H επιστολή του Μπομπ Ντύλαν προς το Ίδρυμα Νόμπελ, που διαβάστηκε από την πρέσβυ των ΗΠΑ κατά το επίσημο δείπνο της τελετής βράβευσης.


ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΠΟΥ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΟ: η καλύτερη απάντηση σε όλους τους στενόκαρδους που ακόμα και στον Όμηρο να έδιναν το Νόμπελ λογοτεχνίας θα έλεγαν «Μμ…αυτός δεν έγραψε λογοτεχνία, ήταν ένας αοιδός» !

https://www.nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/2016/dylan-speech.html

Portrait of Bob Dylan. Photo: William Claxton.Good evening, everyone. I extend my warmest greetings to the members of the Swedish Academy and to all of the other distinguished guests in attendance tonight.

I’m sorry I can’t be with you in person, but please know that I am most definitely with you in spirit and honored to be receiving such a prestigious prize. Being awarded the Nobel Prize for Literature is something I never could have imagined or seen coming. From an early age, I’ve been familiar with and reading and absorbing the works of those who were deemed worthy of such a distinction: KiplingShawThomas MannPearl BuckAlbert CamusHemingway. These giants of literature whose works are taught in the schoolroom, housed in libraries around the world and spoken of in reverent tones have always made a deep impression. That I now join the names on such a list is truly beyond words.

I don’t know if these men and women ever thought of the Nobel honor for themselves, but I suppose that anyone writing a book, or a poem, or a play anywhere in the world might harbor that secret dream deep down inside. It’s probably buried so deep that they don’t even know it’s there.

If someone had ever told me that I had the slightest chance of winning the Nobel Prize, I would have to think that I’d have about the same odds as standing on the moon. In fact, during the year I was born and for a few years after, there wasn’t anyone in the world who was considered good enough to win this Nobel Prize. So, I recognize that I am in very rare company, to say the least.

I was out on the road when I received this surprising news, and it took me more than a few minutes to properly process it. I began to think about William Shakespeare, the great literary figure. I would reckon he thought of himself as a dramatist. The thought that he was writing literature couldn’t have entered his head. His words were written for the stage. Meant to be spoken not read. When he was writing Hamlet, I’m sure he was thinking about a lot of different things: «Who’re the right actors for these roles?» «How should this be staged?» «Do I really want to set this in Denmark?» His creative vision and ambitions were no doubt at the forefront of his mind, but there were also more mundane matters to consider and deal with. «Is the financing in place?» «Are there enough good seats for my patrons?» «Where am I going to get a human skull?» I would bet that the farthest thing from Shakespeare’s mind was the question «Is this literature

When I started writing songs as a teenager, and even as I started to achieve some renown for my abilities, my aspirations for these songs only went so far. I thought they could be heard in coffee houses or bars, maybe later in places like Carnegie Hall, the London Palladium. If I was really dreaming big, maybe I could imagine getting to make a record and then hearing my songs on the radio. That was really the big prize in my mind. Making records and hearing your songs on the radio meant that you were reaching a big audience and that you might get to keep doing what you had set out to do.

Well, I’ve been doing what I set out to do for a long time, now. I’ve made dozens of records and played thousands of concerts all around the world. But it’s my songs that are at the vital center of almost everything I do. They seemed to have found a place in the lives of many people throughout many different cultures and I’m grateful for that.

But there’s one thing I must say. As a performer I’ve played for 50,000 people and I’ve played for 50 people and I can tell you that it is harder to play for 50 people. 50,000 people have a singular persona, not so with 50. Each person has an individual, separate identity, a world unto themselves. They can perceive things more clearly. Your honesty and how it relates to the depth of your talent is tried. The fact that the Nobel committee is so small is not lost on me.

But, like Shakespeare, I too am often occupied with the pursuit of my creative endeavors and dealing with all aspects of life’s mundane matters. «Who are the best musicians for these songs?» «Am I recording in the right studio?» «Is this song in the right key?» Some things never change, even in 400 years.

Not once have I ever had the time to ask myself, «Are my songs literature

So, I do thank the Swedish Academy, both for taking the time to consider that very question, and, ultimately, for providing such a wonderful answer.

My best wishes to you all,

Bob Dylan

Και ολίγη μετάφραση:

(…) Ήμουν στο δρόμο όταν έμαθα τα καταπληκτικά νέα, και χρειάστηκα κάμποσα λεπτά για να τα συνειδητοποιήσω! Ο νους μου πήγε στον Γουΐλλιαμ Σαίξπηρ, την μεγάλη μορφή της λογοτεχνίας. Φαντάζομαι ότι θεωρούσε τον εαυτό του θεατρικό συγγραφέα. Ούτε που θα του περνούσε από το μυαλό αν έκανε λογοτεχνία ή όχι. Είμαι σίγουρος πως, όταν έγραφε τον Άμλετ, θα σκεφτόταν ένα σωρό άλλα πράγματα: » Ποιοί είναι οι κατάλληλοι ηθοποιοί γι αυτούς τους ρόλους;» «Πώς θα σταθεί αυτό στη σκηνή;» «Θέλω στ’ αλήθεια να διαδραματίζεται στη Δανία;» Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το δημιουργικό του όραμα και οι στόχοι του τον απασχολούσαν κατά προτεραιότητα, ωστόσο έπρεπε να πάρει υπόψη του και να αντιμετωπίσει και πιο εγκόσμια ζητήματα: «Είναι εξασφαλισμένη η χρηματοδότηση;» «υπάρχουν αρκετές καλές θέσεις για τους μαικήνες;» «Πού θα βρώ ανθρώπινο κρανίο;» Πάω στοίχημα ότι το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε το μυαλό του Σαίξπηρ ήταν «Είναι αυτό λογοτεχνία;» (…)

Όπως και τον Σαίξπηρ, έτσι κι εμένα συχνά με απασχολεί η επιδίωξη των δημιουργικών μου στόχων, αλλά έχω και ν’ αντιμετωπίσω και όλα τα πεζά ζητήματα της ζωής: » Ποιοί είναι οι καλύτεροι μουσικοί γι αυτά τα τραγούδια;» «Ηχογραφώ στο κατάλληλο στούντιο;» «Είναι αυτό το τραγούδι στον σωστό τόνο;» Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν, ακόμα και ύστερα από 400 χρόνια. Ούτε μια φορά δεν αναρωτήθηκα «Είναι τα τραγούδια μου λογοτεχνία;»

Έτσι λοιπόν, ευχαριστώ την Σουηδική Ακαδημία, που αφιέρωσε χρόνο για ν’ ασχοληθεί με αυτή την ερώτηση, και που τελικά έδωσε μια τόσο υπέροχη απάντηση. Τις καλύτερες ευχές μου σε όλους. Μπομπ Ντύλαν.»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: