Άλλη μία θρησκευτική γιορτή: “Μνήμη Αλέξη Γρηγορόπουλου”


Μετά και τις σημερινές εξαλλωσύνες και ασυναρτησίες του ΣΥΡΙΖΑ (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4773203) (τάχα μου θέλει να γίνει και σοβαρό κυβερνητικό κόμμα!)  μπήκα στον πειρασμό να ξαναδημοσιεύσω το άρθρο μου πριν δύο χρόνια 5/12/10 δυστυχώς ακόμα επίκαιρο (μοναδική διόρθωση: ο άλλος αστυνομικός που ήταν μαζί με τον δράστη, έχει ήδη αποφυλακιστεί υπό όρους λόγω ανηκέστου βλάβης από το Μάη του 11):

Είναι δίκαιο να διαδηλώνει κανείς για να εκφράσει την οργή και τη διαμαρτυρία του όταν:

-Διαπράττεται ένας φόνος άοπλου πολίτη από ένοπλο αστυνομικό- πράγμα που έγινε αυθόρμητα την επόμενη του φόνου του Αλέξη Γρηγορόπουλου.

-Όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι το έγκλημα πάει να κουκουλωθεί και ο δράστης να μείνει ασύλληπτος/ ατιμώρητος.

-Όταν ο δράστης δικάζεται αλλά παρά τις εδείξεις/αποδείξεις αθωώνεται ή πέφτει στα μαλακά, σε κατάφωρη αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα.

Εκτός από το πρώτο, οι άλλες δύο προϋποθέσεις δεν συντρέχουν: Ο δράστης και ο συνένοχός του έχουν συλληφθεί, δικαστεί και καταδικαστεί με τις βαρύτερες των ποινών- δράστης με ισόβια, ο άλλος με πολύχρονη κάθειρξη.

Επομένως οι διαδηλώσεις “για τα δύο χρόνια από το θάνατο του Αλέξη” ανήκουν στη σφαίρα της θρησκευτικής τελετουργίας και όχι στη σφαίρα της πολιτικής παρέμβασης. Για αρκετούς μάλιστα έχουν μόνο το χαρακτήρα της νοσταλγίας για το “Δεκέμβρη”, για τη μέθη της καταστροφής, για την απελπισμένη προσπάθεια να αναβιώσει η αυταπάτη της εξέγερσης.

Η νεολαία της Ελλάδας έχει πολλούς λόγους να εκφράσει την οργή της με διαδηλώσεις : Εναντίον της προηγούμενης (της δικής μου) γενιάς που σπατάλησε τον εθνικό πλούτο  χωρίς να παράγει και φορτώνει τώρα τη νεώτερη γενιά με τη βαριά μυλόπετρα του χρέους. Που βούλιαξε τα ασφαλιστικά ταμεία με συντάξεις πρόωρες και δυσανάλογες για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας και τώρα αφήνει τους νεώτερους  χωρίς προοπτική σύνταξης. Θα έπρεπε να διαδηλώσουν εναντίον των δασκάλων τους που δεν προσπάθησαν για μια πραγματική παιδεία και τους άφησαν αγράμματους. Εναντίον των παπάδων που τους δηλητηριάζουν τα μυαλά με εθνικισμούς, ρατσισμούς και με επικίνδυνες απόψεις για ανύπαρκτα αμαρτήματα.

Δεν βλέπω τέτοιες διαδηλώσεις. Αντί γι αυτό βλέπω ένα μέρος της νεολαίας να υπακούει πειθήνια στα κελεύσματα κομματαρχών, συνδικαλιστών, αναρχο-πατέρων. Κρίμα.

Advertisements

4 Responses to Άλλη μία θρησκευτική γιορτή: “Μνήμη Αλέξη Γρηγορόπουλου”

  1. Ο/Η Δημήτρης Αλεξανδρινός λέει:

    Τα θύματα της MARFIN δεν τα τιμά κανείς… Ποιό κονκλάβιο ορίζει το μαρτυρολόγιο?

  2. Ο/Η Costas λέει:

    Η αποφυλάκιση του ετέρου ειδικού φρουρού, που ενώ καταδικάστηκε σε πολυετή κάθειρξη «αποφυλακίστηκε υπό όρους για λόγους ανηκέστου βλάβης» με το καλημέρα σας, δεν αποτελεί περίπτωση όπου ο κατηγορούμενος «πέφτει στα μαλακά, σε κατάφωρη αντίθεση με το κοινό περί δικαίου αίσθημα»; Ρωτάω με επιφύλαξη, γιατί δεν ξέρω σε τι συνίστατο η ανήκεστος βλάβη, και επειδή υπάρχει το προηγούμενο του Παττακού…

    Όλες οι επέτειοι έχουν χαρακτήρα τελετουργίας, όχι μόνο εκείνη του Γρηγορόπουλου. Και η 25η Μαρτίου, και η 28η Οκτωβρίου, και η 17η Νοεμβρίου, και η 1η Μαΐου, όλες. Να τις καταργήσουμε;

    Ειδικά για την 6η Δεκεμβρίου, για την ανήσυχη νεολαία νομίζω ότι επικαιροποιεί την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου, που έχει ξεφτίσει ανεπανόρθωτα, καθώς εκτός των άλλων έχει ταυτιστεί με τη γενιά «που φόρτωσε» στις πλάτες της κλπ. κλπ., όπως λες. Είναι λοιπόν φυσικό και αναμενόμενο, όπως παλιώνουν οι άγιοι Γεώργιοι και Δημήτριοι και ο κόσμος φτιάχνει καινοφανείς αγίους Ραφαήλ, Νικολάους και Ειρήνες για να εμπνέεται από κάποιους που έζησαν πιο κοντά στις μέρες μας, έτσι και η σημερινή αγωνιζόμενη νεολαία να θέλει τους δικούς της ήρωες, αυτούς που γνώρισε και μπορεί άνετα να ταυτιστεί μαζί τους. Δεν είναι τίποτα το περίεργο αυτό ούτε το κατακριτέο. Άλλωστε, από την υπόθεση του Πολυτεχνείου λείπει το προσωπικό στοιχείο, δηλ. ο επώνυμος νεκρός. Στη δε περίπτωση του Γρηγορόπουλου υπάρχει το στοιχείο της «αγιότητας» με την έννοια ότι ο θάνατός του ήταν εντελώς στυγνός και απρόκλητος, εξ ου (μεταξύ άλλων λόγων, βεβαίως) και η εξέγερση που ακολούθησε, σε αντίθεση π.χ. με την περίπτωση Καλτεζά.

    Για λόγους ισορροπίας, δεν θα ‘πρεπε να στιγματιστεί και η δήλωση της ΝΔ, που δεν «θέλει να γίνει» παρά είναι κιόλας κυβερνητικό κόμμα;

    Τέλος, ναι, η σημερινή νεολαία έχει πολλούς λόγους να διαμαρτύρεται, μεταξύ των οποίων και για τη διαχείριση της προηγούμενης γενιάς, αλλά μήπως η διαχείριση της παρούσας κρίσης περιέχει εξίσου ή μάλλον παραπάνω πάμπολλα άλλα εγκλήματα απολύτως σημερινά, πέρα από την αναγωγή όλου του φταιξίματος στη γενιά του Πολυτεχνείου; Γιατί αλλιώς, κινδυνεύουμε να γίνουμε άθελά μας φερέφωνα της Bild, του Σόυμπλε, του Σαρκοζύ και της Χρυσής Αυγής. Άλλωστε, τα έχει πει και ο Ντάνυ!

    • Ο/Η melittag λέει:

      Αγαπητέ Κώστα (μήπως γνωριζόμαστε;):
      Η αγιοποίηση γίνεται για κάποιους που έκαναν κάτι ηρωικό -ή που υποτίθεται πως έκαναν.Οι άγιοι του χριστιανισμού είτε γιατί δεν αρνήθηκαν την πίστη τους και γι αυτό μαρτύρησαν, είτε γιατί υποτίθεται πως έκαναν θαύματα. Τους ήρωες π.χ. του ’21 τους τιμούμε όχι σαν αγίους αλλά σαν φυσιολογικούς ανθρώπους με αδυναμίες, που όμως πολέμησαν σε έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης τιμάται γιατί πλήρωσε με τη ζωή του συγκεκριμένους αγώνες του υπέρ της ειρήνης, εναντίον της αυθαιρεσίας του παλατιού και του αυταρχικού κράτους της τότε δεξιάς. Άλλο τιμή σε κάποιον, που σε εξαιρετικές ιστορικές στιγμές έκανε εξαιρετικές πράξεις που ωφέλησαν το σύνολο και άλλο λατρεία του ΄Ηρωα που θυμίζει ναζισμό. Το καϋμένο το παιδάκι, ο Γρηγορόπουλος τι εξαιρετικό έκανε εκείνο το τραγικό βράδι; Τίποτα. Το πολύ-πολύ ίσως μαζί με την παρέα του να έβρισαν τους αστυνομικούς. Σκοτώθηκε χωρίς λόγο, από κάποιον ανεγκέφαλο τραμπούκο που μέσα σε δευτερόλεπτα θυσίασε τη ζωή ενός αθώου και ταυτόχρονα κατέστρεψε και τη δική του ζωή και της οικογένειάς του.

      Όταν μιλάω για τον θρησκευτικό χαρακτήρα, είναι επειδή θα επιθυμούσα η ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα πια να μπορεί όχι να εφευρίσκει νέες θρησκείες και νέους «μάρτυρες» αλλά να μην έχει ανάγκη από θρησκείες. Άλλο όραμα, άλλο θρησκεία.
      Μ.Γ.

      • Ο/Η Costas λέει:

        Πολλοί αγωνίστηκαν σαν τον Λαμπράκη, και πολλοί υπέφεραν πολύ περισσότερο. Ο τρόπος που δολοφονήθηκε είναι αυτός που τον έκανε σύμβολο. Το Πάθος είναι αυτό που αίρει τον κοινό θνητό στο επίπεδο του μύθου. Η φυλάκιση, τα βασανιστήρια, ο θάνατος, καθαγιάζουν. Έτσι λειτουργεί η συλλογική ιδεολογία. Ο Γρηγορόπουλος, ακριβώς επειδή θανατώθηκε σαν αρνί, εν ψυχρώ, και επειδή μετά έγινε προσπάθεια να παραποιηθούν τα καθέκαστα, πυροδότησε τα αντανακλαστικά μιας νεολαίας 15άρηδων. Εκείνη τη στιγμή ήταν σαν να έτρωγαν μια σφαίρα όλοι οι έφηβοι που γουστάρουν να κατέβουν να πιουν μια μπύρα Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, ή στο εναλλακτικό στέκι της επαρχιακής κωμόπολης. Αυτό δημιούργησε εκείνο το πρωτοφανές πανελλήνιο κίνημα, και η δίψα για σύμβολα (απόλυτα κατανοητή, απέναντι στις βεντέτες των ριάλιτι) αρκεί για να κάνει τα υπόλοιπα. Ο Γρηγορόπουλος έτσι κι αλλιώς δεν θεωρείται ήρωας, αλλά πρότυπο θύμα της αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας ενός αναίσχυντου κράτους. Τι απ’ αυτά δεν ισχύει σήμερα, ώστε να μην ποτίζεται το δέντρο της συμβολοποίησής του;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: