Γιεβγιένι Γιεφτουσένκο 18/7/1932 – 1/4/2017


Yevgeny Yevtushenko: Ο Ρώσσος ποιητής, μια από τις εμβληματικές μορφές της διαμαρτυρίας κατά του Σοβιετικού καθεστώτος και των διώξεων των διανοουμένων, αγαπήθηκε και μισήθηκε, γνώρισε επαίνους και κριτικές, αλλά θα μείνει πάντα ο ποιητής του BABI YAR, του ποιήματος που εμπνεύστηκε από την σφαγή 33,771 Εβραίων του Κιέβου στο φαράγγι  Babi Yar το 1941 από τους Ναζί. Στο ποίημα, γραμμένο το 1961, ο Γιεφτουσένκο δεν καταγγέλλει μόνο τη ναζιστική θηριωδία αλλά και το πέπλο σιωπής από το Σοβιετικό καθεστώς και την άρνηση να περιληφθεί η σφαγή του Μπάμπι Γιαρ στο Ολοκαύτωμα και τί σήμαινε αυτό για τον Εβραϊκό λαό, καθώς και τον αντισημιτισμό που εξακολουθούσε να υπάρχει στην Σοβιετική Ένωση.

Ακούστε τον ποιητή ν’ απαγγέλλει το Babi Yar με την υπόκρουση της μουσικής του Σοστακόβιτς, που ονόμασε την 13η συμφωνία του Babi Yar.

BABI YAR

By Yevgeni Yevtushenko
Translated by Benjamin Okopnik, 10/96

No monument stands over Babi Yar.
A steep cliff only, like the rudest headstone.
I am afraid.
Today, I am as old
As the entire Jewish race itself.

I see myself an ancient Israelite.
I wander o’er the roads of ancient Egypt
And here, upon the cross, I perish, tortured
And even now, I bear the marks of nails.

It seems to me that Dreyfus is myself. *1*
The Philistines betrayed me – and now judge.
I’m in a cage. Surrounded and trapped,
I’m persecuted, spat on, slandered, and
The dainty dollies in their Brussels frills
Squeal, as they stab umbrellas at my face.

I see myself a boy in Belostok
Blood spills, and runs upon the floors,
The chiefs of bar and pub rage unimpeded
And reek of vodka and of onion, half and half.

I’m thrown back by a boot, I have no strength left,
In vain I beg the rabble of pogrom,
To jeers of “Kill the Jews, and save our Russia!”
My mother’s being beaten by a clerk.

O, Russia of my heart, I know that you
Are international, by inner nature.
But often those whose hands are steeped in filth
Abused your purest name, in name of hatred.

I know the kindness of my native land.
How vile, that without the slightest quiver
The antisemites have proclaimed themselves
The “Union of the Russian People!”

It seems to me that I am Anna Frank,
Transparent, as the thinnest branch in April,
And I’m in love, and have no need of phrases,
But only that we gaze into each other’s eyes.
How little one can see, or even sense!
Leaves are forbidden, so is sky,
But much is still allowed – very gently
In darkened rooms each other to embrace.

-“They come!”

-“No, fear not – those are sounds
Of spring itself. She’s coming soon.
Quickly, your lips!”

-“They break the door!”

-“No, river ice is breaking…”

Wild grasses rustle over Babi Yar,
The trees look sternly, as if passing judgement.
Here, silently, all screams, and, hat in hand,
I feel my hair changing shade to gray.

And I myself, like one long soundless scream
Above the thousands of thousands interred,
I’m every old man executed here,
As I am every child murdered here.

No fiber of my body will forget this.
May “Internationale” thunder and ring
When, for all time, is buried and forgotten
The last of antisemites on this earth.

There is no Jewish blood that’s blood of mine,
But, hated with a passion that’s corrosive
Am I by antisemites like a Jew.
And that is why I call myself a Russian!

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: