Η στρατιωτική επέμβαση ΗΠΑ- Γαλλίας-Βρετανίας εναντίον θέσεων έρευνας, παραγωγής και χρήσης χημικών όπλων στη Συρία- Μια κριτική αποτίμηση

18/04/2018

Αποτέλεσμα εικόνας για ILAN GOLDENBERGΟ ΤΡΑΜΠ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΕΚΕΙ.

Μια σοβαρή κριτική αποτίμηση της προχτεσινής στρατιωτικής επέμβασης από έναν πρώην σύμβουλο του Ομπάμα σε θέματα εθνικής ασφαλείας, πρώην στέλεχος του Πενταγώνου και του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ.

TRUMP WAS RIGHT TO HIT SYRIA. BUT HE SHOULD STOP THERE
By ILAN GOLDENBERG April 14, 2018
https://www.politico.com/…/04/14/trump-syria-goldenberg-217…

Thank goodness: President Trump’s decision to launch limited missile strikes against chemical weapons facilities in Syria was an appropriate use of force—and a relief after a week when it appeared the White House was considering a much bigger attack.
As a former Pentagon and State Department official, and as someone who has long advocated for greater American military involvement in Syria, I believe a significant intervention now would be a huge mistake that would only harm the United States and the Syrian people. Trump should continue to show restraint.
I served in the Obama administration and supported most of his policies, but I always disagreed with his approach to Syria and believed that if the United States had aggressively armed a moderate opposition early on in the conflict, while it still existed, and combined it with missile strikes, a no-fly zone or the establishment of safe zones, we could have overthrown Syrian dictator Bashar Assad and ended the war sooner.
I was not alone. Syria was the most divisive foreign policy issue inside the Obama administration, with roughly an equal divide between those who advocated doing more and those who feared getting sucked in.
I welcomed Trump’s decision last year to launch 59 U.S. Tomahawk cruise missiles at Syria’s Sharyrat airbase in response to a chemical weapon attack against his own people. It was a limited strike, with limited risks, designed to achieve a clear and limited objective – deterring Assad’s use of chemical weapons. Which is why I also supported last night’s limited strikes to remind Assad that the use of chemical weapons comes with a cost.
But what I cannot support is what we heard about during most of the past week and might still be on the table if Assad continues using chemical weapons – much more comprehensive missile strikes that could last days, include a broad array of regime facilities, and significantly increase the risks of inadvertently killing Russian troops and getting us into a low-grade war with Russia. Such an approach makes little sense today unless it can be coupled with a broader strategy that can translate it into a meaningful political outcome that ends the war. And there is no evidence that such a strategy is on the table. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Advertisements

Σώτη Τριανταφύλλου: Εμείς οι λουφαδόροι και η μορφή του νερού

09/04/2018
Αν και έχω αρκετές διαφωνίες με την ανάγνωση της αρθρογράφου για την ταινία «Η Μορφή του νερού», με την επιχειρηματολογία της  πάνω στο κύριο θέμα συμφωνώ κατά μεγάλο μέρος. Δεν είναι πρώτη φορά που στην τέχνη αμφισβητείται το ποιός είναι το τέρας και ποιός ο καλός. Από τον καιρό του πλάσματος του Φρανκεστάιν, και της κλασικής ταινίας «Freaks». Αλλά από αυτό το σημείο έως την άποψη ότι το νόημα της ταινίας εκφράζει τα συλλογικά ενοχικά αισθήματα της Δύσης, η απόσταση θεωρώ πως είναι μεγάλη. Παρά τις παραπάνω αντιρρήσεις μου, νομίζω ότι η Σώτη Τριανταφύλλου έχει δίκιο να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου σε σχέση με την παθητικότητα της Δύσης. Μάλιστα τα τελευταία γεγονότα, με τον βομβαρδισμό με χημικά των κατοίκων στη Γκούτα και την αρχή της εθνοκάθαρσης των Κούρδων που επιχειρεί το καθεστώς Ερντογάν, δυστυχώς δεν συνάντησαν παρά μια πολύ αναιμική αντίδραση από τις δημοκρατικές χώρες.   
ΤΑ ΝΕΑ  06/04/2018 
Κανείς δεν μπορεί να στηριχθεί στη βοήθεια των δυτικών χωρών: η πολιτική μας, απόρροια της προπαγάνδας της καλοσύνης, της μεταμέλειας και της παρακμής είναι μαλθακή. Κι όταν δεν είναι -λόγου χάρη στην περίπτωση της επέμβασης στο Ιράκ επί Τζορτζ Γ. Μπους- στηρίζεται σε τόσο αλλοπρόσαλλη στρατηγική και τακτική ώστε πλήττει λανθασμένους στόχους και καταλήγει σε αποτυχίες· σε επιδείνωση μιας ήδη ανώμαλης κατάστασης. Για να αποφύγουμε τις αντιπαραθέσεις εξωραΐζουμε τους αληθινούς εχθρούς μας και κατασκευάζουμε άλλους, υποτιμώντας τις απειλές εναντίον μας. Είναι χαρακτηριστική η απήχηση της ταινίας του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο «Η μορφή του νερού» όπου το τέρας παρουσιάζεται καλύτερο από τους ανθρώπους και όπου στη μουγκή κοπέλα δεν αντιστοιχεί παρά ένα τέρας. Τέρας και πολύ σου πέφτει! Τα τελευταία χρόνια δείχνουμε υπερβολική στοργή στα τέρατα: μισούμε τόσο τον εαυτό μας ώστε λατρεύουμε οτιδήποτε δεν μας μοιάζει.
Δεν είναι καλή βάση για την πολιτική. Αυτή η μεγαθυμία κρύβει φόβους που μας καθιστούν ανάπηρους· μουγκούς και υπερσυναισθηματικούς· συστηματικά αυνανιζόμενους σαν την Ελάιζα στην ταινία του ντελ Τόρο. Έτσι, στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής, εγκαταλείπουμε τους Κούρδους στην τύχη τους, αν και τους αναθέσαμε τον πόλεμο εναντίον του ΙSIS: εμείς δεν θέλουμε να λερώσουμε τα χέρια μας. Την ίδια στιγμή αρνούμαστε να μιλήσουμε για ομηρία σχετικά με τους δύο κρατουμένους στρατιώτες στην Τουρκία· διαπρέπουμε στην τέχνη της κωλυσιεργίας και της λούφας. Στο μεταξύ, ο Ερντογάν εξοντώνει τους Κούρδους και τσεπώνει τρία δισ. ευρώ για να κρατήσει τους Σύριους πρόσφυγες στο τουρκικό έδαφος. Τουτέστιν, υποκύπτουμε σε εκβιασμούς· παίζουμε αμυντικό παιχνίδι όπως το ορίζουν οι εχθροί της Δύσης.
Αν ο κινηματογράφος είναι μάρτυρας της ιστορίας και του παρόντος, ζούμε κυριολεκτικά σε μια La La Land όπου φανταζόμαστε ότι οι κακοί τιμωρούνται στο τέλος και οι καλοί ανταμείβονται. Αληθινά τέρατα είναι «οι κακοί», που, στον 21ο αιώνα, δεν διαθέτουν καν τις θεμελιώδεις αξίες των πρωταγωνιστών του Ψυχρού Πολέμου: είναι απλούστατα διεστραμμένοι όπως τους παρουσίαζε, προφητικά, ο Στάνλεϋ Κιούμπρικ. Σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής αποδίδουμε όλα τα δεινά σ’ εμάς τους ίδιους· στην πραγματικότητα, στον «λευκό ετεροφυλόφιλο άνδρα», τον καριερίστα, τον καταναλωτή, τον φαλλοκράτη -ο οποίος, περιέργως, έχει γίνει τόσο ειρηνόφιλος ώστε ελπίζει πως άλλοι, πιο μαχητικοί, θα αναχαιτίσουν τους εχθρούς του. Εξάλλου, δεν τους βλέπει καθαρά· έχει πεισθεί ότι ο μεγαλύτερος εχθρός βρίσκεται μέσα του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΣΣΕΥΟΥΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΣΥΡΙΑΣ, ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ, ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΕΣ:

27/02/2018

(φωτο Reuters-B.Khabieh)

Νομίζω πως κάθε πόλεμος και ιδίως ένας εμφύλιος είναι πάντα μια πολύπλοκη κατάσταση και οι εκ των υστέρων ιστορικές και γεωπολιτικές αναλύσεις ξεκαθαρίζουν τα πράγματα.  Η κατάσταση στη Συρία από ένα σημείο και πέρα έγινε εξαιρετικά πολύπλοκη. Ωστόσο το ξεκίνημα ήταν απλό: Ο δικτάτορας Άσαντ to 2011 απάντησε με πραγματικά πυρά σε ειρηνικές διαδηλώσεις που ζητούσαν ελευθερία και κάποια δημοκρατία, κατά το πρότυπο της Αραβικής Άνοιξης σε άλλες χώρες. Με αποτέλεσμα η εξέγερση να γίνει εμφύλιος πόλεμος.

Οι αντικαθεστωτικοί αντάρτες ήταν εξαρχής πολυδιασπασμένοι (χειρότερα από την δική μας επανάσταση του ’21) και οι σχετικά πιο δημοκράτες και μη φανατικοί μουσουλμάνοι («Ελεύθερος Συριακός Στρατός») ήταν πάντα μειοψηφία. Και γρήγορα στο πλευρό του Άσαντ ήρθε το Ιράν και ιδίως οι Ρώσσοι , οι τελευταίοι με άμεση στρατιωτική παρέμβαση. Οι Αμερικάνοι και άλλοι σύμμαχοι βοηθούν τεχνικά τον «Ελεύθερο Συριακό Στρατό» και τους Κούρδους, δηλαδή τους μη φανατικούς μουσουλμάνους. Και πρόσφατα στο παζλ προστέθηκε και η Τουρκία που κάνει στρατιωτική επέμβαση εναντίον των Κούρδων της βόρειας Συρίας που χαρακτηρίζει συλλήβδην τρομοκράτες.

Τώρα, οι υπερασπιστές της Γκούτα είναι αφ’ ενός οι Failaq al-Rahman, παρακλάδι του Ελεύθερου Συριακού Στρατού και οι σαλαφιστές του «Ισλαμικού Στρατού», δύο ομάδες που πολεμούν σκληρά και μεταξύ τους. Ο Άσαντ και οι Ρώσσοι τους αποκαλούν όλους «τρομοκράτες» και τους βομβαρδίζουν, χωρίς να εξαιρούν νοσοκομεία, σπίτια και άλλους πολιτικούς στόχους. Ο άμαχος πληθυσμός, όπως σε όλους τους εμφυλίους δεν σημαίνει ότι είναι όλοι ουδέτεροι. Ωστόσο η ανθρωπιστική βοήθεια εξ ορισμού (θα πρέπει να) περιλαμβάνει όλους τους ανθρώπους ανεξαιρέτως, αλλά η Ρωσσία μέχρι τώρα με διάφορα προσχήματα μπλοκάρει ακόμα και την βοήθεια προς τους αμάχους. Μετά την αποτυχία του ΟΗΕ να κάνει σεβαστό το ψήφισμα για εκεχειρία, χτες οι Ρώσσοι πρότειναν εφαρμογή 5 ωρών εκεχειρίας καθημερινά. Θεωρώ ότι δημοκρατικές χώρες από την αρχή δεν αντιμετώπισαν με δυναμισμό την κατάσταση και άφησαν να συνεχίζεται επί χρόνια μια σφαγή με περίπου 400 000 θύματα και επέτρεψαν στα ανελεύθερα καθεστώτα του Ιράν και του Πούτιν να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο και να νομιμοποιούν τον σφαγέα Άσαντ. 


Σώτη Τριανταφύλλου: Πώς στη Γαλλία το Ισλάμ κέρδισε τη μάχη των ιδεών (μέρος πρώτο)

12/02/2018

ΤΑ ΝΕΑ 10/2/18

O Χακίμ Ελ Καουρί, που το 2016 είχε κάνει έκκληση, μαζί με άλλους σαράντα μουσουλμάνους εναντίον του ισλαμικού φονταμενταλισμού (αιγιαλώ λαλείς…) επανήλθε με ένα βιβλίο που έχει τίτλο «Ισλάμ, μια γαλλική θρησκεία». O Ελ Καουρί, προσπαθώντας να μας ανοίξει τα μάτια που κρατάμε πεισματικά κλειστά, αναλύει το πώς και το γιατί στη Γαλλία πληθύνονται οι υπερευσεβείς μουσουλμάνοι ενώ οι γαλλικές κυβερνήσεις τούς παρατηρούν με αμηχανία ή δεν τους παρατηρούν καθόλου. Ο Εμμανουέλ Μακρόν σχεδιάζει «διάρθρωση του Ισλάμ»: τι σημαίνει «διάρθρωση»; Περιμένουμε να μας εξηγήσει. Το πολιτικό λεξιλόγιο, μια συλλογή από ευφημισμούς – όπως, λόγου χάρη, ο όρος «ριζοσπαστικό Ισλάμ» – καταδεικνύουν ανημπόρια, δειλία, ανικανότητα να περιγράψουμε τα φαινόμενα. Το πρόβλημα έχει προχωρήσει· il est trop tard.
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Montaigne, oι μουσουλμάνοι που πηγαίνουν στα τζαμιά, τρώνε χαλάλ, προσεύχονται καθημερινά, τοποθετούν τον ισλαμικό νόμο πάνω από τον νόμο του κράτους υπολογίζονται γύρω στα 3.500.000 (έναντι περίπου 1.650.000 πιστών Καθολικών, ο φανατισμός των οποίων είναι διαφορετικής τάξεως). Ο πληθυσμός αυτός διεκδικεί την αντικατάσταση του γσλλικού νόμου από Σαρία. Αλλά, όπως σημειώνει ο Ελ Καουρί, το 80% των εν γένει μουσουλμάνων (8.600.000) εγείρουν απαιτήσεις στην καθημερινότητα: λόγου χάρη, ζητούν να γίνουν χαλάλ τα σχολικά γεύματα, κάτι που παραβιάζει τους κανονισμούς για τη σφαγή των ζώων στη Γαλλία. (Τα περισσότερα σχολεία αποφάσισαν να κάνουν τις σχολικές καντίνες χορτοφαγικές: στρίβειν διά του αρραβώνος). Συγκριτικά με άλλες διεκδικήσεις, το χαλάλ είναι λεπτομέρεια· αλλά υπογραμμίζει ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία· είναι ιδεολογία, τρόπος ζωής, πολιτικό πρόγραμμα. Υπό αυτή την έννοια, η απόρριψή του δεν αποτελεί συμπεριφορά μη ανεκτικότητας («μισαλλοδοξίας» όπως λένε, πομπωδώς, οι ορθώς σκεπτόμενοι) αλλά πολιτική αντίθεση· αντιπολίτευση σε ένα διεθνές, σαρωτικό, υπερσυντηρητικό κίνημα.
Ως ιδεολογία γνωρίζει συντριπτική επιτυχία και έχει αναδειχθεί σε ένα είδος ταμπού: όπως παλιότερα, ο χαρακτηρισμός «αντικομμουνιστής» είχε αρνητικές συνηχήσεις (τουλάχιστον για την ευρύτερη αριστερά), έτσι οι πολέμιοι του Ισλάμ θεωρούνται σήμερα μια σύγχρονη εκδοχή του φασίστα, ενώ αλήθεια είναι το αντίστροφο. Κατά κάποιον τρόπο, ο ισλαμοφασισμός νομιμοποιείται, ενώ οποιαδήποτε εχθρότητα απέναντί του καταγγέλλεται ως κολάσιμη. Η ισλαμοαριστερά ―ένα μεγάλο μέρος της διεθνούς αριστεράς ― αρνείται να δει πώς η κακοήθης ευσέβεια έχει εξελιχθεί σε δυστοπικό όραμα: αμφισβητεί τα στατιστικά στοιχεία περί εξισλαμισμού και υποβιβάζει τη σπουδαιότητα της ένταξης, η οποία είναι, ούτως ή άλλως, σχετική: η Μενέλ Ιμπτισέμ, που πήρε μέρος στο «Τhe Voice», στα κοινωνικά δίκτυα κατηγορεί το γαλλικό κράτος ότι συνωμοτεί εναντίον των μουσουλμάνων: «Τρομοκρατική είναι η Γαλλία,» γράφει, «όχι οι ισλαμιστές». Έτσι, η μουσουλμανική ταυτότητα εκθειάζεται και το περιεχόμενο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στρεβλώνεται (η αριστερά και οι νεοφεμινίστριες αξιώνουν «το δικαίωμα των γυναικών στην μπούρκα»)· όσο για τις γνωστές ευαισθησίες σχετικά με τον σεξισμό, την ομοφοβία, τον ρατσισμό, δεν κινητοποιούνται σε ό,τι αφορά τους μουσουλμάνους. Οι μουσουλμάνοι έχουν «δικαίωμα» στο ρατσιστικό μίσος και στη μισογυνία: ο νόμος και οι ηθικές αξίες που ισχύουν για τους υπολοίπους καταλύονται.
Οι οργανώσεις μεταναστών που προσπαθούν να συμφιλιώσουν τους μουσουλμάνους με τους Γάλλους (το σύνθημα είναι, ευλόγως, «ας ζήσουμε μαζί») δεν έχουν καμιά επιρροή ή θεολογικό κύρος. Οι μουσουλμάνοι ακούνε τους ιμάμηδες και τους ισλαμολόγους, τους ινστρούχτορες· ο Ταρίκ Ραμαντάν (της γνωστής οικογενείας των Αδελφών Μουσουλμάνων) έχει, μαθαίνω, 2.000.000 followers στο Facebook, και ο σαλαφιστής ιμάμης της Ζουέ-λε-Τουρ, ο περιβόητος Μοχαμέτ Φρανσουά (Γάλλος που ασπάστηκε το Ισλάμ το 1989) έχει 780.000. Τέτοιες σκοτεινές προσωπικότητες, με περίπλοκα διεθνή δίκτυα, έχουν πείσει τους περισσότερους μουσουλμάνους ότι είναι ιστορικά θύματα των «λευκών», ότι πρέπει να είναι υπερήφανοι για την πίστη και την ταυτότητά τους κι ότι φίλοι τους είναι οι σταλινικοί, οι τροτσκιστές και οι altermondialistes ― οι οποίοι ωστόσο, τους χρησιμοποιούν για τους δικούς τους σκοπούς. Το όνειρο είναι παλιό, η στρατηγική επίσης: όταν δεν υπάρχει καταπιεσμένο κοινωνικό στρώμα, απλώς το κατασκευάζεις. Και στη συνέχεια, μέσω αυτού διαβρώνεις το σύστημα προκειμένου να το κατεδαφίσεις και να χτίσεις την ιδανική αυταρχική κοινωνία. Η κοινωνική συνοχή ενδιαφέρει μόνο τους συντηρητικούς και τους μεταρρυθμιστές, όσους δηλαδή επιθυμούν την επιβίωση της δεδομένης κοινωνίας με ή χωρίς τροποποιήσεις.
Η ισλαμική ιδεολογία κερδίζει έδαφος (και εδάφη: μεταφορικά και κυριολεκτικά) προβάλλοντας μια σειρά χαρακτηριστικά που συγκινούν ανώριμους και αμόρφωτους πληθυσμούς, κυρίως νέους: εξέγερση και ανυπακοή (εναντίον του γαλλικού κράτους, του Κατεστημένου, των γαλλικών αξιών τις οποίες εξάλλου ελάχιστα γνωρίζουν)· πολιτικό όραμα (την ισλαμιστική κοινωνία, τον εξισλαμισμένο κόσμο)· ελευθερία στην άσκηση βίας (απελευθέρωση των ενστίκτων, καθαγιασμός του μίσους)· κοινή επιθετικο-αμυντική ταυτότητα και αδελφότητα. Το Ισλάμ προωθεί μια μορφή ανδρικής συνενοχής στη δημιουργία ενός καθεστώτος όπου το Σύνταγμα θα είναι το Κοράνι κι όπου οι άνδρες αδελφοί θα περιφρουρούν ώστε να τηρείται πιστά. Κι όπως κάθε ιδεολογία, το Ισλάμ διαθέτει και συγκροτεί πάνθεον, ήρωες, μάρτυρες· καθώς και το αντίθετό τους: αποστάτες, προδότες, ξεπουλημένους (στον εσώτερο κύκλο)· κάλπικους συμμάχους, συνωμότες και εχθρούς (στον εξωτερικό κύκλο). Όλα είναι βολικά και τελειώνουν στον Παράδεισο.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το 30-35% του γαλλικού πληθυσμού ― το επίσημο ποσοστό των μουσουλμάνων στη Γαλλία ― δεν έχει δυναμική ένταξης. Έχει. Απλώς, το γαλλικό μοντέλο ένταξης αναδεικνύει περισσότερο τις παταγώδεις αποτυχίες απ’ όσο τις σιωπηλές επιτυχίες. Αλλά οι αποτυχίες πρέπει να ληφθούν υπόψη: σε μια χώρα όπου ακόμα και τα χριστιανικά σύμβολα (εικόνες, φάτνες, σταυροί) απουσιάζουν (απαγορεύονται στα δημόσια κτίρια) η μουσουλμανική παρουσία είναι κραυγαλέα: οι μουσουλμάνοι βγάζουν τη θρησκεία στον δρόμο ακριβώς επειδή δεν είναι πνευματικό ζήτημα, αλλά πολιτικό. Οι δημόσιες προσευχές της Παρασκευής απαγορεύτηκαν τελικά, με χαρακτηριστική καθυστέρηση, διότι «παρεμπόδιζαν την κυκλοφορία». Μερικοί Γάλλοι, ανάμεσά τους ο Χακίρ Ελ Καουρί, αναρωτιούνται πότε γίναμε κότες· κι αν ήμασταν κότες ανέκαθεν.

ΟΙ ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ

06/02/2018

Η Ελλάδα της αυτογνωσίας

Η ομιλία του δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη στην Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Μαρτύρων και Ηρώων του Ολοκαυτώματος (TV100-28/01/18)

Η Ελλάδα της αυταπάτης και της παράνοιας

Η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία


Μακεδονία ξακουστή 2: Μερικές σκόρπιες σκέψεις μου.

06/02/2018

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ: μέχρι την σύνοδο του ΝΑΤΟ η κυβέρνηση θα κάνει πως διαπραγματεύεται, και γιατί δεν έχει την ικανότητα και γιατί δε θέλει, δεν τολμά, επειδή φοβάται τους πάντες: τον Νίμιτς, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, τον Καμμένο και τους άλλους εθνικιστές, την Εκκλησία, τη ΝΔ, τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια τους Σλαβομακεδόνες. Έτσι θα φτάσουμε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, χωρίς να έχει λυθεί τίποτα, θα την πιέσουν και θα δεχτεί χωρίς βέτο την ένταξη της χώρας με το όνομα FYROM. Θα παίξει πάλι το χαρτί της «περήφανης διαπραγμάτευσης», της περήφανης απόρριψης του όρου «Μακεδονία», αλλά θα πεί ότι αναγκάστηκε σε μικρή υποχώρηση λόγω μεγάλων πιέσεων των «ξένων». Και μετά όλα θα παγώσουν και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι.

  1. α. Ο Πούτιν επιθυμεί και απειλεί να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενθαρρύνει και χρηματοδοτεί τα περισσότερα από τα ευρωσκεπτιστικά και ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη (πχ Λεπέν) .
    β. Μέρος του σχεδίου του είναι να επικρατήσει στα δυτικά Βαλκάνια.
    γ. Οι χώρες των δυτικών Βαλκανίων, μεταξύ των οποίων και η Δημοκρατία της Μακεδονίας, φοβούνται την επιρροή της Ρωσίας, που μόνο καλές ιστορικές μνήμες δεν ξυπνάει.
    δ. Το ΝΑΤΟ και αργότερα η Ε.Ε. είναι αυτή την ιστορική στιγμή οι μόνοι εγγυητές ότι αυτές οι χώρες θα έχουν ασφάλεια, πολιτική σταθερότητα και πορεία προς την ευημερία. Γι αυτό και οι βαλκανικές χώρες επιθυμούν διακαώς και τα δύο.
    ε. Συμφέρει την Ε.Ε. οι χώρες αυτές να μπούν υπό την ασπίδα του ΝΑΤΟ (μέχρι να δημιουργηθεί ενιαίος Ευρωπαϊκός στρατός).
    στ. Συμφέρει την Ελλάδα να μπεί η Δημ. της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.
    Όπερ έδει δείξαι

  2. ΣΕΒΑΣΜΟΣ Η ΚΟΛΑΚΕΙΑ; Οι πολιτικοί, «κεντροδεξιοί» και «κεντροαριστεροί», αλλά και πολλοί φίλοι, λένε ότι σέβονται τους πολίτες που θα πάνε στο συλλαλητήριο και δεν τους κριτικάρουν. Και δεν τους θεωρούν όλους ακροδεξιούς. Γιατί δεν δικαιούμαστε να κάνουμε κριτική στους πολίτες, όπως και σε οποιονδήποτε άλλον; Μήπως είναι περιορισμένης ευθύνης, ανήλικοι, διανοητικά καθυστερημένοι; Ή μήπως επειδή είναι πολλοί; Πράγματι, οι ακροδεξιοί έχουν πολλά περισσότερα χαρακτηριστικά από τον εθνικισμό. Όλοι οι εθνικιστές δεν είναι ακροδεξιοί. Όμως όλοι οι ακροδεξιοί είναι εθνικιστές, ο εθνικισμός είναι αναπόσπαστη ιδιότητα του φασισμού. Ας το δούμε κατάματα: όσοι δεν θέλουν να υπάρχει καν η λέξη «Μακεδονία» στο όνομα της υπαρκτής «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» είναι ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ και όχι πατριώτες. Αν ήταν πατριώτες θα έκαναν συλλαλητήρια εναντίον των προκλήσεων του τουρκικού καθεστώτος. Γιατί ο πατριώτης υπερασπίζεται την πατρίδα του έναντι πραγματικών απειλών, δεν οπισθοχωρεί μπροστά στους ισχυρότερους, για να τα βάλει με τους ασθενέστερους. Γιατί το καθεστώς Ερντογάν είναι η πραγματική απειλή. Και πιο έμμεσα και σε βάθος χρόνου και ο Πούτιν και η Κίνα (με διαφορετικό τρόπο ο καθένας). Οι Σλαβομακεδόνες ΔΕΝ αποτελούν απειλή και η στάση όσων την θεωρούν ως τέτοια απλώς τους γελοιοποιεί. Και θα θυμίσω και το χιλιοειπωμένο: ΄πατριώτης είναι όποιος αγαπάει τη χώρα του, εθνικιστής όποιος μισεί τους άλλους.
  3. Και όσοι χαίρονται γιατί τα συλλαλητήρια έχουν χαρακτήρα αντι-ΣΥΡΙΖΑ, ας μην χαίρονται γιατί η αντίθεση είναι από εθνικιστική, ακροδεξιά και ανορθολογιστική σκοπιά. Κάποιοι (λίγοι μάλλον) ελπίζαμε ότι η αντίθεση προς τον ΣΥΡΙΖΑ θα εκφραζόταν από δημοκρατική, φιλοευρωπαϊκή σκοπιά και από την σκοπιά του συνταγματικού πατριωτισμού. Πέσαμε έξω.
  4. Ψάχνουν να βρούν το «κρυφό μήνυμα » του συλλαλητηρίου. Ενώ το μήνυμα είναι φανερό και ξεκάθαρο (και ανεδαφικό και αντίθετο με τα ανθρώπινα δικαιώματα) : «Δε θέλουμε η γειτονική χώρα ούτε να ονομάζεται Μακεδονία, ούτε να έχει κάποιο όνομα που να περιέχει τη λέξη Μακεδονία»
  5. ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
    «Συμφωνώ με την υπαρξιστική κατάφαση “είμαστε αυτό που επιλέγουμε να είμαστε”. (…) Η χειρότερη βία είναι το να αποδίδει κανείς στα άτομα ταυτότητες αποκρυσταλλωμένες άπαξ και δια παντός. Να τους απαγορεύει να αλλάξουν ταυτότητα, ακόμα και να παίξουν με αυτήν. Αντιστρόφως, η άρνηση της ταυτότητας ενός ατόμου μπορεί να βιωθεί ως ένα βαθύ τραύμα. Ο πυρήνας της δυσφορίας που νιώθουν πολλοί άνθρωποι σχετικά με την ταυτότητά τους- πέρα από το μεταναστευτικό ζήτημα- αφορά αυτά τα δύο συμβολικά τραύματα: την αιχμαλωσία σε μία ταυτότητα ή αντίθετα την εξάλειψη, την άρνηση της αναγνώρισης (…)»Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ “Τί να κάνουμε;” σελ.123
    μτφρ. Μελίττα Γκουρτσογιάννη, εκδ. Κέδρος 2010

6. Η ΜΑΖΙ ΜΑΣ Η ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ; Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ; Τώρα αν εγώ καταγγείλω το συλλαλητήριο της Κυριακής ως εθνικιστικό και μάλιστα ηλίθιο, δικαιώνω τον Ρουβίκωνα;
Και αντιστρόφως: αφού ο Ρουβίκωνας είναι αντίθετος εγώ πρέπει να είμαι επιεικής με τους «πατριωτικά ευαίσθητους»;
Και αν διαφωνώ κάθετα με τη στάση της ΝΔ κάνω πλάτες στον ΣΥΡΙΖΑ;

Και ακόμα: Αν παραδεχτώ ότι αληθεύει αυτό που λέει ο Βίζερ, ότι η κυβέρνηση Τσιπροκαμ. είναι αυτή που κατεξοχήν ψήφισε και εφάρμοσε τα μνημόνια (κουτσά-στραβά και με το πιστόλι της πραγματικότητας στον κρόταφο λέω εγώ) τότε γίνομαι Συριζαία; ‘Η μήπως θα έπρεπε να καταγγέλλω τον «ξένο» ότι προσπαθεί να μειώσει την κυβέρνηση χαρακτηρίζοντάς την ως μνημονιακή;

Και ακόμα: αν βλέπω τις υπερβολές του ΜEETOO ότι επισύρουν τιμωρίες σε ανθρώπους αδίκαστους και καταργούν το τεκμήριο της αθωότητας, γίνομαι προδότρα του φεμινισμού;

7. Συμπαθέστατοι «κανονικοί» άνθρωποι και γλυκύτατοι νέοι εκφράζουν τα πατριωτικά τους συναισθήματα. Είχαν ακλόνητη πίστη ότι ήταν πατριώτες. Εκ των υστέρων αναλύσεις τονίζουν ότι οι Γερμανοί τότε ήταν ένας λαός ταπεινωμένος από τους όρους μιας επαίσχυντης ειρηνευτικής συνθήκης και ταυτόχρονα χτυπημένος από φτώχεια και ανεργία.(η σκηνή από το Cabaret- προσέξτε τον γέρο που κουνάει το κεφάλι του θλιβερά)

Και τρείς απόψεις με ενδιαφέρον:

  1.  Το εθνικό συμφέρον επιτάσσει λύση -Βάση η ενδιάμεση συμφωνία του 1995 : «Προϋπόθεση ευημερίας της Ελλάδας είναι η καλή της επικοινωνία με τον βαλκανικό της περίγυρο. Αυτό λέει η Ιστορία. Το εθνικό συμφέρον επομένως, επιτάσσει μια λύση στο εκκρεμές πρόβλημα που βαραίνει τη σχέση μας με την ΠΓΔΜ. Η συγκυρία ανοίγει την πιθανότητα επιτυχίας, εφόσον υπάρξει μια σοβαρή και υπεύθυνη διαπραγμάτευση, έχοντας ως βάση την ενδιάμεση συμφωνία. Στον εθνικολαϊκισμό πρέπει να αντιτάξουμε την πολιτική βούληση, την ευθύνη και τον ενσυνείδητο πατριωτισμό». Κ. Σημίτης  (iefimerida.gr )
  2. Εμείς οι οργισμένοι Βαλκάνιοι της Σώτης Τριανταφύλλου

  3. Υπαρκτός σουρεαλισμός του Πάσχου Μανδραβέλη

  4. Και το άρθρο μου στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 29/4/2008 Η γιαγιά η Μακεδόνα


Μακεδονία ξακουστή 1: ως ελαφρά κωμωδία ή θέατρο του παραλόγου βλέπουν οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι τη στάση της Ελλάδας

06/02/2018

Πώς είδε ο Ντανύ Κον-Μπεντίτ το συλλαλητήριο και τη στάση της Ελλάδας στη διένεξη.

Ο ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΥΦΕΡΠΟΥΣΑ ΒΛΑΚΕΙΑ

Ντανύ:  -Λένε «η Μακεδονία είμαστε εμείς, δεν υπάρχει άλλη Μακεδονία». Και αυτό κρατάει εδώ και καμιά 30αριά χρόνια, από την ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας μετά την κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας. Η χώρα μέχρι τώρα ονομάζεται FYROM, αλλά είπαν φτάνει πια, θέλουν να λέγονται Μακεδονία. Εδώ όμως έρχεται ο εθνικισμός και λαϊκισμός των Ελλήνων, όλα τα κόμματα αριστερά και δεξιά λένε «αποκλείεται η Μακεδονία είμαστε εμείς!»
δημοσιογράφος: μα υπάρχει περιοχή στην Ελλάδα που λέγεται Μακεδονία, έτσι δεν είναι;
Ντανύ: -Ναι, στη Βόρειο Ελλάδα, στην περιοχή γύρω από τη Θεσσαλονίκη.
δημ.: αυτό δεν δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών;

Ντανύ: -Δηλητηριάζει και όχι μόνο τις σχέσεις των δύο χωρών, αλλά ακόμα και ολόκληρη την Ευρώπη. Μιλάμε για αλλόκοτα πράματα, κάτι σαν άμπρα-καντάμπρα : π.χ. σε ποιόν ανήκει ο Μέγας Αλέξανδρος; Το αεροδρόμιο της πρωτεύουσας της Μακεδονίας-της μη ελληνικής Μακεδονίας- ονομάζεται Μέγας Αλέξανδρος και αυτό οι Έλληνες το θεωρούν πρόκληση. Εξάλλου ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν άνθρωπος της Αριστεράς, ήταν επικεφαλής του εθνικιστικού συλλαλητηρίου «θέλουν να κλέψουν την ουσία της Ελλάδας, η Ελλάδα δεν θα είναι πια η ίδια!» Είναι κάτι το απίστευτο.Πάντως μέσα σε όλα αυτά υποβόσκει και μια έλλειψη λαϊκής υποστήριξης προς την κυβέρνηση που αυτή τη στιγμή διαπραγματεύεται…Και ο ΟΗΕ που λειτουργεί ως διαιτητής δίνει δύο εκδοχές λύσης: η Μακεδονία να ονομαστεί Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία, αλλά οι Έλληνες λένε «αποκλείεται». Αν γινόταν σήμερα δημοψήφισμα στη Μακεδονία το 61% θα έλεγε εντάξει, ας ονομαστούμε Βόρεια Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία. Στην Ελλάδα όμως το 71% συνολικά και το 61% των ψηφοφόρων της Αριστεράς λένε αποκλείεται. Και έτσι το ζήτημα δεν διευθετείται. Βλέπουμε λοιπόν ξεκάθαρα ότι ο εθνικισμός είναι μια υφέρπουσα βλακεία.

βλέπε και Le Monde 4/2/18 ρεπορτάζ και ένα κατατοπιστικό βίντεο: πληροφόρηση με λίγα λόγια που ίσως θα αρκούσαν και στην Ελλάδα για να πείσουν τουλάχιστον τους καλοπροάορετους που ανησυχούν.

Νew York Times 5/2/18

Die Zeit 4/2/18


Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 5: Η εξομολόγηση της Νάταλι Πόρτμαν

29/01/2018


Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 4: Η απάντηση της Κατρίν Ντενέβ

16/01/2018

Η Κατρίν Ντενέβ στο πρωτοσέλιδο της Liberation 15/1/2018

Τέλος η Κατρίν Ντενέβ προχώρησε σε μιά ανοιχτή επιστολή που δημοσιεύτηκε στη Liberation, 15/1 το οποίο επίσης βρίσκω πολύ ωραίο και αποτελεί χρήσιμη συμβολή στον διάλογο που έχει ανοίξει και μας είναι απαραίτητος. (μετάφραση Μ.Γ.) (το κείμενο «έχω κάνει έκτρωση» (1971) στο παράρτημα) 

«Πράγματι, υπέγραψα το κείμενο στην Monde με τίτλο “Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία…” που δημιούργησε πολλές αντιδράσεις και κάνει απαραίτητες μερικές διευκρινίσεις.

Ναί, αγαπώ την ελευθερία. Δεν μου αρέσει αυτό που χαρακτηρίζει την εποχή μας, όπου ο καθένας θεωρςεί ότι έχει το δικαίωμα να κρίνει, να δικάζει και να καταδικάζει. Μια εποχή κατά την οποία, κάποιες απλές καταγγελίες στα κοινωνικά δίκτυα προκαλούν τιμωρίες, παραιτήσεις και συχνά διαδικτυακό λυντσάρισμα. Ένας ηθοποιός χάρις στην ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να εξαφανιστεί από μια ταινία, ο διευθυντής ενός σημαντικού ιδρύματος της Ν.Υόρκης μπορεί να οδηγηθεί σε παραίτηση χωρίς καθόλου δίκη, επειδή έβαλε χέρι σε κάποιους γλουτούς πριν από τριάντα χρόνια. Δεν συγχωρώ τίποτα. Ούτε αποφασίζω για την ενοχή αυτών των ανθρώπων, γιατί δεν έχω τα ειδικά προσόντα για να το κάνω. Και αυτά τα έχουν λίγοι.

Όχι, δεν μου αρέσουν οι συνέπειες των εκδηλώσεων του όχλου, που σήμερα είναι τόσο διαδεδομένες. Εξ ού και οι επιφυλάξεις που είχα από τον Οκτώβριο για την κίνηση “Ξεμπρόστιασε το γουρούνι σου” («Balance ton porc»)

Δεν είμαι αφελής, ξέρω ότι πολύ περισσότεροι άνδρες παρά γυναίκες είναι αυτοί που παρουσιάζουν αυτή την επιλήψημη συμπεριφορά. Αλλά τί άλλο κάνει αυτό το χάσταγκ παρά να ενθαρρύνει την κατάδοση; Ποιός μπορεί να μου εγγυηθεί ότι δεν θα υπάρχει χειραγώγηση ή χτυπήματα κάτω από τη ζώνη; Ότι δεν θα έχουμε αυτοκτονίες αθώων ανθρώπων; Πρέπει να ζήσουμε μαζί, χωρίς “γουρούνια” ή “τσούλες” και το “Υπερασπιζόμαστε την ελευθερία…” το θεώρησα πολύ δυνατό κείμενο, αν και, τ’ ομολογώ, όχι τέλειο.

Ναί, υπέγραψα αυτή την petition, αλλά παρ’ όλα αυτά κρίνω ότι είναι απολύτως απαραίτητο να υπογραμμίσω σήμερα την διαφωνία μου με κάποιες συνυπογράφουσες που παίρνουν ατομικά το δικαίωμα να ξεχύνονται στα μέσα επικοινωνίας και να παραμορφώνουν αυτό καθεαυτό το πνεύμα του κειμένου. Να βγεις στην τηλεόραση και να πεις ότι μπορεί κάποια γυναίκα να δοκιμάσει απόλαυση κατά τη διάρκεια ενός βιασμού είναι χειρότερο από ένα φτύσιμο κατάμουτρα σε εκείνες που έπεσαν θύματα ενός τέτοιου εγκλήματος. Αυτά τα λόγια όχι μόνο δίνουν φωνή σε όσους συνηθίζουν να ασκούν βία ή να χρησιμοποιούν τη σεξουαλικότητα ως μέσο καταστροφής και λένε ότι δεν είναι και τόσο φοβερό, αφού τελικά μπορεί να συμβεί να νιώσει απόλαυση το θύμα! Αλλά όταν κανείς έχει συνυπογράψει ένα μανιφέστο που δεσμεύει και άλλα πρόσωπα, συγκρατείται, αποφεύγει τη λογοδιάρροια. Είναι εξοργιστικό. Και προφανώς σε κανένα σημείο του κειμένου δεν υπάρχει υπόνοια ότι η σεξουαλική παρενόχληση έχει και καλή πλευρά, ειδ’ αλλιώς εγώ δεν θα το είχα υπογράψει.

Είμαι ηθοποιός από 17 χρονών. Προφανώς μπορώ να πω, ότι έχω υπάρξει μάρτυρας καταστάσεων που δεν διακρίνονταν για την ευπρέπειά τους, ή έχω ακούσει από άλλες ηθοποιούς για σκηνοθέτες που καταχράστηκαν την εξουσία τους χωρίς ντροπή. Απλά δεν είμαι εγώ αυτή που θα μιλήσω στη θέση των συναδέλφων μου. Αυτό που δημιουργεί καταστάσεις αφόρητες και τραυματικές είναι πάντα η εξουσία, η θέση στην ιεραρχία, ή κάποιου άλλου είδους εκβιασμός. Η παγίδα κλείνει όταν είναι πια αδύνατον να πείς όχι χωρίς να ρισκάρεις τη θέση σου ή χωρίς να υποστείς εξευτελισμό και ταπεινωτικούς σαρκασμούς. Πιστεύω λοιπόν ότι η λύση θα έρθει με τη σωστή εκπάιδευση των αγοριών και των κοριτσιών μας. Αλλά επίσης και με τη ενδεχόμενη θέσπιση στους τόπους εργασίας συγκεκριμένων πρωτοκόλλων, τα οποία σε περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης θα ορίζουν άμεσες διαδικασίες δίωξης. Πιστεύω στην Δικαιοσύνη.

Τελικά υπέγραψα αυτό το κείμενο για έναν λόγο που στα μάτια μου είναι ουσιώδης: τον κίνδυνο πρακτικών “κάθαρσης” στον χώρο των Τεχνών. Θα κάψουμε τον Σαντ στον οίκο Pléiade; Θα χαρακτηρίσουμε τον Λεονάρντο Ντα Βίντσι ως παιδόφιλο και θα εξαφανίσουμε τους πίνακές του; Θα ξεκρεμάσουμε τον Γκωγκέν από τα μουσεία;Θα καταστρέψουμε τα σχέδια του Έγκον Σίλε; Θα απαγορεύσουμε τους δίσκους του Φιλ Σπέκτορ; Μένω άφωνη μπροστά σε αυτό το κλίμα λογοκρισίας και ανησυχώ για το μέλλον της κοινωνίας μας.

Μερικές φορές με κατηγόρησαν ότι δεν είμαι φεμινίστρια. Να θυμίσω ότι είμουν μία από τις “343 τσούλες” μαζί με την Μαργκερίτ Ντυράς και την Φρανσουάζ Σαγκάν που υπογράψαμε το μανιφέστο που έγραψε η Σιμόν ντε Μπωβουάρ με τίτλο “εχω κάνει έκτρωση”. Την εποχή εκείνη η έκτρωση ήταν αιτία ποινικής δίωξης και φυλάκισης. Γι αυτό θα ήθελα να πώ στους συντηρητικούς, στους ρατσιστές και σε όλους τους κολλημένους με τις παραδόσεις που έσπευσαν να με υποστηρίξουν για δικούς τους στρατηγικούς λόγους, ότι δεν τσιμπάω. Δεν τους ευγνωμονώ , ούτε είμαι φίλη τους, το αντίθετο μάλιστα. Είμαι μια γυναίκα ελεύθερη και θα παραμείνω ελεύθερη. Στέλνω αδελφικό χαιρετισμό σε όλες τις γυναίκες που έπεσαν θύματα επαίσχυντων πράξεων, οι οποίες ίσως αισθάνθηκαν πεοσβεβλημένες από το κείμενο tribune που δημοσιεύτηκε στην Μοντ, από αυτές και μόνο από αυτές ζητώ συγγνώμη.

Ειλικρινά δική σας

Κατρίν Ντενέβ»

παράρτημα 

ΟΙ 343 ΠΑΛΙΟΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥΣ: (1971)

“1000 000 γυναίκες το χρόνο κάνουν έκτρωση στη Γαλλία. Την κάνουν σε συνθήκες επικίνδυνες εξ αιτίας της παρανομίας στην οποία είναι καταδικασμένες, ενώ αυτή η επέμβαση αν γίνεται υπό ιατρικό έλεγχο, είναι πολύ απλή. Όλα αυτά τα εκατομμύρια γυναικών τα σκεπάζει η σιωπή. Δηλώνω ότι είμαι μία από αυτές. Δηλώνω ότι έχω κάνει έκτρωση. Διεκδικούμε όχι μόνο την ελεύθερη πρόσβαση στα αντισυλληπτικά μέσα, αλλά και την ελεύθερη έκτρωση.”(…)Ακολουθούν 343 υπογραφές μεταξύ των οποίων Σιμόν ντε Μπωβουάρ (συντάκτρια του κειμένου), Μαργκερίτ Ντυράς, Ζαν Μορώ, Ανιές Βαρντά, Κατρίν Ντενέβ, Ντελφίν Σερίνγκ, Αριάν Μνουσκίν, Αννί Λεκλέρ, Φρανσουάζ Σαγκάν, Μαρίνα Βλαντύ, Μονικ Βιττίγκ (μία από τις ιδρύτριες του Μouvement de Liberation des Femmes-MLF)

και το πλήρες κείμενο στα γαλλικά με τις υπογραφές:

https://www.nouvelobs.com/societe/20071127.OBS7018/le-manifeste-des-343-salopes-paru-dans-le-nouvel-obs-en-1971.html

   

 


Σεξουαλική παρενόχληση, το κίνημα #ΜETOO, διάλογος και πολεμική 3: Γουρούνι γεννιέσαι;

16/01/2018

Μέσα σε όλη την πολεμική, εμφανίστηκε και ένα κείμενο που προσωπικά με εκφράζει απολύτως και κατά τη γνώμη μου κάνει σωστή και έντιμη κριτική και στα δύο συλλογικά κείμενα, και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Συντάκτρια η Leïla Slimani, γαλλίδα συγγραφέας, μαροκινής καταγωγής, βραβείο Γκονκούρ 2016. (μετάφραση Μ.Γ.)

Γουρούνι γεννιέσαι;

της Λεϊλά Σλιμανί*

Liberation 12/1/’18 

Nα περπατάω στο δρόμο. Να παίρνω το μετρό τη νύχτα. Να φοράω μίνι φούστα, ντεκολτέ και ψηλά τακούνια. Να χορεύω μόνη μου στη μέση της πίστας. Να μακιγιάρομαι έντονα. Να παίρνω ταξί έχοντας πιει λίγο παραπάνω. Να ξαπλώνω στο χορτάρι μισόγυμνη. Να κάνω ωτο-στοπ. Ν’ ανεβαίνω σε νυχτερινό λεωφορείο. Να ταξιδεύω μόνη. Να πίνω ένα ποτηράκι μόνη μου στη βεράντα. Να τρέχω σ’ έναν έρημο δρόμο. Να περιμένω σ’ ένα παγκάκι. Να κάνω καμάκι σ’ έναν άντρα, ν’αλλάζω γνώμη και να συνεχίζω τον δρόμο μου. Να στριμώχνομαι στην πολυκοσμία του τραίνου. Να εργάζομαι νύχτα. Να θηλάζω το παιδί μου δημόσια. Να ζητάω αύξηση στη δουλιά μου. Σε όλες αυτές τις στιγμές της ζωής, τις απλές και καθημερινές, διεκδικώ το δικαίωμα να μην με ενοχλούν. Το δικαίωμα να μην σκέφτομαι καν ότι μπορεί να έρθω σε δύσκολη θέση. Διεκδικώ την ελευθερία να μην υφίσταμαι σχόλια για τη συμπεριφορά μου, για το πώς είμαι ντυμένη, για το πώς βαδίζω, για το σχήμα των γλουτών μου, για το μέγεθος του στήθους μου. Διεκδικώ το δικαίωμά μου στην ηρεμία, στη μοναξιά, το δικαίωμά μου να περπατάω χωρίς φόβο. Δεν θέλω μόνο εσωτερική ελευθερία. Θέλω την ελευθερία να ζώ έξω στον κόσμο, στον ανοιχτό αέρα, σε έναν κόσμο που είναι λίγο και δικός μου.

Δεν είμαι ένα εύθραυστο πλασματάκι. Δεν έχω την απαίτηση να προστατεύομαι, αλλά διεκδικώ το δικαίωμά μου για ασφάλεια και σεβασμό. Και οι άνδρες δεν είναι όλοι γουρούνια. Τις τελευταίες εβδομάδες πόσο εντυπωσιάστηκα, πόσο ξαφνιάστηκα ευχάριστα, πόσο ενθουσιάστηκα με τους άνδρες που είχαν την ικανότητά να αντιληφθούν τι παίζεται! Έμεινα συγκλονισμένη μπροστά στη θέλησή τους να μην είναι πια συνένοχοι, στη θέλησή τους ν’ αλλάξουν τον κόσμο, ν’ απελευθερωθούν και οι ίδιοι από αυτές τις συμπεριφορές. Επειδή πίσω από αυτή την υποτιθέμενη ελευθερία να «την πέφτουν», κρύβεται μια άποψη για το αρσενικό τρομερά ντετερμινιστική: «γουρούνι γεννιέσαι». Οι άνδρες στο περιβάλλον μου κοκκινίζουν από ντροπή κι εξεγείρονται εναντίον όσων με προσβάλλουν. Εναντίον εκείνων που εκσπερματώνουν πάνω στο παλτό μου στις οκτώ το πρωί. Εναντίον του αφεντικού που μου δίνει να καταλάβω τί θα έπρεπε να κάνω για να πάρω προαγωγή. Εναντίον του καθηγητή που ανταλλάσσει την ακαδημαϊκή πρόοδο με μια πίπα. Εναντίον του περαστικού που με ρωτάει αν «γαμιέμαι» και καταλήγει να με αποκαλεί «τσούλα». Οι άνδρες που γνωρίζω είναι αηδιασμένοι από αυτή την οπισθοδρομική άποψη για τον ανδρισμό. Ελπίζω ότι ο γιος μου θα είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος. Ελεύθερος, όχι μόνο να μην είναι ενοχλητικός, αλλά ελεύθερος να αυτοπροσδιορίζεται διαφορετικά από το στερεότυπο που βλέπει τον άνδρα ως ένα αρπακτικό που διακατέχεται από ανεξέλεγκτες παρορμήσεις. Ένας άνδρας που ξέρει πώς να σαγηνεύσει με τους χιλιάδες υπέροχους τρόπους που ξέρουν οι άνδρες για να μας ξελογιάζουν.

Εγώ δεν είμαι θύμα. Αλλά εκατομμύρια γυναίκες είναι. Αυτό είναι ένα γεγονός και όχι μια ηθική κρίση ή μια αναγωγή στην “ουσία” της γυναίκας. Και μέσα μου σπαρταρά ο φόβος όλων εκείνων των γυναικών που περπατούν στους δρόμους χιλιάδων πόλεων στον κόσμο με το κεφάλι σκυφτό. Των γυναικών που τις παίρνουν από πίσω στο δρόμο, που τις παρενοχλούν, που τις βιάζουν, που τις προσβάλλουν, που τις αντιμετωπίζουν μέσα στους δημόσιους χώρους σαν παρείσακτες. Μέσα μου αντηχεί η κραυγή των γυναικών που κρύβονται, που ντρέπονται, που τις πετούν στο δρόμο σαν παρίες επειδή είναι ατιμασμένες. Των γυναικών που κρύβονται κάτω από μακρά μαύρα πέπλα επειδή τα σώματά τους θα προκαλούσαν την επίθεση των ανδρών. Οι γυναίκες που περπατούν στους δρόμους του Καΐρου, του Νέου Δελχί, της Λίμας, της Μοσσούλης, της Κινσάσα, της Καζαμπλάνκα λέτε ν’ ανησυχούν μήπως εξαφανιστεί το φλερτ και η αβροφροσύνη; Έχουν αυτές δικαίωμα να σαγηνεύσουν, να επιλέξουν, να κάνουν επίμονο φλερτ;

Ελπίζω ότι μια μέρα η κόρη μου θα περπατάει στο δρόμο το βράδυ, με μίνι φούστα και ντεκολτέ, ότι θα κάνει το γύρο του κόσμου μόνη της, θα παίρνει μετρό τα μεσάνυχτα χωρίς φόβο, χωρίς καν να το σκέφτεται. Και ο κόσμος που θα ζεί τότε δεν θα είναι ένας κόσμος πουριτανικός. Είμαι σίγουρη, θα είναι ένας κόσμος πιο δίκαιος, όπου ο χώρος για τον έρωτα, για την απόλαυση, για τα παιχνίδια του ξελογιάσματος θα είναι άπλετος και πιο όμορφος. Σε σημείο που εμείς ακόμα δεν μπορούμε να φανταστούμε.