Το αυθαίρετο ποτέ δεν πεθαίνει!


αυθαίρετα

Το αυθαίρετο
ποτέ δεν πεθαίνει!
Δεν το σκιάζει φοβέρα καμιά!
Μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνειειει
και ξανά προς τη δόξα τραβά-τραβά- τραβά
και ξανά προς τη δόξα τραβά!

Διαβάζοντας το νομοσχέδιο, μερικές σκέψεις ακόμα:

Η αναστολή ή και η εξαίρεση από την κατεδάφιση, κατά τις διατάξεις του παρόντος, ισχύει για κτίρια των οποίων έχει ολοκληρωθεί ο φέρων οργανισμός και για χρήσεις που έχουν εγκατασταθεί, μέχρι 28.7.2011” Ο καθορισμός μιας τόσο πρόσφατης ημερομηνίας ως όριο νομιμοποίησης, λειτουργεί ως υπόσχεση για επερχόμενες νομιμοποιήσεις στο μέλλον. Είναι σύνθημα: “Ρίξτε το σκελετό, και όλα θα πάνε καλά!” Επίπλέον με την καταβολή της α’ δόσης του προστίμου το αυθαίρετο συνδέεται με ρεύμα και άλλες παροχές, πράγμα που ενθαρρύνει την μη καταβολή του υπολοίπου.

«…εξαιρούνται της κατεδάφισης οριστικά, με την καταβολή παραβόλου ποσού 500€ και χωρίς την καταβολή ειδικού προστίμου, οι εξής παραβάσεις, ανεξαρτήτως του αριθμού αυτών: Υπέρβαση ύψους των επαγγελματικών, βιομηχανικών, βιοτεχνικών και αγροτικών αποθηκών έως 20% (!) του ύψους που προβλέπεται στη σχετική οικοδομική άδεια.” Η εξαίρεση αυτή είναι κρυμμένη μέσα στην κατηγορία “Αυθαίρετες μικρές παραβάσεις.”(!) και δεν ενδιαφέρεται αν η καθ’ ύψος υπέρβασηξεπερνάει το μέγιστο επιτρεπόμενο ύψος του Οικοδ. Κανονισμού.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το αστικό περιβάλλον έχουν οι διατάξεις περί “περιβαλλοντικού ισοζυγίου” Η έννοια αυτή σημαίνει ότι όταν βλάπτεται το αστικό περιβάλλον με αυθαίρετες κατασκευές που μειώνουν τους ελεύθερους /πράσινους χώρους πρέπει να απελευθερωθούν ή να αξιοποιηθούν αντίστοιχοι χώροι και να αποδοθούν στο κοινωνικο σύνολο (μέσα στα όριατης ίδιας πολεοδομικής ενότητας, π.χ. της ίδιας συνοικίας). Η εισαγωγή αυτής της έννοιας στο νομοσχέδιο είναι θετικό στοιχείο. Είναι το καθαρά περιβαλλοντικό κομμάτι του νομοσχεδίου. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα είναι απλώς ένα περιβαλλοντικό άλλοθι. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα αυθαίρετα μέσα σε δάση δεν μπορούν να εγγράφονται στην αποκατάσταση του περιβαλλοντικού ισοζυγίου, γιατί είναι κατεδαφιστέα έτσι και αλλιώς.

Αν επικεντρωθούμε στην Αθήνα, με το μισό πληθυσμό της υδροκέφαλης αυτής χώρας, που έχει το οξύτερο πρόβλημα. Στο πρόσφατο σχέδιο (υπό αναθεώρηση) Ρυθμιστικού Αθήνας τονιζόταν ιδιαιτέρως η έννοια της Συμπαγούς Πόλης ως κατευθυντήρια γραμμή. Δηλαδή η αποτροπή της ανεξέλεγκτης διάχυσης του αστικού ιστού (sprawling) και ο περιορισμός του σε συνεκτικά όρια σύμφωνα με έναν πολεοδομικό σχεδιασμό και με μία γενικώτερη εθνική στρατηγική. Το κυριώτερο πρόβλημα που δημιουργούν τα αυθαίρετα, δεν είναι μόνο οι μη νόμιμες κατασκευές μέσα στον υπάρχοντα αστικό ιστό που μειώνουν τους ελεύθερους χώρους, όσο αυτό το sprawling, που σπαταλά ένα πολύτιμο φυσικό πόρο, το φυσικό έδαφος, καταστρέφει περιαστικά δάση, δημιουργεί αστικές τερατογενέσεις με επιπτώσεις όχι μόνο στο περιβάλλον αλλά και στην οικονομία (απαιτήσεις για υποδομές, δρόμους, σπατάλη χρόνου και καυσίμων για όλο και μεγαλύτερες διαδρομές κ.α.) και επίσης αποτρέπει την αποκέντρωση και την περιφερειακή ανάπτυξη. Υπάρχουν μέτρα που το αποτρέπουν αυτό και μέτρα που το ενθαρρύνουν. Οι διαδοχικές νομιμοποιήσεις κυμάτων αυθαιρέτων που απλώνονται σε ομόκεντρους κύκλους είναι η κατ’ εξοχήν διαδικασία διάχυσης, το ακριβώς αντίθετο μιας συμπαγούς, διαχειρήσιμης πόλης. Η χάραξη μεγάλων οδικών αρτηριών προς περιφερειακούς οικισμούς μοιραία οδηγεί στην ανάπτυξη νέων αυθαιρετουπόλεων κατά μήκος τους. Ο χωροταξικός σχεδιασμός που καθορίζει σαφώς πόσο και προς τα πού πρέπει να αναπτυχθεί μία πόλη (στην περίπτωση της Αθήνας μάλλον μηδενική) επιτρέπει την ένταξη περιοχών και άρα την θεμιτή νομιμοποίηση τυχόν αυθαιρέτων, ενώ είναι αποτρεπτικός για επέκταση προς άλλες περιοχές με τις ανάλογες αυστηρότατες επιπτώσεις σε αυθαίρετα κτίσματα. Για τη στεγαστική στήριξη των ασθενέστερων τμημάτων του πληθυσμού υπάρχουν και λύσεις μέ ανταλλαγή εκτάσεων για στέγαση μέσα στον υπάρχοντα αστικό ιστό, με ανακύκλωση/επανάχρηση κτιριακού αποθέματος. Όσο για την “εκτός σχεδίου δόμηση”- άλλη ελληνική πατέντα διεθνώς- παράλληλα με τις διαδικασίες υπεύθυνου, αειφόρου χωροταξικού σχεδιασμού, μπορεί και επιβάλλεται πλέον να καταργηθεί. Η διεθνής επιστημονική και κοινωνική εμπειρία προσφέρι πολλές ιδέες. Φτάνει να υπάρχει η πολιτική βούληση!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: