ΠΟΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ;


Με αφορμή τα κατορθώματα του ΣΥΡΙΖΑ, πολύς λόγος γίνεται πάλι για το ποιά είναι η πραγματική Αριστερά.

Εγώ δεν θα πώ «αυτή δεν είναι αριστερά» γιατί ΚΑΙ αυτή είναι αριστερά. Όπως χριστιανισμός ήταν ΚΑΙ ο Άϊ Φραγκίσκος ΚΑΙ η Ιερά Εξέταση. Kαι ο πιο ειδεχθής σταλινισμός και η αριστερά των ευρωπαϊκών κομμουνιστικών κομμάτων, και η αριστερά του Μπερλινγκουέρ και του Κύρκου, και η αριστερά του Χότζα.

Προσωπικά εγώ ποτέ δεν ανήκα στην mainstream ευρω-αριστερά, στην αριστερά των σαλονιών, της υποκρισίας και του πουριτανισμού, που κοπτόταν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά καταδίκαζε τη Σοβιετική Ένωση με μισό στόμα, την Κούβα ποτέ, ποτέ τα εγκλήματα των κομμουνιστών στον Ισπανικό ή στον Ελληνικό Εμφύλιο. Και που έσπευδε να περιβάλει με καχυποψία όποιον διανοούμενο τολμούσε να το κάνει.

Ώσπου κάποτε οι κριτικές φωνές δεν ήταν πια μεμονωμένοι «ύποπτοι» διανοούμενοι αλλά έγιναν κύμα μαζικό. Από τότε που πολιτικοποιήθηκα, ιδεολογικά και συναισθηματικά με κέρδισε η Νέα Αριστερά, η εναλλακτική, η αριστερά του Αμερικάνικου νεολαιΐστικου κινήματος, του Γαλλικού, του Γερμανικού και Ιταλικού Μάη, την αριστερά του Κον-Μπεντίτ και του Γιόσκα Φίσερ, των Μαύρων Πανθήρων, της φεμινιστικής και σεξουαλικής επανάστασης και της επανάστασης του ροκ-εντ-ρολλ. Και φυσικά η αριστερά του Καστοριάδη, του Μαρκούζε, του Χάβελ, της Solidarnosc. Δεν ανήκω λοιπόν στις τάξεις αυτών (μεταξύ τους και πολλοί φίλοι μου) που νοσταλγούν το ΚΚΕ εσωτερικού και θρηνούν την αριστερά που ηττήθηκε. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΝΙΚΗΣΕ. Άλλαξε το πρόσωπο του κόσμου, άνοιξε τα μυαλά των ανθρώπων, άλλαξε τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες, την καθημερινότητα, τον πολιτιστικό μας πρόσωπο. Παρά τις υπερβολές, τις «τριτοκοσμικές» παρεκκλίσεις και τον δηλητηριώδη καρπό της τρομοκρατίας, η «άλλη» αριστερά ήταν η πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που καρπός της είναι όλα τα σημερινά επιτεύγματα στις νέες τεχνολογίες, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις ΜΚΟ, στο οικολογικό κίνημα. Ακόμα και ο τρόπος που οι ευρωπαϊκοί λαοί αγκάλιασαν την έννοια της Ενωμένης Ευρώπης έχει σχέση με αυτά τα κινήματα. Στις δεκαετίες του ’60 και ’70 μπήκαν οι σπόροι και είμαι πολύ ευτυχής και περήφανη που τα νιάτα μου τα έζησα εκείνα τα χρόνια.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: