Τι είναι η ΑCTA;

Η συμφωνία αυτή που ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και διαμαρτυριών δεν απειλεί μόνο το ΙΝΤΕΡΝΕΤ και την ελευθερία λόγου, αλλά και οποιαδήποτε δωρεάν μετάδοση πληροφορίας ή ιδέας,  ποινικοποιεί τη χρήση γενόσημων  (generic) φαρμάκων, πολύτιμων για τις αναπτυσσόμενες χώρες, που αδυνατούν να πληρώσουν τις πατέντες των μεγάλων φαρμακοβιομηχανιών, και επιβάλλει την πατέντα στους γεωργικούς σπόρους.  Ωστόσο η Συμφωνία θα πρέπει να επικυρωθεί από το Ευρωκοινοβούλιο και τα εθνικά κοινοβούλια. Η κινητοποίηση έχει ήδη αρχίσει.  http://www.petitiononline.com/stopacta/petition.htm

Η ανακοίνωση της Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωκοινοβούλιο:

ACTA: Οι Οικολόγοι κάνουν έκκληση στο Κοινοβούλιο να βάλει φραγμό στην ACTA

Παρά την κινητοποίηση πολλών ευρωπαίων βουλευτών, ενώσεων και ΜΚΟ, σήμερα το πρωί 22 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπέγραψαν τη Συνθήκη ACTA κατά της παραχάραξης προϊόντων. Η υπογραφή αυτή ακολουθεί την αντίστοιχη υπογραφή της 1ης Οκτωβρίου από την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Νότια Κορέα, το Μαρόκο, τη Νέα Ζηλανδία, τη Σιγκαπούρη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα πέντε μέλη της Ένωσης (*) που δεν μπόρεσαν να υπογράψουν για “τεχνικούς λόγους” πρόκειται να το κάνουν εντός των προσεχών εβδομάδων, οπότε και θα αρχίσει η διαδικασία επικύρωσης από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλίο.

Σύμφωνα με την Sandrine Bélier, ευρωβουλευτή των Γάλλων Πρασίνων (EELV) και μέλος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων και της Ομάδας για το Διαδίκτυο:

«Η υπογραφή αυτής της Συμφωνίας καταδεικνύει για άλλη μια φορά εκ μέρους των κρατών-μελών της Ένωσης, είτε μιαν επικίνδυνη απερισκεψία στην καλύτερη περίπτωση, είτε, ακόμα χειρότερα την έκδηλη προθυμία να υποχωρήσουν στη λογική της ιδιωτικοποίησης των κοινών αγαθών του πλανήτη. Οι κυβερνητικοί υπεύθυνοι μας δείχνουν έτσι ότι κάποια εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα έχουν μεγαλύτερο βάρος από την υπεράσπιση του γενικού συμφέροντος των πολιτών. Υπενθυμίζουμε ότι, υπογράφοντας αυτό το κείμενο, αψηφούν και τη γνώμη επιφανών νομικών, που έχουν επισημάνει ότι το κείμενο αυτό δεν είναι συμβατό με το ευρωπαϊκό δίκαιο, και ειδικώτερα με την Ευρωπαϊκή Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Εξ ονόματος όλων των Ευρωπαίων Οικολόγων καλούμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των πολιτών που εκπροσωπεί και να βάλει φραγμό στην ACTA , που όχι μόνο περιορίζει τις ελευθερίες των πολιτών, αλλά και βάζει σε σοβαρή αμφισβήτηση τη δυνατότητα πρόσβασης σε γενόσημα φάρμακα και επιβάλλει πατέντα στα ίδια τα έμβια όντα».

Και η Ευρωβουλευτής προσθέτει:

“Οι πολίτες, η κοινωνία των πολιτών, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι στα εθνικά κοινοβούλιο και στο Ευρωκοινοβούλιο πρέπει να κινητοποιηθούν κατά του κειμένου αυτού, ξεπερνώντας τις όποιες κομματικές διαιρέσεις. Τα κράτη κωφεύουν και, αντί να προασπίσουν το δημόσιο συμφέρον, προτιμούν να υποστηρίξουν ορισμένα ιδιωτικά συμφέρόντα, όπως αυτά της βιομηχανίας του θεάματος και των φαρμακευτικών και βιοτεχνολογικών εταιρειών. Αν είναι έτσι λοιπόν, εμείς ξέρουμε ν’απαντήσουμε με πολιτική δράση και κινητοποίηση των πολιτών. Η πίεση που άσκησαν περισσότεροι από 7 εκατομμύρια πολίτες και εκλεγμένοι αντιπρόσωποι είχε ως αποτέλεσμα να αποσυρθούν τα νομοσχέδια SOPA και PIPA στις Ηνωμένες Πολιτείες. Εμείς στην Ευρώπη, ας δείξουμε σε όλον τον κόσμο ότι ξέρουμε να προασπίσουμε τις θεμελιώδεις αξίες και ελευθερίες μας. “

*Γερμανία, Εσθονία, Κύπρος, Ολλανδία, Σλοβακία

του Σταύρου Τσακυράκη*

Τα ευχάριστα νέα είναι ότι ο κ. Γιάννης Πρετεντέρης δηλώνει ότι είναι με τους καλούς. Τα δυσάρεστα είναι ότι ανακάλυψε πως ο πρωθυπουργός της χώρας κ. Λουκάς Παπαδήμος είναι με τους άλλους, με τους κακούς. Ποιοι είναι οι καλοί; Μα φυσικά αυτοί που δεν θέλουν να περικοπούν κι άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις, που είναι αντίθετοι στα φορολογικά μέτρα, που θέλουν ανάπτυξη. Οι κακοί είναι όσοι ξυπνούν και κοιμούνται πασχίζοντας να βρουν τρόπους για να συρρικνώσουν το εισόδημα των Ελλήνων. Ποιοι είναι αυτοί; Οι Ευρωπαίοι, οι δανειστές μας (αυτοί οι τοκογλύφοι που δέχτηκαν το κούρεμα του χρέους μας), κάνας δυο υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, μερικοί πολιτικοί, διάφοροι διανοούμενοι και οικονομολόγοι. Με δεδομένο ότι στους καλούς περιλαμβάνεται όλο σχεδόν το φάσμα του πολιτικού προσωπικού, από τον Σαμαρά μέχρι τον Τσίπρα, συμπεριλαμβανομένου και του βαθέος ΠΑΣΟΚ, κανονικά δεν θα έπρεπε να ανησυχεί κανείς. Αν, όμως, ο πρωθυπουργός της χώρας είναι με τους κακούς, τότε υπάρχει πρόβλημα.
Πώς κατάλαβε ο έγκριτος κ. Πρετεντέρης ότι ο Παπαδήμος συγκαταλέγεται στους κακούς; Από αυτά που είπε για την ανταγωνιστικότητα. Κατά τον Πρετεντέρη, ο πρωθυπουργός είπε ότι η Ελλάδα:
«έχει µείζον πρόβληµα ανταγωνιστικότητας. Ότι η έλλειψη ανταγωνιστικότητας οφείλεται στο μισθολογικό κόστος. Άρα, οι μισθοί “φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν”. Για όλα τα άλλα εµπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας ο πρωθυπουργός δεν είπε λέξη. ∆εν προσφέρθηκε να µειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων ούτε να βελτιώσει το επιχειρηµατικό περιβάλλον µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Άρα, µπορώ να υποθέσω ότι η συνεισφορά του στον εθνικό διάλογο αφορά κυρίως την περικοπή των µισθών. ∆εν ξέρω τι διαφορετικό υποστηρίζει ο πρόεδρος του ΣΕΒ…»

Φυσικά ο κ. Παπαδήμος δεν είπε ποτέ ότι οι μισθοί «φούσκωσαν και πρέπει να ξεφουσκώσουν». Τα εισαγωγικά μάλλον υποδηλώνουν αυτό που κατάλαβε ο δημοσιογράφος και το απέδωσε στην δική του γλώσσα. Ασήμαντη ανακρίβεια, θα πείτε, μολονότι τα εισαγωγικά σημαίνουν κατά λέξη απόδοση. Αλλά υπάρχει και ανακρίβεια ουσίας. Ο Παπαδήμος μπορεί να μη γνωρίζει τα οικονομικά τόσο καλά όσο ο Πρετεντέρης, αλλά ότι υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την ανταγωνιστικότητα το είχε ακούσει. Η σχετική δήλωσή του είναι η εξής:

«Η ανταγωνιστικότητα εξαρτάται, μεταξύ άλλων, από το μη μισθολογικό κόστος παραγωγής, όπως προσδιορίζεται από τις ασφαλιστικές εισφορές, το Φ.Π.Α. και άλλους φόρους, τα τιμολόγια δημόσιων υπηρεσιών. Εξαρτάται από τα εμπόδια που η γραφειοκρατία βάζει στην επιχειρηματικότητα, που πολλές φορές μάλιστα συνδυάζονται με διαφθορά. Εξαρτάται και από την ποιότητα των προϊόντων που παράγονται και των υπηρεσιών που προσφέρονται. Η κυβέρνηση προωθεί σειρά διαρθρωτικών αλλαγών, προκειμένου να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα, αντιμετωπίζοντας τους άλλους παράγοντες που την περιορίζουν.»

Ο Παπαδήμος, λοιπόν, «για τα άλλα εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα της χώρας» μίλησε, και είναι ανακριβές ό,τι του προσάπτει ο κ. Πρετεντέρης, με την προσθήκη μάλιστα ότι τα ίδια υποστηρίζει και ο πρόεδρος του ΣΕΒ. Η ειρωνεία είναι ότι ο ΣΕΒ μάλλον με τον Πρετεντέρη είναι και δεν υποστηρίζει τη μείωση των μισθών – αλλά το κύριο είναι να δοθεί ο χαρακτηρισμός, και όχι αν αυτός έχει βάση ή όχι. Με τον ΣΕΒ, λοιπόν, ο Παπαδήμος, και με την εργατιά ο Πρετεντέρης.
Εκτός από τον ΣΕΒ, υπάρχει κι άλλος χαρακτηρισμός από τον έγκριτο δημοσιγράφο. Σε άλλο σημείο του άρθρου του, γράφει ότι όσα υποστηρίζει ο πρωθυπουργός είναι περίπου αυτά που «θα υποστήριζε και ο κάθε απεσταλμένος του ΔΝΤ» – του παλαιού, διευκρινίζει, διότι το καινούργιο έχει «προσλάβει και υπαλλήλους που σκέφτονται λιγότερο μονόπλευρα». Όχι, ο κ. Πρετεντέρης δεν έγραψε ότι ο κ. Παπαδήμος είναι «εκπρόσωπος της Goldman Sachs». Σε αυτό τον πρόλαβαν άλλοι άλλοι διακεκριμένοι συνάδελφοί του.

Αλλά η λεπτότητα των σχολίων του έχει συνέχεια. Αφού αποδίδει στον κ. Παπαδήμο την αντίληψη ότι «φούσκωσαν» οι πραγματικοί μισθοί την τελευταία 15ετία και άρα πρέπει να ξεφουσκώσουν, θεωρεί την αντίληψη αυτή εξωφρενική. Γράφει:

«Αν ο Πρωθυπουργός της χώρας θεωρεί ότι µια αύξηση πραγµατικών µισθών 34% µέσα σε µια 15ετία αποτελεί «φούσκωµα» που πρέπει να «ξεφουσκώσει», αυτό είναι µάλλον πρόβληµα του ίδιου παρά της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό. Με άλλα λόγια η αύξηση μισθών εξαρτάται από τον χρόνο, όχι από τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και φυσικά μια αύξηση 34% σε μια 15ετία είναι προδήλως ελάχιστη. Επιπλέον, ο οικονομολόγος κ. Παπαδήμος δεν καταλαβαίνει ότι οποιαδήποτε μείωση εισοδημάτων είναι οικονομικά καταστροφική. Αν δεν το καταλαβαίνει ο Πρωθυπουργός της χώρας, τότε είναι σίγουρα πρόβλημα του Πρωθυπουργού και όχι της χώρας που τον έχει Πρωθυπουργό.»

Ο αφελής, νόμιζα μέχρι τώρα ότι και φαγούρα να ’χει ο Πρωθυπουργός όλη η χώρα έχει πρόβλημα, αλλά να που δεν είναι έτσι. Η χώρα δεν έχει πρόβλημα. Ο Παπαδήμος έχει. Αν αυτός φύγει από τη μέση, τότε και οι μισθοί θα «φουσκώσουν» και οι φόροι θα μειωθούν. Όλα τα ζητήματα είναι θέμα βούλησης. Αν το Σουδάν έχει 100 δολάρια κατά κεφαλήν εισόδημα, μη νομίσετε ότι η χώρα έχει κάποιο πρόβλημα. Ψάξτε τον Σουδανό Παπαδήμο που θέλει τους μισθούς χαμηλούς και τον κόσμο εξαθλιωμένο.

Ας σοβαρευτούμε. Το πρόβλημα δεν είναι ένα κίτρινο άρθρο που πρώτα υποστηρίζει ανακρίβειες και πάνω σε αυτές στηρίζει απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Αμέτρητα είναι τέτοιου είδους άρθρα που δημοσιεύονται. Το πρόβλημα είναι ότι το υπογράφει ένας υποτίθεται έγκυρος και ασφαλώς μορφωμένος δημοσιογράφος. Το ερώτημα είναι γιατί ο κ. Γ. Πρετεντέρης καταφεύγει σε αυτού του είδους τη δημοσιογραφία, γιατί έχει προτεραιότητά του την υπονόμευση με κάθε μέσο του πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου;

Το καλύτερο, βέβαια, θα ήταν να μας το πει ο ίδιος καθαρά και ξάστερα και όχι να μας αφήνει να το υποθέτουμε. Αγανακτούμε, και δικαιολογημένα, με τους πολιτικούς που, αυτή την κρίσιμη ώρα, αντί για καθαρές κουβέντες μιλούν με υπαινιγμούς, παίζουν παιγνίδια και προσβλέπουν στο προσωπικό τους συμφέρον. Αλλά το ίδιο δεν ισχύει με τους ανθρώπους που επί δεκαετίες πρωταγωνιστούν από την τηλεόραση στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης;

Η εξήγηση που δίνω για την ανοίκεια επίθεση στον κ. Λ. Παπαδήμο είναι η επιλογή Σαμαρά που εδώ και καιρό έχει κάνει ο κ. Γ. Πρετεντέρης. Ο Παπαδήμος πρέπει να υπονομευθεί, γιατί η ενδεχόμενη επιτυχία του μπορεί να αποτελέσει εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης. Γι’ αυτό ο δημοσιογράφος, βασιλικότερος του βασιλέως, θέλει εδώ και τώρα εκλογές υπολογίζοντας ότι ο εκλεκτός του θα αναδειχθεί νικητής και ο ίδιος θα είναι πάλι «μέσα στα πράγματα».

Η επιλογή Σαμαρά εξηγεί την πλήρη υιοθέτηση της πολιτικής και της τακτικής του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, που μπορεί να συνοψισθεί σε σφοδρή κριτική σε κάθε μέτρο που προτείνεται με πρόσχημα την ανάπτυξη και σε καλλιέργεια της ψευδαίσθησης ότι μια άλλη διαπραγμάτευση που μπορεί να μας γλιτώσει από τη λιτότητα είναι δυνατή. Αρκεί να διαβάσει κανείς τον γκουρού του νεοκεϋνσιανισμού, Νομπελίστα Πωλ Κρούγκμαν, για να καταλάβει ότι μια τέτοια πολιτική για την Ελλάδα αποκλείεται:

«Ακόμη και με αναδιάρθρωση του χρέους, η Ελλάδα θα έχει μεγάλο πρόβλημα, αναγκασμένη να εφαρμόσει έντονη λιτότητα –προκαλώντας βαθιά ύφεση– μόνο και μόνο για να μειώσει το πρωτογενές έλλειμμα, χωρίς τους τόκους. Το μοναδικό πράγμα που θα περιόριζε την ανάγκη για λιτότητα θα ήταν κάτι που να βοηθά την οικονομία να επεκταθεί, ή να μη συρρικνωθεί τόσο πολύ. Κάτι τέτοιο θα μείωνε την οικονομική δυσπραγία, ενώ θα αύξανε τα φορολογικά έσοδα, ελαττώνοντας την απαραίτητη δόση δημοσιονομικής λιτότητας. Όμως, ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη είναι περισσότερες εξαγωγές, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί μόνο εάν στην Ελλάδα πέσουν δραματικά τα κόστη και οι τιμές σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη. Εάν η Ελλάδα ήταν μια εξαιρετικά συνεκτική κοινωνία, με συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον καθορισμό των μισθών, ένα είδος Αυστρίας του Αιγαίου, ίσως να ήταν εφικτό να επιτευχθεί κάτι τέτοιο μέσω της συλλογικά συμφωνημένης οριζόντιας μείωσης των μισθών – μέσω δηλαδή μιας «εσωτερικής υποτίμησης». Αλλά, όπως δείχνουν τα [...] γεγονότα, δεν είναι.»

Ακόμη κι αν θέλαμε να ακολουθήσουμε μια επεκτατική οικονομική πολιτική δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε όσο είμαστε στο ευρώ. Μερικοί (π.χ. ο εκδότης Κουρής) είναι αλήθεια ότι προτείνουν ανοικτά να φύγουμε από το ευρώ και να τυπώσουμε δραχμές. Ο Σαμαράς και ο Πρετεντέρης δεν το λένε, αντίθετα ομνύουν στην ευρωπαϊκή μας συμμετοχή. Η εναντίωσή τους, όμως, σε κάθε μέτρο ή συμφωνία με τους εταίρους μας, καθιστά εκ των πραγμάτων αβέβαιη την παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν δεν εμφανίζουν τους εταίρους μας να θέλουν την καταστροφή, τους εμφανίζουν ως ηλίθιους που δεν καταλαβαίνουν ότι απαιτούν μέτρα που φέρνουν την καταστροφή.
Το χειρότερο είναι ότι αυτή η πολιτική αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο της δραχμής. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις οι δημοσκοπήσεις έδειξαν πως η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού θέλει το ευρώ και την Ευρώπη, ο κ. Γ. Πρετεντέρης έσπευσε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Τι είναι αυτή η θολούρα του «όλοι μαζί», έγραψε, «όλοι μαζί για να μη βγούμε από το ευρώ, να μη γυρίσουμε στη δραχμή, να πάρουμε τη νιοστή δόση, να μας δώσουν τα πολλά λεφτά, να κουρέψουμε το χρέος και ό,τι άλλο προκρίνει ο καθένας».

«Διότι αν είναι», συνεχίζει, «να βυθίσουμε ακόμη βαθύτερα τη χώρα στην ύφεση, να περικόψουμε κι άλλο τα εισοδήματα, να βάλουμε ξανά μαχαίρι στις κύριες και επικουρικές συντάξεις, να εγκαθιδρύσουμε εργασιακό Μεσαίωνα με κατάργηση κάθε συλλογικής σύμβασης, να μειώσουμε τον κατώτατο μισθό, να βάλουμε βαρύτερους φόρους στους μισθωτούς, να πολλαπλασιάσουμε τις έκτακτες εισφορές, να επιμείνουμε στην πολιτική της υπερφορολόγησης, να καταστρέφουμε τη ζήτηση και να φτάσουμε στο ενάμισι εκατομμύριο τους ανέργους, εγώ δεν είμαι μαζί».
Αν το δίλημμα είναι ευρώ και Μεσαίωνας ή δραχμή και ευημερία, η απάντηση βεβαίως είναι απλή. Αλλά με τη δραχμή μόνο ευημερία δεν θα έρθει. Είναι αλήθεια ότι, αριθμητικά, οι μισθοί θα φουσκώσουν. Το πραγματικό, όμως, εισόδημα των Ελλήνων θα συντριβεί. Κάποιοι, όσοι έχουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, μπορεί να επωφεληθούν. Όσοι πάλι χρωστούν τεράστια ποσά, μπορεί να ελπίζουν ότι κάποια διευθέτηση θα γίνει. Στην υπόλοιπη χώρα, απλούστατα, θα σκάσει ατομική βόμβα.

Μη νομίσετε, όμως, ότι όσοι παίζουν με το ενδεχόμενο της δραχμής θα αναλάβουν κάποια ευθύνη με την έλευση της καταστροφής. Θα τα ρίξουν όλα πάνω στους υποστηρικτές (κριτικούς ή μη) του μνημονίου ή και στον Παπαδήμο τον ίδιο. Αυτοί που ροκανίζουν κάθε προσπάθεια της χώρας να βγει από το αδιέξοδο θα εμφανισθούν αμέτοχοι: κάποια φράση που έχουν εκστομίσει υπέρ του ευρώ θα βρουν για να ισχυριστούν ότι οι ίδιοι δεν ήθελαν την καταστροφή.

Οι ευθύνες των πολιτικών για την κατάντια της χώρας μας είναι δεδομένες. Η κοινή γνώμη όχι μόνο το έχει αντιληφθεί αλλά, εξοργισμένη, τους απορρίπτει όλους συλλήβδην. Δεν είναι καιρός να αποδώσουμε ευθύνες και στους πρωταγωνιστές της ενημέρωσης; Σε όλους αυτούς που δεν πήραν είδηση για τον φοβερό εκτροχιασμό της χώρας τα τελευταία χρόνια και μετατράπηκαν, εν μία νυκτί, σε οικονομολόγους παγκόσμιας εμβέλειας; Σε αυτούς που συνεχίζουν να παίζουν «παιχνίδια εξουσίας» με την ίδια πάντα αλαζονεία και με τη βεβαιότητα ότι διαθέτουν το φως το αληθινό;

*Ο Σταύρος Τσακυράκης  είναι  αναπληρωτής καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Αθηνών.

ΑΤΗΕΝS VOICE   26/1/12    Κατερίνα Παναγοπούλου

Με δύο διεθνείς διακρίσεις ξεκινάει την πορεία της στις κινηματογραφικές αίθουσες η νέα ταινία του Φίλιππου Τσίτου «Άδικος κόσμος». Ο Αντώνης Καφετζόπουλος μιλάει χωρίς φόβο και με πολύ πάθος για τα πάντα. Για τον Αντώνη Σαμαρά που «πολιτεύεται με τρόπο Μαυρογιαλούρου», για την Αριστερά που «προσπαθεί να διατηρήσει το κατάστημα», για τις απεργίες στην ΕΡΤ που «απαξιώνουν τα όποια αιτήματα», ενώ δεν διστάζει να κάνει λόγο και για απολύσεις στο Δημόσιο… «γιατί πληρώνω το μισθό τους πάρα πολλά χρόνια και κουράστηκα να μη δέχομαι ως αντάλλαγμα ούτε τα στοιχειώδη».

Στις 2 Φεβρουαρίου κάνει πρεμιέρα ο «Άδικος κόσμος», που έχει ήδη αποσπάσει δύο βραβεία στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν, σκηνοθεσίας και της δικής σας ερμηνείας. Το περιμένατε ή το θεωρούσατε πολύ αισιόδοξο μετά τις διακρίσεις της «Ακαδημίας Πλάτωνος»; Όχι! Στα φεστιβάλ πας μόνο για τη συμμετοχή, τώρα αν έρθει κάποιο βραβείο… τέλεια! Είναι διαφορετικό το συναίσθημα. Στην «Ακαδημία» ήταν το πρώτο βραβείο που πήρα σε διεθνές φεστιβάλ, το δεύτερο ήταν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Η κινηματογραφική πιάτσα, δηλαδή, δεν περίμενε δεύτερο βραβείο στη δεύτερη συμμετοχή.

Πώς εξηγείτε αυτή τη στροφή του ελληνικού κινηματογράφου, όπου πλέον έχουμε διαρκώς διακρίσεις; Τι άλλαξε θεωρείτε; Νομίζω ότι όλο αυτό οφείλεται σε ανθρώπους που έχουν ταλέντο, αλλά και στην εποχή που ζούμε – και δεν εννοώ την οικονομική κρίση αλλά την κρίση που προϋπήρχε, η οποία σου δίνει τροφή για να σκεφτείς και να κάνεις διαφορετικά πράγματα.

Είστε ικανοποιημένος από την Ακαδημία Κινηματογράφου; Σε μερικά πράγματα, ναι. Καταρχήν στο ότι είμαστε εντελώς ανεξάρτητοι και έχουμε ένα ανεξάρτητο όργανο το οποίο δεν είναι κρατικοδίαιτο κατά την παραδοσιακή πρακτική που είχε επικρατήσει εδώ και 30 χρόνια. Υπάρχουν οριζόντιοι διαχωρισμοί, ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτό του και τίποτά άλλο. Αυτό είναι θετικό. Βέβαια, μία Ακαδημία έχει να κάνει κι άλλα πράγματα εκτός από το να δίνει βραβεία κάθε χρόνο, αλλά με τα πολύ λίγα λεφτά που υπάρχουν γενικώς το προσπαθούμε και αυτό. Δεν λέω ότι θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερη η χρηματοδότηση της Ακαδημίας, αλλά η χρηματοδότηση του κινηματογράφου, δηλαδή να γίνονται ταινίες. Εμείς στον «Άδικο κόσμο» θα αρχίσουμε να παίρνουμε χρήματα όταν η ταινία αρχίσει να βγάζει χρήματα. Έγινε ρεφενέ. Αλλά δεν είναι η μόνη ταινία που έγινε έτσι. Αυτό το πράγμα δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι. Τώρα υπάρχει ένας ευνοϊκός νόμος σύμφωνα με τον οποίο οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί το 40% του φόρου που πληρώνει κάθε χρόνο, αντί να το πληρώσει στην εφορία, να το επενδύσει σε μία κινηματογραφική ταινία. Αλλά δεν το ξέρει ο κόσμος, δεν το ξέρουν οι επιχειρηματίες, δεν το ξέρει κανένας. Απλά το μπάχαλο κράτος στο οποίο ζούμε πετάει κάτω από το χαλί τέτοια προβλήματα και κάνει μπαλώματα.

Όταν βραβευτήκατε στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν είπατε ότι ήταν «σαν να μην το έχει πάρει χαμπάρι ο κόσμος, τα ελληνικά κανάλια δεν ασχολήθηκαν καθόλου». Σας πήραν να μιλήσετε τελικά για αυτή τη βράβευση; Τα ελληνικά κανάλια, όχι. Στο εξωτερικό, ναι. Παραδοσιακά, όμως, εδώ δεν ασχολούνται. Φταίει ο αυτισμός που υπάρχει στα κανάλια, με τις ειδήσεις του τρέχοντος 24ώρου να είναι απολύτως ελληνοκεντρικές. Μπορεί να γίνει τρελή φασαρία γιατί κάποιος πρώην βουλευτής συνελήφθη ή δεν συνελήφθη, τρεις μέρες ασχολούνταν με το δράμα του Κουλούρη.

Εσείς πώς την κρίνετε την ιστορία Κουλούρη; Διάβασα τι έγινε και μετά δεν ξανασχολήθηκα. Προφανώς ο άνθρωπος είχε μία νοοτροπία ανθρώπου εξουσίας επί χρόνια την οποία δεν έχει κατορθώσει να αποβάλει. Ας πάει να το κοιτάξει με κάποιον ειδικό. Αλλά 3 μέρες στα κανάλια αυτό το θέμα, ενώ ο κόσμος καίγεται;

Ήσασταν υποψήφιος στις ευρωεκλογές του 2009 με τους Οικολόγους Πράσινους, θα ξαναβάζατε υποψήφιος, αν όχι με τους Οικολόγους με κάποιο άλλο κόμμα; Όχι! Αλλά κι εκείνη η υποψηφιότητα δεν ήταν πρώτης γραμμής. Ήταν τελευταία θέση στο Επικρατείας. Μόνο αν έπαιρναν 5% θα εκλεγόμουν, και πάλι αμφιβάλλω!

Ίσως πάλι σε μία τέτοια θέση; Όχι, γιατί είναι απογοητευτική η κατάσταση των κομμάτων και δεν θα ήθελα να δώσω τη βοήθειά μου για να δείχνουν καλύτερα. Μάλλον χρειάζονται τη βοήθειά μου για να δείχνουν αυτό που είναι. Δηλαδή, ότι έχουν το μαύρο τους το χάλι. Οι Οικολόγοι είναι ένα καλό παράδειγμα. Απορροφήθηκαν από το πολιτικό σύστημα τόσο γρήγορα, που είναι φανερό που δεν έχει νόημα τελικά να προσπαθήσεις μέσα από το πολιτικό σύστημα να κάνεις κάτι.

Γιατί πιστεύετε ότι δεν καρπώνονται τη δυσαρέσκεια του κόσμου; Δεν συμπεριφέρονται διαφορετικά από το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Άρχισαν να σκέφτονται πάρα πολύ έντονα τις επόμενες εκλογές, τις δημοσκοπήσεις, πόσο παίρνουμε, τι εκλέγουμε. Είναι το ταχύτερα αφομοιωμένο πολιτικό σχήμα στο πολιτικό σύστημα που γνώρισε η σύγχρονη ελληνική ιστορία. Μόλις εξέλεξαν ευρωβουλευτή άρχισαν να συμπεριφέρονται συστημικά.

Φέτος σας βλέπουμε και τηλεοπτικά. Στο «Εύρηκα», στην ΕΡΤ. Είσαστε ευχαριστημένος από τη συνεργασία σας; Η κρατική τηλεόραση είναι σαν ένας βαρύς ελέφαντας που προσπαθεί να κινηθεί σε ένα στενό δωμάτιο, είναι άγαρμπη και δυσκίνητη. Η δική μας συνεργασία είναι πολύ καλή, αλλά δεν έχουμε και μεγάλες επαφές. Πήγαμε αυτή την πρόταση, το κάναμε, το μοντάραμε και το παίζουν όταν δεν απεργούν οι υπάλληλοι της ΕΡΤ.

Η άποψή σας για τις συνεχόμενες απεργίες στην ΕΡΤ ποια είναι; Η γνώμη μου είναι ότι η απεργία είναι πολύ ισχυρό και ευαίσθητο όπλο και θα πρέπει να χρησιμοποιείται με τρόπο που να μην απαξιώνει ούτε την απεργία ούτε τα αιτήματα. Το ελληνικό Δημόσιο έχει μια τέτοια παράδοση, εννοώ οι άνθρωποι που εργάζονται στο Δημόσιο. Για ψύλλου πήδημα τραβάμε μια απεργία! Πραγματικά δεν έχω καταλάβει για ποιο λόγο απεργεί η ΕΡΤ.

Εσείς είσατε υπέρ του κλεισίματος της ΕΤ1; Είμαι υπέρ της γενικής αναμόρφωσης της κρατικής τηλεόρασης. Το να κλείσουμε ένα κανάλι για να δείξουμε ότι κάναμε κάτι μου φαίνεται ότι είναι πυροτεχνήματα στο γάμο του καραγκιόζη. Η λύση είναι να δει κανείς τι ρόλο θέλει να έχει η κρατική τηλεόραση. Δόξα τω Θεώ, «λεφτά υπάρχουν» εκεί. Είναι ο μόνος τομέας, επειδή η επιχείρηση είναι ημι-αυτόνομη, που μπορεί και αυτοσυντηρείται, άρα μπορεί να κάνει θαύματα.

Άρα είσαστε εναντίον του κλεισίματος; Όχι! Να κλείσει ολόκληρη και να ξανανοίξει, δεν είμαι καθόλου εναντίον! Απλά είναι σαν να βρισκόμαστε στη μέση μιας πλημμύρας και ο πολιτικός προϊστάμενος του πλημμυρισμένου καραβιού λέει «αδειάζετε μία καμπίνα;».

Συνολικά για το θέμα των δημοσίων υπαλλήλων τι πιστεύετε ότι πρέπει να γίνει; Απολύσεις; Εφεδρεία; Να μη γίνει τίποτα; Η δική μου άποψη είναι ότι αυτό που λέμε ελληνικό Δημόσιο είναι τεράστιο, ένας μπελάς στο κεφάλι μας. Έγινε μεγάλο όχι γιατί κάλυπτε ανάγκες αλλά επειδή οι πολιτικοί ήθελαν να το χειρίζονται ως μέσο εξαγοράς συνειδήσεων των πολιτών. Πρέπει να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε πράγματα του τύπου εφεδρείες και ανοησίες και να δούμε πόσο Δημόσιο χρειαζόμαστε και τι θα κάνουν οι υπόλοιποι για να είναι παραγωγικοί.

Και όσοι περισσεύουν να απολυθούν; Ναι… Γιατί πληρώνω το μισθό τους πάρα πολλά χρόνια και έχω κουραστεί να μη δέχομαι ως αντάλλαγμα ούτε τα στοιχειώδη.

Τη στάση της Αριστεράς πώς την κρίνετε; Για παράδειγμα, σε αυτό που με ρωτήσατε κανένας αριστερός πολιτικός δεν θα το έλεγε, είναι ταμπού. Το σκέφτονται, το συζητάνε μεταξύ τους, ξέρουν τα χάλια του Δημοσίου, ξέρουν ότι αυτό το πράγμα είναι υπερτροφικό. Δεν έχουν καμία λύση να προτείνουν, μόνο γλείφουν τα αυτιά των ψηφοφόρων και λένε πράγματα με τα οποία μπορούν να είναι αρεστοί για ένα δίμηνο, τρίμηνο, τουλάχιστον ως τις επόμενες εκλογές. Αλλά φυσικά δεν είναι χρήσιμα και βιώσιμα. Μικροί κομματικοί σχηματισμοί από ανθρώπους που είναι επαγγελματίες πολιτικοί. Τίποτα άλλο.

Βλέπουμε όμως ότι ανεβαίνουν δημοσκοπικά. Όταν λες πράγματα που θέλει να ακούσει ο κόσμος είναι φυσικό να αποκομίζεις προσωρινά οφέλη. Κι έτσι διατηρείται και το κατάστημα και ο κομματικός μηχανισμός. Στην πραγματικότητα πρόκειται για κρατικούς υπαλλήλους του χειρότερου είδους.

Για τον Αντώνη Σαμαρά η άποψή σας ποια είναι; Η χειρότερη… Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος, αν και πρόεδρος σε κόμμα εξουσίας που φιλοδοξεί να κυβερνήσει, πολιτεύεται με τον τρόπο του Μαυρογιαλούρου. Δηλαδή, τι συγκινεί τους Έλληνες; Ας τους το πω να πάρουμε μερικά ψηφαλάκια. Δεν υπάρχει καμία σοβαρή αντιμετώπιση της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης. Αυτό που αντιπροσωπεύει ο Σαμαράς είναι ας ξαναγυρίσουμε στις παλιές αξίες του ’40 και του ’50 κι όλα θα πάνε καλά. Τρίχες κατσαρές.

Για τον Αλέξη Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο Αλέξης Τσίπρας πήρε τη σκυτάλη από τον Αλαβάνο και εφαρμόζει το ίδιο πρόγραμμα, να καταφέρει να αντικαταστήσει το ΚΚΕ στη συνείδηση του κόσμου που προτιμάει να του κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσει οτιδήποτε άλλο εκτός από Αριστερά. Οι απόψεις, η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, η συμπεριφορά του, όλο και περισσότερο θυμίζουν ένα ΚΚΕ ακόμα. Λέμε πράγματα που ξέρουμε ότι δεν μπορούν να εφαρμοστούν, που δεν έχουμε και δεν θέλουμε την ευθύνη να τα εφαρμόσουμε, δεν συμμετέχουμε θεωρητικά στη λήψη αποφάσεων (γιατί πρακτικά συμμετέχει όλο το πολιτικό σύστημα στη λήψη αποφάσεων και στο χάλι) και προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα στέρεο κομματικό μηχανισμό που να μην έχει την αγωνία να πάρει 3% για να μπει στη Βουλή. Αυτό είναι όλο.

Δεν μένετε στο κέντρο, αλλά σίγουρα κινείστε στο κέντρο της Αθήνας. Πώς κρίνετε τη θητεία του Γιώργου Καμίνη;Είχατε εκφραστεί θετικά. Δεν είχα πει κάτι θετικό για τον Καμίνη ως δήμαρχο, μου φαινόταν συμπαθής η περίπτωση ενός ανθρώπου που ήθελε να πολιτευτεί χωρίς να ανήκει στο πολιτικό σύστημα. Δεν τον ξέρω, αυτό που βλέπω στην κατάσταση στον Δήμο της Αθήνας είναι πολύ κατώτερο των προσδοκιών. Νομίζω ότι ο Καμίνης είναι ιδιαίτερα συντηρητικός και η Αθήνα χρειάζεται ένα δήμαρχο που να συγκρουστεί με πράγματα, να κινητοποιήσει τους πολίτες – ειδικά στις πόλεις οι άνθρωποι είναι έτοιμοι να κινητοποιηθούν αρκεί κάποιος να τους εμπνεύσει. Ο κ. Καμίνης δεν εμπνέει. 

Για γερμανόφωνους και όχι μόνο.

mediathek.html     Αudio 

6.Tag 1:  Podiumdiscussion “Quo Vadis Griechenland?” (γερμανικά)

2.Tag 2: Podiumdiscussion 1 “Institutionen tn Krise” = θεσμοί σε κρίση: Τσουκαλάς, Βούλγαρης, Σπανού, (ελληνικά), Wiesenthal (γερμανικά)

1. Tag 2: Podiumdiscussion 2 “Wirtshaft in der Sackgasse”= η οικονομία σε αδιέξοδο (Σταθάκης, Knapp, Χαριτάκης, Bastian, Χρυσόγελος, Fischer ( (ελληνικά-γερμανικά)

http://www.blod.gr/lectures/Pages/viewlecture.aspx?LectureID=295

Κυρίες και Κύριοι,

Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να είμαι ο κύριος ομιλητής της σημερινής εκδήλωσης. Δέχθηκα την πρόσκληση γιατί μας κατέχει όλους το συναίσθημα ότι είναι μια εποχή κρίσης και καθένας μας οφείλει να συμβάλει στην κατανόηση και επίλυση των προβλημάτων που ταλαιπωρούν την Ευρωπαϊκή Ένωση. Επί δύο χρόνια περίπου η κρίση χρέους αποτελεί το κεντρικό θέμα της ειδησεογραφίας με το ελληνικό πρόβλημα στο επίκεντρό της.

Ο τίτλος της σημερινής συζήτησης «Griechenland quo vadis?» υπονοεί ότι η πορεία της Ελλάδας έχει καθοριστική σημασία για την οικονομική εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τούτο γιατί η κρίση χρέους εκδηλώθηκε πρώτα στην Ελλάδα και η αδυναμία της χώρας να εξοφλήσει τις οφειλές της προκαλεί την σημερινή αναταραχή στην Ένωση. Ευθύνη αποδίδουν στην Ελλάδα και γιατί θεωρούν ότι παραπλάνησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως προς το ύψος των ελλειμμάτων και του χρέους της και πέτυχε την ένταξη στην ΟΝΕ χωρίς να έχει εκπληρώσει τις προϋποθέσεις. Ο ισχυρισμός αυτός, ότι η Ελλάδα πέτυχε την είσοδο στην ΟΝΕ ενώ δεν είχε τις προϋποθέσεις, δεν ανταποκρίνεται όμως στην πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι τα κριτήρια ένταξης εγκρίθηκαν με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και αφορούσαν το δημοσιονομικό έλλειμμα (που έπρεπε να είναι κάτω από το 3% του ΑΕΠ), τον πληθωρισμό, τα επιτόκια και τη σταθεροποίηση των συναλλαγματικών ισορροπιών. Τα στοιχεία πιστοποιήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα (ΕΚΤ), ενώ η απόφαση ελήφθη από τους υπουργούς οικονομικών στο πλαίσιο του ΕCOFIN.

Η Ελλάδα εισήλθε στη ζώνη του ευρώ με βάση την αξιολόγηση των επιδόσεών της του έτους 1999. Στη συνέχεια, το 2004, αμέσως μετά τις εκλογές, η καινούρια κυβέρνηση του κόμματος της Ν. Δημοκρατίας προχώρησε σε αναδρομική αλλαγή των κανόνων που αφορούσαν την εγγραφή των στρατιωτικών δαπανών: αντί της εγγραφής τους κατά τον χρόνο παράδοσης του εξοπλισμού -όπως ήταν ο κανόνας στην πλειονότητα, μάλιστα σήμερα στο σύνολο, των ευρωπαϊκών χωρών- οι δαπάνες μεταφέρθηκαν στο χρόνο κατά τον οποίο πραγματοποιούνταν οι παραγγελίες.

Αυτό είχε ως συνέπεια, σημαντικά ποσά που έπρεπε να περιληφθούν στους μετά το 2004 προϋπολογισμούς να εγγραφούν σαν δαπάνες της προηγούμενης περιόδου -περιλαμβανομένου του 1999- μεταφορά η οποία διόγκωσε τα προηγούμενα ελλείμματα.

Έχω επανειλημμένως καταγγείλει αυτό το τέχνασμα, που υπέκρυπτε πολιτικά κίνητρα. Δυστυχώς, ορισμένοι επιμένουν ακόμη, αμφισβητώντας ουσιαστικά την αξιοπιστία των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Αλλά δεν θα πρέπει επίσης να μας διαφύγει μια λεπτομέρεια που υποδηλώνει κακοπιστία στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης: το δημοσιονομικό έλλειμμα της Γαλλίας το 1997, έτος της ένταξής της -που υπολογιζόταν στο 3,3% του ΑΕΠ- ήταν υψηλότερο από της Ελλάδας (3,1%) ακόμη και μετά την προσαρμογή του 2004.

Τα ελλείμματα της Ελλάδας δεν είναι η αποκλειστική αιτία της σημερινής κρίσης στην Ευρωζώνη, όπως πολλοί πιστεύουν.

Τα χρέη δεν προέκυψαν μόνο από υπερβολικές σπατάλες. Έχουν και άλλες αιτίες. Παράδειγμα αποτελεί η ισπανική περίπτωση. Η Ισπανία βρίσκεται σήμερα σε κρίση, αν και δεν παρουσίαζε ελλείμματα ανώτερα του ορίου του 3% του ΑΕΠ και είχε δημόσιο χρέος που έφτανε μόλις το 31% του ΑΕΠ το 2006. Αιτία της κρίσης ήταν η αλόγιστη ανάπτυξη της οικοδομικής δραστηριότητας, η κατάρρευση των τιμών των ακινήτων, η αδυναμία των τραπεζών να εισπράξουν τα δάνεια που είχαν χορηγήσει και η υποχρεωτική πια παρέμβαση της πολιτείας για να σώσει τις τράπεζες και να περιορίσει τις επιπτώσεις της κρίσης.

Η διαφορά επιπέδων ανάπτυξης μεταξύ Βορρά και Νότου, η μειωμένη ανταγωνιστικότητα των περιφερειακών χωρών και τα μεγάλα ελλείμματα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών τους ήταν ένας πολύ σοβαρότερος λόγω για την έξαρση του χρέους στις χώρες της περιφέρειας της Ένωσης από την διαχειριστική ανικανότητα των διοικούντων της. Κατά μέσο όρο το διάστημα 2000-07 το ετήσιο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της Ελλάδος ήταν -8,4% και της Πορτογαλίας -9,4% ενώ το πλεόνασμα της Γερμανίας ήταν 3,2% και της Ολλανδίας 5,4%. Για να καλύψουν το έλλειμμα αυτό οι περιφερειακές χώρες είναι υποχρεωμένες να δανείζονται όλο και περισσότερο. Το αποτέλεσμα είναι η αύξηση του δημοσίου χρέους τους.

Η εξέλιξη αυτή δεν είχε προβλεφθεί από τους δημιουργούς της ΟΝΕ. Πίστευαν, ότι η ελευθερία διακίνησης κεφαλαίων και η ενιαία αγορά θα διασφάλιζαν χάρη στο χαμηλότερο εργατικό κόστος επενδύσεις στις περιφερειακές χώρες και έτσι η απόσταση από τις αναπτυγμένες θα μειωνόταν βαθμιαία. Παράβλεψαν ότι η διαδικασία σύγκλισης δεν μπορεί να ολοκληρωθεί σε λίγα χρόνια, ιδίως διότι η καθυστέρηση της ανάπτυξης δεν οφείλεται μόνο σε οικονομικά αίτια, αλλά και σε υστερήσεις σε άλλους τομείς όπως της διοίκησης και της παιδείας όπου οι αλλαγές απαιτούν χρόνο. Πίστευαν επίσης ότι η υπέρβαση ενός ανεκτού ορίου του ελλείμματος του ισοζυγίου πληρωμών θα οδηγούσε σε παύση χρηματοδότησης των εισαγωγών από τις τράπεζες, το κλείσιμο επιχειρήσεων και τη μείωση της ζήτησης για τα εισαγόμενα προϊόντα, ώστε να επανέλθει υπό την πίεση της υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας η ισορροπία στις διεθνείς συναλλαγές και βαθμιαία η ανάκαμψη. Το θεωρητικό αυτό σχήμα δεν επαληθεύτηκε. Οι τράπεζες συνέχισαν να χρηματοδοτούν ακόμη και όταν ξεπεράστηκαν τα ασαφή όρια ασφάλειας. Όταν ούτε αυτές δεν μπορούσαν πια να δανείζονται από άλλες τράπεζες, τα κράτη αναγκάστηκαν να καλύψουν το κενό με δικό τους δανεισμό και στήριξη των τραπεζών με αποτέλεσμα τη συσσώρευση τελικά ενός τεράστιου δημοσίου χρέους.

Χρειάζεται λοιπόν η διαμόρφωση ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των ανισοτήτων μεταξύ του ανεπτυγμένου κεντρικού πυρήνα της ευρωζώνης και της λιγότερο ανεπτυγμένης περιφέρειάς της. Αν αυτό δεν συμβεί τότε θα υπάρξουν και στο μέλλον επαναλαμβανόμενες κρίσεις.

Οι χώρες της περιφέρειας της Ένωσης παρουσιάζουν εκτός της μειωμένης ανταγωνιστικότητας και υστερήσεις στην οργάνωση της διοίκησης, την αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών τους, τις γνώσεις και ικανότητες των υπαλλήλων τους. Οι ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης εφαρμόζονται, αλλά με καθυστερήσεις, με ατέλειες και με τρόπο που δεν συμπίπτει με τις επιδιώξεις της Ένωσης.

Η υστέρηση στη λειτουργία θεσμών έδωσε αφορμή στον ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα αλλά ίσως και άλλες περιφερειακές χώρες δεν θα ’πρεπε να είχαν γίνει μέλη της ΟΝΕ. Η ΟΝΕ δεν είναι όμως μια παρέα προηγμένων χωρών που έχουν κοινά συμφέροντα αντίθετα προς εκείνα των χωρών που υστερούν. Είναι ένα εξελικτικό στάδιο της Ένωσης, ώστε να διευκολυνθεί η οικονομική συνεργασία των μελών της, να δημιουργηθούν σχέσεις οι οποίες θα ενδυναμώνουν την κοινή προσπάθεια ανάπτυξης, να επιτευχθεί βαθμιαία σύγκλιση των οικονομιών και καλύτερη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων που παρέχουν η κατάργηση των συνόρων και οι κοινές επιδιώξεις. Είναι κοινό σχέδιο προόδου. Οφείλει να εντάσσει λοιπόν στο σχεδιασμό τόσο τους πιο ισχυρούς με τις δυνατότητές τους όσο και τους πιο αδύνατους με τις αδυναμίες τους. Να λαμβάνει υπόψη του τις ανισότητες και να αποτιμά το γεγονός ότι οι αναπτυγμένες χώρες δεν επιβαρύνονται μόνο αλλά αποκομίζουν και σημαντικά κέρδη χάρη στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες τους και τις εξαγωγές τους.

Το πλέγμα πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό που έχει δημιουργηθεί από τη μέχρι τώρα κοινή πορεία αποτελεί μια τεράστια επένδυση σε ιδέες, κεφάλαια και εργασία που κανένα από τα μέλη δεν είναι σε θέση να αγνοήσει και να θυσιάσει χωρίς τεράστιο κόστος για το ίδιο. Τα αποτελέσματα μιας διάσπασης της ΟΝΕ δεν μπορούν να υπολογιστούν. Θα ήταν εξαιρετικά αρνητικά ακόμη και για κείνους που ίσως θεωρούν ότι η ΟΝΕ δεν εγγυάται πλήρως τα οικονομικά τους συμφέροντα. Όλες οι χώρες θα υποβαθμίζονταν κατά πολύ τόσο όσον αφορά την πολιτική τους απήχηση όσο και τις οικονομικές τους δυνατότητες.

Η αλληλεγγύη είναι ένας όρος που δεν είναι αρεστός σε ορισμένες χώρες της Ένωσης. Θεωρούν ότι υποδηλώνει μια υποχρέωση συμπαράστασης προς άλλους που δεν τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Συνεπάγεται μια μονόπλευρη δέσμευση. Όμως τα πράγματα επιβάλλουν την αμοιβαία σύμπραξη και συμπαράσταση. Η έκταση της καθορίζεται όχι μόνο από τα νομικά κείμενα αλλά και από τις συνθήκες, τις σχέσεις που έχουν διαμορφωθεί και τους κινδύνους που προκύπτουν. Σε ένα σύνολο όπου υπάρχουν συνεχείς και χρήσιμες αλληλοεπιδράσεις ανάμεσα στα μέλη του τόσο ο ισχυρότερος όσο και ο ασθενέστερος έχουν συμφέρον για τη διατήρηση και την ενίσχυσή του.

Όταν ιδρύθηκε η ΟΝΕ πολλοί παρατηρητές στη Μ. Βρετανία και στις ΗΠΑ θεώρησαν ότι το εγχείρημα είναι καταδικασμένο σε αποτυχία. Υποστήριξαν ότι μια νομισματική ένωση προϋποθέτει μια πολιτική ενοποίηση, ώστε να υπάρχει μια κεντρική εξουσία που θα παίρνει τις απαραίτητες αποφάσεις. Η έλλειψή της θα οδηγήσει την Ένωση σε αδιέξοδα. Κατά τη διάρκεια της κρίσης επανέλαβαν ότι «η Ευρώπη συναντά δυσκολίες επειδή οι πολιτικές ελίτ υποχρέωσαν την ευρωπαϊκή ήπειρο να υιοθετήσει ένα ενιαίο νόμισμα, αν και δεν ήταν έτοιμη γι’ αυτό» (Krugmann, International Herald Tribune 21/2/2010). Αποκάλεσαν την ΟΝΕ «ευρωσαλάτα».

Η εξέλιξη επιβεβαίωσε μόνο μερικά τις προβλέψεις αυτές. Η ΟΝΕ λειτούργησε θετικά για όλα τα μέλη της τα πρώτα χρόνια, οι χώρες της περιφέρειας χάρη σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, και μειωμένο κόστος δανεισμού τους και συγκλίναν προς τις ανεπτυγμένες χώρες. Η κρίση που άρχισε το 2007 έδειξε ότι η πρόοδος αυτή ήταν εύθραυστη. Δεν βασιζόταν σε ένα συγκεκριμένο αποδεκτό από τα μέλη σχέδιο, αλλά σε μια πολιτική που έδινε πρωτεύουσα σημασία στην ελεύθερη λειτουργία της αγοράς και στην αυτόματη αποκατάσταση των ανισορροπιών που προκύπτουν. Η πολιτική δεν πρόβλεπε την αντιμετώπιση αρνητικών φαινομένων στην Ένωση, όπως ήταν η μεγέθυνση των ελλειμμάτων και η μείωση της ανταγωνιστικότητας ορισμένων κρατών. Η ύφεση, το δημόσιο χρέος, τα κυβερνητικά ελλείμματα, οι δυσκολίες των τραπεζών πήραν ως εκ τούτου ανησυχητικές διαστάσεις. Οι αυτόματοι σταθεροποιητές, στους οποίους οι κυβερνήσεις έλπιζαν ότι θα ελέγχουν την κρίση, δεν λειτούργησαν.

Μόλις στα τέλη του 2009 η ΟΝΕ άρχισε να συνειδητοποιεί ότι οι διαφορές της ανταγωνιστικότητας στην Ένωση, η υπερχρέωση των περιφερειακών χωρών και η ανασφάλεια που είχε προκληθεί από τη χρηματοπιστωτική κρίση στις αγορές οδηγούσαν σε κρίση χρέους, σε κίνδυνο στάσης πληρωμών ορισμένων χωρών με άμεσα αρνητικά αποτελέσματα για τις τράπεζες. Αφορμή ήταν η εξέλιξη στην Ελλάδα. Χρειάστηκαν πέντε περίπου μήνες για να εκπονηθεί την άνοιξη του 2010 ένα σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και να θεσμοθετηθεί ο προσωρινός Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) με κεφάλαιο 440 δις ευρώ, που θα συμπαραστεκόταν σε άλλα μέλη της ΟΝΕ.

Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε, παρά τις καθυστερήσεις στη λήψη των αποφάσεων, ένα αποφασιστικό βήμα σε μια νέα κατεύθυνση σε σύγκριση με το παρελθόν των αμφιβολιών και δισταγμών. Η ρήτρα της Συνθήκης, ότι τα κράτη μέλη της ΟΝΕ δεν είναι υποχρεωμένα να συμπαρίστανται σε κράτος που δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του και ότι κάθε κράτος μέλος θα πρέπει μόνο του να αντιμετωπίζει τις όποιες δυσκολίες, ξεπεράστηκε από τα πράγματα. Η αντίληψη ότι τα μέλη της ΟΝΕ έχουν κοινές επιδιώξεις, κοινά συμφέροντα και πρέπει να αντιμετωπίζουν από κοινού τους κινδύνους επικράτησε. Έγινε αποδεκτό, παρά τις ισχυρές αντιρρήσεις που υπάρχουν στην κοινή γνώμη πολλών κρατών, ότι η τύχη του ενός κράτους μέλους μπορεί να επηρεάσει τις τύχες των άλλων μελών και γι’ αυτό απαιτείται μόνιμος συντονισμός και κοινές δράσεις.

Η συμφωνία μεταξύ της ΟΝΕ και της Ελλάδας για την πολιτική, που οφείλει να εφαρμόσει η Ελλάδα, ώστε να της χορηγηθεί το σύνολο των δόσεων του συμφωνηθέντος δανείου, γνωστή ως Μνημόνιο, συντάχτηκε χωρίς να υπάρχει ικανοποιητική προετοιμασία και λειτούργησε με τρόπο που επιδείνωσε την κατάσταση. Το κύριο χαρακτηριστικό της ήταν ότι απαιτούσε από την Ελλάδα να αποκαταστήσει σε μόλις τρία χρόνια δηλαδή μέχρι το 2013 μια δημοσιονομική κατάσταση σύμφωνη με τις επιταγές των Συνθηκών, να περιοριστεί δηλαδή το έλλειμμά της από 15,4% του ΑΕΠ σε 3% δηλαδή κατά 12%. Για να επιτευχθεί αυτό το αποτέλεσμα η περικοπή των δαπανών θα έπρεπε να φτάσει το 18% συνολικά, ώστε να καλυφθούν οι μειώσεις εσόδων λόγω της υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας. Αυτοί οι όροι συνεπάγονταν περιορισμούς στις δαπάνες και επιδόσεις ως προς την αναπτυξιακή προσπάθεια που ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτό που μπορούν να επιτύχουν χώρες με πολύ καλύτερες προϋποθέσεις ανάκαμψης απ’ ό,τι η Ελλάδα. Ήταν εξωπραγματικοί. Το Μνημόνιο δεν προέβλεπε επίσης ειδική ρύθμιση να αντισταθμίσει τις επιπτώσεις της περικοπής δαπανών στις επενδύσεις, όπως π.χ. τη δυνατότητα άντλησης των πόρων των διαθρωτικών ταμείων χωρίς να υπάρχει εθνική συμμετοχή. Το αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να επιτύχει μεν περιορισμό του ελλείμματος κατά 6% του ΑΕΠ περίπου συνολικά το 2010 και το 2011, γνώρισε όμως μια πρωτόγνωρη ύφεση για τα χρόνια 2009-2012 πολύ υψηλότερη εκείνης που καθόριζε το Μνημόνιο. Αντί για 8,6% περίπου υπολογίζεται να φτάσει συνολικά στο -15% περίπου. Οι αισιόδοξες προβλέψεις του Μνημονίου για αρχή ανάπτυξης από το 2012, πρωτογενή πλεονάσματα ήδη από το 2012 και προσφυγή στις διεθνείς αγορές για δανεισμό επίσης από το 2012 αποδείχθηκαν τελείως λανθασμένες. Η ύφεση και η αβεβαιότητα ματαίωσαν τέλος τα όποια σχέδια επενδύσεων.

Οι συντάκτες του Μνημονίου είχαν παραλείψει επίσης να συναρτήσουν τους στόχους τους με τις πραγματικές εξελίξεις, να προβλέψουν δηλαδή ότι σε περίπτωση ύφεσης θα παρατείνεται αυτόματα ο χρόνος πραγματοποίησης των στόχων ή και θα περιορίζονται ορισμένες επιδιώξεις. Ήταν ένα πολιτικά μοιραίο λάθος. Η παράλειψη είχε ως αποτέλεσμα να εξακολουθεί το αρχικό σκληρό πρόγραμμα λιτότητας παρά την ύφεση που επήλθε και να επιτείνει κατά πολύ την ύφεση.

Επειδή οι αρχικοί υπολογισμοί των δανειστών δεν μπορούσαν να επαληθευτούν και δεν επαληθεύτηκαν πραγματοποιούνταν νέες διαπραγματεύσεις και εξαγγέλλονταν νέα μέτρα πριν από την καταβολή κάθε νέας δόσεως του δανείου. Επιδίωξη ήταν να επιτευχθεί παρ’ όλες τις δυσκολίες ο αρχικός λανθασμένος σχεδιασμός. Αυτός ο συνεχής επαναπροσδιορισμός της πολιτικής και η συνεχής προσθήκη όλο και περισσοτέρων φόρων και περιορισμών δημιούργησαν την εντύπωση ότι η πολιτική συμπίεσης των εισοδημάτων δεν έχει τέλος, ότι οι επιβαρύνσεις αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τους μισθωτούς, συνταξιούχους και ιδιοκτήτες των ακινήτων, ότι η Ευρωζώνη και η κυβέρνηση ακολουθούν αδιέξοδο δρόμο χωρίς να ενδιαφέρονται για τις επιπτώσεις. Κατά την κοινή γνώμη η εφαρμοζόμενη πολιτική δεν επιδίωξε την διόρθωση των κακώς κειμένων στη χώρα με αποτέλεσμα οι κυρίως υπεύθυνοι για την αθλιότητα της δημοσιονομικής κατάστασης να μην συνεισφέρουν στην ανόρθωση της οικονομίας. Η διαμαρτυρία διογκώθηκε και πήρε πρωτοφανείς διαστάσεις με αποτέλεσμα την πολιτική κρίση, τις συνεχείς απεργίες και την άρνηση του κρατικού μηχανισμού να συνεργασθεί στην εφαρμογή της πολιτικής. Η άποψη ότι η Ελλάδα πρέπει να φύγει από την Ευρωζώνη άρχισε να κερδίζει έδαφος στην Ελλάδα, μια χώρα στην οποία μέχρι τότε ελάχιστοι αμφισβητούσαν τη σκοπιμότητα της συμμετοχής της στην Ένωση. Η αντιπολίτευση που ισχυρίζεται, ότι θα επαναδιαπραγματευτεί όλες τις συμφωνίες έχει όλο και μεγαλύτερη απήχηση αν και ήταν η κύρια υπεύθυνη της οικονομικής καταστροφής.

Οι λύσεις της Συνόδου Κορυφής του Οκτωβρίου 2011 της Ευρωζώνης είναι ικανοποιητικές; Η απόφαση περικοπής κατά 50% των απαιτήσεων κατά της Ελλάδας από τα ελληνικά ομόλογα που κατέχουν οι τράπεζες και οι ασφαλιστικές επιχειρήσεις αποτελεί μια σοβαρή βοήθεια για να καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος. Όπως και η απόφαση να ενισχυθεί το EFSF με περισσότερους πόρους, ώστε να βοηθήσει με εγγυήσεις τα κράτη μέλη της Ένωσης να δανείζονται από τις αγορές, βελτίωσε τις δυνατότητες της Ευρωζώνης να χειριστεί την κρίση χρέους. Όσον αφορά την ανακεφαλαίωση των τραπεζών η Σύνοδος αποφάσισε σωστά να απαιτήσει από 70 περίπου τράπεζες να αυξήσουν το κεφάλαιο της στο 9% των υποχρεώσεών τους αφού επανεκτιμήσουν τα ομόλογα που κατέχουν στην τρέχουσα αγοραία αξία.

Οι λύσεις αυτές αποτελούν παρ’ όλα αυτά μια μερική μόνον αντιμετώπιση του προβλήματος του χρέους. Η μείωση των απαιτήσεων των τραπεζών μαζί με άλλα μέτρα υπολογίζεται ότι θα μειώσουν το ύψος του χρέους της Ελλάδας στο 120% του ΑΕΠ το 2020. Ένα χρέος αυτού του επιπέδου είναι διπλάσιο εκείνου που προσδιορίζεται ως το ανώτατο επιτρεπτό από τις Συνθήκες. Θα χρειαστεί λοιπόν και περαιτέρω μείωση.

Οι ασάφειες και οι ημιτελείς λύσεις δείχνουν ότι τα κύρια μέλη της ΟΝΕ δεν έχουν καταλήξει σε μια ολική προσέγγιση των προβλημάτων. Χρειάζεται λοιπόν επιπρόσθετα ένα σχέδιο για το μέλλον, που θα δώσει στην ΟΝΕ τη δυνατότητα να αποφασίζει πιο γρήγορα, πιο αποφασιστικά και να αξιοποιεί μέσα και δυνατότητες που αν και αναγκαίες δεν διαθέτει σήμερα. Η διαφορά των επιπέδων ανταγωνιστικότητας, διοικητικής ικανότητας ή παιδείας δεν αίρεται εάν δοθούν τώρα χρήματα σε κάθε κατεύθυνση ώστε να εξοφληθούν χρέη, να χορηγηθούν εγγυήσεις ή να ανακεφαλαιωθούν οι τράπεζες. Οι πρωταγωνιστές της Ευρωζώνης δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά γιατί αυτό θα απαιτούσε ένα βήμα προς μια πολύ στενότερη συνεργασία. Δεν είναι όμως ακόμη ούτε ιδεολογικά ούτε πολιτικά ούτε τεχνικά έτοιμοι για το βήμα αυτό.

Οι αποφάσεις της Ευρωζώνης δεν συνδέονται με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα αλλά προκύπτουν από μια τακτική στάση που υπακούει στην αρχή «βλέποντας και κάνοντας». Η οικονομική διακυβέρνηση δεν είναι και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε διάφορα διάσπαρτα μέτρα για όποιο πρόβλημα παρουσιάζεται. Η πραγματοποίησή της προϋποθέτει τόσο την πολιτική βούληση για μια νέα δομή διακυβέρνησης, η οποία θα συμπληρώνει ή και θα τροποποιεί τις υπάρχουσες δομές όσο και μια μακροπρόθεσμη συνολική άποψη για την εφαρμοστέα πολιτική. Το σημερινό σύστημα επεξεργασία και εφαρμογής πολιτικής βασίζεται σε δυσκίνητα όργανα και είναι ακατάλληλο διότι προϋποθέτει τη συμφωνία όλων των κρατών μελών για τη λήψη μιας απόφασης. Οδηγεί σε καθυστερημένες και βραχυπρόθεσμες αντιδράσεις.

Κατά την κυρίαρχη άποψη στην πρακτική της ΟΝΕ η επίλυση του προβλήματος των διαφορών επιπέδου ανταγωνιστικότητας Βορρά και Νότου απαιτεί κυρίως προώθηση αλλαγών στις αγορές εργασίας και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται κα στήριξη των οικονομιών του Νότου με επενδύσεις και διεύρυνση των εξαγωγών τους προς το Βορρά. Επιπρόσθετα είναι αναγκαίο να υπάρξει μια συνολική οικονομική πολιτική αντίληψη για την ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Μια οικονομική διακυβέρνηση, που δεν θα περιορίζεται όπως σήμερα μόνο σε τρέχοντα προβλήματα αλλά θα φροντίζει για την ισόρροπη κατανομή των ωφελειών της στην ΟΝΕ, είναι σε θέση να διαχειριστεί πολύ καλύτερα το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης.

Η οικονομική διακυβέρνηση απαιτεί αλλαγές στις Συνθήκες για να πραγματοποιηθεί. Προθυμία όμως για τροποποιήσεις των Συνθηκών δεν υπάρχει ούτε στους πολιτικούς ούτε στους πολίτες. Η τελευταία αλλαγή που εγκρίθηκε το 2009 και έγινε γνωστή ως Συνθήκη της Λισσαβόνας ήταν αποτέλεσμα μακρών διαπραγματεύσεων, ενός δημοψηφίσματος για την έγκριση πρότασης ενός Ευρωπαϊκού Συντάγματος με αρνητική έκβαση και σφοδρών αντιπαραθέσεων σχεδόν επί μια δεκαετία. Η μεταφορά εξουσιών από τα κράτη μέλη στα όργανα της Ένωσης είναι μεν μια αναπόφευκτη πορεία αλλά συναντά πια έντονες αντιδράσεις ιδίως στις μικρές χώρες και αυτές που δεν ανήκουν στην Ευρωζώνη. Οι πολίτες, αν και θέλουν να προχωρήσει η οικονομική ενοποίηση, δεν αποδέχονται να υπάρχει μια υπέρτερη οικονομική εξουσία που θα μπορεί να αποφασίζει για θέματα της χώρας τους αγνοώντας την άποψη της κυβέρνησης ή του κοινοβουλίου τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η παγκοσμιοποίηση των οικονομικών συναλλαγών απαιτεί νέους τρόπους συνεργασίας των εθνικών κρατών και αυξημένο ρόλο στα υπερεθνικά όργανα που δημιουργούν.

Η οικονομική διακυβέρνηση μπορεί να επιδιωχθεί στο πλαίσιο της υφιστάμενης Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης. Η ΟΝΕ αποτελεί μια «ενισχυμένη συνεργασία», ένα τρόπο συνεργασίας που προβλέπεται ήδη στην συνθήκη της Λισαβόνας. Η ενισχυμένη συνεργασία θεσμοθετήθηκε για να επιτρέψει στα κράτη μέλη που το επιθυμούν να διευρύνουν τα πεδία δράσης τους ορίζοντας νέους στόχους και κανόνες στο πλαίσιο των Συνθηκών για τις μεταξύ τους σχέσεις. Τα μέλη της Ευρωζώνης έχουν λοιπόν τη δυνατότητα να διαμορφώσουν νέους θεσμούς, όπως έναν «Υπουργό Οικονομικών της Ευρωζώνης» ή ένα σχέδιο ανάπτυξης για την πραγματοποίηση επενδύσεων στην επικράτειά τους, χωρίς να απαιτείται η συμφωνία και των μελών της Ένωσης που δεν συμμετέχουν στην ΟΝΕ.

Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα είναι χωρίς δυσκολίες, αν και προβλέπεται από τις Συνθήκες. Τα δέκα κράτη της Ένωσης που δεν συμμετέχουν στην Ευρωζώνη έχουν ήδη διαμαρτυρηθεί για τον τρόπο λειτουργίας της Ένωσης μετά την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2009. Τα Συμβούλια των υπουργών οικονομικών της ΟΝΕ και οι Σύνοδοι Κορυφής της Ευρωζώνης που πολλαπλασιάστηκαν, μονοπώλησαν το ενδιαφέρον του κοινού και αποτέλεσαν την κύρια δραστηριότητα της Ένωσης. Τα άλλα κράτη δεν μπόρεσαν να εκφέρουν τη γνώμη τους για όσα συνέβαιναν σε πολύ περιορισμένη έκταση. Προσπάθησαν να αντιδράσουν οργανώνοντας μια χωριστή συνάντηση για να συζητήσουν δικά τους προβλήματα χωρίς όμως η ενέργειά τους αυτή να έχει απήχηση.

Οι δυσαρέσκειες δεν δικαιολογούνται. Ο συνδετικός κρίκος των χωρών της Ένωσης είναι οικονομία. Από τη στιγμή που ορισμένες χώρες ενιαιοποιούν την οικονομική τους πολιτική και άλλες όχι, οι πρώτες θα αποτελούν το βασικό πυρήνα της Ένωσης και οι ενέργειές τους θα την καθορίζουν.
Πολλοί σχολιαστές των πρόσφατων εξελίξεων στην Ε.Ε. έχουν ήδη εκφραστεί για μια τέτοια προσέγγιση. Παρά τις διαφορές στα επιμέρους σκεπτικά τους συμφωνούν ότι η έξοδος από την κρίση επιβάλλει «την φυγή προς τα εμπρός» δηλαδή στην κατεύθυνση μιας οικονομικής διακυβέρνησης και μιας πολιτικής ενοποίησης. Αυτός είναι ο στόχος που πρέπει με σοβαρότητα και επιμονή να επιδιώξουμε. Το ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν μία ατυχία στην πορεία της Ένωσης, η παρεκτροπή που ανέτρεψε ένα καλά σχεδιασμένο εγχείρημα. Ήταν ο καταλύτης που ανέδειξε τις αδυναμίες της μέχρι τώρα οικονομικής διακυβέρνησης, την ανάγκη ενός νέου προσδιορισμού της.

Filed under: Ευρώπη ]]> http://melittag.wordpress.com/2012/01/24/griechenland-quo-vadis-%ce%b7-%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85-%ce%ba%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%af%cf%84%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%af%ce%b4%cf%81%cf%85/feed/ 0 melittag http://melittag.wordpress.com/2012/01/21/%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b7%cf%83-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%88%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb/ http://melittag.wordpress.com/2012/01/21/%ce%b4%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b7%cf%83-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b5%cf%88%ce%b7-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b7-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b5%ce%bb/#comments Sat, 21 Jan 2012 00:25:34 +0000 melittag http://melittag.wordpress.com/?p=5605 ]]> Το Ίδρυμα HEINRICH BÖLL (προς τιμήν του συγγραφέα Heinrich Böll ) είναι πολιτικός οργανισμός συνδεδεμένος με το κόμμα των Πρασίνων (Die Grüne/ Bündniss 90) στο Βερολίνο. Για περισσότερα επισκεφτείτε  http://www.boell.de/service/home.html  και για τη διάσκεψη (γερμανικά) http://www.boell.de/calendar/VA-viewevt-de.aspx?evtid=10651

Η Ελλάδα σε κρίση

Πώς μπορεί η Ελλάδα να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της μέσα στην Ευρώπη;

Διεθνής Διάσκεψη

σε συνεργασία με το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου/Ινστιτούτο Ελληνικών και Λατινικών Σπουδών

Η κρίση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα αποκαλύπτει την μεγάλη ανάγκη της για αλλαγή στο κράτος, στην οικονομία και στην κοινωνία. Υπό το πρίσμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, η χώρα εξαναγκάζεται σε ευρύτατες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις για ν’ αντιμετωπίσει την κρίση χρέους της και να ενισχύσει την οικονομική της ισχύ και την ανταγωνιστικότητά της σε διεθνές επίπεδο.

Ωστόσο η πολιτική λιτότητας και τα εκσυγχρονιστικά μέτρα που επιβλήθηκαν, έχει φανεί ότι όξυναν την οικονομική κρίση, πολλά από τα μέτρα της κυβέρνησης συνάντησαν σθεναρή αντίσταση από σημαντικά τμήματα της κοινωνίας και θεωρούνται άδικα- αν και για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα η Ελλάδα αποτελείται από διάσπαρτες τάσεις που δεν μπορούν να έρθουν σε μια συνεννόηση μεταξύ τους. Θα μπορέσει η χώρα να βρει τη δύναμη, υπό τη διπλή πίεση, αφ’ ενός των οργισμένων ανθρώπων στους δρόμους και αφ’ ετέρου των προσδοκιών των εταίρων της στην Ευρώπη αλλά και των πιστωτών της σε όλον τον κόσμο, να υπερνικήσει τις πολλαπλές κρίσεις που την μαστίζουν και να επιτύχει μια αυτοκαθοριζόμενη κοινωνική αλλαγή; Και πώς μπορεί η Ευρώπη να υποστηρίξει μια τέτοια αλλαγή που είναι και προς το συμφέρον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;

Η σημερινή κρίση στην Ελλάδα είναι πρωτίστως χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα, έχει δυνατότητες. Είχε όμως μέχρι τώρα πολύ κακή διακυβέρνηση. Αυτό το παραδέχονται πλέον και αρκετά μέλη της πολιτικής ελίτ.

Το συνέδριο εξετάζει τις πολιτικές, οικονομικές και πολιτιστικές ευθύνες, τις εντονότατες προκλήσεις που έχει μπροστά της η ελληνική δημοκρατία και η ελληνική κοινωνία, καθώς και τις δυνατότητες που παρουσιάζονται ώστε, αυτή η κατάσταση ανάγκης στην περιφέρεια της Ευρώπης να μετασχηματιστεί σε αρετή προς όφελος της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Συμμετέχουν:

Kωνσταντίνος Σημίτης, πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδα, Αθήνα
Daniel Cohn Bendit, ευρωβουλευτής, συμπρόεδρος της Ομάδας των Πρασίνων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

επίσης:

Jens Bastian, Task Force της Ε.Ε.για την Ελλάδα, Αθήνα
Νικόλαος Χαριτάκης, καθηγητής οικονομίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Νίκος Χρυσόγελος, Ευρωβουλευτής, Ελληνικό Πράσινο Κόμμα
Viola von Cramon, μέλος του Γερμανικού Κοινοβουλίου – Πράσινοι/Συμμαχία90
Stefanie Endlich, καθηγήτρια και εκδότρια τέχνης, Βερολίνο
Αλέξανδρος Ευκλείδης, σκηνοθέτης, Θεσσαλονίκη
Wolfgang Hoelscher-Obermaier, Γενικός Πρόξενος της Γερμανίας στη Θεσσ/νίκη
Martin Knapp, Γερμανοελληνικό Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο, Αθήνα
Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, Αθήνα
Δημήτρης Ράλλης, Πρέσβης της Ελλάδας στην Γερμανία
Καλλιόπη Σπανού, Συνήγορος του Πολίτη, καθηγήτρια δημόσιας διοίκησης, Πανεπ.Αθηνών
Γιώργος Σταθάκης, καθηγητής – αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης, Ρέθυμνο
Μαρία Τοπάλη, συγγραφέας, Αθήνα
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας και Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Ελένη Βαροπούλου, κριτικός θεάτρου, Βερολίνο/Αθήνα
Γιάννης Βούλγαρης, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Πανεπιστήμιο Αθηνών
Helmut Wiezenthal, oμότιμος καθηγητής, Πανεπιστήμιο Humboldt Βερολίνου

Πρωτοβουλία επιστημόνων και ανθρώπων του πνεύματος συναντά την πολιτική

Πρόσκληση 

Όσοι επιστήμονες και πνευματικοί άνθρωποι υπογράφουμε την παρούσα πρόσκληση, έχουμε την τιμή να σας καλέσουμε σε ανοιχτή δημόσια εκδήλωση με θέμα:

Για την Ελλάδα, τώρα! 

*στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής, οδός Σταδίου 13

την Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2012 & ώρα 12.00-14.00 

Τους αμέσως προσεχείς μήνες, η χώρα μας κινδυνεύει να χάσει ό,τι κέρδισε με κόπο και θυσίες όλων των μεταπολεμικών γενιών. Σε τέτοιες στιγμές δεν είναι ώρα για απολογισμούς ούτε για απόδοση ευθυνών. Φρονούμε, αντίθετα, ότι πρέπει να βλέπουμε μπροστά. Αν και προέρχονται από διαφορετικούς χώρους, οι προσκεκλημένοι ομιλητές της παρούσας εκδήλωσης έχουν δώσει δείγματα ευθύνης και ανεξαρτησίας. Γι’ αυτό, οι υπογράφοντες τους ζητήσαμε, παραμερίζοντας για λίγο όσα τους χωρίζουν, να αναδείξουν κυρίως αυτά που τους ενώνουν και έχει ανάγκη ο τόπος. Για την Ελλάδα, τώρα!

Την εκδήλωση θα προλογίσει και θα συντονίσει ο Ν.Κ. Αλιβιζάτος, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών. Ομιλητές θα είναι η Άννα Διαμαντοπούλου, Υπουργός Παιδείας, Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Λουκάς Τσούκαλης, καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, και Κωστής Χατζηδάκης, βουλευτής Β’Αθηνών.

Επιτροπή πρωτοβουλίας: Νίκος Αλιβιζάτος, νομικός, Νάσος Βαγενάς, φιλόλογος/ποιητής, Αρίστος Δοξιάδης, οικονομολόγος, Τάκης Θεοδωρόπουλος, λογοτέχνης, Νίκος Καλογεράς, αρχιτέκτων, Ορέστης Καλογήρου, φυσικός, Βάσω Κιντή, φιλόσοφος, Αντώνης Μανιτάκης, νομικός, Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, Δημήτρης Μαρωνίτης, φιλόλογος, Μάνος Ματσαγγάνης, οικονομολόγος, Νίκος Μουζέλης, κοινωνιολόγος, Ανδρέας Παππάς, επιμελητής εκδόσεων/μεταφραστής, Κων. Παπαγεωργίου, νομικός, Παύλος Σούρλας, νομικός, Σταύρος Τσακυράκης, νομικός, Λουκάς Τσούκαλης, οικονομολόγος, Κίμων Χατζημπίρος, οικολόγος.

Ο νόμος που πέρασε σήμερα αποδεσμεύει επιτέλους πλήρως την ατομική χρήση από το εμπόριο και την αποποινικοποιεί. Οι χρήστες κατοχυρώνουν πλέον το δικαίωμα στην θεραπεία αντί της αυτεπάγγελτης φυλάκισης που ίσχυε μέχρι σήμερα, ενώ η αυτοκαλλιέργεια κάνναβης για προσωπική χρήση μετατρέπεται σε πταίσμα. Παράλληλα θεσπίζονται βαρύτερες ποινές για το οργανωμένο εμπόριο. Στη Βουλή σήμερα ψήφισαν υπέρ ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ και κατά ΝΔ, ΛΑΟΣ και ΚΚΕ. Διαβάστε (και θαυμάστε) την ανακοίνωση του ΚΚΕ.

Επίσης πολύ θετική ήταν η πρόσφατη απόφαση για αποκέντρωση των σημείων χορήγησης μεθαδόνης στα μεγάλα νοσοκομεία, ώστε ν’ αποσυμφορηθεί το κέντρο, να υπάρχει αρτιότερη περίθαλψη και καλύτεροι όροι αστυνόμευσης κατά των εμπόρων. Είμουν παρούσα στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Αθήνας, κατά τη συζήτηση σχετικά με την υπαγωγή και του (δημοτικού ) νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ στο πρόγραμμα. Η στάση των δημοτικών συμβούλων του ΚΚΕ ήταν απίστευτη, ήταν αντίθετοι στα πάντα- αλλά κυρίως αντίθετοι στο ίδιο το πρόγραμμα μεθαδόνης- ως συνεπείς εχθροί  κάθε πλουραλισμού, παραδέχονται μόνο τα στεγνά προγράμματα. (Σίγουρα στην ονειρεμένη τους κοινωνία η αποτοξίνωση θα είναι υποχρεωτική…) Είχαν προσκαλέσει και κάτι συλλόγους γονέων, ελεγχόμενους από το ΚΚΕ, που ωρύονταν, γονείς που είναι πεπεισμένοι ότι το επόμενο παιδί, που θα βρεθεί νεκρό, αποκλείεται να είναι το δικό τους. Τύφλωση, πουριτανισμός και υποκρισία.

Κινούμαι καθημερινά λόγω της δουλειάς μου μεταξύ 3ης Σεπτεμβρίου/Σολωμού- Τοσίτσα- πλατείας Εξαρχείων και έχω πλήρη εικόνα. Ελπίζω το επόμενο βήμα να είναι ένας νόμος που να θεσμοθετεί και τη χορήγηση ηρωίνης από τα νοσοκομεία σε τιμή ανάλογη της μορφίνης που χορηγείται στους καρκινοπαθείς. Αλλά το θέμα είναι τεράστιο δεν εξαντλείται εδώ.

Για περισσότερα διαβάστε την ανακοίνωση της ελευθεριακής αντιαπαγορευτικής οργάνωσης “ΗΛΙΟΣΠΟΡΟΙ”