ΚΑΤΟΠΙΝ ΕΟΡΤΗΣ: ΕΠΕΤΕΙΑΚΑ 2


1. Ο μόνος λόγος που χαίρομαι γιατί δεν εργάζομαι πια σε γραφείο απέναντι από το Πολυτεχνείο στην Πατησίων (στην μακαρίτισσα Εργατική Κατοικία- αλλά αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία): Επί 20τόσα χρόνια, είμουν υποχρεωμένη ν΄ακούω το απίστευτα ενοχλητικό εκκωφαντικό και συντηρητικό ορυμαγδό από τα μεγάφωνα του «κινήματος». Τα ξύλινα συνθήματα , όπου καλά καλά δεν ξεχωρίζεις λόγια αλλά μόνο τον στερεότυπο τόνο, και τα προ 40ετίας και 60ετίας τραγούδια. Και τραγούδια ορισμένων μόνο συνθετών. Ούτε καν τα ροκ του ’70 που ακούγαμε τότε, και που οι Κνίτες τα θεωρούσαν εργαλεία του ιμπεριαλισμού. Καμία ανανέωση, καμία πνοή φρέσκου αέρα. Παρά τις υποτιθέμενες «επικαιροποιήσεις» όλα μένουν απελπιστικά ίδια. Η μορφή φανερώνει το περιεχόμενο.

2. Μέσα στην ιδεοληπτική αγκύλωση και η πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία, το υπέροχο αυτό κτίριο του Γκρόπιους. Τι και αν έχει πια αποδειχθεί ότι η τότε Αμερικάνική κυβέρνηση δεν δημιούργησε αλλά ανέχτηκε τη χούντα; (και απέσυρε την ανοχή της μετά την προδοσία της Κύπρου). Τι κι αν ο Κλίντον πριν χρόνια ζήτησε αναδρομικά συγγνώμη γι αυτή τη στήριξη εκ μέρους εκείνων των προηγούμενων αμερικανικών κυβερνήσεων; Τι και αν σήμερα οι ΗΠΑ έχουν μια από τις πιο προοδευτικές κυβερνήσεις της ιστορίας τους – και στον κόσμο- και έναν μαύρο πρόεδρο- κάτι που αντίστοιχό του ούτε μπορεί να ονειρευτεί η ελληνική πολιτική τάξη για την Ελλάδα; δε βαρυέσαι…Ο Μπόμπος ό,τι και να του δείξεις το ίδιο πράμα θα του θυμίζει…

3. Την Παρασκευή πέρασα απέξω. Θλιβερό πανηγυράκι, όπως πάντα. Απίθανα γκρουπούσκουλα, ακροστιχίδες ονομάτων παντελώς άγνωστες, ομαδούλες που τις υπόλοιπες 364 μέρες του χρόνου η τύχη τους αγνοείται πλήρως, μαζί με τους αναρχικούς κάθε απόχρωσης συν το ΣΥΡΙΖΑ και την ΚΝΕ.  Ως γνωστόν τότε στην εξέγερση συμμετείχαν μόνον αυτοί…Και αν τολμήσουν να παρουσιαστούν και οι «άλλοι», τα τελευταία χρόνια τρώνε ξύλο. Επαναστατικώ δικαίω φυσικά. Όσο για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανένταχτων φοιτητών και άλλων, αυτοί εδώ και χρόνια δεν έχουν φωνή. Και γιατί να έχουν; Συμμετείχαν ως άτομα, ο καθένας και η καθεμιά φυλάει την ανάμνηση όπως τη βίωσε τότε, και η ζωή συνεχίζεται.

4.Όσο για το πώς «γιορταζόταν» η επέτειος του Πολυτεχνείου στον ίδιο τον Οργανισμό Εργατικής Κατοικίας  (και φαντάζομαι  και γενικά στο Δημόσιο, γιατί αυτό ήταν το politically correct, χωρίς κανέναν προβληματισμό για το περιεχόμενο): Κάποιος συνδικαλιστής, συνήθως αριστερός ή Πασόκος διάβαζε ένα ξύλινο λογίδριο, και στη συνέχεια λόγω ημιαργίας οι περισσότεροι υπάλληλοι τιμούσαν την επέτειο με χαρούμενη εξόρμηση στα μαγαζιά. Ειλικρινά, η καλύτερη τιμή στους τότε αγώνες θα ήταν να αντισταθεί κανείς αρνούμενος την ημιαργία και να κάτσει να συνεχίσει τη δουλειά του. Κάτι ελάχιστοι το έκαναν. Αλλά αν ήταν κάτι μαζικό, θα είχαμε ένα άλλο Δημόσιο, και μιαν άλλη χώρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: