Συνέντευξη του Ντανύ Κον-Μπεντίτ για την ομοσπονδιακή Ευρώπη στην εφημερίδα La Croix: ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ


cat.191

Gustave Moreau: Η αρπαγή της Ευρώπης

http://www.la-croix.com/Actualite/Europe/Daniel-Cohn-Bendit-Nous-avons-besoin-de-l-Europe-2013-04-25-952729

Daniel-Cohn-Bendit-Nous-avons-besoin-de-l-Europe_article_main

Μετάφραση στα ελληνικά Νίκος Ράπτης από το ppol

Χρειαζόμαστε την Ευρώπη. Και μην θεωρήσετε πως έχουμε εδώ απλά μια διακήρυξη πεποιθήσεων. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους, τα έθνη- κράτη δεν μπορούν πια να αντισταθούν στις επιθέσεις της οικονομικής σφαίρας. Όσο κι αν δεν το παραδέχονται, οι ηγέτες τους δεν είναι πλέον σε θέση να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους. Αρκεί λίγος κοινός νους για να κατανοήσει κανείς πως δεν πρόκειται ποτέ να κατορθώσουν ο καθένας ξεχωριστά να ρυθμίσουν τις αγορές, να ελέγξουν την χρηματοοικονομία, να αντισταθούν στην κλιματική υποβάθμιση, να επιλύσουν τις κοινωνικές και οικονομικές κρίσεις…

Φυσικά δεν φτάσαμε εκεί απλά λόγω της «δύναμης των γεγονότων». Η συλλογική ευθύνη των πολιτικών ηγεσιών είναι μεγάλη. Αν μην τι άλλο, δεν κατόρθωσαν να εκτιμήσουν σε ποιο βαθμό ήταν αποσταθεροποιητική η παγκοσμιοποίηση. Απορροφημένοι από τις «εσωτερικές υποθέσεις» τους, δεν θέλησαν να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία που πρόσφερε η δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου ώστε να διευρύνουν ανάλογα και την κοινή πολιτική τους δράση.

Η διαπίστωση είναι οδυνηρή, αλλά αναστρέψιμη, αρκεί να κατανοήσουν όλοι πως είναι πρωτίστως η παγκοσμιοποίηση που μας υπαγορεύει να προβούμε σε μεγάλες αλλαγές κλίμακας.

Οι σημερινές επικρίσεις κατά της Ευρώπης είναι δικαιολογημένες

Σε τριάντα χρόνια, κανένα κράτος-μέλος δεν θα ανήκει στους G8. Η επιρροή της Γαλλίας δεν θα διαφέρει πολύ από εκείνη του Λουξεμβούργου. Εφόσον επιθυμούμε να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά, να αναπτύξουμε τις δημοκρατίες μας, να υπερασπιστούμε τις ιδέες της δικαιοσύνης και της κοινωνικής προστασίας, να αποτρέψουμε το σάρωμα του πολιτισμού μας από την παγκοσμιοποίηση, χρειάζεται να δώσουμε την μάχη στο ευρωπαϊκό επίπεδο. Διότι θα πρόκειται ασφαλώς περί μάχης.

Οι σημερινές επικρίσεις κατά της Ευρώπης είναι δικαιολογημένες. Είναι αλήθεια πως η πολιτική λιτότητας δεν απαντάει στην κρίση. Η κριτική στις αδυναμίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) είναι σωστή. Αλλά έλεος, ας ανοίξουμε τα μάτια! Το να θεωρεί κανείς πως υπάρχει εθνική λύση είναι παράλογο. Μόνο μέσω της Ευρώπης μπορούμε να συνεχίσουμε να ελέγχουμε τις ζωές μας.

Αν στην Γαλλία, ή κάποια άλλη χώρα, μια κυβέρνηση ασκεί κακή πολιτική, η απάντηση είναι η αλλαγή πολιτικής ή και κυβέρνησης. Αυτό ισχύει και για την Ευρώπη. Το πρόβλημα δεν είναι να βάλουμε την Ευρώπη στο χρονοντούλαπο, αλλά εκείνους που θέλουν να τη βάλουν. Μην αφήνετε να σας εξαπατούν, δεν πρόκειται να βγούμε από τον οικονομικό μαρασμό δια της επιστροφής στο κράτος-έθνος. Μην απογοητεύεστε. Αν το κάνετε, είναι σίγουρο πως θα χάσουμε κάθε δυνατότητα να παίξουμε κάποιο ρόλο μέσα στον κόσμο.

Η πολιτική παραίτηση είναι εναντίον των Ευρωπαίων.

Η Ευρώπη επέτρεψε την απίστευτη πρόοδο του ανθρωπίνου πολιτισμού. Στον ίδιο γεωγραφικό χώρο που γέννησε ολέθριους πολέμους και απαίσιους ολοκληρωτισμούς, η προοπτική του πολέμου εξαλείφθηκε από το πολιτικό φαντασιακό. Πρόκειται περί μοναδικής κατάκτησης- αλλά αυτό δεν αρκεί.

Ανοίξτε τα μάτια! Πείτε «όχι» σε μιαν Ευρώπη των εθνών, που θα μετατραπεί σε πεδίο μάχης νέων πολέμων, οικονομικών αυτή τη φορά. Έλεος, μην επιτρέπετε να σας παγιδεύουν στις αυταπάτες περί σωτηρίας μέσω του έθνους-κράτους. Αναγνωρίστε την πραγματικότητα της μάχης που έχουμε να δώσουμε: πρόκειται για μάχη “μέχρις εσχάτων” ανάμεσα σε ανταγωνιστικές μεταξύ τους απόψεις για την Ευρώπη, που μας ξαναγυρίζουν σε αποκλίνοντα κοινωνικά μοντέλα και σε πολιτικές αντιλήψεις αντιφατικές.

Είναι προφανές πως το ευρωπαϊκό μοντέλο ενός Κάμερον δεν αφορά μιαν Ευρώπη που αντλεί την νομιμότητά της από τον εκδημοκρατισμό της παγκοσμιοποίησης. Αντιθέτως, σημαίνει την υποταγή της ΕΕ (και των κρατών-μελών) στις αγορές. Η εικόνα του για την Ευρώπη βασίζεται στην στοιχειωδέστερη αντίληψη της πολιτικής: την εξασφάλιση της επανεκλογής του και παράλληλα την προάσπιση των συμφερόντων του Σίτι «του». Να είμαστε σαφείς ως προς τον αντίπαλο: είναι η πολιτική παραίτηση, με άλλα λόγια η μη παρέμβαση της «δημοσίου αρχής», που είναι εναντίον των Ευρωπαίων.

Ας τολμήσουμε την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία!

Βρισκόμαστε σε μια ρευστή κατάσταση, με ασαφή κατάληξη. Αλλά επαφίεται σε εμάς να αποφασίσουμε την κατάληξή της. Δεν πρόκειται να έχουμε «νομοτελειακά» την ανάδυση μιας Ευρώπης που να αντιστοιχεί στις ανάγκες του 21ου αιώνα και να είναι δομημένη προς όφελος του κοινού συμφέροντος. Αρνηθείτε το «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση». Ας τολμήσουμε την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία. Οφείλουμε να δημιουργήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης· να απαιτήσουμε έναν ουσιαστικό ευρωπαϊκό προϋπολογισμό που να μας επιτρέπει να δώσουμε απάντηση στην κρίση, να εγγυηθούμε ένα επίδομα ανεργίας για όλους τους νέους και μια υγειονομική κάλυψη αντάξια αυτού του ονόματος.

Όλα αυτά μπορεί να μοιάζουν ουτοπικά. Αλλά δείτε τι συνέβη στην Γαλλία: θεωρεί την Γαλλική Επανάσταση ως το ιδρυτικό της γεγονός. Κι όμως, χρειάστηκε να περάσουν εκατόν πενήντα χρόνια μέχρι να δώσει δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες και να εξελιχθεί σε πραγματική δημοκρατία.

Μια πολιτική Ευρώπη, που θα δρα προς όφελος του κοινού συμφέροντος στην οικονομία, την οικονομία, την κοινωνία και την εκπαίδευση… Ιδού η ουτοπία του αιώνα μας. Εμπρός Ευρώπη των αντιφρονούντων!

το πρωτότυπο στα γαλλικά:

Daniel Cohn-Bendit : « Nous avons besoin de l’Europe »

 

Crises financière, sociale, politique, l’Europe est au cœur de tous les débats. « La Croix » a demandé  à des personnalités d’horizons divers de dire pourquoi elles continuent néanmoins de croire en l’Europe. 

Nous avons besoin de l’Europe. Et ne croyez pas qu’il s’agisse d’un simple credo. Pour la première fois dans leur histoire, les États-nations n’ont plus la capacité de résister aux assauts de la sphère économique.

Sans jamais l’avouer, leurs dirigeants ne sont plus en mesure de tenir leurs promesses. Le bon sens suffit pour comprendre que, individuellement, ils n’arriveront pas à réguler les marchés, contrôler la finance, s’attaquer à la dégradation climatique, résoudre les crises économiques et sociales…

Évidemment, nous n’en sommes pas là « par la force des choses ». La responsabilité collective des leaders politiques n’y est pas pour rien. Ne serait-ce que pour n’avoir pas su mesurer à quel point la mondialisation serait déstabilisatrice.

Préoccupés par leurs « affaires intérieures », ils n’ont pas voulu voir l’opportunité que représentait l’espace européen afin d’amplifier leur action politique. Le constat est accablant mais pas irréversible. Pourvu que chacun comprenne tout d’abord que la mondialisation nous force à opérer un changement d’échelle.

«Les reproches faits à l’Europe sont justifiés »

Dans trente ans, aucun État de l’Union européenne ne fera partie du G8. L’influence de la France ne vaudra pas plus que celle du Luxembourg. Dès lors, si nous voulons préserver notre patrimoine civilisationnel, faire progresser nos démocraties, défendre les idées de justice et de protection sociales, empêcher que notre culture soit balayée par la mondialisation, c’est au niveau européen que nous devons mener le combat. Car il s’agit bien d’un combat.

Les reproches faits aujourd’hui à l’Europe sont justifiés. La politique d’austérité ne répond pas à la crise, c’est vrai. La critique des défaillances de l’UE est juste. Mais, de grâce, ouvrons les yeux ! Croire en une réponse nationale est insensé. C’est par l’Europe que nous pourrons encore maîtriser nos vies.

Si, en France ou ailleurs, un gouvernement mène une mauvaise politique, la réponse, c’est un changement de politique ou de gouvernement. Cela vaut pour l’Europe. Ce n’est pas l’Europe qu’il faut mettre au placard, mais ceux qui la font. Ne vous laissez pas duper, ce n’est pas en renationalisant l’espace européen que nous sortirons du marasme. Ne démissionnez pas. C’est la garantie de perdre toute possibilité d’agir sur le monde. 

 C’est la démission politique qui joue contre les Européens »

L’Europe a permis un progrès de civilisation incroyable. Dans cet espace qui a produit des guerres et des totalitarismes atroces, la possibilité d’une guerre a été évacuée de l’imaginaire politique. C’est un acquis extraordinaire, mais cela ne suffit plus.

Ouvrez les yeux ! Refusez une Europe d’États livrés à une nouvelle guerre de puissances économiques. Mais, de grâce, ne vous laissez pas piéger par l’illusion de la rédemption par la nation. Reconnaissez la bataille pour ce qu’elle est : une « lutte à mort » entre des visions concurrentes de l’Europe qui renvoient à des modèles de société et des conceptions antinomiques du politique divergents.

Il est évident que le modèle européen d’un Cameron n’est pas celui d’une Europe unie fondant sa légitimité sur la démocratisation de la mondialisation, mais celui de la subversion de l’Union européenne – et des États – par les marchés.

Sa représentation de l’Europe repose sur une compréhension du politique réduit à sa plus simple expression : assurer sa réélection et relayer les intérêts de « sa City ». Ne nous méprenons pas sur l’adversaire : c’est la démission politique, autrement dit la non-intervention de la « puissance publique », qui joue contre les Européens.

« Osons le fédéralisme européen »

Nous sommes dans une situation instable, dont l’issue reste ouverte. Mais il nous revient de la déterminer car elle n’ira pas « naturellement » dans le sens d’une Europe configurée pour le XXIe  siècle et structurée en fonction de nos intérêts communs.

Invalidez le « there is no alternative ». Osons le fédéralisme européen. Nous devons créer les États-Unis d’Europe, réclamer un budget européen conséquent qui permette d’intervenir dans la crise, de garantir une assurance-chômage pour les jeunes et une protection sanitaire digne de ce nom.

Cet horizon peut sembler inaccessible. Mais prenons la France. Elle s’identifie à la Révolution comme à son moment fondateur. Pourtant, il lui aura fallu plus de cent cinquante ans pour accorder le droit de vote aux femmes et devenir une république vraiment démocratique.

Une Europe politique agissant dans l’intérêt commun au niveau économique, écologique, social et de l’éducation, voilà notre utopie pour ce siècle. En route, Europe dissidente !

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: