανδρών-γυναικών στις δημοκρατικές χώρες μοιάζουν ψιλά γράμματα. Οι γυναικείες οργανώσεις, η κοινωνία των πολιτών εν γένει, οι διεθνείς οργανισμοί, οι κυβερνήσεις, πρέπει να αναλάβουν γενναίες και τολμηρές σταυροφορίες, ιδιαίτερα εναντίον των πιο επαχθών μορφών υποδούλωσης. Και κυρίως να μην επιτρέπουμε την παραμικρή υποχώρηση των κατακτήσεων της γυναικείας χειραφέτησης στις ίδιες μας τις χώρες. Κατακτήσεων που κερδίθηκαν με αγώνες. Πολλοί, ιδίως αριστεροί, και μάλιστα αριστερές φεμινιστικές οργανώσεις προβάλλουν επιχειρήματα “ανοχής του διαφορετικού” και “σεβασμού της πολυπολιτισμικότητας” ενώ στην ουσία πρόκειται για υποχώρηση των αρχών της ισότητας και του ανθρωπισμού. Έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν το σύμβολο της ανδρικής κυριαρχίας, τη μαντήλα, ως αποδεκτή έκφραση ταυτότητας και να την υποστηρίζουν ως δήθεν ανθρώπινο δικαίωμα!

Στα πρώτα νεανικά μου χρόνια έζησα σε μια Ελλάδα, όπου υπήρχε ακόμα το ταμπού της παρθενίας, όπου το σεξ ήταν αμαρτία, όπως αμαρτία ήταν οι προφυλάξεις κατά της τεκνοποιίας ακόμα και μέσα στο γάμο, υπήρχε η προίκα, η άμβλωση ήταν υποκριτικά “παράνομη” και ήταν η μόνη αντισύλληψη, οι γυναίκες που βιάζονταν “τά ‘θελαν”, η ορθόδοξη εκκλησία ορισμένες μέρες του μήνα μας θεωρούσε “μιαρές”, η σεξουαλική παρενόχληση ήταν στην ημερήσια διάταξη και κοινωνικά αποδεκτή. Όποια κοπέλα τολμούσε να βάλει τις φωνές ενάντια στην βαναυσότητα αγνώστων και γνωστών, αυτή ήταν που στιγματιζόταν και γελοιοποιούνταν ως υστερική. Δεν περηφανεύομαι ότι έκανα κάτι το ιδιαίτερα ηρωΙκό, αλλά μαζί με άλλες πολλές, τις περισσότερες φορές ανοργάνωτα αλλά συχνά και οργανωμένα, είμαστε η γενια γυναικών που κατακτήσαμε στη Ελλάδα του ’70, του ’80, του ’90 έναν σημαντικό βαθμό χειραφέτησης – με μικρό ή μεγάλο κόστος. Πάντως με κόστος.

Κάθε φορά λοιπόν που βλέπω στο δρόμο γυναίκες με μαντήλες, μπουμπουλωμένες ακόμα και το κατακαλόκαιρο με ρούχα ως τους αστραγάλους και τους καρπούς των χεριών, ιδίως νέες γυναίκες δίπλα σε άντρες που καμαρώνουν με σορτσάκια και φανελλάκια, κάθε φορά νιώθω την καρδιά μου να βουλιάζει. Νιώθω ότι όλοι οι έστω μικροί αγώνες που έκανα- που κάναμε- πάνε χαμένοι. Πώς μπορούμε να ανεχόμαστε κοριτσάκια 11 και 12 χρονών μαντηλοδεμένα; Και δε δέχομαι το επιχείρημα ότι πρόκειται για ευσεβείς γυναίκες που ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας τους. Η ευσέβεια αποδεικνύεται άν έχεις δικαίωμα επιλογής. Πόσες το θέλουν συνειδητά και πόσες έχουν ψυχολογικά εσωτερικεύσει την καταπίεση θεωρώντας την δική τους επιλογή; Και βέβαια δεν ξέρουμε πόσες από αυτές τις γυναίκες έχουν πλήρη συνείδηση του καταναγκασμού που τους επιβάλλουν πατεράδες, σύζυγοι και μια ολόκληρη κοινότητά και δεν μπορούν να τον αποτινάξουν γιατί θα πλήρωναν πολύ βαρύ τίμημα…Εγώ δεν λέω αυτές οι καταπιεσμένες γυναίκες να υποστούν επιπλέον και την εχθρότητα της κοινωνίας μας. Το αντίθετο. Ωστόσο, όσες έχουν το θάρρος ν’ αποτινάξουν τον ζυγό, αυτές πρωτίστως οφείλουμε να τις εξοπλίσουμε με τα νομικά εργαλεία για να το πετύχουν και να τους προσφέρουμε κοινωνική προστασία και συμπαράσταση. Μην γελιόμαστε. Ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων και μεταναστών ήρθε και θα μείνει εδώ. Η επιτυχής ένταξή τους και η συγκατοίκηση μαζί τους είναι ένα μεγάλο στοίχημα για τη συνοχή της κοινωνίας μας. Η απομόνωσή τους και η ανοχή μας μπροστά στην ανισότητα ανδρών-γυναικών και άλλων πρακτικών διάκρισης ως κάτι αυτονόητο, το μόνο αποτέλεσμα που θα έχει, θα είναι να φουντώσει και άλλο ο ρατσισμός. Και αν το δούμε ευρύτερα, η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα των μουσουλμάνων γυναικών μπορεί να γίνει μια καλή αφορμή να ξεπεράσουμε δικές μας χρόνιες αγκυλώσεις, σε μια χώρα που ακόμα η πολιτεία δεν είναι χωρισμένη από το κράτος και στη Θράκη ισχύει ακόμα η σαρία.

 

 


Τζαν Ντουντάρ: Οι δημοκράτες στην Τουρκία χρειάζονται υποστήριξη.

02/03/2017

Ο Τζαν Ντουντάρ, ο πρώην διευθυντής της Τζουμχουριέτ, υπόδικος στην Τουρκία για κατασκοπεία και τρομοκρατία (!) γιατί  δημοσίευσε τεκμηριωμένο  φωτογραφικό και βιντεοσκοπημένο υλικό, όπου αποκαλύπτεται ότι φορτηγά της ΜΙΤ (μυστικές υπηρεσίες της Τουρκίας) μετέφεραν όπλα στους ισλαμιστές στη Συρία, σήμερα έχει καταφύγει στην Γερμανία και έχει απευθύνει επανειλημμένα έκκληση στους πολίτες και στους θεσμούς της Ευρώπης να υποστηρίξουν τους δημοκρατικούς πολίτες της Τουρκίας, τους υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του κοσμικού κράτους και  των αρχών του ανθρωπισμού, και που τώρα υφίστανται απηνή διωγμό.

Το βίντεο είναι από παλαιότερη εκδήλωση της Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο για την ελευθερία του τύπου στην Τουρκία. Το σχόλιο των GREENS/EFA στο facebook: «Η δημοσιογραφία δεν είναι έγκλημα. Θα έχετε ακούσει για τον Deniz Yücel, έναν Γερμανό δημοσιογράφο τουρκικής καταγωγής που πρόσφατα συνελήφθη στην Τουρκία. Πάνω από 100 δημοσιογράφοι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση στην Τουρκία»

 

dyΟ Deniz Yücel, ο Γερμανός δημοσιογράφος τουρκικής καταγωγής με διπλή υπηκοότητα, ο πρώτος ξένος δημοσιογράφος που βρίσκεται στη φυλακή στην Τουρκία.

 

 

 

 

 

 

 

Και η συνέντευξη που πήρε η δημοσιογράφος Τέτα Παπαδοπούλου από τον Τζαν Ντουντάρ (Athens Voice 2/3/17) http://www.athensvoice.gr/politiki/tzan-ntoyntar-i-alli-toyrkia-yparhei 

«…Για όλους εμάς στην Τουρκία –δηλαδή όλους εμάς που πιστεύουμε βαθιά στην αρχή του κοσμικού κράτους– η Ευρώπη σημαίνει συγκεκριμένες αξίες. Σημαίνει: Δημοκρατία, Ανθρώπινα Δικαιώματα, Ελευθερία του Τύπου και της Έκφρασης, Ισότητα Ανδρών και Γυναικών, Κράτος Δικαίου. 
Όλα αυτά τα ιδανικά κινδυνεύουν σήμερα στην Τουρκία από αυτή την καταπιεστική κυβέρνηση. Εμείς υπερασπιστήκαμε και συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την πατρίδα μας με ασπίδα αυτά ακριβώς τα ιδανικά. Ωστόσο, η Ευρώπη μας εγκατέλειψε. (…) Στην Ευρώπη πολλοί νομίζουν ότι η Τουρκία εύκολα θα υποταχθεί στον δρόμο που ο Ερντογάν επιδιώκει να την σύρει. Κάνουν λάθος. Το λέω αυτό και σε σχέση με το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που θα διεξαχθεί στις 16 Απριλίου, με το οποίο επιχειρείται να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας του πολιτεύματος και να περάσουν όλες οι εξουσίες στον Πρόεδρο. Ξέρετε, εκτός από όσους είναι αντίθετοι με τον Ερντογάν, υπάρχουν και εκείνοι μέσα στο ίδιο του το κόμμα, το ΑΚΠ, οι οποίοι δεν επιθυμούν να γίνει η Τουρκία μία χώρα που ουσιαστικά δεν θα έχει ούτε Κυβέρνηση ούτε Κοινοβούλιο, παρά μόνον έναν παντοδύναμο και ανεξέλεγκτο Πρόεδρο.  Η «άλλη Τουρκία», αυτή που πιστεύει στη δημοκρατία και στην ισότητα των δύο φύλων, υπάρχει. Όμως πλήττεται από τον Ερντογάν, διώκεται, υποφέρει (…)

 


Σήμερα μνήμη Ολοκαυτώματος: ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ FRITZ BAUER

28/01/2017

images-1H 27η Ιανουαρίου 1945 ήταν η μέρα που απελευθερώθηκε το στρατόπεδο θανάτου Άουσβιτς- Μπιρκενάου από τον σοβιετικό Κόκκινο Στρατό. Και έχει οριστεί ως μέρα μνήμης του SHOAH (Ολοκαυτώματος), την γενοκτονία που εξόντωσε 6 εκατομμύρια Εβραίους, 2 εκατομμύρια Ρομά,  250,000 σωματικά και διανοητικά αναπήρους και 9000 ομοφυλόφιλους. (https://en.wikipedia.org/wiki/International_Holocaust_Remembrance_Day)

Αυτή τη μέρα αρμόζει ένας φόρος τιμής στον Φριτς Μπάουερ (16/7/1903 – 1 /7/1968), τον Γερμανό εισαγγελέα και κυνηγό εγκληματιών Ναζί, μεταπολεμικά, τον καιρό της κυβέρνησης Αντενάουερ. O Μπάουερ συγκέντρωνε στο προσωπό του όλα όσα μισούσαν οι Ναζί: Εβραίος, σοσιαλδημοκράτης και ομοφυλόφιλος. Πάνω απ’ όλα όμως ήταν ένας υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της κοινωνικής αυτογνωσίας. Χάρις σ’ αυτόν έγινε η πρώτες δίκες εγκληματιών του Άουσβιτς από τα γερμανικά δικαστήρια, στις ιστορικές δίκες της Φρανκφούρτης. (1963-1965), όπου για πρώτη φορά η γερμανική κοινωνία βρέθηκε αντιμέτωπη με το πρόσφατο ναζιστικό της παρελθόν. Μερικά χρόνια νωρίτερα ο Μπάουερ έπαιξε κομβικό ρόλο στην σύλληψη του Άντολφ Άϊχμαν από τη Μοσάντ.  Σε μια εποχή που το γερμανικό κράτος είχε ακόμα πρώην ναζί σε θέσεις κλειδιά στον κρατικό μηχανισμό, ο Μπάουερ  με απίστευτο πείσμα και παρά τις απειλές για τη ζωή του και τα μυστικά της ιδιωτικής του ζωής να κρέμονται σαν δαμόκλεια σπάθη πάνω του, ανακάλυψε τον Άϊχμαν στην Αργεντινή και έκανε δυνατή την σύλληψή του. Ο άνθρωπος αυτός για τα επόμενα χρόνια μετά το θάνατό του έπεσε στην αφάνεια. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια άρχισε να αναγνωρίζεται η προσφορά του στο ευρύ κοινό, χάρις σε δύο γερμανικές ταινίες : «Ο Λαβύρινθος της σιωπής» (Im Labyrinth des Schweigens» 2014) του Giulio Ricciarelli και η «Υπόθεση Φριτς Μπάουερ» («Der Staat gegen Fritz Bauer» 2015) του Lars KraumeΔύο πολύ ενδιαφέρουσες και καλογυρισμένες ταινίες που στη χώρα μας πέρασαν μάλλον απαρατήρητες.

im-labyrinth-des-schweigens-le-recit-prenant-dune-instruction-judiciaire

der-staat-gegen-fritz-bauer-61629


Οι PUSSY RIOT ξαναχτυπούν: «MAKE AMERICA GREAT AGAIN!»

14/11/2016

Με ένα νέο βίντεο χτυπούν αλύπητα τον φίλο του Πούτιν.


Για την εκπαίδευση των προσφυγόπουλων-2

25/09/2016

 

(φωτο από τον 9.84fm)

(φωτο από τον 9.84fm)

Αντιγράφω από το facebook του φίλου Γιώργου Στόγια, εκπαιδευτικού και συγγραφέα. Εξαιρετικός, πολύπλευρος, νηφάλιος και ρεαλιστικός σχολιασμός!

Ο καλύτερος δάσκαλος, αυτός που μπορεί να κάνει θαύματα με πέντε αλλόγλωσσους στους είκοσι μαθητές στην τάξη, θα είναι άχρηστος με δεκαπέντε στους είκοσι. Δίνω αυτό το χονδροειδές παράδειγμα για να δείξω ότι δεν μετράνε μόνο οι ποιότητες αλλά και τα μεγέθη. Η ομαλή ένταξη των παιδιών αιτητών προσφυγικού ασύλου δεν μπορεί να επιτευχθεί δίχως πολλούς μεταφραστές, δασκάλους με υψηλή επαγγελματική συνείδηση, περισσότερους πόρους (για έξτρα προσωπικό, διδακτικό υλικό, εποπτικά μέσα), και, πάνω από όλα, δίχως μια κοινωνία που να πιστεύει στον εαυτό της και να έχει διάθεση, μέσω του σχολικού της συστήματος, να πείσει για την αξία της. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι σύλλογοι γονέων που αντέδρασαν με φρικτό τρόπο (μπλέκοντας μερικά λογικά επιχειρήματα μαζί με μισαλλόδοξες και απάνθρωπες τοποθετήσεις) έχουν απέναντί τους ένα υπαρκτό πρόβλημα. Το να τους χαρακτηρίζει κανείς φασίστες δεν βοηθάει κανέναν πέρα από τη στιγμιαία ιδεολογική ανακούφιση αυτού που το λέει (και η Πολιτεία, σίγουρα, δεν μπορεί να περιορίζεται σε αυτό). Αυτό που θα βοηθήσει όλα τα παιδιά, ελληνόγλωσσα και αλλόγλωσσα, που έχουν το δικαίωμα και την ανάγκη για μόρφωση και κανονική σχολική καθημερινότητα, είναι η παιδαγωγικά σοβαρή αντιμετώπιση, αυτή που θα αναδείξει στην πράξη ότι το υπαρκτό πρόβλημα μπορεί να γίνει πρόκληση και ευκαιρία, με πολλαπλές μαθησιακές ωφέλειες για όλους τους μαθητές, και για την κοινωνία γενικότερα (οικονομικά, δημογραφικά, πολιτισμικά). Δυστυχώς, η συγκεκριμένη ελληνική κυβέρνηση, με τη βαθύτερη ιδεολογική απέχθεια που τη χαρακτηρίζει για τη σχολική διαδικασία (π.χ. το σχολείο ως φυλακή, η κατάληψη ως απελευθέρωση και «ζωντανή» διδασκαλία) δεν είναι η ιδανικότερη για να εμπνεύσει και να οργανώσει ηγετικά το τιτάνιο έργο που απαιτείται να γίνει, πόσο μάλλον όταν προτεραιότητά της φαίνεται να είναι η έμμεση ενδυνάμωση της Χ.Α. ως το αντίπαλο δέος σε έναν προτιμητέο διπολισμό. Η ΝΔ, αντί να επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τις ανησυχίες των πολιτών ακόμα και όταν αυτές παίρνουν απεχθή μορφή (κάτι που η ΧΑ μπορεί να κάνει, έτσι κι αλλιώς, πιο αυθεντικά), θα πρέπει να αναπτύξει ένα λόγο πραγματιστικό, με πρόγευση κυβερνησιμότητας. Παρουσίες όπως του Βορίδη ή του Στυλιανίδη δεν προσφέρουν, για διαφορετικούς λόγους, καμιά αίσθηση αισιοδοξίας προς αυτή την κατεύθυνση. Για την ώρα πάντως, το βάρος της εξεύρεσης πρακτικών λύσεων έχει πέσει σε κάθε εκπαιδευτικό και σχολική μονάδα ξεχωριστά. Φαντάζομαι ότι είναι τεράστιο, και μέσα στη χρονιά η πίεση που θα ασκούν οι εμπλεκόμενοι (με πρώτους τους συλλόγους γονέων) θα γίνεται αφόρητη.


Γιατί η εκπαίδευση των προσφυγόπουλων έχει μεγάλη σημασία

19/09/2016
O Omran Daqneesh, 5 ετών από το Χαλέπι, υπό το κράτος του σοκ του βιμβαρδισμού.

O Omran Daqneesh, 5 ετών από το Χαλέπι, υπό το κράτος του σοκ του βομβαρδισμού.

Η μεγαλύτερη ροή προσφύγων της νεώτερης ιστορίας μετά τον Β’ΠΠ συγκλονίζει την Ευρώπη και τον υπόλοιποι κόσμο. Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι αυτού του προβλήματος είναι η εκπαίδευση των παιδιών προσφύγων.  Γιατί όμως είναι σημαντικό;

«Καλώ τους ηγέτες μας να βάλουν όσους πλήττονται περισσότερο – κορίτσια και αγόρια – στην καρδιά των ουσιαστικών δεσμεύσεων. Τα προσφυγόπουλα έχουν τη δυναμική για να βοηθήσουν να ξαναχτίσουμε ασφαλείς, ειρηνικές, ευημερούσες χώρες, αλλά δεν μπορούν να το κάνουν αυτό χωρίς εκπαίδευση.»-Mαλάλα Γιουσαφτζάι

Δεδομένα:

Σύνολο προσφύγων παγκοσμίως 21,3 εκατομμύρια. Μόνο από τη Συρία μόνο είναι 4,9 εκατομμύρια. Πάνω από τους μισούς είναι παιδιά κάτω των 18 ετών.

Χώρες υποδοχής: 39% Μέση Ανατολή και Β. Αφρική,  29% Αφρική,  14% Ασία +Ειρηνικός, 12% Αμερικές.

Κυριώτερες χώρες υποδοχής Τουρκία 2,5 M, Πακιστάν 1,6 Μ, Λίβανος 1,1 Μ, Ιράν 979,400, Αιθιοπία 736,100, Ιορδανία 664,100.

 και η Ευρώπη των  739 εκατομμυρίων 6% = 1 278 000 περίπου

«Η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων παγκοσμίως (86%) φιλοξενούνται σε αναπτυσσόμενες περιοχές, με άνω του 25% στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.  Άνω του 50% των παιδιών προσφύγων στον κόσμο εκτός σχολείου βρίσκονται σε μόλις 7 χώρες: Τσαντ, Λ.Δ.του Κονγκό, Αιθιοπία, Κένυα, Λίβανο, Πακιστάν και Τουρκία. Οι πρόσφυγες συχνά ζουν σε περιοχές όπου οι κυβερνήσεις έχουν ήδη αγωνίζονται να εκπαιδεύσουν δικά τους παιδιά. Οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν το πρόσθετο έργο της εξεύρεσης θέσεων σχολείο, εκπαιδευμένους δασκάλους και εκπαιδευτικό υλικό για δεκάδες ή ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες των νεοαφιχθέντων, οι οποίοι συχνά δεν μιλούν τη γλώσσα διδασκαλίας και έχουμε χάσει κατά μέσο όρο 3-4 χρόνια σχολικής εκπαίδευσης.» «Η μέση διάρκεια του χρόνου που ένας πρόσφυγας περνάει στην εξορία είναι περίπου 20 χρόνια. Είκοσι χρόνια είναι κάτι περισσότερο από μια ολόκληρη παιδική ηλικία, και αντιπροσωπεύει σημαντικό τμήμα του παραγωγικού χρόνου ενός ατόμου. Με δεδομένη αυτή την απογοητευτική εικόνα, είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε πέρα από τη βασική επιβίωση του πρόσφυγα. Οι πρόσφυγες έχουν δεξιότητες, ιδέες, ελπίδες, όνειρα.  Αντιμετωπίζουν τεράστιους κινδύνους και προκλήσεις, αλλά – όπως είδαμε παραδειγματικά στις θαυμάσιες επιδόσεις της Ολυμπιακής Ομάδας Προσφύγων – είναι επίσης σκληροί, ανθεκτικοί και δημιουργικοί, με την ενέργεια και την ορμή να διαμορφώσουν τη δική τους μοίρα, αν τους δοθεί η ευκαιρία.» (Στοιχεία της UNHCR 2015   http://www.unhcr.org/figures-at-a-glance.html)

Η Yusra προσφυγοπούλα από τη Συρία, στους Ολυμπιακούς του Ρίο.

Η Yusra προσφυγοπούλα από τη Συρία, στους Ολυμπιακούς του Ρίο.

Στη χώρα μας οι πρόσφυγες έχουν φτάσει ήδη τους 60 000.  Άρα σύμφωνα με τις παραπάνω εκτιμήσεις έχουμε αν όχι 30 οοο, οπωσδήποτε πολύ παραπάνω από τα καταγραμμένα από το Υπ.Παιδείας στα κέντρα υποδοχής 13100 προσφυγόπουλα (0-18 ετών)

Παραδοχές:

-Ανεξάρτητα από τη δική μας ή τη δική τους θέληση ένα μέρος των προσφύγων θα μείνει στη χώρα μας.

-Η Ελλάδα είναι χώρα δημογραφικά γηρασμένη. Σύμφωνα με την έκθεση της UNICEF (2014) το 2011 είχαμε σύνολο παιδιών  2 000 000 από τα οποία  640000 ήταν σε προσχολική και τα  619.543 + 629.758 σε σχολική ηλικία που σημαίνει μείωση από το 33% στο 17,5% τα τελευταία 40 χρόνια. Αυτό σε συνδιασμό και με την παρούσα ανεργία και το πρόσφατο brain drain δημιουργεί εκρηκτικό μείγμα για το κράτος προνοίας, αλλά και για τον γενικώτερο δυναμισμό της χώρας.

-Η παρουσία, μέσα στον γενικό πληθυσμό, κοινοτήτων με διαφορετική κουλτούρα, που από κάποιες απόψεις δύσκολα συμβαδίζει με τις αξίες και τους νόμους ενός δημοκρατικού κράτους,  αποτελεί αληθινό πρόβλημα που δεν μπορεί να κουκουλώνεται.

‘Αρα τις λύσεις τις υπαγορεύει όχι μόνον ο ανθρωπισμός αλλά και το συμφέρον των κοινωνών υποδοχής που μόνο όφελος θα έχουν αν εντάξουν αποτελεσματικά τους πρόσφυγες μέσα σε κοινωνίες δημοκρατικών αρχών. Όφελος δημογραφικό αλλά και ασφάλειας, μεταξύ άλλων. Ένα αποφασιστικό μέσο είναι η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη ένταξη των παιδιών σε σχολικές μονάδες.

Η κυβέρνηση (όπως δήλωσε και ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής – πρώην Παιδαγωγικού Ινστιτούτου) έχει κάποιο σχέδιο και συνεργάζεται με σχετικές ΜΚΟ που έχουν εμπειρία.  Σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις προγραμματίζεται όχι η συμμετοχή παιδιών σχολικής ηλικίας σε τάξη χωρίς να γνωρίζουν τη γλώσσα, αλλά διδασκαλία χωριστά σε άλλες ώρες και με προσπάθεια να υπάρχουν και αραβόφωνοι δάσκαλοι. Προβλέπεται διδασκαλία ελληνικών, αγγλικών, γερμανικών, αριθμητικής και υπολογιστών. Όλα αυτά είναι απολύτως λογικά και επωφελή.

Ειδικότερα για τα προσφυγόπουλα προσχολικής ηλικίας θα δημιουργηθούν χώροι διδασκαλίας και απασχόλησης μέσα στους καταυλισμούς. Αυτό ακούγεται εκ πρώτης όψεως λογικό και πολλοί έσπευσαν να το ζητήσουν (μεταξύ άλλων και το ΠΟΤΑΜΙ). Ωστόσο είναι λάθος. Είναι απαραίτητη η αποτροπή της γκετοποίησης και η ταχύτατη έναρξη της κοινωνικοποίησης αυτών των παιδιών. Το επιχείρημα να μην τα πάρουν μακρυά από τους γονείς τους δεν είναι ισχυρό γιατί δεν έχουμε να κάνουμε ως επί το πλείστον με τεράστιους καταυλισμούς μακρυά από οικισμούς, όπως π.χ.στην Τουρκία. Επιπλέον, τα νήπια περισσότερο από κάθε άλλη ηλικία δεν έχουν το εμπόδιο της γλώσσας, τα παιδάκια επικοινωνούν μεταξύ τους εξωλεκτικά με μεγάλη εφευρετικότητα και παίζουν μια χαρά. Το ξέρω από προσωπική πείρα. Ο χωρισμός από την οικογένεια για κάποιες ώρες είναι παιδαγωγικά σωστός και απαραίτητος για την κοινωνικοποίηση, χώρια που συχνά τα παιδάκια στα σχολεία θα είναι και πιο ασφαλή απ’ ότι στον καταυλισμό. Επίσης ιδιαίτερη μέριμνα πρέπει να γίνει για τα κορίτσια, γιατί είναι σίγουρο ότι πολλοί γονείς δε θα θέλουν να τ’ αφήσουν να πάνε σχολείο και θα πρέπει να πεισθούν. Οπωσδήποτε χρειάζεται μεγάλη λεπτότητα και παιδαγωγική ικανότητα από ανθρώπους εξειδικευμένους που θα μπορούν να απαλύνουν τις τραυματικές εμπειρίες των προσφυγόπουλων καθώς και να επιλύουν και τυχόν εντάσεις μεταξύ των παιδιών γενικά. (Εδώ η εμπειρία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων μπορεί να είναι πολύτιμη)

Και εδώ φτάνουμε στο πρόβλημα: Η κυβέρνηση, παρά τις υποτιθέμενες ιδεολογικές ευαισθησίες, αφού δεν μπόρεσε στοιχειωδώς να προβλέψει και να προετοιμαστεί για τις μεγάλες προσφυγικές ροές, αφού διαχειρίστηκε με τον πιο σπασμωδικό και τελικά απάνθρωπο τρόπο τους πρόσφυγες – με το όνειδος της Ειδομένης, του Ελληνικού, τού λιμανιού του Πειραιά (τί να πρωτοθυμηθεί κανείς) και με την ανταγωνιστική στάση και καχυποψία της προς τις ΜΚΟ, είναι πολύ αμφίβολο ότι θα μπορέσει να διαχειριστεί και αυτό το ζήτημα, που μάλιστα είναι και το πιο λεπτό. Παρά τις λογικές εξαγγελίες σχετικά με το πρόβλημα, είμαι απαισιόδοξη και προβλέπω ότι θα συνεχιστεί εκ μέρους των κυβερνώντων η αδεξιότητα, η αδιαφορία και η ιδεοληψία που θα πυροδοτήσει αντί να κατευνάσει τα ρατσιστικά αντανακλαστικά των τοπικών κοινωνιών. Στο Ωραιόκαστρο η αντίδραση ήταν ξεκάθαρα ρατσιστική και όποιοι φοβούνται να το παραδεχτούν το κάνουν λόγω πολιτικού κόστους. Ο καλοπροαίρετος γονιός που εύλογα ανησυχεί για το παιδί του, ρωτάει πρώτα να πληροφορηθεί ποιός ακριβώς είναι ο προγραμματισμός και δεν βγάζει φετφάδες! Από την άλλη μεριά, υποψιάζομαι ότι η απόφαση της κυβέρνησης για νηπιαγωγεία/παιδικούς σταθμούς μέσα στους καταυλισμούς είναι υποχώρηση στις αντιδράσεις εκείνων των γονέων που θεωρούν ότι τα παιδιά τους θα μολυνθούν παντοιοτρόπως από τα προσφυγάκια. Φοβάμαι ότι το Ωραιόκαστρο είναι η κορυφή του παγόβουνου και χρειάζεται μεγάλη ικανότητα εκ μέρους των αρμοδίων για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με αξιόπιστη πληροφόρηση, πειθώ, αλλά και όταν χρειάζεται και την απειλή του νόμου.

Τα παιδιά των προσφύγων που δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, μεγαλώνοντας δεν εντάσσονται στην κοινωνία, κλείνονται σε γκέτο διαιωνίζοντας τις πιο καθυστερημένες πλευρές των κοινωνιών προέλευσης και γίνονται εύκολη λεία της παραβατικότητας και των τζιχαντιστών στρατολόγων. Η εκπαίδευση είναι απαραίτητος παράγων για την επιτυχή ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία υποδοχής και συμβάλλει στην ασφάλεια και τη σταθερότητα του κοινωνικού ιστού. Ποιός όμως στη σημερινή Ελλάδα μπορεί να το δώσει αυτό να το καταλάβουν οι άνθρωποι που φοβούνται τον «αλλον» (ο φόβος είναι βέβαια αμοιβαίος), να καταλάβουν ότι η ενσωμάτωση των προσφύγων είναι και για δικό τους όφελος και να μειώσει κατά το δυνατόν τα ρατσιστικά φαινόμενα;  

Για μια σφαιρική αντίληψη του θέματος και για χρήσιμες συγκρίσεις έχουν ενδιαφέρον τα παρακάτω link:

Νάντια Μπαντέκα: ΤΟ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟ ΚΑΙ Η ΝΟΜΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΟΠΟΥΛΑ

Δελτίο τύπου του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ για την εκπαίδευση προσφύγων 

∆ελτίο Τύπου  του Συνηγόρου για την εγγραφή και προαγωγή των αλλοδαπών µαθητών στα σχολεία

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 7/9/16 :Σε τρεις «βαθμίδες» η εκπαίδευση προσφυγόπουλων

Δήλωση του Εκπροσώπου Τύπου της ΝΔ κ. Γ. Κουμουτσάκου για την ένταξη των προσφυγόπουλων στην εκπαίδευση και τις αντιδράσεις στο Ωραιόκαστρο

ΠΟΤΑΜΙ: «Χρειαζόμαστε έξυπνες λύσεις προς όφελος και των προσφυγόπουλων και των παιδιών της Θεσσαλονίκης»

Ανακοίνωση του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Μετανάστευσης του ΠΑΣΟΚ σχετικά με τα γεγονότα στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης

ΚΚΕ:Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την εκπαίδευση των παιδιών των προσφύγων 

 

 


ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΤΟΥ ΡΙΟ-2016: όλα όσα δε θέλω να ξεχάσω 2

25/08/2016

Μήνυμα των Ολυμπιακών του Ρίο : Για πρώτη φορά ολυμπιακή ομάδα προσφύγων.

Συμβολική κίνηση, αλλά για τους δέκα αθλητές και αθλήτριες που επιλέγησαν, καθόλου συμβολική. Η Γιούσρα Μαρντίνι και o Ραμί Ανίς από τη Συρία, η Αντζελίνα Ναδάι Λοχαλίθ, ο Paulo Amotun Lokoro,  ο Yiech Pur Biel, η Rose Nathike Lokonyen και ο James Nyang Chiengjiek από το Νότιο Σουδάν, η Yolande Mabik και ο Popole Misenga από το Κονγκό και ο Yonas Kinde από τηνΑιθιοπία, πήραν μέρος στους αγώνες και μπορεί να μην κέρδισαν μετάλλια, αλλά κέρδισαν τις καρδιές και οι περισσότεροι αποτελούν αθλητικές ελπίδες για το μέλλον.

Refugees


ΧΑΜΕΝΤ ΑΜΠΝΤΕΛ ΣΑΜΑΝΤ : μια αποφασιστική συμβολή στον διάλογο γύρω από το ισλάμ, την τρομοκρατία, την ισλαμοφοβία, την πολυπολιτισμικότητα. τη σύγχρονη κοσμική κοινωνία.

14/08/2016

41NCEBKKWtL._SX303_BO1,204,203,200_O Χαμέντ Αμπντέλ Σαμάντ είναι συγγραφέας και λόγιος, Αιγύπτιος και Γερμανός πολίτης. Γεννημένος στο Κάϊρο σε θρησκευόμενη σουννιτική οικογένεια, γνώρισε από τα μέσα τον ισλαμισμό, καθώς ήταν επί 2 χρόνια μέλος των Αδελφών Μουσουλμάνων στα πρώτα φοιτητικά του χρόνια στην Αίγυπτο. Σήμερα δηλώνει άθεος και ένθερμος υποστηρικτής του κοσμικού κράτους και της δημοκρατίας. Εγκαταστάθηκε στη Γερμανία το 1995, όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες και δίδαξε σε διάφορα πανεπιστήμια. Βαθύς και κριτικός μελετητής του ισλάμ, με λόγο διαφωτιστικό, τεκμηριωμένο, μετριοπαθή αλλά και χωρίς παραχωρήσεις, σήμερα έχει αφοσιωθεί στη συγγραφή. Τελευταίο του βιβλίο «Ο ισλαμικός φασισμός».  Ως αποστάτης έχει έναν φετφά θανάτου να τον απειλεί και βρίσκεται υπό αστυνομική προστασία. Το βίντεο είναι η ομιλία του στην «Ελεύθερη Ακαδημία Τεχνών» του παν. του Αμβούργου, 18/11/14. Γερμανικά με αγγλικούς υποτίτλους.

Για τους γαλλομαθείς η συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Le Point 4/08/2016 .


Φόρος τιμής στην Τζο Κοξ, υπέρμαχο των δικαιωμάτων των προσφύγων

18/06/2016

Μερικές ακόμα φωτογραφίες προσφύγων από την Φωτογραφική Εταιρεία Μυτιλήνης

 http://www.fem.gr/index.php?option=4&sub=&id=284

(εκτός από εκείνες του Μιχάλη Μπάκα που δημοσιεύονται σε προηγούμενο post)

7235975d-8e2c-4799-9570-1a25ca5c8fcd

Στρατής Τσουλέλλης

 

0ad424ca-615d-4157-8a53-8ca410a593c5

Πέτρος Τσακμάκης

 

Πέτρος Τσακμάκης

Πέτρος Τσακμάκης

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης

 

Θωμάς Μαμάκος

Θωμάς Μαμάκος

 

Ηλίας Μάρκου

Ηλίας Μάρκου

 

aff90de6-c6e1-47ce-8d4e-ebb58039e793

Δημήτρης Φωτίου

 

Δημήτρης Φωτίου

Δημήτρης Φωτίου

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης

 

Θωμάς Μαμάκος

Θωμάς Μαμάκος

 

Στρατής Τσουλέλλης

Στρατής Τσουλέλλης