JO COX: ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΤΩΧΕΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ. ΘΥΜΑ ΤΗΣ ΜΙΣΑΛΛΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ.


100864341_Undated_Labour_Party_handout_photo_of_Batley_and_Spen_MP_Jo_Cox_who_has_been_shot_in_Birst-large_trans++qVzuuqpFlyLIwiB6NTmJwfSVWeZ_vEN7c6bHu2jJnT8

Και ένα άρθρο που θα έπρεπε να προβληματίσει, όλους όσους παίρνουν αψήφιστα τη ρητορική μίσους, τη λεκτική ενθάρρυνση ή δικαιολόγηση της βίας, είτε με θρησκευτικά, είτε με ιδεολογικά κίνητρα και πού μπορεί να οδηγήσει. Επίσης επειδή ήδη τονίζεται η εκδοχή της ψυχικής διαταραχής του συγκεκριμένου δολοφόνου, ας επισημάνουμε ότι φανατισμός και ψυχική διαταραχή είναι συνήθως στοιχεία αλληλοσυμπληρούμενα και η διαταραχή με κανέναν τρόπο δεν συνιστά στοιχείο για επιείκεια.

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΙΣΧΟΥΣ
του Alex Massie THE SPECTATOR 16/6/16
http://blogs.spectator.co.uk/2016/06/a-day-of-infamy/

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα. Και όταν είναι καταιγιστικά, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό. Ήταν ήδη μια θλιβερή και ταπεινωτική μέρα, ακόμη και πριν ακούσαμε την φριχτή είδηση για τη δολοφονία της βουλευτού των Εργατικών Jo Cox έξω από την έδρα της εκλογικής της περιφέρειας στο Yorkshire.

Η πολιτική είναι, μεταφορικά μιλώντας, ένα σπορ που έχει να κάνει με την επαφή. Πρόκειται για σκληρή δουλειά, γιατί είναι σημαντική δουλειά. Μετράει πολύ και μετράει ακόμα πιο πολύ, όταν το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα ψηλό. Αλλά όπως ακριβώς στον αθλητισμό ο ρόλος της ποιότητας φαίνεται στο υψηλότερο επίπεδο, όταν έχουμε το πιο μεγάλο διακύβευμα και παίζονται τα πάντα, έτσι και στην πολιτική ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται και μάλιστα όταν έχει ουσιώδη σημασία.

Ένα δημοψήφισμα είναι μία από εκείνες τις στιγμές που αυτό μετράει. Δεν υπάρχει επανάληψη, σε περίπτωση ήττας δεν μπορεί κανείς να παρηγορηθεί ότι τουλάχιστον υπάρχει πάντα μια επόμενη σεζόν. Όχι, η ήττα είναι μόνιμη και για πάντα. Γι ‘αυτό ένα δημοψήφισμα είναι πιο άσχημο από τις βουλευτικές εκλογές. Στις εκλογές συχνά κερδίζουν οι «λάθος» άνθρωποι, αλλά η νίκη τους είναι μόνο -και πάντοτε- προσωρινή. Θα υπάρξει και επόμενη μέρα και μια επόμενη φορά. Οι εκλογές είναι μια διαπραγμάτευση, το δημοψήφισμα είναι μια απόφαση χωρίς δυνατότητα έφεσης. Έτσι, ο χαρακτήρας αποκαλύπτεται. Η αφίσα που παρουσίασε ο Nigel Farage σήμερα κατέβηκε σε επίπεδο τόσο πολύ χαμηλό, ακόμη σε σύγκριση για ό,τι ο ίδιος μας έχει συνηθίσει.

13450259_1085092108228296_1574710073246673941_n

Δεν έπεσε η μάσκα της πανουργίας, γιατί μάσκα δεν υπήρχε καθόλου. Η αφίσα ούρλιαζε «ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ», και το σύνθημα φιγουράρει πάνω από μια μεγάλη ουρά σκουρόχρωμους πρόσφυγες που περιμένουν να περάσουν τα σύνορα. Το μήνυμα ήταν κάθε άλλο παρά διακριτικό: Βρετανία ψήφισε ΕΞΟΔΟ (Leave), ειδ’ αλλιώς θα μας κατακλύσουν οι μελαμψοί! Να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας! Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω! Ξέρεις τι εννοώ, έτσι δεν είναι: Αν θέλετε να έχετε για γείτονα έναν Τούρκο ή έναν Σύρο ψηφίστε ΠΑΡΑΜΟΝΗ (Remain). Τόσο απλά. Κοινή λογική. Έτσι δεν είναι;

Και μετά, σήμερα το απόγευμα, ένα μέλος του κοινοβουλίου 42 ετών, που συμβαίνει – τί σύμπτωση!- να ήταν μία βουλευτής που αγωνιζόταν για να να κάνει η Βρετανία περισσότερα για να βοηθήσει τους απελπισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να ξεφύγουν από το σφαγείο της Συρίας, αυτή η βουλευτής πυροβολήθηκε, μαχαιρώθηκε, δολοφονήθηκε.

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα.

Οι μαρτυρίες των αυτοπτών μαρτύρων, ότι τη στιγμή της επίθεσης στην Τζο Κοξ ο δράστης φώναξε «Πρώτα τη Βρετανία», να αποδειχθούν αναξιόπιστες, όπως συμβαίνει συχνά. Θα μπορούσε να μην υπάρχει πολιτικό κίνητρο για αυτή τη φαινομενικά παράλογη δολοφονία. Οι ντόπιοι είπαν τ’ όνομά του: Tommy Mair. Ο μικρότερος αδερφός του, Scott, είχε να πει: «δεν μπορώ να το πιστέψω αυτό που έγινε. Ο αδελφός μου δεν είναι βίαιος και καθόλου πολιτικοποιημένος. Δεν ξέρω καν τί ψηφίζει. Έχει ιστορικό ψυχικής νόσου, αλλά είχε ιατρική φροντίδα.”

Αν τα παραπάνω αποδειχθούν σωστά, δεν θα χρειαστεί να κάνουμε τόσο πολλές άβολες ερωτήσεις, αν δηλαδή πρόκειται για πράξη ενός διαταραγμένου ατόμου με μακρά ιστορία ψυχικής ασθένειας.

Ωστόσο ξέρουμε ότι ακόμα και ένας μοναχικός παράφρων δεν ζει μέσα σε γυάλα. Επηρεάζεται από τα εξωτερικά γεγονότα. Γι ‘αυτό, όταν έχουμε κρούσμα ισλαμικής τρομοκρατίας, δικαίως θέλουμε να ξέρουμε αν υπήρξε, ρητά ή υπόρρητα, ενθάρρυνση από άλλους φορείς. Δεν πιστεύουμε – τουλάχιστον δεν πρέπει να πιστεύουμε – στην συλλογική ενοχή ή τιμωρία, αλλά έχουμε κάθε λόγο να θέλουμε να γνωρίζουμε, εάν ένας μεμονωμένος δολοφόνος εμπνέεται από κάποια ιδεολογία ή θρησκεία ή ρητορική μίσους ή οποιονδήποτε από άλλα εκατό πιθανά κίνητρα. Εμείς δεν θεωρούμε όλους τους μουσουλμάνους υπόλογους για τη βία που διαπράττεται στο όνομα του προφήτη τους, αλλά ούτε μπορούμε ν’ αποφύγουμε την αποκρουστική αλήθεια ότι οι δράστες (και είναι σχεδόν πάντα άνδρες) ενεργούν καθ’ υπαγόρευση της άποψης που έχουν για τη θρησκεία τους.Κινούνται από κάποιο λόγο, αδιάφορο πόσο διαστρεβλωμένος μπορεί να είναι αυτός. Επομένως ρωτάμε ποιος τους επηρέασε; Ρωτάμε πώς φτάσαμε ως εδώ;

Επομένως, όχι, ο Nigel Farage δεν είναι υπεύθυνος για τη δολοφονία της Jo Cox. Και ούτε είναι υπεύθυνη η εκστρατεία υπέρ της Εξόδου (LEAVE). Αλλά όλοι αυτοί είναι υπεύθυνοι για τον τρόπο με τον οποίο έχουν υποστηρίξει τα επιχειρήματά τους. Φυσικά δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο και θα είναι και αυτοί σοκαρισμένοι και τρομοκρατημένοι, όπως όλοι.

Παρ’ όλα αυτά, κοιτάξτε. Όταν πυροδοτείτε την οργή δεν μπορείτε στη συνέχεια κάνετε τους έκπληκτους όταν οι άνθρωποι οργίζονται. Δεν μπορείτε να γυρίσετε και να πείτε, «Φίλε, δεν θα έπρεπε να το έχεις πάρει τόσο σοβαρά. Δεν είναι παρά ένα παιχνίδι, ένα απλό τέχνασμα, μια στρατηγική για να κερδίσουμε ψήφους».

Όταν κραυγάζετε ξανά και ξανά ότι φτάσαμε στο “ΟΡΙΑΚΟ ΣΗΜΕΙΟ ΘΡΑΥΣΗΣ” (BREAKING POINT), δεν μπορείτε να εκπλήσσεσθε όταν κάποιος σπάει. Όταν παρουσιάζετε την πολιτική ως ζήτημα ζωής και θανάτου, ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης, μην εκπλαγείτε αν κάποιος σας πάρει κατά γράμμα. Όχι, δεν τους υποχρεώσατε εσείς να διαπράξουν ό,τι διέπραξαν, αλλά δεν κάνατε και πολλά για να τους σταματήσετε.

Μερικές φορές η ρητορική έχει συνέπειες. Όταν επί μέρες, βδομάδες, μήνες, χρόνια λέτε στους ανθρώπους ότι τελούν υπό απειλή, ότι τους έχουν κλέψει τη χώρα τους, ότι κάποιοι την έχουν προδώσει και ξεπουλήσει, ότι τους έχουν κλέψει πρωτοτόκια τους, ότι το πρόβλημά των βρετανών είναι ότι έχουν αργήσει πολύ να συνειδητοποιήσουν ότι όλα αυτά συμβαίνουν, ότι δεν έχουν ακόμα εξοργιστεί αρκετά, τότε είναι επόμενο, κάποια στιγμή, κάπου κάποιος να σπάσει. Και τότε θα συμβεί κάτι τρομερό.

Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τον καιρό, αλλά στην πολιτική μπορούμε να ελέγξουμε το κλίμα μέσα στο οποίο αλλάζει ο καιρός. Αυτό είναι στο χέρι όλων μας, όποια θέση και αν παίρνουμε και όποιο επιχείρημα και αν υποστηρίζουμε. Σήμερα αισθανόμαστε ότι κάναμε κάτι φοβερό γι αυτό το κλίμα.

Η θλίψη δεν είναι αρκετή. Η πραγματικότητα είναι χειρότερη, πολύ χειρότερη από απλά θλιβερή. Σήμερα είναι μια μέρα αίσχους, μια μέρα που όλοι πρέπει να νιώθουμε θυμό και ντροπή. Γιατί αν δεν αισθάνεστε κάπως ντροπιασμένοι – αν δεν αισθάνεστε άρρωστοι αυτή τη στιγμή καθώς τα διαβάζετε αυτά – τότε κάτι πάει λάθος με σας.

Η Jo Cox ήταν, κατά γενική ομολογία, μια εξαίρετη βουλευτής και εξαίρετη γυναίκα. Την στέρησαν από την οικογένειά της και τους εκλογείς της, αλλά ο θάνατός της στερεί κάτι από όλους μας. Δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη στιγμή να έχω αισθανθεί χειρότερα για τη χώρα μου και την πολιτική της, από ό,τι τώρα.

Τα γεγονότα έχουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα. Το ίδιο και τα συναισθήματα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: