Δελτίο τύπου της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την απόφαση του Eurogroup και την Ελλάδα


http://www.greens-efa.eu/eurogroupgreece-8654.html   27/11/12 (μετάφραση Μ.Γ.)

Eurogroup/Ελλάδα: Η αποτυχία στην μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση της βιωσιμότητας του δημοσιονομικού χρέους ρίχνει βαριά σκιά στη συμφωνία. 

Xθες το βράδυ οι υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης συμφώνησαν καθυστερημένα στην αποδέσμευση των κονδυλίων για τη διάσωση της Ελλάδας. Σχολιάζοντας την ανακοίνωση, οι συμπρόεδροι της ομάδας των Πρασίνων/Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας Rebecca Harms και Dany Cohn-Bendit δήλωσαν:

«Αν και είναι καλόδεχτο το γεγονός ότι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης επιτέλους υπέγραψαν την αποδέσμευση της τελευταίας δόσης των κονδυλίων διάσωσης για την Ελλάδα, η αποτυχία να αντιμετωπιστεί μακροπρόθεσμα η βιωσιμότητα των δημοσιονομικών της Ελλάδας ρίχνει βαριά τη σκιά της.
Όπως πάντα σε αυτή την κρίση, οι κυβερνήσεις της Ευρωζώνης είναι μερικά βήματα πιο πίσω από τις ανάγκες. Θα πρέπει επειγόντως να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα σχετικά με τα μη βιώσιμα δημοσιονομικά και το χρέος της Ελλάδας: Το βάρος του τρέχοντος χρέους της Ελλάδας δεν είναι διαχειρήσιμο: είναι σαφώς απαραίτητη μια μεγαλύτερη ευελιξία για τη διόρθωση των δημοσιονομικών της Ελλάδας –τόσο σχετικά με το χρονοδιάγραμμα όσο και σχετικά με τη δομή του ελληνικού δημοσίου χρέους. Ακόμη, η καθυστέρηση αυτής της τελευταίας δόσης υπονόμευσε τις δυνάμεις στην Ελλάδα, οι οποίες εφαρμόζουν και υποστηρίζουν τις μεταρρυθμίσεις.

«Όπως ακόμη και το ΔΝΤ έχει παραδεχτεί, η πολιτική της διαρκούς κυκλικής δημοσιονομικής περιστολής υπήρξε αντιπαραγωγική, βύθισε τη χώρα ακόμη πιο πολύ στην ύφεση, και προκάλεσε τεράστια κοινωνικά προβλήματα. Με το κράτος προνοίας και τα συστήματα υγείας σε κατάρρευση, δεν υπάρχουν πλέον περιθώρια για δημοσιονομική περιστολή. Πρέπει επειγόντως να εφαρμοστεί ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα για την προώθηση της βιώσιμης οικονομικής ανάκαμψης και της απασχόλησης. »

Ο Sven Giegold, εκπρόσωπος των Πρασίνων επί των οικονομικών πρόσθεσε:

«Οι συζητήσεις σχετικά με την αντιμετώπιση του δυσβάστακτου χρέους της Ελλάδας δεν μπορούν ν’ αγνοήσουν την προφανή ανάγκη αύξησης των φορολογικών εσόδων. Οι κυβερνήσεις της ΕΕ πρέπει επιτέλους να εξασφαλίσουν την δίκαια κατανομή των βαρών επί του ιδιωτικού πλούτου σε Ελλάδα και Ευρώπη. Αυτό δεν μπορεί να το αναλάβει μία χώρα μόνη της. Σημαίνει αντιμετώπιση πλέον της φοροδιαφυγής, προϋποθέτει σκληρές διαπραγματεύσεις με τους φορολογικούς παραδείσους, καθώς και κοινά φορολογικά μέτρα (με ενοποιημένη φορολογική βάση και κοινά ελάχιστα κόστη). Η Σύνοδος Κορυφής του Δεκεμβρίου της Ε.Ε. πρέπει επιτέλους αυτό να το αντιμετωπίσει. Τα εθνικά κοινοβούλια θα πρέπει να επιμείνουν σε ένα ευρωπαϊκό σύμφωνο για να εξασφαλιστεί η δίκαιη κατανομή των φορολογικών επιβαρύνσεων»

το πρωτότυπο αγγλικά:

Eurogroup/Greece: Failure to address long term fiscal sustainability looms large

Eurozone finance ministers yesterday evening belatedly agreed to the release of bail out funds for Greece. Commenting on the announcement, Greens/EFA co-presidents Rebecca Harms and Dany Cohn-Bendit stated:

«While it is to be welcomed that Euro finance ministers have finally signed off on the release of the latest tranche of bailout funds for Greece, the failure to address the long term fiscal sustainability of Greece looms large.

«As ever in this crisis, Euro governments are a few steps behind the game. They urgently need to get real on Greece’s unsustainable public finances and debt. Greece’s current debt burden is unmanageable: greater flexibility is clearly needed for Greece’s fiscal correction – both to the timing and structure of Greek sovereign debt. The delay in releasing this latest tranche has also undermined the forces in Greece that are implementing and supporting reforms.

«As even the IMF has acknowledged, the policy of perpetual pro-cyclical fiscal contraction has been counter-productive, plunging the country deeper into recession, whilst causing massive social hardship. With the social and health systems in a state of collapse, there is no more room for fiscal contraction. An EU programme to promote sustainable economic recovery and employment must be introduced without delay.»

Green economic spokesperson Sven Giegold added:

«Discussions on tackling Greece’s unsustainable debt situation cannot ignore the glaring need to increase tax revenue. EU governments must finally ensure a fair burden sharing from privately-owned wealth in Greece and Europe; this cannot be addressed by one country alone. This means finally tackling tax avoidance, and implies tough negotiations with tax oases, as well common taxation measures (including a consolidated base and minimum rates). December’s EU summit must finally address this. National parliaments should insist on a European tax pact to ensure a fair sharing of the costs.»

Advertisements

One Response to Δελτίο τύπου της κοινοβουλευτικής ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την απόφαση του Eurogroup και την Ελλάδα

  1. Ο/Η Αθανάσιος θεοδωράκης λέει:

    Πώς το πρόβλημα του δημοσίου χρέους μπορεί να γίνει λύση για την ανάπτυξη.

    του Αθανασίου Θεοδωράκη
    πολιτικού επιστήμονα,
    πρώην Αν. Γενικού Διευθυντή
    της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για θέματα διεθνούς ανάπτυξης

    Όλοι οι αναλυτές συγκλίνουν πλέον στην αναγκαιότητα απομείωσης του δημοσίου χρέους της χώρας ως προϋπόθεσης εξόδου από την κρίση. Το ΔΝΤ έχει επίσης εκφραστεί επισήμως υπέρ ενός νέου «κουρέματος» του ελληνικού δημοσίου χρέους. (http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=479439
    Όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στο ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, παρά το σημαντικό «κούρεμα» που υπέστη μέσω της επιχείρησης του PSI, δεν είναι βιώσιμο. Ο συνυπολογισμός της ετήσιας ύφεσης για την τετραετία 2009-2012 και οι αντίσοιχες προβλέψεις για την επόμενη περίοδο 2013-2014 αφαιρούν κάθε επιχείρημα για την «ορθή» σχέση χρέους/ΑΕΠ. Συνεπώς χωρίς να περιμένουμε το μακρινό 2020 πρέπει από τώρα να τεθεί το θέμα του τρόπου αντιμετώπισης του δυσβάστακτου χρέους. Αν τα δάνεια και τα έσοδα χρησιμοποιούνται για εξόφληση των οφειλών και μόνο, δεν υπάρχει λύση. Χωρίς ανάπτυξη, χωρίς παραγωγή, χωρίς νέες θέσεις εργασίας δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος. Κάθε χρόνο θα μιλούμε για νέο πακέτο διάσωσης κι αυτό δεν μπορεί να συνεχισθεί. Δεν συμφέρει κανέναν και κυρίως τη χώρα μας.
    Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα σε μια ρεαλιστική βάση. Το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο, με τη νέα δανειακή σύμβαση το δημόσιο χρέος έφτασε στο 170% του ΑΕΠ, όλες οι αναλύσεις και οι αριθμοί το πιστοποιούν. Συγκεκριμένα «το δημόσιο χρέος ήταν στο 112,9% του ΑΕΠ το 2008, στο 129,7% του ΑΕΠ το 2009, στο 148,3% του ΑΕΠ το 2010 και στο 170,6% του ΑΕΠ το 2011!» (http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=49624&category_id=89). Όμως, μετά το PSI, οι κάτοχοι των ομολόγων του ελληνικού χρέους είναι κυρίως δημόσιοι δανειστές κι αυτό αλλάζει τα δεδομένα : « Σε 280,292 δισ. ευρώ διαμορφώθηκε το χρέος της κεντρικής κυβέρνησης στο τέλος Μαρτίου (2012) μετά το PSI, έναντι 367,978 δισ. ευρώ στο τέλος του 2011, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους. Το μεγαλύτερο μέρος του χρέους μετά το κούρεμα, δηλαδή το 76,7%, είναι χρέος προς τον ευρωπαϊκό προσωρινό μηχανισμό στήριξης EFSF » (βλ. http://news.in.gr/economy/article/?aid=1231196884). Ετσι σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat «το δεύτερο τρίμηνο του 2012, το υψηλότερο επίπεδο χρέους στους «27» κατέγραψαν η Ελλάδα (150,3%), η Πορτογαλία (117,5%) και η Ιρλανδία (111,5%), ενώ το χαμηλότερο καταγράφηκε στην Εσθονία (7,3%), στη Βουλγαρία (16,5%) και στο Λουξεμβούργο (20,9%)» (http://www.epikaira.gr/epikairo.php?id=49735&category_id=89)
    Ο ιδιωτικός τομέας, εκών ή άκων, συμμετείχε και πλήρωσε. Πρέπει χωρίς ταμπού να δούμε τώρα τις πτυχές που αφορούν τη συμμετοχή του δημοσίου τομέα: ομόλογα, τοκοχρεολύσια, δάνεια της ΕΕ και των κρατών-μελών της. Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα δανείστηκε, και μάλιστα στην αρχή της κρίσης με πολύ υψηλά επιτόκια και οι εταίροι μας κερδίζουν σημαντικά ποσά λόγω της διαφοράς των επιτοκίων δανεισμού. « Αν εμπιστευθεί κανείς τα δημοσιεύματα του γερμανικού -και όχι του ελληνικού επί παραδείγματι- Τύπου, θα διαπιστώσει ότι η Γερμανία αποκομίζει σημαντικό οικονομικό όφελος από την ενίσχυση που παρέχει στη χώρα μας, ενώ το συνολικό κέρδος του Βερολίνου κατά τη διάρκεια της κρίσης, βάσει ορισμένων αναλύσεων αγγίζει ακόμη και τα 68 δισ. ευρώ τα τελευταία 3,5 χρόνια » (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22770&subid=2&pubid=63701529). «Η Γερμανία έχει κερδίσει 45 δισ. ευρώ από την ελληνική κρίση και έχει δανείσει 15 δισ. στην Ελλάδα», δήλωσε σε συνέντευξή στο γερμανικό ZDF η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και πρώην Υπουργός, Ντόρα Μπακογιάννη (http://www.axiaplus.gr/article/20403/h-germania-mas-daneise-15-kai-kerdise-45-dis/)
    Σήμερα τα δάνεια της τρόϊκας κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό στην Τράπεζα της Ελλάδας και εξυπηρετούν κυρίως την αποπληρωμή των ομολόγων που λήγουν. Δεν είναι συνεπώς αποδοτικό, ούτε για την Ελλάδα ούτε και για την ΕΕ, να συνεχισθεί αυτή η πολιτική. Πρέπει τώρα να εργασθούμε πάνω σε μια άλλη προσέγγιση, όχι απλά ενός νέου κουρέματος, αλλά πλήρους μετατροπής των κεφαλαίων αποπληρωμής του ελληνικού χρέους σε αναπτυξιακά κεφάλαια. Παρότι η απλή διαγραφή του ελληνικού επισήμου χρέους θα ήταν πολύ θετική, εκτιμάται ότι λόγω πολιτικών περιπλοκών, κάτι τέτοιο δεν θα λάβει χώρα άμεσα. Χρειάζεται συνεπώς, παράλληλα με τις άλλες υπό διερεύνηση δυνατότητες, μια διαφορετική προσέγγιση, μια άλλη λογική και βεβαίως ισχυρή πολιτική απόφαση.
    Αν δεχθούμε αυτή την άλλη λογική λογική τότε θα πρέπει, τηρουμένων των αναλογιών, να εξετάσουμε την υπάρχουσα διεθνή εμπειρία. Σε διμερές επίπεδο πολλά ευρωπαϊκά κράτη έχουν προβεί σε διαγραφή, μέρους ή του συνόλου του χρέους των φτωχών, αναπτυσσομένων χωρών. (βλ. εν προκειμένω την ιταλική εμπειρία στην Αίγυπτο για χρέος ύψους 149 εκ Δολ λαρίων ΗΠΑ, http://www.utlcairo.org/english/progetti/progetti/16_debtswap_main.html.
    Επίσης σε πολυμερές επίπεδο διεθνείς οργανισμοί έχουν προβεί σε διαγραφή του χρέους των φτωχών χωρών, μέσα από ειδικά προγράμματα (π.χ . πρωτοβουλία HIPC με συμμετοχή κυρίως ΔΝΤ, ΕΕ, Παγκόσμιας Τράπεζας, βλ. http://web.worldbank.org). Η σχετική βιβλιογραφία είναι σημαντική και τα επιστημονικά άρθρα είναι γνωστά (βλ. ενδεικτικά, Debt-for-development Exchanges: An Innovative Response to the Global Financial Crisis, by Ross P Buckley, University of New South Wales, http://law.bepress.com/cgi/viewcontent.cgi?article=1211&context=unswwps). Η Παγκόσμια Τράπεζα συμμετέχει επίσης σε αντίστοιχες πολιτικές μέσα απότ ις πρωτοβουλίες HIPC και MDRI (βλ. http://web.worldbank.org/WBSITE/EXTERNAL/NEWS/0%2c%2ccontentMDK%3a20040942~menuPK%3a34480~pagePK%3a34370~theSitePK%3a4607%2c00.html)
    H απόφαση της διεθνούς κοινότητας να διαγράψει τα χρέη των φτωχών χωρών, υπό αυστηρές προϋποθέσεις και στάδια, επέτρεψε σε αρκετές από τις λιγώτερο αναπτυγμένες χώρες του πλανήτη να επωφεληθούν και να ελαφρύνουν τα υπέρογκα χρέη τους, να στηρίξουν την ανάπτυξη, να ενισχύσουν κυρίως τις κοινωνικές πολιτικές τους.
    Πέρα όμως από την διαγραφή του χρέους, υπάρχει και μια άλλη δυνατότητα: να μετατραπούν τα αντίστοιχα ποσά των αποπληρούμενων δανείων και ομολόγων που λήγουν σε αναπτυξιακά κεφάλαια. Ο σκοπός της επειχείρησης είναι να χρησιμοποιηθούν τα ποσά αυτά για την ανάπτυξη, κάτω από κοινή (π.χ Ελλάδα και δανειστές) επίβλεψη και αυστηρό έλεγχο της χρήσης τους. Ετσι, αν μια χώρα έχει να αποπληρώσει συνολικά 10 δις ευρώ για ένα οικονομικό έτος σε πιστωτές δημοσίου χαρακτήρα το ποσό αυτό δεν καταβάλλεται στους πιστωτές, αλλά παραμένει στη χώρα και μετατρέπεται, μέσω ειδικού Ταμείου, σε αναπτυξιακά προγράμματα. (υγεία, εκπαίδευση, υποδομές, επενδύσεις, νέες τεχνολογίες, κοκ).
    Το σχέδιο, γνωστό ως Χρέος για την Ανάπτυξη ( Debt for Development) αποτελεί συνήθη διεθνή πρακτική. Πολλές ευρωπαϊκές χώρες-μέλη της ΕΕ, όπως π.χ. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία κ.ά. αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχουν αντίστοιχη εμπειρία σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Το όφελος είναι πολλαπλό. Η οικονομία της χρεωμένης χώρας ανακάμπτει αφού τα κεφάλαια αυτά επενδύονται άμεσα, οι επιχειρήσεις εγχώριες ή ξένες υλοποιούν δράσεις, η εθνική παραγωγή ενισχύεται, η ανεργία υποχωρεί.
    Μπορούμε συνεπώς να φανταστούμε σήμερα ένα αντίστοιχο πρόγραμμα και για σχετικά πλούσιες χώρες που βρίσκονται σε κρίση. Η Ελλάδα δεν είναι φυσικά μια φτωχή χώρα, αλλά μια χώρα σε κρίση. Αν ένα διεθνές πρόγραμμα ή μια ορθή πρακτική έχει καλά αποτελέσματα θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε σχετικά πλούσιες χώρες που βρίσκονται σε αντικειμενική αδυναμία, στην παγίδα της ύφεσης, και δεν μπορούν να πληρώσουν τα χρέη τους. Η διεθνοποίηση της κρίσης αλλάζει τα δεδομένα κι αυτό που προέχει είναι να αποτρέψουμε την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και να περιορίσουμε παράλληλα τον κίνδυνο μετάδοσης της κρίσης στην ευρωζώνη και στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό θεωρητικά επιδιώκουν και διακηρύσσουν όλοι οι μεγάλοι διεθνείς οργανισμοί. Οι τελευταίες μελέτες για το κόστος των επιπτώσεων μιας εξόδου των χωρών του Νότου από την ευρωζώνη ανέρχονται στο εκπληκτικό ποσό των 17 τρις ευρώ (http://www.tovima.gr/world/article/?aid=479948)
    Σύμφωνα με τον καθηγητή κ. Π. Κορλύρα «οι αγορές, βέβαια, προεξοφλούν ένα δεύτερο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, το οποίο σήμερα βρίσκεται στην πλειονότητά του σε «επίσημους» φορείς, το OSI. Αυτό δεν μπορεί εκ προοιμίου να αποκλειστεί ως ενδεχόμενο, και για πολλούς αναλυτές και παράγοντες της αγοράς θεωρείται αναπόφευκτο» (βλ. άρθρο του με τίτλο «Η προοπτική εξόδου από την κρίση» στο περιοδικό του ΚΕΠΕ «Οικονομικές Εξελίξεις», τ. 18, Ιούνιος 2102, http://www.kepe.gr/pdf/Outlook/teyxos_18gr.pdf)
    Με βάση τα σημερινά δεδομένα χρειάζεται μια πρωτοβουλία αντιμετώπισης του θέματος θα μπορούσε να ονομαστεί « πρωτοβουλία εναντίον της κρίσης», («Ιnitiative Against Crisis, INAC). Σε ένα τέτοιο πρόγραμμα OSI, όλοι θα έχουν τον ρόλος τους: κράτη, επιχειρήσεις, ΣΔΙΤ, Τράπεζες και διεθνείς οργανισμοί, όλοι μπορούν να συνεργαστούν και να αποκομίσουν οφέλη δίνοντας μια ώθηση στην αναπτυξιακή προσπάθεια με σχέδιο, διαφάνεια και διασφάλιση της αποτελεσματικότητας των δράσεων. Ετσι, αν π.χ. η Ελλάδα έχει να αποπληρώσει 10 δις κάθε χρόνο σε δημόσιους πιστωτές της ΕΕ και γνωρίζοντας ότι η πρόσβασή της στην αγορά είναι αδύνατη για τα επόμενα χρόνια, δεν μένει άλλη λύση παρά η διαγραφή του χρέους ή η μετατροπή του ποσού αυτού σε αναπτυξιακό πρόγραμμα.

    Η Ελλάδα και οι δημόσιοι δανειστές της ΕΕ θα συμφωνούσαν σε υλοποίηση αναπτυξιακών προγραμμάτων για την τόνωση της οικονομίας, την ανάκαμψη και την έξοδο από την κρίση με οργανωμένο τρόπο. Ετσι η Ελλάδα όχι μόνο δεν θα κάνει στάση πληρωμών, αλλά θα είναι μέτοχος σε ένα οργανωμένο διεθνές πρόγραμμα, που θα χρησιμοποιεί ένα «Ευρωπαϊκό Ταμείο για την Ανάπτυξη της Ελλάδας » στο οποίο θα κατατίθενται τα ποσά που προορίζονταν για αποπληρωμή των δημοσίων πιστωτών. Οι τελευταίοι και ειδικά τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα μπορούν να υποστηρίξουν ενώπιον των κοινοβουλίων και των πολιτών τους ότι δεν πρόκειται για απλή διαγραφή χρέους, αλλά για μετατροπή του σε επενδυτικά σχέδια, στα οποία και οι εθνικές τους επιχειρήσεις καλούνται να συμμετάσχουν υπό καθεστώς ελεύθερου ανταγωνισμού. Οι αναπτυξιακές τράπεζες, όπως η Παγκόσμια Τράπεζα, η ΕΤΕ και άλλες δημόσιες αναπτυξιακές τράπεζες θα μπορούσαν να έχουν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο διασφαλίζοντας, με την τεχνογνωσία τους, την βιωσιμότητα των δράσεων. Το σχέδιο αυτό είναι εφαρμόσιμο και είναι ρεαλιστικό. Προϋποθέτει όμως την εκπόνηση ενός ελληνικού εθνικού σχεδίου οικονομικής ανασυγκρότησης με τομείς προτεραιότητας (υποδομές, αγρο-διατροφικό πλέγμα, εκπαίδευση, τοπική ανάπτυξη, κοκ με δημιουργία θέσεων εργασίας), πρόβλεψη των μέσων παρέμβασης και ικανό μηχανισμό παρακολούθησης της πορείας υλοποίησης των έργων. Προϋποθέτει επίσης την ύπαρξη ισχυρής πολιτικής βούλησης για τις χώρες της ΕΕ ειδικά τώρα που απαιτείται συνολική αντιμετώπιση της κρίσης στην ευρωζώνη. Ετσι, πέρα από «τραπεζική ένωση», ευρωομόλογα, επιμηκύνσεις, αγορά ομολόγων από την ΕΚΤ, κοκ μπορεί να δημιουργηθεί ένα πανίσχυρο εργαλείο κατά της κρίσης με αναπτυξιακό χαρακτήρα. Είναι προτιμητέο, για ευνόητους λόγους, η επίλυση του προβλήματος εντός της ΕΕ, γι αυτό και αποκαλώ αυτό το ταμείο «ευρωπαϊκό».

    Αν οι διακηρύξεις για διάθεση επίλυσης της κρίσης είναι ειλικρινείς, αξίζει να μελετηθεί και η παρούσα «πρόταση μετατροπής των ετησίων κεφαλαίων αποπληρωμής του δημοσίου χρέους σε ευρωπαϊκό αναπτυξιακό ταμείο». Οι μεταρρυθμίσεις βεβαίως θα γίνουν και οι δεσμεύσεις θα τηρηθούν υπό τον όρο ότι υπάρχει διέξοδος. Μια διέξοδος αναπτυξιακής υφής, που δίνει προοπτική στη χώρα και θέτει το όλο πρόβλημα σε νέα, ρεαλιστική βάση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: