Το πρόταγμα της Οικολογίας στη σκέψη και τη δράση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη


Η ομιλία του Σάκη Κουρουζίδη στην εκδήλωση για τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη.

(ΑΣΚΙ, 25 Μαΐου 2015)papagiannakis

Νομίζω πως όσο απαιτητικός ήταν ο ίδιος από τον εαυτό του, τόσο απαιτητικό και δύσκολο είναι να μιλήσεις για το φαινόμενο Παπαγιαννάκης, για μια τόσο σύνθετη προσωπικότητα. Που δεν ήταν προβλέψιμος, δημαγωγός, αναλώσιμος, χειραγωγούμενος. Που παρήγαγε ιδέες πρωτογενείς την ώρα που συζητούσε. Που δεν στρογγύλευε απόψεις, δεν είχε μια ιδιοτελή σκοπιμότητα στη διατύπωση των απόψεών του, δεν έκρυβε παγίδες σε αυτά που έλεγε.

Από φοιτητής αρνιόταν το μονόδρομο στη σκέψη.

Σε επιστολή του στην Πανσπουδαστική (11/1961), αναφέρεται σε μια διάλεξη του διάσημου ελληνιστή Τζωρτζ Τόμσον για τον Αισχύλο, εκδήλωση που διοργάνωσε ο Σύλλογος των Φοιτητών της Φιλοσοφικής, γράφει πως: «Εμείς φαίνεται να αρκούμαστε στις θαυμαστές καθόλα επιτεύξεις των προγόνων μας […] και επαναπαυόμαστε μακάριοι σ’ αυτές πιστεύοντας σαν γνήσιοι αριστοκράτες στην αξία του γαλάζιου αίματός μας», την ίδια ώρα «που οι ευρωπαϊκές κυψέλες αναδεικνύουν κάθε τόσο εκπλήξεις στην Τέχνη και κορυφές στην Επιστήμη».

Στο επόμενο τεύχος της Πανσπουδαστικής, 12/1961, εμφανίζεται ως μεταφραστής, από τα γαλλικά, ενός εκτενούς κειμένου για τον Πικάσο, στα 80 χρόνια από τη γέννησή του.
Όπως αναφέρει ο Γιώργος Ζεβελάκης που εντόπισε το κείμενο αυτό, «Tη μετάφραση είχε κάνει ο εικοσαετής τότε Μιχάλης Παπαγιαννάκης. Η αρτιότητα του κειμένου έδειχνε την άνεσή του, από τόσο νεαρή ηλικία, στη γαλλική γλώσσα (ως γνωστόν μιλούσε 5 γλώσσες) αλλά και την ευρηματικότητά του στη μεταφορά δυσνόητων εικαστικών όρων στην ελληνική».

Και στο αμέσως επόμενο τεύχος της Πανσπουδαστικής (1/1962), άλλη επιστολή του «Για την πνευματική ευθύνη» των διανοουμένων, τα «ελεύθερα» αλλά και τα «στρατευμένα» πνεύματα, ορισμένα εκ των οποίων «ο ένας ανησυχεί για την ταχύτητα των κρατικών αυτοκινήτων», «ο άλλος εκστασιάζεται μπρος στις ανθισμένες αμυγδαλιές … «ο άλλος τέλος αισιοδοξεί αθεράπευτα» (αυτό φαίνεται πως είναι ευθεία βολή για κάποιους αριστερούς διανοούμενους, αυτούς που ο Άγγελος Τερζάκης είχε πει πως βρίσκονται σε «διατεταγμένη αισιοδοξία»).

Αυτά τα έγραφε την εποχή που ήταν έντονα πολιτικοποιημένος και ενεργός στο φοιτητικό κίνημα, όπου πρωταγωνιστούσε.

Με αυτή την αξιόλογη εξάρτυση, τα εφόδια δηλαδή, από το ξεκίνημά του έδειχνε ποιος θα γινότανε. Και έγινε! Δεν δικαίωσε τη γνωστή ρήση «Αχ, πού ‘σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!», έγινε αυτός που έδειχνε από τη νιότη του.

Η πολιτική του συγκρότηση αναδείκνυε τρία βασικά χαρακτηριστικά, τη αξία της δημοκρατίας και τη σχέση της με την αριστερά, τον ευρωπαϊσμό και την οικολογία.

07Προσεγγίζει την πολιτική οικολογία ως ώριμος πολιτικά. Η ευρωπαϊκή και δημοκρατική/αριστερή του συγκρότηση προηγείται της οικολογικής.

Για τον ευρωπαϊσμό

Στην εκπομπή Ενώπιος Ενωπίω του Ν. Χατζηνικολάου, στις 22-4-1988, (σε ένα από τα ηχητικά που έχει περισώσει ο Γ. Ζεβελάκης), ο Μ. Παπαγιαννάκης συνομιλεί μαζί του ως εκπρόσωπος της ΕΑΡ.

«Δεν υπάρχει σήμερα πιο αριστερή πρόταση στη διεθνή πολιτική, μακροχρόνια και ιστορικά, από την ενοποίηση της Ευρώπης. Τελεία! Το λέει όλη η σοβαρή ευρωπαϊκή αριστερά, αυτή που παλεύει με τα πραγματικά προβλήματα και όχι με τα φαντάσματα».

Το επαναλάμβανε συνεχώς, το ξαναλέει μετά από 30 χρόνια, σχεδόν με τα ίδια λόγια: «Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης είναι η πιο αριστερή πρόταση που γνωρίζω όταν συζητάμε την πορεία του κόσμου» (Αυγή, 18/10/2008).

Οι αναφορές του στην Ευρώπη, έστω και αν έγιναν πριν από την κρίση, μοιάζουν να αναφέρονται στο σήμερα:
«Επέμεινα στα του Ευρώ, γιατί θεωρείται από πολλούς στην αριστερά ο πιο εύκολος στόχος κριτικής και καταγγελίας, με ανεξέλεγκτα γενικά υπονοούμενα και άνετες και ανέξοδες «προτάσεις» του τύπου «έξω από το Μάαστριχτ, την ΟΝΕ, το Ευρώ κλπ» ώστε να έχουμε λυτά τα χέρια μας για να ασκήσουμε πολιτική. Το πόσο λυτά θα ήσαν τα χέρια τους, ποιους πόρους θα μπορούσαν να κινητοποιήσουν, σε ποιο και σε πόσο υποτιμημένο «εθνικό» νόμισμα, και άλλα δευτερεύοντα ζητήματα ας τα αφήσουμε για μελέτη και εργασία στο σπίτι…» (Αυγή, 18/10/2008).

Σε ένα παλιό του κείμενο, για το ίδιο θέμα, λέει: «Θα έλεγα ότι και στην Ελλάδα, έχουμε μία μάχη ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο τάσεις, σε εκείνους που αναγνωρίζουν την ανάγκη και την ιστορικότητα και την προοδευτικότητα της Ε.Ε. και στους άλλους οι οποίοι δεν την αναγνωρίζουν, την φοβούνται. Η αντίδρασή τους είναι αντίδραση ριγηλής αμυντικότητας, κρυουλιάρικου απομονωτισμού, πλήρους αδιέξοδου, εξαιρετικά επικίνδυνου για την ίδια την κοινωνία μας (παραμονές ευρωεκλογών του 1994, περιοδικό Εν Σητεία).

«Η απόφαση για την καθιέρωση του Ευρώ και η έναρξη εφαρμογής της ΟΝΕ σημαίνουν την «επιστροφή της πολιτικής στην Ευρώπη» αλλά τίποτε δεν εγγυάται ότι αυτή θα είναι η καλή πολιτική» (4.2.1999).

Ήταν ενεργητικά ευρωπαϊστής και όχι εύκολος απολογητής της ΕΕ (σε ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο για το ευρωπαϊκό σύνταγμα, του οποίου, θυμίζω, ήταν υπέρμαχος), δίνει αυτό το στίγμα: «Δεν μπορώ να καταλάβω ποιες είναι εκείνες οι θρησκείες που θέλουν να αναφέρονται για να έχουν αξία. Και γιατί πρέπει να αναφερθούμε στην πραγματικά σημαντική ιστορία του χριστιανισμού και όχι π.χ. στην ιστορία του ελεύθερου στοχασμού; Ακόμα-ακόμα και του αντικληρικαλισμού, που ενέπνευσαν τον διαφωτισμό, που ενέπνευσαν επαναστάσεις, και διανοητικές και πολιτικές, στην Ευρώπη. Και γιατί να μην αναφερθούμε στα πολύ μεγάλα ονόματα; Για μένα το πρόσωπο της Ευρώπης είναι ο Αριστοτέλης, είναι ο Έρασμος, είναι ο Μότσαρτ, είναι ο Μαρξ, είναι ο Φρόιντ. Θα τα επιβάλουμε αυτά στους πολίτες μας; Ας αφήσουμε στους πολίτες μας την πλουραλιστική επιλογή για τη ζωή τους και για την πορεία τους στο μέλλον. Ίσως αυτός ο πλουραλισμός να είναι και το πραγματικό πρόσωπο της Ευρώπης».

Για τη δημοκρατία και την αριστερά
(1988, στο Ν. Χατζηνικολάου):
«Ελευθερίες έχουμε, όμως η δημοκρατία δεν είναι η ελευθερία, είναι οι θεσμοί και η λειτουργία τους. Οι θεσμοί να γίνουν πιο εύκαμπτοι και κυρίως των αλληλοελέγχων, δηλαδή όχι συγκεντροποίηση της εξουσίας, […] να υπάρχουν περισσότερα κέντρα εξουσίας που να αλληλοελέγχονται».
(εδώ να αναφέρω ότι ο ΜΠ, ήταν σφοδρός πολέμιος και των κρατικών μονοπωλίων)

– Ν. Χατζηνικολάου: «Είσαστε οι πρώτοι που ασκήσατε κριτική στο Νταβός, παράλληλα όμως, όταν ο κ. Χαραλαμπόπουλος (σσ. Υπ. Εξωτερικών) κάλεσε τα κόμματα για ενημέρωση, ήσασταν το μόνο κόμμα που είχατε πάει να ενημερωθείτε. Γιατί;
– Μ. Παπαγιαννάκης: «Για τον ίδιο λόγο που εμείς μείναμε στην επιτροπή για τις υποκλοπές τις τηλεφωνικές και άλλοι φύγανε, για τον ίδιο λόγο που, εκτός πλέον και αν μας δέρνουνε, εμείς αρνούμαστε να εμποδίσουμε τη λειτουργία των θεσμών. Ίσα ίσα, με την πολιτική μας πρακτική θέλουμε να δείξουμε πώς πρέπει να δουλεύουν οι θεσμοί… Δεν λέμε: θέλουμε ενημέρωση, αλλά δεν ερχόμαστε να την ακούσουμε για να μην έχουμε την ευθύνη αυτών που ακούσαμε».

Στην τελευταία παράγραφο της τελευταίας συνέντευξης που έδωσε στη ζωή του (εφ. Η Καθημερινή, Ειδική Έκδοση 30 χρόνια από τη συμφωνία ένταξης, 24.5.2009 -δημοσιεύτηκε, δηλαδή, 2 μέρες πριν από το θάνατό του), συνοψίζει την πολιτική παιδεία και τον ριζοσπαστικό ρεαλισμό του: «Όσο κι αν κάποιοι στην Αριστερά εξακολουθούν να μην αποδίδουν στους θεσμούς τη σημασία και τη δύναμη που πραγματικά έχουν, ωστόσο οι θεσμοί έχουν δύναμη, συνέχεια και, κυρίως, απαιτούν δράση και όχι λόγια. Και πάλι προβοκατόρικα θα έλεγα ας γίνουν αυτά ακόμη και με δεξιές κυβερνήσεις. Οι κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θεσμοί μένουν και διευρύνονται».

Από ένα άλλο ηχητικό, Top fm, (1990) συζήτηση με Π. Καψή και Γ. Μαρίνο για το πρόγραμμα του (ενιαίου ακόμα τότε) ΣΥΝ:

– Π. Καψής «Πιστεύετε ότι σήμερα η αριστερά είναι δύναμη εξουσίας και αυτό είναι ένα πρόγραμμα εξουσίας»;
– Μ. Παπαγιαννάκης: «Πιστεύω ναι!
– Γ. Μαρίνος » Δηλαδή θα πάρετε το 47%»;
– Μ. Παπαγιαννάκης: «Όχι ακριβώς, αλλά απάντησα με ένα ναι, γιατί εμένα δεν μου αρέσει να υπεκφεύγω σε καμία ερώτηση. Λοιπόν, τι σημαίνει για μια δύναμη ότι είναι δύναμη εξουσίας; Δεν σημαίνει αύριο το πρωί να πάρει 51%! (σσ. όχι 47, αλλά 51). Εννοούμε αν είναι μια δύναμη η οποία μέσα στη λογική της συγκρότησής της, τον τρόπο που σκέφτεται τα πράγματα, που τα αναλύει, τον τρόπο που κάνει κριτική, τον τρόπο που κάνει προτάσεις έχει μέσα της οργανικά ενταγμένη τη διάσταση εξουσίας. Δηλαδή, λέω ένα πράγμα και πρέπει να σκέφτομαι, αυτό μπορεί να γίνει αν εγώ έχω την εξουσία; Αν λέω, δεν με ενδιαφέρει, δεν θα την πάρω ποτέ και λέω ότι νάναι, δεν είμαι δύναμη εξουσίας. Όταν είσαι στην εξουσία, … και στην αντιπολίτευση, όταν την ασκείς σοβαρά και υπεύθυνα, δεν ασκείς αντιπολίτευση ή εξουσία με βάση γενικές προοπτικές. Αυτές αποτελούν το υπόστρωμα των επεξεργασιών σου, αλλά τα προβλήματα είναι πάντοτε συγκεκριμένα, η αλήθεια είναι πάντοτε συγκεκριμένη και οι λύσεις που απαιτούνται είναι πάντοτε συγκεκριμένες».
Η πραγματική ζωή, έλεγε, δεν θέλει θεωρίες, θέλει απαντήσεις.

Το πρόταγμα της Οικολογίας στη σκέψη και τη δράση του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, προέκυψε στην ώριμη πολιτική περίοδο του ΜΠ -και το ρεύμα αυτό είναι σχετικά πρόσφατο, άλλωστε.

Στο πρόγραμμα του ενιαίου ακόμα ΣΥΝ (1990), στο κεφάλαιο «Δικαιώματα του πολίτη», ο Μ. Παπαγιαννάκης αναφέρει, στην ίδια εκπομπή, ως σημαντικό «το δικαίωμα στο περιβάλλον».
Γ. Μαρίνος «Καλά, αυτό το λέει και το σύνταγμα»!
Μ. Παπαγιαννάκης: «Ναι, αλλά εμείς το κάνουμε πολιτικό αίτημα»

Πιστεύω πως ο ΜΠ έφτασε στην οικολογία μέσα από έναν οικονομικό και πολιτικό ορθολογισμό. Αντιλήφθηκε ότι η «φτηνή ανάπτυξη» είναι τελικά ακριβή. Τεκμηρίωσε ότι η «ακριβή ανάπτυξη», συμφέρει. Πίστευε στην «ακριβή» πολιτική με μακροχρόνια οφέλη. Υποστήριζε την εσωτερίκευση του εξωτερικού περιβαλλοντικού κόστους στην τιμή της ενέργειας και των προϊόντων ευρύτερα.

Η πολιτική οικολογία, κατά τον ΜΠ, αναδείκνυε μια νέα «γενιά αντιθέσεων», αυτών που κατά κύριο λόγο προέκυψαν με την εμφάνιση της βιομηχανικής κοινωνίας και πιο πολύ στη φάση της ωρίμανσής της. Έτσι, έρχεται να αναδείξει τη μεγάλη πολλαπλότητα και πολυπλοκότητα των σύγχρονων αντιθέσεων και όχι να τις ανάγει όλες σε μια «κυρίαρχη» αντίθεση. Ή καλύτερα, να τονίσει τη σημασία και τον καθοριστικό ρόλο που ενίοτε παίζουν και οι «δευτερεύουσες» αντιθέσεις.
Τα οικολογικά και περιβαλλοντικά προβλήματα κυρίως φέρνουν στο φως νέες αντιθέσεις, σύνθετες, παράλληλες ή συμπληρωματικές στις «γνωστές», οι οποίες ξεφεύγουν από τα στενά καλούπια της ταξικής οπτικής. Οι αντιθέσεις αυτές αναδεικνύουν και μια νέα γενιά «δικαιωμάτων».

Πίσω απ΄ ότι έλεγε, υπήρχε η οικολογία.
«Ποια μπορεί να είναι η οικολογική οπτική της παγκοσμιοποίησης;
Η οπτική δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική παρέμβαση, η πολιτική διεύθυνση, με θεσμούς, κανόνες και μέτρα αποτροπής ή καταστολής των πρακτικών που προσβάλλουν το περιβάλλον». (2004)

Η πράσινη αντιδήμαρχος Βιέννης Μαρία Βασιλάκου, αναφέρθηκε (σε μια ανάλογη εκδήλωση πριν από 5 χρόνια) στον «μοναδικό, για χρόνια, Έλληνα ευρωβουλευτή που μιλούσε για οικολογία στο Ευρωκοινοβούλιο και ο οποίος ήταν πασίγνωστος και έξω από τα σύνορα της Ελλάδας, υπογραμμίζοντας ότι ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης πρότεινε λύσεις που σήκωναν τις τρίχες ακόμα και εντός των οικολογικών κομμάτων».

Συμμετείχε και υποστήριζε με τα κείμενα και την κοινοβουλευτική του δραστηριότητα όλα τα μείζονα αλλά και τα μικρότερα περιβαλλοντικά θέματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη:
– Ως ευρωβουλευτής συμμετείχε στην αντιπροσωπεία της ΕΕ στη διάσκεψη για την αειρόρο ανάπτυξη του ΟΗΕ στο Γιοχάνεσμπουργκ το 2002
– Ήταν εισηγητής εκ μέρους της επιτροπής περιβάλλοντος της ΕΕ στο θέμα της πολύ σημαντικής οδηγίας για την περιβαλλοντική ευθύνη (αυτήν που ο ίδιος θεωρούσε ως την οδηγία της πενταετίας). Είναι η οδηγία που προβλέπει ότι «ο ρυπαίνων πρέπει να πληρώσει το κόστος αποκατάστασης της ζημιάς που προκάλεσε και όχι απλώς «ο ρυπαίνων να πληρώνει ένα πρόστιμο».
– Την περίοδο της προπαρασκευαστικής συζήτησης για την τροποποίηση της Ευρωπαϊκής Συνθήκης του Μάαστριχτ που κατέληξε στην υπογραφή της Συνθήκης του Άμστερνταμ (1997), επεξεργάστηκε έναν κατάλογο με αιτήματα, θέτοντας ως βασικό ζητούμενο το «πρασίνισμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Θεωρούσε πως «η πολιτική για την αναστροφή των εξελίξεων της κλιματικής αλλαγής απαιτεί μεγαλύτερη εμβάθυνση και πολλές σημαντικές αλλαγές στις συνήθειές μας, αλλά και στα εργαλεία άσκησης της πολιτικής».
– Ήταν αντίθετος με την πυρηνική ενέργεια, την εκτροπή του Αχελώου, τα μεταλλαγμένα και είχε αντιταχθεί και στην Ολυμπιάδα.
– Προωθούσε πολιτικά την εξοικονόμηση ενέργειας, την οποία θεωρούσε ως «το μεγαλύτερο κοίτασμα ενέργειας» και υποστήριζε την «αποφασιστική και χωρίς συμβιβασμούς στροφή προς την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ), για τις οποίες έλεγε πως «χρειάζονται αυξημένα κίνητρα και διευκολύνσεις, ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικές, […], σταθερή αντίσταση απέναντι σε αντιδράσεις προς το καινούριο, εκτός αν αυτές βασίζονται σε επιχειρήματα και διεκδικήσεις που συμβαδίζουν με τις αρχές της αειφορίας». «Δεν είναι δυνατόν η Ελλάδα να έχει χαμηλότερες επιδόσεις από τη Γερμανία, στις ΑΠΕ, στη βιολογική γεωργία», έλεγε!
– Σε μια ομιλία του το 2006 στο ΙΣΤΑΜΕ, από μια οπτική αστικής κοινωνιολογίας, θεωρεί ότι «το πιο αντιρατσιστικό, το πιο φιλομεταναστευτικό, το πιο ανεκτικό σε οτιδήποτε ξένο και τρελό», συνδέεται με το χαρακτήρα και τους μηχανισμούς λειτουργίας μιας πόλης και όχι «με κανένα γονίδιο φιλανθρωπίας».
– Αρθρογραφούσε συστηματικά σε πολλά οικολογικά έντυπα, με μηνιαία στήλη στη Ν. Οικολογία για ευρωπαϊκά περιβαλλοντικά θέματα.

Όλα αυτά δεν αποτελούν σκόρπιες παρεμβάσεις, ανταποκρινόμενος απλώς σε εκκλήσεις οικολογικών οργανώσεων, ούτε βέβαια διεκπεραίωση «αιτημάτων».
«Με τα γραφτά, τα λόγια και τις πρωτοβουλίες του πήρε το εφήμερο «πολιτικό» από τα κομματικά και τα δημοσιογραφικά γραφεία και το ανύψωσε σε διαχρονική περιπέτεια της συλλογικής αυτογνωσίας μας», έγραψε ο Λεωνίδας Λουλούδης.
Υπήρξε ο «Αριστερός χωρίς Αριστερά», όπως έλεγε ο Λ.Λ. (αυτό το απέδιδε και τους Άγγελο Ελεφάντη και Σπήλιο Ππασπηλιόπουλο) και η «Αριστερά του Συγκεκριμένου».

Είχε μια απέχθεια προς τον δογματισμό που τον θεωρούσε ως γενικότερο πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό φαινόμενο. Τα κείμενα και η μαχητική του αρθρογραφία, η πολιτική δράση διαπνέονταν από την ιδέα ανανέωσης πρώτα της Αριστεράς αλλά και του κοινωνικού συνόλου, προωθούσαν το πνεύμα του διαλόγου, εμβάθυναν μέσω της αναλυτικής μεθόδου στις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας.

Τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του μεγάλο μέρος της πολιτικής και προγραμματικής του προσπάθειας το διοχέτευε μέσω του ομίλου Αριστερά Σήμερα (ΑΡΣΗ), του οποίου ήταν εμπνευστής και πρόεδρος.

Πολύ συχνά ακούμε τα τελευταία χρόνια: «…αν ζούσε ο Μιχάλης…»
Ναι, αν ζούσε…
Πράγματι, «μας λείπει αυτός ο απελευθερωτικός «πραγματισμός» του». Αυτός «ο δάσκαλος της λογικής με απαντήσεις γεμάτες ερεθιστικά ερωτηματικά».

Όσο όμως ζούσε και «με δεδομένη την κατάσταση της σημερινής ελληνικής Αριστεράς, αυτή η μέθοδος Παπαγιαννάκη, όπως και η τάση του να μη μασάει τα λόγια του, του απέφεραν μεγαλύτερη αντιπαλότητα εντός παρά εκτός των τειχών ακόμη και της θεωρούμενης ως ανανεωτικής Αριστεράς» (Λ.Λ). «Αρκετές φορές βρέθηκε και σε μια ιδιότυπη «καραντίνα» από το ίδιο το κόμμα του».
Ο κοινωνία, το πολιτικό σύστημα αλλά κυρίως ο πολιτικός του χώρος δεν του έδωσε το χώρο, το χρόνο, τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει αυτά που πίστευε, που έγραφε, που έλεγε, αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν ένα εφαρμοσμένο σχέδιο. Στο Δήμο της Αθήνας, έστω!
Να δούμε έτσι τι θα σήμαινε, όπως είχε γράψει ο Γιάννης Σακιώτης:
Ένας φυσικός ηγέτης της Αριστεράς και της –νοητής, καλύτερης, που δεν υπάρχει- Ελλάδας.

Σάκης Κουρουζίδης

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: