Στέλιος Ράμφος: στη χώρα μας επιχειρήθηκε ο Μεθοδικός αποκλεισμός του μέλλοντος- Σταύρος Θεοδωράκης: πώς κόβουμε δρόμο;


DSCN5129DSCN5108DSCN5117 - ΑντίγραφοDSCN5110

Η εκδήλωση με τον Στέλιο Ράμφο που οργάνωσε το ΠΟΤΑΜΙ στις 2/11/14 ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και πετυχημένη. Πάνω από χίλιοι άνθρωποι να πάνε Κυριακή μεσημεριάτικα ν’ ακούσουν «φιλοσοφίες» δεν είναι μικρό κατόρθωμα. Τον Στέλιο Ράμφο τον έχω φιλοξενήσει επανειλλημμένα στο blog, είναι ο άνθρωπος που περισσότερο από κάθε άλλον, τουλάχιστον πιο μεθοδικά και με συνέπεια, χτυπάει το καμπανάκι για μιαν εθνική αυτογνωσία. Μας θυμίζει ότι πέρα από την οικονομία, ο άνθρωπος έχει ανάγκη και από μία νέα πνευματικότητα. ‘Ισως η οικονομική κρίση να είναι η μικρότερη κρίση και μεγαλύτερη είναι η πολιτισμική που κυνηγά τις ζωές μας…

Το βίντεο ολόκληρης της εκδήλωσης :

«…Είναι ο κλασικός παραδοσιακός ετεροκαθοριζόμενος ανθρώπινος τύπος της προνεωτερικής εποχής του οποίου η παράσταση για τον εαυτό του, είναι μια παράσταση που καθορίζεται από τα μάτια των άλλων…Νομίζω ότι πρέπει να μιλήσουμε για μόνιμη κρίση που υπάρχει και που είναι των πνευμάτων και των πραγμάτων και η οποία συνοδεύει το ελληνικό κράτος από της συστάσεώς του από το 1821. Όπου ήδη το 1823 σφάζονταν και όπου το μεγάλο διακύβευμα τότε ήταν, οι μεν πονηροί Φαναριώτες έλεγαν «πρέπει να γίνει κράτος δεν γίνεται αλλιώς», οι δε θερμοκέφαλοι πολεμιστές που σκοτώνονταν έλεγαν ότι «πρέπει να είναι ελληνικά τα πασαλίκια, δεν χρειάζεται να είναι πασάδες οι Τούρκοι, πρέπει να είμαστε εμείς»…Και η εύκολη λύση είναι να τα φορτώνεις σε άλλους, Εβραίους, μασόνους, δεξιούς, αριστερούς και δεν ξέρω τι για να τελειώνουμε. Έτσι με μια συνωμοσία λύνεται το πρόβλημα, τουλάχιστον ψυχικά
…Ένα φαινόμενο που προϊόντος του χρόνου λαμβάνει στοιχεία αποσυνθετικής παρακμής. Για μια παρακμή που πια έχει φτάσει στη φάση αποσυνθέσεως, επειδή διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα και τα διλήμματα είναι τέτοια που καθηλώνουν… Βράζει στο ζουμί της μια κατάσταση με μικρές αναβολές κάθε τόσο, όποιες είναι αυτές οι μικρές αναβολές, αλλά επανερχόμαστε στα ίδια διότι ακόμη δεν έχει υπάρξει μια πολιτική κίνηση, αλλά και δεν έχει συνειδητοποιήσει η κοινωνία στερεότερα ένα βαθύ πρόβλημα. Τη σύγκρουση μεταξύ προνεωτερικού βαθέως εαυτού και συγχρόνου κόσμου μέσα στο οποίο καλείται ο άλλος να δουλέψει, να παντρευτεί, να σκεφτεί και δεν ξέρω τι…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: